QHiszpanii 2617 ebook.indd

Komentarze

Transkrypt

QHiszpanii 2617 ebook.indd
nr 26 (czerwiec 2010)
Q Hiszpanii
kwartalnik
NIPO: 704-10-007-9
Ambasada Hiszpanii – Biuro Radcy ds. Turystyki
Al. Jana Pawła II, 27; 00-867 Warszawa
tel. +(48 22) 653 64 16; fax: (48 22) 653 64 15; e-mail: [email protected]
Minorka dla aktywnych
www.spain.info
Szlak 2: Ferreries – Es Mercadal
Minorka to najbardziej wysunięta na północny wschód wyspa w archipelagu Wysp Balearów. Oferuje spokój, bardzo interesujące zabytki oraz
wspaniałą przyrodę. W roku 1993 Minorka została ogłoszona przez UNESCO rezerwatem biosfery. Znajdziemy tu przepiękną i urozmaiconą przyrodę, 120 różnej wielkości piaszczyste zatoczki,
małe malownicze miasteczka oraz zabytki
archeologiczne. Wszystko
to można oglądać w trad y c y j ny s p o s ó b t j.
z okien samochodu lub
autokaru, ale można też
w sposób bardziej
aktywny, który chcielibyśmy polecić.
www.menorca.es
Rowerem po Minorce
Cała Minorka pokryta jest siecią szlaków rowerowych, które pozwalają dotrzeć do najciekawszych i najpiękniejszych miejsc na wyspie.
Szlak 1: Ciutadella – Ferreries
Długość trasy: 16,5 km
Czas: 2 godz.
Trudność trasy: Ciutadella-Torretrencada łatwa, Torretrencada-Ferreries
trudna.
Ciutadella była stolicą Minorki zanim Anglicy, którzy podbili wyspę
w XVIII wieku, przenieśli ją do Mahón. Jest urokliwym i interesującym
miasteczkiem o pięknych pałacach i kościołach z epoki średniowiecza.
Typowe dla niego są voltes (arkady) i wąskie, kręte uliczki, będące spuścizną minionych wieków. Plaza del Born służy jako arena dla przywołującej rycerskie czasy uroczystości ku czci Sant Joan (Św. Jana – 24
czerwca). Duże wrażenie robią popisy jeźdźców odzianych w średniowieczne stroje, którzy skłaniają swe rumaki do wykonywania caragols,
czyli potrójnych piruetów. Ciche uliczki, niegdyś zamieszkałe przez Morysków (czyli nawróconych Maurów, zwanych też czasem Hiszpańskimi Maurami), wiodą wzdłuż frontonów o szlachetnej architekturze: Pałac Olives
o surowej, neoklasycystycznej fasadzie, Pałac Vivó, z neoklasycystyczną
fasadą pomalowaną na czerwono z tradycyjnymi minorkijskimi motywami,
Pałac Salort oraz Pałac hrabiego Saury, także w pobliżu katedry, posiada
jedną z najpiękniejszych fasad w Ciutadella. Katedra jest najbardziej
monumentalnym kościołem na wyspie. Według historyków, ta minorkijska
budowla powstała na podwalinach głównego meczetu
w Medina Minurka, po którym znaleźć można jeszcze
ślady w dzwonnicy, gdzie
dawniej mieścił się minaret.
Ten kośc ió ł zbudowany
w s t y lu k at al o ń s k ie g o
got yku, posiada jedyną
obszerną nawę z sześcioma
kaplicami. W Ciutadelli znajduje się malowniczy port,
w którym można delektować
się owocami morza w gorące
letnie noce.
Na trasie z Ciutadelli do Ferreries znajduje się, warty odwiedzenia,
najstarszy zabytek wyspy, prehistoryczna Naveta des Tudons.
Długość trasy: 15,5 km
Czas: 1 godz. i 35 minut
Trudność trasy: średnia
Położone w centrum wyspy Ferreries, w ciągu ostatnich dekad przeobraziło się z rolniczego miasteczka w centrum przemysłu obuwniczego,
meblarskiego i jubilerskiego. W Ferreries można także nabyć wyrabiane
przez minorkijskich rzemieślników przedmioty ze skóry, szkła czy z esparto,
czyli trawy rosnącej na wyspie, z której robi się kosze, buty, etc. W starej
części miasta znajdują
się parafialny kościół
Sant Bartomeu, ruiny
zamku Santa Águeda
oraz archeologiczne
wykopaliska Son Mercer de Baix, pochodzące z czasów arabskich. W Ferreries
warto także odwiedzić
Muzeum Pr zyrody
Minorki.
Pokonując trasę
z Ferreries do Es Marcadal koniecznie należy
podjechać na przylądek Cavalleria, gdzie
znajduje się latarnia morska oraz wspaniały widok na pionowo wchodzące
w morze skały. Warto także zatrzymać się w malowniczym porcie Fornells,
wspiąć się na wzgórze z wieżą obronną oraz podjechać do latarni morskiej
na przylądku Fornells.
Szlak 3: Es Mercadal – Alaior
Długość trasy: 7,7 km
Czas: 45 minut
Trudność trasy: średnia
Es Mercadal to malutkie miasteczko, położone w środku wyspy u stop
jej najwyższego wzgórza, Monte Toro (357 m. n.p.m.). W miasteczku znajduje się zamek Sant Antoni oraz zbudowany w czasach panowania Brytyjczyków na Minorce, w 1735 roku, Aljibe – ogromny zbiornik do zbierania
wody deszczowej.
Na szczycie wzgórza Monte Toro znajduje się sanktuarium Mare de
Déu del Toro. Ze wzgórza rozciąga się wspaniały widok na krajobrazy
Minorki.
