Biuletyn Absolwenta nr 47 - Stowarzyszenie Absolwentów AWF we

Komentarze

Transkrypt

Biuletyn Absolwenta nr 47 - Stowarzyszenie Absolwentów AWF we
Stowarzyszenie Absolwentów
Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Biuletyn Absolwenta
nr 47
Odnowienie immatrykulacji
rocznika 1959 - 1963
Listopad 2009
Biuletyn Absolwenta nr 47
1
Spis treści
Wrocław – miasto magiczne
Wrocław – miasto magiczne ................................................................................................. 3
Nazywano to miasto „Świętym kwieciem Europy”, lub „Pięknym klejnotem
między miastami”. Coś z tego Wrocławiowi zostało do dzisiaj. Bo jakże
wytłumaczyć zjawisko powszechnego zauroczenia osób odwiedzających
nasze miasto nad Odrą. Gród ten, poza jego zabytkami i architekturą wyróżnia się jakąś specyficzną swoistą atmosferą sprawiającą, że goszczący
w nim czują się dobrze i swojsko. Jest to niewątpliwie zasługa nowych
mieszkańców Wrocławia, bowiem po wojnie nastąpiła całkowita wymianą
jego ludności. Nowi mieszkańcy przybyli tu z całej Polski i reszty świata, a
przede wszystkim z Kresów - głównie Lwowiacy i Wilnianie.
Miasto na przestrzeni wieków kilkakrotnie zmieniało swe miano i gospodarzy, należąc kolejno do Polaków, Czechów, Węgrów i Niemców, aby ostatecznie po II wojnie światowej wrócić do Macierzy. Wojna ta szczególnie
ciężko doświadczyła miasto. Do jej końcowej fazy prawie nietknięte, podczas oblężenia zamienione w twierdzę „Festung Breslau” doznało ogromnych zniszczeń. Pierwotna zabudowa zniszczona została w ponad 70 %.
A było to miasto „przepiękne”, jak mawiała moja ciotka, wywieziona tu po
Powstaniu Warszawskim.
Z życia Uczelni
Inauguracja roku akademickiego 2009/2010 w AW F Wrocław .......................................... 7
Co nowego na Uczelni? ........................................................................................................ 9
Święto Uczelni ...................................................................................................................... 11
Z życia organizacji
W alne Zebranie Sprawozdawczo-W yborcze na VII kadencję ........................................ 13
W ysyp zjazdów rocznikowych .......................................................................................... 22
Zjazd 55-latków ................................................................................................................... 26
Zjazd rocznika 53 - 56 ......................................................................................................... 28
W spólny zjazd absolwentów rocznika 1954 – 1958 ........................................................ 29
Jubileusz 50-lecia ukończenia studiów rocznika 1955 -1959 .......................................... 31
Rocznik 1961 znów razem ................................................................................................. 32
Zjazd rocznika 1965 - tym razem w Krakowie .................................................................. 34
Rocznik 1968 spotkał się w Kazimierzu nad Wisłą ........................................................... 38
Woodstock generation – R. 1965 - 1969 ............................................................................ 39
Spotkanie rocznika 1975 - 1979 – jak zjazd rodzinny ....................................................... 41
„Turnus geriatryczny” – czyli zjazd rocznika 1994! .......................................................... 42
Rejs ze „Słoniem” po Adriatyku ........................................................................................... 44
„Od Tatiany do Kaliny” – przemyślenia po spotkaniu ......................................................... 48
Honorowa lista sponsorów ................................................................................................ 51
Sylwetki
Z Nowej Rudy w szeroki świat .......................................................................................... 52
Jerzy Połomski - muzyka i sport to moje życiowe pasje ................................................... 56
Wuefiacy książki piszą
Ryszard Jezierski: „Gimnastyka - Zdrowie i sprawność” ............................................... 60
Sport
AWF mistrzem Dolnośląskiej Ligi Międzyuczelnianej 2008/2009 ...................................... 61
Koleśnik i Błach medalistami XXV Uniwersjady w judo .................................................... 62
Cztery medale na Mistrzostwach Europy studenta AW F Wrocław ................................. 63
Daria Łuczakowska Akademicką Mistrzynią Europy w Tenisie Stołowym! ...................... 63
Mistrzostwa Europy w Akrobatyce Sportowej ................................................................. 64
Czesław Roszczak z Łagiewnik, piąty na Świecie w wieloboju rzutowym ................... 64
Humor
Humor Świąteczny .............................................................................................................. 66
2
Biuletyn Absolwenta nr 47
Fragment Starego Miasta
Okolice katedry
Panorama Wrocławia po „Festung Breslau”
Bezpośrednio po zakończeniu działań wojennych rozpoczęła się odbudowa stolicy Dolnego Śląska. Zaczęto od żmudnego oczyszczania miasta z
gruzów i ratowania tego, co jeszcze nadawało się do odbudowy. W tym
procesie, hamującym czynnikiem była rabunkowa gospodarka materiałem
rozbiórkowym (cegłą), którą masowo wywożono do odbudowy Warszawy.
Momentem przełomowym stała się wtedy Wystawa Ziem Odzyskanych
(WZO), po której został do dziś stojący przed Halą Stulecia jej symbol –
iglica. Z latami miasto dźwigając się z ruin – piękniało.
W Rynku odremontowano renesansowy Ratusz, odtworzono średniowieczBiuletyn Absolwenta nr 47
3
ne kamienice. W mieście odbudowano zburzone świątynie, których zagładę tak opłakiwał niemiecki ks. Paul Peikert – autor wstrząsających relacji w
„Kronice oblężenia”. Współcześnie w kościołach tych, odznaczających się
znakomitą akustyką, odbywają się w ramach Vratislawia Cantans występy
chórów i zespołów muzyki oratoryjnej z całego świata.
Jednocześnie z odbudową zrujnowanego miasta postępowała jego rozbudowa. Powstają nowe dzielnice mieszkaniowe i ciągi komunikacyjne, strzelają w niebo wieżowce. Buduje się nowe biurowce i supermarkety. Na rozległych terenach dzielnicy Bielany powstał ogromny kompleks handlowy.
Ostatnio w miejsce wieżowca Poltegoru pnie się w górę Sky Tower – najwyższy w kraju drapacz chmur oraz buduje się hit architektury XXI-wieku –
stadion na Maślnicach – na Euro 2012.
Sercem Wrocławia jest Rynek – jeden z
największych w Europie. Podziwiają go
liczni turyści i wycieczki z całego świata.
Z cokołu koło Ratusza wita ich Aleksander hr. Fredro, którego pomnik wierni rodacy zabrali ze sobą ze Lwowa. Pod nim
i koło średniowiecznego pręgierza zakochani umawiają się na randki.
Wokół Rynku i przyległego doń Placu
Solnego, mieszczą się reprezentacyjne
lokale i restauracje. W tym Piwnica Świdnicka i Dwór Polski, gdzie odbywają się
spotkania absolwentów naszej Alma Mater. Od Rynku i Placu Solnego promieniście rozchodzą się średniowieczne uliczki, pamiętające czasy kupieckiej i rzemieślniczej świetności. Pełno tam ciekawych zakątków i urokliwych lokalików.
Pomnik A. Fredry na
Biegnąca od Rynku pryncypialna ulica
Wrocławskim Rynku
Świdnicka, to dziś eleganckie i ludne corso Wrocławia. Mieści się na niej obok reprezentacyjnego hotelu Monopol, gmach Opery i przywrócony ostatnio do
dawnej świetności i rozbudowany dom towarowy Renoma (dawny PDT).
Tuż obok nad miejską fosą stoi monumentalna statua Bolesława Chrobrego.
W przeciwieństwie do gwarnego Rynku i ul. Świdnickiej, prastary Ostrów
Tumski to oaza spokoju i dostojeństwa. Stoją tu najstarsze wrocławskie
kościoły, wspaniała gotycka katedra, domy kanoników i pałac biskupi. Gdy
o zmroku zapalają się tam tradycyjne gazowe latarnie, a reflektory wydoby-
wają z ciemności cudeńka architektury, Ostrów Tumski wygląda wprost
magicznie – jak z bajki.
W sąsiedztwie gmachu Uniwersytetu, pieczołowicie odrestaurowane barokowe cudo – dawny klasztor Krzyżowców, dziś jest siedzibą Ossolineum.
To prawdziwy sezam, w którym zdeponowano przywiezione ze Lwowa skarby
literatury polskiej, w tym rękopisy Pana Tadeusza, Zemsty, Chłopów i wiele
innych cennych zbiorów.
Okazale prezentująca się bryła Uniwersytetu Wrocławskiego
kryje w swoim wnętrzu dwie
wspaniałe perełki architektury
renesansu – Aulę Leopoldińską
i Collegium Marianum o przebogatej ornamentyce. Odbywają
się tam obok uroczystości inauguracyjnych roku akademickiego Uniwersytetu i innych
uczelni, a w tym także naszej,
ważne spotkania i koncerty wybitnych artystów.
Uniwersytet Wrocławski
Odwiedzając Wrocław nie sposób pominąć słynnej w Europie
Panoramy Racławickiej, Monumentalne dzieło Jana Styki i Wojciecha Kossaka o powierzchni 1800 m2 przybyło do kraju ze Lwowa w 1946 roku, aby
dopiero w 1985, po burzliwych kolejach, znaleźć poczesne miejsce w nowoczesnej rotundzie w okolicy Muzeum Narodowego. Ta realistyczna ekspozycja bitwy z Rosjanami pod Racławicami przyciąga niezmiennie rzesze
odwiedzających.
Wielką atrakcją Wrocławia, figurującą na liście zabytków UNESCO jest
Hala Stulecia – wcześniej zwana Halą Ludową. To imponujące żelbetowe
dzieło niemieckiego architekta Maksa Berga z roku 1913 mieszczące przeszło 7 tysięcy widzów, jest areną wielu wystaw i widowisk kulturalnych oraz
wystawianych z rozmachem spektakli światowych oper. Odbywają się tam
także wielkie imprezy sportowe, jak chociażby tegoroczne Mistrzostwa
Europy w koszykówce mężczyzn i siatkówce kobiet. W tejże Hali już trzykrotnie spotykali się absolwenci AWF na akademiach i balach organizowanych z okazji okrągłych jubileuszowych rocznic – 30, 50 i 60-lecia uczelni.
Z halą sąsiaduje pawilon 4-ch Kopuł będący siedzibą „fabryki snów”, czyli
Wrocławska Wytwórnia Filmów Fabularnych. Ostatnio na pergoli w sąsiedztwie Hali, władze miasta zafundowały wielką atrakcję w postaci świetlnej
fontanny. W czasie letnim wieczorami w każdy weekend, odbywają się tam
4
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
5
koncerty muzyki, synchronizowane z bajecznie kolorowymi efektami świetlnymi, laserami i fajerwerkami sztucznych ogni. To imponujące i nieodpłatne
widowisko, podziwiane przez wielotysięczna widownię cieszy się ogromną
popularnością.
Wrocław jest miastem zieleni. Oprócz dwóch dużych parków – Szczytnickiego i Południowego, ze starym drzewostanem dębów i buków, w śródmieściu zachowały się enklawy zieleni porastającej brzegi miejskiej fosy.
Towarzyszą jej liczne mniejsze parki, skwery i wysadzane drzewami ulice
oraz wielohektarowe areały ogródków działkowych. Unikalnym klejnocikiem
egzotycznej zieleni jest wiosną bajecznie kolorowy Ogród Japoński koło
pergoli oraz równie mieniący się barwami, zwłaszcza wiosną i jesienią –
Ogród Botaniczny. Ta dominująca w mieście wszechobecna zieleń, szczególnie rzuca się w oczy z lotu ptaka, co można także podziwiać ze szczytów wież – Katedry czy też Kościoła Garnizonowego św. Elżbiety.
Wrocław nazywany też
jest Wenecją Północy, z
racji rzeki Odry, jej dopływów i licznych kanałów.
Spina je przeszło 100 mostów i kładek z drugim co
do wielkości po Budapeszcie – wiszącym mostem
Grunwaldzkim oraz zbudowanym ostatnio mostem
Milenijnym w zachodniej
części miasta. Miasto, które po wojnie nieco odwróciMost Grunwaldzki
ło się od Odry teraz ku niej
Most Milenijny
6
wraca. Ożywiła się „biała flota”, a rzeka zaroiła od żagli,
motorowych jachtów, łodzi i kajaków. Powstały nowe stanice
i mariny. Tradycyjnie już odbywają się latem na Odrze akademickie regaty wioślarskie z
udziałem osad zagranicznych
w tym Oxfordu, a także regaty
wielowiosłowych „łodzi Wikingów”. W niedalekiej przyszłości planuje się odciążenie ko-
Biuletyn Absolwenta nr 47
munikacji miejskiej przez tramwaje wodne. Niektórym marzą się nawet romantyczne spacery gondolami.
Radosny ton Wrocławiowi nadaje młodzież. To dzięki niej miasto tętni
życiem. A dzieje się to za sprawą przeszło 100 tysięcznej rzeszy żaków
studiujących na kilkunastu wyższych uczelniach. Sławne już stały się obchodzone corocznie Juwenalia, kiedy to młodzież, po otrzymaniu od prezydenta symbolicznych kluczy miasta, bierze je w jednodniowe władanie. Swoją
witalność żacy manifestują w wielotysięcznym orszaku oryginalnych, obojga płci przebierańców. Ten gigantyczny pochód maszerując przez miasto
zmierza na Pola Marsowe na Stadionie Olimpijskim, aby tam żywiołowo,
przy ogłuszającej muzyce, oddawać się igraszkom i niekiedy niestety, swawoli.
Młodzież i nie tylko akademicka, bierze także masowy udział w tradycyjnie obchodzonych w maju Dniach Wrocławia, organizując spontaniczne
pochody i hepeningi.
Kresowianie i ich potomkowie tak licznie zamieszkujący to coraz bardziej
piękniejące miasto oraz przybysze osiedli tu z innych stron czują się we
Wrocławiu jak u siebie w domu. Dzieje się tak, jak już wspominałem, dzięki
jakiejś nieuchwytnej, ciepłej atmosferze, emanującej z jego murów, ulic i
parków. Może działa tu także magia wrocławskich krasnali, tak licznie ostatnio pod różnymi fikuśnymi imionami zadomowionymi w mieście. Ale nade
wszystko jest to zasługą serdeczności i życzliwości jego dzisiejszych mieszkańców.
Antoni Kaczyński
Z życia Uczelni
Inauguracja roku akademickiego 2009/2010 w AWF
Wrocław
W tym roku dosyć wcześnie, bo już 24 września miała miejsce uroczysta
inauguracja nowego roku akademickiego w naszej Uczelni. Ten wczesny
termin inauguracji miał tę pozytywną stronę, że na uroczystość w Aulii Leopoldina Uniwersytetu Wrocławskiego przybyło wielu znakomitych gości,
którzy w pierwszym tygodniu października mają kłopot z wyborem zaproszeń na inaugurację do wielu innych wrocławskich uczelni.
Naszą inaugurację zaszczycili rektorzy uczelni Wrocławia, Opola i Zielonej Góry (tak szeroki zasięg regionalny obejmuje nowe kolegium rektorskie), a także rektorzy i przedstawiciele bratnich uczelni wychowania fizycznego. Przybył także Prof. Tadeusz Luty – były rektor Politechniki Wr.,
a także w poprzedniej kadencji przewodniczący Kolegium Rektorów UczelBiuletyn Absolwenta nr 47
7
ni Akademickich w Polsce (Dr Honoris Causa naszej Uczelni). Swoją obecnością zaszczycili nas trzej biskupi łącznie z kardynałem Henrykiem Gulbinowiczem, emerytowanym Metropolitą Wrocławskim, który jak tylko może
to chętnie gości w naszej uczelni.
W gronie przedstawiFoto: H. Nawara
cieli wielu instytucji i organizacji gościliśmy
także Prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza, który mimo posiedzenia w tym dniu Rady
Miasta, zdołał wykroić
godzinkę na przybycie
do Ali Leopoldina.
Jednym z głównych,
serdecznie witanych
Powitanie gości przez JM Rektora
gości był Prof. Tadeusz
prof. J. Migasiewicza
Szulc – były rektor Akademii Rolniczej (dziś Uniwersytet Przyrodniczy), były wiceminister Szkolnictwa Wyższego i przyjaciel naszej uczelni, który jako dziesiąty z kolei
przyjmował z rąk JM Rektora tytuł Doktora Honoris Causa Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu.
Tegoroczną uroczystość poprowadził JM Foto: H. Nawara
Rektor prof. Juliusz Migasiewicz, a cała
uroczystość przebiegała sprawnie, zgodnie z przyjętym na tę okoliczność programem. JM Rektor złożył sprawozdanie z
rocznej działalności Uczelni, sprawnie
przebiegały pozostałe punkty programu:
immatrykulacja nowoprzyjętych studentów, wręczenie dyplomów z wyróżnieniem
absolwentom, przyjęcie ślubowania od
przedstawicieli licznej grupy doktorantów
(pozostali będą nominowani na uroczystości Święta Uczelni – 22 października), wręczanie okolicznościowych wyróżnień, medali i nagród. Miało miejsce także wręczenie nominacji na profesora zwyczajnego
dla prof. Krystyny Zatoń i na profesora nadzwyczajnego dla dr hab. Tadeusza StefaDostojny Doktor
niaka.
Honoris Causa
Szczególnie uroczystą oprawę miało przyjęcie Prof. Tadeusza Szulca w
poczet Doktorów Honoris Causa naszej Uczelni. Laudację wygłosił prof.
Tadeusz Koszczyc, przedstawiając dorobek naukowy, organizacyjny i życiowy Laureata, posiłkując się przy tym fragmentami wysoce pozytywnych
recenzji prof. Zygmunta Litwińczuka z Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie i prof. Henryka Sozańskiego z warszawskiej AWF.
Prof. Szulc wygłosił bardzo interesujący wykład inauguracyjny pt. „Uniwersytet i edukacja XXI wieku.”
Uroczystość zakończyło Gaudeamus… odśpiewane przez uczelniany
zespół Kalina.
Wszyscy uczestnicy inauguracji zostali przez JM Rektora zaproszeni do
Collegium Marianum na symboliczną lampkę szampana, gdzie między innymi składano gratulacje prof. Szulcowi. Warto zaznaczyć, że z tej okazji
przybyło liczne grono gości i przyjaciół profesora.
Redakcja
8
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
Co nowego na Uczelni?
Uchwałą Rady Wydziału WF z dnia 10 września 2009 powołany został do
życia
- Instytut Turystyki i Rekreacji – pod dyrekcją prof. dr hab. Krystyny
Zatoń, z 4 katedrami:
- Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym – prof. K. Zatoń,
- Katedra Turystyki - dr hab. Edyta Jakubowicz prof. nadzw.,
- Katedra Rekreacji – dr hab. Wojciech Wiesner prof. nadzw.,
- Katedra Promocji Zdrowia – dr hab. Lesław Kulmatycki prof. nadzw.
- W Instytucie Sportu – w miejsce dotychczasowego dyrektora prof.dr
hab. Gabriela Łasińskiego powołany został dr hab. Tadeusz Stefaniak prof. nadzw.
Powołanie instytutów związane jest z dążeniem do spełnienia wymogów
ustawowych, zgodnie z którymi w pełni akademickie uczelnie powinny kształcić na co najmniej 4 kierunkach. W naszej uczelni są to kierunki: wychowania fizycznego, turystyki i rekreacji, sportu oraz fizjoterapii. W związku z
tym na Wydziale WF powołano wymienione wyżej instytuty, jako bardziej
(w porównaniu do katedr) samodzielne jednostki, gwarantujące bardziej
autonomiczne kształcenie specjalistów w zakresie turystyki i rekreacji oraz
sportu – instruktorów i trenerów określonych dyscyplin sportowych.
Co w trawie piszczy? – A raczej co w prasie piszą na temat wyższych uczelni?
A ostatnio coraz więcej pisze się i to coraz bardziej krytycznie. We „Wprost”
nr 40 z dnia 4.10. br ukazał się artykuł Pawła Dobrowolskiego pt. „Ile są
warte studia w Polsce”, który tak się zaczyna: „Dwadzieścia lat wolności
9
zaowocowało tylko jednym sukcesem naszego szkolnictwa wyższego. Odsetek studiujących wzrósł od
roku 1990 z mniej więcej 13 proc. osób w wieku 1924 lat do 48 proc. w 2008 r. Ten wzrost w żaden sposób nie przełożył się na jakość. Wszelkie obiektywne wskaźniki pozycjonują nas na żałosnym końcu
światowych rankingów akademickich”. Oprócz własnych przemyśleń, autor prezentuje krytyczne opinie profesorów: Zdzisława Krasnodębskiego, Mirosława Handke, Ryszarda Legutko, Tadeusza Pomianka
i byłego rektora Uniwersytetu Wrocławskiego Leszka Pacholskiego. I mimo, że od lat trwa dyskusja na
temat głębokiej i skutecznej reformy szkolnictwa wyższego, nadal wszystko idzie po staremu i drepczemy w miejscu. Nadal toleruje się fikcję kształcenia na poziomie wyższym ogromnej rzeszy absolwentów, na których nie
ma społecznego zapotrzebowania.
Równie krytyczny artykuł ukazał się w „Polityce” nr 40 z 3.10. br pt.
