Metoda elektrooporowa jest to metoda prądu stałego słuŜąca

Komentarze

Transkrypt

Metoda elektrooporowa jest to metoda prądu stałego słuŜąca
Metoda elektrooporowa jest to metoda prądu stałego słuŜąca określeniu
rozkładu oporności przez „wpuszczanie” prądu stałego do ziemi i pomiar
róŜnicy potencjałów wygenerowanej w ziemi
Na podstawie danych określa się rozkład oporności wewnątrz ziemi.
Oporność charakteryzuje zdolność skał do stawiania oporu przepływającemu
prądowi elektrycznemu
na oporność włąściwą skał wpływają następujące czynniki:
skład mineralny, cechy strukturalno-teksturalne, porowatość, zwięzłość, nasycenie
wodą, zasolenie, skład chemiczny roztworów wodnych, stęŜenie tych
roztworów i temperatura
Elektryczny opór właściwy skał – ogólna klasyfikacja:
1. Skały b. wysokooporowe: gipsy, anhydryty, sole kamienne (10 tys.–1 mln omm)
2. Skały wysokooporowe: gabra, bazalt, granity (500-10000 omm)
3. Skały średniooporowe: wapienie, piaski, piaskowce, iły (kilka – kilka tys. omm)
4. Skały niskooporowe: siarczki, węgle antracytowe, grafit, galenit, magnetyt, piryt,
chalkopiryt, pirotyn (0.1 – 0.00001 omm)
Dla najczęściej spotykanych skał w Polsce (przykład):
Piaski suche 250 – 10 000 omm
Piaski zawodnione 80 – 350 omm
Mułki, gliny 35 – 80 omm
Iły od kilku do kilkudziesięciu omm
Wapienie, piaskowce (suche) powyŜej 300 omm
Wapienie, piaskowce (zawodnione) poniŜej 300 omm
Teoria: dwie elektrody uŜywane jako prądowe i dwie pomiarowe mierzące
róŜnice potencjałów generowaną przez prąd w ziemi.
Głębokość penetracji jest funkcją rozstawu, im większy rozstaw tym większa głębokość.
Głębokość penetracji wynosi od ok. 20 % do 40 % rozstawu – to zaleŜy od rozkładu
oporności.
Zastosowanie:
w geologii, hydrogeologii, geotechnice, wykrywaniu złóŜ surowców skalnych
Interpretacja:
Zwykle bezpośrednia, ale polegająca na wielokrotnym wyznaczaniu
zagadnienia prostego (interpretacja pośrednia). Najpierw jest tworzony
hipotetyczny model ośrodka i liczona krzywa syntetyczna. Krzywa
teoretyczna jest porównywana do krzywej polowej (obserwowanej) i liczona
jest róŜnica między nimi (funkcja błędu). W procesie iteracyjnym obie
krzywe są „uzgadniane” poprzez minimalizację funkcji błędu i modyfikowane
są parametry ośrodka (miąŜszość i oporność warstw).

Podobne dokumenty