Szlak 4: Alaior – Mahón
Długość trasy: 12 km
Czas: 1 godz. i 15 minut
Trudność trasy: łatwa
Alaior to średniowieczne miasteczko, w którym można podziwiać wiele
ciekawych zabytków architektonicznych, między innymi kościół Santa
Eulalia, dziedziniec dawnego
klasz tor u franciszkanów Sa
Luna, pałac Can
Salort czy pustelnię Sant Per e.
W Alaior powstaje
słynny ser żółty
z Minorki znany
pod nazwą Mahón
– Menora.
Q Hiszpanii
Szlak 5: Mahón
– Es Castell
odpoczynek i popływanie. Plaża w zatoce Cala Turqueta, to najbardziej
reprezentacyjna krajobrazowo plaża tej części Minorki. Ostatni odcinek
trasy uczestnicy pokonają poznając małe jaskinie położone na odcinku 2,5
km oraz podziwiając kolejne małe plaże Macarelleta i Macarella z przepięknym kolorem wody oraz soczystą zielenią otaczających je drzew.
W zatoce Cala Galdana uczestnicy jedzą obiad.
Długość trasy: 8 km
Czas: 45 minut
Trudność trasy: łatwa
Stolicą Minorki jest Mahón
(Maó). Leży w głębi zatoki przypominającej fiord, uznanej za najlepszy po maltańskiej La Valletta,
naturalny port Morza Śródziemnego. Pozostałości architektury angielskiej
mieszają się tu z białymi budowlami o charakterze śródziemnomorskim.
Cechą charakterystyczną miasta są gilotynowe okna w stylu brytyjskim,
zwane boinders i wyposażone w weneckie rolety – zawsze zielone i bardzo
mauretańskie. Port, z licznymi barami, jest wyśmienitym miejscem, by
poznać nocne życie miasta. Najruchliwszym punktem Mahón jest Plaza de
la Esplanada. Główne atrakcje, oprócz portu, to ratusz Sa Sala i kościoły
Świętej Marii z wyjątkowymi organami, oraz Świętego Franciszka. W Mahoń
warto także zwiedzić imponująca twierdzę La Mola.
Na tej trasie warto także zatrzymać się przy prehistorycznej osadzie
Talatí de Dalt.
Szlak 6: Es Castell – Sant Lluis
Szlak prowadzi wzdłuż północno wschodniego wybrzeża Minorki. Przeznaczony dla początkujących kajakarzy. Długość szlaku 15 km. Szacowany
czas płynięcia kajakiem to 6 godzin.
Ten malowniczy
szlak zaczyna się
w Macaret i prowadzi na
p o ł u dnie. P ie r ws z a
część trasy prowadzi do
plaż w zatoce Cala Caldes oraz Es Sivinar. Po
drodze uczestnicy mogą
podziwiać zróżnicowany
krajobraz wybrzeża Minorki, od szarych urwistych skał, po zabarwione na
czerwono skamieniałe wydmy. Dalej oglądamy okolice Favàritx, gdzie stoi
piękna kolorowa latarnia morska oraz znajdują się charakterystyczne dla
tego regiony plaże z szarym piaskiem, pochodzącym z otaczających je
łupkowatych szarych skał. Na jednej z plaż zaplanowany jest postój na
obiad. Po obiedzie uczestnicy spływu kierują się dalej do Rezerwatu Przyrody S’Albufera d’es Grao. W tej części trasy krajobraz zmienia się
i zaczyna pojawiać się roślinność, w tym trawy morskie (Posidoniaceae)
charakterystyczne tylko dla regionu Morza Śródziemnego, gatunek zagrożony wyginięciem. Trawy te, pokrywają duży obszar tworząc podstawę
dla rozwoju innych roślin oraz dając schronienie licznym gatunkom ptaków.
Spływ kończy się na plażach d’es Grau.
Szlak 3: Santo Tomas – Cala Galdana
Długość trasy: 6 km
Czas: 30 minut
Trudność trasy: łatwa
Es Castell to malutkie mias tec zko po ł ożone nad piękną
zatoczką na południu wyspy. Centrum miasta to plac z czterema wojskowymi koszarami, w których dziś
mieści się urząd miasta oraz Muzeum
Wojskowe Minorki. Warto zarezerwować trochę czasu na spacer po porcie
pełnym lokalnego kolorytu.
Sant Lluís to osada założona przez Francuzów w XVIII wieku. W granicach gminy Sant Louis znajdują się piękne plaże, wąwozy oraz stanowiska archeologiczne Trebalúger i Binissafullet.
www.balearsculturaltour.es
Szlak 2: Macaret – Es Grao
www.webfcib.es
Kajakiem wzdłuż wybrzeży Minorki
Inną bardzo atrakcyjną i aktywną formą poznania Minorki jest kajak.
Na wyspie bardzo łatwo można wynająć kajak lub zapisać się na jednodniową wycieczkę wzdłuż wybrzeży wyspy. Poza tym na Minorce organizowane są raz w roku zloty kajakowe (koniec maja), w których może
uczestniczyć każdy. Zloty trwają dwa dni, ale można wykupić uczestnictwo
tylko w jednym dniu zlotu. W ofercie są 4 szlaki kajakowe, ale o tym, który
szlak jest realizowany podczas danego dnia zlotu, czy danego dnia zorganizowanej jednodniowej wycieczki kajakiem decydują siła i kierunek wiejących wiatrów oraz aktualny stan morza.
Szlak 1: Son Xoriguer – Cala Galdana
Szlak prowadzi wzdłuż południowego wybrzeża Minorki. Przeznaczony
dla początkujących kajakarzy. Długość szlaku 12 km. Szacowany czas
płynięcia kajakiem to 4 godziny.