„Szkoły z kasą” red. Magdy Puzińskiej, która w wytłuszczonym podtytule
pisze: „Może nie wypada w chwili inauguracji
roku akademickiego wieszczyć klęskę polskiego szkolnictwa wyższego, ale trzeba to wyraźnie powiedzieć: wyższe wykształcenie w dzisiejszej Polsce to mniej więcej w połowie obraza rozumu, wciskanie kitu i propaganda”.
Autorka dalej stwierdza, że „Młody człowiek z dyplomami, ale bez pleców, czuje się rozgoryczony
i oszukany. Ale to nie pracodawca ani rynek pracy go oszukał, lecz system edukacji i szkolnictwa wyższego.”
I dalej uzasadnia tę tezę pisząc, że w naszym
szkolnictwie ma miejsce oszustwo:
1) mitologiczne, 2) niepubliczne, 3) publiczne i
bezpłatne, 4) poszukiwania prawdy.
Publikację dopełniają budzące głębszą refleksję przytoczone w ramce
wypowiedzi stażystów „Polityki” studiujących na dwóch uczelniach w Polsce i w trzech zagranicznych w: Londynie, Stambule oraz Uniwesity of York.
Zainteresowani powinni te artykuły we „Wprost” i „Polityce” przeczytać,
głęboko się nad ich treściami zastanowić i próbować coś z tym fantem zrobić.
Temat ten podchwyciła Gazata Wyborcza i być może nastąpią jakieś istotne
zmiany w szkolnictwie wyższym.
Ryszard Jezierski
W dniu 21 października br. w przeddzień Święta Akademii Wychowania
Fizycznego we Wrocławiu, prezes naszego Stowarzyszenia Władysław
Kopyś, w towarzystwie JM Rektora prof. Juliusza Migasiewicza i władz
Uczelni, złożyli wiązanki kwiatów na grobie założyciela Uczelni i jej pierwszego rektora prof. Andrzeja Klisieckiego spoczywającego na cmentarzu
Grabiszyńskim.
Tegoroczne uroczyste posiedzenie Senatu AWF, tradycyjnie już rozpoczęło odśpiewanie przez chór zespołu Kalina Gaude Mater Polonia.
Otwierając uroczystość JM Rektor prof. Juliusz Migasiewicz, powitał zaproszonych gości w osobach przedstawicieli władz Województwa, Miasta,
rektorów bratnich i wrocławskich uczelni oraz licznie zgromadzonych w auli
Wydziału Fizjoterapii. Szczególnie gorąco witał przybyłych
na uroczystość wznowienia
immatrykulacji przedstawicieli
rocznika 1959 – 1963 oraz dostojnego Jubilata dr Adama
Haleczkę z okazji Jego 85 urodzin. Wręczenie Mu listu gratulacyjnego przyjęto gromkimi
oklaskami.
Na tę okoliczność Centrum
Historii przygotowało w auli planDr A. Haleczko przyjmuje list gratulacyjny
sze z fotografiami przedstawiaz rąk JM Rektora prof. J. Migasiewicza
jącymi sylwetkę Jubilata z Jego
lat młodzieńczych, w tym jako żołnierza oraz migawki z wieloletniej jakże
owocnej pracy na Uczelni.
W uroczystej ceremonii odnowienia immatrykulacji wzięły udział 41 osoby z rocznika 1959 – 1963. Przybyli z całego kraju i z zagranicy magistrowie, pasowani kolejno berłem rektorskim przez prof. Juliusza Migasiewicza, odbierali z rąk prorektora ds. nauczania prof. Anny Skrzek pamiątkowe
dyplomy.
Następnie odbyło się z udziałem promotorów i JM Rektora promowanie 16
doktorantów na stopień doktora nauk o kulturze fizycznej oraz promocja dr
Andrzeja Rokity na stopień doktora habilitowanego.
W programie uroczystości znalazło się wystąpienie prorektora ds. nauczania prof. Anny Skrzek, która wygłosiła referat na temat „20- lecie wrocławskiej krioterapii” oraz referat kanclerza dr Zdzisława Paligi pt „Infrastruktura
Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Stan i perspektywy roz-
10
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
Święto Uczelni
11
woju”. Nowością w tych wystąpieniach były kolorowe ilustracje poruszanych zagadnień,
rzutowane na telebimach.
Kolejnym punktem uroczystości było wręczenie odznaczeń państwowych, resortowych i uczelnianych oraz nagród rektora I stopnia – indywidualnych i zespołowych.
Złoty Medal za Długoletnią
Służbę otrzymała pani Urszu- Dr Andrzej Rokita - promowany na stopień
doktora habilitowanego
la Bartkiewicz.
Odznaką Dolnośląskiej Federacji Sportu – Zasłużony dla Sportu na Dolnym Śląsku nagrodzono prof. Eugeniusza Bolacha.
Medale Zasłużonych dla Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu otrzymali:
- Pani poseł Ewa Wolak,
- Pan Marek Dyduch,
- Mgr Janina Smolińska-Mlak,
- Prof. Anna Skrzek,
- Dr Małgorzata Mraz,
- Prof. Wiesław Stręk,
- Dr med. Krzysztof Zimmer,
- Mgr inż. Zbigniew Raczkowski.
JM Rektor przyznał nagrody studentom za wybitne osiągnięcia sportowe:
Jakubowi Jaroszowi – za zdobycie złotego medalu na Mistrzostwach Europy w piłce siatkowej oraz Tomaszowi Motyce za zdobycie brązowego
medalu na Mistrzostwach Świata w szermierce.
W części artystycznej uroczystości wzięli udział słuchacze Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Pan Łukasz Oleszek – gitara, wykonał utwór Enrigue Nuneza – „Tango op.7” i Pani Magdalena Sekretna – śpiew, utwór Erica Claptona „Tears in Haven”.
Chór zespołu Kalina wykonał dwie pieśni „Czemu ty dziewczyno’’ i „Wyszła chmureczka”.
Uroczystość Święta Uczelni zwieńczyło odśpiewanie przez zespół Kalina
i zgromadzonych „Gaudeamus”.
Na zakończenie JM rektor, dziękując za udział w uroczystym posiedzeniu
Senatu, zaprosił zebranych na symboliczną lampkę szampana.
Redakcja
12
Biuletyn Absolwenta nr 47
Z życia Organizacji
ZAPROSZENIE
Stowarzyszenie Absolwentów AWF we Wrocławiu
zaprasza
członków i sympatyków na
Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze na VII
kadencję
w dniu 24. 11. 2009 r. o godz. 18.oo
w Dworze Polskim, Rynek 5, Wrocław
Porządek Walnego Zebrania
1. Wybór przewodniczącego i sekretarza zebrania.
2. Przedstawienie i przyjęcie porządku zebrania.
3. Wybór Komisji Uchwał i Wniosków.
4. Sprawozdanie Prezesa z działalności Zarządu VI kadencji.
5. Dyskusja nad sprawozdaniem Prezesa.
6. Sprawozdanie Komisji Rewizyjnej.
7. Udzielenie absolutorium ustępującemu Zarządowi.
8. Powołanie Komisji Wyborczej i Mandatowo-Skrutacyjnej.
9. Wybór władz Stowarzyszenia:
- wiceprezesa elekta,
- członków Zarządu,
- Komisji Rewizyjnej,
- Sądu Koleżeńskiego.
10. Ogłoszenie wyników wyborów.
11. Uchwały i wolne wnioski.
12. Zakończenie zebrania – wystąpienie nowego Prezesa.
Wyciąg ze Statutu Stowarzyszenia Absolwentów AWF we Wrocławiu
Celem przypomnienia praw i obowiązków należnych Walnemu Zebraniu
zamieszczamy najistotniejsze postanowienia Statutu Stowarzyszenia.
§ 22
Najwyższą władzą Stowarzyszenia jest Walne Zebranie Członków.
§ 23
Walne Zebranie może być zwołane w trybie zwyczajnym lub nadzwyczajnym.
Biuletyn Absolwenta nr 47
13
§ 24
Zwyczajne Walne Zebranie zwołuje Zarząd co 3 lata.
§ 25
Walne Zebranie jest prawomocne jeżeli weźmie w nim udział w pierwszym
terminie 50% + 1 liczby członków, w drugim terminie – po upływie 15 minut
– jest prawomocne bez względu na liczbę obecnych członków.
§ 26
Zwołanie Walnego Zebrania następuje przez pisemne zawiadomienie członków Stowarzyszenia, w którym należy podać porządek dzienny obrad. Zawiadomienie członków powinno nastąpić przynajmniej 14 dni przed terminem Walnego Zebrania.
§ 27
Do kompetencji Walnego Zebrania należy:
a) wybór przewodniczącego i sekretarza Zebrania,
b) uchwalenie porządku zebrania i porządku obrad,
c) przyjęcie sprawozdania z działalności Zarządu i Komisji Rewizyjnej,
d) podjęcie uchwały o udzielenie lub odmowie udzielenia absolutorium
Zarządowi na wniosek Komisji Rewizyjnej,
e) wybór władz Stowarzyszenia, w tym prezesa-elekta, który obejmuje
funkcje prezesa w następnej kadencji, a w tej będzie wiceprezesem i pozostałych członków Zarządu w liczbie 4-12 osób, Komisji Rewizyjnej w liczbie
5 osób i Sądu Koleżeńskiego w liczbie 3 osób.
Funkcje prezesa od danego Zgromadzenia obejmuje dotychczasowy prezes-elekt,
f) zatwierdzenie planu działania i programu pracy Zarządu,
g) mianowanie i pozbawienie godności członka honorowego ,
h) zatwierdzenie regulaminu pracy Komisji Rewizyjnej i Sądu Koleżeńskiego,
i) rozpatrywanie odwołań członków Stowarzyszenia od orzeczeń Sądu Koleżeńskiego i uchwał Zarządu dotyczących skreśleń,
j) powoływanie Komitetów Redakcyjnych wydawnictw informacyjnych,
k) ustalenie wysokości składki członkowskiej,
l) nabywanie i zbywanie nieruchomości,
m) uchwalanie zmian Statutu,
n) rozwiązywanie Stowarzyszenia.
2. Głosowanie odbywa się przez podniesienie rąk, o ile Walne Zebranie
nie postanowi inaczej.
3. Z Walnego Zebrania sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący i sekretarz Zebrania. Do protokółu mogą być dołączone głosy nieobecnych złożone na piśmie.
Ogólne zasady udziału w Walnym Zebraniu SprawozdawczoWyborczym Stowarzyszenia Absolwentów AWF we Wrocławiu
Prawo udziału w Zebraniu mają:
1. Z głosem stanowiącym – członkowie Stowarzyszenia obecni na Zebraniu oraz wybrani na poprzednim Walnym Zebraniu członkowie zarządu,
komisji rewizyjnej i sądu koleżeńskiego.
2. Z głosem doradczym członkowie honorowi oraz zaproszeni goście.
3. Każdy delegat, w każdym głosowaniu ma prawo do jednego głosu na
piśmie (korespondencyjnie)lub pocztą elektroniczną – dotyczy to wyboru
prezesa elekta, członków zarządu, komisji rewizyjnej oraz sądu koleżeńskiego, jak również składania wniosków do pracy w nowo wybranym zarządzie Stowarzyszenia.
Wybory – prezesa-elekta, zarządu, komisji rewizyjnej i sądu koleżeńskiego mogą być dokonane w głosowaniu tajnym lub jawnym, a także korespondencyjnie i pocztą elektroniczną (na adres e-mailowy Stowarzyszenia
podany na ostatniej stronie Biuletynu), przy czym lista kandydatów jest
nieograniczona.
Zgłoszenia korespondencyjnie lub pocztą elektroniczną należy przesyłać
na specjalnym druku załączonym do Biuletynu Absolwenta nr 47 na tydzień
przed datą (24.11.) Walnego Zebrania.
Sprawozdanie z VI kadencji Zarządu Stowarzyszenia Absolwentów
AWF we Wrocławiu w latach 2006 - 2009
§ 28
1. Uchwały Walnego Zebrania zapadają zwykłą większością głosów, bez
względu na liczbę obecnych w drugim terminie.
Walne Zebranie Członków Stowarzyszenia w dniu 28 listopada 2006 roku
wybrało nowe władze na VI kadencję w składzie:
1. Władysław Kopyś – prezes,
2. Ryszard Jezierski – wiceprezes,
3. Zbigniew Najsarek – prezes-elekt,
4. Marian Klimkowski – sekretarz,
5. Leszek Buczyński - skarbnik
6. Antoni Kaczyński – redaktor Biuletynu,
7. Krzysztof Słonina – redaktor techniczny Biuletynu
8. Lucyna Bańska
9. Halina Jezierska,
14
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
15
- pozyskiwaniu sponsorów i darczyńców.
10. Henryk Sienkiewicz
11. Regina Warężak,
12. Krystyna Welon
13. Elżbieta Ptak-Zatoka
Działalność Zarządu w punktach i w liczbach
Komisja Rewizyjna:
Ryszard Helemejko – przewodniczący
Jerzy Biernacki
Ryszard Łopuszański
Teresa Sutyło
Krystyna Wilińska
Sąd Koleżeński:
Maria Grabowska – przewodniczący
Zygmunt Bator
Tadeusz Bober
Zmiany personalne w Zarządzie i Komisji Rewizyjnej
1. Po odejściu na wieczny spoczynek Mariana Klimkowskiego (18.01.2007)
funkcję sekretarza Zarządu objęła Kol. Lucyna Bańska.
2. Z uwagi na obowiązki rodzinne z funkcji skarbnika zrezygnował Kol.
Leszek Buczyński a jego obowiązki (od 1. 01. 2008) przejął Kol. Ryszard
Helemejko – będąc wówczas przewodniczącym Komisji Rewizyjnej.
3. Na przewodniczącego Komisji Rewizyjnej został wybrany Kol. Kazimierz Tarkowski, a w miejsce rezygnującego z pracy tejże Komisji Ryszarda Łopuszańskiego wybrana ostała Kol. Halina Guła-Kubiszewska.
4. Do redakcji technicznej Biuletynu dołączył Henryk Sienkiewicz, który
w ostatnim czasie przejął główny ciężar obowiązków w tym zakresie.
Działalność Zarządu w VI kadencji
W pracy Zarządu VI kadencji skoncentrowano się na:
- poszerzaniu działalności Stowarzyszenia - na docieraniu do większej
liczby absolwentów i pozyskiwaniu nowych członków,
- wspieraniu roczników organizujących spotkania koleżeńskie,
- ściślejszej współpracy z Władzami Uczelni i Centrum Historii Uczelni:
- współudziale w organizacji Święta Uczelni - głównie mobilizowanie roczników wznawiających immatrykulację,
- współorganizowaniu spotkań z seniorami oraz jubileuszy m.in. Antoniego Kaczyńskiego, Karmeny Stańkowskiej,
- pomocy w pracach organizacyjnych i archiwalnych Centrum Historii,
- podnoszeniu na wyższy poziom merytoryczny i techniczny Biuletynu
Absolwenta i poszerzaniu liczby czytelników,
- pozyskaniu nowej siedziby Stowarzyszenia i należytego jej wyposażenia (we współpracy z władzami Uczelni i sponsorami,
16
Biuletyn Absolwenta nr 47
1. W minionej kadencji Zarząd odbył 27 zebrań protokołowanych i co
najmniej tyleż doraźnych spotkań roboczych .
Tematyka zebrań i spotkań:
- plan pracy Zarządu i realizacja poszczególnych jego punktów,
- sprawy aktualnego stanu członków Stowarzyszenia i opłacania składek.
Na koniec obecnej kadencji Stowarzyszenie liczy 443 członków; w ostatnim okresie wstąpiło do Stowarzyszenia 89 osób, co w jakimś stopniu zbilansowało naturalne odejścia (zgony) członków i skreślenia jednostek nie
płacących od lat składek,
- rozliczenie finansowe zjazdu 60-lecia Uczelni, w tym także okolicznościowych wydawnictw,
- sprawy przeprowadzki do nowej siedziby przy ul. Witelona, lokalu otrzymanego od uczelni (decyzją rektora prof. T. Koszczyca) oraz wyposażenia
w nowe sprzęty (sponsorzy: W. Kopyś i A. Kuchar),
- spotkania okolicznościowe i tematyczne w Dworze Polskim oraz „Pikniki pod kasztanami” na terenie Uczelni – Witelona 25, (sponsoring: W. Kopyś),
- aktualizacja wpisu Stowarzyszenia do Rejestru Sądowego: zmian personalnych w składzie Zarządu i Komisji Rewizyjnej oraz zmiany adresu siedziby Zarządu z ul. Paderewskiego 35 na ul. Witelona 25, (a także aktualizacja w ZUS, US itd.),
- organizacja jubileuszu 80-lecia Antoniego Kaczyńskiego i Karmeny Stańkowskiej
- wspieranie organizacji spotkań i zjazdów rocznikowych, a także jubileuszowych uroczystości wznowienia immatrykulacji oraz 50-lecia ukończenia studiów,
- sprawy finansowe Stowarzyszenia,
- członkostwo Stowarzyszenia w Okręgowym Związku Motorowodnym,
- organizacja rejsu po Adriatyku dla członków Stowarzyszenia,
- przygotowanie do Walnego Zebrania Sprawozdawczo-Wyborczego.
2. Podjęto uchwały dotyczące między innymi takich istotnych spraw jak:
1) O przyznaniu Kol. Stanisławowi Przybylskiemu zapomogi w wysokości
5 tys. zł na zakup wózka inwalidzkiego. Uchwała nr 8 z 5.12.2006 r.
2) O zakupie nagłośnienia i rzutnika multimedialnego. Uchwała nr 9 z 13.
11. 2007 r.
3) Uchwała nr 10, 11 i 12 z dnia 8.01.2008 r. o zmianach w składzie Zarządu i Komisji Rewizyjnej,
Biuletyn Absolwenta nr 47
17
4) Uchwała nr 12A z dnia 15.01. 2008 o zatrudnieniu na umowę zlecenie
księgowej Barbary Koneckiej.
5) O dopłacie do organizacji (koszty okolicznościowych medali) jubileuszu 50-lecia ukończenia studiów rocznika 1954-1958. Uchwała nr 13 z
dnia 13.05. 2008.
6) O przystąpieniu Stowarzyszenia do Okręgowego Związku Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego i wpłacie składki: 300 zł. Uchwała nr 15 z dnia
10.03. 2009.
7) Uchwała nr 17, z dnia z dnia 29.09. 2009 r. o delegowaniu przedstawicieli Stowarzyszenia na Walne Zebranie Delegatów Okręgowego Związku
Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego.
3. Spotkania tematyczne w Dworze Polskim i na terenie Uczelni
Rok 2007:
1) Wieczór kolęd – 16. stycznia.
2) Spotkanie liderów roczników – 27. marca.
3) Wieczór poświęcony prof. Bogdanowi Czabańskiemu w 80. rocznicę
urodzin 24. kwietnia.
4) Wuefiacy artyści – 22.maja; obrazy wystawiali: Magdalena Kępka, Izabela Degan, Tomasz Tołłoczko, tkactwo artystyczne: Elżbieta Ptak-Zatoka,
haft artystyczny: Janina Paluszek, swoje wiersze recytowały: Ada Stańczyk-Witkowska i Nina Seniuk-Ostrowska.
5) Jubileusz 80-lecia Kol. Antoniego Kaczyńskiego – 6. listopada.
6) Spotkanie opłatkowe – 18. grudnia.
Rok 2008:
1) Wieczór kolęd – 15. stycznia.
2) Spotkanie poświęcone prof. Ewarystowi Jaskólskiemu – 22. kwietnia.
3) „Piknik pod kasztanami” na terenie AWF - ul. Witelona – 30. maja.
4) Wspomnienie lata – 21. października.
5) Spotkanie opłatkowe – 14. grudnia.
Rok 2009:
1) Wieczór kolęd – 15. stycznia,
2) Spotkanie żeglarskie – inspiratorzy i wykonawcy członkowie Klubu
Żeglarskiego AWF „Dal” głównie; Kol., Kol.: Krzysztof Słonina i Zbigniew
Najsarek.
3) „Piknik pod kasztanami” – Witelona 25 – 29. maja.
4) „Od Tatiany do „Kaliny” – 29 września.
5) Wuefiacy artyści – wieczór autorski Izabelli Degan – 27. października.
6) Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Stowarzyszenia - 24. listopwda,
18
Biuletyn Absolwenta nr 47
7) Spotkanie opłatkowe – 13. grudnia.
Biuletyn
Biuletyn Stowarzyszenia jest głównym łącznikiem z rosnącym gronem
członków, a z drugiej strony przysparzający nowych członków, gdyż wielu
absolwentów pragnie tą drogą pozyskiwać wiadomości o Uczelni, kontaktować się z innymi absolwentami, a głównie z Koleżankami i Kolegami ze
swojego rocznika. Dowodem tego są coraz częściej organizowane zjazdy
rocznikowe i publikowane z nich w Biuletynie sprawozdania.
Głównie poprzez Biuletyn docieraliśmy z wiadomościami o działalności
naszego Stowarzyszenia, o Uczelni, o zjazdach i spotkaniach koleżeńskich, z informacjami o publikacjach naszych absolwentów. Dzięki publikowanym wcześniej właśnie w Biuletynie wspomnieniom i wywiadom, redaktorzy księgi wspomnień „Nasza Słoneczna Uczelnia” mieli materiał wyjściowy i mogli śmiało przystąpić do przygotowania tej publikacji.
