Królestwo szatana

Komentarze

Transkrypt

Królestwo szatana
X. Ignacy Charszewski
Królestwo
Szatana oraz
Zapowiedê
Gniewu Bo˝ego
Catholic Publishing
Wydane za zgodà : Ojca Âwi´tego Jana Paw∏a II
z dnia 24 pa˝dziernika 1989r.
© Copy right by Catholic Publishing
Wszelkie prawa przedruku bardzo po˝àdane.
Zanim zaczniesz czytaç
Duchu Âwi´ty Bo˝e, Zjednoczony z
Bóstwem WszechÊwiata, uÊwi´ç,
prosz´, ∏askà swojà to dzie∏o i tych
wszystkich, którzy czytaç je b´dà,
tak by wyciàgn´li z niego jak
najwi´ksze korzyÊci duchowe.
Przez Chrystusa Pana Naszego.
Amen.
MOTTO ...
Przegnano Ciebie poza galaktyki
Poza wszechÊwiata widomego kràg
Odgraniczono przestrzenià zawrotnà
Od ˝ycia, Êmierci, rozkoszy i màk.
I pouczajà ˝e jesteÊ “Osobà”
˚eÊ niedost´pny, gdzieÊ jakoby Król
To k∏am... Tu wewnàtrz - to ja jestem Tobà
TyÊ mà radoÊcià i Ty˝eÊ mój Król.
Cokolwiek czyni´ i Ty czynisz wespó∏.
Cokolwiek myÊl´ - to Twoja myÊl.
Choç nieuchwytny, jesteÊ wszechobecny
Wsz´dzie i nigdzie, i kiedyÊ i dziÊ.
W py∏ku w robaczku w kwiatach blask Twój
p∏onie
W ka˝dym TyÊ jeden o milionach lic.
Jak˝e wi´c nie chcieç przebaczaç, mi∏owaç
Skoro prócz Ciebie nie ma nigdzie nic
2
SPIS TEMATÓW
1. Przeds∏owie
2. Czas Apokalipsy
3. Muzyka a satanizm
4. Sceny z ˝ycia dzieci szatana
5. Królestwo szatana
6. Wieczór pierwszy- W królestwie szatana
7. Wieczór drugi
8. Wieczór trzeci
9. Biesiada
10. Noc ostatnia Sabat satanistów
11. ˚ydzi w Êwietle s∏ów Chrystusa i KoÊcio∏a Âwi´tego
12. Zbiór Praw KoÊcio∏a
13. Lucyferyczny plan zniszczenia KoÊcio∏a
14. Teksty Egzorcyzmów
15. Egzorcyzm demona Akabora (14.VIII.1975r)
16. Egzorcyzm Judasza (14.VIII.1975 )
17. Egzorcyzm Judasza (15.VIII.1975 r)
18. Egzorcyzm Judasza (31.X.1975r)
19. Egzorcyzm demona Weroby (12.I.1976r)
20. Egzorcyzm demona Allida z huru Archanio∏ów (5.II.1976r)
21. Egzorcyzm Judasza i Belzebuba (30.III.1976r)
22. Egzorcyzm Belzebuba (13.VII.1977r)
23. Egzorcyzm Belzebuba (25.IV.1977r)
24. Egzorcyzm Belzebuba (10.VII.1977r)
25. Egzorcyzm Belzebuba (13.VII.1977r)
26. Egzorcyzmy Judasza Iskarioty (15.IX.1977r)
27. Egzorcyzm Belzebuba (13.VII.1977r)
28. Egzorcyzm Belzebuba (18.VI.1977r)
29. Egzorcyzm Belzebuba (25.IV.1977r)
30. Egzorcyzm Belzebuba (29.VI 1977)
31. Egzorcyzm Belzebuba – Zakoƒczenie (18.VI.1977)
32. S∏owa Boga Ojca
33. Modlitwa - Egzorcyzm
3
4
13
21
23
48
50
53
56
62
64
70
72
74
77
77
85
89
91
112
114
116
138
140
141
144
145
145
147
155
165
172
173
187
PRZEDS¸OWI E
Celem tej ksià˝ki jest otwarcie ludziom oczu na dzia∏anie Szatana. DziÊ ma∏o mówi si´ o Szatanie,
jakby go w ogóle nie by∏o, jakby nagle wyniós∏ si´ poza sfer´ istnienia. Tymczasem tak nie jest. Szatan
nie wyprowadzi∏ si´ donikàd. Szatan nadal istnieje. Nies∏ychanie nasili∏ ostatnimi czasy swà dzia∏alnoÊç.
Dà˝y on wszystkimi si∏ami do zniszczenia KoÊcio∏a, do zniszczenia naszej planety, do zaw∏adni´cia jak
najwi´kszà iloÊcià dusz ludzkich, aby je zabraç z sobà do Piek∏a.
Wie on, ˝e czas jego jest krótki (Ap.12,12) i ˝e b´dzie zwiàzany na tysiàc lat (Ap.20,2); gdy nastàpi
Paruzja. Z∏y Duch grasuje obecnie na Ziemi z mnogimi swymi hordami, które razem z nim zosta∏y
wypuszczone z Piek∏a. Mówià o tym objawienia.
Dlatego z∏o tak bardzo nasili∏o si´ na Ziemi. Nie ma dziedziny, do której z∏o by nie przenikn´∏o.
Szatan chce przede wszystkim zniszczyç KoÊció∏ Chrystusowy, dlatego ˝e zosta∏ On za∏o˝ony nie
przez cz∏owieka, lecz przez Syna Bo˝ego, Jezusa Chrystusa. KoÊció∏ ma Boskie pochodzenie. Nie tak ma
si´ rzecz z ró˝nymi sektami chrzeÊcijaƒskimi i innymi religiami za∏o˝onymi przez ludzi. Szatan je niejako
toleruje, o tyle o ile zwalczajà one KoÊció∏ Chrystusowy — sekty, albo o ile sà jego przeciwwagà — inne
religie. W koƒcu jednak je zniszczy, bo w Królestwie Szatana nie mo˝e byç innej religii poza szataƒskà.
Z∏o chce zniszczyç naszà planet´ gdy˝ tu, na Ziemi narodzi∏ si´ Jezus Chrystus, Syn Bo˝y, Zbawiciel
i Odkupiciel nie tylko rodzaju ludzkiego, lecz innych cywilizacji ˝yjàcych w naszym Êwiecie.
Nale˝y tu wyjaÊniç, ˝e u˝yte s∏owo “Êwiat” oznacza nie tylko naszà planet´, lecz ˝e odnosi si´ równie˝
do tych wszystkich planet, które Bóg stworzy∏ i które sà jakby rolà kosmicznà dzia∏alnoÊci Pana, do
uprawy której i my równie˝ jesteÊmy tak czy owak powo∏ywani. Jest to obszar bardzo, bardzo rozleg∏y,
wykraczajàcy daleko poza geocentrycznà koncepcj´ Êwiata.
Tu, na naszej planecie, Mistrz nasz ˝y∏, trudzi∏ si´, umar∏ okrutnà Êmiercià krzy˝owà, a nast´pnie
zmartwychwsta∏, odnoszàc zwyci´stwo nad grzechem, Êmiercià i Szatanem.
Z tej przyczyny Ziemia sta∏a si´ kolebkà czegoÊ niebywa∏ego na skal´ kosmicznà, czego nie ma gdzie
indziej. Ziemia sta∏a si´ przez to samo niezwykle wyró˝niona i uhonorowana.
Stàd, z planety Ziemi, ju˝ w niedalekiej przysz∏oÊci, rozpocznie si´ ewangelizacja innych planet
(innych cywilizacji). Stanie si´ to wtedy, kiedy z∏o zostanie od∏àczone od dobra, kiedy Szatan zostanie
zwiàzany i wrzucony do otch∏ani. Nastanie wówczas na Ziemi nowy ∏ad, nowy porzàdek, tym razem
porzàdek Chrystusowy, “Królestwo Bo˝e”, o które codziennie si´ modlimy: “Przyjdê Królestwo Twoje”. Bo
nie my do niego pójdziemy, lecz ono przyjdzie do nas (po Paruzji Chrystusa). Wtenczas objawi si´ to, ˝e
ludzkoÊç jest plemieniem wybranym, rodem kap∏aƒskim, królewskim. Wtenczas ludzie b´dà g∏osiç nauk´
Pana tak˝e i poza Ziemià.
˚achnie si´ na to niejeden i oburzy, ˝e to fantazja, ˝e dotàd tego nie uczono. Owszem, wiele rzeczy
dotàd nie uczono. Nie znaczy to jednak, ˝e ich nie ma.
Nauka oficjalna jest màdra jedynie w bardzo ograniczonym zakresie wiedzy. To samo mo˝na
powiedzieç o oficjalnej teologii.
Szatan chce posiàÊç ludzkie dusze, by mieç je w niewoli. Chodzi mu o wielkà rzecz. Dusza ludzka jest
czymÊ niezwykle cennym, skoro Jezus Chrystus musia∏ Krwià Swojà wykupiç jà z niewoli grzechu i
Szatana. Nic wi´c dziwnego, i˝ Szatanowi tak bardzo na niej zale˝y.
B´dàc zawistnym o dusze ludzkie, Szatan chce tak˝e umniejszyç liczb´ robotników na roli kosmicznej
Pana, o której ju˝ wy˝ej by∏a mowa.
Nie sà to bynajmniej mrzonnki. Wskazujà na to s∏owa Êw. Jana Aposto∏a (Ap. 14, 6) o wiecznej ewangelii, a wi´c tak˝e i ewangelizacji. Gdyby te s∏owa dotyczy∏y tylko ludzkoÊci ziemskiej, to jaki sens
mia∏oby mówienie o niej”
Powie ktoÊ: nie mówià o tym biskupi. A tak, nie mówià. Ale za to pisujà d∏ugie “Listy Pasterskie”, w
których o wszystkim jest mowa, tylko nie o wielkich sprawach Bo˝ych.
Szatan wie o wiecznej ewangelii. Stàd jego wÊciek∏oÊç i nienawiÊç do ca∏ego rodzaju ludzkiego. Stàd
te˝ jego z∏oÊç, ˝e z Ziemi innym cywilizacjom r´k´ bratnià ju˝ wkrótce podawaç b´dziemy. Chcia∏by nam
w tym przeszkodziç. Chcia∏by nam to uniemo˝liwiç, a nas samych zniszczyç.
Szatan jest wrogiem wszelkiego dobra, Stàd jego okreÊlenie — Z∏y Duch. Nienawidzi dobra. Boi si´
4
dobra. Dà˝y do zniszczenia dobra; poniewa˝ nie mo˝e Êcierpieç, ˝e ktoÊ mo˝e je osiàgnàç. Ta jego dà˝noÊç
daje si´ zaobserwowaç we wszystkich dziedzinach ˝ycia i dzia∏alnoÊci cz∏owieka.
Taktyka szatana jest chytra i przebieg∏a. Ma on oczywiÊcie pomocników wÊród ludzi. Tych trzeba
podzieliç na dwie grupy; Êwiadomych i nieÊwiadomych. Reszta to albo zdecydowani przeciwnicy szatana
(do których nale˝à przede wszystkim ci, którzy Êwiadomie i dobrowolnie opowiedzieli si´ za Chrystusem),
albo jego ofiary, które sta∏y si´ takimi wskutek braku rozeznania: tacy zwykle ma∏o interesujà si´ religià,
poch∏oni´ci doczesnymi troskami i k∏opotami.
By obraz by∏ zupe∏ny, nale˝y dodaç, ˝e wi´kszoÊç ludzi jest w mniejszym lub wi´kszym stopniu
op´tana. Nie ma w tym ˝adnej przesady. Nawet hierarchia KoÊcio∏a Katolickiego nie jest od tego wolna.
Stwierdziç to mo˝na na podstawie wielkiego i powszechnego zaÊlepienia i og∏upienia przez Szatana. On
to bowiem sprawia, ˝e z∏o wchodzi do serca cz∏owieka, a zaÊ cz∏owiek zwykle nie zdaje sobie z tego
sprawy. Zostanie to omówione dalej.
Trzeba tutaj powiedzieç — co nie jest komplementem — ˝e hierarchia KoÊcio∏a Katolickiego zgo∏a
nie rozpozna∏a dzia∏alnoÊci Szatana w naszym stuleciu mimo i˝ zawczasu powinna je rozpoznaç,
poniewa˝ zosta∏a o tym uprzedzona i przestrze˝ona przez Jezusa Chrystusa bez ma∏a przed dwoma tysiàcami lat. Tymczasem hierarchia zasn´∏a w sytym dobrobycie (zapewne w myÊl zasady — “od wielkoÊci
brzucha do wielkoÊci ducha”), pe∏na samoukontentowania oraz poczucia swej wa˝noÊci i wy˝szoÊci.
Jak bardzo nale˝y im wspó∏czuç, Êwiadczà s∏owa: “oczy majà a nie widzà, uszy majà a nie s∏yszà”.
Âwiadczà o tym równie˝ inne s∏owa, s∏owa Boga Ojca, który rzek∏: —
“Dla korzyÊci, w∏adzy, bogactwa i s∏awy opuÊciliÊcie S∏owo Moje, wyszydziliÊcie Prawo Moje. Odbior´
wam b∏ogos∏awieƒstwo Moje, a dam ubogim, którzy Mnie chwalà w cierpieniu. Oni poprowadzà dzie∏o
Moje, stanà si´ ludem Moim i zagarnà ku Mnie wszystkie narody Êwiata”
(S∏owa Pana i Zapowiedê Dzia∏ania Bo˝ego — przekazane w Polsce w roku 1988)
Wilki wdar∏y si´ do owczarni, a pasterze Êpià w najlepsze.
Zosta∏o to przepowiedziane przez Ann´ Katarzyn´ Emmerich, ju˝ 150 lat temu, ˝e Lucyfer zostanie
wypuszczony z Piek∏a w drugiej po∏owie naszego stulecia na pewien czas, odciàgajàc ludzi od wiary i
moralnoÊci ku apostazji, przez co KoÊció∏ Chrystusowy b´dzie zniszczony niemal˝e do fundamentów.
Czy wiedzà o tym pra∏aci i purpuranci”.
Niebo poprzez liczne objawienia demaskuje Szatana, a KoÊció∏ je przemilcza.
Jest rzeczà strasznà oskar˝aç biskupów i kap∏anów, ˝e po wi´kszej cz´Êci ignorujà objawienia i
przekazy z Nieba. Niewielu tylko spoÊród nich je uznaje. Uznaje je jednak wielu Êwieckich.
Biskupi natomiast i kap∏ani odrzucajà je, zwykle bez powa˝nego zbadania ich.
Czy w ten sposób nie s∏u˝à Szatanowi”
Tchórzostwo zawsze uchodzi∏o wÊród szlachetnych za coÊ uw∏aczajàcego.
Nie pochwala go i Duch Âwi´ty: —
“Udzia∏em zaÊ bojaêliwych i niewierzàcych, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i ba∏wochwalców, i wszystkich k∏amców b´dzie jezioro p∏onàce ogniem i siarkà. To jest Êmierç druga” (Ap. 21, 8).
Poniewa˝ wada ta jest wymieniona przed innymi wyst´pkami, dlatego ci, którzy nià si´ odznaczajà, idà niechwalebnie w czo∏ówce tych, dla których jest przeznaczona “Êmierç druga”.
Czy tak byç powinno” Nie!
DziÊ wielu dostojników KoÊcio∏a nie chce s∏yszeç o tych rzeczach. Uwa˝a je za niebezpieczne.
Po co poruszaç rzeczy niebezpieczne” Po co si´ nara˝aç”
Po co, na przyk∏ad, mówiç kazania o Piekle”
Po co mówiç o Szatanie i jego sposobach podchodzenia ludzi”
Po co mówiç o Egzorcyêmie Papie˝a Leona XIII (przy pomocy którego ka˝dy cz∏owiek, nawet osoba
Êwiecka, mo˝e sam si´ egzorcyzmowaç, i tak uwolniç od wp∏ywu Szatana — co jest polecane przez
NajÊwi´tszà Pann´ Maryj´ w objawieniach w O∏awie)“
Po co mówiç o masonerii, która zinfiltrowa∏a KoÊció∏ Katolicki”
Po co krytykowaç pornograficzne wydawnictwa i niemoralne programy telewizyjne, a tak˝e filmy”
Po co podejmowaç (nie tylko obronne, lecz tak˝e ofensywne) dzia∏ania przeciwko szerzàcemu si´ z∏u
w ró˝norakich jego przejawach
Po co ujawniaç i krytykowaç b∏´dy i wypaczenia kleru (by choçby pod groêbà kar osoby duchowne
5
sta∏y si´ bardziej przyk∏adne i zdyscyplinowane)“
Po co wyst´powaç przeciwko przerywaniu cià˝y, mówiàc przy tym to, co powiedzia∏a Matka Bo˝a o
matkach dziecio-bójczyniach”
Po co oponowaç przeciwko wykonywaniu przez niewiasty funkcji kap∏aƒskich, które absolutnie do
nich nie nale˝à”
Po co przeciwstawiaç si´ zuchwalstwu tych, którzy usuwajà ze Êwiàtyƒ figury Matki Bo˝ej, stacje
Drogi Krzy˝owej i inne przedmioty kultu”
Po co”
Pytaƒ tego rodzaju jest wiele.
Sà to s∏owa mocne, ale takich u˝yç tutaj potrzeba: “ultima necessitas ultimis nititur rationibus”
Ale sà inne o wiele gorsze rzeczy.
Jakie”
Nale˝y do nich m. in. Sobór Watykaƒski Drugi (z jego katastrofalnymi skutkami dla KoÊcio∏a) oraz
zamordowanie Papie˝a Paw∏a VI.
O Soborze Watykaƒskim Drugim wiadomo, ˝e by∏ on dzie∏em Piek∏a; bo nie tylko ˝e nic dobrego nie
wniós∏ KoÊcio∏owi Chrystusowemu, lecz przeciwnie ogromne z∏o mu wyrzàdzi∏. Âwiadczà o tym Demony,
zmuszone do ujawnienia tych rzeczy pod presjà NajÊwi´tszej Dziewicy (patrz w tekÊcie “EGZORCYZMY).
Mimo i˝ Sobór Watykaƒski Drugi okaza∏ si´ tak bardzo nieudany, ba! wr´cz szkodliwy dla KoÊcio∏a
— szkody nadal si´ mno˝à — nikt kompetentny nie pomyÊla∏ dotàd, by go uniewa˝niç — tak w∏aÊnie
uniewa˝niç — a˝eby z∏o nim nie zwi´ksza∏o si´. Przecie˝ ginie z tego powodu tak wiele dusz, za które
Pan nasz, JEZUS CHRYSTUS, zap∏aci∏ tak wysokà cen´ Swà M´kà, Swà Krwià i Swà Âmiercià na
Krzy˝u.
Nast´pstwa Drugiego Soboru Watykaƒskiego sà katastrofalne. Niszczy KoÊció∏ od wewnàtrz. Sieje
nadal nie-prawdopodobne zniszczenie.
Wolno chyba postawiç pytanie: czy nie powinno si´ przerwaç jego skutków, zatrzymaç ich ciàgu”
Cia∏o Pana naszego, JEZUSA CHRYSTUSA, które jest podawane w Komunii Âwi´tej na stojàco, a
tak˝e na r´k´ , jest jednym z tego dowodów. Dopuszczono tak˝e do tego, i˝ niewiasty sprawujà w KoÊciele
niektóre funkcje kap∏aƒskie; mimo i˝ Êw. Pawe∏ opiniuje: “taceat mulier in ecclesia”.
Objawienia prywatne, a tych Niebo nie skàpi, sà wa˝ne dla KoÊcio∏a; jako ˝e poprzez nie KoÊció∏
Âwi´ty otrzymuje niejednokrotnie wskazania od Boga.
KoÊció∏ jednak niekiedy zbyt pochopnie je oddala, uznajàc je dopiero poniewczasie.
Tak, na przyk∏ad, by∏o w z objawieniami w Fatimie. Nie uznano ich w swoim czasie. Nast´pstwem
by∏a Druga Wojna Âwiatowa. Uznano je dopiero wtedy, kiedy wypadki zacz´∏y si´ rozwijaç, zgodnie z
przepowiedniami dzieci, kiedy wszystko zacz´∏o si´ sprawdzaç.
Jezus Chrystus w objawieniach O∏awskich powiedzia∏: “O∏awa to druga Fatima. Tam nie przyj´to
or´dzia Mojej Matki, czego konsekwencjà by∏a Druga Wojna Âwiatowa”.
Pytanie: kto jest odpowiedzialny za Drugà Wojn´ Âwiatowà: Hitler czy KoÊció∏ Katolicki”
KoÊció∏ sprawdza objawienia. Czy mo˝na sprawdzaç Boga” W objawieniach mo˝na sprawdzaç
jedynie, co jest w nich dobrego albo z∏ego.
Wracajàc do O∏awy. O∏awa zosta∏a wybrana przez Matk´ Bo˝à ju˝ przed 2000 lat, jak powiedzia∏ w
O∏awie Chrystus. W O∏awie ma stanàç Kaplica Bo˝ego Pokoju, jakiej Êwiat nie widzia∏. B´dzie to
widomy znak, zaczàtek zapowiedzianego Królestwa Bo˝ego na Ziemi.
Nast´pna sprawa.
Pawe∏ VI zosta∏ zamordowany przez masoneri´ watykaƒskà, poniewa˝ sprzeciwia∏ jej si´ do koƒca.
Cierpia∏ i umar∏ za KoÊció∏. Ukazuje si´ obecnie na Watykanie (Êwiadkowie z polskiej pielgrzymki na
Watykanie). Domaga si´ on ujawnienia swego m´czeƒstwa i uczciwego pochowku, którego mu nie zrobiono; bo zamiast niego pochowano jego sobowtóra, dublera, kuk∏´ masonerii.
Zrobiono pogrzeb kukle masonerii watykaƒskiej, pozbawiono natomiast nale˝nego pogrzebu autentycznego Papie˝a Paw∏a VI.
Gdzie znajdujà si´ wobec tego zw∏oki autentycznego Papie˝a Paw∏a VI”
Co z nimi zrobiono”
Dlaczego nie spocz´∏y w nale˝nym im miejscu”
6
Dlaczego przemilczano Êmierç m´czennika”
Opinia publiczna domaga si´ wyjaÊnieƒ.
Do tej pory nic w tej sprawie nie zrobiono.
M´drcy staro˝ytnych Indii mawiali: “çwierç bezprawia spada na króla”.
Dublera Papie˝a Paw∏a VI (oszukaƒczy papie˝) zmar∏ w Castel Gandolfo dnia 06. 08. 1978 r. i zosta∏
wystawiony na katafalku jako Papie˝ Pawe∏ VI. PoÊwiadczajà to liczne zdj´cia fotograficzne (jedno z nich
zamieszczone jest w tej Ksià˝ce).
Pochowano go wbrew staremu zwyczajowi bez obmywania (cia∏a) i z∏o˝ono prosto do ziemi w krypcie
Êw. Piotra.
Czy nie chciano tym sposobem zapobiec identyfikacji cia∏a w przypadku ekshumacji”
Przyjrzyjmy si´ dzia∏aniu z∏a na podstawie Lucyferycznego Planu Zniszczenia KoÊcio∏a.
Z wypowiedzi Demonów, którzyli zostali zmuszeni przez Matk´ Bo˝à do mówienia i do ujawnienia
kreciej roboty masonerii na Watykanie, dowiadujemy si´, ˝e Szatan wdar∏ si´ do KoÊcio∏a.
Oto kilka danych: —
1) odwracajàc o∏tarze, spowodowa∏, ˝e Msza Âwi´ta nie jest odprawiana na Êwi´tych relikwiach.
2) usuni´cie Chrystusa w tabernakulum z centralnego miejsca o∏tarza, spowodowa∏o, ˝e ludzie
kl´kajà nie przed Bogiem, lecz przed cz∏owiekiem.
3) udzielanie Komunii Âwi´tej na stojàco, a tak˝e na r´k´, sprawi∏o, i˝ Eucharystia jest w ten sposób
demonstracyjnie profanowana.
Zdarza si´ niejednokrotnie, ˝e kap∏ani, pos∏uszni z∏u soborowemu, nie chcà dawaç Komuniii Âwi´tej
do ust tym, którzy chcà Jà przyjmowaç na kl´czàco. Niestety wielu jest takich kap∏anów, którzy to praktykujà. Nikt ich nie upomina. Sami zaÊ oni do tego stopnia zatracili szacunek dla NajÊwi´tszego Cia∏a
Jezusa Chrystusa, ˝e traktujà Je bez nale˝nej Mu czci i szacunku.
4) wiele dodatkowych czynników powoduje, ˝e ofiara Mszy Âwi´tej jest teraz cz´stokroç tylko czczà
ceremonià — Hostia w bardzo wielu przypadkach, jak mówià Demony, nie jest konsekrowana; wskutek
czego ludzie, którzy przyst´pujà do Komunii Âwi´tej, cz´sto przyjmujà tylko op∏atek, a nie Chrystusa.
5) brak ∏aski i rzeczywistego kontaktu z Bogiem stworzy∏y warunki, ˝e w sercach ludzkich mieszka
z∏o.
Potwierdza to Bóg Ojciec w Swej zapowiedzi o Dniach Grozy w s∏owach: “PrzebraliÊcie si´ w szaty
nauki Mojego Syna, aby je sprofanowaç i zohydziç w oczach Êwiata. Ofiara Syna Mojego jest bezowocna
dla serc waszych”.
Brak Boga w Komunii Âwi´tej stworzy∏ pod∏o˝e do ogólnego op´tania, w jakim znalaz∏a si´ ludzkoÊç.
Oprócz tego stwierdza si´, ˝e wiele rzeczy ze wspomnianego Lucyferycznego Planu Zniszczenia
KoÊcio∏a wesz∏o niestety w ˝ycie — w Polsce jeszcze najmniej, ale gdzie indziej sytuacja jest wr´cz tragiczna. Nikt jednak nie chce tego widzieç lub nie dostrzega.
Dla wyrobienia sobie w∏aÊciwej orientacji co do narz´dzi i sprzymierzeƒców Szatana, którymi si´
pos∏uguje, trzeba uÊwiadomiç sobie trzy rzeczy. Sà nimi: ˝yd, mason i op´tanie.
Zestaw ten nie jest nieprawdopodobny ani przypadkowy.
˚ydzi wed∏ug zamys∏u Bo˝ego zostali wybrani po to, by wÊród nich zrealizowa∏ si´ wielki plan Bo˝y.
Mieli ∏ask´ i obietnic´. Byli tymi z wybrania. Jak si´ z tego wywiàzali”
Od samego poczàtku, mimo dowodów sta∏ej opieki Bo˝ej, krnàbrnie i uporczywie sprzeciwiali si´
Bogu i Moj˝eszowi.
A kiedy wreszcie przyszed∏ do nich przyobiecany Mesjasz, to wydali go na Êmierç krzy˝owà i wyparli si´ Go, bioràc na siebie i na swoje potomstwo Jego Krew (patrz Mateusz 26, 63-64; 27, 1 oraz 22-25;
Marek 15, 9-13. ¸ukasz 23, 3 oraz 14-21; oraz Jan 18, 38; 19, 6-15).
Nie spostrzegli w swojej g∏upocie, ˝e przeszli na stron´ Szatana i ˝e jemu si´ popdporzàdkowali. Na
˚ydach cià˝y zatem potrójna zbrodnia: odst´pstwo od Boga (zaparcie si´ Boga), Krew Mesjasza (“Krew
jego na nas i na syny nasze” (Mat. 27, 25)(oraz uznanie nad`sobà Ksi´cia CiemnoÊci).
Od czasów zburzenia Âwiàtyni Jerozolimskiej (przez cesarza Tytusa — 70 rok n.e.(˚ydzi dà˝à
Êwiadomie do ca∏kowitego podporzàdkowania naszej planety Szatanowi. Sà wi´c tym samym najniebiezpieczniejszymi wrogami ludzkoÊci, ÊciÊle wszystkich nie˝ydów, a chrzeÊcijan w szczególnoÊci.
Nie znaczy to jednak, ˝e Bóg ich odrzuci∏. Gdy si´ nawrócà do Niego, to wówczas Bóg przyjmie ich.
7
Tak si´ stanie, wed∏ug Ksi´gi Apokalipsy, pod koniec czasów. Niemniej jednak los ˚ydów jest przez to
tragiczny. WyjaÊnia to Êw. Pawe∏ Aposto∏ w swoich listach, gdzie te rzeczy sà omawiane.
˚ydzi w swym zacietrzewieniu, pogardzie i nienawiÊci wzgl´dem wszystkich nie˝ydów, dà˝àc do tego,
by ich ujarzmiç, stworzyli tajnà organizacj´. Jest nià masoneria (czyli wolnomularstwo). Ta tajna organizacja, przez nich za∏o˝ona i kierowana, jest po prostu narz´dziem wykonawczym Tajnego Rzàdu
˚ydowskiego.
Cz∏onkowie tej tajnej organizacji (wÊród których znajduje si´ równie˝ bardzo wielu nie˝ydów — ludzi
inteligentnych, zdolnych, maj´tnych, utytu∏owanych i nierzadko na wysokich stanowiskach) (˝ydowstwo
takich umiej´tnie dobiera, aby dzi´ki temu tym skuteczniej realizowaç swe ukryte cele) stanowià ukrytà armi´ ˝ydowstwa.
Masoni (tj. nie˝ydzydowscy cz∏onkowie) wskutek tego s∏u˝à swoim pejsatym mocodawcom, pracujàc dla sprawy Szatana. Najcz´Êciej nie zdajà sobie z tego w ogóle sprawy. Jest to przed nimi ukrywane.
Przypominajà oni w ten sposób rodzaj gladiatorów rzymskich, zwanych audabantes, walczàcych na arenie cyrkowej z zakrytymi oczami.
Nie ma w tych ustaleniach przesady. ˚ydzi nie wtajemniczajà w swoje ukryte, w swoje prawdziwe
(bezbo˝ne i niegodziwe) cele swoich s∏ugusów. Po co zresztà mieli by to robiç”
Tak samo nie ma w powy˝szych ustaleniach antyse-mityzmu w pospolitym rozumieniu tego s∏owa.
Sà tu po prostu podane niektóre ma∏o znane fakty. Prosza-taƒska orientacja ˝ydowstwa zaznacza si´
tutaj obiektywnie degeneracjà duchowà tego narodu.
Nale˝y zaznaczyç, ˝e nikt ich (tzn. ˚ydów) tak nie urzàdzi∏. Sami bowiem w ten sposób si´ urzàdzili,
poniewa˝ zapragn´li sojuszu z Szatanem na skutek swojej wyrafinowanej, arcypod∏ej i arcynikczemnej
oraz na wskroÊ bezbo˝nej kalkulacji (zostanie to udowodnione w tekÊcie).
Szatan chce urzàdziç Êwiat po swojemu. Chce on zaprowadziç w Êwiecie religi´ szataƒskà. Oto czemu
˚ydzi, s∏u˝àc Szatanowi, sà tak bardzo niebezpieczni dla nie˝ydów. Rzecz jasna, ˝e ˚ydzi z tym si´ kryjà.
Ten wi´c, kto podlega ˝ydowstu, jest te˝ tak lub inaczej pacho∏kiem Szatana, je˝eli nie jego czcicielem.
Pacho∏ek ˚yda (mason) jest wi´c pacho∏kiem pacho∏ka Szatana.
Zachodzi wa˝ne pytanie: czemu ludzie s∏u˝à Szatanowi”
Najcz´Êciej z powodu op´tania, chocia˝ mogà byç i inne powody. Ludzie najcz´Êciej nie zdajà sobie
sprawy, ˝e sà op´tani.
Co to jest op´tanie”
Op´tanie jest matrycà mózgu, robionà przez Szatana. ˚eby od niego si´ uwolniç, potrzeba si´ egzorcyzmowaç (Egzorcyzm Papie˝a Leona XIII).
Op´tany jest podwójnie bezradny: najcz´Êciej nie wie, ˝e znajduje si´ w tym stanie; powtóre nie wie,
jak si´ z tego uwolniç.
NajÊwi´tsza Maryja Panna nawo∏uje w O∏awie do odmawiania Egzorcyzmu Papie˝a Leona XIII: —
“Odmawiajcie te egzorcyzmy, które odmawia si´ na dzia∏ce; gdy˝ prze˝ywacie op´tanie, chocia˝ o tym
nie wiecie. Ona (dot. osoby, przez którà Matka Bo˝a mówi∏a) widzia∏a, co wtedy si´ dzieje. Szatani
wyskakiwali z was i uciekali”.
S∏owa powy˝sze dowodzà, ˝e w obecnych czasach wszyscy (lub prawie wszyscy) prze˝ywamy op´tanie.
Op´tanie sta∏o si´ wi´c zjawiskiem powszechnym (lub prawie powszechnym), od kiedy Lucyfer zosta∏
wypuszczony z Piek∏a .
Dochodzi do tego tak˝e i to, ˝e cz∏owiek zwykle sobie nie uÊwiadamia, ˝e nie on sam wytwarza
swoje myÊli. Czyli ˝e op´tany nie wie, ˝e mo˝e si´ znajdowaç pod wp∏ywem innej (wy˝szej od niego
inteligencji duchowej, to jest, albo Ducha Dobrego, albo Ducha Z∏ego). Na pozór wszystko wyglàda u
niego normalnie. Mówi on i dzia∏a, jak normalna osoba. Jest jednak kierowany albo przez Anio∏a, albo
przez Demona (Diab∏a, Szatana). Przyk∏adem mo˝e byç zdrada Judasza:”…wzià∏ wi´c kawa∏ek, umoczy∏
go i da∏ Judaszowi Iszkariocie, synowi Szymona. A zaraz po tym wszed∏ w niego szatan. Rzek∏ wi´c do
niego Jezus: Czyƒ zaraz, co masz czyniç” (Jan 13, 26-27).
Istniejà tedy dwa g∏ówne rodzaje op´tania: zauwa˝alne (dostrzegalne) i niezauwa˝alne (niedostrzegalne). Pierwsze ma miejsce wtedy, kiedy si´ przejawia w sposób widoczny (naocznoÊç). Drugie ma
miejsce wtedy, kiedy si´ nie przejawia w sposób widoczny (niejawnoÊç). Ten drugi rodzaj op´tania jest
op´taniem ukrytym. Jest on poniekàd gorszy od pierwszego, bo mo˝na o nim w ogóle nie wiedzieç.
8
Jakub i Jan byli uczniami Pana. Gdy pewnego razu Samarytanie nie przej´li Chrystusa do swojej
wioski, chcieli ich zniszczyç: “Panie, czy chcesz, abyÊmy Êciàgn´li ogieƒ z nieba, który by ich poch∏onà∏
jak to i Eliasz uczyni∏” A On, obróciwszy si´, zgromi∏ ich i rzek∏: Nie wiecie, jakiego ducha jesteÊcie”
(¸ukasz 9, 54-55). Tym “duchem”, który ich podbechtywa∏, by∏ oczywiÊcie duch, który nimi poza ich
ÊwiadomoÊcià powodowa∏.
Podobnie by∏o i z Piotrem, który chcia∏ odwieÊç Jezusa od wype∏nienia jego misji “… a Piotr wzià∏ go
na stron´ i poczà∏ go upominaç. Lecz On odwróci∏ si´, spojrza∏ na uczniów swoich i zgromi∏ Piotra,
mówiàc: Idê precz, szatanie, bo nie myÊlisz o tym, co boskie, tylko o tym, co ludzkie” (Marek 8, 32-33).
W takich razach mamy doczynienia z dzia∏aniem podpowiadajàcym, stymulujàcym (tj. nak∏anianiàcym) ze strony inteligencji duchowej: Ducha Dobrego albo Ducha Z∏ego.
RzekliÊmy wy˝ej, ˝e cz∏owiek sam nie wytwarza swoich myÊli. Sà mu one poddawane bàdê to przez
Anio∏ów Âwiat∏oÊci, bàdê to przez Anio∏ów CiemnoÊci; a zaÊ cz∏owiek tylko si´ do nich ustosunkowywuje.
“A odpowiadajàc Szymon Piotr rzek∏: TyÊ jest Chrystus, Syn Boga ˚ywego. A Jezus odpowiadajàc,
rzek∏ mu: B∏ogos∏awiony jesteÊ, Szymonie, synu Jonasza, bo nie cia∏o i krew objawi∏y ci to, lecz Ojciec mój,
który jest w niebiesiech” (Mateusz 16, 16-17).
Skoro wi´c cz∏owiek nie wytwarza swych myÊli, nie ∏atwo jest mu od nich si´ uwolniç. Musi otrzymaç
pomoc z zewnàtrz.
Zagadnienie, jak widzimy, jest z∏o˝one, bo z jednej strony sà nam dawane gotowe myÊli (których sami
nie wytwarzamy, choç nam si´ wydaje, ˝e pochodzà od nas), z drugiej strony zachodzi tylko nasze ustosunkowanie si´ do nich (w czym zachowana jest wolnoÊç woli cz∏owieka).
W problemowej stronie zagadnienia chodzi wi´c o to, a˝eby obydwie rzeczy uwzgl´dniaç i nale˝ycie je
traktowaç. Rzecz ta atoli jest na ogó∏ niemal˝e nieznana.
Ksià˝ka sk∏ada si´ z pi´ciu cz´ci. Ka˝da stanowi pewnà ca∏oÊç. Wszystkie one wià˝à si´ ÊciÊle z
omawianym zagadnieniem, rzucajàc snop Êwiat∏a na Królestwo Szatana.
Pierwsza cz´Êç ksià˝ki jest poÊwi´cona dwom sprawom: a) muzyce, okresowo skupiajàcej si´ w
Jarocinie — traktuje ona o niektórych elementach szataƒskich w muzyce wspó∏czesnej, poprzez którà
Szatan oddzia∏ywuje na wspó∏czesny Êwiat w ogóle, a na m∏odzie˝ w szczególnoÊci; b) tajemnej stronie
historii Polski.
By∏oby ciekawà rzeczà, gdyby ktoÊ wyÊledzi∏, ustali∏ i poda∏ do publicznej wiadomoÊci, gdzie schodzà
si´ ukryte nici, za które ktoÊ chytrze i protekcjonalnie pociàga z ukrycia tych wszystkich “wielkich” i
“utalentowanych”, którzy tam si´ schodzà, by Êpiewaç peany na czeÊç Z∏ego Ducha. Sà tu podane trafne
uwagi i spostrze˝enia.
Sà podane niektóre fakty rzucajàce ca∏kiem nowe Êwiat∏o na ma∏o znanà, a w∏aÊciwie nieznanà
stron´ historii (tzn. historii Polski). Widzimy, jak naszymi dziejami manipulowali ˚ydzi, jak zawsze
niegodziwie, niecnie i bezecnie, wszystko nam psuli, byleby tylko im samym by∏o dobrze za wszelkà cen´
(nota bene — cena nigdy nie odgrywa∏a tu absolutnie ˝adnej roli, bo ka˝dà p∏acono za to, co by∏o
korzystne dla ˝ydowstwa). Tak oto czarnà niewdzi´cznoÊcià, stale i wrednie, ˚ydzi odp∏acali za wszystkie dobrodziejstwa — narodowi, który ich, wygnaƒców bez ojczyzny, przeganianych z kraju do kraju,
goÊcinnie i wielkodusznie przygarnà∏, chroni∏ i utrzymywa∏.
Przez kilka stuleci Polska by∏a dla ˚ydów drugà ojczyznà, i co z tego mia∏a” ˚ydzi zawsze Polakom
z∏em za dobre p∏acili. By ktoÊ przypadkiem nie myÊla∏, ˝e wypowiedê ta jest tendencyjna lub te˝ jakkolwiek naciàgana, zadam nie retoryczne tylko pytanie: co dobrego ˚ydzi zrobili dla Polski”
T´ w∏aÊnie cz´Êç ksià˝ki powinni uwa˝nie przestudiowaç wszyscy , którzy nie znajà tej strony
medalu.
Druga cz´Êç ksià˝ki, której tematem jest trzydniowa rozmowa satanisty Dikisa z drugim ˝ydem
Lipmanem, nie potrzebuje komentarza. Wszystko jest tu jasno powiedziane i wy∏o˝one. Czartowski
hierofant, Dikis, wtajemnicza Lipmana (kandydata na wtajemniczonego). Cynicznie i ca∏kiem bezwstydnie obna˝a przed nim istotne cele znikczemnia∏ego ˝ydowstwa.
Bez krzty wstydu szydzi z wewn´trznych oporów swego interlokutora, wyÊmiewajàc si´ z jego
skrupu∏ów i wewn´-trznych oporów.
Krwawa ofiara dziecka, z∏o˝ona Szatanowi, w ukrytej synagodze, dope∏nia miary zbrodni, pod∏oÊci ,
9
bezbo˝noÊci, niegodziwoÊci i ohydy.
Trzecia cz´Êç ksià˝ki zwiera kilka egzorcyzmów, podczas których Z∏e Duchy sà zmuszane do
mówienia dla dobra KoÊcio∏a na rozkaz B∏ogos∏awionej Dziewicy.
Czwarta cz´Êç ksià˝ki jest ostrze˝eniem Boga Ojca. Jest to bardzo powa˝ne ostrze˝enie, ju˝ choçby z
tego powodu, ˝e pochodzi ono od Samego Stwórcy. Jednak˝e mimo swej surowoÊci jest ono nacechowane
tak˝e nader krzepiàcym przes∏aniem, w którym widzimy litoÊciwe i mi∏ujàce serce Ojca Przedwiecznego;
co napawa otuchà i ufnoÊcià.
Czy kap∏ani wiedzà o nim” Czy znajà jego treÊç”
ZamieÊciliÊmy je po to, aby je poznali. Przekaz ten, rzecz jasna, jest i tak˝e i dla wszystkich innych
ludzi dobrej woli.
Jest wiele przekazów nieujawnionych w tej ksià˝ce, a zwiàzanych z jej treÊcià. Z uwagi na ich
wa˝noÊç cytujemy ich fragmenty: —
Pan nasz, JEZUS CHRYSTUS, powiedzia∏ do hiszpaƒskiego wizjonera, Clemente Gomez (dnia 25.o3.
1973): “… dziÊ w najbardziej trudnej epoce do sprawowania rzàdów duchowych nad Mym KoÊcio∏em,
KoÊció∏ zosta∏ podkopany przez wrogów, zosta∏ zinfiltrowany przez Masonów, Komunistów, Luteran,
Kalwinów i innych heretyków. DziÊ jest chwila, w której KoÊció∏ jest demolowany w straszliwy sposób,
wielkie kamienie sà usuwane ze Êwiàtyni”.
Wilki w owczych skórach postara∏y si´ poukrywaç swe ∏otrostwa.
Niebo jednak je odkrywa i ujawnia . Nadszed∏ czas, a˝eby poj´li, i˝ stali si´ nieÊwiadomymi
narz´dziami Szatana.
NajÊwi´tsza Dziewica w objawieniu w Bayside (18.03. 1977 r) powiedzia∏a do Weroniki Leuken: —
“Wielu sprzedaje swe dusze, aby zyskaç znaczenie. Za co” Za doczesne ˝ycie z przyjemnoÊciami, za
umi∏owanie wszelkich pon´t Szatana, za gromadzenie w waszym Êwiecie tego, co nie przypuÊci was do
wiecznego Królestwa w Niebie. Co za wartoÊç ma wasze zdrowie, wasza pozycja, wasza wiedza, kiedy
przechodzicie za zas∏on´, wszelki i ka˝dy jeden z was” A czym˝e jest Êmierç, je˝eli nie przejÊciem” O Moje
dzieci, jest ona przejÊciem w trwa∏e ˝ycie z czasowej egzystencji.
Nie obawiajcie si´ ujawniaç z∏a. Je˝eli nie wyprowadzicie na Êwiat tych, którzy sà mocno okryci ciemnoÊcià z powodu swej w∏asnej woli albo przez akty pos∏uszeƒstwa dla z∏a, je˝eli nie b´dziecie si´ starali
ocaliç ich, wywieêç ich z tych ciemnoÊci, wy tak˝e b´dziecie winni arogancji i pychy”.
Dnia 27. 08. 1975 r. NajÊwi´tsza Dziewica ujawni∏a Weronice Leuken szataƒskie trio , rezydujàce na
Watykanie, i objawi∏a jego posuni´cia i cele: —
“Nasz drogi, ukochany Wikarjusz Papie˝ Pawe∏ VI cierpi bardzo w r´kach tych, którym ufa. Moje
dziecko, krzycz o tym ze szczytów dachów. Nie jest on zdolny pe∏niç swojej misji. Powalili go, Moje
dziecko. Jest on chory. Jest on bardzo chory.
Teraz jest ten, który rzàdzi na jego miejscu, oszust, stworzony przez umys∏y agentów Szatana.
Chirurgia plastyczna, Moje dziecko. Pos∏u˝ono si´ najlepszymi chirurgami, aby stworzyç oszusta. Za nim,
Moje dziecko, jest troje, którzy oddali si´ Szatanowi… Cassaroli, Benelli, Villot.
Antychryst i si∏y z∏a zeszli si´, Moje dziecko, w Wiecznym MieÊcie. Musisz uczyniç wiadomym Êwiatu,
˝e wszystko, co wychodzi z Rzymu, przychodzi z ciemnoÊci. Âwiat∏o nie przychodzi w ten sposób.
Ten, który wyst´puje publicznie, nie jest Paw∏em VI — to oszukaƒczy papie˝. Z∏oÊliwe leki omroczy∏y
mózg prawdziwego Papie˝a, Paw∏a VI. Wstrzykujà mu do ˝y∏ trucizny, a˝eby zaciemniç zdolnoÊç jego
rozumowania i sparali˝owaç jego nogi. Co za z∏emu stworzeniu otworzyliÊcie drzwi do Wiecznego Miasta
i wpuÊciliÊcie je” Agentom Szatana. Wy (agenci Szatana) zamyÊlacie usunàç Ojca Âwi´tego z waszych
serc, a tak˝e z serc tych wszystkich, których szukacie, aby ich zwieÊç. Wy rozpraszacie trzod´.
Moje dzieci, musicie teraz modliç si´ o Êwiat∏o. Musicie znaç prawd´. Wszystko, co jest wam stamtàd
podsuwane, jest s∏owem pochodzàcym ze zdradzieckich serc tych, co pochwycili w∏adz´ w Wiecznym
MieÊcie, w Rzymie.
Moje dziecko, b´dziesz wyÊmiana za ten przekaz. Wielu wydrwi ci´ i wyszydzi, lecz ty podajesz
prawd´. Wrogowie w Wiecznym MieÊcie otwarli szeroko drzwi i pozwolili wejÊç nieprzyjacio∏om Boga. Oni
spó∏kujà z diab∏em.
OczyÊcie wasze Miasto! Wydalcie z niego zdrajców! Ekskomunikujcie z∏oczyƒców, którzy nie ˝a∏ujà za
swój grzech!
10
“Có˝ pomo˝e cz∏owiekowi, choçby ca∏y Êwiat pozyska∏, a dusz´ swà utraci∏””
Gromadzicie Êwiatowe bogactwa, które nie dadzà wam ˝adnego poszportu do Nieba. Wyjdêcie z ciemnoÊci.
Czerwone Kapelusze upad∏y, a Purpurowe Kapelusze wprowadzajà w b∏àd. Kardyna∏ przeciw kardyna∏owi, biskup przeciw biskupowi. Wszystko, co jest zgni∏e, upadnie. Krew b´dzie p∏yn´∏a ulicami.
Rewolucja po rewolucji. Czy nie wiecie, czyÊcie niczego si´ nie nauczyli z przesz∏oÊci historii ludzkoÊci, ˝e
Ojciec b´dzie oczyszcza∏ tych, których mi∏uje”
Obudêcie si´! Posn´liÊcie, Nasi Pasterze. Nie idêcie, jak barany, do ubojni tych, którzy sami oddali si´
Szatanowi, do tych pasterzy, którzy sami zaprzedali si´ Êwiatu Szatana! Wielu b´dzie sprzedawa∏o swe
dusze, aby stali si´ wa˝nymi.
Nie mo˝ecie obecnie akceptowaç tego, co przychodzi z Rzymu, gdy˝ te bulle i te dyrektywy nie sà pióra
Papie˝a Paw∏a VI. Pisze je Benelli i Villot. To oni, Moje dzieci, dajà te dyrektywy Antonio Cassaroli, a˝eby
zinfiltrowa∏ wysokie miejsca publiczne, Êlàc wys∏anników z Rzymu ku wszystkim narodom Êwiata do
agentów Szatana.
Nie wiecie teraz, czemu dobrzy byli przeÊladowani” Czy nie wiecie, czemu r´ce wrogów Boga
potrzàsajà r´k´ tego diab∏a”
Wasz Êwiat zmierza ku krzy˝owemu cierpieniu. Dzieci Bo˝e b´dà przeÊladowane, lecz wytrwajcie.
Moje dzieci, wielka jest dla was nagroda w Niebie. Nastanie czas, bez modlitwy i pokuty rodzaju
ludzkiego, ˝e ci na Ziemi b´dà zadroÊciç tym, którzy odeszli, i tym, którzy sà zmar∏ymi. Ojciec przeciwko
synowi, matka przeciwko córce, brat przeciwko siostrze.
Tym wszystkim, którzy majà choçby najmniejszy promyk Êwiat∏a i prawdy, b´dà mówiç: czy˝
szaleƒstwo pad∏o na ludzi” Cz∏owiek z wolna zatraca swà natur´. Stacza si´ do poziomu zwierzàt. Grzech
staje si´ drogà ˝ycia. NiemoralnoÊç, upodlenie, rozwiàz∏oÊç, wszelki rodzaj wyst´pku i z∏a zalewajà wasz
kraj i kraje Ziemi.
Jak myÊlicie, jak d∏ugo Ojciec Wiekuisty b´dzie tolerowaç wasze prowadzenie si´” Moje dzieci, Mój
g∏os rozchodzi si´ szeroko po ca∏ym Êwiecie. Przybywam do was jako PoÊredniczka mi´dzy Bogiem a
cz∏owiekiem. Przynosz´ wam ostrze˝enie z Nieba… Moje dzieci, tylko nieliczni, mniejszoÊç, przetrwajà po
ca∏kowitym waszym oczyszczeniu. Ojciec Wiekuisty zaczà∏ odliczaç. Tylko do Niego nale˝y ostateczna
decyzja.
Moje dzieci, musz´ uczyniç to wiadomym w tym czasie, i˝ musicie zawróciç (ku dobremu) w
bezpoÊrednio idàcych latach (po roku 1975 — przyp. t∏umacza) i powiadomiç ludzkoÊç, ˝e te zmiany, ˝e
zmiany, które wyda∏y dla was z∏e owoce, nie zosta∏y zapoczàtkowane przez Ducha Âwi´tego ani przez
waszego Wikarjusza Papie˝a Paw∏a VI. To paj´czyna Szatana, którà on rozciàga. Moje dzieci, jest teraz
wiele kukie∏, a za sznurki pociàgajà Benelli, Villot, Cassaroli oraz ich naÊladowcy.
Moje dziecko, musisz pracowaç w wielkim poÊpiechu, a˝eby rozes∏aç to pos∏anie na ca∏y Êwiat. Tym
razem nie mog´ ci okreÊliç przysz∏oÊci, Moje dziecko, lecz teraz masz tak post´powaç, jakby przysz∏oÊç
mia∏a byç teraz”.
Po tym przes∏aniu Matki Bo˝ej idzie równie˝ przes∏anie Pana Jezusa: — “Moje dzieci´, Moja Matka
dobrze ci´ prowadzi. Musisz si´ Êpieszyç, aby przekazaç ten przekaz ca∏emu Êwiatu. Czas p´dzi. Nie przejmuj si´ tymi, którzy odrzucà ten przekaz. Zadbaj tylko o to, by przekazaç im ten przekaz. Od ich wolnej
woli jedynie zale˝y czy b´dà chcieli zawróciç na drog´, czy te˝ opuÊciç jà na zawsze, idàc drogà Êwiata.
Moje dzieci´, nie l´kaj si´, ani nie obawiaj si´ przekazaç przekazu danego ci przez Mà Matk´. Prawda
musi wyjÊç na Êwiat∏o. Wielkie niebezpieczeƒstwa sà przed ludzkoÊcià, je˝eli ludzkoÊç b´dzie iÊç obecnym
kursem zniszczenia duszy. Âwiat b´dzie oczyszczony chrztem ognia. Wszystko, co jest zgni∏e, upadnie. W
tym krzy˝owym cierpieniu wielu dobrych b´dzie musia∏o nieÊç ci´˝ki krzy˝. Âwiat odrzuci pos∏anie
Ducha, poniewa˝ serca ludzkie skamienia∏y, a uszy ludzi zamkn´∏y si´.
Droga do Wiecznego Królestwa jest wàska, a kiedy ktoÊ schodzi z niej, to trudno jest mu wróciç. Macie
teraz czekaç i wypatrywaç dni, które sà przed wami. Moja Matka dobrze wami pokierowa∏a; przygotowa∏a
was na to, co was czeka ju˝ teraz. Ci wszyscy, co sà dobrze usposobieni, przejdà przez te czasy z nadziejà,
wytrwa∏oÊcià i mocà, wiedzàc, ˝e zwyci´stwo nale˝y do Nieba. Jest to próba dla ludzkoÊci. Owce zostanà
od∏àczone od koz∏ów.
B∏ogos∏awi´ was, Moje dzieci, tak jak Moja Matka b∏ogos∏awi∏a was Êwiat∏em wiecznoÊci. Wiedzcie,
11
˝e w dniach, co sà przed wami, otrzymacie ∏ask´ widzenia cudów waszymi w∏asnymi oczami. Nie przejdà
one nie zauwa˝one przez was, bo b´dziecie doÊwiadczaç duchów. Wszystko, co jest zgni∏e upadnie; a oni
(nikczemnicy) b´dà poznani ze swoich czynów”.
Nast´pnie idà s∏owa Êw. Micha∏a Archanio∏a: —
“Moje dziecko, waga przechyli∏a si´ mocno w lewo. Jest to znak, ˝e trzeba b´dzie du˝o naprawiaç.
Wielu b´dzie wezwanych, lecz ma∏o b´dzie wybranych. Przez niezliczone lata ziemskiego czasu Królowa
Niebios schodzi∏a na waszà ziemi´, a˝eby przynieÊç wam ostrze˝enie Ojca Wiekuistego. Ale jak dawniej,
idziecie na oÊlep. ZatwardziliÊcie swe serca na prawd´, przenoszàc ponad nià z∏udzenia podsuwane wam
przez Szatana.
Musicie usunàç t´ Êlepot´ z waszych serc, bo czas wasz si´ skróci∏. Jest obecnie na Ziemi wielu
przekazicieli podajàcych ostrze˝enia z Nieba. Ale jak wielu spoÊród was s∏ucha ich i idzie za wskazaniami Królowej Niebios, które do was skierowa∏a dla zbawienia waszych dusz oraz dusz tych, nad którymi
macie piecz´”
CzyÊcie otrzymali wasze ∏aski po to, a˝eby egoistycznie z nich korzystaç, czy u˝yliÊcie ich pod∏ug
wskazówek Królowej Niebios, by dzieliç si´ nimi, wyszukujàc w waszym Êwiecie mroczne zakamarki, by
zbawiaç zb∏àkane owce”
Ja, Micha∏, Stra˝nik Domu Bo˝ego, Stró˝ Wiary, daj´ wam ostrze˝enie, ˝e zostaliÊcie znalezieni
pró˝nymi w oczach Ojca Wiekuistego i teraz poniesiecie kar´”.
Ponadto NajÊwi´tsza Dziewica powiedzia∏a do Weroniki Leuken (18. 03. 1977) o tych wszystkich,
którzy dzier˝à ster KoÊcio∏a Chrystusowego, a którzy idà za nowoÊciami: —
“Prze∏o˝eni, kardyna∏owie, biskupi, wszyscy oni chodzà z g∏owà w chmurach. Majà oni wielkie plany,
Moje dziecko, a˝eby zbudowaç nowy koÊció∏, koÊció∏ cz∏owieka. Lecz Mój Syn ma inne plany. Ich czas
koƒczy si´… Ten nowy koÊció∏, który oni budujà, nie ma pomocy anio∏ów, by go budowali, tylko demony…
budujà koÊció∏ cz∏owieka z Szatanem jako kierownikiem.
KoÊció∏ Katolicki musi pozostaç jeden. Lecz to nie znaczy, jak utrzymuje koÊció∏ ludzki, ˝e wprowadzicie do niego wszelkiego rodzaju heretyków i od∏àczonych braci. Nie. Moje dzieci, to jest b∏àd, z∏udzenie
Szatana. Nie mo˝ecie zmnieniç Domu Mojego Syna i wprowadziç ich doƒ. Oni muszà si´ zmieniç i powróciç do oryginalnej regu∏y Mojego Syna i tych, którzy z Nim byli przy zak∏adaniu fundamentów.
Powtarzam, Moje dziecko i Moje dzieci: od∏àczeni bracia muszà si´ zmieniç. Protestowali oni w
przesz∏oÊci; od∏àczyli si´ od prawdy i od jednego prawdziwego KoÊcio∏a. Muszà oni
porzuciç b∏´dy, jakie pope∏nili w przesz∏oÊci, wróciç z powrotem i zaczàç od nowa. Oni nie mogà
wnieÊç swych b∏´dów do Domu Mego Syna.
Otwieracie teraz drzwi dla wszelkiego rodzaju heretyków, od∏àczonych braci. Oni nie przychodzà, by
zjednoczyç si´ w dobrym duchu i sercu; przychodzà, by was przejàç.
O Pasterze, którzy jesteÊcie zwodzeni, I co Ja widz´ w domu Mego Syna, jeÊli nie od∏àczonych braci
na Jego kazalnicy! Nawet tych ze Êwiàtyƒ i synagog Szatana, na Jego kazalnicy! Po co”” Nigdy w waszych
krajach nie b´dzie dobrze, dopóki Syn Mój nie powróci na centralne miejsce O∏tarza.
I te s∏owa powinni wziàç sobie do serca przywódcy narodów, gdy˝ nie ma skutku bez przyczyny.
Drogi czytelniku oddajemy Ci do ràk ksià˝k´ mocnà, ale nie ma sensu prawdy owijaç w bawe∏n´. Czas
jest krótki, Bóg Ojciec Niebieski zaczà∏ juz odliczaç, poznajàc prawd´, poznajemy przyczyn´ Gniewu
Bo˝ego, i ka˝dy z nas mo˝e przyczyniç si´ do z∏agodzenia tego gniewu. Sami stwarzamy swe przeznaczenie, w∏asnymi czynami snujemy wàtek z którego rozwija si´ pasmo wielu ˝ywio∏ów. Nasza przysz∏oÊç, nie
wyp∏ywa z przypadku, lub te˝ z kaprysu despotycznego Boga. Przysz∏oÊç jest w naszych r´kach i mo˝emy
jà kszta∏-towaç wedle naszej woli. Jak podaje nam Matka Bo˝a w Fatimie 3/4 ludzkoÊci mo˝e zginàç w
kataklizmach, je˝eli nie chcesz wp∏ynàç swoim post´powaniem na dalszy bieg wypadków, zacznij i Ty
odliczaç, co czwarty z Twoich najbli˝szych ocaleje.
Przy koƒcu ksià˝ki znajduje si´ zestaw fotografii Papie˝a Paw∏a VI oraz jego dublera.
Na koƒcu ksià˝ki zamieszczony zosta∏ osobno tekst Egzorcyzmu Papie˝a Leona XIII.
Zbigniew Koz∏owski
12
Czas Apokalipsy
“Oj dana, dana nie ma szatana”! Przez szeroko otwarte okna okaza∏ej sali, w której zgromadzi∏a si´
m∏odzie˝, p∏ynà s∏owa pieÊni w takt skocznej tanecznej muzyki.
Si∏à s∏ów tej pieÊni zosta∏em wyrwany ze Êwiata ducha, jakby obudzony z kolorowego snu, a rzucony
w obj´cia smutnej rzeczywistoÊci. Skupienie przy rozwa˝aniu bolesnych tajemnic ró˝aƒca Êw. pierzch∏o w
zaÊwiaty. Wprawdzie palce mechanicznie przesuwajà koraliki, wargi poruszajà si´ mimowolnie, lecz
myÊli i w∏asnà osobowoÊç, otoczy∏a czarna noc, pomimo jasnoÊci dnia.
WolnoÊç mowy polskiej, wiara chrzeÊcijaƒska i tradycje narodowe, które zosta∏y bohaterskà krwià
praojców okupione, którzy z hymnem Bogurodzica nieÊli goràce polskie serca, sk∏adajàc je w ofierze na
o∏tarzu Ojczyzny, zostajà uszczuplone przez prawnuków. Szczególnie wiara jest wyÊmiewana, jakby ktoÊ
chcial niezw∏ocznie zrzuciç jà z tronu, usunàç spod jej stóp fundament, aby run´∏a i rozsypa∏a si´, aby po
niej nie pozosta∏o Êladu
Czy˝ ci s∏awni i wielcy bohaterowie naszej Ojczyzny, walczàc z wrogami nie dope∏nili obowiàzku rodzicielskiego i nie przekazali dzieciom i wnukom nauki o Bogu, który jest Mi∏oÊcià Mi∏osiernà”
Czy nie przekazali im nauki o istnieniu spot´gowanych si∏ negacji, upad∏ych anio∏ów zwanych
szatanami”
Zatrzymajmy si´ na chwil´ we w∏asnych zap´dach i poszukajmy wspólnie odpowiedzi na dr´czàce nas
pytanie: szatan istnieje, czy nie “
Szukajmy tej odpowiedzi w Êwietle s∏ów zas∏yszanej piosenki “ nie ma szatana “ Êpiewanej przez polskà m∏odzie˝. Wielu twierdzi, ˝e szatan – przeciwnik Niepokalanej – w XX wieku osiàgnà∏ wspania∏y
sukces. Che∏pi si´ wielkim zwyci´stwem, bo potrafi∏ wmówiç znacznej wi´kszoÊci, ˝yjàcych dziÊ na
planecie Ziemi, ˝e go nie ma. Taƒczàca i Êpiewajàca m∏odzie˝, “nie ma szatana “, niejako zatwierdza to
orzeczenie. Nast´pstwa tych twierdzeƒ sà straszne. Bo jeÊli nie ma szatana, to nie ma i piek∏a , wi´c
przykazanie Bo˝e mo˝e nas nie obowiàzuje. Mimowolnie wciskajà si´ na myÊl zas∏yszane porzekad∏a “
Hulaj duszo - piek∏a nie ma “! W obliczu takich i tym podobnych porzekade∏, usuwane sà, jako
niepotrzebny balast, wszelkie moralne hamulce.
Inni Êwiadczà, ˝e twierdzenia o nieistnieniu szatana oparte sà na niczym. Sà to jedynie “ pobo˝ne
˝yczenia” tych, którym Bóg z jego przykazaniami jest niewygodny.
Bardzo niewygodny. I powiadajà, ˝e szatan odwieczny wróg wszelkiego dobra, oszust, ob∏udnik
widzàc owoce swych k∏amliwych, z∏udnych i przewrotnych sztuczek, zabawia si´ zwiedzionymi a
szataƒskim rechotem wplecionym w rytm skocznej tanecznej muzyki zaprasza swoich wierzycieli szerokim gestem do taƒca.
-”Sam staje w kr´gu taƒczàcych i wiruje w zachwycie - na widok, który …cieszy .…!
Zapraszam … Wchodzcie tu wszyscy w tanecznym rytmie – bo co u˝yjem to dla nas, ju˝ za sto lat nie
b´dzie nas”…!
I poucza a myÊli “ …nie b´dzie was - b´dziecie u mnie - w goÊcinie “!
Zostawmy roztaƒczonà i rozÊpiewanà m∏odzie˝, a udajmy si´ do Jarocina, na festiwal muzyki rockowej.
Ta m∏odzie˝ uznaje szatana jako swego “pana” i na jego czeÊç, odprawia “czarne msze”.
Oddajemy g∏os reporterom i redaktorom prasy. Oni chcà nam coÊ opowiedzieç, pomimo ˝e majà swój
specyficzny sposób mówienia. Jest to mowa kpiarska, wieloznacznikowa, a swojà mnogoÊcià artyku∏ów
sprawia wra˝enie zach´cajàcej… Jakby jej na tym zale˝a∏o, aby wzbudziç zainteresowanie …. zaciekawienie…!
KtoÊ niedawno okreÊli∏ , ˝e redaktorzy swoimi artyku∏ami o Jarocinie - plujà w twarz tysi´cznej historii chrztu Polski. Nie baczàc na te opinie, g∏os oddaj´ redaktorom artyku∏ów o Jarocinie.
Przytaczam ca∏oÊç opracowania trzech reportarzy z tygodnika “Kierunki” z dnia 23 sierpnia 1987r.
oraz “Prawo i ˚ycie” z dnia 8 sierpnia 1987r.
Prezentujemy dzisiaj trzy teksty, dotyczàce atmosfery narastajàcej wokó∏ Festiwalu w Jarocinie.
Trzech autorów zabiera g∏os, usi∏ujàc przynajmniej cz´Êciowo wyjaÊniç fenomen muzyki rockowej,
towarzyszàcej os∏awionej imprezie m∏odzie˝owej. Nie wydaje si´ nam aby temat zosta∏ tym sposobem
wyczerpany, i dlatego zwracamy si´ do Czytelników zw∏aszcza m∏odych, z proÊbà o nadsy∏anie do redakcji
13
swoich spostrze˝eƒ dotyczàcych poruszanego bardzo szerokiego problemu. Nie chodzi tylko o stosunek do
muzyki rockowej ani te˝ do przejawów satanizmu : pragniemy dyskusji obejmujàcej modele rozrywek
m∏odzie˝y, jej potrzeb, oczekiwaƒ, roz-czarowaƒ i zachwytów.
Czaszk´ malutkà wi´c pewno dzieci´cà, znalaz∏ Diabe∏, gdy rozkopywano plac osiedlowy, by
doprowadziç gaz do jego bloku.
Przyniós∏ jà do domu, zakonserwowa∏ farbà w kolorze kremowym i postawi∏ na stole, obok ∏ó˝ka. Ale
teraz chce jà wyrzuciç, od kilku tygodni ma koszmarne sny. Oto Êni∏o mu si´ którejÊ nocy, ˝e ˝ona urodzi∏a
mu ch∏opczyka. I kiedyÊ g∏aszczàc g∏ówk´ jego, spostrzeg∏ nagle, ˝e g∏aszcze czaszk´...