Spływ zaczyna się w zatoce Son Xoriguer, uczestnicy płyną w kierunku wschodnim pozostawiając za plecami latarnię morską Cap d’Artrutx.
Pierwszy odcinek o długości około 5 km prowadzi wzdłuż niewysokich
urwistych skał, aż do jaskini Son Vall. Po odwiedzinach w jaskini uczestnicy płyną dalej do plaży Son Saura
z przepięknym i charakterystycznym
turkusowym kolorem wody morskiej.
Tutaj zaplanowany jest pierwszy
postój. Po krótkim odpoczynku
uczestnicy płyną dalej na południe
wyspy do jaskini Talai po drodze
podziwiając piękne widoki: plaże
z białym piaskiem, turkusową wodę,
sosny etc. Kolejny postój jest na plaży
w zatoce Cala Turqueta, z przerwą na
Szlak prowadzi wzdłuż południowego wybrzeża Minorki. Przeznaczony
dla początkujących kajakarzy. Długość szlaku 9 km. Szacowany czas płynięcia kajakiem to 6 godzin.
Szlak ten prowadzi wzdłuż zupełnie
niezabudowanego wybrzeża. Krajobraz
jest tutaj prawdziwie dziewiczy. Podczas
spływu uczestnicy będą podziwiać tylko
piękne plaże, jaskinie, skały i wspaniałą
śródziemnomorską roślinność. Pierwsza
plaża nazywa się Binigaus. Tuż przed
dopłynięciem do tej plaży uczestnicy
mogą odwiedzić jaskinię o takiej samej
nazwie. Następnie uczestnicy odwiedzają zatokę Cala Excorxada, gdzie
można popływać. Kolejny przystanek, z przerwą na obiad, zaplanowany
jest na plaży w zatoce Cala Trebalúger. Do tej plaży dopływa mały potok,
w górę którego można popłynąć około 1 km. W małych grupach po pięć
kajaków uczestnicy spływu mają okazję poznać zupełnie inną Minorkę. Po
przerwie spływ kieruje się do zatoki Cala Mitjana, po drodze odwiedzając
jaskinię Cova Foradad, jaskinię szmuglerów oraz jaskinię Cova d’Es Pas.
Kolejnym zaskakującym uczestników spływu widokiem jest naturalny most
Pont de N’Alí, tworzący mały tunel. Przed dopłynięciem do celu warta
obejrzenia jest jeszcze jaskinia „Encantada”, mająca 300 metrów głębokości, do obejrzenia której jest konieczna latarka.
Szlak 4: S Parc – Ses Salinas de Fornells
Szlak prowadzi wzdłuż północnego wybrzeża Minorki. Przeznaczony
dla początkujących kajakarzy. Długość szlaku 9 km. Szacowany czas płynięcia kajakiem to 6 godzin.
Spływ na początku kieruje się do zatoki Cala Pudent, po drodze podziwiając jaskinie i urwiste skały. W zatoce Cala Pudent, dzięki jej przejrzystej wodzie, bez wysiadania z kajaka, można obserwować duże podwodne
łąki trawy morskiej (Posidoniaceae). Dalej spływ kieruje się na północ,
płynąc pomiędzy małymi wysepkami i rafami. Krajobraz zmienia się i przechodzi w wysokie urwiste skały. W tej części wybrzeża uczestnicy spływu
odwiedzą wiele jaskiń: Na Polida, d’Es Orgues, de Ses Bruixes oraz najważniejszą ze wszystkich wymienionych jaskinię Cueva del Inglés. W końcu
spływ kieruje się do Fornells. Naturalny port, broniony przez wysokie
urwiste skały nazwane „La
Mola” de Fornells z malutkimi piaszczystymi plażami.
W głębi wybrzeża znajduje
się mała osada rybacka. Na
jednej z plaż zaplanowany
jest postój na obiad, a potem
spływ kieruje się do Ses
Salines.
www.kayakmenorca.
menorca.es
Q Hiszpanii
Costa del Sol otwiera nowe okno
na świat
Lotnisko w Maladze, w ciągu
ostatniej dekady stało się głównym lotniskiem na Costa del Sol
i w całej Andaluzji, przyjmując
rocznie ponad 11,5 miliona turystów zagranicznych. Od 2004 roku
przechodzi ono modernizację
w ramach tzw. Planu Malaga. Do
2013 roku na ten cel zostanie
wydane 1,8 biliona euro, a przepustowość lotniska ma się zwiększyć
dwukrotnie. Plan Malaga (częściowo już zrealizowany) zakładał
między innymi budowę nowego
terminalu T3 dla ruchu pasażerskiego, nowego terminalu cargo,
nowego 7 piętrowego parkingu na
2500 miejsc parkingowych oraz
nowego pasa startowego, o długości 3.090 metrów. Powierzchnia
lotniska w Maladze po ukończeniu
wszystkich projek tów będzie
wynosiła 550 hektarów (750 boisk piłkarskich) i będzie jednym z największych lotnisk w basenie Morza Śródziemnego. Cały projekt jest realizowany
przy zachowaniu priorytetów ochrony środowiska i zrównoważonego
rozwoju.
Historia lotniska w Maladze rozpoczęła się 9 marca 1919 roku, kiedy
to samolot Salmson 2A wylądował na polu znanym pod nazwą El Rompedizo. Samolotem leciał Pierre Latécoère, który szukał w Hiszpanii miejsc
pod budowę lotniska. Celem Pierre’a Latécoère’a było stworzenie komercyjnej linii lotniczej, która łączyłaby Francję, poprzez Hiszpanię, z jej
koloniami w Afryce, a w przyszłości z Ameryką Południową. Po pierwszych
testowych lotach, 1 września 1919 roku, Didier Daurat, pierwszy dyrektor
lotniska w Maladze, zainaugurował regularne loty pomiędzy Tuluzą a Casablancą i Tangerem przez Barcelonę, Alicante i Malagę.