Także tą drogą mobilizujemy członków Stowarzyszenia do bardziej regularnego opłacenia składek, gdyż jak się okazuje zaległości wynikają głównie z zapominania o tym obowiązku. Również publikowanie w naszym periodyku listy darczyńców dopinguje innych do wpłat i to nie tylko dla symbolicznego dyplomu. W tym miejscu bardzo gorąco przepraszamy wielu
darczyńców, którym dotąd nie przesłaliśmy dyplomów.
Marzy się nam Biuletyn w kolorze i na lepszym papierze, jednakże na
przeszkodzie stoją związane z tym koszty.
Redaktor naczelny – Kolega Antoni Kaczyński i techniczny – Kolega Henryk Sienkiewicz dokładają wszelkich starań, aby każdy kolejny numer był
na odpowiednim poziomie. Zdajemy sobie sprawę jakie dzisiaj są wymogi i
standardy wydawania prasy, periodyków, czy chociażby reklam, jednakże
musimy się liczyć ze społecznym groszem i jak na razie dalej działając
społecznie, będziemy mieli na względzie przede wszystkim wysokość kosztów wydawnictwa.
W imieniu licznej rzeszy czytelników, niecierpliwie oczekujących na
kolejny numer Biuletynu, Kolegom – Tolkowi Kaczyńskiemu i Henrykowi Sienkiewiczowi składamy serdeczne podziękowania.
Finanse
Gospodarowanie finansami Stowarzyszenia nie budzi zastrzeżeń, o czym
świadczą przyjmowane bez uwag przez Urząd Skarbowy coroczne sprawozdania finansowe, a także wyniki kontroli Komisji Rewizyjnej.
Od 1 stycznia 2008 r. funkcję skarbnika, po ustąpieniu Kol. Leszka Buczyńskiego. przejął Kol. Ryszard Helemejko, który wraz z Barbarą Konecką
Biuletyn Absolwenta nr 47
19
– zatrudnioną na umowę zlecenie, na bieżąco prowadzi wszystkie sprawy
finansowe Stowarzyszenia.
Na dochody Stowarzyszenia składają się: wpływy ze składek członkowskich i wpłaty darczyńców. Na podkreślenie zasługuje wzrost wpływu ze
składek, co jest w dużej mierze zasługą Koleżanek i Kolegów aktywnie
dopingujących na zjazdach rocznikowych do płacenia składek, a także
prowadzących zaciąg nowych członków.
Wydatki, to przede wszystkim koszty wydawania i wysyłki Biuletynów,
niezbyt duże wydatki biurowe, uzupełniające zakupy użądzeń np. nagłaśniających, a także dopłaty do spotkań w Dworze Polskim.
Pełne rozliczenie gospodarki finansowej VI kadencji przedstawione zostanie w następnym Biuletynie, po wyborach i po przedłożeniu sprawozdania
przez Komisję Rewizyjną na Walnym Zebraniu Sprawozdawczo-Wyborczym.
Komentarz:
- Darczyńcy znacząco wspierają kasę Stowarzyszenia. Listy ofiarodawców systematycznie publikujemy w kolejnych numerach Biuletynu.
Nie wszyscy darczyńcy życzą sobie, aby wymieniać ich z imienia i nazwiska, więc tym bardziej gorąco i z całego serca Im dziękujemy.
Podsumowanie i wnioski
Szóstą kadencję działalności Zarządu, powstałego przed prawie dwudziestoma laty Stowarzyszenia, uznać można za w pełni owocną, o czym zaświadczyć mogą wymienione w sprawozdaniu dokonania, a przede wszystkim:
- ugruntowanie pozycji Stowarzyszenia na terenie Uczelni i wśród absolwentów,
- inspirowanie i wspieranie roczników coraz liczniej organizujących spotkania koleżeńskie,
- opracowanie strony internetowej Stowarzyszenia i zorganizowanie elektronicznej łączności z absolwentami w kraju i poza jego granicami,
- pozyskanie nowej, bardzo ładnej i dogodnie usytuowanej siedziby (duża
zasługa Rektora poprzedniej kadencji prof. Tadeusza Koszcyca) i należyte
jej wyposażenie (w/w darczyńcy),
- dalsze pozyskiwanie wspierających naszą działalność darczyńców,
- systematyczne wydawanie coraz ciekawszych i obszerniejszych Biuletynów.
zasięgu oddziaływania Stowarzyszenia, ze szczególnym uwzględnieniem
młodszego pokolenia absolwentów naszej uczelni. „Odmładzać szeregi”,
zgodnie z ideą „sztafety pokoleń”.
2. Do propagowaniu idei zrzeszania się w Stowarzyszeniu i brania udziału
w jego działalności oraz w większym stopniu korzystania z możliwości i
dobrodziejstw internetu.
3. W roku 2010 przypada 20-lecie powstania Stowarzyszenia Absolwentów AWF. W związku z tym należałoby odpowiednio zaznaczyć tę rocznicę
i uhonorować (choćby tylko przez okolicznościową publikację) założycieli
Stowarzyszenia i najaktywniejszych działaczy.
4. Wykorzystując „pozjazdową” atmosferę, wspierać i zachęcać roczniki
do organizowania przy wszelkich możliwych okazjach koleżeńskich spotkań rocznikowych, publikować sprawozdania z tych spotkań i w ten sposób mobilizować mniej aktywne roczniki.
5. Aktywnie zabiegać o dalsze przesyłanie do Biuletynu wspomnień ze
studiów i doświadczeń z pracy zawodowej oraz działalności organizacyjnej
i społecznej w wychowaniu fizycznym, sporcie, turystyce i rekreacji, a także rehabilitacji, z myślą o przygotowaniu kolejnego tomu wspomnień. Warto także gromadzić kolejne wywiady zarówno z wykładowcami uczelni, jak
i koleżankami i kolegami mogącymi pochwalić się znaczącymi osiągnięciami dydaktycznymi, wychowawczymi i sportowymi. Dorobek i osiągnięcia absolwentów „Naszej Słonecznej Uczelni” ze wszech miar warto publikować i upowszechniać.
6. Częściej organizować tematyczne spotkania wspomnieniowe, a także
promujące osiągnięcia naszych absolwentów, w tym między innymi artystyczne.
Zachęcać do udziału w tych spotkaniach nie tylko Wrocławian, ale także
koleżanki i kolegów z innych regionów. Podjąć próbę organizowania takich
spotkań „w terenie”.
7. Umacniać pozycję Stowarzyszenia na terenie Uczelni, między innymi
poprzez aktywne włączanie się do współorganizacji święta uczelni (wznawianie immatrykulacji), spotkań z seniorami, działalności Centrum Historii
Uczelni itp.
8. Rozpowszechniać wydawnictwa 60-lecia i rozprowadzać je wśród rzeszy absolwentów, którzy nie uczestniczyli w zjeździe, a prawdopodobnie
zechcą je nabyć.
Prezes
Władysław Kopyś
Wnioski i wskazania do planu pracy Zarządu VI kadencji.
1. Prowadzić bardziej ofensywną działalność zmierzającą do poszerzania
20
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
21
Rekomendacje do pracy w Zarządzie, a także w Komisji Rewizyjnej i Sądzie Koleżeńskim VII kadencji:
1. Zbigniew Najsarek – prezes,
2. Ryszard Jezierski – prezes-elekt;
3. Lucyna Bańska;
4. Ryszard Helemejko;
5. Halina Jezierska
6. Antoni Kaczyński;
7. Władysław Kopyś;
8. Piotr Piwowarczyk
9. Krzysztof Słonina;
10. Henryk Sienkiewicz;
11. Jerzy Śliwa,
12. Regina Modl-Warężak;
Komisja Rewizyjna:
1. Jerzy Biernacki ,
2. Halina Guła- Kubiszewska
3. Teresa Sutyło
4. Kazimierz Tarkowski
5. Elżbieta Ptak-Zatoka
Sąd Koleżeński:
1. Zygmunt Bator
2. Maria Grabowska
3. Elżbieta Piesiewicz
Wysyp zjazdów rocznikowych
Ten rok zaowocował ponad tuzinem zjazdów rocznikowych, o czym z pełną
satysfakcją donosimy i prezentujemy relacje z tych koleżeńskich spotkań.
Obserwowana aktywność zjazdowa inspirowana jest między innymi:
1. Pokłosiem jubileuszowych zjazdów, a w tym ostatniego zjazdu 60-lecia
Uczelni, gdzie w atmosferze radosnej wuefiackiej zabawy podejmowano
postanowienia: „musimy się częściej spotykać”!
2. Specyfiką naszego typu studiów, a zwłaszcza przeżyciami wyniesionymi z obozów, rajdów, treningów i spotkań sportowych – jakże miło po latach
wspominać wielce satysfakcjonujące przeżycia z lat sprawnej młodości.
Są roczniki, jak np. 1954, 1956 czy 1958 które spotykają się bardzo często, a niektóre (1954, 1965 i inne) regularnie, co roku i nie nudzą się ze
22
Biuletyn Absolwenta nr 47
sobą, bo za każdym razem mają coś nowego do przekazania sobie i ponownego przeżywania studenckiej doli i niedoli czy też sukcesów, a czasami i porażek w pracy pedagogicznej.
3. Potrzebą kontaktu z drugim człowiekiem – poczynając od więzi rodzinnych, po koleżeńskie znajomości i przyjaźnie szkolne, studenckie, towarzyskie itd. Człowiek jest istotą stadną i dąży do kontaktu z drugim człowiekiem, a niewątpliwie taką okazją są koleżeńskie zjazdy szkolne, a tym
bardziej studenckie.
4. Jakiś skromny wkład do ożywienia kontaktów koleżeńskich wnosi także Stowarzyszenie Absolwentów AWF, bo właśnie z naszej inicjatywy i
przy dużym wkładzie pracy społecznej wielu koleżanek i kolegów odbyły
się zjazdy 50. i 60-lecia Uczelni. Władze uczelni organizowały oficjalne
uroczystości, natomiast zjazdy absolwentów to robota Stowarzyszenia. Z
naszej inspiracji zrodziła się tak wysoko ceniona zarówno przez absolwentów, jak i władze uczelni tradycja wznawiania po 50-ciu latach immatrykulacji – dawniej w trakcie uroczystej inauguracji kolejnego nowego roku akademickiego, a obecnie w trakcie Święta Uczelni – w dniu urodzin prof. Andrzeja Klisieckiego (22. października).
5. Od dwóch lat bardzo uroczyście, przy wydatnej pomocy Stowarzyszenia, organizują roczniki 50-lecie ukończenia studiów. Wcześniej odbywały
się takie jubileuszowe spotkania, ale miały charakter kameralny, bez zaangażowania władz uczelni. W 2008 roku, aktywna grupa kolegów z rocznika
1954 – 1958 z Ryszardem Łopuszańskim na czele, zaproponowała, aby
50-lecie ukończenia studiów zorganizować bardziej uroczyście i bardziej
oficjalnie. Okazja była znakomita, gdyż był to pierwszy rocznik, który odbył
pełne 4-letnie studia magisterskie. Inicjatywa została podchwycona, rocznik przygotował stosowne dyplomy i okolicznościowe medale, które wręczał rektor w towarzystwie dziekana i prodziekanów w pięknie odremontowanej sali kominkowej w „mateczniku” przy ul. Witelona.
Wzorem poprzedników, rocznik 1955-1959 równie uroczyście zorganizował w tym roku swój jubileusz, także z udziałem JM Rektora i przedstawicieli władz uczelni, wręczających licznie przybyłym jubilatom dyplomy i
gustowne medale. Oczywiście, kontynuacją oficjalnej uroczystości było
koleżeńskie spotkanie w jednym z uroczych lokali, gdzie bawiono się do
białego rana. Szczegółowe sprawozdania z tych imprez można znaleźć w
naszym Biuletynie.
Wszystkie te, jak i też nie wymienione wyżej działania inspirują roczniki
do organizowania spotkań we własnym gronie, czy też w nieco większych
kompletach jak np. Roczniki 1968 – 1969 i 1970, które zorganizowały bardzo udane spotkanie integracyjne we wrześniu ubiegłego roku w Szczytnej.
(Relacje w Biuletynie nr 44) Podobnie w tym roku, roczniki 1956 i 1958
Biuletyn Absolwenta nr 47
23
zorganizowały integracyjne spotkanie w Sierakowie i już zapowiadają, że
następne spotkanie też będzie wspólne.
Z moich obserwacji wynika, że jest jakaś ciągłość aktywności w trakcie
studiów i po studiach. Jeśli na określonym roczniku znalazły się jednostki
wykazujące większą inicjatywę do działania na rzecz ogółu, to rocznik taki
miał opinię dobrego, aktywnego, z którym można było wiele zdziałać. Wśród
starszych roczników pozostały doświadczenia z pionierskich lat i wspólnych prac na rzecz uczelni, odbudowy Wrocławia, organizowania sobie
„warsztatu pracy” w szkołach czy klubach, w których podejmowali pierwszą
pracę „na ugorze” – bez boisk, sal sportowych, sprzętu itd. To też jeden z
czynników mobilizujących do spotykania się w gromadzie i ponownego przeżywania tych niełatwych, ale owocnych lat studiów i pracy. Dla przykładu
aktywny po dziś dzień rocznik 1956 miał w swoim składzie wielu wybitnych
sportowców, a także inicjatorów (m.in. Wojtek Drobik, Jacek Moskwa) powołania do życia (na fali październikowej odwilży) pierwszego w dziejach
uczelni czasopisma studenckiego „Pentatlon”. Absolwenci tego rocznika
spotykają się bardzo regularnie i wykazują dużo pomysłowości, jeśli idzie o
miejsce spotkań (łącznie z zagranicą) i program.
Tak można by wymieniać jeszcze wiele innych roczników, gdzie w czasie
studiów funkcję starostów rocznika czy grup studenckich pełnili prężni i
aktywni ludzie (Staszek Tyła R. 1974, Wojtek Zaczyk – R. 1978, Mirek
Janik R. 1979 i jeszcze kilku innych. Tu kłaniamy się tym rocznikom, które
zechcą przypomnieć swoich aktywnych kolegów i pochwalić się nimi na
łamach Biuletynu). Bywa też, że niektórzy uaktywniają się po studiach i
wykazują swoisty lwi pazur organizacyjny. Często wiąże się to z ich miejscem pracy i wiążącymi się z tym możliwościami. Jedną ze znakomitych
postaci pod tym względem jest Zbyszek Tomkowski – wieloletni szef ośrodka olimpijskiego w Spale, który zorganizował już kilkanaście wspaniałych
koleżeńskich spotkań – łącznie z tegorocznym.
Radosne spotkania mają roczniki, z których wywodzą się członkowie głośnych kiedyś na uczelni kabaretów (Zbyszek Fajbusiewicz, Tadek Osipowicz, Jacek Ziobro i inni), zespołów tanecznych i działaczy kultury w szerokim tego słowa znaczeniu (Heniek Nawara, Marek Stasiak, Waldek Wójcik
i…), gdyż jednostki te nadal mają wiele do zaoferowania swoim koleżankom i kolegom. Na przykład na spotkaniach rocznika 1979 zawsze z animuszem odśpiewuje się obozowy przebój „Żagle staw, żagle staw…” pod
wodzą niezapomnianego gitarzysty Mariana Nahurnego. Podobnie jest na
większości spotkań rocznikowych, bo na każdym roczniku jest jakiś wodzirej, jakiś zapiewajło, jakaś grupa nadająca ton zabawie.
Niektóre roczniki spotykają się częściej, inne rzadziej, ale są i takie, nawet z dosyć dużym absolwenckim stażem, które jeszcze ani razu nie zor-
ganizowały spotkania w swoim gronie. Między innymi rocznik 1975 planuje
pierwszy raz zorganizować swój koleżeński zjazd w przyszłym roku na 35lecie ukończenia studiów. Ochoczo zabrał się do przygotowania zjazdu
Włodek Kalitczuk wraz z kilkuosobowym zespołem koleżanek i kolegów.
Odwiedził nas w Stowarzyszeniu, zasięgnął porady, zdobył kilkanaście
adresów z list zjazdowych 50. i 60-lecia oraz uzyskał zapewnienie, że pomożemy im w wysyłaniu korespondencji, a także będziemy pośredniczyć
przy zarezerwowaniu terminu w Olejnicy. Włodka dopinguje Jacek Paluch
pracujący jako rehabilitant w szpitalu psychiatrycznym w Międzyrzeczu.
Jest to kompleks zabudowań – wręcz całe miasteczko z pełną infrastrukturą, łącznie z kościołem – warto to zobaczyć! Mieszkających na terenie
tego kompleksu, w otoczeniu wiekowych sosen, Majkę (też rehabilitantkę)
i Jacka Paluchów miałem przyjemność odwiedzić wraz z mieszkającą po
sąsiedzku w Bobowicku inną parą wuefiaków – Elą i Wacławem Gallami z
rocznika 1974, którzy z entuzjazmem opowiadali o bardzo udanych spotkaniach swojego rocznika po 25. latach w Obornikach Śląskich, po 30. w
Olejnicy i tego roku po 35. właśnie w Bobowicku. Para z młodszego rocznika z pewną zazdrością słuchała tej relacji i z każdą chwilą nabierała przekonania, że ich rocznik koniecznie musi się spotkać w 2010 roku po 35
latach od ukończenia studiów.
Wśród niektórych roczników brakuje „drożdży” – impulsu, grupki inicjatywnej, która uruchomiłaby resztę towarzystwa. Takim spiritus mowens na
roczniku 1966 stał się Mirek Fiłon, z którego inicjatywy odbyło się już parę
bardzo udanych koleżeńskich zjazdów, w tym także spotkania w okrągłe
rocznice odbycia obozu letniego w Nowej Wsi k/Zbąszynia i zimowego w
Karpaczu-Bierutowicach.
Na innych rocznikach znajdują się swoiści hamulcowi, którzy torpedują
zapędy inicjatorów twierdząc, że nie widzą głębszego sensu w spotykaniu
się grona staruszków, aby w kółko wspominać jak to było na tych czy
innych zajęciach, na tym czy innym obozie, a co tam powiedział ten czy
ów prowadzący, z kogo zakpił Kaczyński czy Jezierski, a jeszcze kogo
pogonił z papierosem Antoni Szymański. Jeden z moich kolegów powiedział, że nie bierze udziału w zjazdach, bo nie ma przyjemności rozmawiać
o chorobach i wysłuchiwać, co kogo boli, kto i jaką przeszedł operację, a
komu znowu dopiekła synowa, zięć czy też wnuki.
Należy uczciwie przyznać, że bywają i takie sytuacje, ale chyba nie jest
to powód do zrażania się i bojkotowania koleżeńskich spotkań. Czasami
bywa faktycznie męczące wysłuchiwanie utyskiwań i osobistych zwierzeń,
ale można to potraktować jako przejaw zaufania do koleżanek i kolegów,
którym można powierzyć swoje tajemnice, zrzucić z serca ciężki kamień
itd., itd. O ile jest się przygotowanym na tego typu sytuacje, to znosi się je
24
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
25
ze spokojem i wyrozumiałością, i nie są one nazbyt uciążliwe.
Nikogo nie warto na siłę przekonywać do brania udziału w koleżeńskich
spotkaniach, zjazdach rocznikowych czy uczelnianych. Nie każdy ma wewnętrzną potrzebę stowarzyszania się czy działania na rzecz innych. Z
pełną wyrozumiałością należy podchodzić do jednostek, które ze względów zdrowotnych, rodzinnych lub też po prostu materialnych (a nikt nie
chce się z tym obnosić) nie biorą udziału w zjazdach.
Mimo wielu zastrzeżeń i powątpiewań co do sensu organizowania zjazdów, większość odczuwa potrzebę cyklicznego spotykania się i to robi.
Najlepiej o tym świadczy tegoroczny wysyp zjazdów rocznikowych i zapowiedzi organizowania następnych.
Zarząd Stowarzyszenia będzie nadal wspierał wszelkie idące w tym kierunku inicjatywy oraz czynił starania, aby:
- w tradycyjnych już wznowieniach immatrykulacji i jubileuszach 50-lecia
ukończenia studiów uczestniczyło jak najwięcej absolwentów z danych roczników,
- kontynuować tematyczne spotkania w Dworze Polskim i na terenie uczelni
w stylu Piknik pod kasztanami (wszelkie propozycje i inicjatywy mile widziane),
Stowarzyszenie podejmuje bardziej aktywne działania zmierzające do
pobudzenia do aktywności młodsze roczniki absolwentów, które chyba
muszą jeszcze dojrzeć do koleżeńskich spotkań i na własnej skórze przekonać się, że warto!
Koleżanki i Koledzy naprawdę warto!
Ryszard Jezierski
Zjazd 55-latków
Tytuł jest przewrotny, bo wskazywałby na osoby sporo młodsze, ale nawiązuje on tylko do naszego – chyba każdy przyzna, że udanego? – logo.
Drugie usprawiedliwienie to fakt, że 55 lat temu rozpoczęliśmy nowe życie.
Z dyplomami ukończenia „Słonecznej Uczelni” ruszyliśmy w Polskę, a nawet jeszcze dalej.
Od tamtej pory spotykaliśmy się na niwie zawodowej lub na jubileuszach
uczelni, aż zatęskniliśmy do siebie. Zjazdów wspaniałego rocznika 19511954 było już kilkanaście: we Wrocławiu, Olejnicy, Kobylej Górze i Spale.