Diabe∏ jest z Ciechanowa z osiedla Aleksandrówka, postawionego w miejscu, gdzie kiedyÊ by∏ stary
cmentarz ˝ydowski. Cmentarz nie opar∏ si´, niszczycielskiej sile czasu. Zachowa∏ si´ tylko jeden pomnik,
który trwa do dzisiaj. Diabe∏ ma 22 lata, - strzy˝e miejskie trawniki, - z tego ˝yje, a w wolnych chwilach
czyta. Du˝o czyta. Ostatnio “Piek∏o nie zna snu”, Kazimierza Truchanowskiego. I mieszka sam. Rodzice
wyprowadzili si´, bo nie mogli znieÊç widoku czaszki we wspólnym mieszkaniu. KtóregoÊ dnia sta∏o si´
dla nich za ciasne. Ale czaszk´ Diabe∏ musia∏ mieç. Nie tylko dlatego, ˝e nie rozstaje si´ z nià Roman
Kostrzewski, wokalista grupy “Kat”, lider rockowego satanizmu w kraju. Podczas tegorocznego koncertu
w Jarocinie czaszka w´drowa∏a - od estrady - mi´dzy satanistami oblepiajàcymi estrad´, a˝ przepad∏a
gdzieÊ w mroku. Diabe∏ jest satanistà. Czaszka dla niego to znak kogoÊ, kto przesta∏ ju˝ cierpieç i dzisiaj jest byç mo˝e demonem. A on wierzy, ˝e po Êmierci ˝adne cierpienie nie b´dzie ju˝ jego udzia∏em.
˚eby przyjechaç na cztery sierpniowe dni do Jarocina, sparzy∏ sobie r´k´, dosta∏ zwolnienie lekarskie
i natychmiast wsiad∏ w pociàg. W Jarocinie stwierdzi∏, ˝e oparzy∏ si´ zbyt mocno. Rana zacz´∏a ropieç.
Ale przyjechaç musia∏. Przyje˝d˝a na festiwal rockowy ju˝ od siedmiu lat. Znajà go tu i on zna wielu. Nie
jest przywódcà ˝adnej grupy, nie jest te˝ “kap∏anem” satanistów. “Kap∏anem to jest mo˝e Kostrzewski” mówi. Ale ka˝dy wie, kto to jest Diabe∏. Szakal, czyli Ma∏olat z Bielska Bia∏ej, uwa˝a, ˝e jest w nim coÊ,
co innych doƒ przyciàga. Przede wszystkim mówi, co myÊli i nie mówi niczego, w co nie wierzy. Nikogo
nie udaje i od nikogo nie jest zale˝ny. Przyjació∏ nie zdradza, a jeÊli oni to zrobià, nie przebacza im.
Podzieli si´ ostatnià suchà bu∏kà, ostatnim papierosem. Nie boi si´ g∏odu, braku snu, bólu. Nie cierpi
g∏upoty. Aha, i jeszcze nikomu nie zabrania wierzyç, w co chce i robiç, co chce.
Chyba ˝e ktoÊ mu wejdzie w drog´.
“ Ka˝dy z nas ma coÊ do powiedzenia i do zagrania, a rock jest tà specyficznà sztukà, w której nie ma
miejsca na fa∏sz czy pozorniactwo”. - powiedzia∏ podczas Festiwalu Muzyków Rockowych - Jarocin*,85
Walter Che∏stowski, wieloletni dyrektor artystyczny, zwany przez jednych “ojcem polskiego rocka”, przez
drugich zaÊ “facetem be∏tajàcym tylko w g∏owach m∏odzie˝y”.
A wejÊç mo˝e mu w drog´ ∏ysy i dobrze zbudowany skin. Skin-headsi lubià byç silni i za takich si´
uwa˝ajà. Za lepszych od innych. Bo ci inni to Êmiecie, z których trzeba oczyÊciç swiat. Dlatego “napieprzajà wszystkich” jak mówi Ma∏olat. Niektórzy nazywajà ich faszystami.
W ubieg∏ym roku punki wspólnie z metalowcami Êcigali skinów. W tym roku te˝, w amfiteatrze, czyli
na Ma∏ej Scenie gra∏ w∏aÊnie “Vincent”, a mo˝e “Ch∏opcy z Placu Broni”, gdy nagle widownia ruszy∏a si´.
Ruszyli najpierw metalowcy, ch∏opcy z wypisanym na plecach d˝insowych kurtek wyznanie wiary w
muzyk´ spod znaku Heavy metal, potem inni, w koƒcu niemal ca∏y amfiteatr.
T∏um g´stnia∏ i sunà∏ coraz szybciej w stron´ jarocinskiego rynku. KtoÊ kogoÊ pyta∏ w biegu: Co si´
sta∏o “ i s∏ysza∏ w odpowiedzi : “Zadyma mi´dzy, skinami a metalami”. Ma∏olat powie mi pó˝niej: “Skini
pobili pi´tnastu naszych i dali nog´, aleÊmy ich dopadli, bo uciekli do koÊcio∏a”. Milicja zresztà wkroczy∏a
do akcji b∏yskawicznie. Spokojnie metalowców powstrzyma∏a. Po czym wszyscy wrócili do amfiteatru
pos∏uchaç kolejnego zespo∏u.
SzeÊdziesi´cioletnia jarocinianka,” babcia wnukom”, jak o sobie mówi, obejrza∏a owe “zajÊcia” tego
samego dnia w Dzienniku Telewizyjnym. “My tu oburzeni jesteÊmy, jak oni nasz festiwal pokazali “. . .
Pokazali t´ rozróbk´, jakichÊ m∏odych le˝àcych na trawie stadionu i Êciskajàcych si´, no i jakiegoÊ
m∏odego, z takim czubem na g∏owie, myjàcego nogi na polu namiotowym, tak jakby w tym by∏o coÊ
nadzwyczajnego. Samej muzyki, którà tu grajà, by∏o w filmiku tyle co kot nap∏aka∏ “. Bo i jeszcze zapytali jakàÊ babin´ o to, co myÊli o m∏odzie˝y, która przyjeêd˝a do Jarocina. Babina odpowiedzia∏a : “No
musi si´ wyszumieç”. Na dodatek ten filmik z Jarocina puÊcili zaraz po wiadomoÊci o zamordowaniu
jakiejÊ dziewczyny siekierà. Pokazali nawet jej trupa . . . Zdaje nam si´, ˝e chcà nam ten festiwal odebraç
14
. . .”
“Ja te˝ tak myÊl´ - dodaje przys∏uchujàcy si´ ch∏opak. - Tyle z∏ego o Jarocinie ju˝ powiedziano i
napisano, ˝e zje˝d˝ajà tu dzikusy, nieroby, anarchiÊci, ˝e pleni si´ tu moralne zepsucie, brutalnoÊç, ordynarnoÊç. Neguje si´ tu wszystko co jest wartoÊciowe. Ale to nieprawda. . . .”
Ksiàdz Sebastian, tak go nazwijmy, skoro sam mówi∏, i˝ jego imi´ nie jest wa˝ne (z Bia∏egostoku),
który przyjecha∏ do Jarocina, mówi i˝ spotka∏ wielu m∏odych, którzy przyznali wprost:
“ZainteresowaliÊmy si´ ruchami satanistów po tych doniesieniach w prasie i w telewizji o “czarnej mszy”
na cmentarzu w Jarocinie i o procesie tych, którzy jà “odprawiali”. G∏ówny skazany sta∏ si´ dla nich
m´czennikiem. Prasa zrobi∏a êle rozdmuchujàc t´ spraw´. Czyniàc zeƒ najwa˝niejsze wydarzenia festiwalu, gdy by∏o tymczasem ca∏kiem marginesowe. Podobnie jak tegoroczna pogoƒ metalowców za skinami.
Ksiàdz Sebastian dodaje: Mo˝e to by∏o potrzebne, ˝e skini musieli si´ u nas schroniç. Przesiedzieli w
koÊciele ca∏y dzieƒ. Uda∏o si´ z∏apaç z nimi kontakt. A przecie˝ bywa∏o, ˝e ten i ów na nasze próby nawiàzania rozmowy odpowiada∏ :”Spieprzaj”.
Ale najbardziej zapami´ta∏ ksiàdz spotkanie z satanistami. W koÊciele Chrystusa Króla obejrzeli film
o Jezusie, a potem spali w koÊciele Êw. Jerzego. Na drewnianej pod∏odze i na ∏awach by∏o im doÊç ciep∏o.
Do pola namiotowego nie chcia∏o si´ im w´drowaç. Zbyt byli zm´czeni, to kawa∏ drogi, poza tym
nieprzyjemnie si´ Êpi w sàsiedztwie wysypiska Êmieci. A tam je w∏asnie zwozili z ca∏ego Jarocina.
Ksiàdz Sebastian : “KoÊció∏ Êw. Jerzego jest otwarty dla wszystkich, a my przyjechaliÊmy do Jarocina
dla tej m∏odzie˝y, która chce s∏uchaç rocka. I warto tu przyjechaç, choçby dla garstki m∏odych, którzy
zechcà z nami byç. . . Obawia∏em si´ troch´ satanistów, ich reakcji na moje s∏owa i zach´t´ do rozmowy,
ale okazuje si´, ˝e sà jak inni m∏odzi: przede wszystkim samotni. I czujàcy potrzeb´ spotkaƒ ze sobà. Majà
nadziej´, ˝e w Jarocinie, podczas festiwalu, zapomnà o swych problemach. A wi´kszoÊç ma problemy
rodzinne. . . Jest nas tutaj oko∏o 50 ksi´˝y. Patrzymy na tych m∏odych z mi∏oÊcià. Bo to przecie˝ polskie
dzieci. Ka˝de spotkanie z nimi w Jarocinie, bez wzgl´du na to, jak oni sami si´ okreÊlajà, to dla mnie ma∏y
cud. I dzi´kuj´ Bogu, ˝e stajà si´ one moim udzia∏em”.
Walter Che∏stowski: “Nasza muzyka jest cz´sto gorzka, mocna, agresywna, brudna, zm´czona i ponura. Nie pasujà do niej wymyÊlone stroje i s∏owa o niczym, które si´ tak ∏atwo i wygodnie Êpiewa. Nie
zawsze jest to przyjemne, bo mówi o tym, co otacza ka˝dego z nas”.
Rano, w czwartek 6 sierpnia, Êpiàcych w koÊciele Êw. Jerzego satanistów zauwa˝yli ci, którzy tak˝e
sp´dzili tu noc, ale z ˝adnà z grup si´ nie uto˝samiajà.
Co wy sataniÊci, robicie w koÊciele” - By∏o ciep∏o, a poza tym szatan wsz´dzie wchodzi - odpowiada
ten, którego zwià Mantasem.
- Bo robi to, co mu si´ podoba. Tyle warta jest ta wasza ideologia “. Wystarczy, ˝e któryÊ z was zechce
si´ zdrzemnàç, a ju˝ o niej zapomina “
Mantas : - Nie jesteÊmy od niczego zale˝ni. KiedyÊ çpa∏em, ale przesta∏em.
Diabe∏: - Kilka lat temu by∏em takim ∏obuzem, ˝ebyÊcie do mnie nie podeszli. Ju˝ nim nie jestem. To
znaczy, ˝e jednak staç mnie na czynienie dobra “.
Diabe∏: - to nie jest czynienie dobra, a doskonalenie si´.
Szatan nie chce , byÊmy byli prymitywni, ale na poziomie. Dlatego nie zabrania uczyç si´, kszta∏ciç.
Sprawia mi radoÊç, kiedy myÊl´ o jego inteligencji, o jego zdolnoÊciach tworzenia, wcià˝ czegoÊ nowego.
Bo on tworzy nie tylko z∏o, ale i dobre rzeczy. Stworzy∏ na przyk∏ad computery.
- Skoro nie chcecie byç prymitywnymi, dlaczego rozgrzebujecie groby na cmentarzach “ - Meniu ( inny
satanista, który dotàd przys∏uchiwa∏ si´ rozmowie) : - Ludzie uwa˝ajà ˝e ka˝dy satanista musi ∏aziç z
∏opatà po cmentarzu, otwieraç groby i zabijaç psy. Tak pisa∏y gazety w zesz∏ym roku. Ale to nie my
urzàdziliÊmy t´ “czarnà msz´” . To sataniÊci, czyli ludzie, którzy zakorzenili si´ w modzie na satanizm, a
nic o nim nie wiedzà. Szatanisci sà s∏ugami szatana, on si´ nimi pos∏uguje do ró˝nych celów, a gdy sà mu
niepotrzebni, popadajà w nie∏ask´. Diabe∏: - Szatan nie ˝àda krwi, chcia∏ zawsze, by ziemia si´ zaludni∏a,
zakwit∏o na niej ˝ycie i dlatego zbuntowa∏ pierwszych ludzi. . .
- To dlaczego wasz bunt polega na przypalaniu ma∏ym dziewczynkom ràk, jak to by∏o w Szczecinie “
Mantas - Nie my to robimy, a szataniÊci. W Szczecinie zresztà jest ich najwi´cej.
Satanista nie walczy mieczem a s∏owem.
15
Diabe∏ :- A wiecie, dlaczego szatan chce, ˝ebyÊcie si´ zbuntowali “ ˚ebyÊcie coÊ od siebie w∏asnego
powiedzieli.
Meniu : - Nasza rola twórcza polega na tym, ˝ebyÊmy mówili ludziom, jak jest, ˝eby nie byli
zak∏amani, wypowiadali swoje bóle.
Diabe∏ : - Dlaczego osoba mistyczna ma byç wy˝sza od cz∏owieka “ Dlaczego ona zawsze ma racj´ “
Poniewa˝ zawsze ma racj´, nie mo˝na z nià dyskutowaç.
Mantas : - Szatan czyni z∏o tak˝e po to, ˝eby by∏a równowaga na Êwiecie. Ludzie nie wiedzieliby, co
jest dobrem, gdyby nie by∏o z∏a.
S∏awek z Reszla, 19-letni uczeƒ Technikum Mechanizacji Rolnictwa : Kurtki z wymalowanà g∏owà
szatana, szóstki, pieszczochy na r´kach, to jest ten bunt satanistów. Oni chcà byç inni. Uwa˝ajà, ˝e Êwiat
jest z∏y i trzeba robiç z∏o, by go pokazaç. Opowiadajà, ˝e zagra∏y ju˝ tràby jerychoƒskie z Apokalipsy Êw.
Jana, ˝e z∏amanych zosta∏o ju˝ szeÊç piecz´ci i ˝e piek∏o jest tu, na ziemi. Dlatego w∏ada na niej szatan.
Ja mam normalne w∏osy, zwyczajnie si´ ubieram i jestem tutaj, bo lubi´ t´ muzyk´ jarociƒskà.
Z ˝adnà subkulturà si´ nie identyfikuj´. Co by zresztà by∏o z krajem, gdyby ka˝dy si´ tak przebiera∏
i mówi∏ to, co oni!.
Wojtek, perkusista z metalowego zespo∏u “Destroyer” z Bytomia, zna jarociƒskich satanistów.
Uwa˝ajà, ˝e Êwiat dzisiejszy zmusza do wiary w z∏o. Wcià˝ pytajà, jak to si´ dzieje, ˝e Bóg jest, a wokó∏
panuje z∏o “. . .
W jednej z piosenek Êpiewamy : “Kiedy Êmierç zrówna nas, spotkamy si´ w piekle “ a oni wówczas
wpadajà w sza∏: Bo uwa˝ajà, ˝e wtedy naprawd´ oka˝e si´, kto nie by∏ zak∏amany”.
Walter Che∏stowski: “ Nigdy nie wygramy (w sztuce zresztà nie o to przecie˝ chodzi) i zawsze cz´Êç
ludzi b´dzie traktowa∏a naszà muzyk´ wrogo, ale te˝ i nigdy nie przegramy, bo zawsze b´dà artyÊci,
których nie da si´ kupiç za ˝adne pieniàdze, czy te˝ zmusiç do porzucenia swojej drogi “.
Muzycy z “Destroyera” , a tak˝e z innych, ju˝ hevy-metalowych zespo∏ów - “ Spider” (Stalowa Wola) ,
“Vader” (Olsztyn), “Wilczy Pajàk” (Katowice) - mówià, ˝e to co grajà i Êpiewajà, musi odpowiadaç m∏odym,
zw∏aszcza metalowcom, a wÊród nich i satanistom, skoro tak ˝ywio∏owo na ich koncertach reagujà.” O
Kacie”, czo∏owym “satanistycznym” zespole w Polsce, Mantas powie: “Kat” z “Metalmanii” 86 to jeszcze
by∏ ktoÊ.Teraz grajà ju˝ tylko dla pieni´dzy. Wywy˝szajà si´ okropnie ponad nas. . .Choç ich muzyka jest
wspania∏a.
No wi´c pe∏no w tekstach zespo∏ów owych “ piekielnej” rzeczywistoÊci. w której przysz∏o nam ˝yç i w
której z pomocà szatana trzeba znale˝ç swoje miejsce. Wiele w nich s∏ów o brudzie wspó∏czesnego Êwiata, o którym rozpisuje si´ ka˝da gazeta, o przemocy, o agresji skierowanej wobec ka˝dego i której nie
nale˝y ulegaç. Skoro Êwiat, w którym si´ pojawiliÊmy jest z∏y - mówià muzycy zespo∏ów metalowych poszukajmy innego
Tego “innego Êwiata” pragnà zapewnie inni “fani” innych zespo∏ów. Punki majà “w∏asne” grupy, dla
których zje˝d˝ajà w∏aÊnie do Jarocina, np. “Brzytwa Ojca”, skini choçby “ Sex Bomb´”, rastanani zaÊ, na
przyk∏ad “Kryterium”. Do rozmowy o “ innym Êwiecie” zach´cajà ksi´˝a, którzy jak co roku, zjechali do
Jarocina, by podjàç “festiwalowe duszpasterstwo”. Sà to g∏ównie ksi´˝a ze Zgromadzenia Misjonarzy
Oblatów, którzy owe duszpasterstwo zapoczàtkowali, a tak˝e Salezjanie. Jest to grupa m∏odzie˝y z ruchu
“oazowego”, z ró˝nych zresztà miast Polski.
“ Pokój Wam” - od tych s∏ów zaczynali ksi´˝a owe rozmowy. Od tych s∏ów rozpoczyna∏ si´ ka˝dy afisz,
wywieszony na drzwiach koÊcio∏a Êw. Jerzego, bo w nim w∏aÊnie skupia∏a si´ owa dzia∏alnoÊç duszpasterska kap∏anów. Jeden z afiszów zaprasza∏: “Pokój Wam. Tutaj dostaniesz kromk´ chleba - chleb z
margarynà”.
Przychodzili po nià i skini i punki i sataniÊci. Choç ci ostatni mówili, ˝e rok temu ksi´˝a cz´stowali
˝ó∏tym serem. Inny afisz zach´ca∏, do nocnego czuwania modlitewnego, ka˝dego festiwalowego dnia.
Rzecz jasna, nie wszyscy przybywali nocà do koÊcio∏a czuwaç, wielu po prostu w nim spa∏o. Wielu jednak˝e, wespó∏ z m∏odzie˝à z grupy ewangielicznej, modli∏o si´ i Êpiewa∏o, z akompaniamentem gitary. I
rozwa˝a∏o. Przyczyny z∏a, grzechu, niepowodzeƒ indywidualnych i ca∏ego polskiego spo∏eczeƒstwa.
Wielokrotnie g∏oÊno brzmia∏y s∏owa modlitw wypowiadane w intencji ró˝nych osób, pada∏y imiona polecanych. Na codziennych mszach, zawsze o 14oo pojawia∏o si´ coraz wi´cej m∏odych. I coraz wi´cej ich
przyst´powa∏o do Komunii Êw. Ksi´˝a spe∏niali swà kap∏aƒskà pos∏ug´ przy o∏tarzu i w konfesionale we
16
dnie i w nocy. Ka˝dy, kto chcia∏, móg∏ z nimi rozmawiaç. Kiedy zechcia∏ i gdzie zechcia∏.
Bo ksi´˝a byli wsz´dzie tam, gdzie by∏a m∏odzie˝. A m∏odzi z grupy ewangielicznej zapraszali do
wspólnego Êpiewu tak˝e na ulicach Jarocina.
Zape∏nia∏ si´ koÊció∏ Êw. Jerzego, gdy z odczytem a w∏aÊciwie z propozycjà rozmowy na temat seksu i
m∏odoÊci, wystàpi∏ O. Karol Meissner, benedyktyn z Tyƒca, z wykszta∏cenia tak˝e lekarz.
“Jaki jest problem ludzi przyjerzd˝ajàcych do Jarocina, pyta o. Meissner zebranych kierujàc
rozwa˝ania o roli seksu w ˝yciu cz∏owieka, ku refleksjom o sposobie ˝ycia w ogóle. - Jest nim odpowiedê
na pytanie: jak ˝yç inaczej.
A tak˝e na pytanie: dlaczego ˝yjemy tak , jak ˝yjemy”.
“Jarociƒskie wo∏anie o “inaczej” - mówi∏ o. Meissner - jest wo∏aniem rozpaczliwym, przybiera postaç
bezsilnoÊci, ucieczki od ˝ycia. . .
Dziewczyna mi jedna mówi: nie ma rodziców, - Jak to nie masz” - A bo ja ich w ogóle nie obchodz´!
Poczucie niepotrzebnoÊci, zb´dnoÊci jest êród∏em tego krzyku “inaczej”!
W gruncie rzeczy w Jarocinie powinno si´ krzyczeç “inaczej” ca∏e wasze pokolenie, a wi´c i ci, którzy
zostali pocz´ci, a nie dane im by∏o si´ narodziç. PowinniÊcie czuç si´ solidarni z tymi usuni´tymi . . . Sà
w Jarocinie ci , którzy mówià: jesteÊmy dzieçmi szatana. Kto jednak mówi o diable, nie ma z nim nic
wspólnego. To mówienie jest wyrazem konfliktu m∏odych z ich rodzicami. Wyrazem niezaakceptowania
doros∏ych. W rodzicach bowiem dziecko jak gdyby rysuje sobie obraz Boga…
“Czcij ojca swego i matk´ swojà” - tak! Bo dali ci ˝ycie. Ale nie ˝yj jak oni, jeÊli widzisz, ˝e grzeszà”. .
.
Spotkanie jest d∏ugie, m∏odzi majà wiele pytaƒ. Chcà podzieliç si´ swymi prze˝yciami. JakiÊ punk
mówi, ˝e zawsze czu∏ si´ samotny, bo nie mia∏, “tej mi∏oÊci od rodziców” . KogoÊ innego przera˝a, ˝e jest
to dla niego “ wyraz agresji,” którà zaszczepi∏ m∏odzie˝y Êwiat doros∏ych”.
Ciemnow∏osa dziewczyna opowiada o “grupie adopcji duchowej” powsta∏ej w jej mieÊcie.
Walter Che∏stowski: Muzyka - cz´Êç z niej nie zostanie wydana na p∏ytach czy na kasetach i nie trafi
do radia ani do telewizji. Ale zawsze na koncert, nawet “najbardziej obrzydliwej” kapeli, przyjdà ci, dla
których jest ona wspania∏a i grà tak jak sami chcieliby graç”.
Gdy zmierzam z trzema satanistami do restauracji w jarocinskim hotelu “ Polonia “ kategorii trudnej do odgadni´cia, zaje˝d˝a mi drog´ milicyjna “Nysa”. Tu˝ przed wejÊciem do knajpy. Dokumenty
najpierw muszà podaç sataniÊci. Potem ja, choç ubrany jestem inaczej.
Najstarszy stopniem funkcjonariusz odciàga mnie na bok. “Nie chcemy Panu chleba odbieraç - powie,
gdy mu wyjaÊni´, ˝e zmierzaliÊmy do “Polonii”, ˝eby porozmawiaç - ale musimy ich zatrzymaç. Dlaczego
“ Przecie˝ sà spokojni. - Mamy takie polecenie”. Owo “polecenie” to jeszcze echo odprawionej na jarociƒskim cmentarzu “czarnej mszy”
Ten sam funkcjonariusz ulega moim proÊbom. “Nie zatrzymamy ich, zrobimy to dla pana”. Z panem
si´ kulturalnie rozmawia”. Mantas, ¸orio, Justyna dzi´kujà mi za wybawienie.
Potem do∏àczy do nas Diabe∏, Jasio, Ma∏olat, Mantas, który ma ojca “gliniarza” i matk´ prokuratora,
a którego rozumie tylko babcia oraz Justyna, której ojciec to zawodowy wojskowy, a matka kioskarka i
która nie mo˝e si´ z nià zupe∏nie dogadaç. Opowiadajà mi o drodze jakà odby∏ satanista z Zachodu do
Polski. Poprzez p∏yty, video-kasety z koncertów grup satanistycznych. Sà i ksià˝ki polskie, z których co
nieco o satanizmie mo˝na si´ dowiedzieç. A zatem:”Historia ludzkiego szaleƒstwa”, “ Czarownice i inni”,
“Czary i czarty polskie”, “Od magii do psychotroniki”, “Od parapsychologii do okultyzmu”, “Magia piekielna”, “Strach w kulturze Zachodu”.
Diabe∏ s∏ysza∏ coÊ o lo˝y masoƒskiej w Polsce, najpewniej powiàzanej z lo˝à Iluminati, lansujàcà m.n.
rock satanistyczny. Diabe∏ sàdzi, ˝e takie zjawiska, jak satanizm, nasilajà si´ zale˝nie od stosunków
panujàcych w kraju. “ JeÊli nasila si´ w nim chaos - my mamy wówczas wi´ksze pole do dzia∏ania. Do
jakiego dzia∏ania “ Ma∏olat : “ Mo˝emy si´ pe∏niej pokazaç, siebie samych, w∏asne imiona. Zw∏aszcza ˝e
wszyscy dooko∏a sà jakby tacy sami. I ka˝dy mówi to samo. W dodatku nie swoimi s∏owami. Jest jak
maszyna do prze˝ycia ˝ycia. Albo jak zdarta p∏yta. Niby coÊ jeszcze gra, ale s∏ychaç coraz mniej. A˝
wreszcie nadaje si´ tylko do wyrzucenia na Êmietnik”. Ma∏olat myÊli, ˝e kiedyÊ wszystkie nasze ideologie
oka˝à si´ niewa˝ne. Zostanie o nas pami´ç, ˝e chcemy si´ pokazaç”.
Ksiàdz Sebastian lubi m∏odzie˝ przyje˝d˝ajàcà do Jarocina. Jarocin staje si´ powoli happeningiem.
17
Przybywajà tu, ˝eby si´ spotkaç, pobyç razem, wspólnie coÊ prze˝yç. Uznajà to miejsce za w∏asne.
KtoÊ powiedzia∏, ˝e w Jarocinie nie ∏agodzà obyczajów. To prawda, ale te˝ nie o to chodzi.
Heavy Metal i “Czarna Biblia”.
Koncerty muzyki Heavy Metal miewajà szczególnà opraw´ widowiskowà, w blasku sztucznych ogni i
dymie specjalnych Êwiec, ukazujà si´ na estradzie muzycy ubrani niczym przybysze z obcej planety. Drà
gard∏a i instrumenty stwarzajàc nastrój “Sabatu” - jak np. czyni to znany zespó∏ “TSA”. W takiej atmosferze ∏atwo o rozbujanie wyobraêni zap∏odnionej dodatkowo mglistymi refleksjami z filmów takich jak
“Omen” , “Dziecko Rosemary”, albo nawet z dokumentalnego reporta˝u filmowego “Oto Ameryka” emitowanego nie tak dawno przez TV.
Muzykà Heavy Metal zafascynowane sà od dawna znaczne grupy m∏odzie˝y wyzbytej wszelkiej idei
nie potrafiàcej znaleêç ciekawszych rozrywek, uwa˝ajàcej, ˝e muzyka pozbawiona melodii dla doros∏ego
s∏uchacza, jest êród∏em wysokiej klasy prze˝yç. Mówià, ˝e muzyka “ uszcz´Êliwia ich i uszlachetnia “.
Nie mo˝na si´ specjalnie dziwiç temu, ˝e w gronie m∏odych wielbicieli muzyki Heavy Metal zrodzi∏ si´
ruch sata-nistyczny, uwarunkowany nastrojem koncertów. Mówienie o satanizmie, czyli o grupie kierujàcej si´ okreÊlonymi wyraênie celami bàdê przekonaniami - by∏oby przesadà. Jedni Polacy “sataniÊci”
uwa˝ajà, ˝e trzeba robiç z∏o, inni ograniczajà si´ do stwierdzenia, ˝e wy∏amujà si´ ze starych struktur
moralno-spo∏ecznych. Rodzaj “ideologii” przyj´∏yby jak dotàd tylko niektóre grupy m∏odzie˝y z Wybrze˝a,
a zw∏aszcza ze Szczecina. Wed∏ug nich post´powanie “Satanisty” (“szatanisty”) wyznacza “Czarna Biblia”
i dziewi´ç zawartych w niej wskazówek.:
a.) Szatan reprezentuje przesyt w przeciwieƒstwie do wstrzemi´êliwoÊci lub abstynencji.
b.) Szatan nie krwawi si´ iluzjami, ceniàc nade wszystko witalne zaspokojenie potrzeb.
c.) Szatan gardzi hipokryzjà, samooszukiwaniem si´, reprezentujàc “nieska˝onà” màdroÊç.
d.) Szatan jest pe∏en uprzejmoÊci dla tych, którzy na uprzejmoÊç zas∏ugujà, nie uznaje mi∏oÊci nieodwzajemnionej, marnowanej dla niewdzi´czników.
e.) Szatan uznaje mÊciwoÊç, nie tolerujàc chrzeÊcijaƒskiego has∏a, “nastawienia drugiego policzka”.
f.) Szatan uznaje odpowiedzialnoÊç wobec odpowiedzialnych, nie troszczy si´ jednak o psychicznych
“wampirów”. (”)
g.) Szatan akceptuje cz∏owieka jako jedno ze zwierzàt, które przez swój rozwój duchowy sta∏o si´
najbardziej post´powe ze wszystkich istot.
h.) Szatan akceptuje i reprezentuje grzechy, jeÊli tylko prowadzà one do fizycznego i emocjonalnego zadowolenia.
i.) Szatan uznaje si´ za przyjaciela . . . KoÊcio∏a, poniewa˝ kler “robi interes” na osobie Szatana.
Z tak wy∏o˝onej w skrócie ideologii satanizmu mo˝na by si´ nieco poÊmiaç, traktujàc jà jako kolejne
dziwactwo nastolatków, podobne do minionej dawno mody na “Hula-hop”. Jednak˝e Êmiech okazuje si´
nie na miejscu, gdy przechodzimy do konkretnych dzia∏aƒ satanistów, np. gdy przyjrzymy si´ obyczajowi
sk∏adania ofiar podczas obrzàdków “czarnej mszy”. Msza taka wymaga krwawej ofiary. Sk∏adaç ofiar´
mo˝na z go∏´bia, kota lub dziecka. Wprawdzie dotychczas w Polsce z∏o˝enia ofiary z dziecka, nie zanotowano, gdy˝ nasi rodzimi sataniÊci odznaczajà si´ trze˝woÊcià myÊlenia i obawiajà si´ represji w∏adz
bezpieczeƒstwa. Niemniej rytua∏ “czarnej mszy” budzi groz´ i zahacza o artyku∏y kodeksu karnego.
Obrzàdek ten jest podstawowym elementem dzia∏alnoÊci satanistów, jednoczy ich, aczkolwiek przebieg
“czarnej mszy” bywa ró˝ny w ró˝nych Êrodowiskach terytorialnych. Bez wzgl´du na ró˝nice, zawsze
“msz´” odprawia “przeor” - wtajemniczony - kierujàcy ca∏oÊcià misterium. “Przeor” zaopatrzony w koÊcielnà stu∏´, ubrany jest w czarny strój. Na miejscu spe∏nienia obrzàdku muszà znaleêç si´ dwa krzy˝e.
Jeden z nich, mniejszy, symbolizuje KoÊció∏ i zostaje pod koniec misterium spalony na znak zanikajàcej
pot´gi wiary chrzeÊcijaƒskiej. Drugi krzy˝, odwrócony, nie zostaje spalony i ma symbolizowaç rosnàcà
pot´g´ Szatana i jego wyznawców.
Podczas “czarnej mszy” zadaje si´ ofiarowanemu zwierz´ciu Êmierç przez wyci´cie rytualnym sztyletem serca, w∏aÊciwie jego wyrwanie.
Krew ofiary zlewana jest do kielicha i wypijana przez “przeora”, albo przez wszystkich uczestników
imprezy.
“Czarna msza” rozpoczyna si´ o godzinie 23oo a jej kulminacyjny moment nast´puje o godzinie 24oo
w chwili gdy “przeor” i uczestnicy wywo∏ujà Szatana. Jako akcesoria obrzàdku wymieniç trzeba przed-
18
mioty symbolizujàce Êmierç: mogà to byç: trumna, szkielet, czaszka…
Opowiada si´ te˝ - ale nie zosta∏o to potwierdzone - ˝e w ¸odzi funkcjonuje od∏am satanistów,
pope∏niajàcch samobójstwo po ukoƒczeniu 33 roku ˝ycia. Je˝eli nawet sekta taka istnieje, jest albo Êwietnie zakonspirowana, albo co bardziej prawdopodobne - ˝aden z cz∏onków sekty nie do˝y∏ jeszcze 34 roku
˝ycia jako . . . satanista-samobójca.
I bioràc pod uwag´ przelotnoÊç “mody” , a tak˝e nabieranie z wiekiem bardziej realistycznych
poglàdów na ˝ycie, trzeba chyba przyjàç, ˝e tego rodzaju samobójstwa nie b´dzie . Na szcz´Êcie.. . .
Lekcewa˝enie satanistów by∏oby jednak b∏´dem ze strony spo∏eczeƒstwa. Wprawdzie sataniÊci sà
tylko nik∏ym od∏amem nieformalnej grupy mi∏oÊników muzyki heavi metal i - dla przyk∏adu - podczas
Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie w roku ubieg∏ym znalaz∏o si´ oko∏o 400 satanistów, ale
niebezpieczeƒstwo le˝y w tym, ˝e “Metalowcy” nie sà zorganizowani i nie uznajà formalnej hierarchii,
podczas gdy grupki satanistów hierarchi´ uznajà, co daje asumpt do tworzenia zorganizowanych grup.
Nie jest jeszcze znana ca∏a struktura modelu satanistycznych ugrupowaƒ, ale wiadomo, ˝e poza “przeorem” istnieje podzia∏ na “s∏ugi” i “wyznawców”.
S∏ug´ mo˝na rozpoznaç po emblemacie (noszonym na stroju), z∏o˝onym z trzech cyfr “6” (k∏ania si´
“Omen”). Ogólnym znakiem rozpoznawczym sekciarzy jest odwrócony krzy˝, noszony bàdê na szyjach,
bàdê na kurtkach, w postaci kolczyka. Odwrócony krzy˝ bywa te˝ cz´sto malowany (wkomponowany) w
rysunek na plecach stroju. Rysunki owe czy ozdoby sà zbyt drobne, zbyt ma∏o eksponowane, aby laik - na
pierwszy rzut oka móg∏ odró˝niç “Satanist´” od “Metalowca”. Ich ubiór w zasadzie niczym si´ nie ró˝ni.
W dodatku wielu “Metalowców” nosi zewn´trzne oznaki “Satanistów”, a nie majàc nawet poj´cia o “ideologii” sekciarzy. Typowy ubiór “Metalowca” (a wi´c i satanistach”) nie odbiega z kolei od typowego
ubioru wspó∏czesnej m∏odzie˝y: noszà kurtki i spodnie d˝insowe, bawe∏niane podkoszulki, buty typu adidas albo wr´cz trampki. W∏osy i twarze bez emblematów wyzywajàcych. Dobrze notowane sà wisiorki,
∏ancuszek (przewa˝nie niklowane) zawieszona na szyjach. Jedyny fragment stroju “Metalowca” , stanowiàcy wyró˝nienie, to kawa∏ek bia∏ego p∏ótna przyszytego do pleców. takie p∏ótno zamalowane jest jakimÊ
rysunkiem lub napisem - has∏em dowolnej niemal treÊci.
Metalowcy w przeciwieƒstwie do innych grup m∏odzie˝owych - dbajà o czystoÊç cia∏a i ubioru, przede
wszystkim ubioru.
Pozornie niezdyscyplinowani, potrafià w 10-tysi´cznym t∏umie uformowaç w ciàgu pi´ciu minut
czterystu osobowy pochód, i . . . kierowaç nim!
Swoje doÊwiadczenia bojowe wywodzà si´ z okresu walk z “Punkami” (ca∏kiem odmienna i liczna
grupa m∏odzie˝y) Podczas bójek nie u˝ywajà ∏aƒcuchów ani r´kawiczek nabijanych gwoêdziami
(Pieszczoszki).
U˝ywajà podr´cznych przedmiotów, jak pot∏uczone butelki, kamienie, deski lub kije. W grupie
“Metalowców” jest stosunkowo ma∏o dziewczàt. Sà traktowane na równi z ch∏opcami, nie bez oznak
delikatnoÊci.
W ubieg∏ym roku podczas FMR w Jarocinie “ Metalowcy” zjednoczyli si´ z “Punkami”, chocia˝ zwykli przedstawiaç si∏´ jako grupa uciÊniona w∏aÊnie przez “Punków” i “ Skinów”.
WÊród “ Metalowców” mo˝na dostrzec wysoki stopieƒ ignoracji. Poruszajà si´ zawsze w wi´kszych
grupach, od 10 do 20 osób, najcz´Êciej uformowani wed∏ug miejsca zamieszkania, miasta lub dzielnicy.
Wbrew powszechnemu mniemaniu - “Metalowcy” (a wÊród nich “SataniÊci”) nie lgnà do narkotyków,
nie nadu˝ywajà ich, co najwy˝ej ulegajà zamroczeniu alkoholem, ale nie podczas koncertów (Jarocin 29.07.-2.08.1986).
Trzeba jasno powiedzieç, ˝e nik∏a poczàtkowo, zrodzona na ∏onie mi∏oÊników muzyki heavi metal
grupa “ Satanistów” zaczyna wywieraç (dzi´ki ustanowieniu hierarchii) coraz wi´kszy wp∏yw. Mo˝na
przewidzieç, ˝e SataniÊci powoli opanujà ca∏oÊç “ruchu”, obejmujàcy w nim prymat. Widaç to ju˝ by∏o w
Jarocinie podczas festiwalu 1986r., na ogó∏ “Metalowcy” nie mieli okreÊlonego stosunku do grup “Oazy”:
byli sk∏onni nawiàzaç z “Oazowcami” przyjazne stosunki, korzystali ch´tnie z przys∏ug, brali udzia∏ w
proponowanych przez “Oazy” formacji sp´dzania czasu, a nawet zapoznawali si´ z “oazowskà” literaturà,
ale ju˝ wówczas cz´Êç “Metalowców” pod wp∏ywem “Satanistów” decydowa∏a si´ na wrogi stosunek do
“Oazy” i ka˝dà prób´ nawiàzania kontaktu zbywa∏a milczeniem lub nawet obraêliwà krytykà.
“SataniÊci” nie ukrywali swojej wrogoÊci do m∏odzie˝y z “Oaz” i skrajnej wrogoÊci do kleru katolick-
19
iego. Na widok “Oazowca” lub kleryka katolickiego w jednoznacznym geÊcie, przyk∏adajàc d∏onie do czo∏a,
pokazywali palcami, ˝e “majà rogi”. Pokazywali te˝ r´ce zgi´te w ∏okciach, z wysuni´tymi skrajnymi palcami (ze schowanymi trzema palcami Êrodkowymi) - co równie˝ oznacza demonstrowanie “szataƒskich”
rogów. . .
Najwi´ksza grupa na Jarociƒskim festiwalu 1986 to ruch “Heavi Metal” - ok 400 osób i kilkuset sympatyków. Nast´pnie po ok. 300 osób w ruchu “Punk” i “Oaza”, “Skin Head” - oko∏o 200 osób, po 50 osób
z “Czarnych” i “Rastafarianów”. Pojedyƒcze osoby z ruchu “Wol´ byç”, podobnie “MilitaryÊci”. Nie zapomnijmy, ˝e wÊród 400 “Metalowców” mieÊci∏a si´ 100-osobowa grupa “Satanistów”.
W ogóle omówienie wszystkich ugrupowaƒ (nieformalnych) m∏odzie˝y manifestujàcej swojà obecnoÊç
podczas “Jarocina 87” przekracza nie tylko moje mo˝liwoÊci, ale tak˝e zamierzonà obj´toÊç tekstu.
Musia∏by pisaç np. o tzw “Bia∏ych sznurowad∏ach” (inaczej “Anty Punk”) o bardzo agresywnych i
niebezpiecznych “Skin Head” (uzbrojeni w ∏ancuchy, no˝e, brzytwy, ˝yletki) a nawet o grupie “Monar” czy
“Anarchistach”.
Chcia∏bym przede wszystkim przedstawiç “Satanistów” niewàtpliwie rozwijajàcà si´ grup´ m∏odzie˝y,
dzia∏ajàcà g∏ównie na Wybrze˝u, praktykujàcà przywleczony z USA kult Szatana. Istnienie grup oddajàcych czeÊç Szatanowi w Polsce ma ju˝ tradycj´, w pewnych okresach historii. Tradycja ta wydaje si´
pogrzebana raz na zawsze, ale znów od˝ywa. Ostatnio od˝y∏a na prze∏omie lat 1984(85 i b´dàc w ofensywie, mimo wszystkich swych komicznych (!(aspektów, jest groêna.
W b∏´dzie sà ci, którzy uto˝samiajà “Satanistów” z narko-manami i pijakami, z nosicielami brudu (to
domena Punków) albo nawet z bandami z∏odziejaszków.
“SataniÊci” wywodzàcy si´ z kultu muzyki “Heavi Metal” stanowià stosunkowo inteligentnà grup´, z
braku innych zainteresowaƒ, poÊwi´cajà si´ gro˝nej, rzekomo atrakcyjnej “zabawie” w czarnà msz´,
zasadniczy wyró˝nik ruchu. Niebezpieczeƒstwo istnienia “Satanistów” jawi si´ g∏ównie z okreÊlonego
powodu wysokiego stopnia organizacji, wyraênie okreÊlanych ról cz∏onków, integracji. JednoczeÊnie takà
grup´ cechuje du˝a ekskluzywnoÊç i trudnoÊç dost´pu dla kogoÊ z zewnàtrz, zw∏aszcza dla cz∏owieka w
pe∏ni doros∏ego.
Socjologowie zaliczajà “Satanistów” do grup “dewiacyjnych”. Grupa dewiacyjna bywa konfliktowa w
dwóch aspektach: w relacjach rówieÊniczych i w relacjach z doros∏ymi.
Powstawanie grup dewiacyjnych uznawane jest przez socjologów i wychowawców za wyraz konfliktu
pokoleƒ, pojawiajàcego si´, gdy dzieci wchodzà w wiek dojrzewania, w charakterystycznych dla danego
spo∏eczeƒstwa sytuacjach, np. gdy Êrodki wprowadzania m∏odzie˝y w rol´ doros∏ych (wobec coraz
wi´kszego wyd∏u˝ania si´ procesu) - okazujà si´ nie obiektywne wobec potrzeb biopsychicznych.
Jest to zjawisko odnoszàce si´ do wszystkich klas spo∏ecznych. By∏oby kpinà zdrowego rozsàdku
winiç za istniejàcy stan rzeczy wy∏àcznie filmy typu “Omen” - zresztà ci m∏odzi, którzy film oglàdali, sà
ju˝ dzisiaj przyk∏adnymi ojcami rodzin czy nawet kasety video, ukazujàce tematyk´ satanistycznà w
USA, w ogóle na Zachodzie. Nie mo˝na te˝ obwiniaç zespo∏ów muzycznych tak˝e szczególnego rodzaju
muzyki w ogóle … Niemniej muzyka heavi metal prowokuje wyst´powanie pewnych zachowaƒ osobniczych, staje si´ jakby “zawo∏aniem rodowym” mo˝e rodzajem “Sztandary”.
Moim zdaniem demonizowanie m∏odzie˝owego satanizmu by∏oby równie niepowa˝ne, jak ca∏kowite
lekcewa˝enie tego ruchu i podobnych ruchów m∏odzie˝owych. Ruchy te spalajà si´ samoistnie po okresie
wzmo˝onej aktywnoÊci, mija po prostu moda. Stàd nie mo˝na i nie trzeba podnosiç zbyt g∏oÊnego larum
nad dewiacjami upodobaniami cz´Êci m∏odzie˝y.
Z drugiej jednak strony praktyki satanistów muszà znaleêç si´ w polu obserwacji organów bezpieczeƒstwa, chocia˝by tylko dlatego, ˝e mogà w skrajnych przypadkach staç si´ asumptem nie tylko do
przest´pstwa, ale nawet i do zbrodni. Nie ma najmniejszych wàtpliwoÊci, ˝e obserwacje tego typu sà systematycznie prowadzone.
Na koƒcu wypada zadeklarowaç poglàd, ˝e weg∏ug mojego rozeznania ani sataniÊci, ani ˝adna z innych
grup dewiacyjnych nie mo˝e pochlubiç si´ jakimÊ tajemnym “mecenatem” doros∏ych, ˝e nie ma ˝adnych
przes∏anek, aby uznaç mo˝liwy fakt manipulowania przez doros∏ych wypaczonymi spo∏ecznie dzia∏aniami m∏odych ludzi, ogarni´tych amokiem muzyki spod znaku heavi metal.
Ostateczne reperkusje koncertów m∏odzie˝owej muzyki w Polsce niepomiernie s∏absze od tych, jakie
obserwowano w czasie koncertów chocia˝by zapomnianych ju˝ nieco Beatlesów.
20
Specyfikacja m∏odzie˝owej subkultury w Polsce nie jest czymÊ niezwyk∏ym, raczej mo˝na powiedzieç,
˝e okazuje si´ ledwie s∏abym odbiciem tego, co zauwa˝ono w krajach kapitalistycznych..
Muzyka i Satanizm
Na poczàtku lat szeÊdziesiàtych zacz´∏a byç popularna wÊród cz´Êci m∏odzie˝y Zachodu tzw. filozofia
gwa∏cenia ÊwiadomoÊci. W myÊl tej filozofii po zniewoleniu ÊwiadomoÊci docieramy do zawartej w
podÊwiadomoÊci prawdy, którà jest szatan. Pomys∏ ten podchwycili jako pierwsi Beatlesi w 1965 r. wydajàc p∏yt´ “Ruber Soul” (Z∏odziej duszy). Po jej ukazaniu si´ John Lenon powiedzia∏: ChrzeÊcijaƒstwo zachwieje si´, upadnie i zniknie. Nie musz´ si´ o to spieraç. Ja to po prostu wiem, a czas potwierdzi, ˝e mam
racj´. Ju˝ dzisiaj jesteÊmy s∏awniejsi ni˝ Jezus. W roku 1968 ukaza∏a si´ p∏yta Beatlesów “Devil*s White
Album” (Bia∏y album diab∏a). I to by∏ poczàtek satanizmu w muzyce m∏odzie˝owej.
W tym nurcie swoje miejsce znaleêli : Mick Jagger i Rolling Stones, Alice Cooper, Elvis Presley, The
Who, Led Zeppelin, Black Sabbath, Styx, Kiss, AC(DC, by wymieniç tylko bardziej znane zespo∏y i
piosenkarzy.
Alice Cooper, którego najbardziej znane p∏yty nosi∏y nazwy “Alice Cooper Goes to Hell” (Alice Cooper
idzie do piek∏a) i “From Alice with Malice” (Od Alicji z wyrazami z∏oÊliwoÊci) powiedzia∏ w jednym z
wywiadów - “Moje imi´ nada∏ mi sam szatan”.
W 1982r. odby∏ si´ w Californii proces grupy Zeppelin. Zarzucano jej jawne g∏oszenie treÊci satanistycznych. W materiale dowodowym znalaz∏a si´ znana dobrze polskiej m∏odzie˝y p∏yta “ Stairway to
Heaven” (Schody do nieba). Przegrywajàc jà od ty∏u mo˝na by∏o us∏yszeç s∏owa - Ja musz´ ˝yç dla
szatana. Nie obawiam si´ go. Chc´, ˝eby Pan (Bóg) uklàk∏ przed szatanem na kolana …
Nazwa grupy KISS nie oznacza poca∏unku. Jest to skrót od Knights in Satanàs Service (Rycerze w
s∏u˝bie Szatana).
Nazwa grupy AC(DC jest tak˝e skrótem. W okresie kiedy satanizm nie by∏ tolerowany w
spo∏eczeƒstwach zachodnich skrót oznacza∏ nazw´ “Pràd Zmienny*(Pràd Sta∏y”. Zainteresowni wiedzieli
jednak, ˝e w rzeczywistoÊci chodzi tu o nazw´ “Anti Christ -Death to Christ” “ (Anty Chryst -Âmierç dla
Chrystusa)”
Ben Scott, “tragicznie zmar∏y”, jak pisze prasa m∏odzie˝owa (zapi∏ si´ na Êmierç), solista tego zespo∏u,
wypowiedzia∏ swoje motto ˝yciowe w piosence “Highwey to Hell” (Droga do piek∏a(. - Mamo spójrz na
mnie, jestem na drodze do Ziemi Obiecanej, na drodze do Piek∏a. Nie zatrzymuj mnie!
Do Polski satanizm przyw´drowa∏ wraz z muzykà heavy-metal. Jedna z “metalowych” p∏yt zawierajàca utwory zespo∏ów zachodnich (m.in. kapeli Metallica) wydana przez Tonpress nosi tytu∏ “Hell Comes
to Your Home” (Piek∏o idzie do twojego domu) Pierwszy zespó∏ metalowy powsta∏ w Polsce w 1981r. Jego
nazwa - TSA - mia∏a oznaczaç Tajne Stowarzyszenie Abstynentów.
M∏odzie˝ poczàtkowo t∏umaczy∏a skrót jako Tajne Stowarzyszenie Alkocholików, potem tak˝e jako
Tajne Stowarzyszenie Antychrysta. Zespó∏ nigdy nie uto˝sami∏ si´ publicznie z satanizmem. Tak˝e
wi´ksza cz´Êç m∏odzie˝y polskiej nie uwa˝a go za satanistyczny. Wiele do myÊlenia daje fakt, ˝e jego
cz∏onkowie u˝ywajà insygniów satanistycznych, m.in. noszà zawieszone na szyi tzw. pentagramy.
Towarzyszàce satanizmowi symbole mo˝na znale˝ç tak˝e na ok∏adce wydanej przez POLTON ich
p∏yty “Heavy Metal World” na drugiej stronie ok∏adki widaç cienie muzyków, jedna z postaci ma rogi,
pozosta∏e wnoszà r´ce w pozdrowieniu satanistycznym - kombinacje pozdrowienia faszystowskiego i
u˝ywanego przez W∏ochów gestu oznaczajàcego rogacza.
Pewien niepokój mogà te˝ budziç s∏owa ich piosenki... “Wyprzeda˝” :… sprzedaç cia∏o (sprzedaç
dusz´(jak najlepiej sprzedaç siebie (sprzedaç myÊli/ sprzedaç s∏owa) by odpoczàç kiedyÊ w niebie( codzienna prostytucja) powszechna prostytucja.
Ostatnio prasa rozpisuje si´ o heavi-metalu i satanizmie. Warto przytoczyç tu kilka wypowiedzi
charakterystycznych dla towarzyszàcego tym publikacjom klimatu. Ju˝ na starcie “metalomania” filozoficznie wspiera si´ na otwartej pochwale z∏a, to jest przemocy, g∏upocie, magii i zabobonie. (A.
Krajewska, “Na prze∏aj”, nr 40(86(.
Kultem dla satanizmu zarazi∏ go Darek. Jeêdzili do Jarocina, by pos∏uchaç heavi-metalowych grup
(artyku∏ w “Argumentach” nr. 51/52/86, zamieszczony po zniszczeniu krzy˝y na cmentarzu w
21
Puszczykowie).
Twórcy metalu znaleêli w koƒcu form´ organizacyjnà. Mia∏ nià byç black metal, koÊció∏ satanistyczny
majàcy dziÊ w Polsce najruchliwszà publicznoÊç. Jeden ze znawców zwiàzków ideowych w muzyce rockowej, Krzysztof Konkol, t∏umaczy mi wprost i˝ de facto heavy-metal uleg∏ rozk∏adowi, a rozpocz´∏a si´
wiara w diab∏a.
Ostatnio ukaza∏a si´ w sprzeda˝y wydana nak∏adem “Pronitu” p∏yta metalowej kapeli TURBO
noszàcego tytu∏ “Kawaleria Szatana”. Teksty znajdujàcych si´ w niej utworów proponujà okreÊlonà
postaw´ wobec rzeczywistoÊci, filozoficzno-teologiczny wyk∏ad. Utwór “Wybacz wszystkim wrogom” stanowiàcy specyficzny wyk∏ad chrzeÊcijaƒstwa - rozpoczynajà s∏owa recytowane wolno i z namaszczeniem przez jednego z solistów grupy : Ktokolwiek bierze miecz zginie od miecza, a ktokolwiek nie bierze
miecza albo z ràk go wypuszcza zginie na krzy˝u”.
G∏ówne akcenty teologiczne utworu dotyczà kuszenia cz∏owieka przez szatana.
Utwór “Kawaleria Szatana”, zawiera opis dzisiejszego Êwiata ukazujàcy ca∏à jego pod∏oÊç i z∏o, prezentuje apokaliptycznà wizj´ koƒca Êwiata (Mia˝d˝onych ludzi przenikliwy krzyk, ∏amanych koÊci i czaszek
trzask, zbli˝a si´ ognisty miecz Szataƒska kawaleria, czarna Êmierç z rozdartym krzykiem wcià˝ przed
siebie mknie, zbli˝a si´ (. . . .(P∏onàcych ludzi przenikliwy krzyk, a przedtem wybuch, straszny b∏ysk,
wielki krzyk. Szatana histeryczny s∏ychaç Êmiech, dokona∏ swego dzie∏a, cieszy si´. Utwór “Ostatni
grzeszników p∏acz” podejmuje opis tego, co dzieje si´ obecnie, ÊciÊni´te mordercze pi´Êci, brat przeciw
bratu, chcà iÊç, matka zarzyna swe dzieci, szaleƒstwo, chaos i ∏zy. Dalsze s∏owa piosenki pouczajà
s∏uchacza utworu, ˝e warunki tak uwik∏a∏y wszystkich ludzi w z∏o, i˝ sta∏o si´ ono zasadà naszego
post´powania, zbli˝a si´ koniec Êwiata i nie ma ju˝ ˝adnej szansy na to, by ˝a∏owaç za grzechy i poprawiç si´ (Nie ma ju˝ nadziei, koniec gry, rozdane trefle i kiery, sàdne dni. Ostatnie zgrzytni´cie z´bów,
ostatni grzeszników p∏acz, ostatnie mod∏y kap∏anów, na wszystko przyszed∏ ju˝ czas).
Utwór zakoƒczony jest opisem piek∏a, w którym wszyscy si´ znajdziemy (Otwarta kamienna brama.
Za progiem tysiàce Dusz. Ka˝da osobno spalona. Dla ka˝dej osobny stró˝).
Czy p∏yta ta g∏osi satanizm “ Nie, - ona tylko wskazuje drog´ do satanizmu. Opisa∏ jà jeden z m∏odych
satanistów publicystów “Walki M∏odych”. To, co obserwowa∏em wokó∏, by∏o przesiàkni´te z∏em.
Doszed∏em do wniosku, ˝e ze z∏em mo˝na walczyç, ale nigdy go si´ nie pokona, jest silniejszy od wszystkiego. Ja by∏em za s∏aby na takà walk´. Postanowi∏em s∏u˝yç z∏u. Zresztà to poj´cie bardzo wzgl´dne.
Postanowi∏em s∏u˝yç szatanowi, on mnie zdominowa∏.)…
Podczas sabatów depcze si´ krzy˝, to prawda. Nale˝y oddaç diab∏u cz´Êç swego cia∏a, to mo˝e byç w∏os,
kropla krwi jest te˝ odpowiednie “kazanie”, Êpiewamy pieÊni, mówimy o tym, co zrobiliÊmy dla szatana.
Nie “ty” nie mo˝esz wziàÊç udzia∏u w sabacie, chyba ˝e kap∏an wyrazi zgod´ (Walka M∏odych” nr z
11.01.1987r.)
W wywiadzie prowadzonym przez dziennikarza “Na prze∏aj” jeden z cz∏onków zespo∏u TURBO
powiedzia∏ -: Tymczasem twierdzi si´ jakoby Heavi-Metal gloryfikowa∏ z∏o, agresj´, nienawiÊç, brutalnoÊç
… to wszystko jest kwestià interpretacji. Mo˝na tak, mo˝na inaczej.
W poczàtkach stycznia br. odby∏ si´ w katowickim “Spodku” pojedynek “heavi-metalowych zespo∏ów
TURBO i KAT (fragmenty koncertu mo˝na by∏o obejrzeç w telewizji). Po wyst´pie TURBO, prezentujàcego mi´dzy innymi utwory “Kawaleria Szatana”, zespó∏ Kat zaÊpiewa∏ utwór “ Metal i Piek∏o”, którego
refren brzmia∏- “Szatan to metal”. Solista zespo∏u mia∏ do pasa przytroczony odwrócony krzy˝. (odwrócony krzy˝, to odwrócone chrzeÊcijaƒstwo) to nie mi∏oÊç, ale nienawiÊç, to nie wybaczenie, lecz zemsta itp.
itd. PublicznoÊç, co wyraênie pokazywa∏y kamery telewizyjne, reagujàc spontanicznie w zgodnym geÊcie
podnosi∏a r´ce do góry, w symbolicznym geÊcie akceptacji szatana.
Ostatnio wydana przez “Polmark” kaseta KAT-a prezentuje nam takie utwory jak “ trzy szóstki”,
“Morderca”, “Noc Szatana”, “Czarne Zast´py”, “Masz mnie Wampirze”. Ws∏uchujàc si´ w s∏owa tekstów
mo˝na ∏atwo odtworzyç sobie filozofi´ szatana : Szatan - w tym rozumie tkwi z∏o, tkwi màdroÊç, mówi´
wam (“ Trzy szóstki”), Szatan, z nim zginàç, nawet ˝yç, poddajcie si´, Êwiat by∏ zawsze nasz, mój plan jest
nadzwyczajny, szatana przyjàç d∏oƒ, “Noc szatana” itd.
S∏owa te nie wymagajà chyba komentarza.
W jednym z wywiadów, charakteryzujàc satanizm, przedstawiciel KAT-a powiedzia∏ mi´dzy innymi:
Szatanizm jest dzisiaj filozofià, której towarzyszy ca∏y szereg zjawisk, m.in, z dziedziny kultury /. . . ./ od
22
dawna wszyscy, którzy g∏´biej zainteresowali si´ alegorycznà postacià szatana, zrezygnowali w swych
rytua∏ach z ofiary krwi. Majà one s∏u˝yç wyzwoleniu, skumulowaniu energii, ale nie przez czyjàÊ fizycznà
Êmierç, lecz - psychicznà koncentracj´. Satanista wie ˝e si∏a tkwi w nim samym. Ale o tym si´ nie mówi,
nie pisze, bo szatan nigdy nie mia∏ prawa, aby si´ wypowiedzieç.(….) on po prostu wzià∏ na siebie brzemi´ rozumu ludzkiego, Êwiadomie rezygnujàc z boskiego b∏ogos∏awieƒstwa.
Sobie przypisa∏ sex, po˝àdanie, jednym s∏owem, wiele ludzkich pragnieƒ b´dàcych zaprzeczeniem
ascezy.
Dziennikarz prowadzàcy ten wywiad zwróci∏ uwag´ na to, ˝e ostatnie wypowiedzi Jana Paw∏a II
Êwiadczà o czym innym, przestrzega on bowiem doÊç g∏oÊno przed szatanem i to takim z rogami i ogonem”
Niewiedza, stwierdzi∏ przedstawiciel KAT-a nie jest dyshonorem. Znacznie bardziej niebezpieczna
jest pretensjonalnoÊç
(Na Prze∏aj, nr 46(86).
Czego by zatem nie mówiç o “metalowym szatanie” jedno jest pewne, jest to ten szatan, o którym mówi
chrzeÊcijaƒstwo. Jest on wzorem i bogiem dla “metalowego” Êwiatka. Polski satanism jest zatem bezpiecznym kultem z∏a, jakby go nie t∏umaczyç i jakby go nie rozumieç. Satanizm ten jest nie tylko wymierzony, ale tak˝e wprost w cz∏owieka, wprost w humanizm, jakby go nie rozumieç.
I nie na darmo mo˝na w nim odnale˝ç pewne cechy hitleryzmu czy Êlady jego symboliki (choçby
charakter pozdrawiania, u˝ywania has∏a “Satan mit uns” czy przypominajàce kszta∏tem znak pioruna
litery “S”. Podobne graficznie do znaków SS).
Ideologia wià˝àca si´ z muzykà m∏odzie˝owà, nawet gdy jest to satanizm, jest ch´tnie “kupowana”
przez m∏odzie˝, która idàc Êladami swoich idoli, naÊladujàc ich pod ka˝dym wzgl´dem, nie poddaje analizie istoty zjawiska, które wspó∏tworzy, a gdy jà nawet zauwa˝a, to przewa˝nie za póêno. O tym pouczaç
nas mo˝e ka˝dy socjolog. Przyk∏ad idzie zatem niejako “z góry” i tak d∏ugo jak oddzia∏ywaç b´dzie ta
muzyka, satanizm b´dzie w Polsce faktem. Jakie b´dà dominujàce w nim tendencje, jaki przybierze
charakter i do czego ostatecznie doprowadzi, trudno dziÊ powiedzieç, ale jego konsekwencji ∏atwo si´
domyÊliç, niektóre, takie jak samobójstwa na tle “religijnym”, profanacja cmentarzy i koÊcio∏ów, chuligaƒskie wybryki i bestialskie pobicia, nie nastrajajà optymistycznie. Je˝eli nie podejmiemy tu i teraz
˝adnych kroków, mo˝emy któregoÊ dnia zorientowaç si´, ˝e na skuteczne przeciwdzia∏anie jest ju˝ praktycznie za pó˝no, tak jak to mia∏o miejsce w wypadku polskiej narkomanii.
Sceny z ˝ycia dzieci szatana
Do niedawna wierzcho∏ki gwiazdy obejmujàce obszar dzia∏ania sekty szatana : Turyn, Pary˝, San
Francisko, Madmeubam (Anglia) i Stein (Szwajcaria). Obecnie jedno rami´ wyd∏u˝y∏o si´ na wschód i
si´ga do Polski. Coraz cz´Êciej czytamy w prasie doniesienia o kolejnych profanacjach grobów i rytualnych mordach zwierzàt. Ich sprawcami sà w∏aÊnie - szataniÊci.
Skàd bierze si´ z∏o, agresja i okrucieƒstwo tych m∏odych ludzi” Jak mo˝na ich jeszcze powstrzymaç “
Scena 1.
Plener. Koncert na p∏ycie jarociƒskiego stadionu, tysiàce m∏odzie˝y. Pa∏eczki perkusisty odmierzajà
rytm - raz, dwa, trzy, cztery i wybucha dzwi´k. Pod scenà zaczyna si´ zbiorowa hipnoza. R´ce w górze,
nogi ubijajà ziemi´. Otumanione szklane oczy, usta powtarzajàce za wokalistà w op´taniu “Szatan”!
Krew! Demony!
Kiedy gitarzysta rusza w szalonym taƒcu do solówki, lawina dzwi´ków rozsypuje si´, jak koraliki
p´kni´tego ró˝aƒca. Struny pod palcami zawodzà, wyjà, p∏aczà, a on muskajàc koƒcówk´ gryfu wyciàga
najwy˝sze dzwi´ki. Gdy przysiada na pi´tach, ci na dole wyciàgajà r´ce, chcà go dotknàç. W tym czasie
wokalista wykrzykujàcy do mikrofonu “Chwa∏´ Lucyferowi” bierze w obie r´ce bia∏y drewniany krzy˝ i z
ca∏ej si∏y wali nim w kant kolumny g∏oÊnikowej. Kawa∏ki drewna pryskajà na wszystkie strony.
Scena 2
Od∏amki krzy˝a eksplodujà i widaç to jak w telewizyjnym ripleyu. Odjazd kamery.
Rok 1432 wn´trze kaplicy Êw. Wincentego przy francuskim zamku Tiffauges. Jego w∏aÊciciel 28-letni
eks-marsza∏ek Francji i towarzysz Joanny dàArc - Gilles de Rais trzyma w r´ku drewniany kikut.
23
Gotyckie wn´trza odbijajà echo jego schrypni´tego g∏osu :
- Wyrzekam si´ krzy˝a! Zapieram si´
Boga, Chrystusa i wszystkich Êwi´tych, a poddaj´ we wszystkim twej pot´dze, Szatanie, nie uznajàc
innego boga, prócz ciebie! Przyjmij mnie w poczet s∏ug twoich, wyma˝ z ksi´gi ˝yjàcych i wpisz do rejestru
zmar∏ych!
- Hrabia nacina sobie przegub d∏oni, krew Êcieka do miseczki. Po szeÊciu latach bezowocnych poszukiwaƒ kamienia filozoficznego w∏asnà krwià podpisuje pergamin stwierdzajàcy, ˝e odda diab∏u wszystko,
czego ten za˝àda w zamian za recept´ na doskona∏oÊç.
Hrabia podchodzi do o∏tarza, na którym le˝y zwiàzane nagie dziecko i no˝em dokonuje rytualnego
mordu. Nast´pnie by∏ ksiàdz niejaki Prelati wspó∏towarzysz hrabiego w satanistycznych praktykach
zawija cia∏o ch∏opca w ornat i pod os∏onà ciemnoÊci pali je na cmentarzu obok kaplicy. Krew dziecka
zakonserwowanà w specjalnych fiolkach dwaj sataniÊci zu˝yjà do pisania tzw. grimmoires, ksiàg liturgii
szataƒskiej. W ten sposób de Rais rozpoczyna swà drog´ zbrodni, która w ciàgu 8 lat poch∏onie ponad 800
ofiar m∏odych dziewczàt i ch∏opców z okolicznych wiosek. W 1440r. trybuna∏ skarze go na Êmierç.
Scena 3.