W 1937 roku lotnisko w Maladze stało się bazą wojsk lotniczych i siedzibą szkoły dla członków załogi i specjalistów sił lotniczych.
12 lipca 1946 roku
lotnisko włączyło się do
obsługi ruchu pasażerskiego zarówno krajowego
jak i międzynarodowego.
Pasażerowie byli obsługiwani w budynkach lotniska
wojskowego, ponieważ
dopiero w 1948 roku otworzono specjalne budynki
dla obsługi pasażerów
cywilnych.
W 1960 roku podjęto
pierwsze prace rozbudowy lotniska. Wydłużono pasy startowe, wybudowano równoległe pasy do kołowania samolotów oraz stworzono nowy
terminal, który został usytuowany ponad 1,5 km na północ od starych
budynków. Powstała również nowa wieża kontroli lotów oraz dodatkowe
miejsce do parkowania samolotów. Prace te zostały uzupełnione instalacją systemów nawigacji w latach 1965 i 1966 oraz montażem radaru
w roku 1970. Lotnisko, nazywane początkowo El Rompedizo, a potem
García Morato, w roku 1965 zostało oficjalnie nazwane Lotnisko Malaga.
Prace ukończono w 1968 roku. Do Malagi latało w tamtym czasie ponad
30 linii lotniczych, jednak żadna z nich nie oferowała regularnych lotów.
W miarę rozwoju połączeń lotniczych zarówno krajowych jak i międzynarodowych powstała konieczność kolejnej rozbudowy terminala pasażerskiego o tymczasowy terminal dla lotów międzynarodowych (1972 rok).
W 1991 roku powstał nowy terminal, wg. projektu Ricarda Bofil’ego,
nazwany Pablo Ruiz Picasso. Terminal ten miał dwa piętra (jedno dla odlotów i drugie dla przylotów) i był zintegrowany z istniejącym już terminalem. W 1995 roku dobudowano do niego parking dla samochodów. W kolejnych latach powiększono powierzchnię do parkowania samolotów oraz
zainstalowano system hydrantów do tankowania paliwa. W 2002 roku
otworzono kolejną nową wieżę kontrolną wyposażoną w najnowocześniejszy system kontroli lotów. Jednakże dynamicznie zwiększający się ruch
pasażerski na lotnisku w Maladze spowodował konieczność dalszej rozbudowy lotniska i tym samym opracowanie Planu Malaga, a następnie
rozpoczęcie realizacji jego założeń.
Jednym z największych wyzwań w Planie Malaga była budowa nowego
terminalu pasażerskiego T3.
Terminal 3 w Maladze
Niebo nad Malagą,
gdzie urodził się Pablo
Picasso, uwiecznione
w wielu jego pracach
było inspiracją nie
tylko dla tego wielkiego artysty. Amerykański architekt Bruce
Fairbanks zaprojektował nowy terminal T3
dla lotniska w Maladze
także zainspirowany
niezwykłym światłem
tutejszego nieba. Terminal stanowi budynek
o powierzchni 250.000 metrów kwadratowych, zamknięty dachem, w którym znajduje się 117 kopuł w kształcie piramid. Zamysłem architekta było
przekształcenie sufitu w firmament. Aby uwypuklić ten efekt większość
ścian budynku jest ze szkła, co pozwala na przenikanie światła we wszystkie zakątki budynku.
Nowy terminal został otwarty 15 marca 2010 roku. Podczas pierwszego miesiąca funkcjonowania odprawiło się na nim ponad pół miliona
pasażerów.
Nowy terminal posiada 800 monitorów z informacją dla pasażerów,
86 stanowisk odprawy lotniczej, 20 stanowisk odprawy pasażerów (gates),
12 taśm do odbioru bagażu oraz nowoczesny automatyczny system transportu bagażu, pozwalający obsłużyć 7.500 walizek na godzinę.
Czekając na samolot
pasażerowie mają okazję
wypić kawę między innymi
w jednej z kawiarni Starbucks czy Soho Coffee.
Mogą zjeść coś w licznych
restauracjach i barach lub
dokonać zakupów w licznych sklepach znanych
marek takich jak Adidas,
Adolfo Dominguez, Björn
Borg, Cottet, Ferrari, Lacoste, Travel Mate. Można też
odwiedzić jedyny na świecie zlokalizowany na lotnisku sklep National Geographic. Warto też zaznaczyć, że w nowo otwartym terminalu zadbano o odpowiednią możliwość
degustacji kuchni andaluzyjskiej. Specjałami tej kuchni można się delektować w restauracji Lamoraga Airport, która posiada dwie gwiazdki Michelin i jest prowadzona przez znanego szefa kuchni Dani’ego Garcíę. Na
lotnisku znajduje się także największy w Hiszpanii i drugi pod względem
wielkości w Europie sklep wolnocłowy Aldeasa.
Bardzo nowocześnie jest rozwiązany dojazd i odjazd z lotniska. Zaprojektowane przez Bruce’a S. Fairbanks’a centrum transportowe pozwala
pasażerom bezkolizyjnie dotrzeć do wybranego środka transportu: samochodu na parkingu, biura wynajmu samochodów, postoju taksówek, przystanku autobusów miejskich czy kolejki podmiejskiej. Poruszanie się ułatwia system ruchomych chodników i wind.
Otwarcie nowego terminalu T3 podwoiło wydajność lotniska w Maladze. Zmiany w możliwościach operacyjnych lotniska widać w zamieszczonej poniższej tabeli. Do otwarcia terminalu T3 lotnisko obsługiwało do 12
milionów pasażerów rocznie, a od marca tego roku jego możliwości zwiększyły się do 30 milionów pasażerów.