W tym roku „Jacek” – czyli Bronek Jackowski zaprosił nas w dniach 27-28
czerwca 2009 r. do Wawrzkowizny (ależ nazwa!) koło Bełchatowa. Położenie ośrodka piękne, jest tam wszystko czego dusza zapragnie – jezioro,
plaża, las, stadion z wieloma boiskami, miejsce do grillowania, przystań ze
sprzętem pływającym, hotel z kawiarnią i restauracją.
26
Biuletyn Absolwenta nr 47
My zamieszkaliśmy w domkach kempingowych charakterystycznych dla
„średniego PRL-u” czyli czasów naszej młodości.
Była uroczysta kolacja, którą wstępnym słowem okrasił niezastąpiony
„Jacek”. Były zajęcia w podgrupach, spacery po okolicy, niekończące się
dyskusje, wieczorny grill z akompaniamentem akordeonisty Pana Stanisława – rodaka z Kazachstanu. Popłynęły pieśni – najpierw te patriotyczne
m.in. „Pierwsza brygada”, „Biały krzyż”, potem biesiadne z obowiązkowymi
„Sokołami…”, „Dzieweczką ...” co to szła do laseczka. Niektórzy poszli w
pląsy, przenieśliśmy się spod wiaty do ogniska. „Duszu-szczipatielnoje”
melodie i trzaskanie płonących bierwion rozkleiły nas do reszty. Było nam
dobrze, serdecznie, błogo, ale trochę i smętnie, gdyż tym razem było nas,
jak nigdy, mało. Z około 60. żyjących koleżanek i kolegów w Wawrzkowiźnie stawiło się tylko 19 osób – uwiecznieni na zbiorowej fotografii.
Na kilka godzin wpadli
jeszcze: Halina Gableta-Walas, Teresa Bielak-Ostromęcka, Wiesiek Augsburg i Tadek
Sajan. Innym na przeszkodzie stanęły choroby lub wypadki losowe.
Tu pozwolę sobie na
osobistą refleksję, którą
być może podzielą i inni
uczestnicy zjazdu. Słowa jednej ze śpiewanych przez nas pieśni
55-latkowie
brzmiały: „Już późno,
a nam się jeszcze nie
chce spać” – jakie to prawdziwe i wieloznaczne, jeszcze nie chcemy spać
choć już późno, dla niektórych zbyt późno…Jednomyślnie postanowiliśmy
nie odkładać spotkań i w następnym – 2010 roku spotkać się w Zieleńcu.
Kochani 55-latkowie! Mamy wiele powodów by nie ruszyć się z domu,
ale zmobilizujcie się. Chorego współmałżonka zostawmy pod opieką rodziny, ukochanego pieska i kotka podrzućmy sąsiadom, a własne dolegliwości spróbujmy uleczyć spotkaniem z przyjaciółmi – to naprawdę pomaga.
Trzymajmy się! I do zobaczenia w Zieleńcu
Eliza Gwozdowska-Bator
Biuletyn Absolwenta nr 47
27
Zjazd rocznika 53-56 - Sieraków 31.05 – 04.06.2009 - XXte jubileuszowe spotkanie Orłów – Sokołów
Po raz trzeci powierzono mi organizację zjazdu. Na miejsce spotkania
zaproponowałem Sieraków, gdzie 55 lat temu (1954) spędziliśmy miesiąc
na obozie szkoleniowym WSWF.
Wprowadziłem też w czyn pomysł, który dojrzewał od pewnego czasu,
łączenia zjazdu z rocznikiem 54-58. Roczniki spotkały się w Sierakowie w
tym samym terminie w oddzielnych ośrodkach. W ramach integracji odbył
się wspólny bal (o. „Puszczyk”) oraz wieczorek pożegnalny (o. „Wrzos”).
Ośrodek „Puszczyk” położony w pięknym lesie, wita nas słońcem. Zakwaterowanie - pokoje dwuosobowe i domki czteroosobowe, pełny komfort.
Znużeni przyjezdni z całej Polski w domku Bieszczaninów i Chajanów mogli liczyć na filiżankę czegoś ciepłego i nie tylko. Mimo pogarszającej się
pogody zajęcia programowe odbywały się bez zakłóceń.
Poniedziałek – spacer szlakiem naszych zmagań i wspomnień. Naprzód
jezioro, uporządkowane i zadbane pomosty, zniknęła wieża, kojarząca się
nam ze skokami do zimnej wody z „ulubionym trupkiem” na czele. Chatki
trochę zmodernizowane, podzielone na mniejsze pomieszczenia, plus umywalka i ubikacja. Po nada czynnejl stołówce najbardziej widać upływ czasu. Wracamy górą wzdłuż nowoczesnych boisk, pięknej bieżni, wielofunkcyjnej sali i zadaszonych kortów tenisowych. Na skarpie, nad „naszym”
jeziorem stoi piękna, kryta pływalnia z pełno wymiarowym basenem!
Wtorek – przed południem zajeżdżają konne, dziesięcioosobowe bryczki
i po komisyjnym sprawdzeniu stanu technicznego wsiadamy. Naprzód jedziemy po duktach leśnych, potem przejazd przez miasto i powrót do ośrodka.
Wtorek 18:30 - Bal –
w pięknej sali jadalnej
ośrodka „Puszczyk”
przy stołach ustawionych w podkowę zasiadają wspólnie rocznik 56
(30 osób), 58 (20 osób)
– razem 50 osób. Drzwi
rozsuwane na wielką
werandę, gdzie przygotowuje się orkiestra.
Krótkie powitania wygłaszają organizatorzy i
Reprezentacja „Orłów i Sokołów” rocznika 1956
starostowie. Na dany
28
Biuletyn Absolwenta nr 47
znak z pięćdziesięciu gardeł popłynęła nasza pieśń: „Dalej chłopcy i dziewczęta”, którą stworzył student z WSWF (Jacek Moskwa – tekst) właśnie tu
w Sierakowie. Pierwsze takty muzyki, na parkiecie zrobiło się tłoczno. Przy
stołach nie został prawie nikt. Na naszych oczach stał się cud, osoby których od wielu lat nikt nie widział tańczących, zapominając o chorobach
ruszyły w tango. Wszyscy bawiliśmy się do pierwszej w nocy.
Środa – spotykamy się w kościele o godzinie 10:00; ksiądz wikary odprawił tradycyjną mszę za tych, co już odeszli i żyjących obu roczników. Pogoda deszczowa pokrzyżowała nieco plany spacerowe, ale za wynagrodził
wieczór. O 19:00 spotykamy się znowu wszyscy. Tym razem w ośrodku
„Wrzos” – miejsce zjazdu rocznika 58. Przy muzyce, śpiewach i kiełbaskach z rusztu biesiadowaliśmy do 22:00 z nieco mniejszym natężeniem
niż we wtorek.
Patrząc na „młodzież” WSWF, która przybyła do Sierakowa, przypominają się słowa piosenki: „Choć szron na głowie i nie to zdrowie, a w sercu
ciągle maj…”
Jednogłośną uchwałą obu roczników 56-58, następne zjazdy odbędzie organizować wspólnie.
Miejsce zjazdu w 2010 roku – Przemyśl, główna atrakcja wycieczka do
Lwowa.
Do zobaczenia - Tolek
Wspólny zjazd absolwentów rocznika 1954 – 1958
Kolejny rok minął, a więc korci by się znów spotkać – przypomnieć minione chwile, znaleźć się wśród wypróbowanych przyjaciół.
Tym razem spotkaliśmy się w Sierakowie w dniach 31.05 – 4.06.2009 r. na
nadzwyczajnej odnowie biologicznej w sosnowym lesie nad jeziorami. Przez
lata śpiewaliśmy pieśń „Bo z Sierakowa płynie ta pieśń…”, ale obóz w tym
uroczym zakątku w czasie naszych studiów ominął nas, bowiem w miejsce
programowego obozu zaliczyliśmy obóz przygotowawczy do festiwalu młodzieży w Warszawie na AWF-ie, a potem już tylko obóz wędrowny w górach.
Nasze spotkanie miało upłynąć w sportowej rywalizacji (gry i zabawy sportowe) lecz deszcz, który nam towarzyszył przez 4 dni nie mobilizował do
wyczynów sportowych. Jedynie Rysiu Helemejko przykładnie w/g programu zaczynał każdy dzień od biegu i gimnastyki. Przy szlagierach z lat
młodości każdy dzień upływał nam w radosnej atmosferze.
Czarowne miejsce naszego spotkania to ośrodek wypoczynkowy „Wrzos”
położony w puszczy Noteckiej w kompleksie lasów (127 tysięcy hektarów)
w otoczeniu - 50 jezior.
Sieraków (6 tysięcy mieszkańców) położony nad Wartą uzyskał prawa
Biuletyn Absolwenta nr 47
29
miejskie w 1388 roku. W rozwoju tego miasta wyróżnił się ród Opalińskich.
Pełną piersią czerpaliśmy żywiczne zapachy sosnowych lasów spacerując i zwiedzając konnymi zaprzęgami okolice.
Zgodnie z planem naszego zjazdu odbyły się turnieje brydżowe, „babskie
spotkanie”, ognisko i nocne rozmowy przyjaciół. Kulminacją towarzyskich
spotkań był wspólny bal z rocznikiem 1953-1956, który równolegle zorganizował zjazd w ośrodku „Puszczyk”. Spotkanie to wzmocniło nasze związki
i zintegrowało do tego stopnia nasze grupy, iż postanowiliśmy kolejny zjazd
zorganizować wspólnie .
W dniu 3 czerwca o godz. 10.00 uczestniczyliśmy razem w mszy świętej
w intencji naszych zmarłych
koleżanek i kolegów. Msza
odprawiona była w zabytkowym – późnorenesansowym
kościele pod wezwaniem
Najświętszej Marii Panny
Niepokalanie Poczętej. Kościół o przepięknej architekturze zbudowany został w
1624 roku.
„Tak niedawno żeśmy się
spotkali, a już rozstania nadszedł czas”... To motto piosenki, które teraz po zjeźZdjęcie rocznika 1958
dzie nas prześladuje. Spotkać się jest wspaniale, ale rozstanie jakże trudne. Mamy nadzieję, że to
samo powtórzymy za rok ale...!
Kontaktujemy się już telefonicznie, przekazujemy zdjęcia i wrażenia ze
zjazdu. Udał się nam ten zjazd w 100% i oprócz pogody wszystko było
„bombowe”. Zresztą stwierdziliśmy, że żadne deszcze i huragany nie są
przeszkodą, gdy jesteśmy razem, a to się najbardziej liczy.
Tą drogą chcemy podziękować Krystynie Welon i Ryśkowi Łopuszańskiemu za wzorową organizację spotkania. Krysia wyjeżdża nam na północ do
Gdyni, ale liczymy nadal na jej inicjatywę i mrówczą pracę na rzecz Stowarzyszenia absolwentów AWF Wrocław.
Do zobaczenia!!!
Ada Witkowska
Radosława Łaczmańska – Moskalewska
30
Biuletyn Absolwenta nr 47
Okolicznościowy wiersz Ady
Pozwól chwili przypomnieć
Te obrazy z młodości
Gdy nawet smutek
Tak szybko stawał się radością
Gdy bawiąc się życiem
Szukaliśmy przyjaźni
Wśród życia zawieruchy
Mnie z Wami było raźniej
Czasie który uciekasz
Bądź dla nas łaskawy
Jeszcze trochę pozwól
Byśmy trwali razem
Ada Stańczyk-Witkowska
Jubileusz 50-lecia ukończenia studiów Rocznika 19551959
Kolejne uroczyste obchody 50-lecia ukończenia studiów miały miejsce 19
czerwca br. – w samo południe w Sali Kominkowej „Matecznika” przy ul.
Witelona 25. Uroczyste zakończenie przed pół wiekiem studiów we wrocławskiej Słonecznej Uczelni świętowali absolwenci rocznika 1955-1959.
Liczne grono dostojnych jubilatów ciepłymi słowami powitał JM Rektor prof.
dr hab. Juliusz Migasiewicz oraz Prezes Stowarzyszenia Absolwentów AWF
Wrocław dr Władysław Kopyś. Następnie jubilaci odebrali z rąk JM Rektora
i Prezesa Stowarzyszenia okolicznościowe dyplomy i pamiątkowe medale
oraz przygotowany na tę okazję przez Stanisława Paszkowskiego zbiór
wspomnień. Była też symboliczna lampka szampana, „sto lat” i niekończące się wspomnienia, rozmowy oraz postanowienia, że w jak najkrótszym
czasie znowu się spotkamy. Dalszy program jubileuszowego zjazdu był
bogaty – zwiedzanie obiektów uczelnianych na Stadionie Olimpijskim, wspólny obiad w „Olimpi”, wieczorem teatr, a następnego dnia zwiedzanie coraz
piękniejszego Wrocławia, no i oczywiście… bal.
Z satysfakcją należy stwierdzić, że zarówno uroczystość wznowienia immatrykulacji, jak jubileusz 50-lecia ukończenia studiów wpisuje się na trwałe w tradycję naszej uczelni i coraz bardziej okazale obchodzony jest przez
kolejne roczniki.
Redakcja
Biuletyn Absolwenta nr 47
31
Rocznik 1961 - znów razem
„W starszym wieku jeszcze można być młodym,
ale maksymalnie dwie godziny dziennie…”
Wspomnienia można wskrzesić słuchając muzyki, oglądając zdjęcia, ale
najlepiej jednak wywołać je słowami podczas koleżeńskich zjazdów.
W dniach 1-3.06.2009 absolwenci Rocznika 1961 spotkali się na XIV Zjeździe w Kobylej Górze k/ Ostrzeszowa. Kobyla Góra jest to wieś o charakterze miejskim położona najwyżej w Wielkopolsce (283 m. npm.) Znajdują
się tu m. in. Ośrodek Wypoczynkowy Rowy, kemping, zbiornik retencyjny
na rzece Meresznica o pow. 18 ha, zajazd i kilka prywatnych pensjonatów.
W jednym z nich, o nazwie „Maciejanka” odbyło się nasze spotkanie. Warunki w „Maciejance” luksusowe, wspaniała kuchnia, elegancka zastawa
stołowa. Wystrój wnętrz, bardzo zadbane urokliwe otoczenie wskazuje na
duży smak estetyczno – artystyczny właścicieli.
Poniedziałek, 01.06.2009
1 czerwca (poniedziałek) po południu z różnych stron zjechały samochody pełne radosnych Koleżanek i Kolegów gotowych do natychmiastowego
odmładzania się. Wśród zgiełku powitań i uścisków – radość z przyjazdu
kolegi, którego nie widzieliśmy 48 lat! To Walter Kazik, wyszukany z dużym trudem przez Jacka, przyjechał z Niemiec odnowić przyjaźń.
Trochę wspólnych zdjęć i zakwaterowanie. Wieczorem grill w pięknej leśnej scenerii i niekończące się rozmowy i dyskusje. Z kronikarskiego obowiązku należy odnotować psa gospodarzy Fleksa, który cierpliwie asystował przy grillu, licząc na miękkie serca uczestników. Po spotkaniu przy
grillu rozpoczęły się tzw. „rozmowy w grupach”. W jednym z apartamentów
spotkało się spore towarzystwo, które debatując m. in. na temat muzyki na
naszych balach i wspominając z rozrzewnieniem bal organizowany przez
Marylkę i Heńka D., powołało Radę Nadzorczą Rocznika ds. Kontroli Programowej naszych zjazdów. Szefem Rady został Władek, a z-cą Ela. Głównym tematem obrad „Rady” było sprowadzenie z Wieruszowa małej orkiestry. Obecni bez zbędnych słów „zrzucili” się na ten cel, resztę załatwili
Marylka i Heniek.
Wtorek, 02.06.2009
Rano, po śniadaniu, wycieczka krajoznawcza. W programie zwiedzanie
Kobylej Góry i zalewu. Okazało się, że nasza Grażyna ma problem z woreczkiem. Bardzo zbolałą zostawiliśmy Ją w łóżku. Spacer był udany, trochę intensywny, ale była to dobra rozgrzewka przed czekającym nas balem. Po obiedzie czas wolny na bridża (to już tradycja naszych zjazdów) i
32
Biuletyn Absolwenta nr 47
przygotowania do balu.
W międzyczasie doglądanie i obserwacja Grażyny, która o suchej bułce i gorzkiej herbacie
dochodziła do siebie. Z
pewnością nie uniknie
tym razem operacji,
przed którą ucieka już
parę lat.
Wreszcie „Poloneza
czas zacząć”. Zebraliśmy się w pięknej sali.
Najpierw uczciliśmy paRocznik 1961 na tle lasu
mięć tych, którzy odeszli, z podkreśleniem
tęsknoty za Arturem, który był jednym z organizatorów pierwszego po studiach zjazdu w 1987r. Artur jest nadal z nami, bo jego Bogusia, adoptowana
przez nas, stale uczestniczy w naszych spotkaniach.
Poloneza tańczyli wszyscy. Bardzo dzielnie spisywała się Marylka, która
mając poważną kontuzję ścięgna Achillesa – próbowała także uczestniczyć w tańcach. To dzięki niej i Heńkowi mieliśmy „żywą” muzykę.
W trakcie balu, Adam i Jurek zrobili nam przemiłą niespodziankę. Sukcesywnie puszczali na ekranie TV zdjęcia z okresu naszych studiów. Był
śmiech i niekiedy trudności w rozpoznawaniu postaci.
Przyjemnie było patrzeć jak Marylka i Witek K. pięknie i z dużym uczuciem bawili się – jakby byli na swoim weselu. Kulminacyjnym punktem balu
był walc prowadzony przez Heńka D. Okazało się, że to talent wodzireja.
Nasza Tatiana, gdyby żyła, biłaby brawo! Szkoda, że tyle lat się ukrywał.
Od następnego zjazdu będzie bezlitośnie wykorzystywany. Bal skończył
się po 24-tej, bo tak sobie życzyli właściciele pensjonatu.
Środa, 03.06.2009
Trzeci dzień i jak zawsze najsmutniejszy. Trzeba się rozstać i znów liczyć
dni do następnego spotkania. W tym roku ten ostatni dzień cechował się
zupełnie niepotrzebnym pośpiechem, przez co gorycz rozstania spotęgowała się.
Żeby nie odkładać radości ze spotkania na później (i żałować) znów zobaczymy się za rok!
Anna Rybicka
Biuletyn Absolwenta nr 47
33
Od roku 2000 spotykamy się systematycznie coraz to w innej miejscowości. Po ubiegłorocznym balowaniu w Zakopanem, do Krakowa zaprosił nas
Kazimierz „ Hrabia” Niemierka z Niemierek. Zgodnie z zasadą, mówiącą o
tym, że szlachectwo zobowiązuje, z należytą starannością przygotował
program naszego pobytu w tym królewskim mieście.
Zakwaterowanie, dobre wyżywienie i miła obsługa w pensjonacie „Na
Wzgórzu” na Osiedlu „Na Wzgórzach” w Nowej Hucie, spełniały nasze oczekiwania. Dodatkowym walorem była bliskość przystanku tramwajowego i
bezpośrednie połączenie z centrum miasta. Do godziny 19–tej przybyli
wszyscy uczestnicy spotkania w liczbie 35 osób. W udekorowanej sali, z
historycznym już transparentem informującym o naszej tożsamości grupowej, rozpoczęła się uroczysta kolacja.
Obowiązywały stroje wieczorowe. Powitalne, nie pozbawione patosu, przemówienie wygłosił – organizator - Kaziu Niemierka. Ukazał on rys historyczny tych spotkań i rolę, jaką odegrała w nich Krystyna Dybuś-Stachowska, której niespodziewane odejście uczciliśmy chwilą milczenia. Z czasem podniosłość atmosfery topniała, a wczuwający się w nasze gusta zespół muzyczny porywał do tańca. Może być dumna z nas Pani Tatiana
Pietrow, tańczyliśmy wszyscy, dużo, z figurami i do muzyki, pomimo powoli topniejącej kondycji tanecznej. Był to też okres przekazywania informacji
o sobie i zmianach, jakie zaszły w naszym życiu. Zabawa trwała prawie do
rana. Po sutym śniadaniu, w znakomitych humorach i przy pięknej słonecznej pogodzie udaliśmy się do centrum miasta.