Noc, stadion, koncert. Przy Êcianie zgromadzi∏a si´ grupa ponad 300 osób “My chcemy Kata! My chcemy Kata! skandujà. Przyjechali z Katowic, Szczecina, Wroc∏awia, Krakowa i Gdaƒska. Sposród innych
heawy-metalowców wyró˝niajà si´ strojem : d˝insowà kurtkà bez r´kawów i symbolem - odwróconà
gwiazdà. Wi´kszoÊç ma na szyi odwrócony krzy˝. Na scenie, przy nieustajàcej kanonadzie dzwi´ków, w
k∏´bach czerwono oÊwietlonego dymu, obok palàcych si´ gromnic, rozpoczyna si´ szataƒski spektakl. Oto
wybiega pó∏naga dziewczyna, która wokaliÊcie ubranemu w czarny ornat podaje puchar wype∏niony
“krwià”. Po wypiciu muzyk pada jak martwy. GitarzyÊci ukryci w tyle zaczynajà ostro pi∏owaç swoje
instrumenty. Na estradzie pojawiajà si´ “s∏u˝ebnice szatana” dziewczyny w czarnych trykotach i zaczynajà odprawiaç demoniczne mod∏y nad le˝àcym. Pod scenà t∏um szaleje w amoku…
Scena 4.
Plener. Pary˝. Panorama starej dzielnicy. Kamera pokazuje ˝ycie ulicy. Staruszek karmiàcy go∏´bie,
malarz rozstawiajàcy sztalugi, handlarz ryb targujàcy si´ z klijentem. Ojciec Donald Pierre Fudral z katedry Notre Dame prowadzi nas przez plac Bastylii : - Do XVIII wieku tracono wszystkich, którym udowodniono zwiàzki z szatanem - mówi.
- Szczególnie s∏ynna by∏a egzekucja Katarzyny Deshayes Monvoison w 1780r. Udowodniono jej, ˝e w
ciàgu kilku lat dzia∏alnoÊci dostarczy∏a satanistom, bàdê zamordowa∏a w∏asnor´cznie co najmniej 2
tysiàce niemowlàt. Sp∏on´∏a na stosie. Egzekucja odby∏a si´ tutaj, zaledwie kilka ulic dalej od cmentarza
Pere Lachaise, gdzie Monvoison odprawia∏a “czarne msze”.
Tak˝e i dziÊ te okolice nie sà wolne od czarnej zarazy . .
Ojciec Fudral wskazuje nowoczesny magazyn po drugiej stronie ulicy. Nad wejÊciem widnieje ogromny napis : “Satan But”.
Ci´cie : Wn´trze sklepu. W dziale akcesoriów widaç bi˝uteri´ z symbolami satanistycznymi. Kolczyki
w kszta∏cie odwróconych krzy˝y, broszki przedstawiajàce ∏eb koz∏a (pradawny znak szatana), a tak˝e
r´kawice ze szponami, czarne ornaty i kaptury. D∏ugow∏osy sprzedawca uÊmiecha si´ szeroko i zaprasza
do dzia∏u wydawniczego. Wideo-kasety, filmy, komiksy, fotoalbumy, w których przera˝ajàce obrz´dy
satanistyczne przeplatajà si´ z wyuzdanym seksem. Ojciec Furdal spoza kadru: Ten bluênierczy ruch
rozprzestrzenia si´ ca∏kowicie jawnie, obejmujàc coraz nowe sfery ˝ycia. Wielu pisarzy ˝yje z twórczoÊci
na ten temat, a niewàtpliwie najpopularniejszy z nich Michael Avallone który ma na swoim dorobku
ponad 150 ksià˝ek, stworzy∏ nawet oddzielnà seri´, znanà na Zachodzie jako “Satan Sleuth Serie”.
Wielkie Êwiatowe firmy fonograficzne wypuszczajà rocznie na rynek setki tysi´cy p∏yt hevy-metalowych,
z których sàczà si´ w uszy jadowite satanistyczne teksty. Podobne magazyny w Londynie przy 515
Wansworth Road, w Brukseli, w Monachium i w kilku innych miastach Zachodniej Europy.
Scena 5.
Wn´trze niewielkiej salki. Konferencja prasowa po koncercie jednej z grup heavy-metalowych w
Jarocinie. Mówi cz∏onek zespo∏u : - JesteÊmy satanistami od poczàtku do koƒca. Satanizm najogólniej
okreÊliç mo˝na jako kult, obrz´d, bàdê zbiór przepisów rytualnych. Jest mozajkà elementów spirytyzmu,
24
wp∏ywów orientalnych, astrologii a nawet parapsychologii, W stosunku do tez i obrzàdków koÊcio∏a jest
dok∏adnie antywiarà, antytezà, antykultem i antyorganizacjà. Wszystko jest u nas na opak, jak np.
odwrócony krzy˝, czy te˝ naga kobieta zast´pujàca opluwanà hosti´. Satanizm jest afirmacjà doczesnoÊci i cielesnoÊci. Staje si´ ostatnio coraz bardziej konkurencyjny dla ka˝dej oficjalnej religii. Mówià o nas
˝e jesteÊmy bydl´tami, ˝e bierzemy wszystko si∏à. W rzeczywistoÊci sà to tylko niewinne rytua∏y dla
wspomo˝enia energii i troch´ erotyzmu.
Odjazd kamery , reporter z mikrofonem - dla mnie usta-nawianie sobie samemu prawa w sposób, o
jakim mówi∏ mój poprzednik, nazywa si´ anarchià. Natomiast traktowanie agresji, jako êród∏a pozytywnych wartoÊci i motoru post´powania znana jest z hitleryzmu, wiadomo do czego to doprowadzi∏o.
Scena 6 :
Na ekranie pojawia si´ Sandor Anton La Vey, emigrant w´gierski z 1956r. znany dziÊ przez swoich
zwolenników “Czarnym Papie˝em” zwierzchnikiem KoÊcio∏a Szatana na Êwiecie. W ostatnià noc kwietnia (noc Walpurgii) na najwa˝niejszym Êwi´cie wiernych czarnej magii w 1966r., na specjalne zorganizowanym sabacie, ogoli∏ g∏ow´ i w myÊl starodawnych tradycji og∏osi∏ powstanie KoÊcio∏a Szatana. Mówi
- Jako m∏ody ch∏opak grywa∏em na organach w czasie mszy i na festynach. W sobotnie noce widywa∏em
m´˝czyzn po˝àdliwie uganiajàcych si´ za pó∏nagimi dziewcz´tami taƒczàcymi na zabawie, a w niedzielny poranek, podczas mszy widzia∏em tych samych facetów siedzàcych na ∏awkach wraz ze swymi ˝onami
i dzieçmi, gdy prosili Boga, by im przebaczy∏ i oczyÊci∏ z wczorajszych ˝àdz. Po tygodniu wszystko powtarza∏o si´ od nowa. To by∏a cholerna hipokryzja. Asceza, którà zak∏ada koÊció∏ jest przeciw naturze
cz∏owieka. PomyÊla∏em, ˝e trzeba utworzyç Êwiàtyni´, która pozyska ludzkie cia∏o i b´dzie g∏osiç chwa∏´
zmys∏owych ˝àdz. Odda∏em si´ studiowaniu starych dzie∏. I przemyÊleniom. Potem napisa∏em “Czarnà
Bibli´”, i ludzie za mnà poszli. DziÊ jest ich 800 tys. w 11-stu krajach Êwiata.
Scena 7:
Plener, noc, cmentarz. Kilku m∏odych uczestników festiwalu wchodzi do otwartego grobowca.
Wyciàga dwie trumny, metalowà i drewnianà. Ta pierwsza pos∏u˝y jako podwy˝szenie. Siedemnastoletni
Janek zabiera te˝ metalowy krzy˝ i lampki grobowe. Inny ch∏opak prowadzi na smyczy psa. Ci´cie : Jest
ich 23-ech. Na trumnie stojà zapalone Êwieczki i odwrócony krzy˝. Druga trumna jest otwarta, w Êrodku
widaç jedynie zmrusza∏e prochy … Kap∏an - w ponurym nastroju ciemnoÊci, sta∏ - si´ zmierzch bogów.
Kruki nocy polecia∏y naprzód na wezwanie Lokiego, który otoczy∏ Valhallea p∏omiennym trójz´bem z
piek∏a. Dokona∏ si´ Êwit. ˝ar nowego Êwiata zrodzi∏ si´ z nocy, a Lucyfer wzniós∏ si´ w ob∏okach dymu
ponad ziemi´, aby jeszcze raz zawo∏aç : - To jest era szatana! Szatan opanowa∏ ziemi´! Bóstwa niesprawiedliwoÊci umar∏y. Ju˝ nigdy zbawienie ludzkie nie b´dzie zale˝a∏o od wypaczeƒ.
Chór: Rege Satana! Ave Satana! Hail Satan!
Scena 8.
Po twarzy dziesi´cioletniego ch∏opca p∏ynà ∏zy. Spazma-tyczne szlocha. - Nazywam si´ Michael Nokes.
Mieszkam w Bakersfield w Kalifornii. Kilka tygodni temu mnie i 25 innych dzieci doroÊli zabrali do z∏ego
koÊcio∏a. Rozebrali nas do naga i otoczyli Êpiewajàc mod∏y do demonów. Kap∏an w czarnym ornacie wo∏a∏
przez mikrofon : Powstaƒ diable i uwielbiaj nas jak i my ciebie uwielbiamy! A potem wybrali mnie z 6cio letnià Sarà z sàsiedztwa i kazli nam rzucaç sztyletami w ma∏ego Jonathana, który by∏ przywiàzany
do o∏tarza. Ona nie chcia∏a tego robiç. Czarny kap∏an zdjà∏ spodnie i zaczà∏ jà napastowaç, w koƒcu
zacz´liÊmy rzucaç. Jonathan krzycza∏ i p∏aka∏. Wkrótce do∏àczyli do tego moi rodzice, Mary i Brad Nokes.
Gdy to ju˝ si´ skoƒczy∏o, kap∏an poçwiartowa∏ zw∏oki dziecka a my musieliÊmy wypiç jego krew. By∏o mi
niedobrze. Potem wszyscy doroÊli rozebrali si´ i zacz´li si´ kochaç. Tak˝e z niektórymi dzieçmi. . . .
Odjazd kamery. Reporter - Ma∏y Nokes by∏ tylko jednym z alarmujàcej liczby dzieci kalifornijskich, które
relacjonujà przera˝ajàce histori´ o satanistycznych rytua∏ach pomieszanych z napaÊciami seksualnymi,
morderstwami, a nawet kanibalizmem. Policja i prokuratorzy w stanie Kalifornia prowadzà Êledztwo w
12 sprawach dotyczàcych setki dzieci.
25
Scena 9 :
Cmentarz, 23 ch∏opców stoi dooko∏a trumny. Najazd kamery. Kap∏an wià˝e stu∏´ wokó∏ szyi psa. Na
zwolnionych zdj´ciach widaç jak z grymasem twarzy rozk∏ada r´ce i dusi go. Kundelek zupe∏nie si´ nie
broni.
Zbli˝enie : Nó˝ pruje brzuch psa, jeszcze drga. Po chwili rzuca je na prochy w trumnie, w ofierze
szatanowi. Jedna d∏oƒ podnosi w gór´ s∏oik z krwià, jak kielich rubinowego wina.
Wn´trze celi wi´ziennej. Na ekranie pojawia si´ 17 letni Janek, samozwaƒczy kap∏an z Jarocina,
zatrzymany przez milicj´ w Szczecinie. Mówi : Teraz - jak si´ rozniesie, ˝e zosta∏em aresztowany i
ukarany, stan´ si´ bardziej znany w Êrodowisku wyznawców Lucyfera. Mo˝na powiedzieç, ˝e b´d´
Êwi´tym, prawie m´czennikiem…Przeczyta∏em jak Ewa by∏a kuszona przez w´˝a. To by∏o drzewo poznania dobra i z∏a. Zastanawia∏em si´, dlaczego Bóg zabroni∏ cz∏owiekowi poznaç dobro i z∏o. Doszed∏em do
wniosku, ˝e z zazdroÊci o pot´g´. Gdyby bowiem cz∏owiek pozna∏ dobro i z∏o, i by∏by nieÊmiertelny, sta∏by
si´ jemu równy. To On wyp´dzi∏ nas z raju. I zacz´liÊmy ˝yç, jak ˝yjemy. Wtedy zacz´liÊmy byç êli.
Scena 10:
Nowoczesne osiedle mieszkaniowe w Katowicach. Reporter wchodzi do nowego wie˝owca i wje˝d˝a
na 10 pi´tro. Naprzeciwko windy kortarzyk zas∏oni´ty szklanym przepierzeniem. Dziennikarz przyciska
guzik domofonu. Otwierajà si´ drzwi. Staje w nich szczup∏y niezbyt wysoki blondyn. Ci´cie : mieszkanie
urzàdzone jak na zdj´ciach zachodnich ˝urnali. Przepych i elegancja. Mikrokomputer, wie˝a sprz´tu
stereo, komplet Video. W kilku miejscach widaç odwrócone krzy˝e i gwiazdy kabalistyczne. W kuchni
krzàta si´ m∏odzieniec ostrzy˝ony do go∏ej skóry. To adept. Za kilka tygodni dostàpi zaszczytu wtajemniczenia. W tej chwili szybko przyrzàdza kanapki.
Scena 11:
Wn´trze mieszkania “Kardyna∏” nosi si´ ze swojà elegancjà. Czarne ubranie z cieniutkiej we∏ny. Na
przegubach ràk skórzane bransolety nabijane çwiekami. Sprawia wra˝enie jakby by∏ rozkojarzony. Co
chwila gestem g∏owy odrzuca spadajàce na oczy jasne w∏osy. Mówi nerwowo gestykulujàc:- Jestem
przekonamy o odkrywczoÊci zjawiska jakim jest satanizm. Wiem z moich w∏asnych doÊwiadczeƒ
˝yciowych, jak trudno znale˝ç odpowiedê na wiele dr´czàcych pytaƒ wynikajàcych ze stresów wspó∏czesnego ˝ycia. Zadawa∏em sobie pytanie, od czego zale˝y moje szcz´Êcie powodzenie “ Bardzo d∏ugo nie
umia∏em znaleêç odpowiedzi. Znalaz∏em jà dopiero w satanizmie. Doszed∏em do tego nie tylko przez moje
dotychczasowe ˝ycie, ale te˝ przez lektury, np. “Listy z ziemi” Twaina, “Tajemniczego przybysza”, przedwojenne ksià˝ki polskich kabalistów i muzyk´ heawy-metalowà. Pó˝niej przysz∏y obie pozycje La Veya,
jego doktryna i zrozumia∏em, ˝e jest ona w∏aÊnie tym, czego szukam. Satanizm jest dla mnie religià jednostki. Nie ma na Êwiecie innej teorii, która w sposób tak ˝ywotny dotyka∏aby interesu pojedynczego
cz∏owieka, korespondowa∏a z jego naturalnymi potrzebami i g∏´boko wnika∏a w mroczne zakamarki
duszy. Idea La Veya prowadzi do pe∏nej samorealizacji ka˝dej jednostki. Bóg katolików jest Bogiem
niekompletnym, bo hamuje w ludziach wszystkich ich naturalne zap´dy, drà˝y mózg jadem ascetyzmu,
kiedy tymczasem natura cz∏owieka domaga si´ pe∏ni ˝ycia zmys∏owego, tu i teraz, na tej ziemi.
Scena12 :
Adept wnosi do pokoju pó∏misek z kanapkami i karafkà rubinowego wina. Rozlewa je do kielichów
… Zbli˝enie kamery: dyplom podpisany przez La Veya to licencja “wyÊwi´cenia”, uprawniajàca do celebrowania “czarnych mszy” we wszystkich kaplicach Lucyfera na Êwiecie. Drugi dokument - Mianuj´ ci´
zwierzchnikiem Polskiej Prowincji KoÊcio∏a Szatana i czyni´ ci´ odpowiedzialnym za utworzenie jej
struktur. Podpis Sandor Anton La Vey - Black Papa. Ci´cie : widok z okna po drugiej stronie ulicy, trwa
budowa ogromnego koÊcio∏a. Robotnicy uk∏adajà betonowe elementy, pracuje dêwig. Nad wszystkim
góruje drewniany krzy˝. Nieopodal na piasku bawià si´ dzieci…
Scena 13 :
Plener, wieczór. Brama parku chorzowskiego. Adept czeka od d∏u˝szego czasu. Âwiadczà o tym
niedopa∏ki le˝àce na ziemi. Podchodzi reporter. Po chwili obydwaj wchodzà w bocznà uliczk´. Ci´cie :
26
adept i reporter przystajà przy skromnej furtce. Gdy mijajà drzewa ogrodu i wychodzà na plac przed
gankiem, okazuje si´, ˝e to ogromna willa, prawie pa∏ac. Ozdobne lampiony rozÊwietlajà kwietniki i
fontann´. Drzwi otwiera pokojówka w czarnym kostiumie. Ci´cie : du˝e pomieszczenie w podziemiach.
Âciany pomalowane na czarno. Pod jednà stoi tron. Za nim znak pentagramu i trzy szóstki. Po obu
stronach odwrócone krzy˝e. Przed tronem o∏tarz ze starej trumny. Na krzes∏ach i sofach siedzi kilkanaÊcie osób w ró˝nym wieku. Przewa˝ajà ma∏olaty. Ubrani sà przewa˝nie w d˝insowe kurtki bez r´kawów.
Dziewczyny w wieku licealnym i kilku go∏owàsów. Dwóch z nich ma na g∏owach czepki z diabelskimi
rogami. Jest te˝ kilku takich, którzy nie ró˝nià si´ wyglàdem od przeci´tnych ludzi z ulicy. Wchodzà
nowi. Ch∏opak i dziewczyna, siadajà w kàcie. Zbli˝enie: strzykawka z narkotykiem. Ig∏a wchodzi w sk∏utà
˝y∏´… S∏ychaç bicie zegara. Pó∏noc. Przez boczne drzwi wchodzi “Kardyna∏” w czarnym ornacie.
Scena 14 :
Plener: Noc, ksi´˝yc w pe∏ni. W srebrzystej poÊwiacie widaç horyzont postrz´piony iglicami dymiàcych kominów. Nad wie˝ami kopalni gromadzi si´ t∏usty, wdzierajàcy si´ w p∏uca ˝ràcy smog. Ha∏dy
w´gla lÊnià, odbijajà zimne blade Êwiat∏o. Ci´cie : wn´trze podziemnej kaplicy. “Kardyna∏” wznosi
ramiona, rozpoÊciera nad wiernymi czarny ornat. W tej ja∏owej pustyni stali i kamieni podnosz´ mój g∏os
abyÊcie go us∏yszeli! Przywo∏uj´ wschód i zachód, daj´ znak pó∏nocy i po∏udnia proklamujàc Êmierç
s∏abnàcym i dobrobyt silnym! Przybywam tutaj aby zmieniç màdroÊç Êwiata, aby zrewidowaç prawa
cz∏owieka i Boga!
Scena 15 :
Mówi Adept : Do KoÊcio∏a Szatana trafi∏em dzi´ki koledze który ju˝ wczeÊniej uczestniczy∏ w
“czarnych mszach” Zapozna∏ mnie z t∏umaczeniem “Czarnej Biblii” i “Rytua∏ów Sata-nistycznych”.
Pó˝niej zosta∏em uroczyÊcie wprowadzony do naszego Êrodowiska.
Reporter : Co na to twoi rodzice”
Adept : Sà za granicà. Poniewa˝ mistrz rezyduje obecnie w Katowicach, poczuwam sobie za ogromny
zaszczyt goÊciç go u siebie. Ucz´ si´ ˝ycia na nowo. Gdy z nim obcuj´, czuj´ jak sp∏ywa na mnie blask
∏aski. Chcia∏bym poznaç wszystkie stopnie tajemnic i zostaç kap∏anem.
Reporter : - Tak ma wyglàdaç twoja przysz∏oÊç”
Adept : - Przysz∏oÊç nale˝y do nas, do wyznawców Szatana. Wy chrzeÊcijanie nie macie ˝adnej
przysz∏oÊci. Katastrof´, która czeka Êwiat, prze˝yjemy tylko my. Zamiast - jak wy - na uderzenie
odpowiadaç nadstawieniem drugiego policzka, uczymy si´ odpowiadaç z∏em na z∏o i przemocà na przemoc. Nie b´dà ju˝ wi´cej potrzebne wasze ksi´gi hipokryzji. Nowych praw nauczy was “szatanska distryba”! Ka˝dy jej wiersz jest piek∏em, ka˝de jej s∏owo j´zykiem ognia! P∏omienie piek∏a p∏onà gwa∏townie! I oczyszczajà! Uczcie si´ nowego prawa!
Scena 16 :
W Polsce w tej chwili jest oko∏o 20 tys. satanistów, to jest tych, którzy majà ju˝ swoje diabelskie
imiona oraz tych, którzy przygotowujà si´ dopiero do wtajemniczenia. Na t´ liczb´ przypada 10 kap∏anów
zatwierdzonych przez “Czarnego Papie˝a”. Nie mamy jeszcze ogólnopolskiej struktury, poza moim
pos∏annictwem, natomiast w kraju dzia∏a 5 oÊrodków. Sà to kaplice wroc∏awska, krakowska, gdaƒska,
majàca wspólny rytua∏, nieco odbiegajàcy od La Veyowskiego, oÊrodek Êlàski, najÊciÊlej trzymajàcy si´
jego doktryny oraz oÊrodek szczeciƒski próbujàcy wprowadziç nieco inny rytua∏, bardziej przystosowany
do polskich warunków. Planujemy ogólnopolskie spotkanie, które mam nadziej´, doprowadzi do ujednolicenia stanowiska i dopomo˝e w powo∏aniu PPKSz.
Scena 17 :
Wn´trze podziemnej kaplicy. “Kardyna∏” mówi wznoszàc ramiona : Bracia i siostry rozpocznijmy
spowiedê. Czas wyjawiç grzech!
- “Asmodeusz” (ze skruchà) - Pomaga∏em sàsiadce przenieÊç szaf´, gdy jej mà˝ by∏ po operacji.
“Kardyna∏” (po chwili milczenia) - St∏uczesz im szyby we wszystkich oknach!
“Astrate” - Przeprowadzi∏am staruszk´ przez ulic´. By∏a niewidoma. Posz∏am po zakupy, by ul˝yç
27
matce. Nie mog∏am inaczej.
“Kardyna∏” : Nie mog∏aÊ” Pos∏uchaj wi´c mojej nauki. Najniebezpieczniejszym ze wszystkich k∏amstw
jest uÊwi´cenie i ob∏uda, w które wierzy ka˝dy, istnieje model prawdy: dobro i z∏o. To rodzi wszystkie
pomy∏ki generacji ludzi.
“Astrate” - Ave Satanas!
“Kardyna∏” - Wolno ci za˝yç dziÊ tylko jednokrotnie rozkoszy cielesnej. Nast´pny”
“Baalam” : - Nie splami∏em si´ dobrym uczynkiem!
“Kardyna∏” - Ave Satanas!
Scene 18 :
Na ekranie pojawia si´ d∏ugow∏osy, obroÊni´ty ch∏opak. To “Sabszios” z Krakowa. Mówi : Zawsze
mia∏em kompleksy. Najwi´ksze trudnoÊci sprawia∏o mi nawiàzanie kontaktu z dziewczynami. Gdy
wstàpi∏em do kaplicy, mia∏em 24 lata i jeszcze nigdy tego nie robi∏em.
Dopiero tutaj pierwszy raz. To przysz∏o samo, zupe∏nie bez problemu. Dziewczyny by∏y czu∏e i wyrozumia∏e. Z psychicznego s∏abeusza zmieni∏em si´ w m´˝czyzn´. Teraz jestem prawdziwym rycerzem
Szatana. “Iskathor” z Katowic, ciemnooka szatynka. Mam 19 lat, wstàpi∏am tu poniewa˝ uwielbiam seks!
Scena 19 :
Wn´trza podziemnej kaplicy. Na trumnie le˝à zw∏oki ma∏ego kota. Obna˝ona blondynka stoi naprzeciw tronu “Kardyna∏a”. Mówi : In domine Dei nostri Satanas Luciferi exelsi!
W imieniu Szatana w∏adcy ziemi, Króla Êwiata, rozkazuj´ si∏om ciemnoÊci, aby obdarzy∏y mnie swà
piekielnà mocà. Otwórzcie szeroko bramy piekie∏ i wyjdzcie z odch∏ani, aby powitaç mnie jako waszà
siostr´ i przyjaciela! Dajcie mi to, o co prosz´! Chc´ przybraç wasze imi´, jako czàstk´ siebie …
“Kardyna∏” podchodzi do dziewczyny. R´ka w r´kawicy z zakrzywionymi diabelskimi szponami dotyka jej nagiego ramienia. Szybki gest. Na ramieniu pozosta∏y krwawe Êlady. Zdrapuj´ z ciebie znami´
chrztu Êw. i nadaj´ ci imi´ Lilith, diablicy, pierwszej ˝ony Adama, która nauczy∏a go po˝àdania kobiety!
- “Kardyna∏” zrzuca z siebie czarny ornat i wznosi ramiona: - Oto Lilith, s∏u˝ebnica szatana!
Ecce ancilla Satanas!
Wszystkie dziewcz´ta zdejmujà ubrania. Po chwili stajà nagie dooko∏a trumny, na której le˝y Lilith.
Obna˝ony “Kardyna∏” pochyla si´ nad nià. - W imieniu Lucyfera przyjmuj´ ofiar´ z jej cia∏a. Po dokonaniu, dziewczyny odwracajà si´ w stron´ ch∏opców. Nagle z ukrytych g∏oÊników wybucha muzyka.
Rozpoczyna si´ orgia. Spoza kadru g∏os reportera :
- Dwa dni pó˝niej na jednym z osiedli w
Katowicach, w pewnym mieszkaniu na pierwszym pi´trze wybito wszystkie szyby. Wn´trze celi wi´ziennej. Mówi Janek, samozwaƒczy kap∏an: - My sataniÊci, mamy przeciwko sobie spo∏eczeƒstwo, instytucje
paƒstwowe i KoÊció∏, czyli praktycznie wszystkich. Wiem ˝e b´dziemy odpowiadaç nie za to, w co
wierzymy, tylko za to, co zrobiliÊmy. Najgorsze jest to, ˝e na nasze konto zacznà pracowaç tak˝e inni, np.
przest´pcy którzy zechcà obcià˝yç nas swoimi szachrajstwami. Nie zabraknie te˝ pewnie g∏upców, którzy
z braku wiedzy b´dà nas oÊmieszaç.
Scena 20:
Mówi “Kardyna∏” : Ci samozwaƒcy z Jarocina i awanturujàce si´ grupki, których cz∏onkowie
przyw∏aszczyli sobie nasze insygnia, to zwykli gówniarze. Z prawdziwym satanizmem nie majà nic wspólnego. To zwykli chuligani. Ja si´ od nich od˝egnuj´!
Scena 21 :
Cela wi´zienna. Mówi Janek: - Znam zarzuty zawarte w akcie oskar˝enia. Nie powinienem dostaç
wi´cej jak rok, no mo˝e pó∏tora. Ostatecznie jestem m∏odociany i mam nieskazitelnà opini´ w miejscu
zamieszkania. A to si´ liczy.
W koƒcu i tak pewnie wyjd´, gdy tylko minie po∏owa kary. Czy ˝a∏uj´” He, to trudno powiedzieç.
Odesz∏a ode mnie dziewczyna. Rodzice tak˝e mieli sporo nieprzyjemnoÊci. Ale jestem przecie˝ satanistà.
Nie mam zamiaru wyrzekaç si´ tego.
Przede wszystkim jestem pierwszym polskim m´czennikiem. To daje popularnoÊç i s∏aw´. Wiem ˝e niektóre Êrodowiska satanistów wyrzek∏y si´
28
mnie, ale to po prostu zwyk∏a zazdroÊç. A kardyna∏ pewnie boi si´ ˝e b´d´ chcia∏ go zdetronizowaç.
Niepotrzebnie. Raczej ju˝ za∏o˝y∏bym w∏asnà sekt´.
Scena 22 :
Sala rozpraw. Wszyscy wstajà. S´dzia odczytuje wyrok : W imieniu Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej Sàd Rejonowy w Jarocinie, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 1987 roku sprawy pod zarzutem
naruszania art. 197 par. 1kk przeciwko. . . uzna∏ go winnym zarzucanych mu czynów i skaza∏ go na rok
pozbawienia wolnoÊci. Uzasadnienie .…
P.S. Imiona i pseudonimy bohaterów reporta˝u zosta∏y zmienione. “Janek” przebywa ju˝ na wolnoÊci.
ZapoznaliÊmy si´ dostatecznie z “kanonem” Jarociƒskiej “czarnej mszy” Czytajàc te obszerne reportarze, staliÊmy si´ mimowolnie widzami okropnych, przewrotnych i koszmarnych, bo pewnie przez
samego Lucyfera wymyÊlonych cz´Êci sk∏adowych szatanskich “nabo˝eƒstw”
Czy obecnie mo˝emy ju˝ odpowiedzieç na w/w. pytanie “Czy szatan istnieje” “
Wstrzymajmy si´ jeszcze chwil´ z odpowiedzià. Wróçmy do rozÊpiewanej m∏odzie˝y “nie ma szatana”
M∏odzie˝ Êpiewa tak, bo takà pieʃ ktoÊ u∏o˝y∏ - Êpiewa jà bez ˝adnej analizy - rozumiem jà, choç
wcale to jà nie usprawiedliwia. Jest to opinia jednego z uczestników wzmiankowanej zabawy. W(g opinii
mego rozmówcy, szatan woli sam si´ nie ukazywaç, lecz dzia∏a z ukrycia, przesy∏ajàc myÊli i dajàc moc
realizowania ich. Woli sam zabawiaç si´ w chowanego -”nie ma mnie”! Wie bowiem doskonale, ˝e gdyby
okaza∏ swoje “dostojne” prawdziwe oblicze, nie wielu znalaz∏by ch´tnych, aby “taƒczyç” wraz z nimi. Nie
przerywajàc, mówi dalej : Czyta∏em wiele ksià˝ek katolickich i w Êwietle tylu wspania∏ych opracowaƒ,
których prawoÊç jest niepodwa˝alna, mog´ Êmia∏o stwierdziç, ˝e istniejà si∏y negacji, czyli duchy ciemnoÊci, zwane szatanami. Wierz´, ˝e osoby wybrane przez Boga do wype∏nienia wielkich misji, mogà
spotkaç szatana oko w oko, jeszcze w ˝yciu ziemskim. Nie sàdz´ jednak, ˝eby takie spotkanie by∏o mi∏ym.
Opisujà je ci, którym dane by∏o widzieç go.
Siostra Faustyna w swoim dzienniczku podaje : Jak˝e trzeba wspó∏czuç, tym którzy znajdà si´ na ca∏à
wiecznoÊç w towarzystwie szatana …
Dla przyk∏adu wymieni´ tu kilka osób, które ˝y∏y w naszym wieku, lub jeszcze ˝yjà, a którym niejednokrotnie zosta∏a z∏o˝ona szataƒska wizyta : Ojciec Pio - Stygmatyk z Pietralciny, Katarzyna Szymon Stygmatyczka Polska. Siostra Faustyna Kowalska - aposto∏ka Bo˝ego Mi∏osierdzia. W∏adys∏aw Biernacki
- Prorok naszych dni. Kazimierz Domanski - wizjoner z O∏awy, Janina Chmielakowa - wizjonerka z
Siedlec i inni.
Niektórzy z w/w musieli staczaç fizyczne walki z sztanem i jak mówià - najskuteczniejszà bronià, której
si´ Êmiertelnie boi jest w∏aÊnie KRZY˚! Przy objawieniach tak˝e szatan podszywa si´ pod Êwi´tych,
nawet osoby boskie, lecz poznaç go mo˝na po tym, ˝e nigdy nie ukazuje stóp (go∏ych stóp), w przeciwieƒstwie do osób boskich i Êwi´tych.
M∏odzie˝ umownie okreÊlona z “Jarocina”, ju˝ samà nazwà “satanistów” Êwiadczy swà uleg∏oÊç wobec
szatana, a tym samym, nie wiedzàc co czyni mianuje go swym “bogiem”.
Wàtpliwym jednak jest, aby on zamierza∏ ukazaç si´ osobiÊcie komukolwiek z wielbiàcej go m∏odzie˝y
jarociƒskiej. Wie bowiem doskonale, ˝e niejeden satanista po takiej wizycie zawróci∏by z op´tanczej drogi
i podà˝y∏by w poszukiwaniu wàskiej ciernistej Êcie˝ki, lecz wiodàcej do Chrystusa oraz Jego i naszej
Niepokalanej Matki.
Bardzo by mu Êpieszno by∏o, aby w sakramencie pokuty obmyç swà chorà na “tràd” dusz´, a “szaty”
swoje wybieliç we Krwi Niepokalanego Baranka “.
Szatan zna mentalnoÊç ludzkà, a wi´c z pewnoÊcià, nie uka˝e si´, ale zwleka, czekajàc na chwil´
stosownà - a tà jest Êmierç “penitenta” - wówczas …!
UÊcisnà∏em serdecznie d∏oƒ rozmówcy. Szcz´Êç Bo˝e! Przyjacielu! Tak! By∏o to mi∏e spotkanie.
Pismo Êw. szczególnie Nowy Testament wielokrotnie wspomina, ˝e upadli Anio∏owie, duchy ciemnoÊci istniejà i aktywnie dzia∏ajà. Szatan ju˝ dawno zosta∏ okreÊlony jako niesypiajàcy : “Szatan nie Êpi”!
EwangieliÊci i Aposto∏owie Chrystusa opisujà sceny, jak Chrystus i oni sami uwalniali op´tanych od
nieproszonego towarzystwa i mocy szatanów.
Âw Pawe∏, w liÊcie do wiernych okreÊla szatana “bogiem tego Êwiata” : mianowicie dla niewiernych,
którym bóg tego Êwiata zaÊlepi∏ umys∏, aby nie zajaÊnia∏ dla nich blask Ewangelii Chwa∏y Chrystusa,
29
b´dàcego obrazem Boga” (II Kor.4.4).
Polsko! Ojczyzno moja, tyÊ by∏a jak zdrowie, a obecnie toczy Ci´ “rak wieloraki”!
Stan Twego zdrowia budzi zastrze˝enia. Organizm Twój bada wielu specjalistów, szukajàc nazwy i
okreÊlenia gatunku niszczàcego Ci´ nowotwora. Wielu ju˝ pozna∏o Twà niemoc, lecz pokonani zastraszeniem nie wzmiankujà prawdziwej nazwy Twej niemocy, podajà jedynie diagnozy ogólnikowe: “Nowotwór
najz∏oÊliwszy”. Podajemy te okreÊlenia i diagnozy pod “chemicznà analiz´” historii niezak∏amanej.
Mo˝e wydaç si´ czytelnikowi ten fragment opracowania za posiadajàcy szczególny stopieƒ trudnoÊci,
jednak warto prze∏knàç t´ gorzkà pigu∏k´, by przynajmniej cz´Êciowo zbli˝yç si´ do prawdy a tym samym
do poznania podwalin interesujàcego nas tematu. Pozwoli to na odkrycie prawdziwej nazwy z∏oÊliwego
nowotwora, oraz na okreÊlenie jego gatunku i stopnia z∏oÊliwoÊci.
Ksià˝ka p.t. “Masoneria w Polsce wspó∏czesnej”, opracowana przez Boles∏awa Che∏minskiego,
wydana w 1936 roku w Warszawie w podtytule “Z Przesz∏oÊci” str 13-35 podaje:
Masoneria albo
inaczej wolnomularstwo jest pewnym stowarzyszeniem i jako takie posiada swojà ideologi´, w myÊl której
dzia∏a, oraz sobie w∏aÊciwe formy organizacyjne, w których pracuje. OczywiÊcie wa˝niejszà od form
organizacyjnych jest ideologia, ona bowiem w pierwszym rz´dzie stanowi o istocie stowarzyszenia.
W ideologii masoƒskiej, która si´ stopniowo w ciàgu lat rozwija∏a, podlegajàc pewnym zmianom,
mo˝emy z ∏atwoÊcià odnaleêç charakterystyczny motyw, który by∏ i jest jej g∏ównym i podstawowym
sk∏adnikiem we wszystkich okresach istnienia masonerii. Motywem tym jest przekl´ta walka z
“przekl´tym Rzymem”, ze spo∏eczeƒstwami i narodami chrzeÊcijaƒskimi i w ogóle z tym wszystkim, co w
oparciu o chrystjanizm i z jego ducha wyros∏o i tym duchem ˝yje.
Jest rzeczà logicznà, szukaç tam poczàtku tej walki, gdzie nauka chrystianizmu najpierw by∏a
g∏oszona, a wi´c - wÊród masonerii, musimy si´gnàç do czasów bardzo odleg∏ych i zajàç si´ a˝ sektà
˝ydowskà Faryzeuszów. By∏a to wÊród sekt ˝ydowskich w Palestynie, w okresie narodzenia Chrystusa,
sekta najbardziej zwarta. Ona to wyznawa∏a ów mesjanizm, który sta∏ si´ naczelnà wiarà spaczonego
judaizmu, wiarà w przyjÊcie Mesjasza, który zapewni ˝ydostwu ziemskie panowanie nad ca∏ym Êwiatem.
Równie˝ w ∏onie tej sekty (która po upadku Jerozolimy opanowa∏a ca∏e ˝ydostwo) znajdujemy owà mesjanskà gwiazd´ dawidowà, która pó˝niej b´dzie widoczna na emblematach wielu jeszcze innych sekt i ló˝
masoƒskich.
Wype∏nienie tego spaczonego mesjanizmu rozpocz´∏o ˝ydostwo od judaizacji spo∏eczeƒstw chrzeÊcijaƒskich, a judaizacja ta wyra˝a∏a si´ przede wszystkim w ziejàcej nienawiÊcià walce z “przekl´tym
Rzymem”, w rozbijaniu jednoÊci KoÊcio∏a Katolickiego, w tworzeniu sekt chrzeÊcijaƒskich, w ska˝aniu
nauki KoÊcio∏a. w niszczeniu wreszcie paƒstw i narodów katolickich, przywiàzanych do kultury ∏acinskiej.
Pierwszy okres judaizacji - to penetracja tajnego nauczania ˝ydowskiego do chrzeÊcjaƒstwa, penetracja pierwiastków ˝ydowskich i niebezpieczne ich przemieszczanie si´ (synkretyzacja) z
chrzeÊcijaƒskimi.
Dochodzi wkrótce do tego, ˝e niektóre symbole wiary chrzeÊcijaƒskiej spaczono, zniekszta∏cono, opatrzono przydawkami z symboliki ˝ydowskiej; pojawiajà si´ one w nauce ró˝nych ówczesnych sekt chrzeÊcijaƒskich.
Owa symbolika ˝ydowska – to skarbnica mistycyzmu dzisiejszych cadyków – która stanowi∏a cz´Êç
sk∏adowà i istotnà wszystkich nauk tych sekt, by∏a od zamierzch∏ych czasów zbiorem tajnych nauk,
kanonów i praw ˝ydowskich, przekazywanych ustnà tradycjà i uzna-nych obok prawa pisanego. Póêniej
ukszta∏towa∏a si´ ona w pewien system filozofii, przej´ty do g∏´bi duchem mistycyzmu, w∏aÊciwym psychice ˝ydowskiej.
Te wierzenia kabalistyczne, które spisywano w ksi´gi tajemne, niedost´pne laikom z których
najs∏ynniejszà jest “Sefer ha-Zohar” - “Ksi´ga Âwiat∏oÊci”, wywierajà wp∏yw na ró˝ne od∏amy chrzeÊcijaƒstwa. Powstaje wówczas “gnoza” która jest po∏àczeniem nauki chrzeÊcijaƒskiej z filozofià grecko-orientalnà, wierzeniami Wschodu i kaba∏à ˝ydowskà.
“Gnoza” przeciwstawiajàc si´ KoÊcio∏owi Êwi´tego Piotra, powo∏ywa∏a si´ ch´tnie na innego aposto∏a,
Êwi´tego Jana, jako ulubionego ucznia Chrystusowego, a zarazem twórc´ “Czwartej Ewangelii” i “
Apokalipsy”. Ten moment jest dla nas bardzo wa˝ny, bo ten “joanityzm” sekciarski przetrwa w sektach
bardzo d∏ugo, skoro zadomowi si´ mi´dzy innymi w lo˝ach masoƒskich. Ju˝ bowiem w tych wczesnych
30
lo˝ach spoczywa∏a “Czwarta Ewangelja”, jako dzie∏o mistyczne, na sto∏ach tych˝e ló˝, ca∏y zaÊ szereg ló˝
pó˝niej rozwini´tych nosi∏ miano ló˝ “joannickich” i odbywa∏ niektóre uroczystoÊci swoje w dzieƒ Êw.
Jana. . .
Inne etapy tej judaizacji - to przede wszystkim epilogi wypraw krzy˝owych, wyra˝ajàcy si´ mi´dzy
innymi w formacjach znanych zakonów rycerskich, które niekiedy, niewàtpliwie pod wp∏ywami kabalizujàcego Wschodu, przeobrazi∏y si´ w kolegia okultystyczne. Tutaj wspomnijmy choçby o najstarszym z
nich, noszàcym nazw´ Joanitów, którego siedzibà jest Malta która a˝ do koƒca XVIII-go stulecia by∏a
widownià okultystycznych wtajemniczeƒ; dalej o s∏ynnych Templariuszach, fikcyjnych czy rzeczywistych
antenach wspó∏czesnej masonerii, którzy bodaj piecz´towali si´ nawet wczesnomasoƒskim god∏em
“Krzy˝a i Ró˝y”, a mo˝e pierwsi u˝ywali tak˝e kabalistycznego symbolu Ducha Âw. (Parakleta); w koƒcu
zaÊ o Krzy˝akach, których zakonna symbolika i tradycja okultystyczna plàcze si´ po dziÊ dzieƒ w
rytua∏ach wolnomularskich.
Albigensi i Husyci byli dalszymi etapami tej judaizacji. Albigensi mocno podlegali wp∏ywom
˝ydowskim. Husyci stanowili ju˝ bezpoÊrednià forpoczt´ tak zwanej Reformacji.
Wielkie stowarzyszenie kabalistyczne znane w Europie pod nazwà masoneria, pojawia si´ nagle w
momencie, kiedy protest przeciwko KoÊcio∏owi rozbi∏ dopiero co jednoÊci chrzeÊcijaƒskiej.
Znany autor masoƒski Eliphas Levi, odnosi poczàtki masonerii do okresu reformacji, zaÊ samà
masoneri´ nazywa “Wielkim Stowarzyszeniem Kaba-listycznym”. Wyznanie to - podkreÊlajàce judeogenetyczne poczàtki masonerii - w ustach znanego masona - okultysty, wtajemniczonego w skryte tradycje swojej organizacji, jest wyznaniem cennym, ale nieodosobnionym. Potwierdza je równie˝ znany i
ceniony autor masoƒski August Wolfstieg.
“Wiele w naszych masoƒskich systemach, a zw∏aszcza w naszej symbolice wywodzi si´ niewàtpliwie z
tej Kaba∏y ˝ydowskiej.
To samo stwierdza równie˝ powa˝ny pisarz ˝ydowski Bernard Lazare : “Pewnym jest, ˝e u samej kolebki masonerii byli ˚ydzi, ˚ydzi-kabaliÊci : dowodzà tego niektóre zachowane ryty (masoƒskie)“.
Ten czynnik judeo-genetyczny masonerii podkreÊla równie˝ wtajemniczony “Wielki Mistrz” pierwszej
“Wielkiej Lo˝y” polskiej i szef warszawskiej “Kapitu∏y Ró˝anego i Z∏otego Krzy˝a”, najwy˝szej w∏adzy
dogmatycznej masonerii w Polsce, August Moszyƒski. Kiedy bowiem cz∏onek lo˝y masonskiej “Karol pod
Trzema He∏mami” - pracujàc w j´zyku niemieckim i mieszczàcej si´ w domu gminy ewangielickiej w
Warszawie przy ul. Królewskiej - “brat” “Salsinatus Magnus”, a poza “Zakonem wolnomularskim”. Król
Polski, Stanis∏aw August Poniatowski, zwróci∏ si´ do Moszynskiego (we wrzeÊniu 1781roku) z zapytaniem, co to jest masoneria, do której nale˝y, Moszynski w memoriale swoim odpowiedzia∏ :
“Wszystkie moje poszukiwania, tyczàce si´ filozofii hermetycznej oraz masonerii, przekona∏y mnie, ˝e
egzystowa∏a (w przesz∏oÊci) i egzystuje mo˝e jeszcze wiedza nieznana uczonym nowoczesnym, co ma za
przedmiot dzia∏ania przyrodzone, które uchodzà za nadprzyrodzone, nadto zaÊ tradycj´ przewrotów
naszego globu, a nareszcie znajomoÊç mniej niedoskona∏à, ani˝eli ta, którà my posiadamy, Istoty Bo˝ej.
Rozmaite te wiadomoÊci wydajà si´ pochodziç od Hindusów, od których przenios∏y si´ do Egiptu, gdzie
kap∏ani uczynili z nich przedmiot religii i wiedzy kap∏aƒskiej, w który wtajemniczono jedynie przywódców narodu i kasty kap∏aƒskiej.
Stamtàd Moj˝esz, geniusz czynny i przedsi´biorczy, zaczerpnà∏ pierwsze swoje wiadomoÊci i za
pomocà rzeczonej wiedzy dokona∏ cudów na dworze Faraona. Jest rzeczà prawdopodobnà, ˝e Moj˝esz i
Aaron jako dzier˝yciele tej wiedzy, pos∏ugiwali si´ nià do rzàdów nad hordà ˝ydowskà i przekazywali jej
tradycje arcykap∏anom narodu ˝ydowskiego, którzy ze swej strony wtajemniczali w nià królów przywiàzanych do zakonu, tak jak David i Salomon. Twierdzi si´ dalej, ˝e te nauki znajdujà si´ zawarte w
ksi´dze chaldejskiej, nazwanej “Zoharem”, wszelako sà one odtworzone tak dalece zawile i pod pokrywkà
tylu przypowieÊci i tylu s∏ów, których znaç trzeba wartoÊç liczbowà, jako te˝ êród∏os∏owy, ˝e ma∏o nawet
˚ydów rozumie si´ na tym “Zoharze”.
W tej liczbie wymienia si´ Falka i Franka, co znajà si´ na tym doÊç, a˝eby dokonywaç pewnych
eksperymentów czysto fizykalnych, które jednak wydajà si´ nadprzyrodzonymi ludziom, b´dàcym ich
Êwiadkami, a prostà szarlatanerià s∏yszàcym o nich uczonym. Jest wszak˝e rzeczà niemal pewnà, ˝e albo,
i˝ ten “Zohar” nie zawiera ca∏ej wiedzy tajnej, albo te˝, ˝e jego interpretatorzy nie pojmujà go w
zupe∏noÊci., bez czego nie ograniczyliby si´ jedynie tylko do zadziwienia ciekawych”.
31
…Eseƒczycy, jako potomkowie rodzin kap∏aƒskich ˝ydowskich, przechowywali równie˝ w swoich pustelniach niektóre Êlady wspomnianych nauk i udzielili znowu czàsteczek tych˝e Krzy˝owcom, a w szczególnoÊci Templariuszom, którzy… przekazali je na koniec spadkobiercom swoim, co pojawili si´ w tym ostatnim stuleciu pod nazwà masonów. . .
Je˝eli si´ zwa˝y, ˝e skutkiem przewrotów dziejowych dzier˝yciele tej wiedzy tajnej rozproszyli si´,
ka˝dy zaÊ z nich musia∏ wykszta∏ciç po paru uczniów, nie wyda si´ dziwne, i˝ ci ze swej strony wytworzyli
stowarzyszenie, które wyposarzyli w pewne pierwociny rzeczonej wiedzy, pozostawiajàc im piecz´ o
rozwini´cie tych˝e.
Wasza Królewska MoÊç rozumie kogo mam na myÊli.
Wyprowadza wi´c Moszynski w memoriale swoim genez´ masonerii od Moj˝esza, Dawida i Salomona,
poprzez pó˝niejszych arcykap∏anów i m´drców narodu ˝ydowskiego, a˝ do rabinów i cadyków-kabalistów
w∏asnego stulecia : Falka i Franka. Wyznaje równie˝ - w formie nieco zatajonej - ˝e jego zdaniem, a raczej
nie tylko jego, lecz wed∏ug tradycji, wolnomularzy, podstawà ich organizacji tajnej jest wiedza tajemna,
czerpana wprost z tej skarbnicy mistycznej, którà dla ló˝ masonskich stanowi∏a ksi´ga ˝ydowska “Sefer
ha-Zohar” - g∏ówny twór kaba∏y ˝ydowskiej.
Wskazuje wi´c tutaj Moszyƒski wyraênie - razem z resztà z wieloma innymi wtajemniczonymi g∏osami,
˝e istotnych êróde∏ masonerii szukaç nale˝y w kabalistyce ˝ydowskiej.
Czym ˝esz jest ta Kaba∏a ˝ydowska “
Salomon Majmon, filozof ˝ydowski z XVIII wieku, wtajemniczony w arkana Kaba∏y, cz∏onek tajnego
˝ydowskiego stowarzyszenia, znanego pod nazwà “Stowarzyszenie pobo˝nych”, które - wed∏ug s∏ów jego mia∏o cel mniej wi´cej taki, jak zakon illuminatów w Bawarii i pos∏ugiwa∏o si´ nader podobnymi Êrodkami, podaje o Kabale nieco szczegó∏ów w swojej “Autobiografii”.
Kaba∏a - a˝eby nieco obszerniej o tej Boskiej wiedzy pomówiç - jest w szerszym znaczeniu tego wyrazu
podaniem i oznacza nie tylko wiedz´ tajemniczà, której nikt nie powinien wyk∏adaç publicznie, ale jest
zarazem metodà wyprowadzenia nowych praw z przepisów, znajdujàcych si´ w PiÊmie Âwi´tym, podaje
wreszcie pewne fundamentalne prawa, które jakoby Moj˝esz ustnie przekaza∏ na górze Synai. W ÊciÊlejszym atoli znaczeniu Kaba∏a oznacza po prostu przekazanie tajnych wiadomoÊci. Takowe dzieli si´ na
Kaba∏´ teoretycznà i praktycznà.
Pierwsza zawiera nauk´ o Bogu, o jego przymiotach, które wyra˝aç si´ dajà za pomocà ró˝norodnych
imion, powstawaniu Êwiata przez stopniowe samoograniczenie si´ Jego nieskoƒczonej doskona∏oÊci, oraz
o stosunku wszystkich rzeczy do Jego najwy˝szej Istoty.
Druga jest naukà o tym, jak z pomocà owych ró˝norodnych imion Boga, które wyra˝ajà odr´bne si∏y
i stosunki do zjawisk natury, mo˝na dowoli oddzia∏ywaç na te ostatnie. Owe Êwi´te imiona rozwa˝ane sà
tu nie tylko, jako dowolne, ale jako przyrodzone znaki, tak i˝ wszystko, co si´ z tymi znakami
przedsi´bierze, musi jakoby wywieraç wp∏yw na same przedstawianie przez nie rzeczy.
Z poczàtku by∏a Kaba∏a li tylko psychologià, fizykà, moralnoÊcià, politykà itp. przyodzianà w szaty
symboli i hieroglifów w bajkach i alegoriach, których ukryty sens odkrywaç mogli jeno ludzie odpowiednio uzdolnieni t.j. przywódcy tajnego stowarzyszenia . Ale stopniowo, mo˝e po wielu ró˝norodnych
rewolucjach, ów tajemniczy sens zosta∏ zatracony i znaki pocz´to braç zamiast oznaczonych przez nie
poj´ç. Ale˝ gdy ∏atwo zauwa˝ono, i˝ owe znaki musia∏y przecie˝ coÊ oznaczaç, dano wyobraêni wol´
wymyÊlaç na nowo ów sens tajemniczy, który z dawna zaginà∏. Chwytano najbardziej odleg∏e analogie
pomi´dzy znakami i rzeczami, a˝ wreszcie Kaba∏a urobi∏a si´ na jakàÊ sztuk´ szalejàcego rozumowania
– albo na systemat wiedzy, oparty na kaprysach. Jej wiele obiecujàcy cel – u˝yczenie mocy dowolnego
oddzia∏ywania na natur´, oraz wysoce napi´ty i uroczysty ton, którym to zapowiada, oczywiÊcie oddzia∏ywaç musia∏y na usposobienie marzycielskie, na umys∏y Êcis∏à wiedzà i gruntownà filozofià
nieoÊwiecone.
G∏ównym, dzie∏em, z którego studiowaç mo˝na Kaba∏´, jest ksi´ga, Zohar, która pisana jest w j´zyku
syryjskim. Wszystkie inne pisma kabalistyczne sà tylko komentarzami lub wyciàgami z tamtych.
“Pewien rabin francuski, imieniem Rabbi Mozes de Lion (XII wiek po Chr), sporzàdzi∏ ponoç wed∏ug
Rabbiego Józefa Candia, “Zohar” i podrzuci∏ go narodowi ˝ydowskiemu w charakterze staro˝ytnej ksi´gi,
której autorem jako by mia∏ byç s∏ynny talmudysta Rabbi Simon Ben Jochaj (II wiek po Chr.) Ksi´ga owa,
32
jak ju˝ rzeczono wy˝ej, zawiera∏a wyk∏ad Pisma Âwi´tego wedle zasady Kaba∏y, a raczej mieÊci owe
zasady kaba∏y w formie wyk∏adu Pisma Âwi´tego i równoczeÊnie z niego je stwarza. Ma ona tedy, jako
Janus, oblicze podwójne i winna byç wyjaÊniona z dwu ró˝nych stanowisk.
Z jednej strony stanowi ona systemat w rodzaju tych, które omawiane sà szeroko w pismach kabalistycznych, daje tedy pole wyobraêni, która buja wedle upodobania, a w koƒcu bynajmniej nie dochodzi
do jaÊniejszego uj´cia rzeczy, które z poczàtku by∏y ciemne. Pewne moralne i fizyczne prawdy wy∏o˝one
sà tu obrazowo, ale one wreszcie ginà w labiryncie hiperfizycznego oglàdu. Ten rodzaj Kaba∏y jest
umi∏owanym zaj´ciem pisarzy kabalistycznych i stanowi ma∏e misterium wspomnianego stowarzyszenia
t.j. “Stowarzyszenia pobo˝nych”, które mia∏o cel mniej wi´cej taki, jak zakon illuminatów, w Bawarii i
pos∏ugiwa∏o si´ nader podobnymi Êrodkami.
Z innego stanowiska natomiast mamy tu do czynienia z treÊcià politycznà, która znana jest tylko
przywódcom stowarzyszenia tajnego. Wszelako i oni sami i ich czynnoÊci pozostajà zawsze w ukryciu,
znani sà tylko pomniejsi kierownicy. Ci ostatni nie mogà zdradziç tajemnic politycznych, albowiem sami
ich nie znajà. Pierwsi nie zdradzà ich nigdy, bo to przeczy∏oby ich interesom. Tylko ma∏e po prostu literackie sekrety udzielane sà ludowi i zalecane, jako rzeczy wielkiej wagi. Wi´ksze (polityczne) tajemnice
nie sà przedmiotem nauczania, lecz o ile zrozumia∏e sà same przez si´, wprowadzane sà w czyn.
Du˝à, wprost nie do pokonania zapor´ dla chrzeÊcijaƒskich badaczy masonerii stanowi fakt, ˝e nie sà
Êwiadomi arkanów tej ˝ydowskiej Kaba∏y. Przyst´pujàc bowiem do ustalenia genezy masonerii, napotykajà oni jakby tajemniczy mur, którego przebiç nie sà w stanie. Albowiem nie wystarczy∏aby tu
dok∏adna znajomoÊç j´zyka hebrajskiego, skoro uczeni w Kabale twierdzà, ˝e hebrajszczyzna ma podwójne znaczenie i tak, jak litery hebrajskie jednoznaczne sà z liczbami, tak nieraz, czytajàc te zg∏oski,
napisane alfabetem hebrajskim, doszukiwaç si´ w nich nale˝y raczej kombinacji cyfrowych (jak na
przyk∏ad co do daty upadku papiestwa czy przyjÊcia Mesjasza), ni˝ sensu literalnego. Nie mogàc wi´c
dotrzeç do jàdra sprawy, tj. Kaba∏y ˝ydowskiej, musi niewtajemniczony badacz chrzeÊcijaƒski ograniczyç
si´ do sàdzenia drzewa po jego owocach, musi osàdziç, jakie by∏y rezultaty i wyniki dzia∏alnoÊci tajnych
stowarzyszeƒ masoƒskich. Pod tym wzgl´dem, pomimo tajnoÊci, jakà z regu∏y okrywa masoneria swoje
dzia∏anie, ale dzi´ki wyjàtkowej che∏pliwoÊci, jakiej da∏a upust po sukcesach Wielkiej Wojny mo˝na stosunkowo du˝o powiedzieç.
Nie nale˝y jednak wiàzaç przede wszystkim i wy∏àcznie powstania masonerii (wolnomularstwa) z
rzemieÊlniczymi cechami Êredniowiecznymi mularzy, którzy trudnili si´ budowà katedr i innych budowli
ówczesnych - jak chcà utrzymaç niektórzy masoni.
Zwyczaje bowiem wczesnych ló˝ masoƒskich we Florencji i Livornie (w.XVI) jak równie˝ niektóre
ust´py z dzie∏ filozofa Franciszka Bacona wtajemniczonego - jak si´ wydaje - “Ró˝okrzy˝owska” wczesnomasoƒska formacja, wyraênie wskazuje na to, ˝e ci wczeÊni “mularze” jak i “wolnomularze” w ogóle pracowali nie nad budowà jakiejÊ chrzeÊcijaƒskiej katedry, ale wprost przeciwnie - nad odbudowà symbolicznà Êwiàtyni Salomona.
Nie nale˝y wi´c rozpoczynaç historii masonerii od fikcyjnej daty roku 1717 (rzekomej daty za∏o˝enia
masonerii), ale si´gnàç Êmia∏o wstecz, przynajmniej do poczàtku wieku XVI.
Nie ulega bowiem kwestii, ˝e daty wst´pne Reformacji niemieckiej, daty znamionujàce fakt epokowy
rozerwania jednoÊci KoÊcio∏a Katolickiego, stanowià w∏aÊciwy prolog do powstania masonerii.
Jest faktem stwierdzonym, ˝e kabalizacja spo∏eczeƒstw chrzeÊcijaƒskich najg∏´biej zaznaczy∏a si´ w
wieku XVI wieku Reformacji. Wtedy to w Hiszpanii, W∏oszech, w Niemczech, w Polsce ludzie z wy˝szych
stanowisk zajmujà si´ okultyzmem, alchemià, astrologià - czy te˝ wprost Kaba∏à ˝ydowskà. We W∏oszech
dzia∏ajà grupy humanistów, a zwiàzek mi´dzy humanizmem i wspó∏czesnà masonerià zosta∏ ju˝ dziÊ
przez nauk´ ustalony. Jest równi˝ faktem, ˝e wtedy w∏aÊnie, we W∏oszech, w tych ko∏ach humanistycznych, których dzia∏alnoÊç uwa˝ajà dziÊ masoni za Êwiadomà i zorganizowanà robot´ pewnego zespo∏u,
dochodzi do wybitnego zainteresowania si´ Kaba∏à ˝ydowskà.
Pico della Mirandolla i inni znani humaniÊci przeprowadzajà g∏´bokie studia nad Kaba∏à. Reformacj´
zaÊ samà charakteryzuje silny rozkwit okultyzmu i kabalistyki wokó∏ Reuchlina, s∏ynny Melanchton
nale˝a∏ do klasycznie ju˝ sformowanego stowarzyszenia tajnego. Reformator zaÊ Socyn, który tyle mia∏
do czynienia z Polskà, po dziÊ dzieƒ uwielbiany jest przez masoneri´, jako jeden z jej praojców duchowych.
Centrum owego kabalistycznego okultyzmu w Europie do koƒca XV wieku by∏a Salamanka, a do
33
koƒca XVI wieku - Kraków, który - byç mo˝e - jest nim do dnia dzisiejszego : “… sam Bóg po Palestynie
Polsk´ musia∏ dla ˚ydów na nowà ziemi´ obiecanà, a Kraków na nowà Jerozolim´ przeznaczyç” - twierdzi
˝ydowski “Mesjasz” i Chacham , Jakób Frank.
“Kraków jest miastem na wskroÊ ˝ydowskim i musi staç zawsze na stra˝y wielkiej tradycji ˝ydostwa” - g∏osi publicznie odezwa ˝ydowska, rozlepiana na murach Krakowa w czerwcu 1935r.
Reformacja zamyka pierwszy etap judaizacji Europy. Te wszystkie podminowania, jakie w ciàgu
wieków by∏y pod KoÊció∏ Katolicki podk∏adane, wybuch∏y w Reformacji.
Równie˝ na lata Reformacji, spodziewali si´ ˚ydzi - na mocy przepowiedni, wysnutych z Kaba∏y przyjÊcia mesjasza i rozwin´li w tym czasie wzmo˝onà dzia∏alnoÊç politycznà.
W ciàgu wieku XVI i nast´pnych dochodzi do tego, ˝e w ca∏ej Europi, pod has∏em wyzwolenia si´ od
doktryn koÊcielnych, powstaje g´sta sieç tajnych organizacji - ló˝, ho∏dujàcych Kabale, a wi´c w swej
najg∏´bszej istocie, zaz´biajàcych si´ o pierwiastki mistyczne ˝ydostwa.
Przejawia si´ to bardzo wczeÊnie w ca∏ej symbolice i rytualistyce tych ló˝, je˝eli tutaj ju˝ spotkamy t´
gwiazd´ pi´cio czy szeÊcio ramiennà, (bo tu zachodzi wariant) która pojawi∏a si´ na powstaƒczych sztandarach Bar Kochby (przywódcy jednego z powstaƒ ˝ydostwa przeciwko “przekl´temu Rzymowi” je˝eli
spotkamy jà tak˝e u Cagliostra, je˝eli w lo˝ach i nauce prokuratura masonerii Bacona z Werulamu, znajdujemy symbol odbudowy Êwiàtyni Salomona, je˝eli na sztandarach Cromwella pojawia si´ “Êpiàcy lew
Syjonu” - to wszystko to jest argumentem, który Êwiadczy, ˝e hebrajska konstrukcja rytua∏u i symboliki
masoƒskiej nie mo˝e byç tylko przypadkowà dekoracjà. Jest ona zewn´trznà postacià ideologii i nauki
masonskiej, wynikajàcej najsciÊlej z ducha lo˝owego, a jeszcze jednym wi´cej dowodem jest ten fakt, ˝e
symbolem tzw. “kamienia filozoficznego”, który by∏ celem mozolnych poszukiwaƒ dawnych ló˝
masoƒskich, by∏a ˝ydowska szeÊcioramienna gwiazda dawidowa - symbol bardzo wiele mówiàcy.
Z chaosu walk religijnych w Niemczech wykluwa si´ pasmo wojen i akcji politycznych o charakterze
wybitnie ju˝ masoƒskim, jak rebelie Cromwella w Anglii, jak najazd Karola Gustawa (a bodaj i Karola
XII) na Polsk´, jak osàdzenie równoczeÊnie niemal dynastii saskiej w Polsce, a oranohanowerskiej w
Anglii, jak wreszcie - przygotowanie rewolucji francuskiej.
Równie˝ na rok 1648 ˚ydzi przygotowali wiele akcji politycznych, jako ˝e w roku tym spodziewali si´
znowu przyjÊcia Mesjasza. Byli tego tak pewni, ˝e w doÊç bezwzgl´dny sposób zacz´li poczynaç sobie z
ludnoÊcià nie˝ydowskà.
“ Przyczyni∏a si´ do tego nierozwa˝nego post´powania ˚ydów, puszczona wtedy wieÊç, na mocy k∏amliwych wskazówek “Zoharu” o majàcym si´ zjawiç w 1648 r. Mesyjaszu. Ta nadzieja rych∏ego zbawienia i
osiàgni´cia najwy˝szej samoistoÊci, pozbawi∏a ˚ydów wszelkich wzgl´dów, jakimi dotàd wzgl´dem
innowierców si´ powodowali.
W zakresie polityki zagranicznej Anglii za Cromwella nast´puje , po raz pierwszy bodaj w historii, jak
najÊciÊlejsze ju˝ sprz´˝enie dyplomatyczne paƒstw i mocarstw, majàcych na dalszym planie obalenie
Rzymu, a na bli˝szym - tronów katolickich. Cromwell, król szwedzki, margrabia branderburski, Rakoczy
na W´grzech, czeski sekciarz Komeƒski (Komenius) - wszyscy cz∏onkowie tajnych organizacji wczesnomasoƒskich - maszerujà tu pod wspólnym has∏em zniszczenia Rzymu, jego wiary i organizacji.
Z tym planem i niebawem po nim nast´puje intronizacja dynastii saskiej w Polsce, i tu przechodzimy
ju˝ do naszych spraw rodzinnych.
Ostatnie prace Dr.K.M. Morawskiego, wykazujà, jakim torem sz∏o opanowanie tronu polskiego przez
masoneri´. Zacz´∏o si´ od najazdu karola Gustawa na Polsk´ (1655r.), kiedy to na przybocznej jego
choràgwi jawi si´ Duch Êw. (Paraklet) – symbol w tym wypadku wybitnie masoƒski, przystosowany
wybitnie do symboliki Lo˝y . Na tej samej choràgwi dopatruje si´ Dr. Morawski s∏onecznika, który, jak
wiadomo - by∏ god∏em tajnej przynale˝noÊci Karola Gustawa do wczesno - masoƒskiej organizacji
“Zakonu Palmowego”.
(Rok 1655 - to pierwszy szturm generalny, na Polsk´ wp∏ywów masoƒskich, przygotowany przez
Czecha Komeƒskiego, autora masoƒskiej ksi´gi “Via Lucis”, a wykonany przez Szweda Karola Gustawa
i Prusaka Fryderyka Wilhelma, cz∏onków tej samej, tajnej organizacji niemieckiej “Zakonu Palmowego”,
jak równie˝ podejrzanego o przynale˝noÊç do wczesnego wolnomularstwa, W´gra innowiercy Rakoczego.
Ta próba ogarni´cia Polski przez “brata” Karola Gustawa - jak wiadomo - zawiod∏a. “Bracia” nie dali
jednak za wygranà i w koƒcu wieku XVII widzimy, czynnych przy robocie, tych samych tuzów
34
masoƒskich, którzy pracowali ju˝ nad elekcjà polskà po abdykacji Jana Kazimierza. Widzimy przede
wszystkim Leibniza.