MOŻLIWOŚCI
OPERACYJNE
POWIERZCHNIA
TERMINALU
Stan wyjściowy
Stan po otwarciu
terminalu T3
Pasażerowie na
godzinę
4.500
9.000
Pasażerowie ogółem
rocznie
12 milionów
30 milionów
Powierzchnia
135.000 m2
385.000 m2
Stanowiska odprawy 92+2 na bagaż
biletowo – bagażowej ponadwymiarowy
BAGAŻ
176+4 na bagaż
ponadwymiarowy
Stanowiska odprawy
pasażerów (gates)
28
48
Stanowiska odprawy
z pomostami dla
pasażerów (rękaw)
14
26
Pozostałe stanowiska
odprawy pasażerów
14
22
Stanowiska odbioru
bagażu
14
25+1 na bagaż
ponadwymiarowy
Sztuk bagażu na
godzinę
6.500
14.000
Q Hiszpanii
Przewodnik Ekoturystyczny
po Hiszpanii
To unikalne miejsca w skali europejskiej. Dla miłośników ekoturystyki,
pieszych lub rowerowych wypraw, pięknych widoków dzikiej przyrody, to
może być pomysł na najbliższe lub kolejne wakacje. W następnych wydaniach kwartalnika znajdą się opisy i najważniejsze informacje o każdym
z tych parków, dziś pierwsze dwa.
Ekologia to nie tylko moda, ale przede wszystkim konieczność. Zbyt
szybki i często niekontrolowany rozwój regionów (urbanizacja, infrastruktura, przemysł) powoduje kurczenie się naturalnych zasobów z całym
bogactwem flory i fauny. Zbytnia ingerencja człowieka w naturalne środowisko powoduje zanikanie wielu cennych gatunków roślin i zwierząt.
Człowiek XXI wieku musi wyciągnąć wnioski z błędnych decyzji w przeszłości i znaleźć nową formułę koniecznego, bądź, co bądź rozwoju cywilizacyjnego, to znaczy taką, gdzie przyroda i człowiek mogą współistnieć
obok siebie w zgodzie i harmonii. Człowiek potrzebuje kontaktu z przyrodą,
a przyroda potrzebuje człowieka, jako obrońcy jej zasobów.
W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie społeczne ochroną przyrody i równocześnie pojawił się nowy typ turysty, turysty, który swój wolny
czas chce spędzić z dala od miejskiego zgiełku, betonu i spalin samochodowych, wybierając zieleń, cień lasów i parków, odgłosy natury, by poczuć
się częścią otaczającej go przyrody.
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku została podpisana Europejska Karta Zrównoważonej Turystyki na obszarach chronionych, którą
finansuje Program Unii Eurpojeskiej LIFE. Trzydzieści osiem krajów UE
zgłosiło tereny o wyjątkowych walorach przyrodniczych do Federacji Europarc. W chwili obecnej na jej liście znajduje się 75 obszarów chronionych,
z których 28 należy do Hiszpanii.
Lista parków narodowych i rezerwatów przyrody zarejestrowanycvh w Federacji Europarc:ón
1.
Parc Natural de la Zona Volcànica de la
Garrotxa
Katalonia
2001 /
2006
2.
Parque Nacional y Parque Natural de Sierra
Nevada
Andaluzja
2004 /
2009
3.
Parque Natural Los Alcornocales
Andaluzja
2004
4.
Parque Natural Sierra de Aracena y Picos
de Aroche
Andaluzja
2004
5.
Parque Natural Sierra de Grazalema
Andaluzja
2004
6.
Parque Natural Sierras de Cazorla, Segura
y Las Villas
Andaluzja
2004
7.
Espacio Natural de Doñana
Andaluzja
2006
8.
Parque Natural de Somiedo
Ks.Asturii
2007
9.
Parc Natural del Delta de l’Ebre
Katalonia
2007
10.
Parque Natural Sierra Norte de Sevilla
Andaluzja
2007
11.
Parque Natural Sierra de Las Nieves
Andaluzja
2007
12.
Parque Natural Cardeña y Montoro
Andaluzja
2007
13.
Parque Natural Sierra María-Los Vélez
Andaluzja
2007
14.
Parque Natural Sierra Mágina
Andaluzja
2007
15.
Parque Natural La Breña y Marismas
del Barbate
Andaluzja
2007
16.
Parque Natural de la Serra do Xurés-Baixa
Limia
Galicja
2008
17.
Parque Natural de las Batuecas-Sierra
de Francia
Castilla y
León
2008
18.
Parque Nacional de Garajonay
Wyspy
Kanaryjskie
2008
19.
Parque Natural Sierras Subbéticas
Andaluzja
2008
20.
Parque Natural del Estrecho
Andaluzja
2008
21.
Parque Natural Cabo de Gata-Níjar
Andaluzja
2008
22.
Parque Regional de la Sierra de Gredos
Castilla y
León
2009
23.
Reserva Natural del Valle de Iruelas
Castilla y
León
2009
24.
Parque Natural de las Hoces del Río Riaza
Castilla y
León
2009
25.
Monumento Natural de Ojo Guareña
Castilla y
León
2009
26.
Parque Natural del Alto Tajo
Castilla-La
Mancha
2009
27.
Parque Nacional de Cabañeros
Castilla-La
Mancha
2009
28.
Parque Natural Sierra de Andújar
Andaluzja
2009
PARK KRAJOBRAZOWY STREFY WULKANICZNEJ
LA GARROTXA
Znajduje się pomiędzy Pirenejami a Morzem Śródziemnym. Tworzą
go niewielkie wulkany - jest ich około 40 – dziś porośnięte soczystą zielenią. Ich aktywność zaczęła się jakieś 700 tys. lat temu, a ostatnia erupcja
miała miejsce 11.500 lat temu i dotyczyła wulkanu Croscat (160 metrów
wysokości). Niezwykle cenne na terenie parku są lasy z dębem szypułkowatym, drzewem bardzo rzadko występującym na południe od Pirenejów.