Dla większości uczestników zjazdu wielkie zaskoczenie wywołało nowe
rozwiązanie architektoniczne dworca kolejowego i jego okolic. Podziemne
perony tramwajowe, ruchome schody prowadzące wprost do olbrzymiej galerii
handlowej, to nowe oblicze Krakowa. Spokojny, w stylu krakowskim, spacer do rynku był okazją do odgrzewania dawnych wspomnień i czasem na
swobodne pogawędki. Bo przecież głównym celem naszego spotkania było
pogadanie i nacieszenie
się sobą. Rynek pełen
ludzi, kwiaciarki, gołębie
i hejnał przetrwały bez
zmian, ale toczące się
jeden za drugim wykwintne powozy z turystami to sięgające do tradycji, nowe elementy
współczesności. Zmieniają się również Sukiennice; jedna połowa jest
w remoncie. O faktach,
zabytkach i planach rozRocznikowa fotka na tle zabytków Krakowa
woju miasta opowiadał
nam, mieszkający w nim
dopiero od kilku lat– Kaziu, znawca historii i miłośnik Krakowa. Idąc spacerkiem ul. Bracką w stronę Wawelu podziwialiśmy zabytki architektury, a
koło muzeum szokującą instalację plastyczną, dotyczącą wystawy obrazów Leonardo da Vinci. Przy ul. Franciszkańskiej zatrzymaliśmy się przed
„oknem papieskim”. Był to dla wielu moment zadumy nad wielkością i osobowością tego Wielkiego Polaka. Czczonego niekiedy prawie jak bóstwo,
jednak bez głębszej refleksji o tym, czego On od nas oczekiwał, jako od
ludzi, których tożsamość oceniał po czynach, a nie po dostatku lub tytułach. Był On wzorcem osobowościowym, nie tylko w sferze duchowej, ale
także cielesnej. Miłośnik aktywności ruchowej, pomimo swoich licznych
obowiązków znajdował czas na wędrówki górskie, spływy kajakowe, narciarstwo. Cenił sobie radość i pożytek dla zdrowia, jaką daje rekreacja ruchowa. Jako filozof i teolog widział człowieka nie tylko w wymiarze duchowym, ale również cielesnym, a swoim postępowaniem dawał przykłady
harmonijnego współistnienia tych dwóch sfer ludzkiej osobowości. Można
powiedzieć, że kultywując helleńską ideę człowieka, był osobowym wzorcem kultury fizycznej.
W znajdującym się nieopodal namiocie jest dużo pamiątek po papieżu,
profesorze, mistrzu - Karolu Wojtyle. W okolicznych kioskach wiele religijnych gadżetów z nim związanych. Rodzi się w tym momencie pytanie, a ile
jest jego nauki w naszym życiu doczesnym. Ile jest w nas dobra i miłości,
będących fundamentalnymi wartościami dla każdego człowieka. Takie refleksje snuły się w naszych głowach i poruszano je w drodze na Wawel.
Można powiedzieć, że była to część refleksyjna naszej wyprawy po skarbach Krakowa.
34
Biuletyn Absolwenta nr 47
P.S. Rozmowy kuluarowe dały mnóstwo pomysłów na następne spotkania
m. in. żeby na każdym zjeździe był czas na opowieści ciekawych wydarzeń z życia na emeryturze. Dziś o Heni (naszej rocznikowej seksbombie),
która mieszka w Austrii. Nadal jest bardzo aktywna zawodowo i lubiana
przez pacjentów i nie tylko. Pomaga ludziom. Burmistrz jej miasta (Wels)
udostępnił bezpłatnie pomieszczenie, gdzie Henia prowadzi zajęcia usprawniające chorych, starszych ludzi, których nie stać na rehabilitację. Brawo
Heniu!
A.R.
Zjazd Rocznika 1965 - tym razem w Krakowie
Biuletyn Absolwenta nr 47
35
Na Wawelu tłoczno, okazja do pogubienia się, ale intuicja i telefony komórkowe szybko scaliły grupę. Długi spacer dawał o sobie znaki zmęczenia, toteż z zadowoleniem powitano przerwę kawową, w ogródku pod Sukiennicami. Była to, między innymi, sposobność do wymiany poglądów na
tematy międzynarodowe, bowiem, takie tam było towarzystwo. Następnie
smaczny obiad i spacer powrotny wypełniły program turystyczny tego dnia.
O godzinie 18– tej rozpoczął się program o charakterze duchowym. W pobliskim kościele odbyła się msza w intencji naszego rocznika, zmarłych
naszych profesorów i już dwudziestu dwóch koleżanek i kolegów. Ich nazwiska wyczytał koncelebrujący w mszy Kaziu. Na zakończenie nabożeństwa, ksiądz proboszcz udzielił indywidualnego błogosławieństwa każdemu z uczestników zjazdu.
Dzień kończyła wystawna kolacja, rozpoczęta toastem na cześć młodej
pary Krystyny Dichting i Ryśka Popławskiego, którzy odnaleźli się dla siebie na spotkaniu rocznika w 2007 roku w Rawiczu i postanowili zostać
małżeństwem. Rytualne „ gorzko, gorzko” i gromkie „sto lat” zainicjowały
wieczór śpiewający. Pomimo pewnych oznak oddalania się od młodościpozostały nam silne głosy i chęć do śpiewania. Przypomniano sobie piosenki rajdowe, biesiadne, partyzanckie i patriotyczne. Po jakości śpiewu
widać było duże wyrobienie imprezowe. Szczególną atrakcją tego wieczoru
były występy „Hrabiego” w postaci satyrycznych monologów, anegdotek i
bardzo zabawnych dowcipów – szczególnie w języku rosyjskim.
Poranne śniadanie stanowiło pierwszy etap pożegnania. Dokonano podsumowania naszego pobytu, co w dwudziestosześciozwrotkowym wierszem
uczynił Jurek Zachęba. Bukiet kwiatów i wychwalający zasługi personelu
pensjonatu wiersz przekazano także jego szefowej. Ustalono miejsce i termin następnego spotkania, które odbędzie się w połowie września przyszłego roku w Rzeszowie, na zaproszenie Jacka Bilińskiego – dziekana
Wydziału Turystyki i Rekreacji – Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania
w Rzeszowie.
Część druga pożegnania odbyła się nieopodal, w domu Kazika, który staropolskim obyczajem nas ugościł. Poznaliśmy jego uroczą żonę Panią Zosię wspierającą Kazika w jego licznych zainteresowaniach. Na zakończenie nasz „moderator” – Mirek Śliwiński, z bukietem kwiatów i kwiecistą
mową, podziękował Państwu Niemierkom za zaproszenie nas do Krakowa
i perfekcyjne, w stylu krakowskim, zorganizowanie naszego pobytu. Czułe
pożegnania i obietnice spotkania się za rok zakończyły nasz pobyt w Krakowie.
Zamiast podsumowania będzie osobista refleksja końcowa, która wiąże
się z poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie dlaczego się spotykamy? Czyżby tylko dla zabicia nudy, chęci chwilowego ożywienia, odmiany szarości
dnia codziennego? Z pewnością po części też. Ale właściwa odpowiedź
tkwi w głębszych sferach naszej osobowości, związanymi z pozytywnymi
doznaniami czasu przeszłego. Byliśmy rocznikiem dobrze zorganizowanym, a co najważniejsze lubiliśmy się, nie tylko w obrębie grup ćwiczeniowych, ale także szerzej, w wymiarze całego roku. Bardzo dobre były relacje koleżeńskie między dziewczętami a chłopcami. Darzyliśmy się wzajemną sympatią i mogliśmy na siebie liczyć. Mieliśmy wysokie poczucie
własnej tożsamości, jako rocznik, przejawiające się poważnym stosunkiem
do obowiązków związanych ze studiowaniem oraz zwartości naszej grupy.
Obozy, rajdy, a u chłopców zajęcia wojskowe wzmacniały więzi między
nami, ukazywały nasze osobowości w warunkach trudnych. Można powiedzieć, że sprawdzaliśmy się w różnych sytuacjach. Wiemy, że możemy na
siebie liczyć. Wprawdzie doświadczenia życia wpłynęły na nasze postawy;
staliśmy się mądrzejsi, bardziej doświadczeni życiowo, łatwiej jest nam
odróżnić dobro od zła i ocenić co w życiu jest najbardziej wartościowe. To
przyjaźń wyniesiona z okresu studiów w odniesieniu do najbliższych koleżanek i kolegów oraz sympatia dla tych dalszych, skłaniają do chęci spotkania się i porozmawiania o wielu sprawach z przeszłości i dnia dzisiejszego. Czasem szukamy we wspomnieniach najmilszych chwil z młodości i
ponownie radośnie je przeżywamy, czasem oczekujemy oceniającej opinii,
czasem też chcemy się pochwalić lub ponarzekać. Czyli pogadać o wszystkim z kimś, kogo się lubi i do kogo ma się zaufanie.
Wiadomo, że nie wszyscy ludzie mają takie same potrzeby, podobnie nie
wszyscy koledzy z naszego rocznika mają jednakowe poczucie więzi społecznej, dlatego jest sprawą normalną, że nie wszyscy uczestniczą w tego
rodzaju spotkaniach. Są z pewnością też i tacy, którzy bardzo by pragnęli
w nich uczestniczyć, lecz ze względów obiektywnych uczynić tego nie
mogą.
W oczekiwaniu na następne spotkanie Stanisław Szczepański
36
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
P.S. Dla zachowania tradycji i dodania urody temu spotkaniu, dołączam
wybrane fragmenty wspomnianego wiersza Jurka Zachęby:
Zrobiliśmy to, co chciałaś KRYSIU w testamencie;
było nas nie trochę, lecz znacząco więcej.
Byli nawet debiutanci, wspaniała pogoda.
Tylko wielu z nas zabrakło i tego nam szkoda.
Eleganckie koleżanki, wytworni panowie,
choć siwizny ciut przybyło na niejednej głowie.
37
Wszyscy świetnie się bawili, zanim nie przestali,
a na poprawinach to głównie śpiewali.
„Hrabia” spisał się na medal i to w każdym względzie,
stąd obawy, że już lepiej chyba nam nie będzie.
A za rok kolejna frajda, tym razem w Rzeszowie.
Stawmy się w liczniejszym gronie, niż było w Krakowie.
Rocznik 1968 spotkał się w Kazimierzu nad Wisłą
W dniach 4-6.09 2009 r. w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą spotkali się
absolwenci naszej uczelni z rocznika 1968.
Organizatorami byli Lila i Bogusław Maciaszczyk (małżeństwo z tego rocznika) oraz Aleksandra Pastuszko. Niestety, kolejny organizator – nieodżałowany Wojciech Pastuszko zmarł 13.07 2009, powiększając grono koleżanek i kolegów, którzy już od nas odeszli.
Nasze spotkania rocznikowe organizowały zawsze Mirka Karbolewska Turyńska i Halina Jezierska. Intencją organizatorów kolejnego spotkania w
Kazimierzu Dolnym było odciążenie „żelaznych” organizatorek - naszych
przemiłych koleżanek i „ruszenie w Polskę”.
Każdy z absolwentów miał możliwość uczestnictwa w tym spotkaniu z
osobę towarzyszącą i niektórzy właśnie tak uczynili.
Pierwszy dzień spotkania to przede wszystkim niekończące się uściski i
powitania, niekiedy po bardzo wielu latach. Wieczorem na uroczystej kolacji każdy z uczestników przedstawił historię swoich 41 lat od ukończenia
Słonecznej Uczelni. Wydarzenia z życia zawodowego jak zwykle przeplatały się z faktami z
życia prywatnego i rodzinnego. Pyszne wino
„rozwiązało języki”, nawet tym małomównym
na co dzień, stwarzając
f antastycznie
uroczą atmosferę tej
kolacji, zakończonej
dopiero o godzinie 2giej w nocy.
Drugiego dnia w godzinach przedpołudnioNa pierwszym planie piękniejsza
wych zwiedzaliśmy zapołowa rocznika1968
bytki Kazimierza Dol38
Biuletyn Absolwenta nr 47
nego, podziwialiśmy widoki z Zamku i Góry Trzech Krzyży oraz oglądaliśmy Wisłę z Bulwaru Nadwiślańskiego. Mimo niesprzyjającej pogody było
bardzo sympatycznie.
Tego samego dnia po obiedzie odwiedziliśmy w Puławach grób Wojtka
Pastuszko, składając kwiaty i wspominając tak niedawne spotkania z Nim.
O godzinie 18-tej uczestniczyliśmy w Mszy Świętej w kościele parafialnym p.w. Św. Jana Chrzciciela w Kazimierzu, prosząc o opiekę Bożą dla
żyjących absolwentów z rocznika 1968 oraz modliliśmy się za dusze nieżyjących już Koleżanek i Kolegów: Jerzego Melana, Aliny Sochy-Fus, Piotra Wolnego, Danuty Popkowskiej, Jana Sikorskiego, Anny Miland- Kozak,
Jana Gajdy, Łucji Sapek- Mielcarek, Wojciecha Pastuszko.
W godzinach wieczornych przy ognisku i pysznych daniach z grilla, lubelskie piwo „Perła” okazało się piwem śpiewającym. Śpiew i humor, stare
biesiadne piosenki i najnowsze kawały wypełniły ten niepowtarzalny wieczór. Wszyscy byli tego samego zdania: takiej porcji śmiechu i takiej pracy przepony- z tego powodu- nikt już nie pamięta. Dalszy ciąg żartów nastąpił już w hotelu. Nasze koleżanki uśmiały się z kolegów, bo ci zabarykadowali się w swoich pokojach blokując klamki krzesłami. Żartując, trzeba
by powiedzieć – koledzy, gdzie podział się wasz dawny „power”?
Trzeciego dnia po śniadaniu zaśpiewaliśmy...” tak niedawno żeśmy się
spotkali, a rozstania nadszedł już czas”... .Około 11-tej zakończyliśmy to
bardzo miłe i sympatyczne spotkanie koleżeńskie. Umówiliśmy się też
wstępnie, że w przyszłym roku 2010 spotkamy się nad morzem w Dziwnówku, a organizacji spotkania podjął się Lucek Matluch.
Lila i Bogusław Maciaszczyk
Woodstock generation – R. 1965 - 1969
Kiedy 40 lat temu 97 młodych ludzi opuszczało mury „Słonecznej Uczelni”, daleko stąd, za „wielką wodą” pod Woodstock ich zbuntowani, długowłosi koledzy i zblazowane koleżanki, taplając się w błocku, słuchali swojej
zbuntowanej muzyki. Joan Baez, Santana, Nimi, Hendrix, Joe Cocker, Jefferson Airplane - życie w komunach, narkotyki i nieskrępowany seks … No
właśnie, jak to jest z tym seksem dziś, po 40 latach od tamtych wydarzeń?
Badania „Zjazdowego Instytutu Badawczego” z czerwca 2009 roku na sesji
wyjazdowej w Krynicy Morskiej, wskazują miarodajnie, że jest … jak jest!
Częstotliwość „tych spraw” to średnio raz w tygodniu w wykonaniu 43%
płci męskiej i 30% płci -niekoniecznie przeciwnej. Nie uwierzycie, ale 30%
kobitek robi to rzadziej, niż raz w roku! To jakieś koszmarny żart, albo
grubymi nićmi szyta prowokacja! Urozmaicenie pożycia jest udziałem 88%
Biuletyn Absolwenta nr 47
39
chłopów i 100% dziewczyn. Rewelacja! Wierność partnerską deklaruje 67%
chłopów i 75% kobitek. Żonaci z kolei to 90% chłopów i tu… niespodzianka, bo tylko 60% kobitek – to reprezentantki stanu „wolnego”. To optymistyczno-pesymistyczne stwierdzenie, to chyba kolejna prowokacja?
Druga część badań dotyczyła ideałów męskości i kobiecości, oczywiście
tych z lat 1965 -1969. Zwyciężył Roger Moore (50%) i Klaudia Cardinnale
(50%). Asystenci „Słonecznej Uczelni” reprezentowani byli przez Ryśka
Jezierskiego (44%) i Olę Sochową (70%).
Jeśli idzie o nasz rocznik, to głosowano następująco - na: Dankę Żugaj
(70%) i Andrzeja Jedyneckiego (60%). Danka obecnie jest aktywną działaczką polonijną w Kanadzie, a Andrzej był szefem bardzo znanej kliniki
rehabilitacyjnej w Łodzi.
Czerwcowa Krynica
Morska zapamięta długo szalonych, roztańczonych 60(plus)-latków. Do naszej 40-ki
dołączyli we wspomnieniach i parodiach dawni
nasi asystenci. I nagle
zebrała się przy ognisku kompania rozśpiewanych wesołych ludzików. Zaśpiewaliśmy,
- oczywiście w większych, lub mniejszych
„Przy ognisku, przy ognisku...” - rocznik 1969
fragmentach – 128 polskich piosenek. Głosem Wincentego Pstrowskiego (czy kto jeszcze pamięta tego przodownika
pracy socjalistycznej?), pytamy: kto zaśpiewa więcej? Oczywiście my, za
rok na 45-lecie startu do Słonecznej… Może weźmiemy kurs na Pojezierze
Brodnickie? Jest co prawda jeden szkopuł, czy Ojciec Dr Dyrektor wpuści
na swój teren bandę seksistów spod znaku wyklętej liczby „69”? Tamże, w
roku 2010, „Rocznikowy Instytut Badawczy” ma zamiar przeprowadzić badania statusu majątkowego i orientacji politycznej rocznika.
I jeszcze jedno, zaczynamy coraz bardziej za sobą tęsknić, a szczególnie za tymi, którym co roku zapalamy (niestety coraz więcej) świeczek.
Cóż, nawet taki rocznik nie może nic na to poradzić.
Adam „Guru” – Rydzyński
PS. Przekazując do druku ten, jak zwykle, dowcipny tekst Adama, uczest-
40
Biuletyn Absolwenta nr 47
niczka zjazdu w Krynicy Morskiej – Ela Ptak-Zatoka prosiła, aby dodać, że
tak niezmiernie udane spotkanie to przede wszystkim zasługa „Rocznikowego Komitetu Organizacyjnego”: Adama Rydzyńskiego, Danieli i Wiesława Zielińskich oraz „Boniego” – Bonifacego Półtoraka.
Oprócz tego co opisał Adam były także okolicznościowe dyplomy uczestnictwa i wiele innych atrakcji przygotowanych przez RKO.
Spotkanie Rocznika 1975-1979 – jak zjazd rodzinny
W dniach 25-27 września 2009 r. odbył się w Olejnicy VI zjazd jednego z
najlepszych roczników w historii „Słonecznej Uczelni” – rocznika 1975-1979.
Nasza „sportowa rodzinka” pod wodzą Mirka Janika obchodziła w tym
roku 30-lecie ukończenia studiów. Pojawiliśmy się w ten piękny wrześniowy weekend w Olejnicy w liczbie 70 osób. Kilkoro z naszej rocznikowej
rodzinki przyjechało po raz pierwszy. Mieliśmy małe problemy z poznaniem
się po tylu latach, ale trwało to dosłownie moment.
Ekipa organizatorów już od piątku rano szykowała salę balową i witała
każdego przybyłego z wielka radością. Całusom i uściskom nie było końca. Przyjechaliśmy z różnych stron Polski i Europy. Szkoda, że odległość
nie pozwoliła być z nami tym, którzy mieszkają daleko za oceanem.
Wieczorem odbył się bal. Wszyscy prezentowali się bardzo wytwornie.
Od pierwszych dźwięków muzyki ruszyliśmy do tańca. Zabawa trwała prawie do 5. rano. Gdy zespół muzyczny zakończył swoje występy, Marian
Nahurny chwycił za gitarę i do białego świtu śpiewom nie było końca.
W sobotę do południa, dzięki pięknej pogodzie, mogliśmy wygrzewać się
na słońcu, porobić zdjęcia, poczytać przywiezione z Uczelni przez Grażynę Dąbrowską „Życie Akademickie” i nagadać się do woli. Nasi rocznikowi
rozśmieszacze - „Faja”
– Zbyszek Fajbusiewicz
i Andrzej Rac – zasypali
nas gradem kawałów i
anegdot z czasów studenckich. Wieczorem
spotkaliśmy się w lesie
(na „starej ujeżdżalni”) na
ognisku, gdzie przy grillu i piwku kontynuowaliśmy rozmowy, śpiewy i
opowiadanie dowcipów.
Niestety w niedzielę
przyszła pora rozstania.
Zjazd rodzinny rocznika 1979
Biuletyn Absolwenta nr 47
41
Postanowiliśmy spotkać się za 2 i pół roku w maju u kolegi z Łodzi – Romka Wojtowicza. Miejmy nadzieję, że ten zamiar uda się nam zrealizować.
Przez cały czas był z nami nasz wspaniały opiekun rocznika Adam Raińczak. Na każdym zjeździe śpiewamy mu: „Adam najlepszym naszym przyjacielem jest” oraz wielokrotne „Sto lat”.
Myślę, że los dał nam wspaniały dar w postaci grona przyjaciół z czasów
studiów, z którymi czujemy się jak w rodzinie i z którymi pragniemy spotykać się jak najczęściej.
Zachęcamy inne, mniej aktywne roczniki, do organizowania takich spotkań.
Naprawdę warto!
Bożena Wolna
„Turnus geriatryczny” – czyli zjazd rocznika 1994!
W kajaku P. Zarzycki
W słonecznej i zawsze kojarzącej się z miłymi wspomnieniami Olejnicy w dniach 11 – 13.
09. 2009 roku miał miejsce niesamowity zjazd wyjątkowego
rocznika 1994 pt. „Turnus geriatryczny”. Spotkaliśmy się w
gronie 41 osób na wezwanie
naszego wspaniałego kolegi
Piotra Zarzyckiego - pracownika zakładu Rekreacji Ruchowej
naszej Alma Mater, który całe
to spotkanie zaaranżował, zorganizował i chwała mu za to,
bo było wspaniale.
Piotrek zadbał o wszelkie szczegóły, m. in. o przygotowanie okolicznościowych granatowych koszulek, ze stosownym nadrukiem, dzięki czemu
poczuliśmy się jeszcze bardziej zintegrowani, jak jedna wuefiacka rodzina
i odmłodnieliśmy – cofając się emocjonalnie do czasu naszego programowego obozu sprzed lat.