W zwiàzku z nazwiskiem i rolà jakà Leibniz odegra∏ dwukrotnie przy elekcjach polskich (Micha∏a
WiÊniowieckiego i Augusta II) wspomnieç nale˝y tu o jeszcze jednym konsekwentnym usi∏owniu tajnych
organizacji masoƒskich, które niewàtpliwie wynika∏o z ich zwiàzku z ˝ydostwem. I tak, ju˝ w najwczeÊniejszych traktatach masoƒskich, ziejàcych nienawiÊcià do Rzymu i papie˝a, spotykamy
równoczeÊnie wzmiank´ o czym innym: spotykamy has∏a “ pogn´bienia niewiernego mahometa”.
To zaÊ t∏umaczy si´ ∏atwo, je˝eli uprzytomnimy sobie, pod czyim panowaniem znajdowa∏a si´ wówczas
(i a˝ do wielkiej Wojny) Palestyna. Albowiem - wg. Talmudu- “Syn Dawida (Mesjasz) nie przyjdzie
wpierw, dopóki nie ustanie najmniejsze panowanie nad Izraelem”
Zadaniem ówczesnych ló˝ masoƒskich, których jednym z najznakomitszych przedstawicieli by∏
w∏aÊnie Lejbnitz, by∏o - w du˝ej mierze - orientowanie mocarstw europejskich frontem przeciwko Turcji.
Tym si´ t∏umaczy s∏ynna rozprawa Leibnetza, przeznaczona dla króla francuskiego Ludwika XIV, w
której Leibnetz radzi królowi opanowanie Egiptu (jako drogi do Palestyny) . Tym te˝ t∏umaczà si´
nadzieje, jakie wiàzali “bracia” z obsadzeniem przez nich tronu polskiego i ewentualnym wykorzystaniem
go do celów antytureckich.
Na przysz∏ego króla Polski, kraju katolickiego, zosta∏ upatrzony nie bez poparcia finansjery ˝ydowskiej
(domy bankowe Wertheimera i Lehmana), protestant, sam “Dyrektor Kolegium Ewangielickiego Rzeszy
Niemieckiej”, ksià˝´ elektor saski, Fryderyk August, pó˝niejszy Król Polski, August II.
Ksià˝´ saski, jak znowu wykazujà badania historyczne Dr. K.Morawskiego, zawczasu ju˝ zosta∏
przyj´ty; je˝eli nie wprost do masonerii, to w ka˝dym razie do okultystycznych od∏amów i mo˝na
powiedzieç, ˝e przez ca∏y czas jego panowania znaczà si´ doÊç wyraênie Êlady bàdê to przynale˝noÊci,
bàdê te˝ sk∏onnoÊci jego do polityki z inspiracji ló˝. Najznamienniejsza w tym wzgl´dzie jest jego korespondencja z Berlina z koƒcowych lat panowania, korespondencja oznaczona piecz´cià
“Ró˝okrzy˝owców”, umieszczona na dokumentach, które majà zwiàzek bezpoÊredni ze snutymi wówczas
przez Augusta planami rozbioru Polski - do spó∏ki z Berlinem.
Rok zatem 1697 jest datà pokojowego zalewu Polski, przez wp∏ywy masoƒskie w osobie Sasa Augusta
II.
Drugie 30-lecie wieku XVIII oznacza w Europie wyraêny ju˝ wzrost i organizowanie si´ tych wszystkich tendencji, które z czasem doprowadzajà do rewolucji francuskiej.
OczywiÊcie ˝e Spiritytus Movens jest tu po dawnemu masoneria, a w∏aÊciwie , ÊciÊlej mówiàc, te si∏y,
które jà wywo∏ujà i dajà natchnienie. Ârodki wszak˝e dzia∏ania dostosowane sà do epoki, jej zami∏owaƒ i
mody. “Nowinki” i “wtajemniczenie” masoƒskie p∏ynà kana∏em tzw. “nowej filozofii”, przelewajà si´ do
salonów i mobilizujà tym bez trudnoÊci na swe us∏ugi tych, którzy pó˝niej padnà ofiarà, przygotowanej
przez siebie rewolucji. Nie potrzeba dodawaç, ˝e tendencje te, docierajàc do dworu francuskiego i ogarniajàc gabinety ministrów i faworytów wypaczajà polityk´ Francji. Dochodzi np. do tego, ˝e w wojnie siedmioletniej wysi∏kiem ló˝ udaje si´ uchroniç Fryderyka Pruskiego przed czekajàcà go, niewàtpliwà
zag∏adà. Wysz∏o to potem na nieobliczalnà szkod´ dla Francji i Polski.
RównoczeÊnie zaÊ ta sama robota “filozoficzno-masoƒska”, która tak umie zu˝ytkowaç modne tendencje salonów dla swoich celów, nie omieszkuje z równà zr´cznoÊcià - co zw∏aszcza wykaza∏ historyk
francuski August Cichin - siecià misternie skonstruowanych klubów pokryç ca∏à prowincj´ francuskà.
Mo˝na powiedzieç, ˝e wykonana tu zosta∏a “robota sztabowa”, która Êwietnie pos∏u˝y celom
rewolucyjnym w momencie, kiedy koÊci zostanà rzucone.
Uwzgl´dniç nale˝y tak˝e - co do spr´˝yn rewolucji - i kardynalnà spr´˝yn´ ˝ydowskà. ˚ydzi wp∏ywajà
na wielkà polityk´ europejskà ju˝ od dawna, przewagà swojej finansjery. Holenderscy bankierzy ˝ydowscy Suassowie u∏atwiajà przyjÊcie do w∏adzy w Anglii dogodnej ˝ydowstwu dynastii orano-hanowerskiej.
˚ydowski dom bankowy Wertheimera w Wiedniu finansuje wojn´ tureckà i elekcj´ polskà Augusta II,
podobnie jak ˝ydowski dom bankowy Lehmanna w Dreênie.
RównoczeÊnie odbywa si´ r´kà ˝ydowskà dezorganizacja katolickich paƒstw europejskich od
wewnàtrz. Mamy tego wymowne przyk∏ady w Polsce, gdzie pierwsze sejmy za Augusta III, majàce
przeprowadziç w obliczu zbli˝ajàcych si´ i toczàcych wojen powi´kszenie wojska, zrywane sà po∏àczonymi
r´kami masonów i ˝ydów, u∏atwiajàcych i przeprowadzajàcych przez swoich sztadlanów przekupstwa sej-
35
mowe.
Mamy tego przyk∏ady i we Francji, gdzie dawniej najznamienitsi magowie, szarlatani stulecia, Saint
Germain i Gagliostro, obydwaj wp∏ywajàcy w pewnym zakresie na polityk´ francuskà i losy monarchii,
obydwaj podejrzani sà - na mocy zgodnej opinii êróde∏ - o pochodzenie ˝ydowskie.
Analogiczne przyk∏ady znalaz∏yby si´ w katolickiej Austrii i w katolickiej Hiszpanii.
Najwi´ksze powodzenie planów massoƒskich przypada na trzecie trzydziestolecie wieku XVIII.
“Rok 1764 to manewr ló˝ na korzyÊç wybranego przez nie na tron “brata” Poniatowskiego pod batutà.
. .”brata” Repina: rok 1766 to”gwóêdê do trumny Polski” w postaci sprawy dysydeƒskiej, kierowanej
przez “braci” Fryderyka, Bernsdorffa i Repina: rok 1767 to - konfederacja radomska z czynnym udzia∏em
- w kulisach - masona Podoskiego, lata 1768 - 1771 to konfederacja barska, manewrowana na dystans
przez “braci” Choiseulsàa, Fryderyka i pomniejszych - Asseburga i Bola. Wreszcie rok 1772 to rozbiór
Polski i równoczeÊnie - na znak zwyci´stwa Lo˝y - uroczysta erekcja (nie bez udzia∏u “braci” polskich)
paryskiego “Wielkiego Wschodu” – formacja masoƒska, a w roku 1773 - kasta zakonu Jezuitów i równoczeÊnie - na znak zwyci´stwa Lo˝y - wprowadzenie si´ tego˝ “Wielkiego Wschodu” do by∏ego domu
Jezuitów w Pary˝u.
…Rok 1788 - zbiera si´ w Polsce sejm czteroletni dla uchwalenia - primo loco - przymierza z
masoƒskimi Prusami, rzàdzonymi przez “braci” Haugwitzów, Lucchesinich i Biechoffwerderów, rok 1789
- zbierajà si´ we Francji Stany Generalne, które z czasem przeobra˝ajà si´ w Komitet, a ten Êciàwszy
króla, sprz´gnie si´ z tymi samymi Prusami traktatem w Bazylei i - równie˝ z wrogà sobie Anglià usankcjonuje podzia∏ Polski. Europa wyma˝e tak solidarnie jej imi´ z dziejów pod masoƒskim has∏em
“Ecreasez l`infame! (“Zniszczcie bezecnà!”).
I znowu okres rozbiorów Polski, tej najwi´kszej, zbrodni w dziejach, w której udzia∏ masonerii jest ju˝
bezsporny, zjawia si´ w∏aÊnie na ziemiach przeznaczonej na rozbiory Polski - jeszcze jeden “Mesjasz”
˝ydowski Jakób Lejbowicz, Frank Dobrucki, który niedwuznacznie wyznaje : “Uwa˝ajcie, nim ja
wszed∏em do Polski, wszyscy panowie siedzieli spokojnie i król z nimi, a skoro wszed∏em do Cz´stochowy
(1760 r.) opowiedzia∏em i donios∏em wszystkim, ˝e Polska rozdzielonà zostanie”.
Po dokonaniu kasaty zakonu Jezuitów oraz rozbioru Polski przystàpi∏a masoneria do przeprowadzenia
trzeciej akcji - chwilowo dla siebie najwa˝niejszej, to jest do obalenia “arcyhrzeÊcijaƒskiej” monarchii
francuskiej. Znane sà dzieje tej “wielkiej rewolucji”, gdzie niemal wszyscy dzia∏ajàcy aktorzy nale˝eli do
masonerii. Mirabeau, jeden ze znakomitych jej poprzedników, zanim wyjdzie na ulic´ Pary˝a i wystàpi
jako trybun ludu, s∏ucha rad i pobiera nauki w Berlinie od sztandarowego ˚yda. Moj˝esza Mendelssihna,
nazwanego przez swych rodaków “Trzecim Moj˝eszem”. Tote˝ “wielka rewolucja” przynios∏a w swych
ostatecznych rezultatach koniec dynastii katolickiej we Francji, a da∏a ˚ydom równouprawnienie wÊród
spo∏eczeƒstw chrzeÊcijaƒskich - nies∏ychanie dla nich donios∏à zdobycz - “otworzy∏a przed ˚ydami wed∏ug pisma ˝ydowskiego - wrota do odegrania wybitnej roli w ustroju kapitalistycznym.
Ca∏y wiek XIX, a raczej ca∏e stulecie od Kongresu Wiedeƒskiego, a˝ do wybuchu Wielkiej Wojny (1815
- 1914) opanowane jest podziemnymi ruchami omawianej organizacji.
W pierwszym i drugim trzydziestoleciu przejawia si´ dzia∏alnoÊç masonerii g∏ównie w organizowaniu
narodów przeciwko królom. Dzia∏alnoÊç ta zaznacza si´ przede wszystkim w tym, ˝e ruchy narodowe,
którymi zaopiekowa∏a si´ masoneria, nabiera∏y wyraênego i bojowego nastawienia przeciwko KoÊcio∏owi
i w tym g∏ównie kierunku by∏y przez masoneri´ wykorzystywane (Karbonariusze). KorzyÊci, jakie stàd
niewàtpliwie pewne narody odnios∏y, by∏y jedynie rezultatami pobocznymi, nie zamierzonymi bynajmniej
przez masoneri´.
Nasuwa si´ tutaj - dla oka niedoÊç subtelnego - pewna trudnoÊç czy sprzecznoÊç, jak sobie
wyt∏umaczyç, ˝e najznakomitsi nieraz patrioci dawnych narodów nale˝à do tajnych zwiàzków
masoƒskich.
Fakt ten wynika z w∏aÊciwego charakteru masonerii, która potrafi, przystosowaç si´ do hase∏ ˝ywotnych i szlachetnych i maskuje nimi bardziej poziome i odr´bne swoje cele, a po drugie umie ona sp´taç
swoich cz∏onków na ca∏e ˝ycie. Przyst´powali oni do niej nieraz w dobrej wierze, ale pó˝niej trudno by∏o
im si´ wywik∏aç z raz powzi´tych zobowiàzaƒ i narastajàcych konfliktów. Nale˝y równie˝ podkreÊliç, ˝e
bardzo cz´sto byli oni przyjmowani do masonerii jedynie tylko dla swych g∏oÊnych ju˝ wtedy nazwisk, czy
stanowisk, i nie grali w niej istotnej roli. Wtajemniczony bowiem “brat” Arnold Marx rozró˝nia wÊród
36
cz∏onków swojej organizacji “przypuszczonych” rzeczywiÊcie (wtajemniczonych), a tych sztandarowych
masonów nale˝y raczej zaliczyç do “braci” jedynie tylko “przypuszczonych” - na co ju˝ jeden historyk zwróci∏ uwag´.
Po dziÊ dzieƒ che∏pi si´ masoneria olbrzymià rolà, jakà odegra∏a w odrodzeniu narodowym poszczególnych ludów i ma∏o jest sprzeciwów, oprócz dzie∏a jednego z historyków w∏oskich, które by zaprzecza∏y jej
tej roli. Faktem jest jednak równie˝, ˝e dla danych narodów owe pomoce ze strony masonerii w ostatecznych skutkach swoich bywa∏y nieraz fatalne.
Typowym tego przyk∏adem sà nasze powstania, w których przygotowaniu masoneria odegra∏a decydujàcà rol´. Powstania te bowiem, rozpatrywane ze strony bohaterskich walk z przewy˝szajàcym
najeêdêcà, sà dla nas aktami heroizmu. Ale rozpatrujàc je ze strony politycznej, stwierdziç musimy, ˝e
by∏y one b∏´dem politycznym w ówczesnych warunkach, nie da∏y bowiem Polsce politycznych korzyÊci,
przeciwnie zap∏aci∏a za nie Polska ˝yciem najlepszych swych synów - utratà warstwy kierowniczej narodu.
Zaznaczyç tutaj nale˝y jeszcze i to, ˝e w∏aÊnie w okresie wprowadzania, a potem rozkwitu i rozwoju
masonerii w Polsce, spad∏y na nas najwi´ksze kl´ski, jak np. rozbiory. Mo˝na w tym widzieç co prawda
tylko zbieg okolicznoÊci, ale sà na to inne poglàdy, znajdujàce swe powa˝ne uzasadnienie w dokumentach
historycznych, które niezbicie stwierdzajà, ˝e prawie wszyscy ówczeÊni kierownicy ˝ycia politycznego
Polski nale˝eli do masonerii. Nie bez s∏usznych chyba podstaw masoneri´ w Polsce nazywajà zgodnie “Zwiàzkiem Uczonych Grabarzy Polski”.
Nie nale˝y równie˝ ignorowaç przy rozpatrywaniu masonerii i tego symptomu, który charakteryzuje
jej dzia∏anie przez ca∏y ciàg czasów najnowszych, nieustannego jej oscylowania pomi´dzy has∏ami wolnoÊci i absolutyzmu. I tak skrajne liberalne has∏a, które wywo∏a∏y rewolucj´ francuskà, ustàpi∏y z czasem
dyktaturze mas, a póêniej Napoleona I, w drugiej zaÊ po∏owie XIX wieku, widzimy zupe∏nie analogiczny
objaw, jak od skrajnie liberalnych hase∏ 1848 roku przechodzi masoneria od razu do popierania dyktatury swojego cz∏owieka, Napoleona III.
W koƒcu nale˝y tu raz jeszcze podkreÊliç ten objaw, który wià˝e si´ z wszystkim poprzedzajàcym, tà
sta∏à, niezmordowa-nà, choç ró˝nej u˝ywajàcà taktyki, ofensywà przeciwko “przekl´temu Rzymowi”,
przeciwko KoÊcio∏owi Katolickiemu. Papie˝e nadal dobrze czujà to niebezpieczeƒstwo, a najczynniej z
nich reaguje na nie Pius IX - ten, który masonerii zawdzi´cza∏ utrat´ Rzymu.
Pogn´bienie “przekl´tego Rzymu” - odwieczne dà˝enie ˝ydostwa, zosta∏o po tylu wiekach, choç w tej
postaci, przejÊciowo osiàgni´te. Dynastia sabaudzka, która do dnia dzisiejszego panuje we W∏oszech,
przyj´∏a za naczelne swe god∏o gwiazd´ mesjaƒskà.
Tak powoli zbli˝a si´ do Wielkiej Wojny. By∏a ona w pewnej mierze uwieƒczeniem wielowiekowych
zabiegów masonerii i ˝ydostwa – wielostronnà rozprawà europejskà. Wojna ta by∏a za∏atwieniem nie
tylko rachunków “programowych” z Rosjà, lecz równie˝ dawniejszych jeszcze rachunków z Austrià, która
- mniej czy bardziej s∏usznie - uchodzi∏a jak Êwiadczà dokumenty, masoƒskie, za najwierniejszà ostoj´
Rzymu.
Wprawdzie – pozornie – na koƒcu wielkiej rozgrywki europejskiej zawali∏y si´ równie˝ i protestanckie Prusy, które dotychczas by∏y przez masoneri´ zawsze najbardziej oszcz´dzane i popierane. Nale˝y jednak mieç na uwadze, ˝e ewolucja wywo∏ana wojnà nie jest bynajmniej zakoƒczona.
Najwi´kszym jednak blaskiem zajaÊnia∏y wp∏ywy masonerii na Kongresie Wersalskim, gdzie przy
ka˝dym prawie z czo∏owych dzia∏aczy mia∏o ˝ydostwo swoich ludzi, gdzie przedstawiciele narodów
katolickich zepchni´ci byli na ostatnie miejsca, a rej wodzi∏y paƒstwa protestanckie. Nic wi´c dziwnego,
˝e ludy i mocarstwa, które by∏y dziedzicami rzymsko-katolickiej cywilizacji, upokorzono, a granice
uk∏adano tak, aby kraje katolickie zniszczyç. Katolickà Austri´ - wreszcie - powalono. Katolickà Bawari´
i inne paƒstwa niemieckie zepchni´to do roli prowincji - pod w∏adzà protestanckich Prus. Katoliccy
Chorwaci dostali si´ pod panowanie prawos∏awnych Serbów, Katolickich S∏owaków w∏àczono do zlaicyzowanych Czech. Katolickie prowincje W´gier otrzyma∏a prawos∏awna Rumunia. Katolickie i zwyci´skie
W∏ochy nie uczestniczy∏y w podziale kolonii. Co by zaÊ by∏o z nami - katolickà Polskà, gdybyÊmy nie
chwycili w odpowiednim czasie za broƒ (w powstaniach Êlàskim, wielkopolskim) nie trudno przewidzieç.
Udzia∏ masonerii w rewolucji bolszewickiej w Rosji 1917 roku (˝ydowska pi´cioramienna gwiazda), a
ostatnio w komunistycznej rewolucji w Hiszpanii w roku 1931, w których ustosunkowanie si´ do katoli-
37
cyzmu jest wszystkim znane, zosta∏ niezbicie stwierdzony i udowodniony.
DoÊç chyba faktów historycznych, na przestrzeni kilkuset lat dziejów naszych i obcych, a˝eby mo˝na
by∏o zgodziç si´ na twierdzenie wielu niezale˝nych historyków, ˝e masoneria nie jest niczym innym, jak
ekspozyturà ˝ydostwa , jego pomocniczà organizajà, dla opanowania i zniszczenia spo∏eczeƒstw chrzeÊcijaƒskich, która ma karnie i pos∏usznie to wszystko wykonaç, co ˝ydostwo zakreÊli∏o sobie w swych szalonych planach spaczonego mesjanizmu.
˚ydowski bowiem mesjanizm jest kluczem do nale˝ytego rozumienia przesz∏oÊci i teraêniejszoÊci.
“My wszyscy oczekujemy Mesjasza” - stwierdza wspó∏czesny wódz ˝ydostwa, Nachum Soko∏ow.
DoszliÊmy do czasów dziesiejszych. Nasuwa si´ pytanie, jak jest dzisiaj”
UÊwiadomienie celów, znaczenia i roli masonerii wzrasta. Niewiele jest ju˝ dzisiaj krajów, poza
anglosaskimi, gdzie by masoneria mog∏a istnieç i dzia∏aç swobodnie. Masoneria we W∏oszech, Niemczech,
Japonii, Portugalii, Turcji i na W´grzech jest zabroniona, w Szwajcarii, Finlandii i innych krajach,
skutecznie atakowana broni si´ jeszcze.
Narody uÊwiadomione zrzucajà p´ta masoƒskie!
WÊród wielkiej iloÊci wszelkich odmian i gatunków okreÊlanych przez nas nazwà nowotworów, które
przed wiekami i dziÊ, atakujà - chcàc zniszczyç ChrzeÊcijaƒski organizm w Êwiecie, a w sposób szczególny w katolickiej Polsce - posiadajà ró˝ne wymyÊlone nazwy, ale stanowià one, jedynie pochodnà od
poczwary nowotworowo-zakaênej, której na imi´ “masoneria”.
Chcàc dog∏´bnie poznaç przyczyny wszelkich wojen, katastrof, rewolucji, morderstw, powo∏ywanie do
˝ycia przeró˝nych sekt, ∏àcznie z satanistami, trzeba koniecznie poznaç, na ile to tylko mo˝liwe, dà˝enia
tej “poczwary”. Boles∏aw Che∏minski w zacytowanym powy˝ej fragmencie wnikliwie nawiàzuje do historii
tej organizacji.
Âw. Jan w ostatniej ksi´dze Pisma Âwi´tego - Apokalipsie, widzi jà i opisuje jako smoka wielkiego rudego siedmiog∏owego. Biblijna liczba siedem oznacza wieloÊç, czyli smok “wielog∏owy”, który wyszed∏
na bój z Niepokalanà Dziewicà.
My w naszych rozwa˝aniach nazwaliÊmy tego, przez Âw. Jana opisywanego smoka, jako “nowotwór
wielog∏owy najz∏oÊliwszy”. A to w celu, aby nam obecnie ˝yjàcym na ziemi, ∏atwiej by∏o zrozumieç jego
plany i zamierzenia.
Pozostaƒmy jeszcze chwil´ przy ksià˝ce Boles∏awa Che∏miƒskiego. Otwórzmy jà na str. 170-174, znajdziemy tam interesujàcy opis procesu sàdowego:
Dnia 7 marca 1935r. odby∏ si´ proces ks.
Tadeusza Jajki. Sprawozdanie z tego procesu podajemy za “Polonià” katowickà z dnia 9.III.1935r.
PodkreÊlenia zachowujemy, jak w oryginale:
“ W dniu 7 bm. odby∏a si´ przed Sàdem Grodzkim w Niepo∏omicach jawna rozprawa przeciwko Ks.
Tadeuszowi Jajce, obwinionemu o wyst´pek z art. 127 i 170 k.k. Wed∏ug aktu oskar˝enia Ks. Jajko dopuÊci∏ si´ wyst´pku z przytoczonych artyku∏ów przez to, ˝e jako wikary w Niegowicy pow. Bocheƒskiego,
w czasie kazania, wyg∏aszanego 25 listopada 1934r. zniewa˝y∏ w∏adz´, twierdzàc, ˝e w rzàdzie polskim
sà masoni, a nadto publicznie rozpowszechnia∏ fa∏szywe wiadomoÊci przez to swoje w∏aÊnie twierdzenie,
co mog∏o wywo∏aç niepokój publiczny.
Rozpraw´ prowadzi∏ s´dzia Feil. Ksi´dza Jajk´ broni∏ adwokat Sygierycz z Krakowa. Przes∏uchiwany
Ks. Jajko oÊwiadczy∏, ˝e do winy si´ nie poczuwa i wyjaÊni∏, ˝e na kazaniu powiedzia∏: “ W rzàdzie polskim sà masoni, co jest rzeczà jawnà, a masoni to ludzie, którzy walczà z KoÊcio∏em Katolickim”.
Na dowód prawdziwoÊci swoich s∏ów, obroƒca oskar˝onego zawnioskowa∏ dowód:
1. z przes∏uchania p.E.Dworzaƒczyk dyr. Dep.Min.Op. Spo∏., a zarazem sekretarza Wielkiej Lo˝y
Masoƒskiej w Warszawie na okolicznoÊç, ˝e lo˝a masoƒska jest stowarzyszeniem jawnym w Komisarjacie
rzàdu Warszawy zarejestrowa∏em i ˝e cz∏onkami lo˝y sà pp.m.in J.Beck, dyrektor depart. M.S.Z.
Schaetzel, szef sztabu gen. gen. Gàsiorowski.
2. z przes∏uchania min. Becka i pu∏k. Schaatzla na okolicznoÊç, i˝ sà cz∏onkami lo˝y masoƒskiej:
3. z przes∏uchania Z.Kaczyƒskiego, dyr. Kat. Ag. Prasowej w Warszawie, na okolicznoÊç, ˝e jest
rzeczà notorycznà znanà, w prasie polskiej i zagranicznej wielokrotnie publikowanà, czemu nie zaprzeczono i co nie uleg∏o konfiskacie, ˝e pp. min. Beck, Boerner, Miedziƒski, Matuszewski, wojew. KostekBiernacki, szef sztabu generalnego gen. Gàsiorowski, inspektor armii gen. Rydz-Âmig∏y, marsz. Sejmu
Âwitalski sà cz∏onkami
38
lo˝y masoƒskiej, oraz, ˝e g∏ównym celem lo˝y masoƒskiej jest walka z KoÊcio∏em Katolickim, ˝e te˝ z
punktu widzenia przepisów religii katolickiej kler ma obowiàzek uÊwiadamiaç wiernych o tym, mówiç im
o roli i celach masonerii ;
4. z wydawnictwa oficjalnego francuskiej lo˝y masoƒskiej (“L.Internationale Maconnique”), w którym
na stronie 26, pod tytu∏em “Pologne”, wÊród polskich cz∏onków lo˝y masoƒskiej wymienieni sà: .min.Beck
i vice.min. Schaetzel i wreszcie :
5. ze Êwiadków W∏. Kucjarskiego i Ant. Kucharskiego z Krakuszowic oraz Romana W´grzyna, celem
stwierdzenia, ˝e przemówienie ze wzgl´du na to, ˝e poruszone by∏y w nim powszechne znane fakty, nie
mog∏o budziç niepokoju.
Zaznaczyç nale˝y, ˝e rozprawa odby∏a si´ przy audytorium, rekrutujàcym si´ przewa˝nie z ludnoÊci,
pochodzàcej z parafii w Negowicy. Po otwarciu post´powania dowodowego, przesunà∏ si´ przez sal´
sàdowà korowód Êwiadków, którzy przewa˝nie nie pami´tali s∏ów ks. Jajki.
Ostatnim Êwiadkiem w post´powaniu dowodowym by∏ ks. Noworyta, drugi wikariusz z Negowicy,
który s∏ysza∏, jak ks.Jajko twierdzi∏, ˝e i u nas nie sà stosunki, o ile chodzi o religi´, idealne, i oÊwiadczy∏,
˝e równie˝ w rzàdzie polskim sà masoni, a masoni, to ludzie przewa˝nie pochodzenia ˝ydowskiego, którzy
walczà z religià katolickà. Nie by∏o mowy o tym, ˝e w Polsce depce si´ religi´ katolickà, lub ˝e u nas
dojdzie do tego, co w Hiszpanii i Meksyku, a tylko wspomnia∏ o pewnych niezgodnych z zasadami religii
dà˝eniach, jak dà˝enie do Êlubów cywilnych, propagowanie Êwiadomego macierzyƒstwa, rozwodów,
mówi∏ o czasopismach, propagujàcych walk´ z KoÊcio∏em.
Na pytanie obroƒcy dr. Sygierycza, czy wobec przemówienia Ojca Âw. do polskiej pielgrzymki narodowej w dniu 4 pa˝dziernika 1929 roku, wobec przemówienia ks.kard. Kakowskiego na otwarciu I zjazdu polskich pisarzy katolickich z 17 stycznia 1932r. i przemówienia ks. nuncjusza arcybisk.
Marmaggiego, móg∏ oskar˝ony ks. Jajko mówiç o masonerii w Polsce i przestrzegaç przed nià, skoro tamte
przemówienia nie by∏y skonfiskowane, owszem by∏y opublikowane w ca∏ej prasie katolickiej. Âwiadek nie
móg∏ odpowiedzieç, gdy˝ sàd pytanie uchyli∏. S´dzia zamknà∏ post´powanie dowodowe, pominàwszy
dowody, zaofiarowane na wst´pie przez obroƒc´ dr. Sygierycza. Obroƒca w swoim wywodzie koƒcowym
przypomnia∏, ˝e Ojciec Êw. w swym przemówieniu do pielgrzymki z Polski w dn. 4 pa˝dziernika 1929r.
zwróci∏ specjalnà uwag´ na niebezpieczeƒstwo, gro˝àce ze strony masonerii i powiedzia∏ wyraênie, ˝e
szerzy ona przewrotne zasady i posiada zgubne wp∏ywy w Polsce.
Ks. kard. Kakowski 17 stycznia 1932r. na otwarciu zjazdu pisarzy katolickich, wskazujàc na zadania
pisarzy katolickich, podniós∏ koniecznoÊç walki z masonerià w Polsce. Dnia 11 stycznia 1935 r. ks.
Nuncjusz Marmaggi wyraênie oÊwiadczy∏, ˝e najwi´kszym wrogiem KoÊcio∏a i kultury Polski jest
masoneria, z którà walka jest obowiàzkiem ka˝dego katolika.
Jest faktem, ˝e lo˝e masoƒskie sà szeroko w Polsce rozsiane, sà zalegalizowane jako zwiàzki jawne,
je˝eli zatem obywatel paƒstwa, chocia˝by nawet cz∏onek rzàdu, uwa˝a za mo˝liwe nale˝enie do takich,
zwiàzków, to stwierdzenie takiego faktu nie mo˝e stanowiç obrazy i nie mo˝e byç podciàgane pod poj´cie
rozszerzania fa∏szywych wiadomoÊci. Po wywodach obroƒcy s´dzia og∏osi∏ wyrok, w którym uzna∏
oskar˝onego ks. Jajk´ winnym wyst´pku z art 127 i 170 k.k. i zasàdzi∏ go na ∏àcznà kar´ 6 tygodni aresztu z zawieszeniem na 4 lata i 30 z∏. grzywny. Obroƒca oskar˝onego dr. Sygierych zapowiedzia∏ apelacj´.
Rozprawa apelacyjna odby∏a si´ w koƒcu kwietnia 1935r. w sàdzie okr´gowym w Krakowie.
Sprawozdanie z tej rozprawy podajemy za “Gazetà Warszawskà” z dn. 28.IV.1935r. :
“…Poza dowodami, zaofiarowanymi ju˝ sàdowi grodzkiemu, przedstawi∏ obroƒca szczegó∏owo cele
masonerii, a w szcególnoÊci walk´ jej z KoÊcio∏em Katolickim. Obroƒca opierajàc si´ na oficjalnych i nieoficjalnych publikacjach masoƒskich, zacytowa∏ szereg hase∏ masoƒskich w rodzaju :
“Nie ma ani Boga, ani duszy”
“Przede wszystkim powinna byç zniszczona religia”
“Nale˝y oczyÊciç programy szkolne z wszelkiej idei Boga”
“Bóg - oto nieprzyjaciel”
“Niewiara - to cel, do którego dà˝ymy”.
Na podstawie tych dowodów stwierdzi∏ obroƒca : ksiàdz katolicki nie tylko mia∏ prawo, ale i obowiàzek wyst´powaç przeciwko masonerii, ostrzegajàc wiernych przed jej dzia∏alnoÊcià. Podawanie zaÊ
nazwisk i osób, nale˝àcych do masonerii, której stowarzyszenia sà w Polsce prawnie zarejestrowane, nie
39
jest ani rozpowszechnianiem fa∏szywych wiadomoÊci, ani te˝ obrazà w∏adzy, je˝eli dotyczy np. cz∏onków
rzàdu. Sensacjà rozprawy by∏o przemówienie prokuratora D-ra Boryczki, który przyzna∏, ˝e w rzàdzie
polskim sà cz∏onkowie masonerii i nale˝enie do zwiàzków masoƒskich nie mo˝e byç, zdaniem prokuratora, uwa˝ane za obraz´. Wobec tego prokurator cofnà∏ oskar˝enie o wyst´pek z art.127 K.K…
W dalszym ciàgu prokurator twierdzi∏, ˝e wÊród masonów sà tacy, którzy walczà z koÊcio∏em i dà˝à
do zniszczenia religii, jak i tacy, którzy do tego nie dà˝à, i ˝e wobec tego u˝ycie porównania stosunków
polskich i meksykaƒskich by∏o rozpowszechnianiem nieprawdziwych wieÊci. W koƒcu prokurator domaga∏ si´ ukarania ks. Jajki tylko za wyst´pek z art. 170 K.K.
W rezultacie prowadzàcy rozpraw´ s´dzia Michalski og∏osi∏ wyrok, mocà którego uzna∏ ks. Jajk´ winnym szerzenia wiadomoÊci, mogàcych wywo∏aç niepokój, natomiast uwolni∏ go od zarzutu obrazy
cz∏onków rzàdu. Ks. Jajko zkazany zosta∏ na 3 tygodnie aresztu i 30 z∏. grzywny. Wykonanie kary zosta∏o
zawieszone na 3 lata. Po og∏oszeniu wyroku mecenas Sigierycz zapowiedzia∏ wniesienie kasacji.
Przebieg rozprawy, w szczególnoÊci zaÊ przyznanie prokuratora, i˝ w rzàdzie polskim znajdujà si´
masoni, wywo∏a∏o w Krakowie du˝à sensacj´.
Autor ksià˝ki poucza nas, ˝e w czasach bardzo odleg∏ych – si´gajàcych Starego Testamentu, wÊród
najwy˝szej rady ˝ydowskiej zwanej Sanchedrynem, powsta∏a organizacja, która spaczy∏a proroctwa
zawarte w PiÊmie Êw. Starego Testamentu i naucza∏a, ˝e w Izraelu przyjdzie na Êwiat pot´˝ny Mesjasz –
Monarcha, który rzuci wszystkie narody Êwiata pod nogi izraelitom.
Organizacja ta zosta∏a okreÊlona nazwà “Masoneria”. G∏ównym celem jej by∏o i jest, nie przebierajàc
w Êrodkach - wszystko dozwolone - “cel uÊwi´ca Êrodki”, walczyç o zwyci´stwo militarne izraelitów nad
narodami Êwiata. Poczàtkowo do organizacji tej nale˝eç mogli jedynie despoci z krwi syjoƒskiej. Z
up∏ywem lat zrodzi∏o si´ zapotrzebowanie i na masonów nie ˝ydów - z ograniczonym udzia∏em wtajemniczenia. Ci, których spotkaç ma to “zaszczytne” wyró˝nienie majà piastowaç najwy˝sze stanowiska w
poszczególnych paƒstwach. B´dà decydentami narodów “gojów” (czyli nie˝ydów), lecz muszà wykonywaç
wszelkie polecenia i rozkazy ˚ydów. Nigdy nie brak∏o ludzi, którzy niedostatecznie interesowali si´ naukà
o Bogu i ˝yciem po ziemskiej Êmierci. Woleli zamieniaç ˝ycie wieczne na rozkosz ziemskà. Ch´tnie przyjmowali i nadal przyjmujà oferty “belzebuba”, byleby by∏y one dobrze p∏atne.
NienawiÊç, podst´p, zbrodnie, k∏amstwa, ucisk - sà to zasadnicze metody walki wzmiankowanej organizacji. Nie gardzi te˝, lecz lubuje si´ we wszelakiego rodzaju gwa∏tach, wojnach, demoralizacji i innych
tego rodzaju czynach.
Najokrutniejszy grot nienawiÊci, kieruje przeciw narodom wierzàcym w Jezusa Chrystusa zwanych
katolikami, przyznajàcych si´ do “przekl´tego Rzymu”. Albowiem katolicy uznali Chrystusa, zgodnie z
proroctwem za oczekiwanego mesjasza, który mia∏ przyjÊç i wyzwoliç ca∏y Êwiat (inne cywilizacje) z
niewoli grzechu, z niewoli szatana. Uznali go swym Bogiem i Królem, który by∏, jest i przyjdzie sàdziç
sprawiedliwie wszystkie narody. Zgodnie te˝ z naukà Pisma Êw. uznali Maryj´ matk´ Jezusa za MATK¢
BO˚Å i twierdzà, ˝e s∏owa Bo˝e zawarte w ksi´dze rodzaju (Rodz 3.15) dotyczà Jej Osoby - oraz, ˝e to
Ona spe∏ni t´ “Âwi´tà Misj´”, starcia g∏owy w´˝a.
W walce z ChrzeÊcijaƒstwem, a w szczególnoÊci ze znakiem, który im oÊwieca drog´ i przewodzi - z
Krzy˝em Chrystusowym, stosujà masoni wszystkie dost´pne metody i Êrodki.
W chwili gdy Chrystus pojawi∏ si´ na Êwiecie, czyni∏ cuda, wskrzesza∏ umar∏ych, leczy∏ wszelkà niemoc,
przebacza∏ grzesznikom, nienawiÊç naucza∏
zmieniaç na mi∏oÊç, poleca∏ przebaczaç winy
nieprzyjacio∏om, a nawet modliç si´ za nich, postanowili Go zabiç.
Niweczy∏ bowiem ich plany i zamierzenia, aby staç si´ narodem panów na gruzach fizycznych i moralnych zniewolniczonych narodów – gojów.
A kiedy Sanhedryn ˝ydowski swoje bogobójcze plany i zamierzenia zrealizowa∏, mordujàc Chrystusa,
nienawiÊç ˝ydowska przerodzi∏a si´ w szataƒskà, bowiem Bóg zdjà∏ z nich Êwi´tà r´k´ opatrznoÊci.
NienawiÊç do Chrystusa i Jego wyznawców dosz∏a do zenitu gdy Chrystus pokona∏ Êmierç fizycznà
przez swe Zmartwychwstanie. Nie mogàc ponownie Go uÊmierciç, ca∏à moc nienawiÊci skierowali przeciw Jego wyznawcom. Trwa ona do dnia dzisiejszego.
Opis procesu sàdowego informuje, ˝e przed drugà wojnà Êwiatowà do tej zbrodniczej organizacji
nale˝eli m.in. najwy˝si dostojnicy paƒstwowi przedwojennej Polski. Im to zawdzi´czaç nale˝y tragiczne
losy na wskroÊ wierzàcego narodu. Tragedi´ - której wymiarów, nie przewidzieli. Bóg to sprawi∏, ˝e
40
musieli jà oglàdaç na w∏asne oczy, gdy rozp´ta∏a si´ druga wojna Êwiatowa. Niejeden z nich swe
odst´pstwo od Boga i zdrad´ Ojczyzny przyp∏aci∏ to ˝yciem, o które tak bardzo zabiega∏. Chcàc op∏ywaç
w dobrobycie i rozkoszach, poÊwi´ca∏ w∏asne ˝ycie wieczne i wolnoÊç ojczyzny. Zadania masoƒskich mocodawców musia∏ wykonywaç bezb∏´dnie i w ten sposób przyczyni∏ si´, w granicach swej w∏adzy, do upadku katolickiej Rzeczypospolitej. Obecnie ju˝ jako Êmieç niepotrzebny, uznany przez tych samych mocodawców lub ich nast´pców zosta∏ wymieçiony i wyrzucony do Êmietnika : Wszystko co mia∏eÊ do wykonania, zrobi∏eÊ, teraz ju˝ jesteÊ niepotrzebny.
Inni, widzàc militarnà kl´sk´ narodu, zdradzali walczàcych ˝o∏nierzy, ziemi´ ojczystà, a nawet w∏asnà
rodzin´ i ratowali resztki swego ˝ycia ucieczkà za granic´ paƒstwa. ˚adna ucieczka nie uchroni od Êmierci, ani od wyrzutu sumienia. Âmierç doÊcignie ka˝dego na tej ziemi i wiecznoÊç nie minie. Ci, którzy ˝ycie
swe ziemskie zaprzedali masonerii, tych straszna zap∏ata czeka w wiecznoÊci; jeÊli wpierw winy swojej
nie zmyjà w Sakramencie Pokuty, jeÊli nie ogarnie ich Bo˝e Mi∏osierdzie.
Ci, którzy umierajà Êmiercià naturalnà, niosàc ze sobà ogrom win w∏asnych i wobec narodu,
przeczuwajà koniecznoÊç sk∏adania sprawozdania przed Bogiem “ z w∏odarstwa swego” na ziemi, proszà
cz´sto kap∏ana, by w godzinie Êmierci mogli pojednaç si´ z Bogiem. “Braç masoƒska” zna takie przypadki w swojej historii - szataƒskiej mafii, tote˝ usi∏uje tym zamiarom umierajàcego przeszkodziç.
Stajà wokó∏ niego, aby nie dopuÊciç do konajàcego ksi´dza z Panem Bogiem. Strasznie bolesny jest
widok pogrzebu takiego osobnika, który zaufa∏ materii, a ona go zdra-dzi∏a…Zawiod∏a zaufanie…
Pokaza∏a nagà prawd´…!
Jednà takà Êmierç opisuje w swoim Dzienniczku S∏uga Bo˝y siostra Faustyna na str. 175 pod datà
12.V.1935 r. - data Êmierci Józefa Pi∏sudskiego. Wielu twierdzi, ˝e to siostra Faustyna opisuje w∏aÊnie
jego Êmierç.
Dok∏adnie dziewi´ç lat wczeÊniej, tj, 12 maja 1926r. Józef Pi∏sudski dokonuje zamachu na legalny rzàd
- na rozkaz masonerii, a ju˝ 12-maja 1935r. Bóg powo∏uje go przed Niebieski Trybuna∏ SprawiedliwoÊci.
Siostra Faustyna widzi ten proces i pisze : “Wtedy ujrza∏am pewnà dusz´, która si´ od∏àczy∏a od
cia∏a w strasznych m´kach. O Jezu, kiedy to mam pisaç, dr˝´ ca∏a na widok okropnoÊci, które Êwiadczà
przeciw niemu. . . Widzia∏am, jak wychodzi∏y z jakiejÊ otch∏ani b∏otnistej dusze ma∏ych dzieci i
wi´kszych, jakie dziewi´ç lat, dusze te by∏y wstr´tne obrzydliwe, podobne do najstraszniejszych potworów, do rozpadajàcych si´ trupów, ale te trupy by∏y ˝ywe i g∏oÊno Êwiadczy∏y przeciw duszy tej, którà
widz´ w skonaniu, a dusza którà widz´ w skonaniu, jest to dusza, która by∏a pe∏na zaszczytów i oklasków
Êwiatowych, a którym koƒcem jest pró˝nia i grzech. Na koniec wysz∏a niewiasta, która trzyma∏a jakoby
w fartuchu ∏zy i ta bardzo Êwiadczy∏a przeciw niemu”.
“O godzino straszna, w której wiedzieç trzeba wszystkie czyny swoje w ca∏oÊci i n´dzy, nie ginie ani
jeden, wiernie towarzyszyç nam b´dà na sàd Bo˝y. Nie ma wyrazów, ani porównaƒ na wypowiedzenie
rzeczy tak strasznych, a chocia˝ zdaje mi si´, ˝e dusza ta nie jest pot´piona, to jednak m´ki jej nie ró˝nià
si´ niczym od m´k piekielnych, tylko jest ta ró˝nica, ˝e si´ kiedyÊ skoƒczà”.
I có˝ to za ma∏e i dziewi´cioletnie dzieçi okropne w swojej obrzydliwoÊci, niby rozpadajàce si´ ˝ywe
trupy, które Êwiadczà przeciw duszy b´dàcej w skonaniu, widzi siostra Faustyna “
To jest okres dziewi´ciu lat, od roku 1926 roku do 1935 - Êmierç zamachowca na legalny rzàd. Im
bli˝ej roku 1926 liczàc od 1935 tym “dziecko” coraz starsze. ZaÊ najstarsze dziewi´cioletnie, widzi
dok∏adnie siostra Faustyna, by∏ to przecie˝ rok 1935.
Czy˝by Józef Pi∏sudski by∏ masonem”
Czy istotnie nale˝a∏ do tej piekielnej mafii”
Tak! Nie jest to wcale tajemnicà, ˝e tak by∏o istotnie. Szerokie opisy tego faktu znajdziemy w ksià˝ce
J´drzeja Gietrycha p.t. “Tragizm Losów Polski”. Dowiadujemy si´ tam, ˝e przewrót majowy zosta∏ dokonany przez Józefa Pi∏sud-skiego za masoƒskie pieniàdze.
WyjaÊnia si´ tu powód, dlaczego kardyna∏ Hlond nie pozwoli∏ cia∏a Józefa Pi∏sudskiego po∏o˝yç wÊród
Królów Polski.
Kiedy orszak pogrzebowy niosàcy trumn´ ze zw∏okami Józefa Pi∏sudzkiego zbli˝a∏ si´ do bram
Wawelu - naprzeciw wyszed∏ Kardyna∏ Hlond - ówczesny Prymas Polski.
Opar∏ swà lask´ kardynalskà o bruk i rzek∏ : - Nie pozwol´ wprowadzaç tego bezbo˝nika, który ca∏e
˝ycie walczy∏ z Bogiem, do komnat - gdzie spoczywajà Królowie Polski.
41
S∏owa Prymasa zabrzmia∏y z∏owrogo w uszach uczestników uroczystoÊci pogrzebowych, wszak orszak
ten by∏ licznie reprezentowany przez przedstawicieli rzàdu, którzy w znacznej wi´kszoÊci nale˝eli do ló˝
masoƒskich.
Doskonale wi´c rozumieli, co mia∏ na myÊli Prymas Polski. W ich uszach by∏ to wydêwi´k buntu i pogardy dla grzechów Êmiertelnych i Herodiady, i Heroda skierowany przez Êwi´tego Jana Chrzciciela.
Wczuwajàc si´ w ich myÊl mo˝na Êmia∏o stwierdziç, ˝e ch´tnie sowicie op∏aciliby obficie ka˝dego kata,
który by przyniós∏ im w tej chwili na misie g∏ow´ Prymasa Kardyna∏a Hlonda.
Orszak stanà∏. W powietrzu zawis∏a ciemna chmura gradowa absolutnej niepewnoÊci, która
przyprawi∏a o dreszcze i dusznoÊci masonów i ich sympatyków.
Ugodowo postanowiono ustawiç trumn´ na Wawelu pod dzwonnicà. I tam stoi po dzieƒ dzisiejszy.
W r´kopisie Êw. Ojca Maksymiliana p.t. “Wrogowie KoÊcio∏a dzisiaj”)w archiwum w Niepokalanowie
w tomie jego “Pism”) wylicza on 12 masoƒskich ló˝ istniejàcych na terenie Polski. Wymienia nazwiska
pewnej liczby masonów i pisze:” G∏owa masonerii jest nieznana i zawsze dzia∏a z ukrycia, tak a˝eby
utrudniç przeciwdzia∏anie. To z tego warsztatu zacz´∏a si´ rewolucja francuska i seria rewolucji mi´dzy
1789 i 1815 i tak˝e… wojna Êwiatowa, a pod jej wp∏ywem dzia∏ali” (tu nast´puje wiele nazwisk ponoszàcych g∏ównà win´ za przewroty) i pisze dalej: “Nie znamy nazwisk obecnych jej cz∏onków, ale jest pewne,
˝e w naszym kraju Pi∏sudski nale˝y do masonerii. Oto dowód: na dziesi´ç dni przed obl´˝eniem rzàdu
Ponikowskiego, pog∏oska obieg∏a w Rzymie, ˝e ten rzàd upadnie, poniewa˝ masoneria nakaza∏a to Pi∏sudskiemu”.
Latem 1926 roku napisa∏ Ojciec Maksymailian w artykule w Rycerzu Niepokalanej (“Pisma” tom VI
str 256-262), ˝e “Masoneria odgrywa szczególnie wielkà rol´ w Polsce, gdzie wielu cz∏onków obecnego
rzàdu nale˝y do lo˝y masoƒskiej”.
W Êwietle dotyczàcych rozwa˝aƒ mo˝emy pokusiç si´ o sprecyzowanie odpowiedzi na nast´pujàce
pytanie: Czy masoneria jest organizacjà politycznà czy religijnà “
Nale˝y tu stwierdziç autorytatywnie, ˝e masoneria inaczej “wolnomularstwo” jest wszechÊwiatowà
organizacjà politycznà, posiadajàcà w∏asne wyznanie - swojà wiar´! Politycznà dlatego, ˝e wysz∏a ze
spaczonego wiarà judaizmu w przyjÊcie Mesjasza, który zapewni ˝ydostwu ziemskie panowanie nad narodami Êwiata. Jest to cel nadrz´dny wzmiankowanej organizacji jako najsubtelniejszej s∏u˝ebnej spaczonego judaizmu. (Porównaj ks. Trzeciak “Mesjanizm a kwestia ˝ydowska” 1934r.) I religijnà. . . Ale jakà.
. .” Jakiego Boga wyznajàcà…”
Odpowied˝ na to pytanie znajdziemy w ksi´˝ce p.t. “Opoka” wydana w Londynie w grudniu 1982r.
przez redakcj´ J´drzeja Gietrycha na str. 229 w podtytule: “Istotnà wiarà masonerii jest satanizm”!
Ojciec Józef Warszawski, jezuita, og∏osi∏ w Rzymie niewielkà prac´ pod tytu∏em: “Zwi´z∏y komentarz
do wydanej przez Kongregacj´ Doktryny Wiary Deklaracji o przynale˝noÊci do stowarzyszeƒ
masoƒskich”.
Praca ta, og∏oszona jako artyku∏ i jako osobna broszurka, zawiera przede wszystkim pe∏ny tekst ;
Deklaracji; watykaƒskiej; ;Kongregacji Doktryny Wiary; z dnia 17 lutego 1981 roku, podtrzymujàcej
zakaz dla katolików nale˝enia do masonerii. Oraz komentarz do tej Deklaracji. Z komentarza tego zacytowaç pragn´libyÊmy nast´pujàcy cytat z wypowiedzi bardzo wybitnego masona, Alberta Pike (18091891(, uczynionej w dniu 4 lipca 1889roku i stanowiàcej obowiàzujàcà masonów instrukcj´: “ T∏umom
musimy powiedzieç “: Czcimy jednego Boga, lecz Boga naszego adorujemy bez zabobonu. Wam jednak,
suwerennym, wielkim instruktorom generalnym mówimy to, co macie powtarzaç braciom 32, 31, i 30
stopnia wtajemniczenia : Religia wolnomularska powinna byç przez wszystkich, którzy jesteÊmy wtajemniczonymi najwy˝szych stopni, utrzymania w ca∏ej czystoÊci swej doktryny lucyferycznej (. . . .)
Tak, Lucyfer jest bogiem: na nieszcz´Êcie Adonai (tj. Jehowa, czyli Bóg ˝ydowski) jest tak˝e Bogiem.
Albowiem wed∏ug odwiecznego prawa nie istnieje Êwiat∏o bez cienia, ani piek∏o bez brzydoty, ani ból bez
czerni. Absolut mo˝e istnieç jedynie pod postacià dwóch bóstw (. . . .)
Czystà i prawdziwà religià filozoficznà jest wiara w Lucyfera “.
Tak wi´c wiarà przyj´tà na najwy˝szych stopniach wtajemniczenia masoƒskiego jest czysty
manicheizm, czyli wiara w dwa bóstwa - z tym jednak, ˝e masoni dokonujà wyboru mi´dzy tymi bóstwami, opowiadajàc si´ po stronie szatana. A uwa˝ajà szatana za równego Bogu.
Kolejnym pytaniem, które oczekuje na odpowiedê jest: stanowisko KoÊcio∏a Rzymsko-Katolickiego
42
wobec masonerii “
Na to pytanie odpowiedzià sà Encykliki Papieskie. KoÊció∏ Katolicki ju˝ bardzo wczeÊnie zwróci∏
uwag´ na dzia∏alnoÊç masonerii i zajà∏ w stosunku do niej wyraêne stanowisko. Pierwsza encyklika
papieska dotyczàca masonerii, zosta∏a wydana 28 kwietnia 1738r. przez papie˝a Klemensa XII (“In eminati”). W encyklice tej zosta∏a masoneria po raz pierwszy pot´piona w s∏owach ostrych i bezwzgl´dnych
“majàcych moc wieczystà “, obejmujàcych “wszelkie towarzystwa, zgromadzenia, zebrania i narady
masoƒskie”.
Encyklika ta zabrania katolikom pod klàtwà koÊcielnà nale-˝enia do masonerii i okazywania jej pomocy w jakiejkolwiek formie: “Zabraniamy surowo w imi´ Êwi´tego pos∏uszeƒstawa wszystkim wiernym
w Chrystusie i ka˝demu z nich, jakiegokolwiek stanu, powo∏ania, pozycji, zakonu, stanowiska, godnoÊci
i znaczenia, osobom Êwieckim i ksi´˝om, zarówno Êwieckim, jak zakonnym - których nale˝y nawet specjalnie wyszczególniç - pod jakimkolwiek pretekstem - dla jakkiejkolwiek przyczyny mogliby si´ na to
wa˝yç albo te˝ zamierzali to uczyniç zak∏adaç, propagowaç albo podtrzy-mywaç wy˝ej wymienione zwiàzki wolnomularskie, przyjmowaç u siebie, lub dawaç im pomieszczenie gdzie indziej, zapisywaç si´ do nich,
braç udzia∏ w ich zebraniach, dostarczaç im czegokolwiek bàdê, okazywaç im pomoc, rad´ lub ˝yczliwoÊç,
otwarcie lub tajemnie, wprost lub ubocznie, samemu albo za poÊrednictwem innej osoby, w jakikolwiek
bàdê sposób, jak równie˝ zach´caç innych, nak∏aniaç ich i namawiaç do wejÊcia do tego rodzaju towarzystw, do brania udzia∏u w ich zebraniach, do udzielania im pomocy i popierania ich w czymkolwiek bàdê, a
to pod karà ekskomuniki na niepos∏usznych z samej istoty faktu i bez osobnego postanowienia, z tym, ˝e
nikt nie mo˝e byç z niej rozgrzeszonym przez nikogo innego, prócz Nas albo biskupów rzymskich wówczas istniejàcych, o ile nie chodzi∏oby o udzielanie rozgrzeszenia w godzin´ Êmierci”. Konstytucje jego
odnosi∏ Benedykt XIV.
Dalsze encykliki w tej sprawie póêniejszych papie˝y rozszerzajà niektóre postanowienia.
Papie˝ Pius VII w swoim liÊcie pasterskim “Eccelesia a Jesu Christo” z roku 1821 zakazuje pod karà
ekskomuniki, czytanie i przechowywanie pism masoƒskich i zobowiàzuje katolików, równie˝ pod karà
ekskomuniki zawiadamiaç Kuri´ Biskupià o cz∏onkach masonerii i o ich przewinieniach. T´ samà spraw´
omawia∏ Pius VIII i Grzegorz XVI.
Encyklika papie˝a Leona XII ;”Quo graviora”; z roku 1825 powtarza raz jeszcze nakaz informowania
biskupów o masonach i ich dzia∏alnoÊci, a poza tym rzuca pot´pienie na organizacje masoƒskie nie tylko
ju˝ istniejàce, ale i na te, które w przysz∏oÊci powstanà, oraz orzeka, ˝e przysi´gi masoƒskie sà zabronione
i niewa˝ne.
Papie˝ Pius IX w jednej z licznych swoich encyklik w tych sprawach w (encyklice z dnia 25 marca 1865
roku) wyjaÊnia, wobec powsta∏ych wàtpliwoÊci, ˝e wszystkie zakazy i pot´pienia masonerii obowiàzujà w
ca∏ej rozciàg∏oÊci i w tych krajach, gdzie w∏adza cywilna dopuszcza i toleruje istnienie organizacji
masoƒskich.
Encykliki papieskie nak∏adajà równie˝ specjalne obowiàzki na duchowieƒstwo katolickie.
W encyklice “ In eminenti” czytamy: “Chcemy ponadto i nakazujemy, aby tak biskupi, jak i wy˝si
pra∏aci i inni miejscowi ksi´˝a, aby wszyscy, którzy majà czuwaç nad sprawà herezji, zasi´gali informacji i wyst´powali przeciw przest´pujàcym zakazy, jakikolwiek b´dzie ich stan, stopieƒ, zakon, godnoÊç i
znaczenie, aby ich upomnieli i nak∏adali na nich zas∏u˝one kary, jako na mocno podejrzanych o herezj´,
dajmy im pe∏nà moc post´powania wobec przest´pujàcych zakazy, stosowania wobec nich kar, wzywajàc
nawet, jeÊli zajdzie potrzeba, pomocy ramienia Êwieckiego “.
Papie˝ Pius IX w encyklice z roku 1865 pisze:
“˚yczymy sobie usilnie, Czcigodni Bracia, abyÊcie
albo sami, albo przez waszych wspó∏pracowników zawiadamali o nich (t.j. o zwiàzkach masoƒskich)
wiernych, jako o kl´sce, niosàcej zgub´, i abyÊcie si´ starali wszelkimi Êrodkami, jakie sà w waszej mocy,
uchroniç od niej waszà trzod´”.
Papie˝ Leon XIII w encyklice swojej “Humanum genus” mówi: “Co do was, Czcigodni Bracia, prosimy
was i zaklinamy, abyÊcie z∏àczyli wasze wysi∏ki z naszymi i u˝yli ca∏ej waszej gorliwoÊci, by zniszczyç i
unicestwiç nieczystà zaraz´ trucizny, która krà˝y w ˝y∏ach spo∏eczeƒstwa i zatruwa je ca∏e. Pouczajcie
lud i dajcie mu poznaç wybiegi, stosowne przez tà sekt´ w celu nak∏onienia ludzi i wciàgni´cia ich w swoje
szeregi i przewrotnoÊç ich doktryn i niegodziwoÊç ich celów i przypomnijcie im, ˝e wobec wyroków kilka
razy wydawanych przez naszych poprzedników, ˝aden katolik, o ile chce zostaç godnym tego imienia i
43
dbaç, jak nale˝y o swe zbawienie, pod ˝adnym pozorem nie mo˝e ∏àczyç si´ z sektà masonów”.
Na temat masonerii zabiera∏ g∏os te˝ i papie˝ Pius XI. Przytaczamy tutaj jego przemówienie do polskiej pielgrzymki w dniu 4 pa˝dziernika 1929 roku: “Musz´ ostrzec Was, jak ongiÊ Chrystus ostrzega∏
Aposto∏ów, mówiàc do nich: Czuwajcie i módlcie si´. Czuwajcie, gdy˝ gro˝à Wam niebezpieczeƒstwa i
zasadzki podst´pne. Wróg wszelakiego dobra, którego Chrystus Pan nazwa∏ bramami piekielnymi, nie
Êpi, ale czuwa i dzia∏a wÊród Was. Mam tu na myÊli przede wszystkim sekt´ masoƒskà, która szerzy swe
przewrotne zasady i zgubne wp∏ywy równie˝ i w Polsce, usi∏ujàc w szczególnoÊci zniszczyç Waszà Êwi´tà
i cennà spuÊcizn´ duchowà i religijnà, która stanowi moc i chlub´ Waszà. Dlatego te˝ powtarzam, czuwajcie, gdy˝ wróg nie Êpi, a wi´c i Wam nie wolno zasypiaç”.
Równie jasno i dobitnie wypowiada∏ si´ na temat masonerii Ks. Kardyna∏ August Hlond. Prymas
Polski na Zje˝dzie Katolickim w Poznaniu w dniu 6 listopada 1926r. wi´c ju˝ po zamachu majowym w
Polsce.
“Wyprzeç si´ ma Polska na wszystkich szczeblach hierarchii paƒstwowej ka˝dego bezprawia, ka˝dej
anarchii, ka˝dego rozk∏adu . . . A przede wszystkim zerwaç powinna Polska z masonerià, której ostatecznym celem jest systematyczne usuwanie Ducha Chrystusowego z ˝ycia narodu. Tym wi´cej zerwaç z
nià musi Polska, ˝e masoneria to konspiracja zagraniczna, której nie tylko na Polsce zale˝y, ale która
pot´˝nej Polski nie chce. Narody które odnalaz∏y drog´ do swego odrodzenia, rozprawiajà si´ olbrzymim
wysi∏kiem z masonerià i odczuwajà to jakby o˝ywczy powiew w swym narodowym ˝yciu. I w takiej chwili
my mamy zaprzedaç si´ w wolnomularskà niewol´ “ Czy˝ naprawd´ mamy powtarzaç b∏´dy innych
ludów i w zaraniu swego bytu k∏aÊç dobrowolnie kark w masoƒskà p´tlic´, a˝eby póêniej po szkodach
nieobliczalnych, z ogromnym trudem i z niepewnym powodzeniem spod wolnomularstwa si´ wyzwoliç “
Zerwaç z laicyzmem - znaczy w pierwszym rz´dzie zrzuciç masoƒskie kie∏zanie. Zrzuciç je powinni
wszyscy i na wszystkich stanowiskach, mimo pon´tnych widoków kariery i powodzenia”. Stanowisko
zatem, jakie winien zajàç wobec masonerii ka˝dy Polak katolik, zosta∏o przez najwy˝szych dostojników
KoÊcio∏a jasno i wyraênie sformu∏owane i nie nasuwa ˝adnych wàtpliwoÊci.
Na ˝adnà wàtpliwoÊç nie ma tu miejsca!
W dniu 17 lutego 1981r. Kongregacja Doktryny Wiary w Rzymie og∏osi∏a na temat masonerii
nast´pujàcà deklaracj´:
“ W dniu 19 lipca 1974 roku niniejsza Kongregacja przes∏a∏a niektórym Konferencjom episkopalnym
list zastrze˝ony na temat interpretacji kanonu 2335 Prawa Kanonicznego, który to kanon zabrania katolikom pod sankcjà ekskomuniki zapisywania si´ do organizacji masoƒskich i do podobnych stowarzyszeƒ.
Poniewa˝ wspomniany list, przeniknàwszy do opinii pubicznej, da∏ powód do b∏´dnych i tendencyjnych interpretacji, przeto KDW, nie przesàdzajàc ewentualnych dyspozycji nowego Kodeksu,
1. Dotychczasowa praktyka dyscyplinarpotwierdza i precyzuje nast´pujàce dane:
na Prawa kanonicznego nie zosta∏a w niczym zmodyfikowana i obowiàzuje w ca∏ej pe∏ni.
2. Nie zosta∏a wi´c skasowana ani ekskomunika, ani inne przewidziane kary.
3. Co do wspomnianego zaÊ listu i co do zagadnienia jak nale˝y interpretowaç wymieniony w nim
kanon, by∏o zamiarem KDW, przypomnienie ogólnych zasad interpretacyjnych prawa karnego, wed∏ug
których poszczególne wypadki osobiste mogà byç pozostawione osàdowi odnoÊnych Ordynariuszy. Nie
by∏o zaÊ zamiarem KDW upowa˝nienie episkopatów do publicznego wyg∏aszania orzeczeƒ o charakterze
powszechnie obowiàzujàcym na tematy istoty organizacji masoƒskich, które by mog∏y spowodowaç
utracenie powa˝nych norm.
Tak Papie˝e KoÊcio∏a Rzymsko-katolickiego jak i wielu ksi´˝y i biskupów w temacie masonerii zajmujà zdecydowane stanowisko!
KtoÊ postawi∏ trafne pytanie: Co byÊmy mieli, gdyby masono-sataniÊci opanowali rzàdy paƒstw, nie
pomijajàc rzàdu naszego”
Ta sama osoba, na postawione przez siebie pytanie, da∏a w∏asnà odpowiedê: Robiç by nam kazano
wszystko na opak, jako antytez´ wiary Chrystusowej. W miejsce mi∏oÊci g∏osi∏o by si´ nienawisç, w
miejsce pokory - pych´, w miejsce prawdy - k∏amstwo itd.
I mielibyÊmy to… co mamy obecnie…!
….Usuwano by krzy˝e ze szkó∏, ze szpitali, oraz ze wszystkich budynków u˝ytecznoÊci publicznej. Na
wszelki mo˝liwy sposób starano by si´, aby usunàç KRZY˚ z serc wiernego ludu, a najbardziej z serc
44
m∏odzie˝y.
W niedziel´ i Êwi´ta organizowanoby wycieczki wszelkiego rodzaju i gatunku, igrzyska sportowe itp.
Ârodki masowego przekazu, w czasie trwania uroczystoÊci koÊcielnych raczy∏yby nas zach´cajàcymi
programami. Za cud uwa˝am fakt, ˝e jeszcze do dnia dzisiejszego, trwa w programie radiowym transmisja mszy Êw. w niedziel´ i Êwi´ta. I choç nie jestem prorokiem, chc´ og∏osiç w∏asne proroctwo: osobiÊcie nie wierz´, aby szatan pozwoli∏ na d∏u˝sze Jej odprawianie (1)
W ksi´dze Daniela, w ksi´dze Apokalipsy oraz w drugim liÊcie do Tesaloniczan jest mowa o tym, ˝e
nastanie czas, gdy Msza Âw. zostanie zakazana na ca∏ej planecie. B´dzie Ona mog∏a byç odprawiana
tylko w ukryciu.
Uwa˝am, ˝e czeka on na stosownà chwil´, ˝eby zadoÊç uczyniç swemu sztaƒskiemu sercu i zakazaç!
A najch´tniej zamieni∏by katolickà Msz´ Âw. na czarnà i pokazywa∏by jà w telewizji w kolorach.
Pragnà∏bym bardzo, aby to moje proroctwo nigdy si´ nie spe∏ni∏o. Wola∏bym tu i teraz zostaç “fa∏szywym prorokiem”!
Dalej trwa kontynuowanie odpowiedzi na pytanie, co byÊmy mieli, gdyby masono-komuniÊci opanowali
w stu procentach nasz rzàd “
Zak∏ady pracy zmiast p∏aciç robotnikom nale˝ne pensje - wyp∏aca∏yby pomniejszy zasi∏ek dla bezrobotnych, przy stale wzrastajàcych cenach artyku∏ów pierwszej potrzeby. A to w tym celu, aby “g∏odnego
pieska” mieç przy nodze, aby spoglàda∏ ∏askawie “panu” w oczy i pilnie s∏ucha∏ i wykonywa∏ wszelkie
polecenia. Gdy “pan” zarzàda, nale˝y stanàç na ∏apkach, pos∏u˝yç, szczeknàç tu i ówdzie …
A jeÊli piesek b´dzie pos∏uszny i b´dzie na sercu nosi∏ legitymacj´ bezbo˝niczà, b´dzie wiedzia∏, kiedy
nale˝y klaskaç w ∏apki, to otrzyma za to premi´, stanowisko, mieszkanie poza kolejnoÊcià, telefon, talon
na samochód, b´dzie mu wolno korzystaç z kantyny, gdzie mo˝na kupiç wiele po cenach w∏aÊciwych…!