Szata roślinna parku jest tu niezmiernie bogata, a wśród niej na dobre
zadomowiły się takie zwierzęta jak sarny, dziki czy sokoły.
Miłośnicy zabytków i historii także nie będą zawiedzeni, gdyż pośród
tych pokrytych zielenią gór znaleźć można prawdziwe perełki sztuki
romańskiej sięgające IX wieku. Można tu wymienić kościoły Sant Pere
i Sant Vicenç w Besalú, klasztor Sant Joan les Fonts il Santo Sepulcro de
Palera w Beuda, nie licząc wielu kaplic rozsypanych po całym terytorium
parku. Nie brakuje tu też przykładów wspaniałej architektury wieków późniejszych, aż do modernizmu włącznie.
Trasy turystyczne
Park posiada 22 trasy turystyczne o łącznej długości 158 km. Najważniejsze z nich to:
• Fageda – wulkan Santa Margarida – wulkan Croscat. Na tym szlaku
można zobaczyć las bukowy w Fageda d’en Jordà, czy kratery wulkanów
Margarida i Croscat. Długość: 10 km. Czas 4,5 h.
• Olot-Fageda – Can Xel – Santa Pau (tę trasę można pokonywać
zarówno pieszo jak i na rowerze górskim). W trakcie wycieczki można
zobaczyć kilka wulkanów, średniowieczne miasteczko Santa Pau i tradycyjne wiejskie krajobrazy. Długość: 14,6 km. Czas: 3,5 h.
• Szlak Las tres coladas (Boscarró, Molí Fondo i Fontfreda). Trasa biegnie po zastygłych wylewach bazaltowych od Sant Joan les Fonts. Długość: 5,5 km. Czas: 1,5 h.
Terytorium Parku można też pokonać znacznie dłuższymi trasami.
Poniżej dwie najważniejsze:
• Vía Verde Olot – Girona. Trasa znana powszechnie jako „szlak Carrilet” jest wąska i ma długość 57 km. Ciągnie się wzdłuż dawnej linii kolejowej, która niegdyś łączyła oba miasteczka, a przestała funkcjonować
w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Dziś to szlak do wyłącznego
użytku turystów pieszych i rowerzystów przechodzący przez doliny Fluvià,
el Brugent i el Ter.
www.viesverdes.org
• Itinerànnia. Chodzi o dość mocno rozbudowaną sieć oznakowanych
szlaków na całym terytorium La Garrotxa, o łącznej długości 700 km
i łączącej ze sobą wszystkie ośrodki miejskie i miejsca warte odwiedzenia.
Poza tym posiada połączenie z okręgami Ripollés i Alto Ampurdán;
www.itinerannia.net
Q Hiszpanii
Na stronie www.turismegarrotxa.com można znaleźć informacje o możliwościach skorzystania z gotowych pieszych programów wycieczkowych po
najciekawszych miejscach tego terenu. Oferta obejmuje także wycieczki
dla rodzin z dziećmi.
Zdjęcia: P. Callís oraz J.M. Prats. Centro de Documentación del Parque Natural de la Zona
Volcánica de la Garrotxa.
PARK KRAJOBRAZOWY SIERRA DE ARACENA Y PICOS
DE AROCHE
Park położony jest w słonecznej Andaluzji. Krajobraz charakteryzuje
się rozległymi pastwiskami, obszarami leśnymi z drzewami bukowymi
i dębami, (m.in. występuje tu dąb korkowy), a także kasztanowcami
i innymi drzewami charakterystycznymi dla obszaru Morza Śródziemnego.
Rozległe pastwiska to skutek ingerencji człowieka, który na przestrzeni
wieków
w ycinał
dr zewa na swoje
potrzeby. Dziś tereny
te (położone głównie
w sierra Aracena)
służą wypasaniu świń
iberyjskich, z których powstaje słynna
w świecie iberyjska
szynka. Świnia iberyjska trafia na wypas w wieku 10 miesięcy, a jej głównym pożywieniem
stają się niezwykle wartościowe w składniki odżywcze żołędzie, przez co
szybko przybiera na wadze (nawet 40 kg w ciągu kilku miesięcy). Znawcy
tematu twierdzą, że niepowtarzalny
smak szynki Jabugo pochodzi od
olejów i esencji zawartych w żołędziach, a także od aktywności
fizycznej przebywających w naturalnym środowisku zwierząt. W sumie
istnieje około 500 miejsc hodowlanych świni iberyjskiej, w których
łącznie hoduje się około 600 tys.
sztuk tych zwierząt. Roczna produkcja szynki szacowana jest na 22
miliony Euro. Park zamieszkuje też wiele gatunków dzikich zwierząt jak
np. orzeł królewski, sęp płowy, żmija europejska, sowa królewska i bardzo
rzadko już występujący i dlatego najcenniejszy sęp czarny, który w południowej części Parku zwanej Paraje Natural Sierra Pelada y Rivera del
Aserrador znajduje najlepsze warunki gniazdowania, nie tylko, jeśli chodzi
o Andaluzję, ale też o cały Półwysep Iberyjski.
Szlaki turystyczne
W parku jest 20 oznakowanych szlaków turystycznych o łącznej długości 83 km. Najbardziej rekomendowane są następujące:
• Alto del Bujo. Początek trasy to dawna droga z Bujo, która ciągnie
się wśród lasów dębowych i drzew korkowych, a w miarę jak droga pnie
się w górę, spotykamy gaje oliwne. Pod koniec szlaku trafiamy na punkt
widokowy ze wspaniałą panoramą na okolicę. Długość: 3,9 km. Czas:
1 h 30 min – 2 h.