Żałować należy, że wiele koleżanek i kolegów nie stawiło się na ten wspaniały zlot, a najbardziej tak skromna reprezentacja naszego rocznika z bardzo licznej (około 10 osób) grupy pracowników uczelni. Kto chciał, to znalazł czas i wyjście z sytuacji życiowej czy rodzinnej, a najlepszym tego
przykładem są: Kasia i Waldek Pietluchowie, którzy zjawili się w Olejnicy
wraz ze swoim niemowlakiem – córeczką Hanią.
42
Biuletyn Absolwenta nr 47
Zajechaliśmy pod olejnicki hotel na godzinę 20-tą ,w piątek 11 września.
Wszyscy jak jeden mąż przebrani w nakazane przez Piotra stroje w stylu
lat 80 tych. Wyglądaliśmy naprawdę czadowo i świetnie się bawiliśmy.
Na stołówce, gdzie podjęto nas wykwintną kolacją bawiliśmy się w rytm
muzyki z różnych epok do białego rana. W trakcie imprezy Piotr zaprezentował nam „straszne zdjęcia” z czasów naszego pobytu na „Słonecznej
Uczelni” i mówiąc szczerze wielu z nas wygląda lepiej teraz niż 15 lat temu.
W sobotę po śniadanku, wybraliśmy się całą ekipą na kajaki. Ta wspaniała wyprawa nie udałaby się jednak bez małego przystanku przy mostku,
podczas którego kolega Gary z koleżanką Anną udali się po wzmocnienie
do sklepu.
Po sutym obiadku
odbył się zacięty mecz
siatkarski, a po nim pojedynek na kręgielni,
kobietki – kontra mężczyźni, który to oczywiście wygrały kobitki. Po
szybkim prysznicu udaliśmy się na wspaniałe
ognisko do starej
ujeżdżalni, gdzie ekipa
pracowników olejnickiego ośrodka przygotowała dla nas przepysznego grilla oraz przekąski.
„Gerianci” w Olejnicy
Po udanym karaoke
resztę wieczoru i nocy spędziliśmy (jak za studenckich czasów) w „Dianie”.
Niedzielny poranek spędziliśmy na pogaduchach przy kawce i spacerku
po Olejnicy. Zrobiliśmy wiele zdjęć dla upamiętnienia tych wspaniałych chwil.
Wybuchając co chwila gromkim śmiechem, cała ekipa cudownie się bawiła, bo byliśmy i jesteśmy super rocznikiem. Żegnając się z łezką w oku,
wymienialiśmy się mailami i numerami telefonów.
Czekając na następny zjazd rocznika 1994 dziękujemy Ci Piotruś, że nas
zawezwałeś do Olejnicy!
Katarzyna Krystek-Jezierska
Biuletyn Absolwenta nr 47
43
Wprowadzenie: kilka krótkich informacji;
- w dniach 12 – 19. 09.2009 odbył się „Stowarzyszeniowy” żeglarski rejs,
- organizator i prowadzący jacht – szyper Krzysztof Słonina – „Słoniu”,
- uczestnicy: w/w szyper oraz: Regina Warężak, Barbara Górnicz, Dominika
Rucińska, Anna Jagusz, Zbigniew Najsarek – I oficer, Kazimierz Tarkowski,
Edmund Trzęsicki, Mariusz Rumiński, Ryszard Jezierski,
- trasa rejsu: Chorwacja; Split – Hvar (Palmizano) – Kamiza – Primosten
– Szibenik (Skradin + wodospady) – Trogir – Split,
- warunki pogodowe: urozmaicone – słońce, pochmurno i wiatr, burza (i to
zdrowa) znowu słońce i piękna pogoda,
- wrażenia i widoki: wspaniałe i niezapomniane,
- atmosfera: doskonała,
- wnioski i refleksje: chórem – bardzo chętnie popłyniemy jeszcze raz!
Stowarzyszenie Absolwentów AWF we Wrocławiu ma szczęście do ludzi,
na których można zawsze liczyć, szczególnie, gdy jest jakaś konkretna
robota. Tak było przy organizacji zjazdów 50. i 60-lecia, tak przy organizacji
spotkań w Dworze Polskim, przy wydawaniu Biuletynu i w wielu innych
sytuacjach.
Jednym z tych, na którego zawsze można
było i nadal można liczyć, jest nasz nieoceniony Krzysztof Słonina.
Już rok temu proponował zorganizowanie rejsu morskiego po ciepłych wodach Adriatyku,
ale dopiero w tym roku
doszedł on do skutku.
Nasz „kapitan dzielny
chwat” (jak głoszą słowa
znanej piosenki) zabrał
się z werwą do kompleDzielna załoga dodaje sobie animuszu
towania załogi (jak widać skład znakomity), do załatwiania wielu (oj wielu!) niezbędnych formalności – czarterowanie jachtu, zbieranie opłat, załatwienie ubezpieczenia,
zorganizowanie transportu itd., itd. Jak się na koniec okazało wszystko
było przemyślane, dobrze zaplanowane i jeszcze lepiej zrealizowane.
Co najciekawsze to… układy Krzysztofa gdzieś tam chyba w niebie i to z
samym jego patronem św. Krzysztofem, bo takiego scenariusza rejsu jaki
mieliśmy nie mógł nasz kapitan sam wykombinować. Dojazd z Wrocławia
(o 4 rano) po drobnym deszczyku, dalej lekki chłodek, a już na terenie
Chorwacji piękne słońce. Przejęcie jachtu z wszelkimi formalnościami poszło gładko i podobnie start do pierwszego etapu w kierunku Hvaru. Pierwsza nocka w przeuroczej zatoczce w Marinie – „Palmizano” z kolacją w
niezmiernie atrakcyjnej restauracji na wzgórzu wśród pinii, kaktusów i agaw.
W nocy drobny deszczyk, a po ruszeniu do drugiego etapu zaczęło się
zbierać na burzę, no i …zaczęło się!
„Dziesięć w skali Beaufortu... sztorm panie
Bosman…” radośnie
śpiewa się na lądzie z
kuflem piwa lub szklanicą wina w ręku. Ale
coś takiego przeżyć na
rozhuśtanej fali, przy
akom pani am enci e
grzmotów i fleszach błyskawic, to już nie jest
takie wesołe. My to
szczęśliwie przeżyliśmy i to na szczęście
krótko, bo tylko przez
Kapitan wprowadza jacht do portu
jakieś dwie godziny.
Przez następnych parę godzin dalej zdrowo wiało i huśtało, ale po takiej
uderzeniowej dawce, to już nikogo specjalnie nie przerażało. Nie ma co
ukrywać, niektórzy oddali za burtę należną daninę Neptunowi, wisząc przewieszeni wpół na zawietrznej. Żadnych innych ofiar nie było, nie licząc bałaganu w mesie.
Przez następne dwa dni jeszcze dosyć fajnie dmuchało, ale pod wieczór
w zacisznym porcie chodziliśmy się kąpać w morzu i to przy temperaturze,
o której nawet latem nad Bałtykiem można tylko sobie pomarzyć – gdzieś
około 23 – 24 st. C. Ostatnie dwa dni żeglowaliśmy w słońcu (wprawdzie z
krótkim epizodem z deszczem, który dosięgnął nas z goniącej za nami
ogromnej czarnej chmury), z tak oczekiwanymi seansami słonecznych
kąpieli. Regina przekonywała nas, że to jej zasługa, bo w drugim dniu rejsu
z desperacją wyrzuciła za burtę tubkę kremu „po opalaniu” gdyż nie liczyła
na mocną, śródziemnomorską opaleniznę.
W drugiej części rejsu nikt nie zwracał już uwagi na silniejsze podmuchy
wiatru, każdy czuł się jak wytrawny matros i nikomu nie przyszło do głowy,
44
Biuletyn Absolwenta nr 47
Rejs ze „Słoniem” po Adriatyku
Biuletyn Absolwenta nr 47
45
że można posiłkiem dzielić się z Neptunem. Jednym słowem w pełni się
udał znakomity scenariusz Krzysztofa – na początku mocne uderzenie (wysoki poziom adrenaliny – czego przed rejsem domagał się Kaziu), silny
wiatr, trochę chmur i deszczyku, a później to już sama radość z każdego
promyka słońca i podmuchu wiatru.
Jak naprawdę było niech tak szczerze, po żeglarsku opisze „Słoniu”, któremu oddaję głos, a jednocześnie publicznie składam gratulacje i chylę
czoła za znakomite prowadzenie rejsu, a szczególnie za majstersztyki w
dochodzeniu do pomostów w tłoku ciasno cumujących jachtów oraz za
popis skutecznej podwodnej akcji nurka przy wydobywaniu kłębu liny nawiniętej na śrubę naszego jachtu.
Krzysztofie – powiedz szczerze jak naprawdę było?
Zdaniem Krzysztofa
rejs był bardzo udany,
głównie dzięki zgranej
załodze, tworzącej miłą
atmosferę. W szyscy
byli chętni do współpracy i działania, a co ważne i do zabawy. Zdaniem Krzysztofa nowicjusze, a zwłaszcza
Regina, Kaziu i Mundek
znakomicie spisali się w
czasie sztormu, nie
było żadnej paniki, a
wręcz przeciwnie „olimNa nabrzeżu
pijski spokój”. Żadne
straszne wiatry i fale nie
popsuły nikomu apetytów, posiłki były wymiatane do ostatniego kęsa, a
było co zajadać. Większość uczestników rejsu przygotowała przepyszne
dania na poszczególne dni, tak, że praktycznie nie trzeba było (poza winem i rakiją) niczego kupować w Chorwacji.
Kilka refleksji końcowych.
1. Oprócz samych atrakcji związanych z żeglowaniem było też i wiele
innych spraw związanych ze zwiedzaniem miejsc wartych obejrzenia jak:
Pałac Hadriana w Splicie, pamiętające stare rzymskie czasy miasteczko
Trogir, wodospady Skradinski Buk koło Szibeniku, a także urocze mariny
w Primostenie, Komizie, czy Skradinie.
2. Chorwaci – mimo niedawnej wojny – pozostawili nas daleko w tyle jeśli
idzie o drogi i autostrady. Kilka lat temu na wybrzeże dalmatyńskie jechało
się drogami przez miasteczka i wsie, a teraz
jedzie się komfortowo
wspaniałą, nową autostradą, z mnóstwem tuneli, i wiaduktów nad
rzekami, strumieniami i
przełęczami. Przy tym
co tam zrobiono, to nie
ma porównania z warunkami u nas, gdzie po
prostu trzeba tylko wyrównać spychaczami
teren i odpowiednio
Zadowolona z rejsu załoga
utwardzić. No i jeszcze
od czasu do czasu potargować się o cenę jakiejś stojącej na drodze chałupy, lub zrobić przejście
dla jeleni, zajęcy czy żabek.
3. W porównaniu do tego, co widzieliśmy w Chorwacji przed paru laty w
tamtejszych marinach – portach jachtowych, to jest kolosalny postęp. Aż
żal patrzeć na to, co od lat widzimy na Mazurach. Po prostu nie chce się
tego komentować i porównywać warunków jakie stwarzają dla jachtingu
Chorwaci i my!
4. W miasteczkach Chorwacji panuje czystość, spokój i bardzo przyjazna
atmosfera. Nigdzie! Nigdzie! nie widzieliśmy bohomazów na murach – sławetne i na każdym kroku paskudzące mury, tramwaje, autobusy czy pociągi „graffiti’(?). O każdej porze dnia i nocy można spokojnie spacerować, czy
biesiadować w restauracjach, barach i kafejkach bez obaw o zaczepki czy
napaści.
5. I jeszcze jedno – znajomość języka angielskiego (a także i niemieckiego) jest coraz bardziej powszechna. Bez problemu można porozumieć się
w porcie, restauracji, muzeum czy nawet na ulicy – np. u taksówkarzy.
Zwłaszcza młodsze pokolenie posługuje się angielskim na bardzo przyzwoitym poziomie. Może i u nas tak kiedyś będzie.
6. Tamtejsze wino, a zwłaszcza „domacze”, podobnie jak i rakija są naprawdę dobre, więc myśmy tam byli, umiarkowanie pili i pokrótce wrażeniami z rejsu podzielili Krzysztof i Ryszard
46
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
47
„Od Tatiany do Kaliny” – przemyślenia po spotkaniu
We wtorek 29 września 2009 r. odbyło się kolejne tematyczne spotkanie
w Dworze Polskim, zorganizowane przez Zarząd Stowarzyszenia Absolwentów AWF. Wśród zebranych (ponad 60-ciu osób) większość znała Tatianę i jako wykładowcę naszej Uczelni, i jako choreografa zespołów tanecznych.
Spotkanie przebiegało w
bardzo sympatycznej atmosferze, a prowadzili je:
„Słoniu” – Krzysztof Słonina – basista zespołowej
kapeli i Olek Sobera – kierownik organizacyjny Zespołu „Kalina”, a także akordeonista kapeli.
O Tatianie i początkach
stworzonego przez nią zespołu tanecznego na naszej
Uczelni wspominali: Hanka
„Słoniu” prowadzi spotkanie
Adamek-Medyńska, Myszka Grabowska i Tolek Kaczyński.
Obaj prowadzący spotkanie przedstawili genezę powstania „Kaliny” jako
kontynuatorki wcześniej funkcjonującego zespołu, jej sukcesy krajowe i
zagraniczne: (Turcja, Korea Płd., Egipt, Meksyk plus kilka krajów europejskich), bogato ilustrując to filmami prezentowanymi na rzutniku multimedialnym przez Henia Sienkiewicza.
„Słoniu” przygotował mały śpiewnik z tekstami piosenek ludowych najczęściej wykonywanych
przez Zespól. Zebrani z dużym zapałem wykonywali
poszczególne piosenki przy
akompaniamencie skrzypiec – Zbyszek Najsarek i
akordeonu – Olek Sobera.
Śpiewy przeplatane były
opowieściami i anegdotami
członków Zespołu z licznych
przygód i zdarzeń, których
było bez liku podczas występów w kraju i podczas
O historii „Kaliny” opowiada Olek Sobera
wielu wyjazdach zagranicznych.
Już w tak zwanym „minionym okresie” Zespół miał szansę na wyjazdy
zagraniczne, a między innymi do dalekiej Mongolii, jednakże na przeszkodzie stanęły względy nie całkiem merytoryczne. Dużym sukcesem był
występ Zespołu na Międzynarodowym Festiwali Młodzieży i Studentów w
Warszawie w 1955 roku.
Podkreślano także zasługi Zespołu w uświetnianiu wszystkich ważniejszych uroczystości uczelnianych – inauguracji nowego roku akademickiego, Święta Uczelni, jubileuszowych akademii i zjazdów, a także bardzo
godne reprezentowanie naszej Uczelni na zewnątrz, między innymi na wielu imprezach o charakterze charytatywnym.
Gromkimi oklaskami nagrodzono Panią Hanię Drogoń, za jej trud w przygotowaniu dla Zespołu kilku kompletów strojów i to często „na cito”. W tym
miejscu warto wspomnieć, że Pani Hania
jest małżonką naszego absolwenta z 1954
r. Leszka Drogonia, a także matką Agaty
(też naszej absolwentki), która nieprzerwanie od lat tańczy w Zespole - wraz z mężem Ryszardem Michalskim.
Pamiętać należy, że nie byłoby zespołu
„Kalina”, gdyby nie było Tatiany, która wykształciła i wychowała w miłości do tańców ludowych, aktualnych prowadzących
z takimi sukcesami Zespół: Myszkę Trzeciak-Grabowską i Janusza Pietrzyka.
Z szacunku dla Tatiany, która była jedną
z wyjątkowo barwnych postaci Uczelni postaramy się w bardzo dużym skrócie zaprezentować Jej sylwetkę.
Tatiana Pietrow (1917-1984) – długoletni
kierownik Zakładu Tańców – żyła w dwóch
światach: jeden to szara rzeczywistość,
do której, ze swoim żywiołowym charakterem temperamentem z trudem się dostoTatiana Pietrow
sowywała, drugi – to czarodziejski świat
muzyki i ruchu. Tańcząc, Tatiana zapominała o przyziemnych sprawach,
przeżywała i tworzyła niezwykłe kompozycje ruchowe. Z dużym talentem i
lekkością tworzyła układy choreograficzne nie tylko do muzyki ludowej, ale
także do muzyki klasycznej. Osobowość Tatiany była jak pióra rajskiego
ptaka – od ciemnych, mocno nasyconych barw do przechodzących w ton
pasteli. Wymagała bardzo dużo od siebie i innych, a najwięcej wymagała
48
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
49
od najzdolniejszych.
Z jej talentu pedagogicznego całymi garściami czerpali wszyscy Jej wychowankowie, którzy po dziś dzień wspominają (szczególnie na balach i
zjazdach), że bardzo się starają, aby na parkiecie nie przynieść wstydu
Tatianie. Z jej zdolności choreograficznych korzystali także trenerzy sportów gimnastycznych (gimnastyki sportowej, artystycznej i akrobatyki), którym pomagała przygotowywać zawodniczki do występów w zaskakująco
oryginalnych układach ćwiczeń.
Kto nie był na spotkaniu „Od Tatiany do Kaliny” dużo stracił i może tylko
żałować.
PS. Z okresu 1949-1966, gdy Tatiana aktywnie uczestniczyła w życiu kulturalnym Uczelni nie ma niestety dokumentacji. Na podstawie szczątkowej
ilości zdjęć i własnych wspomnień spróbowałyśmy wraz z Myszką ułożyć
listę absolwentów, którzy tańczyli w tamtym okresie u Tatiany.
Hanka Adamek - 1953 (rok ukończenia studiów), Maria Banaszek – 1968,
Jan Bański – 1953, Lucyna Bańska (Storożyńska) – 1956, Bożena Biernacka – 1954, Marian Błachno – 1953, Tadeusz Bober – 1954, Danuta BrudekWedler – 1955, Zofia Chińska – 1953, Wojciech Dolaciński – 1953, Gabriela
Dowgird , Walter Duda – 1961, Wacław Dyczewski – 1953, Maciej Dzidzik
– 1954, Jadwiga Dżyberti – 1951, Janina Gizelewska-Piechura – 1953,
Halina Goszko – 1966, Emilia Hornowska-Gronowicz – 1951, Krystyna
Jankisz-Świątek – 1956, Danuta Jaros – 1954, Barbara Janowicz – 1955,
Antoni Kaczyński – 1953, Jerzy Kudrzycki – 1955, Elżbieta Kubacka-Wagner – 1961, Renata Kutia-Dyczewska – 1954, Ryszard Langer – 1965,
Stanisław Maj – 1954, Mieczysława Miklas – 1953, Romualda Miszkiel –
1961, Jacek Moskwa – 1956, Zbigniew Naglak – 1953, Bogdan Ortman –
1953, Krystyna Osmolak-Suchorab – 1956, Mieczysław Piekut – 1952, Janusz Pietrzyk – 1967, Renata Podleżańska – 1968, Urszula Powirska-Majewska – 1960, Irena Prystupa – 1965, Adam Rybicki – 1965, Anna Rybicka
(Darulewska) – 1961, Anna Rychter (Iwanow) – 1966, Zbigniew Rychter –
1966, Lucjana Siezieniewska – 1962, Zofia Skup – 1956, Ewa Sławik- Onyks
– 1954, Jan Skrzynecki – 1956, Krystyna Surówka-Wilińska – 1966, Ewa
Szaramaga – 1954, Irena Szuman – 1960, Stanisław Szymanik – 1956,
Świerczyńki Czesław – 1953, Konstanty Teryks – 1954, Maria TrzeciakGrabowska – 1954, Ferdynand Wedler – 1954.
Najdłużej w zespole Tatiany tańczyła Gaba Dowgird (1949-1967), a drugą
była Anna Darulewska-Rybicka (1957-1967).
Przepraszamy wszystkich, którzy tańczyli w Zespole, a ich nazwiska nie
zostały tu wymienione. Zwracamy się do czytelników Biuletynu o ewentualne uzupełnienie tej listy.
Anna Rybicka
50
Biuletyn Absolwenta nr 47
Honorowa lista sponsorów
Rok 2009 dyplom złoty
indywidualne
Alicja Dębicka
Eugenia Ostapowicz
Jerzy Kinalski
Leszek Dębicki
Tadeusz Osipowicz
Rok 2009 dyplom srebrny
indywidualne
Adam Stocki
Andrzej Graliński
Elżbieta Kubacka
Grzegorz Freus
Henryk Kruczek
Jerzy Kosa
Kazimierz Wysmyk
Małgorzata Gralińska
Rok 2009 dyplom brązowy
indywidualne
Andrzej Wit
Bogdan Stocki
Edward Hyla
Elżbieta Kubacka
Henryk Kruczek
Jan Golawski
Józef Kopeć
Mieczysław Kicera
Roman Proszowski
Stanisław Samiec
Tadeusz Babski
Tomasz Garliński
Waldemar Chorążykiewicz
Władysław Taranek
Zbigniew Lipieński
Biuletyn Absolwenta nr 47
51
Dyplom specjalny
Elżbieta Ptak-Zatoka – ofiarodawczyni utkanego przez siebie logo AWF i
Stowarzyszenia, które ozdabiają naszą siedzibę.