OczywiÊcie ˝e b´dà te˝ “pieski” poszkodowane, którym nagrodà za wiernà s∏u˝b´ b´dzie kopniak
“pana”. Mo˝e nawet w swoim czasie zostaç przekazany w r´ce hycla - rakarza, a ten zgodnie ze swoim
wyuczonym zawodem, b´dzie wiedzia∏, jak ma postàpiç z przeznaczonym na Êciàgni´cie skóry i wygarbowanie pieska.
Nie musi to wcale byç czyn pieska zawiniony wobec “pana”. Win´ mo˝na, a nieraz “nale˝y”, stworzyç
sztucznie - dla przyk∏adu…
W tym czasie piesek otrzyma od “pana” nazw´ stosowniejszà: Hiena, Szakal, lub innà… KtoÊ s∏uchajàcy tych wypowiedzi mo˝e w∏àczyç si´ z pytaniem: wczeÊniej … tu˝ po II-giej wojnie Êwiatowej “ Krótkie
westchnienie… i…
W roku 1966 obchodziliÊmy w Polsce rocznic´ 1000-lecia Chrztu Polski. Antytezà – splugawieniem
tych uroczystoÊci by∏o – naruszenie polskiej goÊcinnoÊci, poniewa˝ odmówiono Ojcu Âwi´temu Paw∏owi
VI przyjazdu do Polski na uroczystoÊç. Na zrywy wolnoÊciowe w Polsce, organizowane jako marsze
protestacyjne przez Êwiat pracy odpowiedzià (rzàdu robotniczo-ch∏opskiego!) poczàwszy od roku 1956
antytez by∏y lufy broni palnej i czo∏gi … p∏yn´∏a niewinna krew nawet… dzieci …!
Na wezwanie Episkopatu Polski, by strzec ka˝dej ko∏yski, ka˝dego budzàcego si´ ˝ycia niezw∏ocznà
odpowiedzià by∏o wprowadzenie ustawy o przerywaniu cià˝y!
Na wezwanie episkopatu, by staç na stra˝y nierozer-walnoÊci ma∏˝eƒskiej, jako antytez´, natychmiast ustalono ustaw´ o rozwodach …
Obecnie demonstracyjnie okupujà stadiony sportowe ci, którzy podeptali KRZY˚ Chrystusowy
“barabasze” Pisma Âw., którzy zamienili KRZY˚ na “pal”, a którzy przybrali sami sobie nazw´ “Âwiadków Jechowy” - stanowià oni antytez´ wiernego ludu katolickiego, który spotyka si´ na tych stadionach
z Ojcem Êw. Janem Paw∏em II.
I nadszed∏ miesiàc sierpieƒ, miesiàc wzmo˝onego ruchu pielgrzymkowego wiernego ludu z ca∏ej Polski
i przedstawicieli ca∏ego Êwiata do naszej Pani Jasnogórskiej, do pogromczyni mocy piekielnych, do tej,
która “zetrze g∏ow´ w´˝a” - s∏usznie szukajàc u niej ratunku.
I có˝ za antytez´ wymyÊlili Jej przeciwnicy”
Ukrywszy si´ sami za “kolorowà kurtynà” zorganizowali festiwal muzyki rockowej w Jarocinie i
corocznie w miesiàcu pielgrzymkowym wysy∏ajà tam “zwiedzionych”, aby profanowali cmentarze i krzy˝e,
aby odprawiali “czarne msze” na czeÊç szatana!
45
Przeciwnik Niepokalanej zdejmuje ju˝ zas∏on´ i pokazuje - bezczelnie swoje szkaradne oblicze i
zdradza zamiary wzgl´dem ludzi wiary Chrystusowej. (Porównaj Protokó∏y)
M´drców Syjonu) . Walka z KRZY˚EM przybiera na sile.
Gdyby rzàdzili nami masono-szataniÊci, – kontynuuje nadal rozwa˝ania nasz rozmówca – to wówczas lekarze leczyliby chorych w ten sposób, ˝e trzeba by by∏o mieç zdrowie …aby chorowaç…
Milicja i s∏u˝ba bezpieczeƒstwa zamiast broniç swoich i naszych narodowych i ludzkich praw, przy
ka˝dej nadarzajàcej si´ okazji, bez sàdu, lub jak kto woli, bez pseudo sàdu, zabijaliby nas w porze nocnej,
w porze ulubionej przez szatana, i w ten sposób odprawia∏o by si´ rytualne czarne msze!
Na ka˝dym kroku by∏oby widaç nieustajàcà walk´ z chrzeÊcijaƒskim znakiem zbawienia z
KRZY˚EM. Gdzie by∏oby mo˝liwym, usuwano by krzy˝e, gdzie mo˝na by je wyÊmiaç i opluç wyÊmiano
by i opluto by, a gdzie mo˝na by je sprofanowaç to sprofanowano by je lub wzgardzono, a gdzie indziej
opluto. Szatan okropnie nie lubi krzy˝a, ani nazwy, ani znaku. Na drzewie krzy˝a bowiem zosta∏ on pokonany!
Sta∏em jak oczarowany takim zestawieniem faktów i opinii. KtoÊ w pobli˝u szeptem pyta∏ samego
siebie: Czy˝by morderstwo ks. Popie∏uszki by∏o “mordem rytualnym” “ Mordem talmudyczno-masoƒskosatanistycznym “ Po krótkiej chwili ju˝ nieco g∏oÊniej pada odpowied˝: Nie ma nic tak skrytego, co by nie
wysz∏o na jaw. . .”
Cz∏owiek, który urodzi∏ si´ i wychowa∏ w rodzinie katolickiej, który wyssa∏ z piersi chrzeÊcijaƒskiej
matki zasady mi∏oÊci, pokory, przebaczania, nie mo˝e zrozumieç, aby ktoÊ móg∏ myÊleç inaczej. A nawet
ci, urodzeni i wychowani w rodzinach katolickich, którzy jednak odwrócili si´ od nauk Chrystusa, a poszli za podszeptem szatana i wierzà mu, ˝e otrzymajà od niego “królestwo tego Êwiata”, a nie zawsze
wykonujà polecenia s∏ug piek∏a, bo prawdy Ewangeliczne pomimo ich zdrady wysy∏ajà do sumienia i rzucajà osobnikowi “dane” na jego w∏asny computer ÊwiadomoÊci i dyktujà wypadkowe.
Lecz czyny ka˝dego, bez wzgl´du na jego wewn´trzne sygna∏y, uzale˝nione sà od wolnej i nieprzymuszonej woli. Ka˝dy dokonuje wyboru – iÊç za sygna∏em dobra, pomimo niewygód, przeÊladowaƒ, cierpieƒ itp. … czy odwrotnie …
I nam dzisiaj, w dobie wpajania nienawiÊci i tym goràco wierzàcym, do których nie docierajà nienawistne intrygi s∏ug piek∏a, i tym letnim i tym zimnym, którym wydaje si´, ˝e w istnienie Boga Mi∏oÊci nie
wierzà, trudno zrozumieç, jak mo˝na na ka˝dym kroku czyniç przewrotnie, niezgodnie nawet nie tylko z
zasadami wiary, lecz ogólnie poj´tà zasad´ w∏aÊciwego ludzkiego post´powania “ Jak mo˝na stosowaç
przewrotne Êrodki niszczenia Êrodowisk i paƒstw. Burzyç i przewracaç wszystko, co napotka si´ na
drodze, aby na gruzach i po-pio∏ach prawdy i mi∏oÊci zasiewaç chwasty obj´tnej ideolgii, a w przypadku
naszym masoƒsko-satanistycznej.
Chwila refleksji:
Gdyby osobnikowi wychowanemu w paƒstwie na wskroÊ chrzeÊcijaƒskim
powierzyç kierownicze stanowisko w paƒstwie o dà˝eniach satanistycznych i poleciç mu, aby wszystko
czyni∏ jako antytez´ wszelkiego dobra, to i tak, majàc wrodzone cechy czynienia dobra, nie potrafi∏by do
takiej doprowadziç katastrofy moralnej i gospodarczej zasobnego paƒstwa, Do takiej katastrofy jakà obecnie prze˝ywa nasz naród. Tyle chwastów i przewrotnoÊci zasiano w granicach naszego paƒstwa!
Zapoznajmy si´ obecnie z dwoma historycznymi postaciami, których nauka rzutuje bezpoÊrednio na
obecny stan naszej gospodarki i nie tylko. Mianowicie z Karolem Marksem i Fryderykiem Engelsem.
Przyjaciele i koledzy Marksa Êwiadczà, ˝e Marks by∏ wyraênym czcicielem szatana, a to, ˝e zarówno
Marks, jak i Engels mieli pochodzenie semickie znane jest powszechnie.
Marks opracowa∏ i przy
wspó∏pracy Engelsa opublikowa∏ szataƒski dokument, który znany jest jako: “Manifest Komunistyczny”.
Wielu znawców tego dokumentu okreÊla go, jako “najwi´ksze nieszcz´Êcie Êwiata”.
Mazzini, w∏oski rewolucjonista, który zna∏ osobiÊcie K.Marksa pisa∏ o nim: … on ma zrujnowanego
op´tanego ducha. Jego serce nape∏nione jest nie mi∏oÊcià lecz nienawiÊcià do ludzi”.
Niektóre wypowiedzi Marksa: “Ja chc´ zemÊciç si´ na tym, który panuje nad nami”
Wi´c jest przekonany ˝e na górze ktoÊ rzàdzi . . .
M∏oda dusza niegdyÊ wierna Bogu zosta∏a skierowana do piek∏a”. (To nie wymaga komentarzy)
Marks nienawidzi∏ nawet samo poj´cie Boga. By∏ zdecydowany “ wyp´dziç Boga kopniakiem”.
Jeden z wierszyków K. Marksa: “.…Tak wi´c bóg wydar∏ mi moje wszystko”
w nieszcz´Êciach, w ciosach losu.
46
Te wszystkie jego Êwiaty,
rozwia∏y si´ bez nadziei powrotu.
I nie zostaje mi nic od tej pory jak tylko zemsta.
Chc´ sobie zbudowaç tron na wysokoÊciach
Jego szczyt b´dzie lodowaty i gigantyczny
Jego wa∏em ochronnym b´dzie ob∏àkaƒczy strach
Jako szczyt najczerniejszej agonii.
Ktokolwiek podniesie na ten tron swój zdrowy wzrok ten odwróci si´ od niego blady i milczàcy jak
Êmierç.
Wpadnie w pazury Êlepej - przejmujàcej dreszczem ÊmiertelnoÊci, aby jego szcz´Êcie znalaz∏o grób.
S∏owa: “Chc´ sobie zbudowaç tron” i przyznanie, ˝e ten, który na nim siedzi, mo˝e emanowaç tylko
trwog´ i przera˝enie, przywo∏uje na myÊl Lucyfera i jego pragnienie: “Wedr´ si´ do nieba: wy˝ej ni˝
gwiazdy Boga i wznios´ mój tron! (Izajasz 14, 13).
Dlaczego Marks chce tego rodzaju tronu “
Odpowiedê na to pytanie dajà s∏owa w jego dramacie zatytu∏owanym “Oulanem”
Aby wyt∏umaczyç ten tytu∏, trzeba zrobiç dygresj´. Istnieje KoÊció∏ szatana. Jednym z jego rytua∏ów
jest “czarna msza”, celebrowana o pó∏nocy przez kap∏ana Demona. Âwiece sà umieszczone na
Êwiecznikach knotami w dó∏. “Kap∏an jest ubrany w szaty liturgiczne podszewkà do góry. Mówi wszystko to, co jest napisane w ksi´dze kap∏aƒskiej ale odwrotnie - zaczynajàc od koƒca. Âwi´te imiona Boga,
Jezusa i Maryi sà czytane odwrotnie . hostia konsekrowana, ukradziona w koÊciele podczas komunii na
r´k´, otrzymuje napis “Satan” i s∏u˝y do szyderczej komunii. W czasie tej czarnej mszy spala si´ Bibli´.
Uczestnicy przysi´gajà, ˝e pope∏nià wszystkie siedem grzechów g∏ównych, wymienionych w katechizmie
katolickim. Ceremonia koƒczy si´ orgià. Kult diab∏a znany jest od najdawniejszych czasów. Czytamy w
ksi´dze (Powtórzonego Prawa 32,17): “Oni poÊwi´cajà si´ demonom”. Jeroboam, król Izraela, ustanawia
kap∏anów demonów (Z kronik 11,15) Wulgata.
Zamiarem “Oulanem” jest odwrócenie s∏owa Êwi´tego: jest to anagram Emanuela, biblijnego imienia
Jezusa, co oznacza po hebrajsku “Bóg z nami”.
Teraz rozumiemy dramat “Oulanem”, jeÊli wys∏uchamy najpierw spowiedzi Marksa w jego poemacie
“Le memestrel”: “.… wyziewy piekielne pochodzà od mego mózgu
I nape∏niajà go a˝ ja staj´ si´ szalony.
I a˝ moje serce staje si´ zupe∏nie zmienione
Patrz na t´ szpad´,
Ksià˝´ ciemnoÊci sprzeda∏ mi jà”
W rytua∏ach wy˝szego wtajemniczenia kultu szatana, kandydat otrzymuje zaczarowanà szpad´,
która zapewnia mu sukcesy. Kupuje on jà za cen´ paktu, podpisanego krwià wzi´tà z przegubu d∏oni, wg
którego jego dusza po Êmierci b´dzie nale˝a∏a do szatana. Oto wyjàtek z “Oulanem”:
“On uderza pa∏eczkà i daje mi znak, a ja z
coraz wi´kszà pewnoÊcià taƒcz´ taniec Êmierci.
I oto sà tak˝e Oulanem! Oulanem!
To s∏owo rozbrzmiewa jak Êmierç, nast´pnie przed∏u˝a si´ a˝ do nieszcz´snego wygaÊni´-cia.
Zatrzymaj si´! Ja go trzymam!
I oto wznosi si´ wtedy z mego umys∏u,
Jasne jak powietrze, tak spojone, jak moje koÊci.
Ale ja mam si∏´ moimi ramionami gnieÊç was i
zmia˝d˝yç was (ludzkoÊç upersonifikowanà).
z si∏à huraganu, podczas gdy nam wspólnie
otwiera si´ przepaÊç rozwarta w ciemnoÊciach.
Zatoni´cie tam a˝ do g∏´bin,
A ja pójd´ z wami Êmiejàc si´.
47
Z ksià˝ki Arnolda Kunzli zatytuowanej “ Karol Marks”dwie swoje córki i zi´cia doprowadzi∏ do
samobójstwa. Córka Laura poÊlubiona przez socjalist´ Laforque; opuÊci∏a troje dzieci, po czem oboje z
m´˝em pope∏nili samobójstwo. Córka Eleonora równie˝ zdecydowa∏a wraz z m´˝em pope∏niç samobójstwo. Mà˝ Eleonory w chwili decydujàcej odstàpi∏ od tego zamiaru. Troje dzieci Marksa zmar∏o z powodu
niedo˝ywienia. Marks by∏ na∏ogowym alkoholikiem. Ze swà matkà nie rozmawia∏ wcale. A kiedy umar∏a,
pisa∏ do Engelsa: DziÊ otrzyma∏em telegram, który donosi, ˝e zmar∏a moja matka. Musz´ udaç si´ do
rewiru aby uzyskaç spadek. To by∏o wszystko, co mia∏ do powiedzenia o swojej matce. Karol Marks zmar∏
20-go maja 1885 r. Âmierç jego nie ró˝ni∏a si´ niczym od innych chwalców diab∏a . .
Przed Êmiercià pisa∏ do Engelsa: “Jak niepotrzebne i puste jest ˝ycie…”
Engels po przeczytaniu ksià˝ki liberalnego teologa Bruno Bauera (jeden z przywódców lewicy
Heglowskiej), zaczà∏ wàtpiç. W jego sercu rozpocz´∏a si´ wielka walka. Pisa∏ wówczas: Modl´ si´ o prawd´
ka˝dego dnia i nieomal przez ca∏e dnie. Czyni´ to od czasu, gdy opanowa∏o mnie zwàtpienie i ˝adnym
sposobem nie mog´ wróciç do wiary … ¸zy p∏ynà mi do oczu, gdy pisz´ te s∏owa. Jestem poruszony
dog∏´bnie. Czuj´ jednak, ˝e wróc´ do Boga, do którego t´skni moje serce. To jest Êwiadectwem Ducha Âw.
To jest podstawà mojego ˝ycia i Êmierci “
Engels nie znalaz∏ ju˝ drogi do Boga, natomiast przy∏àczy∏ si´ do cz∏owieka (Marksa), którego sam
okreÊli∏ jako potwora op´tanego przez tysiàce diab∏ów.
W liÊcie z roku 1921 (Yom 36 str.572) Lenin pisze: “Wszyscy zawiÊniemy na cuchnàcym stryczku . . .
“Wprawdzie nie spe∏ni∏o si´ to “proroctwo” w jego ˝yciu, ale prawie wszyscy jego wspó∏pracownicy
zostali jeden po drugim wymordowani przez Stalina w latach 1936-38.
Mimowolnie rodzi si´ tu biblijne stwierdzenie
“Nie mo˝e drzewo dobre z∏ych owoców rodziç, ani te˝ drzewo z∏e dobrych owoców rodziç. Wszelkie
drzewo, które nie rodzi owocu dobrego, b´dzie wyci´te i w ogieƒ wrzucone” (Mat. 7,17-19).
Oko∏o 50 lat budujemy w Polsce “raj na ziemi” bez Boga Mi∏oÊci, a z “bogiem nienawiÊci”. . . I mamy
to, co mamy!
OdpowiedzieliÊmy sobie na wiele dr´czàcych pytaƒ. ZnaleêliÊmy sporo myÊli refleksyjnych ku przemyÊleniu i rozwadze, lecz oto nowa seria pytaƒ rodzi si´ mimowolnie: Dlaczego sataniÊci “czarne
msze” odprawiajà na trumnach na cmentarzach i o pó∏nocy”
Dlaczego wyrywa si´ ˝ywcem serce zwierz´tom”… i nie tylko.…”
Dlaczego wypija si´ krew ofiary “
Czy˝by te wszystkie szaleƒstwa zrodzi∏y si´ w umys∏ach m∏odzie˝y przy dzwi´kach muzyki rockowej
w Jarocinie, jak sugeruje prasa”
A mo˝e “ktoÊ” opracowa∏ szczegó∏owà instrukcj´ kanonu czarnej mszy “ A jako gotowy “produkt” podsunà∏ jà wypranej z uczuç Chrystianizmu m∏odzie˝y, którà wczeÊniej uczono pieÊni “nie ma szatana””
Cz´Êciowo przynajmniej, na ten niekoƒczàcy si´ zestaw pytaƒ odpowie nam ksiàdz Ignacy
Charszewski, w opracowanej przez siebie broszurze, wydanej w roku 1935 p.t. “ Królestwo Szatana”
Królestwo szatana
W s t ´ p
W r. 1909 w Petersburgu wysz∏a ksià˝ka rosyjska pt. “Nasze Prestuplenije” , (“Nasze Przest´pstwo”),
By∏a ona przesycona pot´˝nym uczuciem i talentem, ostrze˝eniem Rosji przed “gradiuszczim”
(Mere˝kowskij(, Wielkim Chamem, zdolnym pod komendà Wielkiego Sema (˚yda) znieÊç Rosj´, jako
paƒstwo, z oblicza ziemi. Autor, znajàc panujàce w Rosji stosunki literackie, wcale nie oczekiwa∏
powodzenia tej ksià˝ki. Tymczasem pozna∏ si´ na niej i wysoko jà oceni∏ wybitny publicysta, Mieƒszikow,
w “Noweje Wremia”.
Skutek: 6 wydaƒ w ciàgu 3-miesi´cy. By∏ to rekord Êwiatowy! Przera˝ona tym prasa liberalna, idàca na
pasku ˝ydowskim i w∏aÊnie torujàca drog´ rewolucji, oniemia∏a. Kiedy si´ opami´tano w kierowniczych
ko∏ach ˝ydowskich, postanowiono kupiç sobie pióro ws∏awionego nagle, a niebezpiecznego pisarza. W tym
celu wysuni´to trzech ˚ydów. W pierwszorz´dnej restauracji petersburskiej “Kiuba” odby∏o si´, podczas
kilku , kolejnych bankietów, szereg konferencji z autorem. Zacz´∏ si´ od zachwytów nad jego ksià˝kà.
DomyÊlajàc si´ zamiarów swoich towarzyszy i zdecydowany im si´ oprzeç, autor nie przyjà∏ ˝ydowskiej
48
oferty p∏acenia zaƒ s∏onych rachunków restauracyjnych i udawa∏ naiwniaka, by samemu si´ nie daç, a
wysondowaç dusze ˝ydowskie. W tym celu równie˝, choç napojów zwykle nie u˝ywa∏, pi∏ du˝o, by
towarzyszy do picia podniecaç. Sam g∏ow´ mia∏ mocnà. Rachowa∏ na s∏aboÊç g∏ów ˝ydowskich. Nie zawiód∏ si´. Koniaki, wina, likiery rozwiàza∏y j´zyki ˝ydowskie. Po kilku takich spotkaniach, kiedy ˚ydzi
uznali, ˝e grunt zosta∏ nale˝ycie przygotowany, zaproponowali autorowi 50 tys. rubli za 12 felietonów
rocznie.
Ma∏y tylko waruneczek: niech pan pisze cokolwiek, ale nie tak jak dotàd, lecz tak, jak my panu
powiemy...
Autor si´ oburzy∏. Za ma∏o! Targ w targ, dosz∏o do tego, ˝e ofiarowano mu miliony, plus s∏aw´ Êwiatowà, jeszcze wi´kszà, ni˝ w swoim czasie zrobiono dla Lwa To∏ostojoja. Podbiwszy tak zawrotnie wysokà
cen´ swego pióra, autor nagle gr´ przerywa i twardo odmawia.
Nie ma duszy na sprzeda˝! Lisy ˝ydowskie zrozumia∏y, ˝e same zosta∏y wywiedzione w pole,
wybuchn´∏y wÊciek∏oÊcià. Jeszcze na podjeêdzie, prowodyr rzuci∏ wyzwanie: Od jutra ju˝ pan nie tylko
nie kandydat na pisarza Êwiatowego, lecz i w ogóle nie pisarz rosyjski! Wszystko w naszej mocy.
Zamkniemy panu wszystkie dochody. Zgnieciemy, zgubimy pana i paƒskà “znakomità” ksià˝k´.
Zapami´taj to sobie pan! Pan ju˝ od tej chwili umarlak literacki, pochowany bez ˝adnej pompy, nawet nie
wed∏ug trzeciej klasy!
Groêba wnet zosta∏a spe∏niona. Zaskrzypia∏y setki sprzedajnych piór w ca∏ej Rosji. Wykl´ty, wycheremowany autor napisa∏ do Petersburskiego Biura Wycinków Prasowych. Wycinków dotyczàcych jego
osoby. Zebra∏ ca∏e stosy. On wieszcz narodowy, zosta∏ napi´tnowany mianem potwora ludu (zarzut
˝ywio∏owego pijaƒstwa, jako podlewki rewolucji) i k∏amcy. On, który nigdy nie urz´dowa∏ i nikomu ˝adnej
krzywdy nie wyrzàdzi∏, zosta∏ obwo∏any krwawym ˝ubrem na urz´dzie naczelnika stra˝y ziemskiej i wyznawcà poddaƒstwa. Nie oszcz´dzono i jego ˝ycia prywatnego. Zmieszano go z b∏otem.
Odsàdziwszy go od czci i wiary, odmówiono mu wreszcie talentu pisarskiego i nawet znajomoÊci
rodowitego j´zyka. ˚ydówka Górewiczowa, przysi´g∏y krytyk czasopisma “Rosyjskaja MyÊl”, ∏aja∏a go na
17 stronach. Jego rdzennego Rosjanina, poucza∏a odnoÊnie j´zyka rosyjskiego. Nawet powa˝ny Wiestnik
Jewropy gani∏ go za: ...prostytuowanie talentu (gdyby wys∏ugiwa∏ si´ ˚ydom nie by∏by prostytutem) i
“przygwoêdzi∏ go do pr´gierza” haƒby!
Wobec huraganowego ognia prasowego, nie sposób by∏o broniç si´ jednostce. Gromadzie i Herkules nie
poradzi. Zresztà walka z rozp´tanym chamstwem by∏a poni˝ej godnoÊci autora. Nagonka, chocia˝ z
ka˝dym rokiem s∏ab∏a, przetrwa∏a jednak a˝ do wybuchu Wielkiej Wojny.
Powo∏ay na front w charakterze oficera zapasowego, pisarz porzuci∏ dzia∏alnoÊç literackà, ˚ydzi zaÊ
uznali, ˝e pisaç o nim by∏oby robiç mu reklam´. Po wojnie i po rewolucji, którà wywró˝y∏, autor znalaz∏
si´ na uchod˝twie i do pióra powróci∏.
Teraz jednak rzeczywiÊcie okaza∏ si´ trupem literackim. Nawet wspó∏czujàcy z nim jego rodacy i
wspó∏uchodêcy odmawiali mu wydawania jego utworów, z obawy ich ruiny. W roku 1928 w Belgradzie
odby∏ si´ zjazd uchodêczych pisarzy rosyjskich. Nasz autor nie dosta∏ zaproszenia!
Mimo to jednak pisze i coÊ niecoÊ wydaje. W roku 1932 w Belgradzie og∏osi∏ ksià˝k´ pt. “SynyDiab∏a”.
To, przed czym w tamtej ksià˝ce przestrzega∏ Rosj´, a nawet owszem, rzeczy stokroç straszniejsze,
zapowiada w tej ksià˝ce ca∏emu Êwiatu; podobnie jak te˝ plan tych, których jako synów szatana okreÊla∏
sam Chrystus, kiedy im w twarz rzuci∏: “Wy z ojca diab∏a jesteÊcie”!
W przek∏adzie polskim, zaopatrzonym przez t∏umacza w liczne objaÊnienia krytyczne, uwagi i wnioski praktyczne dla ca∏ej Polski, ksià˝ka ta wysz∏a w roku 1933 pt. “Synowie Szatana”. Tutaj udost´pnimy
jà najszerszym masom czytelniczym w najciekawszych wyciàgach, pominàwszy balast rozumowaƒ, a nie
dla ka˝dego czytelnika strawny i po˝àdany. Za to tu i ówdzie do∏àczone zosta∏y ciekawe przypisy i uwagi,
których nie ma w wydaniu obszernym.
Poni˝szy tekst podaje charakterystyczny, prze∏omowy w ˝yciu pisarskim autora, wypadek, który
rzuca snop Êwiat∏a na powstanie orygina∏u, o którym t∏umacz polski dowiedzia∏ si´ dopiero po wyjÊciu z
druku wydania obszernego.
Ze wzgl´du na wszechÊwiatowy mistyczny zasi´g tekstu, przeciwstawny Królestwu Bo˝emu, a jawnie
proszataƒski niniejszy ust´p posiada nag∏ówek:
49
W k r ó l e s t w ie s z a t a n a
Rzecz dzieje si´ w r. 1923 w Pary˝u i pod Pary˝em. G∏ówni bohaterowie to: Dikis i Lipman - ˚ydzi
rosyjscy.
Dikis, cz∏onek tajnego rzàdu ˝ydowskiego, wcielony szatan, w trzech wieczorach wtajemnicza
Lipmana, jako kandydata na cz∏onka tego˝ rzàdu, w plan podboju Êwiata przez ˚ydów i za∏o˝enia królestwa szatana. PowierzchownoÊç Dikisa odpowiada nikczemnej jego duszy, postaç krótka, opas∏a,
wieprzowata, z olbrzymià ∏ysà g∏owà, pokrytà, jak i brzydka twarz, wstr´tnymi naroÊlami. Lipman, publicysta z wykszta∏ceniem prawniczym, na razie piesek masoƒski, to cz∏owiek drobny i chuderlawy, ten
sam który, gra∏ pierwsze skrzypce w petersburskim kuszeniu naszego pisarza.
Rozmowy odbywajà si´ sposobem zakonspirowanym w mieszkaniu Lipmana. Na czas tych wieczorów
gospodarz wyprawi∏ z domu ˝on´ i s∏u˝b´. Nikt nie powinien by∏ s∏yszeç strasznych tajemnic, które tam
zosta∏y ujawnione.
Ów znakomity, przeÊladowany przez ˚ydów, pisarz który genialnie przejrza∏ dusz´ ˝ydowskà, to
Âwiatos∏aw Rodjonow.
Wieczór Pierwszy
Zapytuj´ pana - surowo zagaja Dikis - czy pan jesteÊ bezbo˝nikiem czy nie!
Lipman si´ stropi∏. Jak mo˝na go o to zapytywaç “ Czy˝by zwierzchnik jego powàtpiewa∏ o tym”
To˝ Êmiertelna obraza!
Rozumie si´, ˝em przekonany i nieugi´ty bezbo˝nik!
Czy˝ w naszych czasach wielkiego post´pu oÊwiaty jest miejsce dla jakiejkolwiek wiary”
Nie mog´ przecie˝ ja, cz∏owiek z wy˝szym wykszta∏ceniem, wierzyç w jakiegoÊ tam Boga. W takim razie
nale˝a∏o by uwierzyç i w szatana, i w czarowników, i w satyrów leÊnych i w wiedêmy . . .
Za to ˝arliwe wyznanie niewiary, Lipman oczekuje od mistrza s∏ów goràcego uznania. Tymczasem
mistrz, rzuciwszy si´ na fotel, zatrzàs∏ si´ od bezdêwi´cznego Êmiechu. Twarz jego posinia∏a,
pomarszczy∏a si´ i jeszcze bardziej zbrzyd∏a. Stropiony Lipman podaje mu szklank´ wody. Ten wypiwszy
kilka ∏yków, uspokoi∏ si´.
Tak, panie Lipman, tak Wi´c pan jesteÊ bezbo˝nik, niewierzàcy. . . Lipman sta∏, milczàc z opuszczonymi r´koma, wcià˝ strapiony. No, wypadnie mi wnieÊç maleƒkie poprawki do paƒskiego Êwiatopoglàdu. Wówczas zobaczymy, co zostanie z paƒskich nieugi´tych przekonaƒ! - natrzàsa∏ si´ Dikis.
Nie pozosta∏o z nich nic. Lipman dziwi∏ si´, ˝e mówi∏ mu to nie jakiÊ pop, nie ksiàdz i nie rabin.
Wszelako to sà prawdy, nie podlegajàce wàtpienia. Bóg nie tylko istnieje, ale i jest Stwórcà wszechrzeczy.
I stworzy∏ On wszystkich dla swojej chwa∏y. Ale co innego teoria, a co innego praktyka. Nawet
najdok∏adniejsze obrachowania matematyczne nie zawsze zgadzajà si´ z rzeczywistoÊcià. Podobnie si´
sta∏o - (Dikis zaczyna tu ju˝ fa∏szowaç poj´cie o Bogu) i z gospodarkà Bo˝à.
Bóg si´ przerachowa∏, wskutek tego, najdoskonalsze ze wszystkich stwotrzeƒ duch zbuntowa∏ si´ przeciw tyranii swego absolutnego W∏adcy. W Niebie wybuch∏a rewolucja, najpierwsza w porzàdku
liczbowym i prawowzór wszystkich rewolucji ziemskich.
W okrutnej bitwie, duchy-niewolnicy (tj. anio∏owie dobrzy) si∏à Bo˝à pokona∏y rewolucjonistów i stràci∏y ich z nieba. Tym sposobem powstali szatani. Ale na tym nie koniec. Rozegra∏ si´ dopiero pierwszy
akt walki z Bogiem. Walka ta nieub∏agana, trwa nieustannie, szerzy si´ z roku na rok, z wieku na wiek,
wzrasta w okrucieƒstwie i zag∏´bia si´ w swoich rozmiarach.
Lipman s∏ucha jak bajki o ˝elaznym wilku i gorszy si´. Czemu, w takim razie, masoneria g∏osi jawne
bezbo˝nictwo “
Dikis mu t∏umaczy:
Niech nie myÊli, ˝e oni wy˝si, byli na tyle naiwni, aby nie wiedzieli o jego
niewierze. Oni nie tak wiedzieli o tym, ale i umacniali go w tym jego zaÊlepieniu. On nawet i nie podejrzewa∏, ˝e ktoÊ prowadzi go w nieznanà drog´, a by∏ przekonany, ˝e sam w∏asnà g∏owà torowa∏ jà sobie.
Taki jest ich system stosowany do ich agentów ni˝szych stopni. Swoje karty ods∏aniajà tylko tym, których
sobie upatrzyli celem powo∏ania ich do najwy˝szych kó∏ kierowniczych i którzy majà zastàpiç starych.
Taka taktyka jest jedynie pewna i zabezpiecza powodzenie wielkiej sprawie.
50
PomyÊl pan tylko, co by by∏o gdybyÊ, jako nasz nieÊwiadomy agent, nie by∏ przedtem bezbo˝nikiem, a
wierzy∏ w jedynego prawdziwego Boga “ Tacy ludzie nie znajàcy tajemnic wszechÊwiata, cz´sto nawracajà si´ do chrzeÊcijaƒstwa, i stajà si´ naszymi zakl´tymi wrogami…
Nie móg∏by pan równie˝ g∏osiç bezbo˝nictwa z przekonaniem wobec tych baranów, gojów i paƒskie
apostolstwo nie mog∏oby mieç powodzenia, gdy tymczasem le˝y ono w naszym planie. Bezbo˝nictwo to
towar na wywóz, majàcy jego spo˝ywców przygotowaç do roli naszych rabów, by w∏asnymi r´kami burzyli
chrzeÊcijaƒstwo i torowali nam drog´ do panowania nad Êwiatem.
WyjaÊniwszy to nieporozumienie Dikis podejmuje z powrotem wàtek wyk∏adu “tajemnic wszechÊwiata”. Sà to tajemnice czarnoksi´skiej Kaba∏y. MyÊl ˝ydowska wykolejona przez ukrzy˝owanie Mesjasza,
nie zrywajàc jednak z wiarà w jedynego Boga, musia∏a poj´cie o Nim sfa∏szowaç.
Fa∏szerstwo to ujawnione ju˝ powy˝ej przez Dikisa zaczàtkowo b´dzie si´ przejawia∏o w jego blu˝nierczych ustach coraz jaskrawiej i coraz potworniej. Dla uspra-wiedliwienia ˚ydów, ca∏à historj´ biblijnà
wywróci on do góry nogami, a˝ dojdzie do satanizmu. Satanizmu, który bynajmniej, jak i sam szatan, istnienia Boga nie zaprzecza, ale Go oÊmiesza, ale Nim pogardza, ale Go nienawidzi. Na tym polegajà
Dikisowskie tajemnice wszechÊwiata.
Dikis wyk∏ada: - Bogu si´ nie wiedzie. Nawet i potop nie poprawi∏ ludzi: jeszcze bardziej si´ rozpuÊcili. Obra˝ony Bóg, dla przeciwwagi zepsutym wybra∏ jeden naród, wyró˝niajàcy si´ dodatnio od wszystkich innych. To naród ˝ydowski. Bóg da∏ mu we w∏adanie ziemi´ Chanaan, w staro˝ytnoÊci jednà z
najlepszych ziem i obieca∏ mu królestwo Êwiatowe. Tymczasem nie tylko nie spe∏ni∏ tej obietnicy, ale przeciwnie, myÊla∏ tylko o tym, aby jak najokrutniej udr´czyç plemi´ ˝ydowskie, podajàc je w sromotnà i
bolesnà niewol´ narodom ni˝szym.
W najbezwstydniejszy sposób naigrywa∏ si´ z ˚ydów, wodzi∏ ich za nos i oszukiwa∏, by ich uczyniç
swymi niewolnikami.
- CierpliwoÊç Izraela wyczerpa∏a si´. Doznajàc tylko niesprawiedliwoÊci od Boga, ˚ydzi pocz´li go
opuszczaç i wpadaç w ba∏wochwalstwo.
No sam pan wiesz, ˝e Jehowa posy∏a∏ swemu narodowi proroków z upominaniem do nawrócenia si´
ku Niemu i wzywaniem do cierpliwego oczekiwania Mesjasza, lecz wzamian za cierpienia i m´ki obiecywa∏ ju˝ tylko Królestwo Niebieskie za grobem. Na có˝, mu tam ˝uraw w niebie! Daj sikork´ do r´ki!
Naród po˝àda∏ wolnoÊci w tej chwili, tu na ziemi, chcia∏ - nie cierpieç, nie byç niewolnikiem a panowaç
i ˝yç w rozkoszy. Ka˝dy naród w po∏o˝eniu Izraela straci∏by cierpliwoÊç!
W rezultacie m´drcy ˝ydowscy z przeciwprorockiej lewicy, zajàwszy si´ historià porównawczà Izraela
i sàsiednich ludów ba∏wochwalczych, doszli do nieoczekiwanego wniosku, ˝e zarówno ba∏wochwalcom, jak
i ˚ydom w okresach ich odst´pstwa od Boga, ˝yje si´ lepiej, bogaciej, wolniej, szcz´Êliwiej.
Tajemnica tego faktu (materialistycznego z∏udzenia) przez ca∏e stulecia pozostawa∏a nierozwiàzana.
WyjaÊni∏a si´ wtedy, kiedy Lewici zetkn´li si´ z uczonymi Chaldejczykami i przejeli od nich Kaba∏´, która
sta∏a si´ kluczem do zrozumienia tajemnic Êwiata. To wielkie odkrycie, dokonane w czasie niewoli babiloƒskiej, przywróci∏o ca∏e nast´pne dzieje ludzkoÊci.
Z Kaba∏y si´ okaza∏o, ˝e Bóg nie jest wszechmocny. Byli˝by wi´c ˚ydzi oszukiwani przez Boga”
Niekoniecznie. M´drcy ˝ydowscy dopuszczajàc mo˝liwoÊç, ˝e dawniej Bóg by∏ wszechmocny, ale
nast´pnie wszechmoc utraci∏, a to na podobieƒstwo cz∏owieka, który mierzy∏ si∏y na zamiary i zbankrutowa∏. Tym si´ t∏umaczy boska taktyka krytego cofania si´ z obietnicami z ziemi do Nieba, z doczesnoÊci
za grób.
Lipman w imi´ zdrowego rozumu, protestuj´ przeciw pojmowaniu Boga na sposób ludzki, lecz sprzeciw jego jest s∏aby, nieÊmia∏y, a Dikis ∏atwo go uchyla, podnoszàc niezmiennoÊç praw przyrody i twierdzàc
zuchwale, ˝e tym prawom podlega i sam Prawodawca Najwy˝szy. Do tego dodaje dowód moralny, stàd ˝e
Bóg cierpi pod nosem cuchnàcà kup´ nawozu, jakà jest ˝ycie ludzkoÊci. Je˝eli ON jest wszechmocny, to
czemu nie zmieni tego ˝ycia na lepsze” Mi∏osierdzie, cierpliwoÊç Bo˝a “ Metafizyczne framuszki!
Tymczasem diabe∏ nie spa∏ i psu∏ dzie∏o. Polegajàc na swej wszechmocy, Bóg zlekcewa˝y∏ narastanie
wrogiej Mu si∏y, a gdy si´ spostrzeg∏, by∏o ju˝ za pó˝no. Si∏a ta uros∏a i okrzep∏a na tyle, ˝e opanowaç jej
Bóg ju˝ nie móg∏.
Kaba∏a stworzy∏a sekt´ faryzeuszów, której zadaniem by∏o rozkoronowaç zniedo∏´˝nia∏ego Boga i
Êciàgnàç Go z odwiecznej Jego stolicy. W tym celu nale˝a∏o zniszczyç Biblj´. Ze wzgl´du jednak na lud,
51
faryzeusze poprzestali na dyskre-dytowaniu jej w oczach i przedstawienia zamiast niej, Talmudu.
Podobnie przewartoÊciowany zosta∏ stosunek Izraela do Boga. Rabini stopniowo sprowadzili Stwórc´
i Pana wszechrzeczy do pozycji bezmocnego staruszka, zabawiajàcego si´ wszelakimi g∏upstwami, sami
siebie natomiast postawili ponad Bogiem, jak Talmud ponad Bibli´. JednoczeÊnie wmówiono ogó∏owi
˚ydów, ˝e sà oni jedynym na ziemi narodem, dla którego Bóg stworzy∏ ziemi´. Wszystkie inne narody to
dzieci z∏ych duchów, nie ludzie, a bydl´ta z twarzami ludzkimi, stworzone dla s∏u˝enia dzieciom Bo˝ym,
˚ydom!
Tym sposobem ca∏y Izrael ju˝ w chwili przyjÊcia Chrystusa by∏ tak gruntownie przerobiony, ˝e nawet
najbliêsi uczniowie Nazarejczyka, a˝ do sromotnej Êmierci Jego na szubieƒicy krzy˝owej, oczekiwali nie
niebieskiego, lecz ziemskiego królestwa izraelskiego, z królem Chrystusem na czele.
Mimo to jednak - Dikis wyznaje to z bólem - ten “Oszust” sta∏ si´ punktem zwrotnym dziejów, ich Êrodkowà, nape∏niajàcà wszystko ostojà. Niewàtpliwie te˝ dzie∏o Izraela zgin´∏o by bezpowrotnie na wieki,
gdyby w por´ nie przysz∏a mu z pomocà inna si∏a.
Ta b∏ogos∏awiona si∏a p´dzi∏a ojców naszych w Êmiertelny bój z wyznawcami Ukrzy˝owanego, obiecujàc swà nieustannà i pot´˝nà pomoc. I oto prawie ju˝ dwa tysiàce lat kroczymy, jak hufiec zwyci´ski,
który nie patrzy na ofiary, nie liczy strat, ale tylko uzupe∏nia swoje beztrwo˝ne szeregi i jak wszystko
burzàcy tyran, druzgoce wszystkie przeszkody i zapory.
- My stanowczo i bezpowrotnie zerwaliÊmy z Bogiem, nie chcemy z Nim mieç nic wspólnego, krom
naszych d∏ugich rachunków, które we w∏aÊciwym czasie przedstawimy Mu z ˝àdaniem wyp∏aty i z
naros∏ymi odsetkami. I ten czas ju˝ bliski. On przyjdzie, przyjdzie!
Lipman boi si´ domyÊlaç owej “si∏y” i ˝àda, by mistrz nazwa∏ jà po imieniu. Ten jednak odk∏ada to na
pó˝niej, a tymczasem snuje rzecz dalej.
Ku memu przera˝eniu Lipman wyznaje wiar´ w Bóstwo Chrystusa, potwierdza bezgrzesznoÊç Jego
˝ywota i niezliczone Jego cuda. Tysiàce, tysi´ce cudów, o których nawet Ewangelje nie wspominajà,
wszak sami faryzeusze, którzy wcià˝ za nim Êledzili, byli naocznymi ich Êwiadkami. Z ca∏à wiarygodnoÊcià przekonali si´ o Jego zmartwychwstaniu.
Wodzowie Izraela jednak nie poprowadzili narodu za Chrystusem. Przekonawszy si´ o pe∏nej niemocy, Jehowy, ˝e Izrael nie ma interesu iÊç z Nim, postanowili zmieniç front, tj. zerwaç z Nim na zawsze i
wydaç Mu wojn´. Tym sposobem Izrael sta∏ si´ bogobójcà. Bogobójstwo jest tylko logicznym nast´pstwem
owego postanowienia.
Lipman zowie to szaleƒstwem. To nawet nie pojedynek Dawida z Goliatem, lecz coÊ nieskoƒczenie
wi´kszego.
Ce-ce-ce - drwi∏ Dikis. A czy ja powiedzia∏, ˝e Izrael wyszed∏ w pojedynk´ na walk´ z Bogiem “
I czyÊ pan móg∏ choçby przez minut´ pomyÊleç, ˝e ojcowie nasi, faryzeusze, to takie prostaki, ˝e wyjdà
na bój przeciw Stwórcy osamotnieni i goli, jak oskubane kurcz´ta”
Che-che-che. Nie panie Lipman to g∏owy Salomonowe. Zanim wystàpili do wyrocznej walki, ze Êcis∏à
matematy-cznoÊcià obliczyli wszystkie widoki pro i contra, i gdy przekonali si´ o nieust´pliwoÊci
zwyci´stwa, dopiero rzucili swój los.
To znaczy, ˝e si´ oparli na postronnej sile przeciwnej”
Zawarli z nià przymierze!
No wiadomo “
Czy˝byÊ si´ pan jeszcze nie domyÊla∏”
I czemu mistrzu przypuszczasz, ˝e si´ nie domyÊlasz “ Nie ja si´ domyÊlam!
Wi´c có˝”
Ja chc´, mistrzu tymi oto, swoimi uszami z tych oto twoich ust us∏yszeç imi´ tej si∏y. Lipman mówi∏
to z obcà goràczkà i palcami obu ràk potrzàsa∏ swoje uszy, a potem wyzywajàco wskaza∏ na wargi goscia.
Si∏a z∏a - wyrecytowa∏ goÊç!
Nazwij mistrzu, t´ si∏´ imieniem jej w∏asnym”
Pan chcesz abym postawi∏ “kropk´ nad “ i “”
No tak, mistrzu “ Przywyk∏em do tego, aby w ˝adnych sprawach nie by∏o niedomówieƒ i nieporozumieƒ.
Masz pan s∏usznoÊç. Ju˝ stawiam kropk´ nad “ i “.
52
Imi´ jej - Diabe∏!
Lipman zblad∏ i tego wieczoru nie przemówi∏ ju˝ ani s∏owa.
Wieczór drugi
Rozmowa zaczyna si´ od tego, ˝e Lipman wyra˝a zdziwienie z powodu nazywania Chrystusa przez
Dikisa “Oszustem”, gdy wszak, wbrew racjonalistycznemu Talmudowi, przyzna∏ Mu Bóstwo. Dikis wyjaÊnia, ˝e to dlatego, poniewa˝ Chrystus, podobnie jak jego Ojciec, nie mo˝e spe∏niaç swoich obietnic. W
j´zyku prawniczym nazywa si´ to wciàgni´ciem w niewygodnà umow´. Chrystus rzekomo, obieca∏ swoim
wyznawcom wszystko, a wszystko im odjà∏ nic nie da∏. Jego budowla zosta∏a postawiona na piasku i jest
skazana na zag∏ad´, poniewa˝ z∏o jest silniejsze od dobra, o czym my si´ co dzieƒ przekonujemy.
Pan myÊlisz, ˝e z∏o zwyci´˝a dobro tylko tu na ziemi”
No, nie! Âwiat jest zbudowany wed∏ug jednego niezmiennego prawa. Kto zwyci´˝a tu, b´dzie
zwyci´˝aç i tam. I odwrotnie. Jako na ziemi, tak i w niebie…
Je˝eli szatan jest tak pot´˝ny, to czemu – pyta Lipman – nie przeszkodzi∏ Synowi Bo˝emu wcieliç si´,
czyniç nieskoƒczonych cudów, wreszcie zmartwywstaç “ Wszak to wszystko ogromnie utrudni∏o robot´.
Niestety diabe∏ nie by∏ jeszcze tak silny. Ale jednak wiele dzie∏u Bo˝emu naszkodzi∏! Przede wszystkim sprawi∏, i˝ Chrystus, nawet nie powàchawszy tronu, umar∏ Êmiercià zbójcy i niewolnika, tj. wed∏ug
Zakonu, kaênià przekl´stwa, gdy˝ powiedziano, ˝e wszelki, który wisi na drzewie “przekl´ty”.
Prawda - przyznaje Dikis - ˝e Zmartwychwstanie sta∏o si´ ogromnà pora˝kà szatana, brzemiennà w
najsmutniejsze nast´pstwa dla sprawy ˝ydowskiej. Odsun´∏o ono konieczne zwyci´stwo Izraela nad
ludzkoÊcià na ca∏e tysiàclecia, lecz to pora˝ka tylko czasowa.
Nasza straszna bolesna droga si´ koƒczy i ju˝ jesteÊmy we drzwiach naszego panowania nad Êwiatem.
Obecnie szala zwyci´stwa przechyli∏a si´ tak stanowczo na naszà stron´, zdobyliÊmy tyle wa˝nych pozycji, tak uruchomiliÊmy i wyszukiwaliÊmy nasze szeregi przeciw wa˝nemu frontowi, ˝e przegraç kampanii
ju˝ nie mo˝emy. Pojmij pan, ˝e wyrwaç z ràk naszych zwyci´stwo rzecz to ju˝ beznadziejna. Nie do
pomyÊlenia!
Zwyci´zcami - my!
Tu diabelski mistrz przechodzi do ery
chrzeÊcijaƒskiej. Walka ˝ydostwa z ChrzeÊcijaƒstwem zacz´∏a si´ niebawem po ukrzy˝owaniu
Nazarejczyka i rozpala∏a si´ z roku na rok, ze stulecia na stulecie, przechodzàc przez ró˝ne fazy. Izrael
bi∏ wroga g∏ównie cudzymi r´kami. Przez d∏ugie wieki wypada∏o mu Êlizgaç si´ na ostrzu no˝a pod grozà,
˝e sam nie usiàdzie.
Bywa∏o, grozi∏ mu program pog∏ówny. Wszak˝e moc jego przysposobionego ojca (czarta) zbawia∏a go
zawsze.
Nale˝y panu wiedzieç, ˝e nikt inny, tylko Izrael przygotowa∏ i wznieci∏ za Nerona pierwsze wÊciek∏e
przeÊladowanie wyznawców Ukrzy˝owanego. Rzecz prosta, zrobi∏ to potajemnie. I wszystkie nast´pne
przeÊladowania, w liczbie jeszcze dziewi´ciu, zasz∏y przy czynnym udziale naszych przodków. Mówiàc
krótko, gdyby nie by∏o Izraela, nie by∏oby przeÊladowaƒ.
Lipman oboj´tnie zauwa˝a, ˝e przeÊladowanie pierwsze wybuch∏o z powodu po˝aru Rzymu.
Tak si´ histori´ pisze, a czyta si´ inaczej - uÊmiechnà∏ si´ Dikis Kiedy si´ zdarzy∏o czytaç gdzie bàdê
o uczestnictwie w tym ˚ydów, uwa˝a∏em to za pod∏e oszczerstwo i naturalnie oburza∏em si´…
I na przysz∏oÊç zawsze si´ pan oburzaj, zw∏aszcza wobec gojów! Na nich to dzia∏a dobroczynnie. Twardo
i zaciekle obstawaj pan za brakiem uczestnictwa Izraela w tym krwawym dziele. Goje sà tchórze. Kiedy
tego nie potrzeba, na roêen si´ nadziejà, b´dà si´ gry˝ç jeden przez drugiego, lecz wi´cej ni˝ czegokolwiek
w Êwiecie bojà si´ naszego krzyku, jak lew wrzasku koguta. Wówczas bez walki oddajà swoje
najniedost´pniejsze stanowiska.
Tym ich l´kiem my zawsze z niezmiennym powodzeniem pos∏ugiwaliÊmy si´ i pos∏ugujemy.
To jest zupe∏na prawda - ciàgnà∏ Dikis - ˝e jako pozór do przeÊladowania pos∏u˝y∏ olbrzymi po˝ar
Wiecznego Miasta. Powsta∏ on w pobli˝u cyrku, w sklepikach ˝ydowskich, podpalonych przez samych ich
w∏aÊcicieli. By∏ to plan chytry, choç nie bez ryzyka. Naprzód ˚ydzi zdobyli sobie pe∏ne zaufanie Sabiny
Poppei, ulubionej na∏o˝nicy Cezara. Mówià jakby ona by∏a ˚ydówkà. Byç mo˝e. Lecz twierdzenie to nie
doÊç jest uzasadnione, a ˝e popiera∏a ˚ydów, to niewàtpliwie. Wszyscy ulubieƒcy Nerona, tacy sami jak i
53
on, hulacy i rozpustnicy, byli naszymi ludêmi. Niewiele trudu kosztowa∏o naszych przodków zaplàtaç ich
w swe sieci. Leêli w nie sami.
Ich rozkoszny tryb ˝ycia wymaga∏ odpowiednich wydatków. Wszelkimi mo˝liwymi us∏ugami,
udzielaniem po˝yczek, str´czycielstwem, nasi przodkowie wkradli si´ w ich zaufanie i trzymali ich w
r´kach. Z rozkazu Sanhedrynu, w pierwszych ju˝ latach ChrzeÊcijaƒstwa, ˚ydzi podszeptywali gojom o
nazarejczykach wszelakie bzdury w rodzaju: oni oddajà czeÊç oÊlej g∏owie, ˝e na swoich o∏tarzach
zak∏uwajà dzieci, pijà ich krew i spo˝ywajà ich mi´so, zapieczone w cieÊcie, ˝e na swoich zebraniach oddajà si´ rozpuÊcie i kaziorodztwu, ˝e nie uznajà w∏adzy Cezara, natomiast za swojego króla i Boga uwa˝ajà
martwego ˚yda - odst´pc´, Jezusa, którego z wyroku prawego sàdu rozpià∏ na krzy˝u Ponciusz Pi∏at. W
ciàgu trzydziestu lat nader sprytnej propagandy, nasi przodkowie dobili si´ do tego, ˝e przesàdy przeciwchrzeÊcijaƒskie w baranich mózgach gojów zakorzeni∏y si´ tak, i˝ goje nie mogli bez wstr´tu, oburzenia
i pogardy patrzeç na Nazarejczyków.
Kiedy umys∏y gojowskie by∏y ju˝ w ten sposób przygotowane, ˚ydzi uznali, ˝e przyszed∏ czas urzàdziç ów historyczny po˝ar Rzymu, by win´ podpalactwa zwaliç na chrzeÊcijan.
Nast´pne przeÊladowania chrzeÊcijan przedstawia Dikis ju˝ sumarycznie, podkreÊlajàc dwa sukcesy
˝ydowskie: wzbogacenie si´ na nich ˚ydów i zniszczenie ksi´gozbiorów chrzeÊcijaƒskich.
Wówczas tak samo jak i obecnie u nas w Sowdepji, majàtki chrzeÊcijan by∏y konfiskowane formalnie
na rzecz paƒstwa, w rzeczywistoÊci jednak na korzyÊç Izraela. Ca∏e bowiem ˝ycie gospodarcze Imperium
by∏o pod ich kontrolà. Byl oni bowiemi donoszczykami oraz rzeczywistymi dzia∏aczami komisji konfiskalnych. Tym sposobem, paƒstwu dostawa∏y si´ okruchy, a g∏ówne bogactwa wpada∏y w r´ce naszych
przodków. By∏a to z∏ota era dla Izraela.
Mo˝na powiedzieç, ˝e przez te trzy stulecia przodkowie nasi prawie do czysta ogolili Êwiat staro˝ytny.
N´dza, g∏ód i zarazy towarzyszy∏y ludnoÊci gojowskiej, wówczas gdy Izrael op∏ywa∏ w dostatkach. Jak
dzisiaj ˚ydzi w Sowdepji nie potrzebujà wystawaç w ogonkach w oczekiwaniu na funt zgni∏ych ziemniaków, podobnie by∏o i wówczas.
Równie˝ podczas przeÊladowaƒ ˚ydzi zniszczyli kolosalne ksi´gozbiory chrzeÊcijaƒskie. Cz´sto z ksiàg
i r´kopisów budowali pot´˝ne stosy na których palili ich w∏aÊcicieli z ca∏ymi ich rodzinami, krewnymi i
wspó∏wyznawcami. Druku jak wiadomo, wówczas nie znano. Egzemplarze, ksiàg pisanych r´cznie, by∏y
nieliczne i przeto tym cenniejsze. Zniszczyç je bez reszty nie by∏o trudno. Tote˝ ˚ydom uda∏o si´ to co do
mnóstwa ksiàg chrzeÊcijaƒskich, treÊci religijnej i historycznej, a co najwa˝niejsze, dokumentów ujawniajàcych burzycielskà dzia∏alniÊç Izraela.
To ju˝ jest dla ludnoÊci stracone na zawsze, wszystkie Êlady zatarte i zmiecione. Wszelkie oskar˝enia
przeciw ˚ydom za ich dzia∏alnoÊç w tej epoce, dla braku dowodów, zawisnà w powietrzu.
Jednego tylko Izrael zniszczyç nie zdo∏a∏ mimo wysi∏ków, Ewangelii. Zniweczono mnóstwo egzemplarzy tej straszliwej dla ˝ydów ksi´gi, lecz w jej obronie chrzeÊcijanie szli na wszystko, na m´ki, na
Êmierç.
Na najwi´ksze nieszcz´Êcie ˚ydów, chrzeÊcijanie przenieÊli je przez ogieƒ i krew trzywiekowych przeÊladowaƒ.
O, gdyby wtedy uda∏o si´ jà w niwecz obróciç - wo∏a po˝àdliwie Dikis - walka z Ukrzy˝owanym dawno
by si´ ju˝ skoƒczy∏a naszym wspania∏ym zwyci´stwem. Lecz my dobijemy si´ swego! Porwiemy!
Zdepczemy naszymi stopami ostatni egzemplarz tej ksi´gi w oczach ostatnich wyznawców
Ukrzy˝owanego i w obliczu t∏umów spalimy na stosie razem z tymi wyznawcami!
W jaki sposób mog∏o by si´ to udaç na ca∏ym globie i w epoce maszyn rotacyjnych, skoro nie uda∏o si´
wówczas” P∏onàc zaciekawieniem, dopytuje si´ o to Lipman lecz Dikis odk∏ada rozwiàzanie tej zagadki na
póêniej.
Tymczasem snuje dalej swà piekielnà historiozofi´.
˚ydostwo jest w stanie nieustajàcej wojny jednego przeciw wszystkim. Gdziekolwiek si´ osiedli, tam
zaczyna si´ zepsucie obyczajów, bieda, ruina spo∏eczna i paƒstwowa. W tej walce kieruje ˝ydostwem
Sanhedryn, z ksià˝´tami wygnania na czele. Kiedy ostatniego jawnego ksi´cia Wygnania, Ezekliasza, w
r. 1005 powiesi∏ kalif Kad-er-Billach, - niech b´dzie przekl´te na wieki wieków pod∏e imi´ tego psa!
Sanhedryn ze swym ksi´ciem wszed∏ w podziemia. Zdrada tajemnicy miejsca jego pobytu zagro˝ona
jest klàtwà i karà Êmierci na winowajc´ i ca∏e jego potomstwo. Tajemnica ta obowiàzuje nawet i wobec
54
szeregowców ˝ydowskich, a b´dzie ujawniona dopiero po zwyci´stwie nad ludzkoÊcià.
Cz∏owieka, który by co do tego wypowiedzia∏ domys∏y, nie trzeba nawet przekonywaç, a po prostu
wyÊmiaç i oblaç pomyjami, jako wstecznika i nieuka.
Tego samego Êrodka u˝ywa sam Dikis i wzgl´dem swego ucznia. Drwi z jego wiary w tzw. “zdobycze
naukowe”, jak zawrotne, astronomiczne liczby, którymi “nauka” operuje, gdy chodzi o okreÊlanie czasu
˝ycia ziemi i ludzi na niej, ˝eby utopiç w nich Stwórc´, jako samorodne powstanie ˝ycia, pochodzenie
cz∏owieka od ma∏py i tym podobne “dogmaty”. Owszem to wszystko jest dobre dla og∏upienia i zbydl´cenia
gojów, ale my m´drcy wtajemniczeni, rozumiemy, ˝e to tylko Êrodek do naszych wielkich celów.
Istnienie tajnego rzàdu ˝ydowskiego oddaje ˚ydom olbrzymie us∏ugi podbijania Êwiata. Nie by∏o ani
jednej wojny, ani jednej rewolucji, do której ˝ydzi nie przy∏o˝yli swojej chytrej r´ki.
Oni te˝ wychodzà z nich istotnymi zwyci´zcami, oni co nie przelewali swojej cennej krwi, nie
poÊwi´cali swoich majàtków.
Tym sposobem pot´ga ich roÊnie
kosztem upadania pot´g gojowskich. Stanowià one mniej ni˝ [email protected] ludnoÊci, przecie˝ nià ju˝ rzàdzà z
pomocà gie∏dy i prasy.
Sà goje, którzy krzyczà, ˝e ta mniejszoÊç ˝ydowska zgarnia [email protected] dochodów Êwiata. Albo wiadomoÊci
ich sà przestarza∏e, albo te˝ oni nie umiejà rachowaç. ˚ydzi zdobywajà ju˝ [email protected] wszystkich dochodów. Nie
liczàc przy tym Rosji, która ca∏kowiecie nale˝y do ˚ydów.
No, no - jakby z ubolewaniem zauwa˝a Lipman - By∏a Rosja, a teraz jej nie ma!
A jest nasza Sowdepja - podchwyci∏ triumfalnie Dikis i nu˝ tym niebywa∏ym w dziejach, dokonanym
przez ˚ydów, pogromom i jego owocami lubowaç.
My to, rozdeptaliÊmy naród rosyjski, zmusiliÊmy go do pe∏zania przed nami i do ca∏owmia py∏u sprzed
naszych stóp! Nie wstaç mu nigdy na nogi! Nie dopuÊcimy! I kto nam w tym przeszkodzi” Bez sàdu zamordowaliÊmy Cara z jego rodzinà.
Wyt´piliÊmy dynasti´ Romanowów.
RoztrzelaliÊmy mas´ popów i prawie ca∏à inteligencj´ rosyjskà. KilkanaÊcie milionów swoich poddanych
wszelkimi sposobami wyprawiliÊmy na tamten Êwiat i do ostatniej niteczki i igie∏ki ograbiliÊmy Rosj´.
I có˝ “ Jak na to zaregowa∏a cywilizowana ludnoÊç “ Toç ona, jak si´ to mówi, nawet nie poskroba∏a
si´ za uchem. Czy˝ nie tak “
Ale co Izraelowi jakiÊ tam k∏aczek ziemi tj. 1/6 cz´Êç Êwiata! Do niego nale˝y ca∏a kula ziemska. Rosja
to jedynie plac dla zawojowania Êwiata, odskocznia, z której Izrael skoczy ku Êwiatow∏adztwu.
Uniesiemy radosnà pych´ Dikis Puszcza si´ solo w katrykaturalne plàsy, przyÊpiewujàc sobie
˝ydowskie “bubliczki” z których drwi.
˚ydzi wspania∏omyÊlnie ofiarowali gojom, by mogli je sobie Êpiewaç na pociech´.
Nastàpi∏a wieczerza. Dikis ˝ar∏ smako∏yki z apetytem Lucypera z pizaƒskiego fresku Orcagni, ∏ykajàcego pot´pieƒców, jak ostrygi.
Potem znów si´ unosi nad triumfem ˝ydowskim, podkreÊlajàc g∏upot´ gojów, którzy si´ dali u˝yç za
narz´dzie.
Co za skoƒczonymi durniami trzeba byç, ˝eby w∏asny dom wysadziç w powietrze!
I wiedz pan, ˝e wszystkie nasze trudy i ofiary posz∏yby na marne, gdy sami ci samozjadacze rosyjscy (czemu˝ by ich nie nazwaç samojadami) nie zmusili cara do abdykcji”
Pytam pana, panie Lipman co si´ u tych ludzi, zamiast g∏ów che∏bota∏o na karkach “
No có˝! Barany…
Nie obra˝aj pan baranów, nie obra˝aj. Te g∏upie zwierz´ta majà choç tyle zdrowego instynktu, ˝e si´
zawsze trzymajà swego prowodyra.
Wszak gdyby car pozosta∏ na swoim miejscu, co za krach spotka∏by nasze dzie∏o!
Dikis przechodzi do sprawy prasy, jako pot´gi, wy˝szej i wa˝niejszej od z∏ota. Stwierdza, ˝e ju˝ od
poczàtku wielkiej wojny ˝ydzi zaw∏adn´li prasà w [email protected]
W chórze naszych g∏osów, podobnych do gromu, udzia∏em prasy gojowskiej pozosta∏o piszczeç, jak
wspó∏zdeptane kurcz´, albo wziàwszy pod si´ ogonek, szczekaç spod wrót, jak przemarz∏y piesek.
Przez pras´ ˚ydzi pochwycili rzàd dusz i urabiajà je na swoich rabów. Bo có˝ to znaczy ow∏adnàç
prasà!
To znaczy wyciàç komuÊ jego w∏asny j´zyk i wstawiç cudzy. Prasa bezimienna dokona∏a tego tak
artystycznie, ˝e goje ani nie poczuli jak stali si´ niemymi zwierz´tami, jak im te˝ byç nale˝y wedle ich
55
bydl´cej natury.
PozostawiliÊmy im prawo ryczeç i nawet drzeç gardziele, lecz tylko wówczas, kiedy i gdzie i jak my im
przyka˝eny…
Trzeba tu wysokiej sztuki, by statek ˝ydowski prowadziç mi´dzy wielu Scyllami i Charybdami.
T´ sztuk´ posiedliÊmy i posuwamy si´ naprzód ostro˝nie, màdrze, pod najchwalebniejszymi patriotycznymi i liberalno-humanitarnymi sygnaturkami.
Goje sà os∏y panie Lipman! Przecie˝ oni z zachwytem ∏ykajà trucizn´, byle by na sygnaturze by∏a wypisana recepta lekarska .
PomyÊl pan, czy my ˚ydzi, dopuÊcilibyÊmy kogo bàd˝ z obecnych do wzi´cia w swoje r´ce prasy
˝ydowskiej i przemawiania na ca∏y Êwiat w naszym imieniu!
Precz! Precz! to by∏yby nasze pierwsze s∏owa do takich szarlatanów.
Do w∏asnego gniazda nie wpuÊcimy kuku∏ek.
My nie ob∏àkaƒcy i nie bydl´ta. Sami w∏adamy mowà artyku∏owanà!
W dalszym ciàgu Dikis natrzàsa si´ z wychowanych przez ˚ydów pisarzy rosyjskich.
ObrobiliÊmy na swój ∏ad ca∏e sfory bezradnych, nieuckich, cynicznych i szpetnych pismaków. B∏oka
wynieÊliÊmy mi´dzy niewidzialne geniusze. Andrejewa og∏osiliÊmy nadgeniuszem, a Bosiaka
moskiewskie rozdziawy, z prostodusznoÊcià swego bohatera narodowego Horkija - nie gasnàcym s∏oƒcem
na wiekuistym niebosk∏onie. A te, Iwanuszki - duraczki, uwierzyli nam, myÊleli. . . myÊleli, ˝e my na
serio.