• Aracena-Fuenteheridos. Szlak biegnie początkowo wśród zagospodarowanych działek rolniczych, a także pojedynczych drzew, później jednak
spotykamy coraz więcej skupisk drzew głównie dębowych oraz kasztanowców. Długość: 10,6 km. Czas: 3 h 30 min – 4 h.
Nadzwyczajne środki mające
pobudzić sektor turystyczny
Królewski Dekret Prawny 6/2010 z 9 kwietnia, dotyczący podjęcia środków
mających na celu pobudzenie gospodarki oraz zatrudnienia, w Artykule 11 wymienia “Nadzwyczajne środki mające pobudzić sektor turystyczny”.
Artykuł 11. Nadzwyczajne środki mające pobudzić sektor turystyczny.
1. W okresie czasu, od wejścia w życie niniejszego Dekretu Prawnego, aż do
31 grudnia 2010 roku, podmioty uiszczające opłaty lotniskowe oraz opłaty B.1.,
o których stanowi artykuł 4, Ustawy 25/1998 z 13 lipca, będą miały prawo do 50%
subwencji wysokości stawki do zapłacenia na lotniskach Wysp Kanaryjskich w dni
tygodnia wymienione w tabeli poniżej, pod warunkiem, że korzystający z subwencji utrzyma w pozostałe dni tygodnia liczbę lotów zaprogramowanych w dniu 31
stycznia 2010 na sezon letni 2010 oraz w dniu 31 sierpnia 2010 na sezon zimowy
2010/2011.
• Ribera de Jabugo. Ten szlak łączy
miejscowości Galaroza i Castaño del
Robledo i biegnie dorzeczem Ribera de
Jabugo, którego nazwa jabugo —podobnie jak nazwa wsi— pochodzi od zagajników utworzonych przez czarny bez. To
bardzo malowniczy teren ze względu na
bogactwo gatunków roślin i drzew. Długość: 4,8 km. Czas: 2 h-2 h 30 min.
• Wejście na górę San Cristóbal. Ta
trasa to droga pod góre, biegnąca pośród
stromych urwisk porośniętych kasztanowcami. Przed dotarciem na szczyt
można zatrzymać się na odpoczynek
w kilku punktach widokowych z cudownymi widokami. Długość 5,6 km (szlak
biegnie okrężnie), Czas 3-4h.
Trasy rowerowe
Istnieją dwie specjalnie wytyczone trasy rowerowe.
• Carril Blanco. Trasa licząca 6,2 km w miejscowości Zufre (Huelva).
Dostosowana także dla osób niepełnosprawnych.
• Carril de las minas de Teuler (Santa Olalla del Cala). Trasa okrężna
o długości 13,2 km, biegnie
w większości wzdłuż dawnej linii kolejowej należącej
do kopalni, która istniała tu
w dawnych czasach.
Muzeum Szynki
Aracena. Tel.: 663 93 78 70
[email protected]
www.aracena.es
W jego siedmiu salach
można zapoznać się z wielowiekową tradycją związaną
z hodowlą świni iberyjskiej
oraz produkcją szynki.
Grota Cudów
Aracena. Tel.: 663 93 78 76
www.aracena.es
Jaskinia o 3 poziomach na zboczu góry Castillo. Różnorodność formacji geologicznych stalaktyty, stalagmity, kolumny, podziemne jeziora.
Udostępniona dla zwiedzających w 1914 roku. Obecnie liczba zwiedzających jest ograniczona ze względu na ochronę jej unikatowych formacji.
Miasto rzymskie Turobriga
Aroche. Tel.: 959 14 02 01 / 605 33 88 72
www.aroche.es
www.picosdearoche.com
Ruiny miasta, z II wieku n.e. Zachowały się resztki Term, forum oraz
marsowego pola.
Zdjęcia: Israel Fernández Santos. Parque Natural Sierra de Aracena y Picos de Aroche
Lotnisko
Gran Canaria
Tenerife Sur
Lanzarote
Fuerteventura
Tenerife Norte
La Palma
Dzień tygodnia
wtorek.
czwartek
środa
czwartek, piątek
sobota.
codziennie.
Korzystanie z tej subwencji wyklucza zastosowanie ulg ustanowionych dla
wymienionych opłat w artykule 103, Ustawy 66/1997, z dnia 30 grudnia, w okresie
obejmującym zastosowanie środków nadzwyczajnych.
Czas ubiegania się o subwencję to styczeń 2011. Będzie ona udzielana przez
AENA bądź poprzez odliczenie jej wysokości od zadłużenia podmiotu korzystającego
z subwencji, bądź poprzez przekaz pieniężny do dnia 31 lipca 2011 roku.
2. W okresie pomiędzy dniem wejścia z życie niniejszego Dekretu Prawnego,
a 31 grudnia 2010 roku, w dalszym ciągu obowiązuje ulga w wysokości 30% opłaty
lotniskowej samolotów oraz opłat stosowanych wobec pasażerów, określonych
w ustępie pierwszym pierwszego rozporządzenia Ustawy 5/2009 z 29 czerwca.
Q Hiszpanii
100 lat Gran Vía w Madrycie
Najsłynniejsza ulica Madrytu, Gran Vía, obchodzi w tym roku 100
rocznicę istnienia.
4 kwietnia 1910 roku,
dziadek dzisiejszego króla
Hiszpanii, Alfonso XIII oficjalnie zainaugurował rozpoczęcie prac budowlanych pierwszego odcinka
ulicy. Przedsięwzięcie to
okazało się najważniejszą
inwest yc ją public zną ,
k tóra zakońc z yła się
powstaniem Gran Vía.