Stowarzyszenie Absolwentów AWF
apeluje o wspieranie finansowe
działalności statutowej
klasy sponsorów
osoby prywatne
brązowa
srebrna
złota
instytucje
100 PLN
300 PLN
500 PLN
300 PLN
600 PLN
1000 PLN
Sponsorzy otrzymają honorowy dyplom, a ich nazwiska (za zgodą) będą
umieszczone w Biuletynie. Wpłacać można na konto: 52 1020 5242 0000 2902
0114 0680, lub w sekretariacie podczas dyżurów lub w klubie na specjalnych
spotkaniach wtorkowych.
Sylwetki
Z Nowej Rudy w szeroki świat
Kolega Kazimierz Banaś jakiego nie znamy
Kazimierz Banaś
52
O Koledze Kazimierzu Banasiu wspominają
Janek Supiński i Jurek Kosa w swojej relacji
z rocznikowego zjazdu z Bobowicku. I właśnie w trakcie tego spotkania obaj namówili
mnie na przeprowadzenie rozmowy z ich kolegą, zaznaczając, że warto przedstawić szerszemu ogółowi tę nietuzinkową postać.
Rozmowę przeprowadziliśmy 18 lipca br. w
gabinecie Jurka Kosy w Młodzieżowym Centrum Sportu (MCS) na wrocławskim Stadionie Olimpijskim. Za oknem słychać było modlitewny gwar wielotysięcznej rzeszy wyznawców Świadków Jehowy, co dodawało swoistego smaku dalszej części rozmowy z Kazimierzem Banasiem.
Kaziu, pragnąc bliżej poznać Twoje dalsze ciekawe losy, na wstępie zapytam jaBiuletyn Absolwenta nr 47
kie były przesłanki podjęcia przez Ciebie studiów wychowania fizycznego na wrocławskiej uczelni?
Pochodzę z Nowej Rudy, gdzie między innymi z powodzeniem (II klasa
sportowa) trenowałem gimnastykę pod kierunkiem mgr Henryka Sułka (naszego absolwenta z 1954 r.), a później w trakcie nauki w Technikum Górniczym w Wałbrzychu, też z sukcesami uprawiałem zapasy w GKS Thorez.
Marzyłeś zostać wybitnym gimnastykiem czy zapaśnikiem?
Moim marzeniem było zrobienie kariery kaskadera, dlatego oprócz gimnastyki i zapasów zacząłem trenować inne sporty walki, a także pływanie,
wspinaczkę górską. Nawiasem mówiąc, miałem okazję wspinać się w Tatrach z Wandą Błaszczyk-Rutkiewicz.
Jak widać solidnie zabrałeś się do przygotowania się, aby w przyszłości zostać kaskaderem.
Cały czas się szkoliłem i doszkalałem. Przeszedłem szkolenie spadochronowe, nurkowania, jaskiniowe, lawinowe, jazdy konnej, szermierki, a
także trening bokserski.
Nic dziwnego, że wybrałeś studia wychowania fizycznego.
Po ukończeniu Technikum Górniczego dostałem skierowanie do pracy w
kopalni, gdzie przepracowałem dwa lata. W międzyczasie podejmowałem
starania o przyjęcie do szkoły lotniczej w Dęblinie, ale nic z tego nie wyszło, więc zdecydowałem się wystartować do wrocławskiej WSWF, którą
ukończyłem w 1974 r.
Z tego co wiem, po studiach w jakiejś mierze spełniłeś swoje marzenia zaciągając się do komandosów?
Po przeszkoleniu we wrocławskim ZMECH-u otrzymałem skierowanie do
jednostki wojskowej w Krakowie, do specjalnej grupy dywersyjno-rozponawczej – tzw. „Czerwonych Beretów”. Jako oficer – instruktor szkoliłem
wyselekcjonowaną grupę żołnierzy, prowadząc zajęcia, które można krótko
określić jako „szkoła przetrwania”. Z reguły odbywały się one w warunkach
ekstremalnych czy to zimą, czy też latem.
Jak długo szkoliłeś tych komandosów?
Na kontrakcie w wojsku wytrzymałem 4 lata, a później pracowałem w
bieszczackim GOPR-ze oraz jako instruktor dżudo i karate w Sanoku.
Jak sądzę, też tam zbyt długo miejsca nie zagrzałeś?
Dosyć szybko wyjechałem do Austrii z zamiarem jak najszybszego dostania się do rodziny w Kanadzie. W Austrii przez 2 lata pracowałem jako
nauczyciel wf, a także geografii i historii w małym miasteczku przy granicy
węgierskiej. Po dwóch latach udało mi się wyjechać do USA, konkretnie do
Dallas w Stanie Teksas, gdzie imałem się różnych zajęć, a między innymi
jako ratownik i instruktor w tamtejszym ośrodku sportowym.
A jak sobie radziłeś ze znajomością języka angielskiego?
Biuletyn Absolwenta nr 47
53
Tak sobie i dlatego też przeniosłem się do San Diego w Kalifornii, gdzie
zapisałem się na roczny kurs angielskiego dla azylantów.
Był to kurs intensywnej nauki języka angielskiego?
Niby tak, bo zajęcia odbywały się po 5 godzin dziennie, ale poziom był
niski, gdyż zdecydowana większość kursantów to byli Latynosi, zaczynający od zera.
A z czego się utrzymywałaś?
Pracowałem jako instruktor i ratownik w tamtejszym ośrodku sportoworekreacyjnym. Później przez 3 lata jako taksówkarz.
Oficjalnie? Zdobyłeś odpowiednie uprawnienia?
Oczywiście. Zaliczyłem odpowiednie testy, znajomość topografii miasta
San Diego i Denver. Jednakże myślałem o bardziej stałej pracy i to bliższej
moim zainteresowaniom zawodowym, na przykład w rehabilitacji. Zapisałem się na 2-letnie studia rehabilitacyjne, ale nie wytrzymałem finansowo i
czasowo. Trudno było pogodzić studia z zarobkowaniem na utrzymanie i
opłatę studiów.
Dalej więc pracowałeś jako taksówkarz?
Po części tak, ale dorabiałem też w charakterze pomocy rehabilitacyjnej,
a w międzyczasie udało mi się, po odpowiednim przeszkoleniu, uzyskać
patent instruktora walki wręcz i przez 3 lata pracowałem w tym charakterze
w jednostce komandosów morskich.
Już się pogubiłem w ilości Twoich profesji i podejmowanych zajęciach.
Wynikało to po trosze ze zbiegów okoliczności, a po części z mojego
charakteru – niespokojnego ducha, który nie może usiedzieć na miejscu.
Podobno będąc w USA odbywałeś podróże do Ameryki Południowej?
Mimo skromnych zasobów gotówki, wyprawiłem się do zwiedzania południowej części tamtego kontynentu, zbierając masę nowych doświadczeń i
wrażeń.
Czy w międzyczasie odwiedzałeś Ojczyznę?
Od wyjazdu w 1980 roku po raz pierwszy zawitałem do kraju w 1991 roku,
a nieco później na dwa lata osiadłem w rodzinnej Nowej Rudzie.
Wraz z rodziną?
Posiadam obywatelstwo amerykańskie, a moja rodzina mieszka w USA.
Córka, z wykształcenia psycholog i specjalistka handlu zagranicznego, pracuje w agencji rządowej w Waszyngtonie. Żona jest technikiem dentystycznym i nadal pracuje za Oceanem.
Słysząc za oknem gabinetu Jurka śpiewy psalmów, chciałbym zapytać o Twoje pielgrzymki i podejmowaną działalność misyjną?
Po wyborze Karola Wojtyły na Papieża mocniej zainteresowałem się spra-
wami religijnymi i odbyłem szereg pielgrzymek do Rzymu, do Ziemi Świętej
i znanych europejskich sanktuariów. Jako wolny słuchacz, zaliczyłem 2letnie studia teologiczno-biblijne i zacząłem aktywnie działać w duszpasterstwie świeckim – w Nowej Rudzie, a także przy duszpasterstwie akademickim we Wrocławiu.
Zaangażowałeś się na całego.
Postanowiłem też zgłębić reguły życia klasztornego. Odbyłem tak zwane
rekolekcje, czyli kilkutygodniowe pobyty w zakonach Jezuitów, Dominikanów, Franciszkanów, Paulinów i Benedyktynów.
W jakich miejscowościach?
Ostatnio w Tyńcu pod Krakowem, a wcześniej w Częstochowie, Kaliszu,
w Brzozowie, w Zakopanem i Ząbkowicach Śląskich.
Na jakich zasadach odbywa się takie rekolekcje?
Po pierwsze, płaci się 50 zł dziennie, a po drugie wyraża się zgodę na
podporządkowanie się ścisłym regułom danego zakonu. Dla przykładu wstaje
się o 3:30 nad ranem, odbywa się stosowne modlitwy – około 7 razy dziennie w kościele lub w kaplicy i wykonuje się około 5 godzin prac na rzecz
klasztoru.
Robiłeś to z wewnętrznej potrzeby czy z jakiegoś przyjętego przesłania?
Zarówno z jednego jak i z drugiego powodu. Postanowiłem zostać tak
zwanym cywilnym misjonarzem-wolontariuszem. Już za parę tygodni wybieram się na misję do Nowej Zelandii i Australii.
Konkretnie w jakim charakterze?
Kierowany jestem przede wszystkim w środowiska polonijne jako nauczyciel religii i prowadzący wspólnoty chrześcijańskie, a także jako instruktor
sportu i rekreacji oraz animator różnych form aktywności danych grup polonijnych. W tamtych środowiskach wszystko to jest mocno zintegrowane.
Tam pod pojęciem „klubu” kryje się bardzo szeroko zakrojona działalność
religijna, oświatowa, rekreacyjna, sportowa itd. Jednym słowem wszelka
działalność integrująca te środowiska.
Przypuszczam, że w planach masz jeszcze i inne zamiary?
Moim zamiarem jest udać się w przyszłości do Nowej Gwinei do pracy
wśród rdzennych mieszkańców tych egzotycznych dla nas krain.
Liczymy na ciekawe relacje z antypodów i z tych niecodziennych dla
przeciętnego absolwenta AWF zajęć i przygód. Każda forma przekazu
będzie mile widziana - zarówno korespondencyjna jak i relacje słowne. Z niecierpliwością będziemy oczekiwać wieści z dalekiego świata,
a już dziś życzmy Ci spełnienia szczytnych zamiarów, zebrania kolejnych życiowych doświadczeń i oczywiście niezbędnego łutu szczęścia i dobrego zdrowia.
54
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
55
Dziękuję za przyjazd do Wrocławia i poświęcenie czasu na tę rozmowę.
Obecni przy tej rozmowie koledzy Kazia – Janek Supiński i Jurek Kosa
zwrócili mi uwagę, że Kaziu z reguły nie przyjeżdża, a wędruje na piechotę.
Na to spotkanie na Stadionie Olimpijskim przyszedł pieszo z Dworca Głównego, a do Wrocławia tym razem przyjechał pociągiem, gdyż miał zbyt
mało czasu na wędrówkę per pedes z Nowej Rudy.
Obaj koledzy zaświadczają, że w czasie studiów Kaziu nigdy nie korzystał ze środków komunikacji miejskiej tylko z własnych nóg i o dziwo nigdy
nie spóźnił się na żadne zajęcia. Kaziu nie zaprzeczył też stwierdzeniu
kolegów, że często pokonywał dystans Wrocław – Nowa Ruda i odwrotnie
(około 90 km) na piechotę. Sam dodał, że udało mu się w ciągu 10 dni
przejść wzdłuż wybrzeża z Gdańska do Świnoujścia. Nie lada wyczynem
było przejście górami wzdłuż naszej południowej granicy od Tarnicy w Bieszczadach po Śnieżkę w Karkonoszach.
Koledzy dorzucili jeszcze kilka innych ciekawostek dotyczących hartowania przez Kazia ducha i ciała. Oto niektóre z nich: testowanie siły woli i
opanowania strachu poprzez kładzenie się na podkładach kolejowych i przepuszczanie nad sobą przejeżdżającego pociągu. Kazik potwierdził, że pierwszej próby dokonał „na spokojnie” umawiając się ze znajomym maszynistą
(za drobną, charakterystyczną dla Polaków opłatą…) że przejedzie nad
nim lokomotywą. Próba się powiodła, więc nastąpiły następne, a wśród
nich podobne próby w tunelach kolejowych. Inne Kazia wyczyny to chodzenie po poręczach mostów, w tym także po charakterystycznych stalowych
naciągach Mostu Grunwaldzkiego. O innych mniej spektakularnych wyczynach Kazia nie będziemy snuć dalszych opowieści.
Z nietuzinkowym absolwentem Rocznika 1970-1974 Kazimierzem Banasiem rozmawiał niegdyś opiekun tego Rocznika
Ryszard Jezierski
Jerzy Połomski - Muzyka i sport to moje życiowe pasje
Parę lat zastanawiałem się, czy mam napisać o swojej działalności muzycznej i sportowej, i podzielić się z tym z czytelnikami Biuletynu Absolwentów AWF Wrocław. Ucieszyła mnie inicjatywa Stowarzyszenia organizowania spotkań z naszymi absolwentami, posiadającymi jakieś inne, poza
sportowe, uzdolnienia czy pasje. Pamiętam interesującą wystawę wileńskich grafik Antoniego Kaczyńskiego w Dworze Polskim, które z racji mojego pochodzenia są bliskie mojemu sercu. Pamiętam recytacje wierszy naszych koleżanek m.in. Ady Witkowskiej, które według mnie były na bardzo
wysokim, wręcz profesjonalnym poziomie. Na spotkaniach mówiło się też o
56
Biuletyn Absolwenta nr 47
wuefiakach-muzykach i zauważyłem, że w gronie absolwentów utożsamiany jestem wyłącznie
jako muzyk grający na dansingach we wrocławskim Klubie Dziennikarza. Niezauważone zostały
moje sukcesy muzyczne dosyć szeroko opisywane we wrocławskiej prasie. Chyba mało kto z
absolwentów naszej Słonecznej Uczelni może
poszczycić się podobnymi osiągnięciami. Uważam, że dzisiejszemu emerytowi wypada pochwalić się tym, co w życiu osiągnął.
Po ukończeniu studiów, przez rok pracowałem
jako nauczyciel wychowania fizycznego w szkole
podstawowej. Następnie zostałem zatrudniony
Ryszard Połomski
(na nieco lepszych warunkach finansowych) w
Pantomimie Wrocławskiej jako akompaniator.
Wkrótce stworzyłem własny zespół muzyczny i w roku 1960, jako pierwszy polski zespół muzyczny, wyjechaliśmy na kontrakt „Pagartu” do Słonecznego Brzegu w Bułgarii. Graliśmy w najelegantszym hotelu dla gości z
„Zachodu”. Braliśmy udział w międzynarodowych konkursach zespołów rozrywkowych, zajmując pierwsze miejsca w Sofii, Budapeszcie i drugie w
Belgradzie i Bukareszcie. Do dnia dzisiejszego jesteśmy jedynym polskim
zespołem, który występował w Galerii Drezdeńskiej „Zwinger” obok takich
zespołów jak: Brasiliana, Big Beng Alo Solasz, Big Bend Broma i innych.
Solistką naszego zespołu była wtedy Teresa Tutinas.
Wielokrotnie zespół mój brał udział w różnych konkursach w obsadzie
międzynarodowej zajmując pierwsze i drugie miejsca. Duży sukces zanotowaliśmy w Budziszynie, gdzie głosami publiczności (głosującej kuponami), uznani zostaliśmy
za najlepszy zespół muzyczny. W ielokrotnie
występowali z nami znani polscy piosenkarze,
jak m.in.: Irena Santor,
Joanna Rawik, Janusz
W oźniakowski, Jerzy
Michotek, Barbara Dunin, Zbigniew Kurtycz,
Teresa Tutinas, Hanna
Skarżanka oraz węgierscy soliści: T. Berczar i
Toni Haray. Miałem zaZespół R. Połomskiego
Biuletyn Absolwenta nr 47
57
szczyt akompaniować wspaniałym polskim aktorom: Annie Dymnej, Hannie Skarżance, Jadwidze Andrzejewskiej, Tadeuszowi Olszy, Pelegriniemu
i innym. W swoich zbiorach zachowuję plakaty z tych imprez.
Zespół mój akompaniował solistom Wrocławskiej Operetki i Opery: Krystynie Hrehorowicz, Beacie Artemskiej, Zygmuntowi Bilińskiemu, Piotrowi
Akowskiemu, Pawłowi Stelmaszczykowi oraz mistrzom baletu: Henrykowi
Sawickiemu i Klarze Kmitto.
Skomponowałem muzykę do kabaretu estrady gdańskiej „Hihotek”, jednocześnie akompaniując z moim zespołem. Akompaniowałem też wspaniałym kabaretom warszawskim m.in. „Friko” Józefa Prutkowskiego, gdzie
występowali najlepsi piosenkarze i artyści.
W latach 60-tych zespół został wyróżniony przez jury oceny programów
telewizyjnych za program z okazji „Święta Kobiet”. Był to program „Muzyka
węgierska i operetkowa”. Solistką była primadonna Operetki Łódzkiej Mira
Przybylska.
Starsi absolwenci pamiętają, że mój zespół grał w Hali Ludowej (dzisiaj
Stulecia) na jubileuszowym zjeździe 30-lecia naszej Uczelni.
Graliśmy w Niemczech i Skandynawii. Za swoją działalność zawodową i
społeczną w dziedzinie muzyki rozrywkowej zostałem uhonorowany w 2006
roku medalem „Gloria Artis” – Zasłużony dla kultury polskiej.
Byłem, wraz z Eugeniuszem Czyblisem, założycielem „Stowarzyszenia
Muzyków Rozrywkowych w Polsce” – „Stomur”. Przez 27 lat pełniłem funkcję prezesa oddziału wrocławskiego i wiceprezesa Zarządu Głównego w
Warszawie.
Drugą moją wielką pasją i miłością był zawsze sport. W tej dziedzinie w
młodości spełniłem się trenując z sukcesami pływanie, a po studiach osiągnąłem satysfakcję zawodową głównie dzięki wspaniałemu człowiekowi i
pedagogowi mgr Wiktorowi Piątkowskiemu – twórcy i wieloletniemu szefowi Studium WF i Sportu Uniwersytetu Wrocławskiego. Któregoś dnia, po
basenie, spotkałem mgr Piątkowskiego, który zaproponował mi spotkanie
w kawiarni i od tej rozmowy wszystko się zaczęło. Powiedział mi wprost:
„Czytałem wydawnictwo Polskiego Związku Pływackiego z okazji 25-lecia i
wiem, że był pan reprezentantem Polski w pływaniu i nawet członkiem kadry olimpijskiej, bo widziałem pana zdjęcie w towarzystwie Józefa Lewickiego z orzełkiem na piersi. Czy chciałby pan popracować na Uniwersytecie,
gdzie będzie mógł pan łączyć muzykę i sport”. I tak rozpocząłem swoją
pracę pod kierunkiem mgr Piątkowskiego w Studium WF i Sportu UWr.
Wrocławski Uniwersytet był pierwszą uczelnią w kraju, która wprowadziła
do programu gimnastykę przy muzyce – dzisiaj to gimnastyka artystyczna
i aerobik. Zajęcia prowadziły nasze absolwentki: Teresa Fidzińska, Danuta
Olchowy i Krystyna Miszkiewicz. Za naszym przykładem poszedł Uniwer-
sytet Warszawski.
Zespół nasz był wiodącym na szkoleniach w tej dziedzinie, organizowanych przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego. Moje koleżanki prowadziły tam wzorcowe zajęcia.
Pracując w Studium, oprócz pełnienia funkcji zastępcy kierownika do spraw
sportowych, prowadziłem sekcję pływacką kobiet i mężczyzn. Zespołowo
zdobyliśmy 21 medali złotych (11), srebrnych i brązowych. Nigdy nie przyjechaliśmy z mistrzostw bez medali.
Mgr Piątkowski był wspaniałym szefem, ale również bardzo wymagającym. Zdopingował mnie do zdobycia uprawnień żeglarskich i prowadzenia
obozów żeglarskich na Mazurach. Prowadziłem ich około 30-tu. W tym
czasie Studium organizowało na Mazurach, w naszej bazie w Rucianem,
letnie obozy żeglarskie, kajakowe, wioślarskie, rowerowe, a także turnusy
korekcyjno-rehabilitacyjne. Pamiętam wspaniały obóz żeglarski, kiedy po
przepłynięciu całych Mazur od jeziora Gołdapiwo do Nidzkiego wpłynęliśmy na „wieczór kapitański” i chrzest żeglarski na Zamordeje. Płynąc zauważyłem skromny jachcik – Ramblerek prowadzony przez Tola Kaczyńskiego, którego poprosiłem o dołączenie do nas i pełnienie wieczorem roli
„Neptuna”. Uczestnikiem naszego rejsu był prorektor ds. nauki UWr prof.
Franciszek Połomski (przypadkowy zbieg nazwisk) oraz kierownik katedry
socjologii doc. Czesław Buczek. Obaj bardzo dowcipni i towarzyscy. Atmosfera była wspaniała. Niezmiernie rad byłem, gdy podsłuchałem rozmowę dr Kaczyńskiego z prof. Połomskim: „Dumny jestem – mówił Kaczyński
– że nasi absolwenci potrafią tak wspaniale prowadzić obozy żeglarskie, z
zachowaniem etyki i etykiety żeglarskiej”. Ta wypowiedź wiele znaczyła dla
Studium WF, bo prof. Połomski powiedział mi wtedy, że zrozumiał iż prowadzenie obozów na Mazurach to nie są wczasy dla pracowników Studium, a
ciężka i odpowiedzialna praca”. Rezultat tej rozmowy wkrótce zmaterializował się w postaci zakupu przez uczelnię dwóch łodzi kabinowych. Dr Kaczyński nawet nie zdawał sobie sprawy ile wtedy dobrego zdziałał i jak nam
pomógł.