Cha-cha-cha . . .! S∏uchaj pan dalej - ze ∏zami w oczach i rozd´tà od Êmiechu twarzà ciàgnà∏ Dikis Wszak nie zaprzeczysz, ˝eÊmy literacki Olimp rosyjski. . .cha-cha-cha . . . przemienili w gnojny cuchnàcy
chlew, zmusiwszy ka˝dego, wprowadzonego doƒ przez nas, olimpijczyka, by chrzàka∏ i smrodzi∏, jak mu
si´ podoba, tj. po Êwiƒsku, nie pozwoliwszy tylko na jednà maleƒkà rzecz , kroczyç w Êlady swoich szlachetnych wielkoduchów s∏owa.
Teraz koƒczy Dikis - bez naszej sankcji, bez naszego ∏askawego zezwolenia, ˝aden malarz, ˝aden
muzyk, ˝aden artysta, ˝aden literat na ca∏ym Êwiecie nie mo˝e przebiç sobie drogi, jakkolwiek by∏by utalentowany i nawet genialny.
Wieczór trzeci
Dikis nawiàzuje dalszy swój wyk∏ad do tego, na czym zakoƒczy∏ wieczór drugi.
Kiedy takie dwa pot´˝ne czynniki ˝yciowe, jak kapita∏ i prasa, sà w naszych r´kach, to rzàdy narodów sà naszymi pokornymi rabami.
Niechno by który spróbowa∏ iÊç przeciw naszym interesom! Taki zuchwalec po˝egna∏by si´ ze swojà
pozornà w∏adzà, a rzàdzàcy szczególnie krnàbrni tak˝e i ze swoim mieniem i dobrà s∏awà. A je˝eli i to nie
doprowadzi takiego pana do rozumu, to mo˝e on przedwczeÊnie i znienacka zniknàç z oblicza ziemi.
Któ˝ to rozwali∏ trony! My, ˚ydzi! OÊmieszyliÊmy zasad´ monarchistycznà. Tymczasem oko w oko
musimy wyznaç, ˝e przy wszystkich brakach monarchizmu, on jeden by∏ zbawienny dla gojów i w ciàgu
wieków stanowi∏ zapor´ przeciw naszym celom.
Wojna Êwiatowa, wÊród wielu innych, przynios∏a nam i ten bezcenny podarek, ˝e obali∏a trzy
najpot´˝niejsze trony cesarskie i czwarty - su∏taƒski. Pozosta∏e sprowadziliÊmy do nicoÊci. Majaczà
jeszcze na Êwiecie jak blade widma przesz∏oÊci, lub jak niepogrzebane jeszcze umarlaki. Ale i z nimi w
swoim czasie si´ rozprawimy!
Pozosta∏a nam do zburzenia jedna jeszcze powa˝na warownia…
Co to za warownia”
Popy! W ogóle duchowieƒstwo chrzeÊcijaƒskie. Z nimi trzeba skoƒczyç bezwarunkowo, choç i tam mamy
swoich ludzi.
Lipman nie pojmuj´. Jestem wcià˝ niepoprawnym “idealistà”. Czy Izraelowi nie wszystko jedno, w co
wierzyç, b´dà goje i czemu si´ k∏aniaç, skoro on osiàgnie dyktatur´ Êwiatowà. “
Dikis si´ nie gorszy i gniewnie szydzi.
Eee. . .W tobie panie Lipman wcià˝ daje znaç o sobie rosyjski zakwas inteligencji… Humanizm, liberalizm, równoÊç, tolerancja, wolnoÊç sumienia, konstytucja, i jesiotrzyna z chrzanem w stule
56
itd.….itd…Eee…
A jak˝e inaczej mistrzu “ Na tych wielorybach stoi wcià˝ ˝ycie kulturalne Êwiata
Dikis chrzàknà∏ wzgardliwie.
Jak pan nie pojmujesz do tej pory, ˝e to wszystko to tylko przejÊciowe szczeble jednej wysokiej wysokiej drabiny! Tylko! No, skoro zaÊ raz osiàgnà∏eÊ jej wierzcho∏ek, to co si´ czyni z drabinà “
Jak kiedy. . . . zwykle si´ jà usuwa . . .
A panu trzeba kopnàç, to znaczy skoƒczyç z tym zb´dnym ju˝ gruzem, skoƒczyç raz na zawsze.
Inaczej, pan nie nadajesz si´ do tej roboty, do tej wysokiej roli, jaka przypad∏a mu w udziale!
Dikis ze wÊciek∏à, pasjà potwierdza swój postulat.
Z Cerkwià prawie ju˝ skoƒczone, protestantyzm si´ nie liczy - to nie religia!
Pozostaje koÊció∏ katolicki, najgro˝niejszy wróg ˝ydostwa. Na razie jest ono bezsilne wobec jego
cytadeli - Watykanu i musi zadawalaç si´ ukàsami komarzemi. Tylko niekiedy udawa∏y si´ dotkliwe
ciosy, jak pogrom kongregacji katolickiej we Francji za rzàdów Waldeck-Roussau i Combesa. To byli
wierni s∏udzy Izraela - masoni. Obecnie czo∏owe ataki na Stolic´ Apostolskà by∏yby nierozsàdne. Tote˝
rozk∏adajàc masy katolickie tj. os∏abiajàc KoÊció∏ od wn´trza, kierownictwo Izraela obchodzi papiestwo z
flanków i bije w rzàdy gojowskie.
I tylko wówczas, kiedy my, wysadziwszy je w powietrze, usiejemy Europ´ sowietami, los papie˝a i jego
kleru spe∏ni si´ samoistnie. Jakie si∏y zbrojne mo˝e on przeciwstawiç naszej czerwonej armii” Swojà
gwardi´ Watykaƒskà, czy co “ Los jego b´dzie straszniejszy, ni˝eli los jego kolegi wschodniego - patriarchy
rosyjskiego. Albowiem obecnie bàdê co bàdê, musimy oglàdaç si´ na opini´ Êwiata kulturalnego, aby zbyt
jaskrawo nie ujawniç naszego pogromu, wówczas zaÊ r´ce nasze b´dà rozwiàzane. Wypadki potoczà si´ z
osza∏amiajàcà zawrotnoÊcià, gdy˝ nastàpi epoka królestwa naszego ojca, szatana. Kto b´dzie Êmia∏
przeszkodziç nam post´powaç z nimi tak, jak tego chcemy “.
Obecnie g∏ówna uwaga wodzów Izraela zwrócona jest na armi´ czerwonà. Na razie jest ona pa∏kà o
dwóch koƒcach. Najmniejsza nieroztropnoÊç mog∏aby sprawiç, ˝e pewnego, bardzo pi´knego dnia,
Sowiety siad∏yby na czerwonych bagnetach. Zadaniem ich przeto jest gruntowna, bezwzgl´dna czystka
czerwonej armii, tak aby w niej nie pozosta∏o ani Êladu ducha carskiego.
Naturalnie, nie traci si´ czasu na tym polu a jednoczeÊnie prowadzi si´ wyt´˝onà propagand´ komunistycznà na ca∏ym Êwiecie i naciska si´ wszystkie rzàdy, by co rychlej uzna∏y Sowiety.
Lipman kr´ci g∏owà niedowierzajàco.
Dickis - Co, pan nie wierzysz w powodzenie”
Trudnawo.… Trudnawo… i pch∏y ∏apaç! A w sprawach wielkich muszà byç trudnoÊci. Ale dla nas nie
ma nic nieprzezwyci´˝onego, i w mocarstwach europejskich ju˝eÊmy doprowadzili do w∏adzy przedstawicieli tych stronnictw, które zobowiàza∏y si´ przeprowadziç te czynnoÊci.
Dikis powraca do sprawy krasnej armii.
Wielomilionowa armia czerwona, tworzona w paƒstwie bolszewickim dla podboju Êwiata, b´dzie
wychowana tak, ˝e w porównaniu z nià zwierz´ta drapie˝ne - hieny, lamparty, oka˝à si´ barankami. Przy
tym Êwiatowa polityka ˝ydowska b´dzie skierowanà ku temu, by ˝ycie gospodarcze Êwiata z roku na rok
stawa∏o si´ coraz ci´˝sze i beznadziejniejsze.
Rzàdom wypadnie ˝ywiç milionowe masy bezrobotnych z ich rodzinami, a to przyniesie ˚ydom
korzyÊç podwójnà: os∏abi finanse rzàdów, a rozleniwione darmozjady zostanà podane obróbce socjalistów
i komunistów.
S∏owem wewnàtrz paƒstw powstanà armie komunistyczne, gotowe, jak zbawców przyjàç zbrojnà armi´
czerwonà. JednoczeÊnie polityka ˝ydowska zmiesza karty dyplomatyczne paƒstw w ten sposób, ˝e w
koƒcu duszàcy ludzoÊç w´ze∏ gordyjski splàtanych interesów mo˝na b´dzie rozciàç tylko mieczem. Tak
wybuchnie wojna Êwiatowa - druga i ostatnia.
Ogarnie ona bez ma∏a ca∏à kul´ ziemskà i b´dzie tak krwawa i niszczycielska, ˝e miniona wielka
wojna oka˝e si´ wobec niej jak krótka przygrywka wobec d∏ugiej symfonii.
Wedle “proroctwa” Talmudu, podczas tej ostatniej wojny narodów zginà 2/3 ludnoÊci ziemi.
No mo˝e nasi rabini przesadzili cokolwieczek, ale ˝e zginie nies∏ychane mnóstwo ludzi, to niewàtpliwie wobec dzisiejszej doskona∏oÊci Êrodków zniszczenia, oraz poniewa˝ walczyç b´dà nie same tylko
armie, lecz i ca∏e narody.
57
Ucierpià przy tym i ˚ydzi “ No, ka˝da idea wymaga ofiar, ucierpià jednak najmniej, a za to Êwiat ca∏y
b´dzie ich zdobyczà.
Z wojnà globalnà stanie do pary w krwawe plany globalna rewolucja. W ka˝dym kraju sà w pogotowiu kadry w∏adz sowieckich. Nastàpià przewroty wed∏ug tej˝e recepty, jak w Rosji za Rzàdu
Tymczasowego, kiedy z nim równolegle zasiad∏y rady deputatów robotniczych i ˝o∏nierskich. Ni- ˝o∏nierzom, ni robotnikom, one nie pachnia∏y. Siedzieli “nasi”.
W powszechnym krwawym i kl´skawym zam´cie, narody ani si´ nie spostrzegà, jak jeden za drugim,
ocknà si´ pod w∏adzà sowieckà.
ProÊciej ni˝ prosto, dokona si´ zjednoczenie republik radzieckich w jeden zwiàzek Êwiatowy. Ju˝ od
dawna zosta∏o to opracowane.
Wszystkie republiki poddadzà si´ centralnemu rzàdowi ˝ydowskiemu. Tym rzàdem b´dzie on sam
Sanhedryn, który przetrwa∏ ca∏e tysiàce lat, jako tajny rzàd ˝ydowski. Teraz si´ ujawni i og∏osi królem
izraelskim. Tytu∏ ten odpowie rzeczywistoÊci, albowiem na ziemi by∏, jest i b´dzie jeden tylko naród naród izraelski. Pozosta∏e narody to byd∏o, pozbawione wszelkich praw, raby ˝ydowskie, ich rzeczy, py∏ i
proch. Odejmie si´ im jako takim, wszelkie maj´tnoÊci, nawet ich cia∏a i dusze przejdà na w∏asnoÊç
wszechÊwiatowego paƒstwa komunistycznego, a nast´pnie króla izraelskiego, jak w Sowdepji. Z tà tylko
ró˝nicà, ˝e to, co si´ dzieje tam, jest tylko ledwie-ledwie naszkicowanym pierwowzorem tego co si´
urzeczywistni w paƒstwie wszechÊwiatowym.
Lipman poblad∏ i zadr˝a∏! Jak to” Czy˝by mia∏ si´ przed∏u˝yç i na ca∏y Êwiat rozszerzyç ten straszny
koszmar, to królestwo gwa∏tu, grabie˝y, z∏odziejstwa, morderstwa, rozpusty”
I tak dalej, i tak dalej - z diabelskim uÊmieszkiem dokoƒczy∏ Dikis - Pan to nazywasz zmorà królestwa gwa∏tu “ My to zowiemy przywróceniem naszych zdeptanych praw na zasadzie sprawiedliwoÊci
wy˝szej …I w dalszym ciàgu rozwija∏ swój koszmarny obraz królestwa szatana.
Pojawi si´ w nim, naturalnie, i Ce - Ka. Pan powinieneÊ wiedzieç, ˝e po hebrajsku Cze-ka znaczy
byd∏obójnia.
No i b´dziemy biç nasze byd∏o. Zbudujemy olbrzymie wi´zienia z najnowszymi urzàdzeniami dla
stosowania tortur, jakich Êwiat jeszcze nie widzia∏. Nam nie doÊç samej Êmierci gojów. Potrzebne nam sà
ich m´ki. B´dziemy urzàdzali uczty z krwawymi orgiami. Krew gojów b´dzie si´ la∏a nie tak prozaicznie
jak czworonogów w byd∏obójniach, a w nastawieniu poetycznym, pod dzwi´ki melodii chopinowskich i
mendelsonowskich, wykonywanych przez najlepszych artystów. Zmusimy ich do tego. Starsi podczas
orgii b´dà si´ lubowali widowiskami i muzykà, popijajc wina , likiery i koniaki najlepszych gatunków i
palàc cygara najdro˝szych marek Hawana. Izrael nasyci si´ zemstà za wszystkie swoje cierpienia,
poni˝enia, oplwania i Êmierç swoich cór i synów. Rachunek d∏ugi. Zemsta spe∏niaç si´ musi. I ona spe∏ni
si´ i spe∏niaç si´ b´dzie na wieki wieków. Czy to nie b´dzie tylko sprawiedliwoÊç i konsekwencja”
Ca∏à ziemi´ zaczerwienimy tà krwià rabià! – rozpala∏ si´ Dikis – Od przelanej krwi rzeki z brzegów
wystàpià. Hekatomby zawalimy!
Dikis zerwa∏ si´ z miejsca i zataƒczy∏. Z zaÊlinionych jego ust wyrywa∏y si´ s∏owa okropne:
Z czerepów wzniesiemy piramidy! Co tam tamerlaƒskie! Wy˝sze od Egipskich, ale nie od razu na
tamten Êwiat, nie od razu!
Naprzód zgn´biç okropnoÊciami tortur. Wznowimy wszystkie rodzaje od poczàtku wieków … i
wynaleêione przez Êwi´tà inkwizycj´ i przez najnowszà praktyk´ sowieckà. Rostrzeliwanie, szubiennice,
krzes∏o elektryczne, Êci´cie - humanitaryzm! Wyjedzonego jajka nie warte. . . do diab∏a!
A ot, powolne wyciàganie ˝y∏…kleszczami, kruszenie koÊci, stawów, przypiekanie, dyby, gwoêdzie, igie∏ki
pod paznokietki… …r´kawiczki z ràk… z nóg … “skarpetki”.… A woda lodowata na ogolone ciemie… z
góry…ta po kropelce… Cha, cha, utopiç. …Co “ Utopiç w wodzie “ W ekskrementach ˝ydowskich utopiç.
…He-he-he. To coÊ osobliwego…
Lipman zaczà∏ pojmowaç tà nieub∏aganà logik´ na którà Dikis wielokrotnie k∏ad∏ nacisk. Razem z nim
i my zaczynamy jà rozumieç.
Wyrywa nas ona z zaczarowanego ko∏a z∏udzeƒ liberalistycznych i przerzuca w Êwiat, któryÊmy
uwa˝ali za u∏udnà zmor´.
Spostrzegamy, ˝e jest to Êcis∏a konsekwencja z za∏o˝eƒ satanistycznych i ˝e naiwnoÊcià jest zamykaç
na to oczy a g∏upotà temu zaprzeczaç w imi´ mrzonek liberalizmu, a do tego jeszcze si´ sro˝yç przeciw
58
tym, co nam oczy na to otwierajà.
W najkrótszym czasie - spokojnie ju˝ mówi∏ Dikis - musimy skoƒczyç z gojowskà g∏ówkà, z ich
inteligencjà, gdy˝ inaczej mo˝e si´ ona przedwczeÊnie opami´taç, i przewàchaç nasze plany i choç ko∏a
przeznaczenia nie cofnàç im wstecz, lecz mog∏aby ona przyczyniç nam trudnoÊci i opóêniaç prac´ naszej
przebudowy ˝ycia.
PrzeÊladowanie, rzecz prosta, zacznie si´, jak zawsze od duchowieƒstwa. Wyzyskujàc religijny patos
narodów, og∏osi si´ je, jako samego Chrystusa, za oszustów i wyzyskiwaczy przesàdów religijnych. Na
pierwszy ogieƒ pójdzie papie˝ ze swymi kardyna∏ami oraz patriarchowie i biskupi. Dla ich zadowolenia,
b´dà powieszeni na krzy˝ach. Niech˝e naÊladujà swojego Chrystusa. Lecz nie od razu, naÊladowanie
musi byç pe∏ne. Naprzód wi´c oplwanie, wypoliczkowanie, ubiczowanie, cierniem ukoronowanie a dopiero
krzy˝. WielkodusznoÊç ˝ydowska da im szcz´Êcie nie tylko naÊladowania Chrystusa, ale i otrzyma od
Niego w ˝yciu przysz∏ym “niewi´dnàcych wieƒców” m´czeƒstwa. Armia ksi´˝y b´dzie wytracona bez tak
wielkich honorów. Szkoda lasów na tyle krzy˝y. Wystarczà rewolwery i stryczki. Zas∏u˝eni za przyk∏adem
Êwi´tej inkwizycji pójdà na stosy.
Lipman znowu si´ niepoprawnie przera˝a. Dikis ˝àda odeƒ wskazania sposobów mniej okrutnych.
Lipman ich nie widzi.
Dikis wnioskuje: Nie ma ich i byç nie mo˝e. Jedynie oszustwem, k∏amstwem, przewrotnoÊcià i
masowym morderstwem dojdziemy do pomyÊlnego koƒca naszego dzie∏a. Jedynie tymi sposobami
mo˝emy pomno˝yç z∏o na ziemi, które narastajàc liczebnie i w swej pot´dze, ostatecznie przemo˝e dobrà
si∏´ Przedwiecznego.
Tu Dikis znowu si´ przechwala tym, czego inteligencja ˝ydowska dokona∏a w kierunku triumfu z∏a.
Ona obezbo˝y∏a mózg inteligencji gojowskiej i rozszerzy∏a niziny spo∏eczne. Dzi´ki temu, goje zapomnieli o Królestwie Bo˝ym na ziemi i uganiajà si´, jak t∏umy ˝ydowskie, za dobrami i rozkoszami ziemskimi. Obecnie jak dla “Greka”, tak dla ˚yda, bóg jest jeden, ten, za którego wszystko mo˝na kupiç, ten,
którego u stóp Synaju odla∏ ze zlota brat Moj˝eszów Aaron. Tego dzie∏a trzeba dokoƒczyç. Wraz z
KoÊcio∏em Duchowym b´dzie zniszczony KoÊció∏ materialny tj. wszystkie Êwiàtynie i ksi´gozbiory, z
Pismem Âwi´tym na czele. Dikis z zachwytem wzywa Lipmana by sobie wyobrazi∏ obraz nag∏ego
wybuchu w jednej i tej samej chwili, jak za dotkni´ciem ró˝d˝ki czarodziejskiej, wylecà w powietrze
tysiàce najwspanialszych Êwiàtyƒ chrzeÊcijaƒskich ca∏ego Êwiata.
Lipman znowu si´ oburza. To by∏oby barbarzyƒstwo.
I podsuwa myÊl obrócenia cudów budownictwa chrzeÊcijaƒskiego na muzea, szko∏y, teatry. Dikis
pob∏a˝liwie zowie go niepoprawnym inteligentem rosyjskim i powo∏uje si´ na s∏owa rosyjskiej piosenki
rewolucyjnej: “Odrzekam si´ starego Êwiata”
Czego wi´c pan chcesz” Oto my z ca∏ym sercem, ca∏à duszà i wszystkimi si∏ami idziemy na zew gojów
i urzeczywistnimy ich pragnienia. Za to marksiÊci powinni nam si´ do nó˝ek pok∏oniç.
My ca∏à duszà ˝ydowskà nienawidzimy tego starego Êwiata chrzeÊcijaƒskiego i wyrwiemy z korzeniami samo nawet o nim wspomnienie, jak gdyby go nigdy nie by∏o na ziemi.
To nie tylko nasze nami´tne po˝àdanie, ale i nasz obowiàzek, strasznà klàtwà potwierdzimy. Je˝eli
nie wype∏nimy go a˝ do ostatniej kropki, a tylko po∏owiecznie, to na podobieƒstwo fuszerów, my, wszystko przegrawszy, zgubimy samych siebie i naród Izraela.
Uczeƒ niepojmowa∏.
No wrychle b´dzie panu wszystko jasne, jak wy∏uskany orzech. Religje pozachrzeÊcijaƒskie, jako dla
nas nie niebezpieczne, pozostawimy na razie w spokoju.
Owszem wyznawców ich pociàgniemy
do wspó∏pracy w t´pieniu ChrzeÊcijaƒstwa. Potem rozprawimy si´ z nimi. ChrzeÊcijan zdaje si´, wypadnie wyt´piç co do g∏owy, choç nie od razu. Ta robota zaciàgnie si´ mo˝e na stulecia.
Co” Wyt´piç setki miljonów “
Tak, to jest konieczne, albo prawie konieczne.
Okropne, okropne …
Okropne czy nie, rzecz gustu… Na ostatek rozpr´˝emy narody gojowskie, skazimy ich dusze i cia∏a,
zburzymy ich rodziny i spo∏eczeƒstwa. Przyk∏adem nasza Sowdapja. Wyrzucim dzieci gojowskie za progi
domów ich rodzinnych, na pole, tak jak Sowiety wyrzuci∏y miliony dzieci rosyjskich.
Tam wyrzucono nie same tylko dzieci rosyjskie. .
59
Jeno nie ˝ydowskie! Ani jednego dziecka ˝ydowskiego nie ma wÊród bezdomnych. I ta operacja b´dzie
dokonana drogà naturalnà. Zaprz´˝emy rodziców i w takie jarzmo robocze, tak uciÊniemy ich, tak
zamorzymy g∏odem, ˝e nie do dzieci im b´dzie.
Mo˝liwoÊç buntu! I to zosta∏o przewidziane. Bunt masowy b´dzie niemo˝liwy, bo zanim goje si´
rozbudujà, ju˝ b´dà beznadziejnie obezg∏owieni. Przewiduje si´ tylko bunty miejscowe, i te b´dà t∏umione
bez litoÊci. Jedna lub kilka eskadr samolotów zarzucà bombami i gazami duszàcymi skazany k∏aczek
ziemi. Nikt ˝ywym nie wyjdzie!
Za to obdarzymy gojów wolnoÊcià, o którà oni si´ tak dobijajà. Has∏o: “wszystko wolno” b´dzie
urzeczywistnione w pe∏ni. Najwi´ksze zbrodnie wÊród gojów, nie b´dà karane. Sàdy b´dà tylko pozorne.
Rozwià˝emy tak˝e wszelkie wi´zy obyczajowe. B´dziemy hodowali rozpust´ we wszelkich ich postaciach,
osobliwie popierajàc kaziorodztwo.
DopuÊcimy wszelkà przewrotnoÊç p∏ciowà nie wy∏àczajàc stosunków z nieletnimi i zwierz´tami. Czy˝
to nie jest wolnoÊç”
Karane b´dà tylko zbrodnie przeciw ˚ydom i to strasznymi m´kami i Êmiercià nie tylko winowajców,
ale i rodzin ich i krewnych i ca∏ych gmin nawet.
Z bydl´cà wolnoÊcià, której po˝àdanie wszczepiliÊmy w gojów, rzecz prosta, w parze nie mo˝e iÊç
nauka, sztuka, kultura. Tote˝ skoƒczymy z piÊmiennoÊcià gojowskà.
Jak to mistrzu” Nie pojmuj´…
No, i co w tym trudnego” Druk b´dzie monopolem paƒstwowym, jak jest ju˝ w naszej Sowdepji. Czy
my mu∏y, jak goje” WolnoÊç prasy by∏a nam potrzebna, ˝ebyÊmy my mogli z niej korzystaç, skoroÊmy za
jej pomocà osiàgn´li nasz cel…
Pójdziemy jeszcze dalej.
Przed m∏odzie˝à gojowskà zamkniemy bramy wszystkich przybytków oÊwiaty. Zabronimy gojom czytaç i pisaç. Przedtem zaÊ jeszcze zniszczymy wszystko, cokolwiek chcielibyÊcie czytaç, przede wszystkim
t´ najstraszniejszà dla nas ksi´g´. . .
Jakà mistrzu”
Ewangelj´!
I teraz wybacz mistrzu, lecz wàtpi´, czy to jest mo˝liwe.
Dla nas, zdecydowanych na wszystko, nic nie jest niemo˝liwe. Wszak w naszych r´kach znajdzie si´
ca∏y aparat paƒstwowy i my go u˝yjemy. Zarzàdzi si´ na ca∏ym Êwiecie rewizj´ w poszukiwaniu ksiàg
Ewangelii oraz wszelkich innych dzie∏ religijnych. A potem wszystko na stos. Nast´pnie od czasu do
czasu, a zawsze znienacka, b´dzie si´ to powtarza∏o a˝ do pe∏nego skutku. I biada temu u kogo b´dzie
znaleziony bodaj jeden egzemplarz, lub choçby strz´p tej ksi´gi i w ogóle chrzeÊcijaƒskich ksiàg teologicznych. Lepiej by∏oby takiemu cz∏owiekowi si´ nie narodziç. Kara b´dzie straszniejsza, ni˝ za karzdà
innà zbrodni´, bo to najwa˝niejsze.
Poniewa˝ zaÊ wszystkie linotypy i maszyny drukarskie b´dà w r´kach rzàdu, zatem druk tych ksiàg
b´dzie wy∏àczony. Zresztà nie by∏oby komu nawet czytaç, skoro wszyscy zostanà uniepiÊmienni.
Podanie ustne” ˚adna pami´ç nie obejmie tej kolosalnej literatury. Powtóre: kontrola, szpiegostwo…
Ka˝dy, kto choçby tylko wspomni imi´ Ukrzy˝owanego, umrze Êmiercià okrutnà. Je˝eli chrzeÊcijanie
zdo∏ali przenieÊç swoje ksi´gi Êwi´te poprzez trzy wieki przeÊladowaƒ, to tylko dlatego, ˝e ˚ydzi nie mieli
wówczas niepodleg∏oÊçi politycznej, poganie zaÊ nie pojmowali znaczenia chrzeÊcijaƒstwa i przy tym nie
posiadali takiej organizacji paƒstwowej, jaka istnieje obecnie i którà my jeszcze udoskonalimy.
Kiedy ChrzeÊcijaƒstwo zostanie starte z oblicza ziemi, zastàpi je objawienie religii jedynej, religia ojca
naszego diab∏a. Samo przez si´ rozumie si´, ˝e w swej osnowie b´dzie mia∏a ono z∏o, a raczej to, co z∏em
nazwa∏o ChrzeÊcijaƒstwo. Na miejscach po zburzonych KoÊcio∏ach wyrosnà bo˝nice szatana i goje b´dà
zmuszeni tam k∏aniaç si´, nieczystym wed∏ug nich, si∏om biesowskim. Obs∏ugiwaç je b´dzie kasta ofiarników. Stanà w nich o∏tarze, na których spe∏niane b´dà czarne msze z ˝ertwami ludzkimi.
Czy˝by i to” - prawie z j´kiem wyrwa∏o si´ Lipmanowi.
Tak: to - z diabelskim uÊmiechem potwierdzi∏ Dikis.
Zamiast bazyliki Grobu, stanie g∏ówna na ca∏y Êwiat Êwiàtynia Belzebuba. Swoim ogromem,
wspania∏oÊcià i bogactwem budowla ta przewy˝szy wszystko, co kiedykolwiek powsta∏o na naszej
planecie.
Ozdobi jà kolosalna statua szatana z czystego z∏ota. Na szyi jego zawisnà sznury najwi´kszych pere∏.
60
G∏ow´ jego uwieƒczy diadem wartoÊci bezcennej. Takie bogate korony b´dà tylko dwie na Êwiecie. Druga
mniejsza, spocznie na g∏owie króla izraelskiego. W sk∏ad obu wejdà drogie kamienie, wyj´te z samych
koron monarszych, tiar, papieskich i mitr biskupich. Diabe∏ b´dzie wyobra˝ony w pozie zwyci´zcy nad
rozciàgni´tym u jego nóg Ukrzy˝owanym, z Jego matkà, anio∏ami i Êwi´tymi.
Przed statuà stanie o∏tarz z wiecznym ogniem, na którym b´dà zabijane i palone pierworodne
niemowl´ta p∏ci m´skiej.
Lipman poblad∏ Êmiertelnie i zakry∏ twarz r´koma.
Och! - wyrwa∏o si´ z jego piersi.
To z braku przyzwyczajenia … Przejdzie …Nie l´kaj si´ pan - szydzi Dikis. I czego si´ baç” Ani jeden
w∏os nie spadnie z g∏owy ˝adnego dziecka ˝ydowskiego. Ojcowie nasi, faryzeusze, zawierajàc przymierze
z diab∏em, wynegocjowali dla naszych dzieci przywilej odejÊcia od tej krwawej powinnoÊci. Za to od czasu
powstania ChrzeÊcijaƒstwa obowiàzek ten zosta∏ przeniesiony na dzieci chrzeÊcijaƒskie. Tym si´
t∏umaczà mordy rytualne, które nie zawsze udawa∏o si´ nam ukrywaç przed gojami.
W samym Grobie, który wed∏ug Izajasza, mia∏ byç s∏awny, urzàdzi si´ miejsce splugawienia. Tam nasi
m∏odzieƒcy, majàc za partnerki dziewice gojowskie, w czasie czarnych mszy b´dà plugawiç to s∏awne
miejsce.
Czarne msze z krwawymi ˝ertwami i bezwstydnymi orgiami b´dà odprawiane po czartochwalniach
ca∏ego Êwiata. Zabijaç si´ b´dzie na czeÊç ojca naszego tak˝e i doros∏ych. Wszystka pot´ga Izraela b´dzie
skierowana ku pomno˝eniu i nasileniu z∏a. Tym sposobem tak pomno˝y si´ si∏y ojca naszego, aby ˝adna
wra˝a si∏a nie mog∏a go ju˝ wyprzeç z zaj´tych przezeƒ stanowisk i aby wy∏àczna jego w∏adza na ziemi
ustali∏a si´ na zawsze.
Dikis koƒczy swoje wyk∏ady wariackie, ale niemniej logicznie i psychologicznie zrozumia∏ym
zapewnieniem, ˝e powtórne przyjÊcie Chrystusa nigdy nie nastàpi: nie dopuÊci do tego ten, kto jest silniejszy od Niego i kto za∏o˝y∏ i umocni∏ na ziemi swoje wieczne królestwo. Nie doÊç na tym. Na ostatek
Dikis zapowiada szturm przeciw Niebu na podobieƒstwo legendarnego szturmu tytanów, ale pod osobistà
wodzà samego ksi´cia piekie∏. “Starzec dni” zostanie stràcony ze swojego odwiecznego tronu, a zamiast
Niego zasiàdzie na nim Lucyfer.
To ostatnie zapewni ˚ydom panowanie ziemskie na wieki wieków.
W ten sposób zostanie umorzony d∏ugi rachunek, który wystawimy Bogu, zapowiedzia∏ Dikis.
*
*
*
Takie muszà byç ostatecznie konsekwencje ewolucji antychrystycznej duszy ˝ydowskiej, taka musi
byç mistyka, takie w Êlad za nià, byç muszà dà˝enia tych, którzy sà duszà tej duszy, a którym Chrystus
rzuci∏ w twarz s∏owa, pi´tnujàce ich stygmatem satanizmu: “Wy z ojca diab∏a jesteÊcie” …
Musi to byç doskona∏e przeciwieƒstwo chrystianizmu.
Istniejà wszak˝e aryjscy powinowaci diablich synów, którzy oburzenie swoje z powodu takich ostrzegawczych rewelacji kierujà perwersyjnie przeciw rewelatorom. Istniejà kraÊni wujkowie i krasne cioty
synów szatana, którzy miano synów szatana przerzucajà na szlachetnych Rodjonowów. Âlepi na
gotowany ca∏emu Êwiatu pogrom piekielny, bo przeg∏upio odrzucajà istnienie z∏ego ducha, insynuujà
Rodjonowom dà˝noÊç pogromowà. Sekundujà im w tym ma∏oduszni katolicy, którym braknie odwagi logicznego wyciàgania wniosków z faktu - dogmatu szatana. Nie doÊç im jeszcze ˝ywych demonstracji
satanizmu w Bolszewji. Gdyby chcieli byç logiczni, powinniby oskar˝yç o tendencje programowe ca∏e
Pismo Nowego Zakonu zw∏aszcza Apokalips´, o ile chodzi o piÊmieƒnictwo.
O ile zaÊ chodzi o ˝ycie, to oskar˝enie to nale˝a∏oby rozciàgnàç na ca∏y KoÊció∏, choçby tylko z tego
powodu, ˝e obchodzi on rocznic´ M´ki Paƒskiej. Wszak sam opis jej wywo∏a∏ z piersi Klodwinga “pogromowy” okrzyk: “Ach! Gdybym ja tam by∏ ze swoimi Frankami”!
Nie chodzi tylko o przestrog´! Zresztà tak˝e i liberalnych Lipmanów, nieÊwiadomych satanizmu przywódców ˝ydowskich. Czy˝by grzechem by∏o przestrzegaç, bo przestroga w stosunku do zagro˝onych jest
z koniecznoÊci oskar˝eniem zagra˝ajàcym “ Mieli˝by w takim razie, zagro˝eni byç zdani na ∏up zbrodniarzy, byle zbrodniarzom w∏os z g∏owy nie spad∏. JeÊli to polityka Dikisów. W tym celu przypuszczajà
oni w ruch argument tendencji pogromowych. Ktokolwiek te˝ z nimi wspó∏wojuje tà przewrotnà bronià,
61
ten, o ile nie jest niepoczytalnym romantykiem, zdradza si´ jako ich stronnik.
Biesiada
Nast´puje suta biesiada przy suto zastawionym stole. W swobodnej ju˝ rozmowie Lipman dowiaduje si´ rzeczy bardzo ciekawej i dla nas.
Lipman by∏ przekonany, ˝e z Leningradu do Finlandii, a stamtàd do Pary˝a uciek∏, bo pod rzàdem
bolszewickim nie móg∏ dostaç ˝adnej posady i zagra˝a∏ mu g∏ód a tak˝e i dlatego, bo mierzi∏y go mordy i
grabie˝e bolszewickie. By∏ przekonany równie˝ i o tym, ˝e jego bogaty ksi´gozbiór, który zmuszony by∏
pozostawiç w Leningradzie, pad∏ ofiarà dziczy bolszewickiej. Tymczasem dowiaduje si´, ˝e jego przyjaciele, którzy podsun´li mu myÊl ucieczki i jà mu u∏atwili, byli w tym celu nastawieni przez kogoÊ, kogo
ma∏y palec wa˝y wi´cej, ni˝ ca∏y Lenin lub Trocki. Albowiem w Sowdapji byli potrzebni tacy jak Lenin,
Bronsztajn, Apfelbaum, Dzier˝yƒski itp. On zaÊ Lipman móg∏ si´ przydaç w∏aÊnie wÊród emigracji
rosyjskiej, a do tego trzeba by∏o, aby si´ tam znalaz∏ nieskompromitowany s∏u˝bà Sowietom i uchodzi∏ za
zbiega. Zadanie jego wÊród wychodêctwa polega∏o mianowicie na podtrzymaniu w niej zwodniczych
idea∏ów, po których Rosja stoczy∏a si´ w przepaÊç bolszewictwa.
Lipman dowiaduje si´ z radoÊcià i o tym, ˝e jego ksi´gozbiór pozostaje nienaruszony w miejscu. B´dzie
on musia∏ niebawem wraz z Dikisem udaç si´ do Moskwy skàd b´dzie móg∏ dojechaç do Leningradu i tam
zarzàdziç wyprawienie swego ksi´gozbioru do Pary˝a na koszt rzàdowy.
Z dalszego ciàgu rozmowy Lipmana z Dikisem podczas biesiady dowiadujemy si´ rzeczy ciekawszej,
majàcej donios∏oÊç historycznà, a dziÊ szczególnie aktualnà. Przez usta swoich bohaterów, opierajàcych
si´ snadê na wystarczajàcych dowodach, Rodjonow ujawnia, tak poszukiwanego przez Êwiat aryjski, autora os∏awionych Protoko∏ów M´drców Syjonu.
Lipman wyra˝a obaw´ o przedwczesne odkrycie przez gojów tajemnicy królestwa szatana, objawionej
mu przez Dikisa
Za póêno brzmi, odpowiedê. Ju˝ spraw´ przegrali. Zresztà, nie ma na to ˝adnych dokumentów
pisanych. Zdrada ze strony cz∏onków tajnego rzàdu ˝ydowskiego wy∏àczona. Rekrutuje si´ ich spoÊród
ludzi wypróbowanych. Poza tym zdrada taka by∏aby zbyt niebezpieczna dla zdrajcy.
Maszyn samopiszàcych lub samomówiàcych, które mog∏yby byç podstawione na pods∏uchu, dotàd nie
wynaleziono. A domyÊliç si´ naszych planów - fiuuu - na to nie starczy nie tylko bydl´cy mózg gojów ale
i ludzki - ˝ydowski. To plan nie z tej ziemi, a natchniony przez geniusza diab∏a. Dla ich umys∏owoÊci jest
on przeciwnaturalny, wi´c niedost´pny. Za ciasno mu w ich ma∏pich g∏ówkach. Gdyby wpad∏ w nie przypadkiem, w tej˝e chwili wyskoczy∏by z hukiem jak korek z butelki szampana. Wreszcie gdyby si´ nawet
zdarzy∏ nieprawdopodobny wypadek, odkrycia, to cofnàç wstecz biegu dziejów ju˝ niepodobna. Za pó˝no!
Lipman wszak˝e za wygranà nie daje i przypuszcza mo˝liwoÊç powtórzenia si´ historii, jaka si´ przydarzy∏a “prorokowi” ˝ydowskiemu, Ahad-haamowi.
Co to za jeden - ten “prorok” - Z odpowiedzi Dikisa dowiadujemy si´ ˝e to pseudonim Aszera Ginberga,
˝e to on jest autorem Protokó∏ów i ˝e wspomniana przez Lipmana “historia” dotyczy w∏aÊnie ujawnienia
tych˝e Protokó∏ów, jako roboty ˝ydowskiej.
O tym Ahad-haamie pisze Zbigniew Krasnowski w swojej Êwiatowej “Polityce ˚ydowskiej”. Ahadhaam - dos∏ownie Jeden z narodu (hebr.) pseudonim Oszera (tak wymawia auto) Ginzberga (1856-1927),
jednego z najwybitniejszych myÊlicieli ˝ydowskich od∏amu syjonistycznego, twórcy tajnego zakonu Beni
Moszija - (Synowie Mojrzesza) - majàcego skupiç ludzi o wielkim duchu i o silnej mi∏oÊci do narodu, na
których, jak na Moj˝eszu, cià˝yç winno zadanie wychowania i kierowania sprawami narodu ˝ydowskiego”
(str 879). Ale Zbigniew Krasnowski nic przy tym nie wspomina o Porotoko∏ach M´drców Syjonu ani o
tym, ˝e Ginzberg jest ich autorem. Snad˝ o tym nie wie. Wie wszak˝e Dikis i natrzàsa si´:- Oj, panie
Lipman, nie rozÊmieszaj˝e mnie.
Prorok. Cha-cha-cha. Oj - mnie Êmiech szkodzi. W moim ˝ywocie zacz´∏y si´ ju˝ kolki . . . Cha-chacha-. . . . Ten stary puchacz Ahiad-haam to nikt inny, tylko Aszer Ginzberg. Przez ca∏e swoje ˝ycie, jak
dzi´cio∏ drzewo, d∏uba∏ swoim nosem Moj˝esza, Majmonidesa, Wesela, Einhorna, Berneja i innych
naszych proroków , talmudystów i masonów, jakich mamy niezliczonà moc. Sam on by∏ masonem
ni˝szego stopnia, na wy˝sze nie zas∏u˝y∏, gdy˝ mia∏ zbyt krewki temperament … Napisa∏ du˝o wszelakich bazgro∏ i ostatecznie przyniós∏ Izraelowi pewne korzyÊci, zw∏aszcza swymi s∏awnymi Protokó∏ami…
62
Aszer wyobra˝a∏ sobie, ˝e jest uznanym wodzem Êwiatowego ˝ydostwa a wymyÊliwszy swoje Protokó∏y
sàdzi∏, ˝e odkry∏ Ameryk´ i strach, jak si´ pyszni∏ swoim talentem i zas∏ugà wobec Izraela…
Biedny nie podejrzewa∏, ˝e jego “straszliwe” i “genialne” wymys∏y to szczebiot dziecinny wobec
naszego planu, wykonywanego z dawien dawna przez nasz rzàd tajny …
Dikis nast´pnie z zaÊlepieniem pychy bagatelizuje fakt ujawnienie Protokó∏ów oraz ich autora. Dla ˚ydów by∏o to “troch´ nieprzyjemne”, lecz goje poha∏asowali i zapomnieli, no a “myÊmy si´ Êmiali”. Kiedy zaÊ Lipman wzià˝ powàtpiewa o rzekomej likwidacji Protokó∏ów i przedstawia, o ile wi´kszy wybuch∏by skandal w razie odkrycia
planów dikisowskich, Dikis z bezgranicznà bezczelnoÊcià odpiera:
Pytanie: - dla kogo” Dla nas, czy te˝ dla naszego zuchwa∏ego oskar˝yciela. Dla nas burza w szklance
wody. Tylko. Ja zaÊ osobiÊcie nie chcia∏bym znaleêç si´ w skórze owego Êmia∏ka, êle zagra∏by swojà parti´.
Za póêno antylopie wzywaç pomocy przeciw lwu, kiedy ju˝ ona si´ miota w jego pazurach. Za póêno
nas oskar˝aç. MyÊmy ju˝ silni na tyle, ˝e nikogo w Niebie ni tym wi´cej na ziemi, si´ nie boimy!
Lipman powo∏uje si´ na pot´g´ s∏owa drukowanego.
Naszego nie gojowskiego! Z mocà protestuje Dikis i powo∏uje si´ na doÊwiadczenie z Henrykiem Fordem.
Milioner, nazwisko Êwiatowe, przecie˝ podniós∏szy r´ce przeciwko ˚ydom, wnet zaczà∏ kapitulowaç.
I przestaniemy byç sobà, je˝eli go przed sobà nie rzucimy na kolana. Tu Rodjonow znowu przypomina w dopisku, ˝e te rozmowy odby∏y si´ w roku 1923. “ W trzy lata potem, Ford, po zamachu na jego ˝ycie,
kiedy tylko cudem uniknà∏ Êmierci - uroczyÊcie odrzek∏ si´ swoich przeciw ˝ydostwu oskar˝eƒ i wojny
zaniecha∏.
Genera∏ N.E. Markow, w wydanym w Pary˝u dziele pt. “Wojny ciemnych si∏” podaje bli˝sze szczegó∏y
tej kapitulacji. Ju˝ od poczàtku swej kampanii przeciw˝ydowskiej, wkrótce po wojnie Êwiatowej, Ford by∏
Êcigany przez ˝ydowskà weltpras´, jakoby oszczerca niewinnego, a tak przeÊladowanego plemienia. Kiedy
ani ta nagonka, ani groêby zamachu na jego ˝ycie nie pomog∏y, pewnego dnia wszystkie banki amerkaƒskie zamkn´∏y mu kredyt, tak, i˝ Ford musia∏ na dwa miesiàce zamknàç swoje fabryki, dopóki nie
zdoby∏ gotówki. Dobi∏a go moralnie dopiero wykonana przez “niewinne plemi´” groêba zamachu. Kiedy
jecha∏ autem - niby przypadkowo najecha∏o naƒ inne i stràci∏o go do rwàcego potoku. Ocala∏ tylko dzi´ki
temu, ˝e spadajàc zdo∏a∏ uczepiç si´ drzewa. Wtedy skapitulowa∏. Na ˝àdanie “obra˝onego” Kaha∏u,
mocarz przemys∏u wypar∏ si´ wszystkiego cokolwiek napisa∏ i wyda∏ przeciwko ˚ydom, og∏osi∏ to jako
k∏amliwe, a zaÊ swoje s∏awne na ca∏y Êwiat dzie∏o o “Mi´dzynarodowym ˚ydostwie” publicznie spali∏.
A na s∏abszych od Forda - jeno nakichaç - konkluduje Dikis Przemilczanie oskar˝eƒ to Êrodek
najskuteczniejszy. Oskar˝enie zamiera samo przez si´. W przypadku jego rozg∏osu stosuje si´ salwy.
Mobilizuje si´ pras´ Êwiatowà. P∏acà ci, rabie, to broƒ swoich panów. Puszcza si´ w ruch ci´˝kà artyleri´,
oszczerstwo, szanta˝, zniszczenie majàtkowe, wyrzucanie za burt´ dziennikarstwa, nawet za burt´ ˝ycia.
Kiedy naciÊniemy peda∏y i zaskrzypià tysiàce piór we wszystkich kàtach Êwiata, wyÊmiewajàc, oblewajàc
pomyjami, i z kolei oskar˝ajàc zuchwa∏ego oskar˝yciela, kiedy wzburzymy przeciw niemu fale “opinii publicznej”, to zobaczymy, czy si´ nie zach∏yÊnie i nie pójdzie na dno!
Nie doÊç na tym! Za poÊrednictwem wzburzonej opinii ca∏ego Êwiata wmówimy duchowieƒstwu
chrzeÊcijaƒskiemu, ˝e pamflecista jest blu˝niercà obra˝ajàcym Wszechmocnego. Ono napi´tnuje go
mianem bezwstydnika i odda klàtwie. A rzàdy znajdà go niebezpiecznym, gdy˝ podburza ludnoÊç przeciw
niewinnemu i nieszcz´snemu przeÊladowaniu plemienia i og∏osimy go wariatem. I któ˝ stanie w jego
obronie”
A jeden w polu - nie wojak!
Ile w tym upokarzajàcej dla Ariów prawdy, ile prawdy! Dozna∏ jej boleÊnie na sobie, jak widzieliÊmy
na wst´pie, Rodjonow: doznaje jej obecnie jego polski t∏umacz w Polsce.
O tym powie si´ coÊ nie coÊ na zakoƒczenie tej broszury. Tu wszak˝e ju˝ stwierdziç trzeba, ˝e du˝o
prawdy okazuje si´ i w obawach trzeêwego Lipmana, i ˝e Dikisa ponios∏a ˝ydowska pycha nad pychy.
W roku 1934 ˚ydzi uznali za wreszcie konieczne wystàpiç w Bernie szwajcarskim na forum przeciw
przybierajàcym wcià˝ na mocy oskar˝eniom prasowym o ˝ydowskie autorstwo Protokó∏ów.
Sàd zaÊ berliƒski wstrzyma∏ bieg sprawy, a˝ do czasu zebrania dowodów dla sàdu berneƒskiego. Jego
te˝ interwencja mia∏a spowodowaç ten sàd do odroczenia sprawy.
Zjawisko to Êwiadczy, ˝e dikisowskie “za póêno” jest przedwczesne i ˝e goje nie zdurnieli jednak
jeszcze powszechnie. Przeciwnie, w por´ jeszcze trzeêwiejà z duru ˝ydowskiego, lubo durniów,
63
wychodowanych i protegowanych przez ˝ydostwo, a tak niewdzi´cznie wyszydzanych przez Dikisów,
dotàd wÊród nas nie braknie.
…Biesiada si´ skoƒczy∏a.
By∏a to sobota. Rozstajàc si´ z Lipmanem, Dikis poleci∏ mu, aby w sobot´ nast´pnà, ubrany we frak
i cylinder, oraz zaopatrzony w parasol o godzinie 23-ej wyszed∏ na okreÊlony naro˝nik przy zbiegu dwóch
ulic i tam si´ zatrzyma∏, i przechadzajàc, bawi∏ si´ otwieraniem i zamykaniem parasola. To umówiony
znak. Podjedzie auto i drzwiczki jego si´ otworzà. On wsiàdzie. Zastanie tam pewnego pana, wymieni z
nim umówione znaki, lecz nie przemówi doƒ ani s∏owa. Ten zawiezie go tam, dokàd nale˝y.
Noc
Sabat
Ostatnia
Satanistów
Przez ca∏y tydzieƒ Lipman nie móg∏ sobie znaleêç miejsca. Biega∏ po restauracjach, kinach, teatrach,
znajomych Rosjanach. Odczuwa∏ gwa∏townà potrzeb´ zwierzeƒ, lecz kazano mu milczeç. Nie dopiwszy
wina, nie dosiedzia∏ do koƒca przedstawienia, ucieka∏ i lata∏ samopas. Sta∏ si´ nerwowy z, byle powodu
wybucha∏, nie móg∏ jeÊç i sypiaç.
Prze˝ywa∏ dramat wewn´trzny, który zmusi∏ go do obejrzenia si´ na swojà przesz∏oÊç.
Wierzy∏ w swojà prawd´ i dla jej wcielenia w ˝ycie, pracowa∏ ca∏à duszà. A prawdà jego by∏a
demokracja-liberalna. Kocha∏ swój naród i wierzy∏, ˝e jest nieszcz´Êliwy niezas∏u˝enie. Zbawienie jego
widzia∏ w demokracji liberalnej.
Trzeba tylko, ˝eby ten Êwiatopoglàd zwyci´˝y∏ bez-wzgl´dnie. Wtedy Izrael oka˝e Êwiatu swoje pi´kne
oblicze i swój wielki rozum, a Êwiat padnie mu do nóg i wyzna jego wybraƒstwo.
W tym celu wszystkie prze˝ytki, posiwia∏ej przesz∏oÊci muszà ulec zag∏adzie. Wszak˝e drogi ewolucji
o ile, Rzàd Tymczasowy Kiereƒskiego powita∏ z zapa∏em, to oburza∏a go rewolucja bolszewicka z jej straszliwym terrorem.
Tymczasem Dikis wyÊmia∏ te jego marzenia, a kaza∏ mu iÊç drogà gwa∏tu pod firmà szatana. Wszak
to koniec koƒców wysz∏oby na zgub´ samego Izraela.
Co oni mi jeszcze nowego powiedzà” - myÊla∏ upad∏y na duchu, przechadzajàc si´ z parasolem w r´ku
na wskazanym naro˝niku. Jakie ohydne zlecenia mi dadzà”
Ju˝ jadàc z nieznanym towarzyszem w karetowym aucie, którego okna by∏y szczelnie zas∏o-ni´te,
myÊla∏, jakby to by∏o dobrze, gdyby samochód si´ rozbi∏, on sam zaÊ znalaz∏ Êmierç pod jego szczàtkami.
Jechali bowiem nadzwyczaj szybko.
Po trzech kwadransach szalonej jazdy stan´li, daleko poza linià Pary˝a, przed dwu-pi´trowym
domem, oÊwietlonym z zewnàtrz jedynà lampkà nad szerokim podjazdem.
Przez szereg zamaskowanych drzwi, zszed∏szy w podziemie, 30 stopni g∏´bokie, weszli do obszernej,
elipsokszta∏tnej sali bez okien, w której by∏o widno, jak w dzieƒ. W jej g∏´bi wznosi∏a si´ estrada, a na niej
sta∏ du˝y stó∏, nakryty czarnym suknem, obszytym z∏otym sznurem z takimi˝ fr´dzelkami. Na stole
wznosi∏ si´ z∏oty posàg szatana. Wyobra˝ony by∏ z pyskiem koêlim, o sterczàcych, ostrych uszach i
kr´tych rogach, pomi´dzy którymi mieÊci∏a si´ gwiazda pi´cioramienna. Po obu jego stronach sta∏y siedmioramienne Êwieczniki szabasowe. Kopu∏okszta∏tny sufit i Êciany komnaty by∏y pokryte malowid∏ami i
oÊwiecone mnóstwem mlecznych lampek. Malowid∏a przedstawia∏y bluêniercze sceny antychrystyczne.
Lipman zrozumia∏, ˝e znalaz∏ si´ w zborze satanistów. To podnieca∏o jego zaciekawienie. Z pewnà
ulgà pomyÊla∏, i˝ pewno b´dzie Êwiadkiem czarnej mszy. Wola∏ to, ani˝eli posiedzenie spiskowe.
Dikis powita∏ go, jak równego sobie i przedstawi∏ zgromadzonym. Wszystkich razem by∏o dwunastu.
Wszyscy byli ˚ydami, którzy przekroczyli wiek Êredni, a niektórzy byli starcami. Wszyscy te˝ byli tuzami plutokracji.
WÊród nich by∏ jeden osobliwy cz∏owiek. Ubrany, jak inni, we frak i cylinder, mia∏ on ry˝à brod´ do
pó∏ piersi, spadajàcà w g´stych loczkach. Spod jego zaÊ cylindra zwiesza∏y si´ grajcarki pejsów.
Lepiej pasowa∏a by mu szeroka szata dawnych fary-zeuszów.
Na estrad´ wszed∏ nik∏y, pokrzywiony staruszek i wyg∏osi∏ mow´ o politycznych zdobyczach Izraela
za ostatnie miesiàce i przeczyta∏ program dzia∏ania na najbli˝szà przysz∏oÊç. Jeszcze nie zszed∏, wÊród
oklasków, gdy ukaza∏a si´ m∏odziutka kobieta. Zrzuciwszy z siebie drogocenny p∏aszcz, nagà wstàpi∏a na
64
estrad´, leg∏a na wznak na stole, opierajàc g∏ow´ o podnó˝e posàgu Bafometa.
Przybra∏a poz´, skrajnie bezwstydnà. JednoczeÊnie gwiazda mi´dzy rogami Bafometa, jego posàg i
Êwieczniki zap∏on´∏y mnóstwem krwawo-czerwonych lampek. Diablica wyglàda∏a, jakby tylko co wzi´∏a
kàpiel, ze Êwie˝ej krwi. Ko˝li ∏eb figury, z otwartà lekko paszczà i przygryzionym j´zykiem, z oczyma z
du˝ych akwamarynów, zdawa∏ si´ po˝àdliwie wpatrywaç w le˝àcà u jego stóp krasawic´. Zebrani skupili
si´ wokó∏ kobiety i lubie˝nie ca∏owali jej stopy, golenie i kolana.
Tymczasem ów pejsacz i brodacz ubiera∏ si´ w katolickie szaty liturgiczno-pó∏biskupie. Wszystkie
czarne. Na plecach ornatu by∏a wyhaftowana g∏owa ko˝la, a na piersiach - odwrócone Ukrzy˝owanie.
Usianà drogimi kamieniami mitr´, wieƒczy∏a gwiazda.
W r´kach kobiety znalaz∏ si´ z∏oty kielich mszalny. Przy∏o˝y∏a go najpierw do brodawek piersiowych,
potem do mi´dzypiersia i brzucha, w koƒcu ni˝ej do krocza …
Dwaj pomocnicy czarnego kap∏ana przebrali si´ w szaty diakoƒskie. W r´kach trzymali kadzielnic´.
Zacz´∏a si´ czarna msza. Polega∏a ona na blu˝nierczych okrzykach,i Êpiewaniu i wzywaniu szatana.
Wezwania te by∏y wyg∏aszane z takà si∏à przekonania, ˝e Lipman truchla∏.
Szataƒska msza trwa∏a nied∏ugo. Kobieta znikn´∏a; czerwone lampki zgas∏y, Lipman by∏ poniekàd
zawiedziony. Straszniejsze rzeczy zdarza∏o mu si´ o tym s∏yszeç i czytaç. Oczekiwa∏ ich z trwogà. Tak˝e
odetchnà∏ z ulgà, w nadziei, ˝e na tym b´dzie koniec. Ale si´ zawiód∏.
Zacz´∏y si´ przygotowania do jakiejÊ nowej sceny. Na niskim czarnym postumencie przed estradà
postawili srebrnà miednic´ ze srebrnym dzbanem. Pomi´dzy estradà, a postumentem pojawi∏o si´ wysokie krzes∏o dzieci´ce, wyÊcie∏ane malinowym aksamitem z ∏okietnikami i poprzecznicà w przodzie.
Lipmanowi wr´czono kartk´ z modlitwà do szatana, napisanà po hebrajsku, alfabetem ∏aciƒskim.
ObjaÊniono mu, ˝e razem ze wszystkimi winien jà odczytywaç bez przerwy.
Dikis podszed∏ do niego wzruszony, niemal pobo˝ny i oznajmi∏ mu, ˝e ich “ojciec” obieca∏ zjawiç si´ im
dziÊ osobiÊcie. Obieca∏, a zatem si´ objawi. On zawsze dotrzymuje s∏owa. Dikis winszuje Lipmanowi tego
zaszczytu i szcz´Êcia. Lipman lubo ju˝ zachwiany w swym ateizmie, przyjà∏ t´ zapowiedê sceptycznie,
sàdzàc, ˝e nastàpi tylko jakaÊ mistyfikacja.
Jeden z obecnych, wysoki chuderlawy, z mefistofelewskim wyrazem twarzy, siad∏ do fortepianu.
Pola∏a si´ melodia cicha, odzywajàca si´ czymÊ mistycznym, dziwnie czarujàcym. Wszyscy, chwyciwszy
si´ za r´ce, utworzyli ko∏o, ruszyli dooko∏a miednicy z dzbanem, mamroczàc s∏owa modlitwy do szatana.
Proszàc by si´ zjawi∏, bujajàc si´ w takt motywu. Melodia si´ rozpala∏a, zmienia∏ si´ jej duch, twardnia∏y
dzwi´ki. Zacz´∏y si´ w nià wplàtywaç tony buntownicze, niecierpliwe, kapryÊne. W koƒcu powia∏o od niej
trwogà, ˝àdaniem.
Tym zmianom odpowiada∏ taniec. Twarze si´ rozpala∏y, oczy zaczyna∏y p∏onàç, cylindry zsuwa∏y si´
na ty∏y, fruwa∏y po∏y fraków. Równolegle mamrot stawa∏ si´ coraz nami´tniejszy, a˝ przeszed∏ w g´sty
pomruk, ponad który zrywa∏o si´ rytmiczne, dzikie, gard∏owe krakanie.
Lipman zosta∏ porwany powszechnym op´taniem.
Wtem ry˝obrody i jego diakoni oderwali si´ od ∏aƒcucha i nie przestajàc krakaç, mignàwszy ogonami
fraków, znikn´li za tajnymi drzwiami.
Za chwil´ drzwi si´ otworzy∏y. Krakanie ucich∏o. Kolisko taneczne zamar∏o. Wszyscy wlepili, nalane
krwià oczy w spore zawini´cie na r´ku brodatego ˚yda, post´pujàcego naprzód w asyscie swoich
diakonów.
Wszyscy trzej byli opasani fartuchami z czarnej skóry, a r´kawy mieli zawini´te po ∏okcie.
Fortepian zamilk∏. Niebawem jednak znowu zapluska∏y czarodziejskie dzwi´ki, wzruszajàce pieszczotà.
W zawiniàtku poruszy∏o si´ coÊ ˝ywego. Ukaza∏a si´ ró˝owa pi´tka drobnej no˝yny. Lipman dozna∏
wra˝enia, jakby go kto zdzieli∏ obuchem. Straszny domys∏ b∏yskawicà zaÊwieci∏ mu w g∏owie.
Zdj´to zas∏on´ z ˝ywego pakunku. B∏ysn´∏o pulchniutkie cia∏ko i z lekka rozrumienione, z do∏kami,
rozkoszne liczko dwuletniego maleƒstwa. Straszny domys∏ Lipmana stawa∏ si´ pewnoÊcià. Lecz w jego
zamar∏ym sercu tai∏a si´ trwo˝liwie nadzieja, ˝e to b´dzie tylko symbolicznie.
Brodacz uspakajajàc niemowl´, posadzi∏ je nagie, na krzeÊle. Ono pokornie usiad∏o, lecz nagle, jakby
si´ zawstydzi∏o, z wyciàgni´tymi ràczkami rzuci∏o si´ ku brodaczowi, i przylgnàwszy do jego piersi,
rozglàda∏o si´ trwo˝nie dooko∏a. On z uÊmiechem pog∏adzi∏ je po g∏ówce. Wnet wszak˝e oczy jego
65
zap∏on´∏y z∏ym ogniem. Szorstko odczepi∏ od siebie ràczki dziecka, usadzi∏ je znowu w krzeÊle i
Êciàgnàwszy brwi, pogrozi∏ mu palcem. Malec przycich∏ na chwil´ i powa˝ne, na wiek, spojrzenie zatrzyma∏ na brodaczu. Wtem liczko jego si´ zmarszczy∏o, zje˝y∏ si´, bryknà∏ no˝ynami i ca∏ym cia∏kiem odrzuci∏ si´ w g∏àb krzes∏a.
Niby grzmot pioruna, zagrzmia∏ brawurowy motyw o groênych akcentach. Dooko∏a miednicy i krzes∏a
podnios∏a si´ znowu orgiastyczna plàsawica z jeszcze bardziej natarczywymi przyzywami diab∏a.
Przebiwszy si´ przez t´ Sodom´, uderzy∏ w sklepienie, delikatniejszy od dzwonka g∏osik wystraszonego
dzieciàtka.
Jeden z asystentów w skórzanym fartuchu gniewnie chwyci∏ dziecko i usadzi∏ je, drugi zrzuciwszy z
krzes∏a poprzecznic´, postawi∏ miednic´. Brodacz chwyci∏ ze sto∏u jakiÊ przedmiot. Lipman nie zdàrzy∏
mrugnàç okiem, gdy w kierunku ofiary b∏ysn´∏o szyd∏o.
Lipman zamknà∏ oczy. Z piersi jego wyrwa∏ si´ j´k. Chcia∏by krzyczeç, protestowaç, zas∏oniç sobà mordowane dziecko, lecz j´zyk jego oniemia∏, wola uleg∏a bez∏adowi. W przera˝eniu skaka∏ dalej, zresztà nie
skaka∏, wleczono go. On zaÊ tylko machinalnie przebiera∏ nogami.
Nieprzeparta si∏a ciàgn´∏a go ˝eby spojrzeç jeszcze raz. Otworzy∏ oczy i d∏ugo ju˝ nie móg∏ ich oderwaç od wstrzàcajàcego widowiska. Szyd∏o b∏yska∏o raz po raz. Maleƒkie jestestwo, ∏kajàc od strasznego
krzyku, wi∏o si´ i miota∏o w r´kach oprawców. Lecz po ka˝dym uk∏uciu, drgawki jego s∏ab∏y, s∏ab∏ i g∏osik,
póki nie przeszed∏ w przedÊmiertelne rz´˝enie. Strumykami, jak z maleƒkich kranów, krew sp∏ywa∏a w
miednic´.
Lipmanowi zdawa∏o si´, ˝e operacja trwa∏a bardzo d∏ugo. Z wysi∏kiem oderwa∏ oczy od okrwawionej
˝ertwy, i kiedy znów spojrza∏, stary ˚yd z przera˝ajàcymi oczami w zbryzganej krwià twarzy, który trzyma∏ g∏ow´ dziecka puÊci∏ jà wreszcie. G∏ówka bezw∏adnie opad∏a. Na poblad∏ym liczku zastyg∏ wyraz zdumienia i cierpiàcego uszcz´Êliwienia …
Ry˝obrody, mamroczàc zakl´cia, nala∏
cz´Êç krwi przez lejek do dzbanka, w którym ukaza∏o si´ wino, rozbe∏kota∏, przela∏ do kielicha od czarnej
mszy i z∏otà ∏y˝eczkà podawa∏ t´ mieszanin´ obecnym do picia.
Miednica, prawie do po∏owy, nape∏niona resztà krwi, pozosta∏a na czarnym postumencie, krzes∏o
odrzucono pod Êcian´, znów zapalono lampiony na posàgu szatana i Êwiecznikach, a na sali przygaszono
Êwiat∏a.
Muzyk i operator przy∏àczyli si´ do ko∏a. Teraz wszyscy tzn. dwunastu, z∏àczeni za r´ce, z gwizdem i
wyciem puÊcili si´ znowu w zawrotny taniec.
Okrzyki zla∏y si´ w jedno wycie zwierz´ce i biesowskie j´czenie. Wy∏y w nich najochydniejsze
blu˝nierstwa, j´cza∏y modlitewne przyzywy djab∏a. Ludzie stracili ludzki wyglàd. Oczy pa∏a∏y
wÊciek∏oÊcià, spocone twarze wykrzywi∏y konwulsyjne grymasy, pieni∏y si´ wargi. Dikis który trzyma∏ si´
za r´ce z Lipmanem, z wywieszonym, jak u zm´czonego psa ozorem, chrypia∏ niby zdychajàcy byk. Pad∏
na murowanà posadzk´, przez niego wywróci∏ si´ Lipman, t´gi brodacz przeskakiwa∏ przez obu, padali i
inni, lecz plàsawica trwa∏a i przestrzegano surowo tylko tego, by nie zerwaç ∏aƒcucha.
Jak d∏ugo trwa∏ ten sabat, rozbity moralnie i fizycznie Lipman nie móg∏ okreÊliç … A˝ sta∏o si´ to,
czego on, ateista, ˝adnà miarà nie dopuszcza∏. Widzia∏ wyraênie, jak nagle, nie spuÊci∏ si´ ze sklepienia,
ani wyrós∏ spod ziemi, lecz zjawi∏ si´ w samym Êrodku ko∏a Trzynasty. Takie by∏o jego imi´ wÊród
poÊwi´conych.
By∏ on równie˝ we fraku i cylindrze, wy˝szy od wszystkich, chuderlawy, gibki. Sarkastyczny
uÊmieszek o˝ywia∏ ciemnà, wàskà i d∏ugà twarz o cienkich krótkich wàsikach, z ma∏à koêlà bródkà jak u
fauna, ze sterczàcymi nad rondem cylindra, kosmatymi uszami. Ognisty jego wzrok by∏ nieznoÊnie ˝ywy.
Migiem wszyscy padli na twarz i z wyciem i jazgotem strachu, zachwytu i lubie˝noÊci, t∏oczàc si´, wzajemnie odtràcajàc, podpe∏êli do jego stóp, jak przymilajàce si´ sobaki.