W 100 rocznicę tego
wydarzenia, jego wnuk,
dzisiejszy król Hiszpanii
Juan Carlos I dokonał
symbolicznego otwarcia
obchodów tej rocznicy.
Plaza de España. Poza najsłynniejszym budynkiem Metrópolis, wzdłuż
Gran Vía w latach 20-tych XX wieku powstało wiele innych wspaniałych
budynków reprezentujących różne style architektoniczne. Wymienię tylko
niektóre z budynków, na które warto zwrócić uwagę wędrując Gran Vía:
• w latach 1911–1916 powstał budynek Oratorio del Caballero de Gracia. Jest to jedna z bardzo emblematycznych budowli, znanego architekta Juana de Villanueva, który również zaprojektował budynek Muzeum
Prado,
• w latach 1926–1929 powstał pierwszy w Europie wieżowiec, najwyższy
w tamtych czasach budynek Telefónica, mierząca 89,30 metra – konstrukcja z betonu i metalu. Budynek został zaprojektowany przez Ignacio de
Cárdenas Pastor, przedstawiciela madryckiego baroku,
• w latach 1925–1929 przy placu Plaza del Callao powstał pierwszy w Hiszpanii budynek wielofunkcyjny, wzorowany na amerykańskich projektach
Palacio de la Prensa. W budynku mieściły się kina, teatry, kawiarnie, biura
oraz apartamenty do wynajęcia. Budynek został zaprojektowany przez
Pedro Muguruza Otaño.
Z okazji 100 rocznicy powstania tej wspaniałej ulicy zaplanowane jest
wiele wydarzeń kulturalnych otwartych dla wszystkich chętnych w nich
uczestniczyć.
Gran Vía uznawana
jest za najbardziej reprezentacyjną ulicę miasta,
koncentruje wokół siebie
życie kulturalne i rozrywkowe. Na Gran Vía oraz
w jej okolicy znajdują się
najlepsze sklepy Madrytu,
kina i teatry, restauracje
i hotele. Jest popularnym miejscem spotkań, kulturalnym i turystycznym
centrum stolicy. Gran Vía wraz z otaczającą ją charakterystyczną zabudową jest architektoniczną wizytówką Madrytu.
www.esmadrid.com
W XIX w. postanowiono połączyć jedną z ważnych ulic ówczesnego
Madrytu, Calle de Alcalá z Plaza de España. Realizacja tego projektu wymagała wyburzenia wielu starych budynków i wielkich nowych inwestycji.
Ostatecznie plany przebudowy centrum Madrytu zostały zatwierdzone
w roku 1904 i rozpoczęto prace nad pierwszym odcinkiem Gran Vía.
W latach 1907–1910 powstał bardzo słynny budynek Metrópolis (projekt
francuskich architeków Julesa i Raymonda Fevrier) stojący na początku
Gran Vía, graniczący z Calle de Alcalá. Ostatnia część ulicy została zbudowana w latach 1925–1929, jest to przedłużenie Gran Vía dochodzące do
Rozdanie nagród MTV EMA 2010
odbędzie się w Madrycie
Madryt będzie gospodarzem najbliższej edycji rozdania nagród MTV
Europe Music Awards, jednej z najważniejszych muzycznych nagród na
świecie, która zawsze gromadzi elitę świata muzycznego. Gala wręczenia
nagród MTV EMA 2010 odbędzie się w niedzielę, 7 listopada 2010. O wyborze Madrytu na gospodarza MTV EMA zadecydował fakt, iż miasto już od
dawna uznawane jest za jedną ze stolic kulturalnych i muzycznych Europy.
Bardzo ważną rolę odegrało silne wsparcie ze strony takich instytucji jak
Rada Miasta oraz władz Wspólnoty Autonomicznej Madrytu. Madryt jest
miastem nowoczesnym, kosmopolitycznym z bardzo atrakcyjną ofertą
turystyczną.
Madryt to idealny wybór, jeśli chodzi o gospodarza MTV EMA`s, tym
bardziej, że w tym roku świętujemy 10-lecie powstania MTV w Hiszpanii.
Unikalna atmosfera tego miejsca z pewnością nie pozostanie bez wpływu
na charakter tegorocznej ceremonii
– komentuje Antonio
Campo Dall`Or to,
zarządzający markami muzycznymi
MT V Networks
International
w regionie Europy
Południowej.
Na miejsce
ceremonii wybrano
wielofunkc yjny
obiek t spor tow y
Caja Mágica, jeden
z najnowocześniejszych
i największych w regionie, z apr oje k towany
pr zez znanego architekta, Dominique`a Perraulta. Kompleks Caja
Mágica
zajmuje
powierzchnię 17 hektarów. W jego skład wchodzą między innymi trzy
stadiony, z których najw i ę k s z y n a 12.5 0 0
widzów będzie miejscem
organizacji gali MTV EMA.
Pozostałe dwa stadiony
mogą pomieścić 3.200 oraz 2.700 widzów. W kompleksie znajduje się również 11 odkrytych kortów tenisowych oraz 16 krytych. Obiekty w kompleksie Caja Mágica mają niezwykłe możliwości adaptacji i zmiany aranżacji, a w związku z tym możliwości organizacji przeróżnych imprez, nie
tylko sportowych. Pewnie, dlatego ten kompleks został nazwany Caja
Mágica, co znaczy „Magiczne Pudełko”.
Ceremonia rozdania MTV EMA odbędzie się w Hiszpanii po raz drugi.
Poprzednio nagrody MTV EMA rozdano w Barcelonie w 2002 roku.
www.madridcajamagica.com

Podobne dokumenty