Opisując przebieg mojej drogi zawodowej w Studium WF UWr, pragnę na
zakończenie złożyć hołd i pochylić nisko czoło wspominając wspaniałego
człowieka, pedagoga, partyzanta, więźnia Majdanka – Mgr Wiktora Piątkowskiego.
Chciałbym, aby takich wspaniałych ludzi było więcej.
58
Biuletyn Absolwenta nr 47
Biuletyn Absolwenta nr 47
Ryszard Połomski – R. 1956
59
Wuefiacy książki piszą
Ryszard Jezierski: „G i m n a s t y k a - Zdrowie i
sprawność”
Książka, a właściwie podręcznik „Gimnastyka” jest adresowany nie tylko do słuchaczy uczelni i nauczycieli wychowania fizycznego, trenerów,
ale także do osób zainteresowanych troską o zdrowie i
sprawność fizyczną. Studenci
znajdą tam uporządkowane i
zwięzłe wiadomości z historii,
podziału, systematyki i terminologii przedmiotu. NauczycieOkładka podręcznika
le wf, obok metodyki nauczania, będą mieli do dyspozycji bogaty zasób środków i form różnorakich
ćwiczeń oraz zasad ich bezpieczeństwa. Ponadto, w dobie powszechnego
występowania u dzieci i młodzieży wad postawy, bardzo przydatny i na
czasie jest rozdział „Gimnastyki kompensacyjno-korekcyjnej”, a także „Relaksacyjnej” z przykładami ćwiczeń.
Czytelników dbających o własne zdrowie, sprawność i sylwetkę – zwłaszcza pań, na pewno zainteresuje przegląd i charakterystyka współczesnych
rodzajów gimnastyki, wraz z praktycznymi wskazówkami ich stosowania.
Z kolei, trenerzy i instruktorzy innych sportów znajdą tu zasady i zasób
środków dla kształtowania zdolności motorycznych, nieodzownych w ich
dyscyplinach.
Druga część podręcznika zawiera zestawy przykładowych ćwiczeń zwinnościowo-akrobatycznych, ze współćwiczącym, z przyborami i na ogólno
dostępnych przyrządach takich jak ławeczki, drabinki i skrzynie. Tamże
autor zamieszcza przykłady kształtowania cech motorycznych metodą
obwodową, gimnastyczne tory przeszkód oraz festyn, jako zabawową formę ćwiczeń.
Całość jest bogato ilustrowana schematycznymi rysunkami autora, znakomicie oddającymi charakter ruchu.
Reasumując, podjętą przez autora próbę przekonania czytelników do wartości gimnastyki jako środka do rozwijania i podtrzymywania wszechstronnej sprawności fizycznej, należy uznać za w pełni udaną. Podręcznik ten,
60
Biuletyn Absolwenta nr 47
nieodzowny dla studentów AWF i pomocny dla nauczycieli i trenerów, także, jak to widnieje w podtytule, może służyć wszystkim „dbającym o sylwetkę, sprawność i zdrowie”.
Redakcja
Sport
(Przedruki – ze strony www.awf.wroc.pl/)
AWF mistrzem Dolnośląskiej Ligi Międzyuczelnianej
2008/2009
W dniu 16.06.2009 r w siedzibie Organizacji Środowiskowej AZS Wrocław odbyło się
zakończenie tegorocznej rywalizacji prowadzonej w ramach
Dolnośląskiej Ligi Międzyuczelnianej. W uroczystości,
którą otworzył prof. Romuald
Gelles uczestniczyli m.in.:
Rektor Uniwersytetu prof. Marek Bojarski, Prorektor AWF
ds. nauki i współpracy z zaProf. Z. Ignasiak i dr H. Nawara z trofeami
granicą prof. Zofia Ignasiak,
Prorektor UWr. ds. nauczania
prof. Teresa Łoś-Nowak i Prorektor UP prof. Józefa Chrzanowska. W rozgrywkach sportowych prowadzonych w obrębie 22 dyscyplin uczestniczyli
reprezentanci 26 wrocławskich i dolnośląskich uczelni. Studenci Akademii
Wychowania Fizycznego wygrali zarówno rywalizację drużynową kobiet jak
i mężczyzn zajmując I miejsce w klasyfikacji generalnej. Uradowani i
uśmiechnięci zwycięzcy odebrali nagrody i przyjęli gratulacje od swoich
trenerów. W tym roku zdołaliśmy wygrać rywalizację DLM w następujących
dyscyplinach: (w nawiasie podano nazwisko opiekuna sekcji).
1. Aerobik (dr Aleksandra Sikora),
2. Badminton (dr Henryk Nawara),
3. Biegi przełajowe (dr Leszek Korzewa),
4. Futsal kobiet (dr Jarek Nosal),
5. Jeździectwo (dr Jacek Grobelny),
6. Judo (dr Kazimierz Witkowski),
Biuletyn Absolwenta nr 47
61
7. Lekkoatletyka (dr Leszek Korzewa, dr Jacek Stodółka),
8. Narciarstwo alpejskie (dr Rafał Wołk),
9. Piłka plażowa kobiet (dr Józef Wołyniec, dr Edward Superlak),
10. Pływanie mężczyzn (mgr Magdalena Chrobot),
11. Siatkówka kobiet (dr Tomasz Seweryniak),
12. Snowboard mężczyzn (dr Piotr Kunysz)
13. Tenis stołowy (dr Ziemowit Bańkosz),
14. Wspinaczka kobiet (dr Piotr Zarzycki).
Zaszczytne drugie miejsca zajęli studenci uprawiający tenis (dr Mieczysław Lewandowski) i unihokej (dr Maciej Majorowski). Dzielnie zmagali się
z trudnymi przeciwnikami koszykarze i koszykarki (dr Marek Popowczak,
mgr Ireneusz Cichy), szachiści (dr Katarzyna Bukowska) oraz rozwijący
skrzydła reprezentanci bowlingu (Henryk Nawara). W imieniu Prorektora
ds. studenckich i sportu akademickiego AWF we Wrocławiu dr. Andrzeja
Rokity składam serdeczne podziękowania wszystkim sportowcom i ich trenerom za wyniki uzyskane w ramach tegorocznej rywalizacji Dolnośląskiej
Ligi Międzyuczelnianej. Gratulując studentom uzyskania wysokich lokat
dziękuję studentom za godne reprezentowanie Uczelni i tym samym upowszechnianie Jej Dobrego Imienia
Koordynator ds. upowszechniania sportu
Henryk Nawara
Koleśnik i Błach medalistami XXV Uniwersjady w judo
Studenci AWF Wrocław - Łukasz
Błach student studiów doktoranckich
oraz Łukasz Koleśnik student V roku
WF, odnieśli ogromny sukces na odbywającej się w Belgradzie XXV letniej Uniwersjadzie. Łukasz Koleśnik
zdobył srebrny medal w kategorii 90
kg, przegrywając tylko w finale z Rosjaninem Dmitrijem Gierasimienko.
Łukasz Błach startujący w kategorii 81
kg powrócił do kraju z brązowym krążŁukasz Błach na podium
kiem zdobytym w wielkim stylu, po jedynej porażce w walce półfinałowej, z
późniejszym zwycięzcą tej kategorii Raminem Gurbanovem z Azerbejdżanu.
62
Biuletyn Absolwenta nr 47
Cztery medale na Mistrzostwach Europy studenta AWF
Wrocław
Tomasz Wawrzonowski (student II
roku studiów stacjonarnych, kierunek
Wychowanie Fizyczne) na Mistrzostwa Europy w strzelaniach kulowych,
13-26.07.2009 r. w Osijek (Chorwacja)
zdobył cztery medale (złoty, srebrny i
dwa brązowe) w strzelaniach z broni
krótkiej. Również studentki Podyplomowych Studiów Trenerskich zajęły
trzecie miejsca, Sławomira Szpek z
pistoletu sportowego na 25 m i Alicja
Ziaja z karabinu na 300 m.
Tomasz Wawrzonowski prezentuje
swoje medale
Daria Łuczakowska Akademicką Mistrzynią Europy w
Tenisie Stołowym!
Studentka III roku WF, Daria Łuczakowska, została Akademicką Mistrzynią Europy w tenisie stołowym. Daria
oraz inne reprezentantki AWF Wrocław (Katarzyna Górnicka – IV rok WF
i Anita Świątek – II rok TiR) wzięły
udział w Akademickich Mistrzostwach
Europy w Tenisie Stołowym, które odbyły się w Serbii w mieście Nis w
dniach 22.07-25.07.2009 roku. W grze
pojedynczej Daria okazała się bezkonDaria podczas gry
kurencyjna, wygrywając w półfinale z
Vorobchikovą, a w finale z Sabitovą (obie z Russian State University of Physical Education Sport and Turism, Moskwa - Rosja). Było to historyczne
zwycięstwo – dotychczas w Akademickich Mistrzostwach Europy w Tenisie Stołowym żadnemu reprezentantowi Polski nie udało się zdobyć tytułu
mistrzowskiego w konkurencji gier pojedynczych! W grze drużynowej nasze zawodniczki zajęły V miejsce; w grze podwójnej Daria i Anita zakończyły rywalizację na miejscach V-VIII. Start naszych zawodniczek możliwy
był dzięki życzliwości, organizacyjnemu i finansowemu wsparciu Prorektora ds. Studenckich i Sportu Akademickiego dra Andrzeja Rokity oraz Organizacji Środowiskowej AZS we Wrocławiu.
Biuletyn Absolwenta nr 47
63
W dniach 28.07 – 8.08.2009 r. w Lahtii (Finladia) odbyły się Lekkoatletyczne Mistrzostwa Świata Mistrzów. Uczestniczyło 4927 zawodników z
87 krajów, którzy obstawili 9560 osobostartów. Najstarszym zawodnikiem
Mistrzostw był Austriak, który skończył 101 lat, a wystartował w rzucie
dyskiem i pchnięciu kulą.
Najliczniejszą reprezentację, liczącą 1568
zawodników wystawili Finowie. Z Polski wystartowało 55 zawodników w tym 11 kobiet. W
reprezentacji Polski znalazło się czterech wielkopolan w tym jedna kobieta. W gronie tym
znalazł się Czesław Roszczak z Łagiewnik,
który wystartował w 3 konkurencjach w kat. M 65. W tej kategorii startowało 455 zawodników. Pierwszą
konkurencją, w której wystartował, był rzut dyskiem i została ona potraktowana jako test plastrów wzmacniających mm. piersiowy prawy,
który uległ kontuzji w czasie startów w m-cu
maju. Ponieważ z kontuzją nie było szans walki o medal, a konkurencja
była bardzo silna, start ograniczył się do występu w eliminacjach. Wygrał
Niemiec Lidke przed Hiszpanem Calvo z wynikiem powyżej 52 m. Mistrz
Świata z 2007 roku fin Sangi był dopiero szósty. Drugą konkurencją w której
wystartował Cz. Roszczak był rzut ciężarkiem (9,08 kg). Cel był jasny,
znaleźć się w ścisłym finale. Wcześniej uzyskany wynik dawał mu 11 miejsce na listach światowych.
Udało się to zrobić! Wynikiem 16,59 m wszedł do ścisłego finału, a w
finale uzyskany wynik 16,62 dał 8 miejsce. Wygrał Austriak wynikiem 19,52
m, drugie i trzecie miejsca zajęli amerykanie. Drugi startujący polak A.
Krzesiński mimo, że pobił rekord Polski wynikiem 17,64 m był dopiero na 4
miejscu.
Oczywiście w ostatnim dniu Mistrzostw odbyła się konkurencja 5-boju
rzutowego (młot, kula, dysk, oszczep i ciężarek), która była nadzieją na
zdobycie medalu, pomimo że wynik 4388 pkt. uzyskany na poprzednich
Mistrzostwach Świata we Włoszech plasował Cz. Roszczaka na 9 miejscu
listy startowej. Pierwsza konkurencja wieloboju - rzut młotem zakończyła
się wynikiem 40,79 m. Był to 7 wynik. Przeciwnicy nie uciekli daleko do
przodu. W pchnięciu kulą było trochę gorzej. Wynik 10,91 m odbiegał od
uprzednio uzyskiwanych wyników. Natomiast rzut dyskiem zakończył się
zwycięstwem Cz. Roszczaka wynikiem 45,22 m. To zwycięstwo wyprowadziło Cz. Roszczaka na drugie miejsce po 3 konkurencjach. Czwarta konkurencja - rzut oszczepem nie jest najmocniejszą stroną łagiewniczanina.
Mimo uzyskania najlepszego w tym roku wyniku 33,82 m, po bardzo dobrych wynikach Fina (48,06m) i Czecha (39,55m), został zepchnięty na 4
miejsce. Ostatnia konkurencja rzutu ciężarkiem miała zadecydować o medalach. Ta konkurencja była domeną
Amerykanów i jak było
do przewidzenia wygrał
Amerykanin Georg Mathews wynikiem 18,75
m, a uzyskany szósty
wynik 15,95 m i uzyskanie 1030 pkt., pozwoliło
tylko na zbliżenie się do
Fina Esko Kuutiego i
Czecha Vladimira NoNajlepsi wieloboiści pięcioboju
wotnego. Doskonały wyrzutowego w kat.65
64
Biuletyn Absolwenta nr 47
Mistrzostwa Europy w Akrobatyce Sportowej
Zakończyły się Mistrzostwa Europy w Akrobatyce Sportowej, rozegrane w Portugalii Vila do Conde, na których brązowy medal w
konkurencji czwórek męskich wywalczyli Polacy w składzie: Tomasz Antonowicz - AZS
AWF Wrocław – student II roku Wychowanie
Fizyczne, Michał Jarczak - Aurum Złotoryja,
Szymon Rudyk - Aurum Złotoryja, Maciej Piasecki – AZS AWF Gorzów.
W konkurencji dwójek męskich – 6 miejsce
zajęli: Kamil Fieniuk – AZS AWF Wrocław –
student I roku - Wychowanie Fizyczne, oraz
Jonas Al-Hadah – Polonia Świdnica.
Obydwa zespoły debiutowały w gronie seniorów i jest to doskonały wynik przed Mistrzostwami Świata, które odbędą się w przyszłym roku we Wrocławiu.
Piramida brązowych
medalistów
Czesław Roszczak z Łagiewnik piąty na Świecie w
wieloboju rzutowym
Biuletyn Absolwenta nr 47
65
nik Amerykanina wysunął go na 3 miejsce w wieloboju, a Cz. Roszczak
pomimo pobicia rekordu życiowego o 100 pkt. został przesunięty na 5 pozycję. Uzyskanie w sumie 4488 pkt. i zajęcie V miejsca na świecie jest
dobrym punktem wyjściowym do pobicia rekordu Polski, szkoda tylko, że
to nie udało się na Mistrzostwach Świata. W pobitym polu zostali Norweg
Hytten, który na poprzednich Mistrzostwach Świata był srebrnym medalistą oraz wielu dobrych zawodników, którzy wcześniej byli wyżej notowani.
Czesław Roszczak
Humor
Humor Świąteczny
List do świętego Mikołaja:
- Drogi Mikołaju proszę o podwójne egzemplarze
zabawek, bo ja też chcę się bawić, kiedy tata jest w
domu.
Jasio pisze list do świętego Mikołaja:
- Chciałbym narty, łyżwy, sanki i grypę na zakończenie ferii świątecznych!
Lekcja wychowawcza:
Nauczycielka pyta dzieci, kim chciałyby zostać, kiedy dorosną. Dzieci wymieniają zawody piosenkarza,
aktora, strażaka, policjanta... tylko Jasio mówi, że
chciałby zostać św. Mikołajem.
- Czy dlatego, że rozdaje prezenty? - pyta nauczycielka.
- Nie. Dlatego, że pracuje tylko jeden dzień w roku!
Świąteczny aniołek:
Pewnego Bożego Narodzenia, bardzo dawno temu,
Święty Mikołaj przygotowywał się do swojej corocznej podroży. Jednak wszędzie piętrzyły się problemy... Czterech z jego elfów zachorowało, a zastępcy nie produkowali zabawek tak szybko jak elfy, więc
Mikołaj zaczął podejrzewać, że może nie zdążyć...
Następnie pani Mikołajowa oświadczyła mu, że jej
66
Biuletyn Absolwenta nr 47
Mama ma zamiar wkrótce ich odwiedzić, co bardzo zdenerwowało Mikołaja. Na domiar złego, kiedy poszedł zaprzęgać renifery, okazało się, że trzy
z nich są w zaawansowanej ciąży, a dwa inne przeskoczyły przez płot i
zwiały Bóg jeden wie dokąd. Mikołaj zdenerwował się jeszcze bardziej ...
Kiedy zaczął pakować sanie, jedna z płóz złamała się. Worek runął na
ziemię, a zabawki rozsypały się dookoła. Wkurzony Mikołaj postanowił
wrócić do domu na kawę i szklaneczkę whisky. Kiedy jednak otworzył barek, okazało się, ze elfy ukryły cały alkohol i nic nie było do wypicia...
Roztrzęsiony Mikołaj upuścił dzbanek do kawy, który roztrzaskał się na
kawałeczki na podłodze w kuchni. Poszedł wiec po szczotkę, ale okazało
się, że myszy zjadły włosie, z którego była zrobiona... I właśnie wtedy
zadzwonił dzwonek do drzwi... Mikołaj poszedł otworzyć. Za drzwiami stał
mały aniołek z piękną, wielką choinką. Aniołek radośnie zawołał: - Wesołych Świąt, Mikołaju! Czyż nie piękny mamy dziś dzień? Przyniosłem dla
Ciebie choinkę. Prawda, że jest wspaniała? Gdzie chciałbyś, żebym ją wsadził?.... I stąd wzięła się tradycja aniołka na czubku choinki....
Świąteczny Przepis na kurczaka:
Kurczaka bardzo starannie umytego układamy na dnie
naczynia, najlepiej szklanego. Dodajemy goździki i cynamon, skrapiamy cytryną. Tak przygotowanego kurczaka zalewamy szklanką wina białego, szklanką wina
czerwonego, dodając 100 g ginu, 100 g koniaku, 200
g Smirnoffa i 50 g rumu. Potrawy nie musimy nawet
poddawać obróbce cieplnej. Kurczaka możliwie jak najszybciej wyrzucamy bo jest kiepski.
Natomiast............. Sos! Sos! Paluszki lizać.
PS. kurczak musi być martwy, bo inaczej bydlę sos wychleje.
Świąteczny miś:
Poszedł facet przed Świętami wyciąć choinkę do lasu. Tak szukał i szukał, że w końcu zabłądził.
Chodzi więc po lesie i krzyczy. W pewnym momencie coś go szturcha z
tyłu w ramię. Odwraca głowę, patrzy a tu stoi wielki niedźwiedź, piana z
pyska mu leci i mówi:
- Co tu robisz?
- Zgubiłem się - odpowiada facet.
- Ale czego się tak drzesz? - pyta znowu wściekły
niedźwiedź?
- Bo może ktoś usłyszy i mi pomoże - mówi gość.
- No to ja usłyszałem. Pomogło ci?
Biuletyn Absolwenta nr 47
67
Foto: H. Sienkiewicz
Niech te święta sprawią,
że będziecie potrafili cieszyć się tym co macie.
Niech marzenia zmienią się w cele,
do których będziecie dążyć.
Niech nie zabraknie Wam miłości i wsparcia,
żeby pokonać przeciwności losu.
Niech przyjaciele i rodzina pokazują Wam
jak wyjątkowi jesteście.
Wesołych Świąt życzy...
Zarząd Stowarzyszenia Absolwentów
Biuletyn Absolwenta (47)
Kolegium redakcyjne: Antoni Kaczyński, Ryszard Jezierski, Halina
Jezierska, Krzysztof Słonina, Henryk Sienkiewicz.
Konto bankowe: 52 1020 5242 0000 2902 0114 0680,
Adres: Stowarzyszenie Absolwentów, Akademia Wychowania Fizycznego, ul. Witelona 25, 51-617 Wrocław, tel. (71) 347-31-23,
Internet: www.awf.wroc.pl/absolwenci/,
e-mail: [email protected], [email protected]
Dyżury: w sekretariacie Stowarzyszenia - ul. Witelona 25
wtorki i czwartki godz. 11.00 - 13.00
68
Biuletyn Absolwenta nr 47

Podobne dokumenty

Biuletyn Absolwenta nr 56 - Stowarzyszenie Absolwentów AWF we

Biuletyn Absolwenta nr 56 - Stowarzyszenie Absolwentów AWF we Stowarzyszenie Absolwentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu

Bardziej szczegółowo

Biuletyn Absolwenta nr 41 - Stowarzyszenie Absolwentów AWF we

Biuletyn Absolwenta nr 41 - Stowarzyszenie Absolwentów AWF we Aula Leopoldina podczas inauguracji akademicki 2007/2008. Ogólnowrocławska inauguracja odbyła się 1. października na Rynku przed pomnikiem Aleksandra Fredry, gdzie powyższą formułę wypowiedział JM ...

Bardziej szczegółowo