On niby wielki ptak, opuszczajàcy skrzyd∏a, kiedy si´ opuszcza na ziemi´, rozpostar∏ d∏ugie r´ce z
cienkimi haczykowatymi palcami. Syny jego, nie Êmiàc podnieÊç si´ z kolan, chciwie ku niemu si´
wyciàgn´li, gdy on ca∏ym korpusem, powoli obraca∏ si´ na wszystkie strony.
Lipman, os∏upia∏y z przera˝enia, sta∏ jak posàg, patrzàc rozszerzonymi oczyma, na strasznego przybysza. KtoÊ uderzy∏ go g∏owà w pas, inny pociàgnà∏ go w dó∏ za r´k´. Pokornie wi´c stanà∏ na czworakach
i w Êlad za towarzyszami, podczo∏ga∏ si´ ca∏owaç stopy i r´ce zjawionego.
Uszcz´Êliwiwszy obecnoÊcià swà wybranych synów, co trwa∏o kilkanaÊcie minut, Trzynasty, jak nagle
66
si´ zjawi∏, tak nagle te˝ zniknà∏. W oczach poczà∏ blednàç, tajaç i w kilka sekund rozp∏ynà∏ si´ w powietrzu, nie pozosta∏o po nim Êladu.
W drodze powrotnej Dikis rzek∏ do Lipmana:
Oto dziÊ by∏eÊ pan Êwiadkiem maleƒkiego
prawzoru tego, co w wielkich rozmiarach b´dzie si´ spe∏nia∏o na ca∏ym Êwiecie.
Dikis mówi∏ mu jeszcze du˝o wi´cej, lecz on, wstrzàÊni´ty wra˝eniami strasznej nocy, nie zdolny by∏
s∏uchaç.
Co za okropnoÊç - myÊla∏, dr˝àc febrycznie. Diabe∏ istnieje. Widzia∏em go w∏asnymi oczyma, dotyka∏em jego ràk i stóp. Jest zatem i Bóg.
Co tedy, je˝eli Dikis i wszyscy sataniÊci pomylili si´ w swoich rachunkach, a z∏o na Êwiecie, jak wierzà
chrzeÊcijanie, spe∏nia si´ z dopustu Bo˝ego i przyjdzie godzina, kiedy zostanie od∏àczone i On odda
ka˝demu wed∏ug jego uczynków!
Przypomnia∏ sobie opowiadanie o pewnym graczu. Gracz ten, urz´dniczyna rosyjski, by∏ zarazem
spirytystà. Lubi∏ wodziç naczynkiem po wypisanym alfabecie. Pewnego dnia przysz∏o mu na myÊl
wyciàgnàç z tej zabawy po˝ytek. Zaczà∏ wypytywaç naczynko, na jakie karty ma stawiaç. Posz∏o mu zdumiewajàco. Naczynko wskazywa∏o mu zawsze nieomylnie szcz´Êliwe karty. Urz´dniczyna tak si´ wkrótce
wzbogaci∏, ˝e porzuci∏ s∏u˝b´ i odda∏ si´ swej nami´tnoÊci. Wkrótce Rosja sta∏a si´ dlaƒ za ciasna.
Zebrawszy ca∏y kapita∏, gracz wybra∏ si´ do Monte Carlo. Tam kierujàc si´ wskazaniami czarodziejskiego
naczynia, gra∏ tak szcz´Êliwie, ˝e sta∏ si´ s∏awnym. W koƒcu postanowi∏ rozbiç bank kasyna.
Przed grà wyroczne naczynko przepowiedzia∏o mu pe∏ne powodzenie. Pe∏en wiary w swojà szcz´Êliwà
gwiazd´ rzuci∏ na stó∏ ca∏y swój majàtek.
Jakie˝ by∏o jego przera˝enie, kiedy chybi∏!
Oszo∏omiony, pó∏ob∏àkany, pobieg∏ do swego hotelu i rzuci∏ si´ ku swemu naczynku. Zaledwie go
dotknà∏, gdy ponad nim trzykrotnie rozleg∏o si´ szydercze “A kuku” tak g∏oÊne, ˝e zadzwoni∏o mu w
uszach. Przera˝ony, rozejrza∏ si´ woko∏o, nie by∏o nikogo. A naczynko poruszy∏o si´ pod jego palcami i on
przeczyta∏: Cha-cha-cha- a kuku!
Azali nie stanie si´ coÊ podobnego z tymi diab∏ochwa-lcami” Wszak trzeba byç takimi z∏oÊliwymi idiotami, jak oni, ˝eby sobie wyobra˝iç, ˝e ograniczony i n´dzny stwór, jakim jest diabe∏, mo˝e zwyci´˝yç
Stwórc´. Niewàtpliwie w danej chwili z∏o jest górà. SataniÊci zarzucili ju˝ p´tl´ na ludzkoÊç. No, a je˝eli
ofiara jà rozerwie” ˚le b´dzie z katami. Wszak szyd∏a w worku nie utaisz. Z pewnoÊcià tak te˝ si´ stanie.
Bóg ukarze wyst´pne narody, lecz nie odda ich na ostateczne pohaƒbienie i wyt´pienie swemu wrogowi.
Nieszcz´sny naród ˝ydowski, jak˝e on zosta∏ oszukany przez swych tajnych wodzów. Jak on ucierpi.
Wtedy diabe∏ m´˝obójca, ojciec k∏amstwa naÊmieje si´ ze swych synów, podobnie jak naÊmia∏ si´ z
owego gracza.
Lipman poczà∏ czyniç rachunek sumienia. W tajnym aeropagu ˝ydowskim, który roztrzyga∏ o losach
˝ydowskich, on nadawa∏ ton. Pod pozorami post´pu, talenty rosyjskie by∏y zmuszone szkalowaç w∏asnà
paƒstwowoÊç, wyÊmiewaç wiar´, pisaç rzeczy bezczelne i nikczemne o w∏asnym spo∏eczeƒstwie i je
znieprawiaç.
Talenty, które si´ tym wymaganiom nie poddawa∏y, by∏y skazywane na pohanbieƒie. Po rewolucji tym
i owym najemnikom pióra, otwiera∏y si´ oczy, budzi∏o si´ w nich sumienie narodowe i zdobywali si´ oni
na odwag´ oskar˝ania ˚ydów o spowodowanie zguby ich ojczyzny.
Lipman obstawa∏ za cichym usuni´ciem ich ze Êwiata.
Oto dla kogo pracowa∏ przez ca∏e ˝ycie! – Niegodziwi – kaja∏ si´ w duchu.
Co teraz robiç” Odrzec si´ wszystkiego i uciec” Nie-mo˝liwe! Przed nimi nigdzie si´ nie ukryjesz, a
zemsta ich straszna. Prócz tego uciec, to pozbawiç si´ dobrobytu, wyrzuciç siebie ˝on´ na bruk, jak wyrzucone zosta∏y miliony Rosjan. To ponad jego si∏y. Otrzymuje za swoje, w gruncie rzeczy nieróbstwo, za
s∏u˝b´ w tajnym nadzorze, za nadzór nad linjà sprawowania si´ pisarzy zarubie˝nych, by nie zrzucili z
siebie szorów ˝ydowskich, rzetelne, wysokie pobory od organizacji masoƒskich.
A wówczas” Wówczas po˝egnaj si´ ze swoim etatem i nawet ze swymi oszcz´dnoÊciami. Nie zobaczyç
mu ich, jak swoich w∏asnych uszu. O czy˝ on nie zna wÊciek∏ego charemu ˝ydowskiego, sam go praktykowa∏, sam naƒ skazywa∏!.
Zadr˝a∏! Nie! Losy rzucone. WyjÊcia nie ma. Straszny ci´˝ar leg∏ mu na jego sercu, m´t sta∏ si´ w
duszy. Tej nocy nie zamknà∏ oczu.
67
Rankiem otrzyma∏ od Dikisa list. Z koperty wypad∏ czek na 50 tys.” i kartk´ z poleceniem stawienia
si´ na dworcu wschodnim. OkreÊlono pociàg i numer przedzia∏u, w jednym z wozów mi´dzynarodowych
pierwszej klasy. Wszak Lipman jest cz∏onkiem tajnego rzàdu ˝ydowskiego!
Zgn´biony duch jego dosta∏ skrzyde∏. Otworzy∏y si´ przed nim widoki u˝ycia rozkoszy, o których
zawsze marzy∏. B´dzie teraz móg∏ sobie pozwoliç na pon´tne, arystokratyczne, a nie zuborza∏e, zabieganie
rosyjskie. Tymczasem czeka go podró˝ do Sowdapji. Perspektywa niemi∏a. No, ale potem. Obrazy
przysz∏ych rozkoszy zas∏oni∏y przed nim Êwie˝e prze˝ycia satanistyczne oraz nast´pstwa zwiàzane z
nimi. Jeszcze czas o tym myÊleç. Na razie tym si´ nie trujmy …
Rodjonow ka˝e si´ domyÊlaç, ˝e jego przeÊladowca Lipman w koƒcu nie wytrzyma∏ piekielnej tajemnicy i ˝e ta ksià˝ka jest owocem jego zwierzeƒ.
A oto kilka pytaƒ dla redaktorów dla prasy:
Dotkni´ci niewiedzà, czy celowo, panowie redaktorzy w swoich obszernych opracowaniach o
“Jarocinie”, nie znajdujà miejsca na poinformowanie opinii publicznej o fakcie ju˝ kilku tysi´cznej historii
istnienia wyznania satanistycznego”
Dlaczego przemilcza si´ fakt, ˝e twórcy komunizmu byli wyra˝nymi czcicielami szatana, i co wynika
z takich konsekwencji, byli równie˝ uczestnikami “czarnych mszy”.
Dlaczego swoje artyku∏y tak opracowujecie, jak gdyby to muzyka rockowa w Jarocinie “zrodzi∏a”
satanistów i satanistycznà doktryn´”
Czy˝by - jak uwa˝acie - to m∏odzie˝ uczestniczàca na festiwalu w Jarocinie zrodzi∏a satanistów
˝ydowskich i przekaza∏a im kanon czarnych mszy 100 lat wczeÊniej, przed festiwalem w Jarocinie, o
której dowiedzieliÊmy si´ z broszury ks. J. Charszewskiego.
Porównajmy obydwa kanony i tych ˝ydowskich sprzed stu laty, i tych z Jarocina:
I satanistom ˝ydowskim, i w Jarocinie, podczas odprawiania czarnych mszy, towarzyszy∏a muzyka!
Tak samo mordowano ˝ywe istoty na czeÊç szatana …
Tak samo spo˝ywano krew ofiary …
Tak samo czarne msze odprawiano o pó∏nocy…
Tak samo satanistyczne orgie nazwane “czarnymi mszami” odbywa∏y si´ w towarzystwie nagich
dziewczyn, z tym, ˝e “drobna” modernizacja Êwiadczy na “korzyÊç” Jarocina…
Jak widzimy z tego porównania - obydwa “kanony” sà do siebie “diablo” podobne …
To nie Jarocin zrodzi∏ satanistów przed wiekami, lecz, jak wykazujà dowody, to sataƒiÊci ˝ydowsy
ustalili przed wiekami szataƒski kanon.
Poczàtki jego datujà si´ ju˝ od czasu “kultu z∏otego cielca” (Ksiàga wyjÊcia 32. 1-35) Kiedy to
najwy˝szy kap∏an ˝ydowski, Aaron, pozwoli∏ na odst´pstwo narodu wybranego od Prawdziwego Boga. Na
proÊb´ ˚ydów podczas nieobecnoÊci Moj˝esza “uczyƒ nam boga”, kaza∏ zebraç wszystkie z∏ote ozdoby kobiet i ula∏ zeƒ cielca nazywajàc go bogiem. Poleci∏ te˝ sk∏adaç przed nim ofiary…
I choç Moj˝esz po powrocie z góry Synaj, za odejÊcie Izraelitów od Boga Prawdziwego, ukara∏ ˚ydów
bez mi∏osierdzia, jak Êwiadczy Pismo Âw – wymordowano wówczas oko∏o trzech tysi´cy Izraelitów (Ksi´ga
WyjÊcia 32, 27-28) – to jednak szataƒski kult z∏ota w narodzie pozosta∏ …
Od czasów kap∏ana Aarona “kanon” kultu z∏ota by∏ stopniowo modernizowany przez arcykap∏anów
˝ydowskich, a˝ doszli oni do ca∏kowitego zaÊlepienia. Kult pieniàdza i ˝àdza panowania nad wszystkimi
narodami oÊlepi∏ ich wzrok do tego stopnia, ˝e nie poznali Prawdziwego Mesjasza, na którego oczekiwali,
chocia˝ przyjÊcie Jego opisane by∏o w proroctwach Starego Testamentu.
Ukrzy˝owali Chrystusa, bo ich zdaniem, g∏oszàc nauk´ mi∏oÊci, sprzeciwia∏ si´ ich za∏o˝eniom o militarnym zwyci´stwie i obj´ciu królowania nad wszystkimi narodami. Pismo Êw. zmienili na ksi´gi o
nazwach: Talmud. Miszna, Zohar, które to napisali wg. w∏asnego zapotrzebowania i dopiero one pozwoli∏y
im na dowolne interpretowanie, oraz u∏o˝enie kanonu czarnych mszy, na czeÊç ich boga - szatana!
Stopniowo kanon ten, przy Êcis∏ej wspó∏pracy masonerii - gojów, przenika∏ do “zborów szatana”, które
przy pomocy “z∏otego cielca” – kultu pieniàdza zak∏adali na planecie ziemi.
I tak to identycznym sposobem znalaz∏ si´ on w polskim Jarocinie. Teraz dopiero w ma∏ym procencie,
uÊwiadomiç sobie mo˝emy, dlaczego sataniÊci post´pujàc wbrew wszelkim etykom moralnym obowiàzujàcym w paƒstwach ChrzeÊcijaƒskich grasujà bezkarnie, podczas gdy ca∏e spo∏eczeƒstwo odczuwa groz´
w ich obecnoÊci… Naród ChrzeÊcijaƒski nic nie mo˝e przeciwdzia∏aç, bo sataƒiÊci otrzymujà wszech-
68
stronnà pomoc od swego “boga” przez absolutny aparat przemocy dzia∏ajàcy na jego us∏ugach.
Pozbawienie wolnoÊci “Janka” - satanisty z Jarocina na par´ miesi´cy sprawi∏o, ˝e on opuszczajàc wi´zienie uchodzi∏ za bohatera – m´czennika za “wiar´” – czyli za kratami dopiero utwierdzi∏ si´ …
Tak sam wyzna∏ na ∏amach prasy …
Profanacja krzy˝y, wchodzàca w sk∏ad “kanonu”, to nie wniosek racjonalizatorski na patent
wynalazczy jarociƒskiej m∏odzie˝y. To domena satanistów przej´ta do “eksploatacji” ju˝ przed wiekami.
Stosowano jà ju˝ od czasów, kiedy Prawdziwy Mesjasz umar∏ w m´kach okrutnych; w m´kach na - przez
˚ydów nazwanym – “drzewem haƒby”. To “drzewo haƒby” czyli KRZY˚ sta∏ si´ kamieniem w´gielnym
dla wszystkich wierzàcych w Chrystusa.
Gdy zapytamy dziÊ przeci´tnego ateist´, dlaczego ateizm walczy z wiarà w Boga z Krzy˝em” Odpowie:
Dla mnie, wasza wiara, ani krzy˝ “nie wadzi” – ja nie wierz´ w nic, a pan mo˝e wierzyç, w co chce.
A kiedy postawimy kolejne pytanie: Dlaczego wi´c wyrzuca si´ krzy˝e i inne sakramentalia ze szkó∏,
ze szpitali itd”
Odpowie: ˚e tak post´pujà jedynie “fanatycy”, których nie brakuje nawet wÊród
niewierzàcych …
Nie Przyjacielu!
To nie wina bezbo˝niczego fanatyzmu, jak sàdzisz. Nie dopuszczono Ciebie jeszcze do “w∏aÊciwego”
stopnia wtajemniczenia. Tak mówisz, bo tak rozumiesz, ale takie rozumowanie nie wytrzymuje krytyki
dowodów. To z∏oÊliwoÊç szataƒska kraszona nienawiÊcià, a nie bezbo˝nym fanatyzmem. Bezbo˝nicy dyktujà walk´ ze znakiem ChrzeÊcijaƒskim, z KRZY˚EM. Walka ta w swej zaciek∏oÊci ma w sobie naturalny wydêwi´k wiary lucyferycznej, która nigdy nie pogodzi si´ ze Znakiem Zwyci´stwa Chrystusowego nad
przewrotnymi mocami piek∏a.
KRZY˚ i wszystkie inne Sakramentalia wiary ChrzeÊcijaƒskiej, wg. lucyferzystów, nale˝y doszcz´tnie
usunàç, aby mo˝na by∏o stopniowo wprowadzaç “dogmaty” satanistyczne.
Miejsca, z których zdj´to KRZY˚ i inne oznaki wiary katolickiej, w przejÊciowej fazie walki o
zwyci´stwo, majà zastàpiç obrazki nagich dziewczàt i widoczki pornograficzne. Kult cia∏a … Tylko
z
doktryny judaistyczno-masoƒsko-satanistycznej zaczerpni´ta jest, ta tak zaci´ta walka z KRZY˚EM
Chrystusowym. SataniÊci z Jarocina, którzy z Lucyferem podpisali cyrograf o dusz´, odwrócili si´ ten
ChrzeÊcijaƒski znak zbawienia o 180o, profanujàc Go ostatecznie. Lecz za-nim dopuÊcili do serc t´ zbrodniczà myÊl, zanim zosta∏ zrealizowany ten akt profanacji, ju˝ znacznie wczeÊniej; poniewa˝ k t o Ê
wydepta∏ Êcie˝ki ku tej zbrodni.
Zawsze by∏o mnogo i dziÊ nie brakuje Judaszy, przyjmujàcych zap∏at´ za krew niewinnà, ale nie o
nich nam idzie…
Chodzi nam o te “nogi” wydeptujàce Êcie˝ki ku zbrodniom wszelkiego rodzaju i o te “r´ce”
niewidzialne, które p∏acà za zbrodnie.
Na kartach Ewangelii znajdziemy adresatów, którzy na zbrodnie i k∏amstwa nie skàpili grosza: –
“zebrali si´ przedniejsi kap∏ani i starsi ludu w pa∏acu najwy˝szego kap∏ana, którego zwano Kajfaszem
i naradzali si´, aby Jezusa pojmaç podst´pem i zabiç. . .
Wtedy podszed∏ jeden z dwunastu, którego zwano Judaszem Iszkarjotà, do przedniejszych kap∏anów
i rzek∏ im: Co mi chcecie daç, a ja go wam wydam. A oni wyznaczyli mu trzydzieÊci srebrników. (Mat,
26.3-4 i 14,15).
Gdy zaÊ Chrystus zmartwychwsta∏, czego naocznymi Êwiadkami byli ˝o∏nierze rzymscy, trzymajàcy
stra˝ przy Jego grobie, wówczas “przedniejsi kap∏ani zebrali si´ ze starszymi i po naradzie dali ˝o∏nierzom wiele pieni´dzy mówiàc:
“Powiadajcie ˝e uczniowie jego przybyli
w nocy, w czasie naszego snu i wykradli Go”. Oni tedy wziàwszy pieniàdze uczynili tak, jak ich nauczono”. (Mat.28,12-13 i 15).
Obecnie t´ “czarnà misj´”, op∏acania zbrodni przejeli ich prawnukowie. Trzeba tu wnieÊç zdecydowanà poprawk´, bowiem s∏owo “zbrodnia” ma dziÊ wielorakie znaczenie i szeroki wachlarz zastosowania.
69
˚ydzi w Êwietle s∏ów
Chrystusa i KoÊcio∏a Âwi´tego
CHRYSTUS DO ˚YDÓW: - “Wtedy Jezus zwróci∏ si´ do rzesz i do uczniów swoich mówiàc: Na Stolicy
Moj˝eszowej zasiedli uczeni w PiÊmie i faryzeusze. Wszystko tedy cokolwiek by wam powiedzieli,
zachowujcie i czyƒcie, ale wed∏ug uczynków ich nie post´-pujcie: mówià bowiem, a nie czynià. Bo wià˝à
ci´˝kie i nieznoÊne brzemiona i nak∏adajà na barki ludzkie, a palcem swym nie chcà ruszyç… A biada
wam uczeni w Pismie i faryzeusze ob∏udnicy, ˝e zamykacie Królestwo Niebieskie przed ludêmi, bo sami
nie wchodzicie ani wchodzàcym wnijÊç nie dozwolicie. Biada wam, uczeni w PiÊmie i faryzeusze ob∏udnicy, ˝e objadacie domy wdów i sierot pod pozorem d∏ugich modlitw: dlatego spotka was wyrok surowy.
Biada wam uczeni w PiÊmie i faryzeusze ob∏udnicy, ˝e obje˝d˝acie morze i làd abyÊcie zyskali jedynego
wspó∏wyznawc´. A gdy nim si´ stanie Czynicie go synem piek∏a dwakroç wi´cej niêliÊcie sami. Biada
wam, Êlepi wodzowie, którzy powiadacie; ktokolwiek , przysiàg∏ na Êwiàtyni´, nic to, ale kto by przysiàg∏
na z∏oto Êwiàtyni, dotrzymaç winien. O g∏upi i Êlepi! Có˝ bowiem jest wa˝niejsze ; z∏oto czy Êwiàtynia,
która z∏oto uÊwi´ca” A ktokolwiek przysi´ga∏by na o∏tarz, nic to, ale ktoby przysi´ga∏ na ofiar´ na nim
z∏o˝onà, dotrzymaç winien. Âlepcy!
Có˝ jest wa˝niejsze: ofiara czy o∏tarz, który je uÊwi´ca “ Biada wam, uczeni w PiÊmie i faryzeusze
ob∏udnicy, ˝e dajecie dziesi´cin´ z mi´ty i any˝u i z kminku, a pomin´liÊcie to, co daleko wa˝niejsze jest
w Zakonie: sàd i mi∏osierdzie i wiar´. To trzeba wype∏niç, a tamtego nie pomijaç. Âlepi wodzowie, którzy
przecedzacie komara, a wielb∏àda po∏ykacie. Biada wam uczeni w PiÊmie i faryzeusze ob∏udnicy, ˝e
obmywacie kielich i mis´ zewnàtrz, wewnàtrz zaÊ pe∏ni jesteÊcie zdzierstwa i nieczystoÊci.
Âlepy faryzeuszu! Obmyj pierwej wn´trze kielicha i misy, aby i to co zewnàtrz jest sta∏o si´ czystym.
Biada wam, uczeni w PiÊmie i faryzeusze ob∏udnicy, bo podobni jesteÊcie do grobów pobielanych, które na
zewnàtrz, wydajà si´ ludziom pi´kne, wewnàtrz zaÊ pe∏ne sà koÊci trupich i wszelkiego plugactwa.
Tak i wy zewnàtrz wydajecie si´ ludziom sprawiedliwymi, a wewnàtrz pe∏ni jesteÊcie ob∏udy i nieprawoÊci. Biada wam uczeni w PiÊmie i faryzeusze ob∏udnicy, którzy budujecie grobowce Prorokom i przyozdabiacie pomniki sprawiedliwych mówiàc: GdybyÊmy ˝yli za dni ojców naszych, nie bylibyÊmy wspólnikami ich w przelaniu krwi Proroków. A tak sami sobie dajecie Êwiadectwo, ˝eÊcie synami tych, którzy
Proroków zabili.
I wy dope∏nicie miary ojców waszych. W´˝e! Plemi´ ˝mijowe! Jak˝esz ujdziecie przed sàdem piek∏a”
Przeto oto ja posy∏am do was Proroków i m´drców i uczonych w PiÊmie, a wielu z nich zabijacie i
ukrzy˝ujecie, a innych ubiczujecie w synagogach waszych. I b´dziecie Êcigali z miasta do miasta a˝ spadnie na was krew wszystkich sprawiedliwych, która rozlana jest na ziemi, od krwi sprawiedliwego Abla a˝
do krwi Zachariasza, syna Barachiaszowego, któregoÊcie zabili mi´dzy Êwiàtynià, a o∏tarzem.
Zaprawd´ powiadam wam, spadnie to wszystko na to plemi´. O Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz
Proroków i kamienujesz tych, którzy sà do ciebie pos∏ani … (Mat. 23, 1 - 4, 13-19, 23-37)
“Wiem, ˝eÊcie potomstwem Abrachama, ale chcecie mnie zabiç, dlatego, ˝e nauka moja nie ma do was
dost´pu. Ja mówi´ to, com widzia∏ u Ojca Mego, a wy czynicie to coÊcie widzieli u ojca waszego. A
odpowiadajàc rzekli mu:
Ojcem naszym jest Abracham. Rzek∏ im Jezus: JeÊli jesteÊcie synami Abrahama, spe∏niajcie czyny
Abrahamowe. Wy natomiast pragniecie teraz mnie zabiç, mnie, cz∏owieka, który wam mówi∏ prawd´,
jakà s∏ysza∏ od Boga. Tego Abraham nie czyni∏. Ale wy spe∏niacie czyny ojca waszego. Rzekli mu tedy:
MyÊmy nie dzieci zrodzone w cudzo∏óstwie: jednego ojca mamy, Boga. Rzek∏ im tedy Jezus: Gdyby Bóg
by∏ ojcem waszym, zaiste mi∏owalibyÊcie mnie, bo ja od Boga wyszed∏em i przychodz´, i nie sam od siebie
przychodz´, ale On mnie pos∏a∏. Czemu to mowy mojej nie przyjmujecie” Bo nie jesteÊcie zdolni s∏uchaç
nauki mojej. Wy z ojca diab∏a jesteÊcie i pragnienia ojca waszego wype∏niaç chcecie, on jest m´˝obójcà od
poczàtku i w prawdzie nie wytrwa∏, bo nie masz w nim PRAWDY, gdy wypowiada k∏amstwo, mówi od
siebie, bo k∏amcà jest i ojcem k∏amstwa (Jan 8, 37-44).
Niepodobna w tym miejscu nie przytoczyç chocia˝by paru wypowiedzi màdrych i znaczàcych osobiostoÊci Êwiata chrzeÊcijaƒskiego, które jasno i dobitnie, a tak˝e trafnie i precyzyjnie, podajà racje, dla
których naród ten powinien byç odpowiednio traktowany, a nie g∏upio i bezmyÊlnie faworyzowany i
ho∏ubiony, jak to ma niestety miejsce; jako ˝e wielu nie˝ydów nie zna c a ∏ e j prawdy o ˚ydach, a
g∏ównie i przede wszystkim o ich przywódcach; którzy w Êwietle poznanych ju˝ faktów, weszli, Êwiadomie
70
i dobrowolnie, w sojusz z nieprzyjacielem rodzaju ludzkiego, diab∏em i szatanem, a tym samym oodci´li
si´ od Boga i stali si´ równie˝ zdeklarowanymi nieprzyjació∏mi rodzaju ludzkiego.
Zaznaczyç tutaj trzeba, raz jeszcze z ca∏à usilnoÊcià, ˝e dotyczy to w pierwszej kolejnoÊci niecnych i
bezecnych przywódców tego narodu, którzy tak ongiÊ, jak i obecnie, kryjàc swe brodate i pejsate twarze
w cieniu kultury i humanizmu, na których chytrze ˝erujà, wylewajà z ukrycia jady swojej z∏oÊci i nienawiÊci na wszystkich i na wszystko; jako ˝e ich jedynym celem jest zniszczenie chrzeÊcijaƒstwa i chrzeÊcian, przeciwko którym g∏ównie kieruje si´ ich nienawiÊç, z∏oÊç, z∏oÊliwoÊç i przewrotnoÊç.
NiechrzeÊcijanie w ogóle, a chrzeÊcijanie w szczególnoÊci zwykle o tym nie wiedzà, i dlatego sà w tej
materii niedostetecznie zorjentowani, co jest ich s∏abà stronà.
A oto kilka wypowiedzi: –
Ojciec KoÊcio∏a, Êw. Hieronim (331-420)
“Wiele czynów pope∏nionych przez ˚ydów jest tak plugawych, ˝e musia∏bym si´ rumieniç, gdybym
zamierza∏ o nich mówiç. Obyczajem ich jest, trzykrotnie w ciàgu dnia przeklinaç we wszystkich synagogach chrzeÊcjan pod nazwà Nazarejczyków i strasznie im z∏o˝eczyç “
Biskup Agobard z Lionu (820)
“Wszyscy wyznania mojrzeszowego okryli si´ pod∏oÊcià, niby p∏aszczem. Pod∏oÊç przenika cz∏onki ich
do szpiku koÊci, tak jak woda i t∏uszcz przenikajà cia∏o ludzkie. Przekl´ci sà ˚ydzi, w miastach i na wsiach, na poczàtku i na koƒcu ich ˝ywota. Klàtwa cià˝y na trzodach ˝ydowskich, na mi´sie, jakie oni
spo˝ywajà, na ich latoroÊlach winnych i na ich czynach i na ich mieniu”
Papie˝ Inocenty III (1198 - 1216)
By∏oby rzeczà wielce niew∏aÊciwà, gdyby ten, co l˝y∏ Chrystusa, móg∏ mieç jakàkolwiek w∏adz´ nad
chrzeÊcijanami: przedto ponownie surowo nakazujemy przestrzeganie, powzi´tej przez sobór w Toledo,
màdrej uchwa∏y i rozporzàdzamy, i˝ ˝adnym sposobem nie wolno zatrudniaç ˚ydów w publicznych
urz´dach”.
Hieronim Mieczyƒski (1618)
“˚ydzi wsz´dzie, gdzie tylko mogà, szkodzà chrzeÊcijanom i uparcie dà˝à do tego, aby ich zniszczyç,
czynià to zawsze, gdy tylko jest to w ich mocy, z pogaƒskim podst´pem i po trucicielsku. Nie ma bowiem
na Êwiecie zbrodni, ani pod∏oÊci, przed której wykonaniem ten przekl´ty naród by si´ cofnà∏”.
Sobór w PrzemyÊlu w roku 1723:
˚ydzi ten gad jadowity, ci wygnaƒcy palestyƒscy, którzy ju˝ zalali ca∏à RuÊ i szerzà si´ po ca∏ym
Królestwie Polskim, bogacà si´ z krzywdy i wyzysku chrzeÊcian, pe∏ni pychy, nienawiÊci i chytroÊci, stawiajà sobie za g∏ówny cel swej przewrotnej dzia∏alnoÊci: podst´p, zbrodni´ i wszelkiego rodzaju wyst´pki,
blu˝nierstwa, zniewagi i wyszydzanie tajemnic Wiary ChrzeÊcijaƒskiej. Jak˝e nad wyraz bolesnà to jest
rzeczà, i˝ wielu wÊród polskich magnatów i szlachty popiera ˝ydów dajàc im ∏atwiejszy do siebie dost´p
ani˝eli katolikom, ∏udzàc si´ nadziejà zysków i po˝yczek pieni´˝nych od ˚ydów, a nie baczàc na to, ˝e
utracà pr´dko te pieniàdze w tak nieuczciwy sposób nabyte i Êciàgnà na siebie i na swoje potomstwo kar´
Bo˝à i utrat´ b∏ogos∏awieƒstwa Bo˝ego”.
Sobór w Kijowie w roku 1762:
“Nale˝y ubolewaç nad bezczelnoÊcià i zuchwalstwem ˚ydów, którzy korzystajàc z protekcji wa˝nych,
a chciwych panów, panoszà si´ po ca∏ej Polsce, dopuszczajà si´ bezkarnie ró˝nych wyst´pków i oszustwa,
zdrad, krzywd i wszelkiego rodzaju nienawiÊci i naigrywania si´ z chrzeÊcian, lichwy, zabobonów, czarów,
Êwi´tokradztwa, blu˝nierstwa przeciwko Panu Bogu i wierze chrzeÊcijaƒskiej, naruszenia Êwiàt katolickich i praw tak koÊcielnych, jak i paƒstwowych”.
71
ZBIÓR PRAW KOÂCIO¸A ÂWI¢TEGO “JUS CANONICUM UNIWERSUM“
ZAWIERA NAST¢PUJÅCY UST¢P:
“Handel ˝ydowski, ca∏y tryb ich ˝ycia i post´powania ujàç nale˝y w Êcis∏e karby ustaw karnych, i˝by
niczego podjàç si´ nie mogli, co by mog∏o religi´ oÊmieszyç, a paƒstwu wyjÊç na szkod´ i krzywd´. Zasada
ta powinna byç powszechnie przyj´ta i wsz´dzie praktycznie stosowana. Istnieje koniecznoÊç wydawania
i przestrzegania takich ustaw, gdy˝ gdyby przepisy prawne by∏y ∏agodniejsze, religia i paƒstwo nie
by∏oby dostatecznie chronione przed zakusami ˚ydów.
Tak wielka i pod∏a jest nienawisç i z∏oÊç ˚ydów w stosunku do ChrzeÊcjan i ich religii, ˝e w ogóle nie
mo˝na jej opisaç “
Ks. St. Trzeciak (1936)
Bolszewizm, to nie choroba dusz, ale wielkie oszustwo ˝ydowskie, a kto mówi o komuniêmie, a nie
mówi o ˚ydach, ten nie ma wprost poj´cia, co to jest komunizm, bo komunizm i judaizm to obecnie prawie równoznaczne poj´cia…
W stosunku zaÊ do chrzeÊcjaƒstwa, bolszewizm jest najstraszniejszà i najpodlejszà bronià, jakiej
kiedykolwiek przeciw niemu u˝ywali ˚ydzi… Jest on nowà, szataƒskà formà wiecznej walki judaizmu z
chrzeÊcijaƒstwem”.
W roku 1917, masoneria uroczyÊcie obchodzi∏a dwusetnà rocznic´ swego “oficjalnego” istnienia. W
wielu miastach na kuli ziemskiej odbywa∏y si´ zorganizowane pochody antyreligijne, antychrzeÊcijaƒskie, antykatolickie. Szalejàca wówczas wojna Êwiatowa, u∏atwi∏a masonom wywrotnà robot´.
Nawet w wiecznym mieÊcie masonerria podnosi∏a g∏ow´. W tym czasie stanowisko wielkiego mistrza
masoƒskiego piastowa∏ dawny burmistrz Rzymu Ernest Nathan. Ulicami tego miasta przeciàgn´∏y
pochody z ró˝nymi transparentami. Mi´dzy innymi niesiono czarny sztandar giordano-brunistów, na
którym widnia∏ rysunek Lucyfera depczàcego Micha∏a Archanio∏a. Rozlega∏y si´ skandowania: “Diabe∏
b´dzie rzàdcà w Watykanie, a papie˝ b´dzie mu za szwajcara” - czyli za s∏ug´.
W tym czasie przebywa∏ na studiach teologicznych w Rzymie Êw. O. Maksymilian Maria Kolbe ––
wówczas jeszcze jako alumn. Nie z ksià˝ek dowiedzia∏ si´ brat Maksymilian o judaistyczno-satanistyczno-masoƒskim zagro˝eniu KoÊcio∏a. Sam by∏ Êwiadkiem blu˝nierczych manifestacji, króre rozgrywa∏y
si´ na ulicach Rzymu, na placu Êw. Piotra.
JeÊli Bóg jest mi∏oÊcià – myÊla∏ przysz∏y Êwi´ty – wiadomo czym wyró˝nia si´ jego przeciwnik …
Wszystkim co dzieli, jàtrzy, rozk∏ada, niszczy - wszystko to nosi stempel szatana.
W stolicy chrzeÊcijaƒstwa m∏odzi alumni zg∏´biajà tajemnic´ z∏a, nie w traktatach teologicznych, ale
w lekcjach poglàdowych. Brat Maksymilian, prze˝ywa boleÊnie ca∏à duszà, satanistyczno-masoƒskie
demonstracje, uwa˝ajàc je za tragedi´ KoÊcio∏a.
Nie by∏by Rycerzem Niepokalanej, gdyby z miejsca nie szuka∏ odsieczy, ratunku.
Szatanowi wypowiada walk´ na Êmierç i ˝ycie pod przewod nictwem Niepokalanej, której zaufa∏ bezgranicznie i odda∏ si´ bez reszty.
Ma∏e, liche “ziarno gorczycy” z czasem rozroÊnie si´ w pot´˝ne drzewo, pod roz∏o˝ystymi konarami
którego znajdzie och∏od´ wielu, a na ga∏´ziach którego odpoczywaç b´dà ptaki niebieskie.
Brat Maksymilian wraz z siedmioma swoimi wspó∏towarzyszami powo∏uje do ˝ycia – “Milicj´ N.M.P.
Niepokalanej”.
OsobiÊcie opracowa∏ on statut. Oto jego treÊç:
“Ona zetrze g∏ow´ twojà” (Gen.III.15)
“Wszystkie herezje samaÊ zniszczy∏a na ca∏ym Êwiecie”
Pierwszy cel: Staraç si´ o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków itd., a najbardziej
masonów, oraz uÊwi´cenie wszystkich pod opiekà i za poÊrednictwem N.M.P. Niepokalanej.
Dwa warunki:
1. Oddaç si´ ca∏kowicie jako narz´dzie w Jej Niepokalanych r´kach.
2. Nosiç “Cudowny Medalik”
Trzy Êrodki:
1. O ile mo˝liwoÊci raz na dzieƒ zwróciç si´ do N.M.P. Niepokalanej z aktem strzelistym: O Maryjo
bez grzechu pocz´ta, módl si´ za nami, którzy si´ do Ciebie uciekamy i za wszystkimi, którzy si´ do Ciebie
uciekajà, a zw∏aszcza za masonami. (mo˝na dodaç na koƒcu szczególnà jakàÊ intencj´)
72
W r´kopisie statutu Rycerstwa Niepokalanej, napisanym przez O. Maksymiliana, s∏owa o masonerii
podkreÊlone sà wymownie podwójnà grubà linjà. Do naszych dzisiejszych rozwa˝aƒ linie te majà swojà
wymow´.
Obecnie w r´kopisach (relikwiach) Ojca Maksymiljana “ktoÊ” oÊmieli∏ si´ i wymazaç s∏owa podkreÊlone podwójnà linià “masonów” i “masonerii” - zast´pujàc je: “nieprzyjació∏mi koÊcio∏a”. D l a c z e g
o “ Czy˝by w owczarni Niepokalanej zakrad∏ si´ wilk (kryjàcy si´, byç mo˝e, pod habitem
franciszkaƒskim), któremu wyraz “masoneria” robi wyrzuty sumienia, dzia∏a na nerwy”
Jest to nie tylko prawdopodobne, jest to niemal˝e pewne!
Ku przestrodze tych, którzy we w∏asnym sumieniu czujà si´ odpowiedzialnymi, pragniemy w naszych
rozwa˝aniach przedstawiç nast´pujàcy ust´p z Pisma Âwi´tego:
“ Nieprzyja˝ƒ po∏o˝´ mi´dzy tobà, a Niewiastà, mi´dzy potomstwem twoim, a potomstwem Jej. Ona
zetrze g∏ow´ twojà, a ty czyhaç b´dziesz na Jej pi´t´” (Rodz.3,15).
I znowu wilki w owczych skórach w nowoczesnych wydaniach Bibli, zmieniajà S∏owo Bo˝e, kodujàc w
podÊwiadomoÊç chrzeÊcijan uszczerbek Maryi w ostatecznej walce z szatanem.
– “ono zmaia˝d˝y ci g∏ow´, a ty zmaia˝d˝ysz jej pi´t´” Co dziwniejsze, to to, i˝ s∏owa te czytane sà
podczas Mszy Âwi´trej w koÊcio∏ach katolickich i nikt nie zwraca uwagi na tak wyraênà zmian´ tekstu
– na oczywiste fa∏szowanie tekstu!
Czy˝by zbiorowe op´tanie”
W roku 1884 na stolicy Piotrowej urzàd nast´pcy Êw. Piotra piastowa∏ Ojcec Êw. Leon XII podczas
Mszy Âwi´tej koncelebrowanej mia∏ ekstaz´. Kardyna∏owie i biskupi ze zdziwieniem przyglàdali si´ Ojcu
Âwi´temu, nie mogàc zrozumieç jego zachowania. Po d∏u˝szej chwili obudzi∏ si´ jakby z letargu, a po
zakoƒczeniu Mszy Âwi´tej uda∏ si´ niezw∏ocznie do swego gabinetu, gdzie u∏o˝y∏ nast´pujàcy egzorcyzm:
“Âwi´ty Michale Archaniele wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwoÊci i zasadzkom z∏ego ducha,
bàdê naszà obronà. Niech go Bóg pogromiç raczy, pokornie oto prosimy, a Ty, wodzu zast´pów anielskich, szatana i inne z∏e duchy, które na zgub´ dusz ludzkich krà˝à po tym Êwiecie, mocà Bo˝à stràç do
piek∏a. Amen”
Na pytanie kardyna∏ów i biskupów co by∏o powodem dziwnego zachowania si´ Ojca Êw. podczas
odprawiania Mszy Âwi´tej, odpowiedzia∏:
S∏ysza∏em dwa g∏osy wychodzàce jakby z boku Tabernakulum. Jeden g∏os mi∏y i ∏agodny, drugi zaÊ
okrutny i charczàcy. I ten charczàcy g∏os szatana przekoma˝a∏ si´ z Jezusem Chrystusem: Mog´
zniszczyç Twój KoÊció∏!
¸agodny g∏os Zbawiciela odrzek∏: Mo˝esz, wi´c zrób to. Na to szatan: Potrzebuj´ wi´cej w∏adzy i
wi´cej czasu! - Ile czasu” Ile w∏adzy “. 75 do 100 lat i wi´kszà w∏adz´ nad tymi, którzy oddadzà mi si´ na
s∏u˝b´!. S∏owa Chrystusa: Dam ci czas i b´dziesz mia∏ w∏adz´. Rób z tym, co chcesz. - Który wiek
wybierasz “ Dwudziesty - odrzek∏ szatan.
Na tych s∏owach zakoƒczy∏ si´ “dialog” szatana z Chry-stusem. Aby spe∏ni∏y si´ s∏owa Chrystusa
wypowiedziane przed wiekami do Aposto∏ów, ˝e bramy piekielne nie przemogà za∏o-˝onego przez Niego
KoÊcio∏a, Chrystus daje szatanowi 100 lat, o które on zabiega celem przeprowadzenia swojego planu.
Gdy zauwa˝ymy, ˝e w roku 1984 min´∏o owe darowane szatanowi sto lat, to ka˝dy logicznie myÊlàcy cz∏owiek zrozumie, ˝e aktualnie Êwiat stoi na kraw´dzi ogromnych wydarzeƒ. Szatan samowolnie nie
opuÊci zaj´tych pozycji, ani nie opuszczà ich s∏udzy piek∏a.
Z przedruku ksià˝ki ks. Ignacego Charszewskiego pt. “Królestwo Szatana” dowiedzieliÊmy si´ o
postanowieniach s∏ug piek∏a, wiele lat wczeÊniej planowanaych, w jaki sposób majà post´powaç z narodami chrzeÊciaƒskimi w decydujàcym starciu Anio∏ów Bo˝ych z Anio∏ami piek∏a.
Morderstwa kap∏anów i wiernego Chrystusowi ludu, to sà jedynie drobne przecieki informacyjne.
A jak wyglàda ca∏y strategiczny plan szatana w stosunku do opanowania KoÊcio∏a Chrystusowego na
ziemi” Pismo Âwi´te podaje interesujàce nas szczegó∏y: “Lecz biada ziemi i morzu, gdy˝ zstàpi∏ do was
diabe∏ pa∏ajàcy welkim gniewem, bo wie, i˝ czasu ma niewiele” (Apok, 12,-12).
MyÊl t´ precyzuje i datà okreÊla Anna Katarzyna Emmerich stygmatyczka i mistyczka ubieg∏ego
syulecia (1774 - 1824) w swojej ksià˝ce pt. “˚ywot i bolesna m´ka Pana Naszego Jezusa Chrystusa i
NajÊwi´tszej Matki Jego Maryi “
Na stronie 1153 czytamy
73
Gdy Anio∏owie otworzyli bramy piekielne, ujrza∏am jakiÊ zam´t ohydy, przekleƒstw, ∏ajaƒ, wycia i
j´ków. Jezus przemówi∏ coÊ do duszy Judasza, tu zamkni´tej, a Anio∏owie mocà Bo˝à ca∏e t∏umy z∏ych
duchów obalili na ziemi´. Wszyscy czarci musieli uczciç i uznaç Jezusa, co by∏o dla nich najstraszniejszà
m´kà. Mnóstwo otoczono w ko∏o innymi, jeden przy drugim i pop´tano tych skrajnych, stojàcych w ko∏o,
tak ˝e ca∏a czereda pozosta∏a w ten sposób na uwi´zi.
Wszystko to odbywa∏o si´ wg. pewnych okreÊlonych postanowieƒ. Lucyfera wrzucili Anio∏owie
skr´powanego w b´dàcà tam Êrodkowà otch∏aƒ, ˝e a˝ zakot∏owa∏o si´ za nim w ciemnoÊciach. S∏ysza∏am,
jeÊli si´ nie myl´, ˝e Lucyfer mia∏ byç znowu wypuszczony na pewien czas, coÊ 50 czy 60 lat przed rokiem
2000 po Chrystusie. Innych dat nie pami´tam. Niektórzy czarci mieli byç uwolnieni pierwsi, na kar´ i
kuszenie ludzi. Termin ten uwolnienia przypad∏ w∏aÊnie na nasze czasy, dla innych nieco póêniej. Nie jest
to mo˝liwym opowiedzieç, co widzia∏am, widok to tak straszny i tak mnie przejmuje, ˝e bliska jestem skonania “.
Ten cytat proroctwa Anny Katarzyny Emmerich pozostawiamy bez komentarza …
Wobec niego stajemy w podziwie o tak precyzyjnej trafnoÊci proroctwa… Natomiast nie spe∏ni∏o si´
“prorocze” twierdzenie cz∏onka tajnego rzàdu ˝ydowskiego - wcielonego szatana, Dikisa o wszechmocy
Lucyfera. Druga wojna Êwiatowa jest tego najlepszym przyk∏adem… Wyznawcy tego w∏aÊnie Boga obficie op∏acili w∏asnà krwià jej rozp´tanie…
Lecz przyjrzyjmy si´, co uczynili i czynià nadal ksià˝´ta ciemnoÊci wypuczczeni z piek∏a w latach
szeÊdziesiàtych naszego stulecia, gdy˝ pod ich dzia∏aniem odbywa∏ si´ Sobór Watykaƒski II. co zosta∏o
zaplanowane w Lucyferycznym Planie zniszczenie KoÊcio∏a katolickiego.
*
*
*
WyjaÊnienie: Po Soborze Watykaƒskim II zacz´∏y w wielu kr´gach koÊcielnych szerzyç si´ modernistyczne prawdy podszywajàce si´ pod “Odnow´ posoborowà”, które chcia∏y z∏agodziç prawa Bo˝e i koÊcielne np. g∏osi∏y:
Nie potrzeba ju˝ sakramentalnej ustnej spowiedzi, mo˝na jà zastàpiç spowiedzià powszechnà, wspólnie odmawianà jak u protestantów!
Nie trzeba si´ tyle modliç, pokutowaç, poÊciç, przyjmowaç Komunii Êw. na kl´czàco i do ust!
Nie trzeba, przykl´kaç przed Sanctissimum!
Nie trzeba odprawiaç Mszy Êw. b´dàc zwróconym do obecnego Chrystusa w NajÊw. Sakramencie!
Nie trzeba konfesjona∏ów, ambon, dziÊ mówi si´ z o∏tarza!
Nie trzeba chodziç w strojach przepisanych duchownym i zakonnikom (zakonnicom).
Nie trzeba tak ostrych regu∏!
Nie trzeba ró˝aƒca itd. itd. to wszystko przestarza∏e, teraz jest odnowa posoborowa.
Tak samo posoborowe czasy sà wychwalane przez zaciek∏ych wrogów KoÊcio∏a, podejrzane jest te˝
wychwalanie czo∏owych soborowych postaci !
Lucyferyczy Plan Zniszczenia KoÊcio∏a
Oficjalne wskazania z biura Antychrysta na wprowadzenie z∏otego wieku. Powinno wejÊç w ˝ycie w
marcu 1962 r. po Soborze Watykaƒskim Drugim.
Wszyscy … (urz´dnicy majà informowaç o post´pie wprorowadzania tych wa˝nych dyrektyw. Papie˝
Pawe∏ VI ∏atwo je zaakceptuje).
(dane uzyskane przez egzorcystów).
1. Usunàç Âw. Micha∏a, Opiekuna KoÊcio∏a Katolickiego z wszelkich modlitw odmawianych podczas
Mszy Âw. oraz poza Mszà — raz na zawsze. Usunàç wszelkie jego figury. Mówiç, ˝e to z polecenia
Chrystusa.
2. Zastopowaç praktyki pokutne podczas Adwentu (postu), takie jak jedzenie mi´sa w piàtki lub
poszczenie. Zatrzymaç jakikolwiek czyn samoponi˝ania si´. Zamieniç go na akty radoÊci, szcz´Êcia i
mi∏oÊci bliêniego. Mówiç, ˝e Chrystus ju˝ wygra∏ i ˝e niebo jest dla nas, i ˝e wobec tego ludzkie wysi∏ki
sà bezu˝yteczne.
74
3. Anga˝owaç pastorów protestanckich dla zmieniania i desakracji Mszy. Wmawiaç wàtpliwoÊci, ˝e
Eucharystia jest bli˝sza wierze protestanckiej i ˝e jest to tylko chleb i symbol.
4. Usunàç ca∏à ∏acin´ z liturgii Mszy, modlitw i pieÊni. Wnosi ona poczucie tajemnicy i szacunku.
Ukazywaç to jako zakl´cia wró˝bitów; ludzie wkrótce przestanà myÊleç, ˝e kap∏ani sà wy˝szej
inteligencji.
5. Zach´caç kobiety do zdejmowania nakryç g∏owy w koÊciele, w∏osy sà zmys∏owe. I nich ˝àdajà one
prawa bycia diakonami i kap∏anami. Opieraç to na konstytucji KoÊcio∏a. Zaczàç ruch wyzwolenia kobiet.
6. Zastopowaç przyjmowanie Komunii na kolanach. Przykazaç zakonnicom, aby nie pozwala∏y
dzieciom trzymaç z∏o˝onych ràk przed i po Komunii. Mówiç im, ˝e Bóg kocha je takie, jakimi sà, i ˝e chce
je widzieç ca∏kowicie zrelaksowane.
7. Zlikwidowaç koÊcielnà muzyk´ organowà. Wprowadziç gitary, lutnie, perkusje i przytupywanie.
Zapobiegnie to jakimkolwiek modlitwom osobistym lub rozmowom z Jezusem. Nie dawaç Jezusowi czasu
na wzywanie dzieci do religijnych powo∏aƒ.
8. Profanowaç hymny do Matki Boga, Êw. Józefa. Mówiç, ˝e sà zbyt ba∏wochwalcze. Zastàpiç je pieÊniami protestanckimi. To wprowadzi sugesti´, i˝ KoÊció∏ Katolicki uznaje, ˝e protestantyzm jest prawdziwà religià lub conajmniej równorz´dnà KoÊcio∏owi Katolickiemu.
9. Zmieniç wszystkie hymny nawet do Jezusa. One przypominajà ludziom ich s∏odkie dzieciƒstwo, co
w konsekwencji przypomina im o pokoju, jaki przychodzi przez odmawianie sobie czegoÊ i pokut´ przed
Bogiem. Wprowadziç nowe pieÊni, by przekonaç ludzi, ˝e poprzednie obrz´dy by∏y b∏´dne. Zadbaç o to,
˝eby mieç conajmniej jednà pieʃ w ka˝dej Mszy, która nigdzie nie wymienia imienia Jezusa, lecz tylko
mi∏oÊç do ludzi. M∏odzi b´dà entuzjastami mi∏oÊci bliêniego.
10. Usunàç wszystkie relikwie Âwi´tych z o∏tarzy, a nast´pnie zastàpiç je o∏tarzami pogaƒskimi, które
b´dà u˝ywane do sk∏adania ˝ywych ofiar w mszach szataƒskich. Anulowaç prawo koÊcielne, które mówi,
˝e Msza w koÊciele mo˝e byç odprawiana tylko na o∏tarzu zawierajàcym relikwie Êwi´tych.
11. Zatrzymaç praktyk´ odprawiania Mszy przed Eucharystià w tabernakulum. Nie dopuszczaç
˝adnych tabernakulów na sto∏ach u˝ywanych do odprawiania Mszy. O∏tarz powinien wyglàdaç jak stó∏ w
jadalni. Zrobiç go przenoÊnym w celu zasugerowania, ˝e nie jest on Âwi´ty, lecz ˝e mo˝e spe∏niaç podwójne zadania do wszystkiego, jak np. stó∏ konferencyjny lub do gry w karty. Za nim, postawiç conajmniej jedno krzes∏o.
I niech ksiàdz siada na nim po Komunii dla zaznaczenia jego odpoczynku po jedzeniu. Nigdy nie pozwoliç ksi´˝om kl´czeç podczas Mszy, jak równie˝ ludziom podczas podawania Komunii.
12. Usunàç z Kalendarza KoÊcielnego Âwi´tych, paru za jednym razem. Zabroniç kap∏anom mówienia
o Âwi´tych, chyba ˝e sà wymienieni w Ewangelii. Mówiç, ˝e w Êwiàtyni mogà przebywaç protestanci,
którym mog∏oby si´ to nie podobaç.
13. Podczas czytania Ewangelii opuÊciç wyraz “Âwi´ty”. Na przyk∏ad, w Ewangelii wg. Êw. Jana po
prostu mówiç Ewangelia wg. Jana. To b´dzie powodowaç, ˝e ludzie nie powinni ich wi´cej czciç.
Przepisywaç Bibli´ tak d∏ugo, a˝ b´dzie identyczna z protestanckà.
14. Usunàç i zniszczyç wszystkie osobiste ksià˝eczki do nabo˝eƒstwa: zakoƒczy to odmawianie litanii
do Serca Jezusa, B∏ogos∏awionej Matki. Êw. Józefa oraz przygotowania do Komunii. To równie˝
skutecznie zmiejszy dzi´kczynienia po Komunii do pozorowanych.
15. Usunàç wszystkie figury i obrazy Anio∏ów. Po co mieç woko∏o wizerunki naszych wrogów” Nazywaç
to legendà z∏ych czasów.
16. Wyeliminowaç Zakon Mniejszych Egzorcystów, wyrzuca-jàcych diab∏a. Pracowaç szczególnie mocno
nad tym. Ugruntowaç myÊl, ˝e nie ma rzeczywistego diab∏a. Mówiç, ˝e jest to ewangeliczny sposób ukazywania z∏a i ˝e nie mo˝e byç dobrego opowiadania bez czarnego charakteru. W nast´pstwie tego ludzie
przestanà wierzyç tak˝e w Piek∏o i nie b´dà si´ obawiaç iÊç tam.
17. Uczyç, ˝e Jezus by∏ tylko cz∏owiekiem, który mia∏ braci i siostry i nienawidzi∏ istniejàcych instytucji. Mówiç, ˝e lubi∏ przebywaç w towarzystwie prostytutek, szczególnie Marii Magdaleny. Opowiadaç,
˝e nie przebywa∏ w KoÊcio∏ach i Synagogach.
18. Pami´taj, i˝ mo˝esz spowodowaç, by zakonnica porzuci∏a zakon, przez odwo∏anie si´ do jej
pró˝noÊci, wdzi´ku i urody. Spowodujecie zrzucenie habitu, który automatycznie do-prowadzi do odrzucenia ró˝aƒców. Pokazywaç Êwiatu, ˝e ist-niejà ró˝nice zapatrywaƒ w ich zakonie, a powo∏ania wyschnà.
19. Spaliç wszystkie katechizmy. Powiedzieç nauczycielom, by uczyli mi∏oÊci do ludzi zamiast mi∏oÊci
do Boga. Mówiç, ˝e jest dojrza∏oÊcià kochaç otwarcie: uczyniç seks powszechnym wyrazem mi∏oÊci na
75
lekcjach religii. Uczyniç seks nowà religià.
20. Zamknàç wszystkie szko∏y katolickie przez zredukowanie liczby powo∏aƒ. G∏osiç, ˝e zakonnice sà
niedop∏aconymi pracownikami spo∏ecznymi i ˝e KoÊció∏ bogaci si´ na nich.
21. Zniszczyç Papie˝a poprzez zniszczenie jego Imperium Uniwersytetów. Oddzieliç Uniwersytety od
Papie˝a przez g∏oszenie, ˝e rzàd (paƒstwo) ch´tnie przeznaczy na nie fundusze. Zmieniç tak˝e nazwy
religijnych instytucji na Êwieckie nazwy, jak np. IMMACULATE CONCEPTION SCHOOL na COMPTON HIGH SCHOOL. Nazywaç je ekumenicznymi (tj. wielowyznaniowymi).
22. Atakowaç w∏adz´ Papie˝a, przez na∏o˝enie ograniczenia wieku w w tej s∏u˝bie. Granic´ wieku
stopniowo obni˝aç. Mówiç, ˝e to z troski, a˝eby nie by∏ przepracowany.
23. Bàdêcie Êmiali. Os∏abiajcie Papie˝a przez ustanowienie synodu biskupów. Papie˝ wówczas b´dzie
figurantem, podobnie jak Anglia rzàdzona jest przez Izb´ Lordów i Parlament. KoÊció∏ b´dzie wówczas
otrzymywa∏ rozkazy od nich. Nast´pnie os∏abiç w∏adz´ biskupià przez ustanowienie odpowiednika synodu na poziomie ksi´˝y. Mówiç, ˝e ksi´˝a w koƒcu otrzymujà uznanie, na jakie zas∏ugujà. Potem os∏abiç
w∏adz´ ksi´˝y poprzez utworzenie grup Êwieckich ksi´˝y dla kierowania ksi´˝mi. B´dzie wówczas
wspaniale rozwijaç si´ nienawiÊç, tak i˝ nawet kardyna∏owie porzucà (opuszczà) KoÊció∏. G∏osiç, ˝e
KoÊció∏ jest teraz demokratyczny. Chwaliç nowà kolegialnoÊç.
24. Zmiejszyç powo∏ania kap∏aƒskie przez utrat´ do nich szacunku Êwieckich. Jeden skandal ksi´dza
w polityce spowoduje utrat´ tysi´cy powo∏aƒ. Chwaliç wyrzuconych ksi´˝y, którzy porzucili wszystko z
mi∏oÊci do kobiety. Nazywaç ich bohaterami. Honorowaç zeÊwiedczonych ksi´˝y jako prawdziwych
m´czenników, którzy byli tak przeÊladowani, ˝e nie mogli tego d∏u˝ej ju˝ wytrzymaç.
25. Zaczàç zamykaç KoÊcio∏y z powodu braku ksi´˝y. Nazywaç to oszcz´dzaniem i dobrà praktykà byznesowà. Mówiç, ˝e Bóg wsz´dzie s∏ucha modlitw, a wi´c koÊcio∏y sà ekstrawagancjà (zbytkiem).
26. Pos∏ugiwaç si´ komisjami Êwieckich oraz ksi´˝mi o s∏abej wierze dla pot´piania oraz dezaprobaty
jakichkolwiek wizji B∏ogos∏awionej Matki czy te˝ jakichkolwiek rzekomych cudów, szczególnie zaÊ Âw.
Micha∏a Archanio∏a. Mo˝ecie byç pewni, ˝e ˝adna z tych rzeczy nigdy nie uzyska aprobaty po Drugim
Soborze Watykaƒskim. Nast´pnie nazywaç to niepos∏uszeƒstwem (buntowaniem si´) przeciwko w∏adzy,
je˝eli ktokolwiek b´dzie post´powa∏ zgodnie z tymi objawieniami lub b´dzie je rozpowszechnia∏, czy te˝
chocia˝by myÊla∏ o nich.
27. Wprowadziç prawo rozwiàzywania Kurii za ka˝dym razem, gdy nastaje nowy Papie˝. To z ca∏à
pewnoÊcià zape-wni, ˝e Kuria b´dzie posiadaç wielu radyka∏ów i modernistów.
28. Wybraç Antypapie˝a, Wmawiaç, i˝ przyprowadzi on prostestantów na powrót do KoÊcio∏a i, byç
mo˝e, nawet ˚ydów. Antypapie˝ mo˝e byç wybrany przez przyznanie prawa wybierania biskupom.
B´dzie wtedy tak wielu nowomia-nowanych na Papie˝a, ˝e Antypapie˝ wystàpi jako Papie˝ kompromisowy.
29. Wyeliminowaç spowiedê przed Pierwszà Komunià Âw. dla klasy 2-giej i 3-ciej, tak i˝ nie b´dzie im
przeszkadzaç brak spowiedzi przed Komunià, kiedy przejdà do klasy 4-tej 5-tej lub wy˝szej. Spowiedê
wówczas zniknie.
30. Pozwoliç kobietom i osobom Êwieckim na rozdawanie Komunii. Mówiç, ˝e teraz jest wiek Êwieckich.
Zaczàç podawaç Komuni´ na r´k´, jak u protestantów, zamiast na j´zyk, mówiàc, ˝e Chrystus czyni∏ to
w ten sposób. Zgromadziç op∏atki dla mszy szataƒskich. Nast´pnie zamieniç indywidualne przyjmowanie
hostii, stawiajàc naczynie z op∏atkami, które b´dà zabierane podczas opuszczania KoÊcio∏a. Mówiç, ˝e
b´dà one przynosiç dary Boga w ˝yciu codziennym. Zainstalowaç maszyny automatyczne do wydawania
Komunii, nazywajàc je tabernakulum.
31. Po zapanowaniu Antypapie˝a rozwiàzaç synod biskupów, zwiàzki ksi´˝y, Êwieckie grupy doradców.
Zabroniç jakiejkolwiek osobie koÊcielnej anga˝owania si´ w polityk´ bez pozwolenia. Mówiç, ˝e Bóg kocha
pokor´ i nienawidzi szukajàcych chwa∏y.
32. Daç najwy˝szà w∏adz´ papie˝owi do wybierania swego nast´pcy. Nakazaç pod groêbà ekskomuniki przyjàç znak bestii wszystkim prawdziwie kochajàcym Boga.
33. Og∏osiç, ˝e wszystkie dotychczasowe dogmaty sà fa∏szywe oprócz dogmatu nieomylnoÊci.
OÊwiadczyç, ˝e Jezus Chrystus by∏ rewolucjonistà, który ich nie ustanowi∏. Mówiç, ˝e prawdziwy
Chrystus wkrótce nadejdzie.
34. Rozkazaç wszystkim podleg∏ym Papie˝owi walczyç w Âwi´tej Krucjacie dla rozprzestrzenienia jednej ogólnoÊwiatowej religii. Szatan wie, gdzie znajduje si´ ca∏e zaginione z∏oto. Bezwzgl´dnie zdobyç ca∏y
Êwiat. Da to ludzkoÊci to, za czym zawsze t´skni∏a “Z¸OTY WIEK POKOJU”.
76
----------------------------------------------------------------Matka Bo˝a wielokrotnie ostrzega∏a, ˝e antyksi´˝a zacz´li infiltrowaç koÊció∏ katolicki ju˝ w roku 1938
i doszli do liczby 30.000. Z nich 500 si´ zlaicyzowa∏o. Wielu antyksi´˝y osiàgn´∏o swój cel kontroli koÊcio∏a
jako biskupi oraz kardyna∏owie. U˝ywali swoich wp∏ywów, aby wybraç Papie˝a swego wyboru.
------------------------------------------------------------------
TEKSTY
EGZORCYZMÓW
uwaga - Êwiadectwa. idà w poprzàdku chronologicznym, stàd tytu∏y ka˝dego jednego z ust´pów nie sà
podane w porzàdku logicznym.
EGZORCYZM
14 Sierpnia 1975 r.
E. – Egzorcysta
A .– Akabor, upad∏y anio∏ z chóru Tronów
Al. – Alida, upad∏y anio∏ z chóru Archanio∏ów
Przygotowanie: modlitwy, b∏ogos∏awieƒstwa, oddanie si´ w opiek´, przepisane psalmy, trzy czàstki
ró˝aƒca (Radosna, Bolesna, Chwalebna), litanie do Âwi´tych, itd.
Egzorcysta: Demonie Akabor, my kap∏ani nakazujemy ci w tej mierze, w jakiej jesteÊmy przedstawicielami Chrystusa Pana, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego; w imi´ Krzy˝a
Âwi´tego, Najdro˝szej Krwi, Pi´ciu Âwi´tych Ran, Czternastu Stacji Drogi Krzy˝owej, B∏ogos∏awionej
Dziewicy Maryji, naszej Pani Ró˝aƒca Âwi´tego z Fatimy, naszej Pani z Góry Karmel, Siedmiu BoleÊci
Maryji, Êw. Micha∏a Archanio∏a, wszystkich dziewi´ciu chórów Anio∏ów, Anio∏a Erabela, Anio∏a Stró˝a tej
op´tanej niewiasty, Êw. Józefa, który jest postrachem Duchów CiemnoÊci, Êw. Patronów tej niewiasty,
wszystkich Anio∏ów Stró˝ów, oraz Anio∏ów Stró˝ów przydanych kap∏anom, osobliwie zaÊ tych, którzy byli
egzorcystami, Êw. Proboszcza z Ars, Êw, Benedykta, Êw. Teresy Neumann, Katarzyny Emmerich, wszystkich dusz czyÊcowych i Papie˝a Paw∏a VI, rozkazujemy ci, Demonie Akabor, imieniem tych wszystkich,
których ˝eÊmy wezwali i wymienili, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego; masz
wróciç z powrotem do Piek∏a.
PIEK¸O JEST STRASZNE
A: Jest jeszcze wiele rzeczy, które musz´ wyznaç.
E: Mów prawd´ i nic nadto, tylko prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, B∏ogos∏awionej Dziewicy
Maryji Niepokalanie Pocz´tej …
A: Tak, przez te Imiona, jak równie˝ w imi´ Tronów, do których nale˝a∏em, jestem zniewolony mówiç.
E: Mów prawd´ i tylko prawd´. Nie wolno ci k∏amaç.
A: Nale˝a∏em do chóru Tronów. Ja, Akabor, musz´ mówiç (jego oddech staje si´ ci´˝ki) /*/.
/*/ Wszystkie gesty, wykrzywienia i krzyki pochodzà od Demona, lecz przejawia je op´tana niewiasta.
Stàd u˝ywa si´ tu zaimka osobowego “on” zamiast “ona”, by zaznaczyç, ˝e to on w∏aÊnie mówi.
(Krzyczy strasznym g∏osem) Musz´ powiedzieç, jak straszne jest Piek∏o. Jest o wiele straszniejsze,
ani˝eli ktoÊ mo˝e sobie je przedstawiç. Jest ono o wiele straszniejsze. SprawiedliwoÊç Bo˝a jest straszna
(Demon j´czy i st´ka).
E: Mów prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, B∏ogos∏awionej Dziewicy Maryji. Mów, co ci nakazuje wyjawiç Bóg.
A: Piek∏o jest o wiele straszniejsze, ni˝ sobie przedstawiacie. Wy nie myÊlicie dosyç g∏´boko, ˝eby je
ogarnàç. SprawiedliwoÊç Bo˝a … naturalnie. Jego ∏aska jest osiàgalna, lecz wymaga to wielu rzeczy.
Musicie mieç wielkà ufnoÊç, musicie du˝o si´ modliç i ucz´szczaç do Spowiedzi. Musicie robiç wszystko
stosownie do dawnych dróg. Nie wolno wam przyzwalaç na nowatorstwa, by ˝yç ∏atwo i rozpustnie.
Papie˝ jest tym, który mówi prawd´.
E: Mów dalej, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, B∏ogos∏a-wionej Dziewicy Maryji. Mów dalej.
77
TRZODA JEST W NIEBEZPIECZE¡STWIE
A: Wilki sà nawet teraz…wilki sà wÊród was, nawet poÊród dobrych ./*/
1) Informacja, którà uzyskaliÊmy w r. 1970, wykazuje, ˝e praktycznie wszystkie Katolickie Organizacje
i liczàce si´ Ruchy, kierowane kiedyÊ przez “tradycjonalistów” (tzn. zwolenników Êw. tradycji), zosta∏y
zinfiltrowane przez Z∏o.
E: Mów prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, B∏ogos∏awionej Dziewicy Maryji… w imi´ Tronów.
A: Jakiem rzek∏, oni (wilki) sà nawet pod postacià biskupów
(**), a nawet jeszcze wy˝ej, bo pod
postacià kardyna∏ów.
(**) Sà nimi: albo formalnie mianowani i konsekrowani biskupi, lecz b´dàcy zdrajcami, jak Judasz,
albo biskupi nieformalnie wyznaczeni (przez oszusta “rzàdzàcego na Watykanie(, chocia˝by nawet byli
wa˝nie konsekrowani; lub konsekrowani a f o r t i o r i , jak równie˝ zgo∏a niekonsekrowani, gdy˝ wszystko jest dziÊ mo˝liwe.
E: Mów prawd´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy i Matki Boga, Maryji… Mów dalej ca∏à prawd´, tak
jak musisz…
M¸ODZIE˚ JEST ZAGRO˚ONA
A: Musz´ mówiç wbrew mojej woli… mówi´ wbrew mojej woli. M∏odzie˝ jest w niebezpieczeƒstwie…
m∏odzie˝ zosta∏a usidlona. M∏odzi wierzà, ˝e niewielkimi wysi∏kami…
E: Wyznaj ca∏à prawd´, w imi´ Tronów. Nie wolno ci k∏amaç.
A: … ˝e niewielkimi wysi∏kami mi∏oÊci zdo∏ajà posiàÊç Niebo, lecz tak nie jest. Nie… Nigdy.
E: Mów dalej, w imi´ Tronów…
A: Oni muszà… cokolwiek mi´ to kosztuje, zmuszony jestem to wyznaç…
E: Mów˝e dalej, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej. Musisz powiedzieç ca∏à prawd´. /*/.
/*/ Demony. czyli szatani, sà upad∏ymi Anio∏ami z dziewi´ciu chórów anielskich. W porzàdku zst´pujàcym sà to
nast´pujàce chóry: Serafini, Cherubini, Trony, Panowania, Pot´gi, Moce, Ksi´stwa, Archanio∏owie i Anio∏owie
(Anio∏owie Stró˝owie). Najwidoczniej niektóre dusze pot´pione sà w pewnych przypadkach dopuszczane, by
przy∏àczy∏y si´ do hierarchii diabelskiej, aby kusiç ludzi, jak np. Judasz Iskariota.
Ten porzàdek chórów anielskich zosta∏ objawiony przez Êw. Micha∏a Archanio∏a Antoninie d*Astoniac i znajduje si´ w jego kaplicy. Zosta∏ on zatwierdzony przez Papie˝a Piusa IX i obdarowany wielkim odpustami w roku 1851.
Warto tutaj nadmieniç, ˝e ju˝ dawno temu pisa∏ o nim równie˝ Dionizy Areopagita w swym dziele p.t.
“O HIERARCHII NIEBIESKIEJ”.
SPOWIEDè I KOMUNIA ÂWI¢TA
A: Muszà oni przyjmowaç Sakramenty we w∏aÊciwy sposób (**).
(**) Egzorcyzmy (wielkie egzorcyzmy KoÊcio∏a Rzymskiego) zaznajomi∏y nas z owà procedurà
nieustannych i ciàg∏ych ponaglaƒ, jakie czyni egzorcysta. Zmusi∏y one Z∏ego Ducha do pos∏uszeƒstwa,
mimo i˝ poprzednio si´ buntowa∏ i by∏ krnàbrny: zmusi∏y go do mówienia prawdy na przekór jego woli jego, który jest ojcem k∏amstwa (Jan 8:44). Co za lekcja prawdy z ZaÊwiata.
E: Mów prawd´.
A: Prawdziwa Spowiedê jest nie tylko uczestnictwem w ceremoniach pokutnych i Komunii. W tym czasie (podczas Komunii) kap∏an winien mówiç trzy razy “Panie, nie jestem godzien”, a nie tylko raz /*/.
/*/ A˝eby uczciç ka˝dà jednà z trzech Osób Trójcy Âwi´tej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego.
E: Mów tylko prawd´, w imi´ Najdro˝szej Krwi, Âwi´tego Krzy˝a, Niepokalanego Pocz´cia, Naszej Pani
Ró˝aƒcowej z Fatimy.
A: Przez d∏ugi czas ∏amaliÊmy sobie g∏ow´ tam w dole (pokazuje w dó∏), a˝ nam si´ wreszcie uda∏o, ˝e
Komunia jest przyjmowana w ten sposób … na r´k´… Komunia na r´k´ jest bardzo dobra dla nas w
Piekle. Wierzcie mi.
E: Rozkazujemy ci mówiç tylko to, co Niebo nakazuje ci powiedzieç. Mów prawd´. Nie wolno ci k∏amaç.
Albo przestaƒ i zatrzymaj si´.
A: Ona (wskazuje do góry) ˝yczy Sobie, bym mówi∏…
E: Mów wi´c prawd´, w imi´…
78
A: Ona pragnie, abym powiedzia∏, ˝e gdyby Ona, Wielka Pani, ˝y∏a nadal na Ziemi, to przyjmowa∏aby
Komuni´ tylko do ust, na kolanach, ot tak (pokazuje).
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy i Tronów, mów prawd´.
A: Musz´ wyznaç, ˝e Komunii nie nale˝y przyjmowaç na r´k´. Sm Papie˝ udziela Komunii do ust. Nie
˝yczy sobie zgo∏a, aby Komunia by∏a podawana na r´k´. To pochodzi od kardyna∏ów /*/.
/*/ Jest rzeczà nader zastanawiajàcà i doprawdy wprost niepokojàcà, ˝e Papie˝ Jan Pawe∏ II udziela
Komunii na r´k´, skoro NajÊwi´tsza Dziewica oÊwiadczy∏a wyraênie, i˝ Niebo Sobie tego nie ˝yczy i boleje nad takim aktem profanacji Eucharystii. Wynika stàd dalej, ˝e nie idzie on (Jan Pawe∏ II) za
przyk∏adem Paw∏a VI - przyp. t∏umacza.
E: Z rozkazu Tronów, mów prawd´.
A: Nastàpnie przesz∏o to do biskupów, a oni wyobrazili sobie, i˝ jest to kwestià pos∏uszeƒstwa i ˝e
wobec tego muszà byç pos∏uszni kardyna∏om. W koƒcu przesz∏o to do ksi´˝y, którzy z kolei wyobrazili
sobie, i˝ muszà na to przystaç, poniewa˝ pos∏uszeƒstwo jest pisane du˝ymi literami.
E: Mów prawd´. Nie wolno ci k∏amaç. W imi´…
A: Nie nale˝y s∏uchaç z∏ych ludzi. Jedynymi, których trzeba s∏uchaç, sà: Papie˝, Chrystus i
B∏ogos∏awiona Dziewica. Komunia podawana na r´k´ nie jest w ogóle wolà Bo˝à.
E: Mów rzetelnà prawd´. W imi´…
KULT B¸OGOS¸AWIONEJ DZIEWICY
A: M∏odzi muszà wróciç do stanu pielgrzymów (na drodze do Nieba(. Muszà powróciç do B∏ogos∏awionej
Dziewicy. Nie powinni Jej eliminowaç ze swego ˝ycia… Muszà uznaç B∏ogo-s∏awionà Dziewic´, a nie ˝yç
pod∏ug ducha innowatorów. Absolutnie nic nie powinni od nich przyjmowaç (krzyczy) . My trzymamy ich,
te wilki… My ju˝ trzymamy ich w szponach…
E: Mów dalej. Mów prawd´, w imi´…
A: W czasach obecnych m∏odym si´ wydaje, ˝e czynià cuda, je˝eli dokonali nieco dzie∏ mi∏osierdzia i
je˝eli sà z sobà w zgodzie zjednoczeni. Ale to jest niczym. Bardzo cz´sto jest to ∏atwym, gdy sympatyzujà
jedni z drugimi, lecz to nie ma ˝adnego znaczenia. Muszà zaczàç zdobywaç si´ na ofiary, muszà si´
umartwiaç, muszà si´ modliç, muszà przyst´powaç do Sakramentów, przynajmniej co cztery tygodnie.
Ale modlitwa i cierpienie sà te˝ wa˝ne. Przede wszystkim zaÊ musz´ dodaç…
E: Mów prawd´, w imi´…Powiedz, co B∏ogos∏awiona Dziewica kaza∏a ci powiedzieç.
NAÂLADOWANIE CHRYSTUSA
A: …przede wszystkim Êwiat dzisiejszy, tak˝e Êwiat katolicki, bez ma∏a oÊlep∏ na prawd´, ˝e cierpienie
za drugich jest koniecznoÊcià. Fakt, ˝e wszyscy jesteÊcie czàstkà Mistycznego Cia∏a Chystusa i ˝e musicie cierpieç jedni za drugich, zosta∏ niemal˝e zapomniany (skomle niczym pies). Chrystus nie dokona∏
wszystkiego na krzy˝u. Otworzy∏ On niezaprzeczalnie Niebo, ale ludzie muszà zadoÊçczyniç jedni za
drugich. Sekty g∏oszà, ˝e Chrystus zrobi∏ wszystko, ale to nie jest prawdà. M´ka Chrystusa b´dzie trwa∏a
do skoƒczenia Êwiata /*/ (st´ka).
/*/ cierpienia Chrystusa sà w zasadzie wystarczajàce same przez si´ do odkupienia i pojednania wszystkich ludzi. Jednak˝e cz∏owiek wierzàcy jest powo∏any do wspó∏-uczestnictwa w odkupiajàcych cierpieniach Chrystusa za grzeszników, tak i˝ wskutek tego zas∏ugi odkupienia i pojednania mogà byç na nich
przenoszone. To w∏aÊnie jest tym, co KoÊció∏ winien czyniç, b´dàc Oblubienicà Chrystusa, Matkà Dusz.
JeÊliby to mog∏o byç wykonane inaczej, to wówczas te tytu∏y nie mia∏yby sensu i by∏yby tylko czczymi,
pustymi s∏owami. Stàd te˝ s∏owa Êw. Paw∏a: “Dope∏niam tego w mym ciele, czego nie dostaje cierpieniom
Chrystusowym”
(Do Kolosan 1:24).
SENS CIERPIENIA
E: Mów dalej, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Wyjaw nam, co kaza∏a ci powiedzieç.
A: Ona (M´ka Chrystusowa) musi si´ ciàgnàç dalej, Ludzie muszà cierpieç jedni za drugich ofiarowywaç swe cierpienie w imi´ Krzy˝a Chrystusowego i cierpieƒ Chrystusa. Musicie cierpieç w jednoÊci z B∏ogos∏awionà Dziewicà i wszystkimi wyrzeczeniami, jakie Ona znosi∏a w ca∏ym Swym ˝yciu, by
po∏àczyç wasze cierpienia ze strasznymi cierpieniami Chrystusa na Krzy˝u oraz z Jego agonià w Ogrodzie
Oliwnym. Owe cierpienia by∏y o wiele straszniejsze, ni˝ wam si´ ludziom wydaje. W Ogrodzie Oliwnym
79
Chrystus cierpia∏ inaczej, ni˝ wy, byç mo˝e, wiecie. By∏ On wówczas Êcierany na proch przez sprawiedliwoÊç Bo˝à, jakby mia∏ iÊç do Piek∏a, jakby by∏ najwi´kszym grzesznikiem. Musia∏ On wziàÊç na
Siebie te wszystkie cierpienia za was ludzi. Inaczej nie bylibyÊcie zbawieni. Musia∏ On ponieÊç owe straszliwe cierpienia. By∏ On niemal˝e przekonany, ˝e musi iÊç do Piek∏a /*/.
/*/ To znaczy, ˝e Chrystus przez Swe heroiczne powiedzenie: “Niech si´ stanie wola Twoja” przysta∏ na
to, ˝e zas∏ona ciemnoÊci naszych grzechów zosta∏a zawieszona pomi´dzy Jego Cz∏owieczeƒstwem a
Obliczem Jego Boskiego Ojca i Jego W∏asnà BoskoÊcià oraz Ca∏kowità NiewinnoÊcià. To od∏àczenie sta∏o
si´ tym okrutniejsze, i˝ Jego uczuciowoÊç po∏àczona z grozà grzechu, oraz Jego wglàd w bezmiar tragedii
pot´pienia, przypomina∏y Mu, i˝ Âwi´ty Bóg uczyni∏ cz∏owieka “Ukochanym Synem”.
Jego cierpienia by∏y tak wielkie, i˝ czu∏ si´ ca∏kowicie odrzucony od Ojca Niebieskiego. Poci∏ si´
krwawym potem, poniewa˝ czu∏ si´ ca∏kowicie od∏àczonym od Wiecznego Ojca i odrzuconym od Niego. By∏
starty, jakby by∏ najwi´kszym grzesznikiem.
To jest tym, co dla was zrobi∏, i wy musicie Go naÊladowaç. Te cierpienia, ciemnoÊci, te straszne uczucie odrzucenia, gdy wydaje si´, ˝e samobójstwo jest najlepszym wyjÊciem… Wola∏bym tego nie mówiç
(wzdycha ci´˝ko).
E: Mów dalej prawd´, w imi´ Tronów.
A: Reakcja Boga jest najwi´ksza i sprawiedliwie taka, ˝e gdy te ciemnoÊci ogarniajà cz∏owieka, zdaje
si´, ˝e wszystko jest stracone: czuje si´ wówczas zupe∏nie odtràconym od Boga, ostatnim spoÊród ludzi i
najlichszym ze stworzeƒ. Te straszne, przera˝ajàce ciemnoÊci i cierpienia w nich znoszone, sà najbardziej
cennymi, jakie byç mogà. Jednak˝e m∏odzi nie zdajà sobie z tego sprawy. Wi´kszoÊç m∏odzie˝y nie
uÊwiadamia sobie, i˝ tu le˝y nasze zwyci´stwo.
PRZYJ¢CIE CIERPIENIA
(WEZWANIE DO CIERPIENIA)
E: Mów dalej prawd´, w imi´…
A: Wielu, wi´kszoÊç spoÊród tych, którzy pope∏niajà samobójstwo, czynià to wtedy, gdy czujà, i˝ sà
odrzuceni przez Boga, a przynajmniej przez ludzi. Nie czujà tego d∏u˝ej, ˝e jakkolwiek ciemna jest noc,
Bóg nadal istnieje i jest blisko nich. Jest tak, jakby Boga nie by∏o i chwilami nie czuje si´ Jego obecnoÊci. Lecz mimo to jest koniecznym dla cz∏owieka, by naÊladowa∏ cierpienia Chrystusa: dotyczy to szczególnie tych, których powo∏a∏ do tego, by bardzo cierpieli.
Jest wielu, którzy mniemajà, ˝e nie sà d∏u˝ej normalnymi ludêmi, niemniej sà nimi w wi´kszoÊci
wypadków; tak tedy poddajà si´. Uwa˝ajà oni, ˝e powinni odebraç sobie ˝ycie, poniewa˝ nie sà rozumiani
przez wi´kszoÊç ludzi. W tym le˝y nasze zwyci´stwo. Wi´kszoÊç z nich idzie co prawda do Nieba /*/, niemniej jednak jest to naszym sukcesem, gdy˝…
/*/ Maria Simma, urodzona w Australii w roku 1915, majàca przywilej kontaktowania si´ z duszami
czyÊcowymi, mówi, i˝ wi´kszoÊç z tych osób, które pope∏niajà samobójstwo jest zbawionych. jako ˝e osoby
te nie sà ca∏kowicie odpowiedzialne za swe czyny na skutek nasilenia si´ ich cierpieƒ (fizycznych, moralnych, duchowych). Tego rodzaju post´pek jest te˝ sprzeczny z instynktem samozachowawczym (Vide “Les
Ames du Purgatoire m ont dit” ed. Christiana Stein am Rhein, Switzerland ed. Resicac 53150 Monsurs).
E: Mów prawd´, w imi´…
A: … nie wype∏nili oni swojej misji. Powinni byli ˝yç jeszsze.
E: Mów dalej, w imi´… z polecenia Tronów.
A: Sà obecnie na Êwiecie, tu i ówdzie, niektóre wyjàtkowo ci´˝kie krzy˝e. To Ona (pokazuje do góry)
ka˝e mi mówiç. Te krzy˝e polegajà cz´sto na chorobie. Widzialne krzy˝e, jak rak, dolegliwoÊci lub inne
cierpienia bywajà cz´stokroç ∏atwiejsze do zniesienia od owych strasznych ciemnoÊci, czyli ucisków, dusz,
jakich dziÊ wielu doÊwiadcza. Ona tam w górze (znowu pokazuje do góry) ka˝e mi mówiç, i˝ powiedzia∏a
przez wybrane dusze: “ZeÊl´ na Me dzieci cierpienia, cierpienia tak du˝e, jak bezmierny ocean”. Ci, co
majà nieÊç te straszne krzy˝e , a wielu jest do tego przeznaczonych, nie powinni rozpaczaç.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego, mów, Demonie Akaborze, co ci rzec
kaza∏a B∏ogos∏awiona Dziewica.
A: Nawiasem powiedziawszy, te krzy˝e, o których rzek∏em, sà krzy˝ami, które wydajà si´ byç
80
niepotrzebnymi i nieu˝ytecznymi. Cz´sto przywodzà one do rozpaczy. Cz´sto stajà si´ niemal nie do
wytrzymania. Wszak˝e sà tymi, które sà najbardziej cenne.
Ja, Akabor, jestem zmuszony znów powiedzieç: Ona (pokazuje do góry) chce, abym krzycza∏ o tym do
wszystkich, co dêwigajà krzy˝, “Odwagi! Nie traçcie serca”. W krzy˝u le˝y zbawienie, w krzy˝u jest
zwyci´stwo. Krzy˝ jest silniejszy ani˝eli bitwa.
E: Mów dalej, w imi´… z pos∏annictwa Tronów.
MODERNIZM
A: Modernizm jest fa∏szywy. Nale˝y go ca∏kiem odrzuciç. Jest on naszym dzie∏em, pochodzi z Piek∏a.
Kap∏ani, którzy rozpowszechniajà modernizm, nie sà zgodni nawet mi´dzy sobà. Nikt z nikim si´ nie
zgadza. Ju˝ to samo stwierdzenie powinno dla was wystarczyç.
E: Mów dalej, w imi´ Niepokalanego Pocz´cia. Powiedz prawd´, w imi´… Musisz wyjawiç ca∏à prawd´,
z rozkazu Niepokalanej Dziewicy.
A: Papie˝ jest dr´czony przez swoich kardyna∏ów… otaczajà go wilki.
E: Mów prawd´, w imi´…
A: Gdyby tak nie by∏o, natenczas móg∏by on si´ wi´cej wypowiadaç. Jest on, ˝e tak si´ wyra˝´,
ubezw∏asnowolniony. Nie mo˝e on d∏u˝ej robiç zbyt wiele. Musicie si´ modliç, teraz i zawsze, do Ducha
Âwi´tego. Wtedy b´dziecie czuç w swych sercach, co trzeba robiç. Ale cokolwiek bàdê nie powinniÊcie
odrzucaç nawet najmniejszej czàstki dawnej wiary. Chc´ powiedzieç, musz´ powiedzieç, ˝e Drugi Sobór
Watykaƒski nie by∏ bardzo dobry. By∏ on po cz´Êci dzie∏em Piek∏a.
E: Mów prawd´, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
MSZA ÂWI¢TA
A: By∏y niektóre ma∏e rzeczy, które nale˝a∏o zmieniç, lecz nie wi´kszoÊç z nich. Wierzcie mi.
Praktycznie w liturgii nie nale˝a∏o niczego zmieniaç. Nawet czytanie Ewangelii nie powinno byç w
j´zyku krajowym. By∏oby lepiej, gdyby Msza by∏a odprawiana po ∏acinie. Racj´ mo˝ecie wyciàgnàç z tego,
je˝eli spojrzycie na Konsekracj´, bo ta jest typowa. W Konsekracji u˝ywa si´ s∏ów: “To jest Cia∏o Moje,
które za was b´dzie wydane”, za czym idà s∏owa: “To jest Krew Moja, która za was i za wielu b´dzie
wylana”. To jest, co rzek∏ Jezus.
E: Czy nie jest poprawniej rzec “za wszystkich”” Mów prawd´, w imi´…
A: Z pewnoÊcià nie. Przek∏ady nie sà ca∏kowicie poprawne, a w szczególnoÊci w przypadku “za wszystkich” /*/. Nie powinno i nie mo˝e byç “za wszystkich”. Powinno byç “za wielu” (**).
/*/ patrz (3).
(**) Przyznanie si´ demona dopuszcza to, poniewa˝ wed∏ug nowego “Ordo Missae” Msza Âwi´ta
popad∏a w zamieszanie, wskutek czego nastàpi∏ niezmierny ubytek ∏ask z niej p∏ynàcych. Tak wi´c w czasie zamieszania, gdy ataki demonów stajà si´ coraz bardziej i bardziej subtelne i nat´˝one, otrzymywane
(poprzez Msz´ Âwi´tà) ∏aski stajà si´ coraz s∏absze i nieznaczne. I stàd brak rozpoznania duchowego
wroga, który atakuje tak wielu ChrzeÊcijan, którzy zaprzestali dostawaç i tracà swój pokarm duchowy,
to jest, Eucharysti´), i dlatego te˝ bierze si´ Êlepota tak wielu duchownych, którzy zb∏àdzili, wmawiajàc
sobie, i˝ sà na w∏aÊciwej drodze.
Gdy tekst nie jest poprawny zmiejsza si´ obfitoÊç ∏ask (Strumieƒ ∏aski nadal p∏ynie, lecz tylko
cz´Êciowo). A Konsekracji towarzyszy bardzo wiele ∏ask, o ile kap∏an czyni rzeczy poprawnie, pod∏ug
starej Tradycji i wed∏ug woli Bo˝ej. Dlatego powinniÊcie mówiç “za wielu”, tak jak rzek∏ Chrystus.
E: Ale czy˝ Chrystus nie przela∏ Swej Krwi za wszystkich” Powiedz prawd´, w imi´…
A: Pragnà∏ On przelaç jà za wszystkich, lecz faktycznie nie przela∏ jej za wszystkich.
E: Bo wielu jà odrzuci∏o” Mów prawd´, w imi´…
A: Otó˝ to. Tak tedy nie przela∏ jej za wszystkich, bo nie móg∏ jej przelaç za nas w Piekle (3).
(3) Chrystus zapewne pragnà∏by odkupiç równie˝ i demony, o ile uzna∏by to za mo˝liwe. Ale ˝e tego nie
uczyni∏, jest rzeczà oczywistà, ˝e Jego Krew nie zosta∏a wylana za demony.
Ponadto, odkupienie Chrystusa by∏o przeznaczone w zasadzie dla ludzi. Jednak˝e w swym zastosowaniu by∏o ono ograniczone przez ich wolnà wol´, która mog∏a je odrzuciç.W nast´pstwie czego nie odnieÊli
korzyÊci z Krwi Chrystusa ci, którzy jà odrzucili i którzy z tej przyczyny, przez swój w∏asny grzech, dostali
81
si´ do Piek∏a, gdzie obecnie dzielà los nieodkupionych wespó∏ z demonami.
W tym znaczeniu Krew Chrystusa “nie p∏ynie” dla ˝adnego z mieszkaƒców Piek∏a. Stàd wypowiedê
Akabora: “On pragnà∏ przelaç jà za wszystkich, lecz faktycznie nie przela∏ jej za wszystkich”.
(Uwaga Dodatkowa) w konsekracji ∏aciƒskie s∏owa “PRO MULTIS” znaczà “za wielu*”. Istniejàcy
przeto angielski przek∏ad tych s∏ów “POR ALL MEN”, który odpowiada ∏aciƒskiemu “PRO OMNIBUS”,
nie jest poprawny. Istniejàce obecnie ruchy zmierzajà do tego, ˝eby usunàç wszelkie formy “istniejàcych
rozró˝nieƒ” ze Mszy Âwi´tej. Wskutek tego mog∏aby ona byç logicznie odprawiana “ZA WSZYSTKICH”,
co znów, jak wykazuje Jean Marty, implikowa∏oby ostatecznie zaprzeczenie Piek∏a.
E: Mów prawd´, w imi´…
A: Nowy porzàdek Mszy, który przyj´li biskupi z jego zmianami, w miejsce porzàdku Trydenckiego, nie
jest absolutnie tym, jakiego chcà Oni, tam w górze (pokazuje do góry). Dojdzie wkrótce do tego, ˝e ca∏a
Msza nie b´dzie wa˝na /*/.
/*/ Michel Servant napisa∏ w roku 1972: “Nowy porzàdek Mszy Âwi´tej jest jeszcze wa˝ny -- bo je˝eli
nie ∏udzimy si´ co do planów Synarchii (niektórych cz∏onków, którzy zajmujà kluczowe stanowiska w
KoÊciele) -- te zmiany (w porzàdku Mszy Âwi´tej) sà jedynie pierwszym stadium w ich zamiarach”.
Nast´pnym stadium b´dzie niezawodnie uniewa˝nienie Mszy Âwi´tej poprzez zupe∏ne zniesienie jej ofiarnej natury.
E: Jakà jest Trydencka Msza, dawna Msza, przepisana przez Papie˝a Piusa V “ Powiedz prawd´, w
imi´… i nie wolno ci ∏gaç.
A: Jest najlepszà z istniejàcych, jest wzorcowà, jest prawdziwà (**), jest dobrà Msz´ (zaczyna chrapaç).
(**) “Prawdziwa Msza” jest wyra˝eniem, którego u˝y∏ Pan nasz w Swoich pos∏aniach do Jeannette
(francuskiej duszy wybranej) dnia 23 Czerwca 1967 (“Parce Domine” rozpowszechnionych przez T.R.C.
Association).
E: Duchu Akaborze, mów prawd´, w imi´ i z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy. Rozkazujemy ci, byÊ
mówi∏ wszystko, co Ona nakazuje ci wyjawiç.
A: Powiedzia∏em wszystko wbrew mej woli, lecz musia∏em to zrobiç. Ona, tam w górze (pokazuje do
góry), zmusi∏a mi´ do tego (mruczy).
E: Czy jest jeszcze coÊ oprócz tego, co masz powiedzieç” Mów, w imi´… Atoli mów tylko praw´.
POS¸USZE¡STWO
A: Wielu kap∏anów napomyka o pos∏uszeƒstwie. Jednak˝e w tych czasach nie jest koniecznym s∏uchaç
nowomodnych biskupów. Obecnie nasta∏ czas, o którym mówi∏ Chrystus: “Powstanie wielu fa∏szywych
Chrystusów i fa∏szywych proroków” (***). Owi (nowomodni biskupi) sà tymi fa∏szywymi prorokami. I nie
trzeba te˝, ani nie ma obowiàzku wierzyç im. Wkrótce nie b´dzie mo˝na im d∏u˝ej wierzyç, bo oni … bo
oni… przyj´li tak wiele nowoÊci.
/***/ Marek 13: 22
JesteÊmy w nich (****). My tam z do∏u (pokazuje w dó∏) podbechtaliÊmy ich. Przedtem du˝o nad tym
˝eÊmy si´ g∏owili, jak zniszczyç Msz´ Katolickà.
(****) Jest to ca∏kowicie zgodne z przes∏aniem, jakie otrzyma∏a francuska, Jeannette, które brzmi
nast´pujàco: “djabe∏ jest w kilku spoÊród nich (biskupów), a ci niestety przewodzà innym” (3 Listopada,
1970). 31 Listopada Pan powiedzia∏: “Je˝elibym nie bra∏ pod uwag´ próÊb dusz sprawiedliwych, to
star∏bym ich na proch”.
Przed sto laty Katarzyna Emmerich mówi∏a: “By∏o to w Rzymie… Widzia∏am Watykan… Ujrza∏am go
ca∏kowicie otoczonym g∏´bokim rowem, Poza rowem stali niewierzàcy. W Êrodku Miasta, na Watykanie,
byli katolicy. Wrzucali oni swoje o∏tarze, swoje statu∏y, swoje relikwie – niemal˝e wszystko do owego
g∏´bokiego rowu, dopóki nie zosta∏ on tym zupe∏nie zape∏niony. I to coÊ jest tu teraz (krzyczy przeraêliwym g∏osem).
Nast´pnie, kiedy ów rów zosta∏ w ten sposób ca∏kowicie zape∏niony, ci z innych religii mogli aktualnie
82
przezeƒ przejÊç. Przeszli wi´c i rozglàdali si´ po Watykanie. Zobaczyli, jak katolicy dzisiejszy oraz
wspó∏czesna Msza mieli im ma∏o do zaofiarowania. Potrzàsali swoimi g∏owami, odwracali si´ i odchodzili.
Wielu zaÊ spoÊród was, katolitków, by∏o do tego stopnia g∏upich, ˝e zamierza∏o odejÊç razem z nimi na
przedzie. Jednak˝e oni nie zrobili ani jednego kroku w waszym kierunku.
A jest jeszcze coÊ, co musz´ powiedzieç.
E: Mów prawd´, w imi´…
LITURGIA
A: We Mszy, w prawdziwej Mszy, trydenckiej Mszy, u˝ywa∏o si´ 33 znaków Krzy˝a. Obecnie u˝ywa si´
ich bardzo niewiele – czasami dwóch lub trzech, kiedy wszystko idzie dobrze. A na koƒcu -- podczas
b∏ogos∏awieƒstwa – nie raczycie nawet ukl´knàç (∏ka i krzyczy rozpaczliwie). Czy wiecie, jak my byÊmy
kl´kali, gdybyÊmy jeszcze mogli… padalibyÊmy na kolana (p∏acze i zawodzi).
E: Czy jest to poprawne – te 33 znaki Krzy˝a mia∏y˝by byç we Mszy Âwi´tej”
A: OczywiÊcie. To jest poprawne. Jest to nawet konieczne. Bo je˝eli odbywa si´ to w ten sposób, to wówczas nie jesteÊmy obecni w Êwiàtyni: musimy z niej uciekaç. Ale ˝e rzeczy nie idà tym torem, to jesteÊmy
tam.
Winna byç te˝ przywrócona modlitwa “Asperges me”. Podczas tej modlitwy musimy uchodziç.
Zmykamy tak˝e przed Wodà Âwi´conà i Kadzid∏em. Kadzenie równie˝ powinno byç przywrócone.
A zaÊ po Mszy powinny byç odmawiane modlitwy: “Âwi´ty Michale Archaniele”, trzy razy
“Pozdrowienie Anielskie” oraz tak˝e trzy razy “Witaj Królowo”.
E: Mów prawd´. Oznajmij, co musisz oznajmiç. W imi´…
A: Âwieckie osoby nie powinny rozdawaç Komunii Âwi´tej (krzyczy przeraêliwie). Nie powinny tego
czyniç pod ˝adnym pozorem. Nawet zakonnice i bracia zakonni nie sà do tego upowa˝nieni. Nigdy. Zali
sàdzicie, i˝ Chrystus zleci∏by to Swoim aposto∏om, gdyby osoby Êwieckie i niewiasty mog∏y to czyniç”
(st´ka). O jak˝e zosta∏em przyduszony, by to powiedzieç!
Allido (inny demon ni˝szego rz´du), czyÊ s∏ysza∏, com musia∏ wyjawiç” Allido, ty te˝ mo˝esz mówiç.
(Drugi demon odpowiedzia∏ z wÊciek∏oÊcià: “Zamknij si´”)
E: CzyÊ teraz powiedzia∏ wszystko, Akaborze” W imi´… CzyÊ powiedzia∏ wszystko” CzyÊ rzek∏ ca∏à
prawd´”
A: Ona, tam w Górze (pokazuje do góry) nie dozwala, bym by∏ m´czony przez Starego (Lucyfera),
poniewa˝ zosta∏em przyniewolony mówiç o tych rzeczach dla was, dla KoÊcio∏a. Jednak˝e nie by∏o to
dobrym dla tych w dole (pokazuje w dó∏), dla nich wszystkich, dla nas wszystkich (j´czy i szlocha).
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, mów dalej. Masz jeszcze coÊ oprócz tego do powiedzenia” Z rozkazu
Tronów, twoich dawnych towarzyszy, zali masz coÊ jeszcze do zakomunikowania”
(Po siedmiu godzinach mod∏ów i szeÊciu godzinach egzorcyzmowania, bez jad∏a i napoju, wielu z obecnych jest bardzo wyczerpanych)
A: Nie. Ale byç mo˝e, ˝e mo˝ecie odejÊç. B´dziemy szcz´Êliwi. Idêcie zatem.
E: Prowadê dalej rzecz swojà. Módlimy si´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów, co Ona nakazuje ci
powiedzieç.
A: Poniewa˝ powiedzia∏em… poniewa˝ powiedzia∏em wszystko, co Ona kaza∏a mi powiedzieç, Ona
zezwala mi na krótkà przerw´. Musicie wszak˝e powiedzieç trzy razy: Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty…
(Obecni odmawiajà rzeczonà modlitw´)
E: W imi´ Ró˝y Duchowej… Mów, Akaborze wszystko, co ka˝e ci przekazaç NajÊwi´tsza Dziewica.
A: Ona kaza∏a mi powiedzieç, co musia∏em powiedzieç i co te˝ powiedzia∏em. Powiedzia∏em to na
przekór sobie samemu (krzyczy z irytacjà).
E: W imi´… czyÊ powiedzia∏ wszystko”
A: Tak.
83
EGZORCYZMOWANIE AKABORA
(za którym idzie jego przep´dzenie)
E: Rozkazujemy ci, Akaborze, imieniem Trójcy: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego, Przeb∏ogos∏awionej
Dziewicy Maryji, Êw. Archanio∏ów, B∏ogos∏awionych Duchów, abyÊ powiedzia∏ nam teraz, zaliÊ wszystko
nam przekaza∏, co Niebo kaza∏o ci powiedzieç” Mów prawd´, w imi´ Przenajdro˝szej Krwi.
A: Je˝eliby ona wyp∏yn´∏a dla nas, bylibyÊmy ludêmi; lecz nie jesteÊmy ludêmi. Je˝eli bylibyÊmy ludêmi, to nie bylibyÊmy do tego stopnia g∏upcami. W gruncie rzeczy jesteÊcie bardzo szcz´Êliwi…
E: W imi´ Anio∏ów Stró˝ów oraz w imi´ Anio∏a Stró˝a tej niewiasty, Anio∏a… idê precz, Akaborze, do
Piek∏a, na zawsze i na wieki, i nie wracaj.
A: To nie jest mo˝liwe. Ona pozwala mi na krótkà zw∏ok´.
E: Azali˝ jeszcze jakiÊ inny demon musi iÊç tam tak˝e z tobà”
A: Nie. Ja, Akabor, musz´ odejÊç pierwszy, lecz wy musicie odmówiç w tym celu siedem razy “ZdrowaÊ
Maryja” dla uczczenia Siedmiu BoleÊci Maryji. Z Jej rozkazu (pokazuje do góry) mam wam to
powiedzieç:Pierwsze “ZdrowaÊ Maryja” za Jej boleÊç, kiedy Symeon przepowiedzia∏ Jej: “Miecz przeszyje
Twe Serce”.
Drugie – kiedy ucieka∏a do Egiptu; rozpami´tujàc przy tym ∏zy i udr´ki, jakie w owym czasie wycierpia∏a.
Trzecie – kiedy Dzieciàtko Jezus zgubi∏o si´ w Âwiàtyni; ma to przypomnieç wam ucisk, którego wówczas dozna∏a, jako ˝e Ono by∏o Synem Bo˝ym.
Czwarte – kiedy spotka∏a Jezusa na Drodze Krzy˝owej; rozpami´tujàc poni˝enie, w którym ujrza∏a
Swego Syna.
Piàte – straszne, najstraszliwsze: Ukrzy˝owanie i Âmierç na Krzy˝u; rozmyÊlajàc nad tym, co wycierpia∏a, a nast´pnie ∏zy, ucisk i przygn´bienie.
Szóste – zdj´cie z Krzy˝a; myÊlàc o strasznie zmienionym Ciele, które poniesiono do grobu, oraz o boleÊci, która sta∏a si´ Jej udzia∏em z powodu tego widoku.
Siódme – z∏o˝enie do grobu: Jej wielki ból i smutek: cierpia∏a bowiem ponad miar´.
A: (wykrzykuje ostatnie zdanie g∏osem pe∏nym wÊciek∏oÊci) Teraz trzy razy: “Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty”.
(obecni odmawiajà t´ modlitw´)
E: W imi´ Trójcy Âwi´tej… w imi´ Trójcy, masz iÊç precz na zawsze do Piek∏a, Akaborze.
A: (j´czy i wrzeszczy strasznym g∏osem) Tak…
E: W imi´… wymów swe imi´ i idê precz do Piek∏a. Idê, w imi´ dawnych twych Towarzyszy, Tronów,
którzy s∏u˝à Bogu, jak ty nie s∏u˝y∏eÊ.
A: (j´czàc) Ja chcia∏em bardzo s∏u˝yç, lecz Lucyfer nie chcia∏, abym s∏u˝y∏ Bogu.
E: Musisz iÊç precz. My, kap∏ani, rozkazujemy ci, w imi´ Trójcy Âwi´tej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego…
Teraz musisz iÊç precz, W imi´ Siedmiu BoleÊci Maryji.
A: (wydaje rozpaczliwy wrzask)
E: W imi´… zabieraj si´ stàd do Piek∏a. Wymów swe imi´.
A: A–-ka–-bor (wywrzaskuje swe imi´, zanoszàc si´ p∏aczem) A–-ka–-bor.
E: Idê precz do Piek∏a i nigdy nie wracaj, w imi´…
*
*
*
Al: Teraz mówi Allida.
E: W imi´ Trójcy Âwi´tej, rozkazuj´ ci rzec, Allido, czy Akabor poszed∏ precz”
Al: Nie ma go ju˝ tutaj. Lucyfer ze swojà klikà przyby∏, po niego.
Uwaga –- ten rozdzia∏ zosta∏ skrócony. Dotyczy to w szczególnoÊci wyjaÊnieƒ Akabora, podczas jego
wyganiania. Opisy zosta∏y nieco skrócone, a nie podane w ca∏ej swojej rozciàg∏oÊci.
84
EGZORCYZM
14 Sierpnia, 1975
E – Egzorcysta
J – Judasz Iszkariota, demon ludzki /*/
/*/ Jest rzeczà w∏aÊciwà odwo∏aç si´ w tym miejscu do s∏ów Ewangelii: –
(A) W czasie umywania nóg: “Diabe∏ wrzuci∏ do serca Judasza, syna Szymona z Kariotu, zamys∏ wydania go” (Jan 13: 2)
(B) Op´tanie nast´puje wkrótce po przyzwoleniu Judasza na ten nikczemny zamys∏: “A zaraz potem
wszed∏ w niego szatan” (Jan 13: 27)
(C) Jest tak˝e potwierdzenie Jezusa pod koniec Jego przemowy o Chlebie ˚ywota: “Jeden z was jest
diab∏em”. Âw. Jan dodaje: “I mówi∏ im o Judaszu, synu Szymona z Kariotu, bo ten mia∏ Go wydaç, a by∏
jednym z dwunastu” (Jan 6, 70-71)
(D) Wreszcie jest oÊwiadczenie Jezusa w czasie Jego modlitwy arcykap∏aƒskiej: “Dopóki by∏em z nimi
na Êwiecie, zachowa∏em w Imieniu Twoim tych, których mi da∏eÊ, i strzeg∏em ich, i ˝aden z nich nie
zginà∏, prócz syna zatracenia, by si´ wype∏ni∏o Pismo” (Jan 17: 12)
ISTNIENIE PIEK¸A
J: JeÊlibym tylko Jej us∏ucha∏ (wskazuje do góry), Ona by mnie ustrzeg∏a. (wzdycha strasznym g∏osem)
E: Któ˝ by ci´ ustrzeg∏” Mów, w imi´…
J: Ona, tam w górze (pokazuje do góry). Ale ja Jà odrzuci∏em.
E: Mów dalej, Judaszu, co masz do przekazania, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Powiedz prawd´ i nic
ponadto, tylko prawd´.
J: Jestem najbardziej zrozpaczony spoÊród wszystkich (j´czy).
ZSTÅPIENIE JEZUSA DO PIEK¸A
E: Judaszu, musisz teraz iÊç precz. W imi´ Królowej, którà odrzuci∏eÊ, w Jej Imi´, naszej Pani z Góry
Karmel, musisz teraz iÊç precz do Piek∏a.
J: Musicie w tym celu odmówiç ca∏à Bolesnà Czàstk´ Ró˝aƒca oraz “Credo”.
(Gdy w czasie odmawiania “Credo” padajà s∏owa: “zstàpi∏ do piekie∏”, Judasz mówi)
J: On przyszed∏. On zszed∏ tam.
E: Chrystus wszed∏ do Otch∏ani” Mów prawd´, w imi´…
J: Wszed∏ do Piek∏a, nie tylko do Otch∏ani, gdzie przebywa∏y dusze sprawiedliwych, oczekujàc Go.
E: Po co wszed∏ do Piek∏a” Mów prawd´, w imi´…
J: Aby pokazaç, ˝e umar∏ tak˝e za nas /*/. To by∏o dla nas straszne. On bezprzecznie zszed∏ do
Królestwa Âmierci, lecz wstàpi∏ równie˝ do Piek∏a. By∏o to koniecznym po to, ˝eby Micha∏ i Anio∏owie
zakuli nas w kajdany, ˝eby zatrzymali nas, abyÊmy nie rzucili si´ na Niego (pokazuje w gór´ i j´czy).
albowiem ja by∏em tym, który Go wyda∏. Nie chc´ o tym mówiç. Nie chc´ o tym s∏yszeç. Jestem winny
zdrady Chrystusa.
A˝ebym dalej mówi∏, musicie odÊpiewaç: “Widz´ Ciebie, Jezu milczàcego” oraz “Pragn´ wyraziç boleÊç
z powodu mych grzechów”, a nast´pnie “Stabat Mater Dolorosa”.
(Obecni Êpiewajà oba hymny)
J: (poczas Êpiewania hymnów wydaje krzyki pe∏ne rozpaczy) Gdybym tylko ˝a∏owa∏.
E: Judaszu Iszkarioto, my kap∏ani rozkazujemy ci, imieniem Trójcy Âwi´tej… abyÊ wróci∏ do Piek∏a.
J: Nie. Nie chc´ tam wracaç (j´czy). Dobrze mi by∏o w tej niewieÊcie. Musia∏a ona dzieliç ze mnà mà
rozpacz w wielkim stopniu (**).
/*/ Jezus umar∏ za wszystkich ludzi. To Judasz, ludzki demon, mówi tu o tym, a nie anielski demon
(Akabor).
85
(**) Co za przera˝ajàce cierpienie dla owej nieszcz´Êliwej duszy.
E: Judaszu, w imi´… musisz teraz wyjÊç z niej i wróciç do Piek∏a na wieczne pot´pienie, które jest
twoim udzia∏em, w imi´…
J: Ale ja nie chc´ iÊç tam.
E: Odejdê stàd, Judaszu Iszkarioto, w imi´ Matki Boga.
J: Ona (wskazuje do góry) mia∏aby litoÊç dla mnie, nawet i teraz, gdyby mog∏a. Ona kocha∏a mnie. Czy
wiecie, co to znaczy” (wzdycha strasznym westchnieniem).
E: Wymów swe imi´, Judaszu Iszkarjoto, i odejdê, w imi´…
J: Wiem, ˝e mnie kocha∏a (mamle ˝a∏oÊnie).
E: Nie chcia∏eÊ tego. Nie s∏ucha∏eÊ Jej. Ona pragn´∏a ocaliç ci´ na wieki dla Nieba. By∏a wzgl´dem
ciebie tak dobrze usposobiona. Idê precz, w imi´ naszej Pani Fatimskiej.
J: Nie! (krzyczy g∏osem kraƒcowej rozpaczy).
E: Judaszu Iszkarioto, wymów swe imi´ i potem idê precz. Odejdê na przepad∏e do Piek∏a. W imi´
Ukrzy˝owanego Zbawiciela, któregoÊ zdradzi∏, w imi´ Jego cierpieƒ w Ogrodzie Oliwnym.
J: Musicie powiedzieç trzy razy: “Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty”.
(obecni odmawiajà trzy razy te s∏owa i Êpiewajà pieʃ do NajÊwi´tszej Maryji Panny; Judasz w tym
czasie strasznie krzyczy: Nie! Nie!)
E: Rozkazujemy ci, w imi´ Trójcy Âwi´tej… (Judasz leje ∏zy na jednà ze stó∏ kap∏ana). W imi´ Jezusa
opuÊç to miejsce, Judaszu Iszkarioto. W imi´ wszystkich chórów B∏ogos∏awionych Duchów. W imi´ Anio∏a
Stró˝a tej niewiasty, musisz teraz iÊç precz. Rozkazujemy ci.
J: Nie! (rozdzierajàcy wrzask).
E: W imi´ Êw. Patronki tej niewiasty, musisz iÊç precz, Judaszu Iszkarioto.
J: Musicie przynieÊç wszystkie relikwie z pó∏ki. One sprawià, i˝ ∏atwo pójd´ precz, o jak˝e ∏atwo… jam
jest (wydaje ostry krzyk)
E: W imi´ okrutnych cierpieƒ Pana naszego, Jezusa Chrystusa…
J: Nie chc´ iÊç precz.
E: Musisz iÊç. W imi´…
J: Nie chc´ iÊç precz. Nie chc´ iÊç na przepad∏e. Zostawcie mnie. Zostawcie mnie samego (strasznie
wyje).
E: Pani nasza, Wielkiego Zwyci´stwa, rozkazuje ci.
J: Gdybym by∏ Jej pos∏uszny.
E: Nakazujemy ci imieniem B∏ogos∏awionej Dziewicy, Katolickiego KoÊcio∏a,
J: To bezu˝yteczne (g∏oÊno narzeka ponurym g∏osem).
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej…
PIEK¸O ISTNIEJE
J: Gdybym potem nie straci∏ nadzieii (skr´ca si´, wstrzàsajàc si´ i wyjàc z rozpaczy).
E: B∏ogos∏awiona Dziewica rozkazuje ci iÊç precz, w imi´ Ukrzy˝owanego, w imi´ Jego PrzeÊwi´tej
Krwi.
J: Pozwólcie mi zostaç w tej kobiecie.
E: ˚adnà miarà. Odejdê, w imi´ Wszystkich Âwi´tych Aposto∏ów, w imi´…
J: Nie chc´. Nie! Nie!! (wydaje wycie pe∏ne nienawiÊci)… ale oni wkrótce przyb´dà (duchy piekielne)
(rozdzierajàce krzyki).
E: Musisz iÊç tam, Judaszu Iszkarioto, w imi´ naszej Pani z Góry Karmel. Ona rozkazuje ci wróciç do
Piek∏a na wieczne pot´pienie.
J: (d∏ugi rozdzierajàcy uszy wrzask) Nie!! Nie!!… (wyje przeraêliwie i wydaje g∏osy rozpaczy).
E: W imi´ siedmiu BoleÊci Maryji, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej masz iÊç precz do Piek∏a.
J: Ale ja nie chc´, ja nie chc´ (strasznie wyje).
E: W imi´ Trójcy NajÊwi´tszej, Niepokalanego Pocz´cia Matki Boga, rozkazujemy ci wróciç do domu
Lucyfera.
J: (wydaje okropny j´k) Nie! (strasznie wyje w rozpaczy). Nie! Nie! Oni nie chcà mnie wcale w Piekle.
86
(Nagle Judasz krzyczy rozpaczliwie): Lucyferze! Pomó˝ mi!
(kap∏ani mówià nowy egzorcyzm i dwie litanie)
E: Imieniem Trójcy NajÊwi´tszej rozkazujemy ci iÊç do Piek∏a na wiecznoÊç.
J: O, wy duchy piekielne, przybywajcie mi ku pomocy. Pomó˝cie mi, ˝ebym nie by∏ zmuszony iÊç precz.
Âpieszcie si´. Akaborze! pomó˝ mi… Och. Och. PoÊpiesz si´ (j´czy nieszcz´Êliwie).
E: Judaszu Iszkarioto, idê precz, w imi´…
J: Lucyferze, tyÊ mi´ pos∏a∏. Ty musisz mi pomóc.
E: My, kap∏ani rozkazujemy ci, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego…
J: (krzyczy rozpaczliwie) Oni przyjdà… oni wkrótce przyjdà (Lucyfer i jego kohorty). Czy wiecie, jak ja
si´ ich boj´” Czy wy to pojmujecie”…
E: My, kap∏ani KoÊcio∏a Katolickiego, rozkazujemy ci w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, Âwi´tego Krzy˝a,
Niepokalanej Dziewicy i Matki Boga, Maryji z Lourdes, naszej Pani Ró˝aƒca Âwi´tego z Fatimy… idê
precz, Judaszu Iszkarioto.
(Nast´pnie kap∏ani mówià po tych s∏owach: “Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty” oraz trzy razy “Chwa∏a Ojcu…”
W tym czasie Judasz w ustach op´tanej niewiasty przybiera g∏os m´ski)
J: Och! Nie (j´czy)… gdybym móg∏ jà zabiç (op´tanà niewiast´) … gdybym móg∏ teraz przyprawiç jà o
Êmierç. ChcielibyÊmy jà uÊmierciç. Tam w dole dawnoÊmy postanowili, ˝e jà uÊmiercimy.
E: Rozkazujemy wam, abyÊcie jej nie zabijali, w imi´ Najbardziej Âwi´tej Trójcy… Wychodê! Wychodê!
W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, wszystkich Âwi´tych Anio∏ów i Archanio∏ów, osobliwie zaÊ w imi´ Êw.
Micha∏a.
J: Nie! Michale… wy nie musicie… (wyje, jak zwierz´)
(zaraz te˝ wydaje straszny j´k) Oni idà… oni idà… oni idà…
E: W imi´ Najbardziej Âwi´tej Trójcy, wymów swe imi´, Judaszu Iszkarioto, i idê precz.
J: Ja… oni przybywajà. Ja… Judasz Iszkariot… Ja… Judasz Iszkariot. Musz´ odejÊç. Musz´…
musz´… musz´… musz´… oni przybywajà… tam sà (wyje i krzyczy strasznym g∏osem) Oni tam sà
(duchy piekielne) (szlocha). Lucyferze, Lucyferze… Idê precz, oddal si´, Lucyferze… Boj´ si´ was.
Oddalcie si´ (krzyczy rozdzierajàcym g∏osem).
E: Jest koniecznym dla ciebie, byÊ poszed∏ precz, Judaszu Iszkarioto. Teraz. Obecnie. W imi´…
J: On si´ zbli˝a… On si´ zbli˝a.
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy… oddal si´ na zawsze do Piek∏a i nigdy nie wracaj.
J: Oni sà… tam! Oni sà tam! Oni sà tam!
E: Idê precz, w imi´ Trójcy Âwi´tej… Wymów swe imi´ i odejdê.
J: Ju˝em je powiedzia∏… Ja, Judasz Iszkariota.. Musz´ iÊç precz
E: W imi´ Pani Ró˝aƒca Âwi´tego z Fatimy, w imi´ Pani Niepokalanego Pocz´cia z Lourdes, idê precz.
W imi´ Ojca, Syna i Ducha ◊Âwi´tego, jest rzeczà koniecznà, abyÊ nas opuÊci∏.
J: Judasz Iszkariot (s∏ychaç seri´ d∏ugich, przeraêliwych, rozdzierajàcych serce krzyków)… Nie! Nie!
Nie! … wola∏bym nie odchodziç.
E: Rozkazujemy ci w imi´ KoÊcio∏a Katolickiego, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
PIEK¸O JEST OKRUTNIEJSZE
NI˚ LUDZIE SOBIE
WYOBRA˚AJÅ
J: Och! Ta rozpacz. Ta straszna rozpacz /*/. Jak˝e jest ona straszna. Wy sobie nawet nie wyobra˝acie,
jak okrutne jest Piek∏o. Nie macie o tym ˝adnego wyobra˝enia, jak strasznie jest tam w dole. Nie wiecie,
co to znaczy.
/*/ Piotr zapar∏ si´ trzykrotnie swego Mistrza, potem wyszed∏ i gorzko p∏aka∏ (Mat. 26: 75). Judasz
zdradzi∏ swego Mistrza i opuÊci∏ Go, potem wyszed∏ i powiesi∏ si´ (Mat. 27: 5).
WielkoÊç grzechu ludzkiego jest nieprzymierzalna do ∏aski, poniewa˝ ∏aska Bo˝a jest nieskoƒczona.
E: To twoja wina. Idê precz, Judaszu Iszkarioto, w imi´…
87
J: (j´czy i wzdycha) Mam straszny kàt. Taki straszny kàt, tam w dole. Och! Och!… powiedzcie
ka˝demu, ˝e mam taki straszny kàt. ˚yjcie dobrym ˝yciem. ˚yjcie dobrym ˝yciem… To jest straszne… Na
mi∏oÊç Boga, uczyƒcie wszystko, by posiàÊç Niebo, nawet gdybyÊcie mieli cierpieç tysiàce lat bez przerwy
(st´ka).
Pos∏uchajcie mnie. Wi´cej jeszcze musz´ wam powiedzieç. Nawet choçbyÊcie tysiàc lat mieli cierpieç,
wytrwajcie, wytrwajcie… Piek∏o jest straszne, jest straszne. Nikt sobie nie wyobra˝a, jak Piek∏o jest
straszne. Jest o wiele okrutniejsze, ni˝ mo˝ecie sobie przedstawiç… jest przera˝ajàce… tak przera˝ajàce
(Judasz wypowiada te s∏owa, skr´cajàc si´ i wydajàc nierówny g∏os niewypowiedzialnej rozpaczy) /*/.
/*/ Piek∏o jest nieuniknionym nast´pstwem “wolnoÊci”, kiedy ta jest warunkiem wst´pnym mi∏oÊci.
Mi∏oÊç mo˝na zawsze odrzuciç: czasowo w czasie i wiecznie w wiecznoÊci. Wszystko w czasie jest przygotowaniem i ustala si´ ostatecznie w chwili Êmierci, w czasie, który jest przejÊciem do wiecznoÊci.
Poniewa˝ ma to miejsce w tym krytycznym momencie, w tym decydujàcym momencie, dlatego dusza
korzysta wówczas z dodatkowej ∏aski “Wielkiego Niebiaƒskiego Âwiat∏a” (zob. naszà ulotk´, opublikowanà pod tym tytu∏em i rozpowszechnionà przez Stowarzyszenie “Tout restaurer dans le Christ”).
Istnienie Piek∏a jest dogmatem KoÊcio∏a Katolickiego (cf. Czwarty Sobór Lateraƒski, 1215 r. – oraz
wiele innych dokumentów podajàcych nauk´ KoÊcio∏a Katolickiego).
E: CzyÊ powiedzia∏ teraz wszystko, w imi´ Jezusa”
J: Musz´ jeszcze powiedzieç, chocia˝ wola∏bym tego nie mówiç: jest wielu ludzi, jak˝e wielu, którzy…
ju˝ nie wierzà w istnienie Piek∏a… ale… ale (nad wyraz groênie) ono istnieje. Piek∏o istnieje. Jest ono
straszne.
E: Zaiste, Piek∏o istnieje. Mów prawd´. Tylko prawd´, w imi´…
J: Tak… Piek∏o istnieje… Jest ono straszne. B´d´ musia∏ wróciç tam. Ale musz´ jeszcze powiedzieç
(wyje i wydaje zwierz´cy skowyt)
E: Teraz jednak musisz iÊç precz, w imi´… OpuÊç t´ niewiast´.
J: Piek∏o jest o wiele bardziej straszniejsze, ni˝ sobie wyobra˝acie… (krzyczy rozdzierajàcym uszy
krzykiem).
E: Mów, w imi´…
J: (wyje i szlocha) Och!… Gdybym móg∏ wróciç… Gdybym móg∏ wróciç… Och!… Och!… (krzyk pe∏en
rozpaczy)
E: OpuÊç jà! OpuÊç! W imi´…
J: Och! Wola∏bym tam na dó∏ nie wracaç. Miejcie litoÊç… pozwólcie mi zostaç w tej niewieÊcie.
E: Nie. W imi´… nakazujemy ci opuÊciç t´ niewiast´.
J: Pozwólcie mi pozostaç w tej kobiecie. Pozwólcie mi pozostaç w niej.
E: Nie. Nie. W imi´… idê na przepad∏e.
J: (j´czy) By∏o mi dobrze w niej. Musia∏a w du˝ym stopniu dzieliç ze mnà mà rozpacz. Pozwólcie mi
zostaç w tej kobiecie. Strasznie mi, tak strasznie mi w Piekle (wydaje ci´˝kie westchnienie). Pozwólcie mi
zostaç w tej kobiecie.
E: Nie. W Imi´…
J: Poza tym ona mo˝e przebyç jeszcze noc ze mnà (z bezbrze˝nà rozpaczà). B´dzie to dobrym dla niej,
gdy zostan´.
E: Wyjdê z niej, w imi´…
J: Co macie na myÊli… tam w dole, jest o wiele straszniej, jest o wiele straszniej…
Och! Och! (wyje). Powiedêcie to… powiedzcie to wszystkim ludziom, wszystkim heretykom, powiedzcie to bezwzgl´dnie ka˝demu: Piek∏o istnieje (wibrujàcy straszny ton).
Och! (krzyczy). Jest ono wystarczajàco straszne, abyÊcie oszaleli. Gdybym us∏ucha∏ B∏ogos∏awionej
Dziewicy i nie zawiàza∏ sobie sznura wokó∏ mej szyji, gdybym zachowa∏ nadziej´ i wiar´… (rozpaczliwy
g∏os)… ale to jest to, co mówià wszyscy pot´pieni, którzy przychodzà tu, aby przy∏àczyç si´ do nas. Teraz
jest ju˝ za póêno. Oni nie wierzà, póki nie jest za póêno.
E: Musisz iÊç precz, w imi´ Trójcy Âwi´tej, w imi´ Êw. Anio∏ów i Archanio∏ów, w imi´ Êw. Micha∏a.
J: Ten Micha∏ jest dla nas przera˝ajàcy. Micha∏ jest przera˝ajàcy (wyje g∏osem pe∏nym nienawiÊci).
E: Idê precz, w imi´ Proboszcza z Ars, w imi´ wszystkich Êwi´tych egzorcystów, i w imi´ KoÊcio∏a
Katolickiego.
88
J: (krzyczy) Ju – dasz Isz–ka–rio–ta. Musz´ iÊç (straszny ryk).
E: Teraz precz, Judaszu Iskarioto, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej. Musisz wróciç do Piek∏a na
wiecznoÊç, na wieczne pot´pienie.
J: Oni przybywajà. Oni przybywajà (j´czy i p∏acze rozpaczliwie). Tam! … Tam sà! ˚egnajcie szcz´Êliwi
ludzie. Szcz´Êliwi… Odchodz´… zmuszony do tego (p∏acz i ryk rozdzierajàcy serce).
E: Rozkazuj´ ci, w imieniu Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego. Amen.
W imieniu Êw. Micha∏a Archanio∏a, odejdê stàd.
Wymów swe imi´ i idê precz do Piek∏a.
J: (ryczy przera˝ajàco) Ja… Ja odchodz´…
Ju–dasz Isz–ka–rio–ta.
E: Odejdê do Piek∏a. Teraz! W imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a, w imi´ Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy, w
imi´…
J: (wydaje najstraszliwsze okrzyki niepohamowanej rozpaczy) (nagle wskazuje do góry i mówi)
Ona zezwala mi na ma∏à zw∏ok´. Jej misja (op´tanej niewiasty) nie jest jeszcze skoƒczona.
EGZORCYZM
17 Sierpnia, 1975 r.
E – Egzorcysta
J – Judasz Iszkariota, demon ludzki
STAN DZISIEJSZEGO KOÂCIO¸A
E: Kiedy masz odejÊç” Powiedz, Judaszu Iskarioto. Powiedz teraz, w imi´ Trójcy Âwi´tej: Ojca, Syna i
Ducha Âwi´tego.
J: By∏em aposto∏em (pos´pny nieprzyjemny g∏os m´ski).
E: Mów dalej, w imi´ Jezusa.
J: Zosta∏em zdrajcà.
E: Mów dalej. Wiemy o tym… W imi´ Jezusa.
J: DziÊ tak˝e sà zdrajcy wÊród biskupów. z tà wszak˝e ró˝nicà, ˝e ja zdradzi∏em jawnie, natomiast oni
sà zdolni zrobiç to samo, maskujàc si´.
E: Czy˝by to by∏o prawdà” W imi´…
J: Tak.
E: Nie ∏˝esz” W imi´…
J: Nie. Czy uwa˝acie, ˝e mówi´ z dobrej woli”
E: Czy˝byÊ by∏ przyniewolony, ˝eby to powiedzieç” W imi´… Powiedz prawd´.
J: Tak.
E: W czyje imi´”
J: W owe przekl´te imi´… Jej (pokazuje do góry). Niestety.
E: Kiedy˝ wreszcie odejdziesz” Mów prawd´, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
J: Mam jeszcze do powiedzenia o niektórych rzeczach.
E: A wi´c mów, co masz powiedzieç. Musisz wszystko powiedzieç, w imi´ Jezusa.
J: WÊród dzisiejszych biskupów sà tacy, którzy sà nie mniej zdradzieccy ode mnie /*/: albo sà, albo nie.
/*/ Nale˝y z∏o˝yç win´ na manipulatorów biskupich konferencji, którzy sà obrazem wilków w owczej
skórze.
E: Nie wszyscy z nich sà tacy. Mów prawd´, w imi´…
J: Nie wszyscy oczywiÊcie, lecz pomimo to wielu spoÊród nich jest. ¸atwiej jest wpaÊç w ich sieç, ni˝ w
mojà.
E: Mów dalej, by powiedzieç to, co masz do powiedzenia, w imi´ Nieba, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
NIE WSZYSCY BISKUPI IDÑ ÂCIE˚KÑ PRAWDY
J: Musz´ powiedzieç, ˝e dziÊ wielu biskupów nie kroczy dobrà drogà, i ci sà niepos∏uszni.
Pos∏uszeƒstwo jest bardzo wa˝ne. Nawet w Niebie pos∏uszeƒstwo jest pisane du˝ymi literami. Jednak˝e
jest obecnie czas wyjàcych wilków.
89
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, w imi´ Niepokalanego Pocz´cia, w imi´… Nie wolno ci k∏amaç.
J: ˚adna z owiec nie rzuca si´ sama w paszcz´ wilka. Nie nale˝y okazywaç pos∏uszeƒstwa wilkom.
E: W imi´ Jezusa, mów dalej. Mów dalej, w imi´… w imi´ Êwi´tych, którzy nie byli zdrajcami i których
relikwie sà umieszczone na twoim czole. Mów dalej.
J: Wszyscy ludzie pierzchajà, gdy przychodzi wilk. Teraz niestety nasta∏ czas wilków. Wielu biskupów
sta∏o si´ po˝erajàcymi wilkami (**). Nie zdajà ju˝ sobie sprawy, co g∏oszà; i nie nale˝y ich s∏uchaç /***/.
(**) patrz uwaga /*/ i wy˝ej.
/***/ Patrz równie˝ przekaz z dnia 11 Maja, 1975 r. (“Parce Domine”), w szczególnoÊci zaÊ “wi´cej trzeba s∏uchaç Boga, ni˝ ludzi”. Tak samo “Nie ma z∏ego biskupa, który b´dzie wydawa∏ o nich sàd w dniu
ostatecznym, lecz tylko Ja”.
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy.
J: Mo˝na si´ odwo∏aç jedynie do Papie˝a.
E: Mów dalej, w imi´ Jezusa.
J: On (Papie˝) nie mo˝e d∏u˝ej wydawaç dokumentów, poniewa˝ sà one przekr´cane i fa∏szowane.
E: Mów dalej, w imi´…
J: Bezwzgl´dnie koniecznie trzeba modliç si´ do Ducha Âwi´tego, tak byÊcie nie wpadli w dó∏ lub,
inaczej rzek∏szy, w paszcz´ wilków.
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto, w imi´ Jezusa. Co masz jeszcze do powiedzenia o Papie˝u” Powiedz,
co masz nam powiedzieç z polecenia Nieba. Nie chcemy wiedzieç o niczym wi´cej oprócz tego, co Niebo
ma nam do zakomunikowania.
J: Czy sàdzicie, ˝e mówi´ coÊ wi´cej ni˝ to” Czy myÊlicie, i˝ pragn´ mówiç o tych rzeczach”
E: Mów tedy, w imi´ Pana Jezusa. I nie mów nic, jak tylko samà prawd´ z Nieba i od Niepokalanej
Bogarodzicy.
ECONE JEST NA DOBREJ DRODZE
(liczni sà ci, którzy szukajà jej)
J: Econe b´dzie triumfowaç.
E: CoÊ rzek∏ “! Powtórz to, Judaszu Iszkarioto. O czym mówisz “!! /*/. W imi´ Jezusa, powtórz to. Mów
prawd´, niczego nie ukrywajàc. Mów szczerà prawd´.
/*/ Pytania i okrzyki zdziwienia.
J: Po d∏ugiej walce Econe zatriumfuje (**).
(**) Módlmy si´, ˝eby kap∏ani i seminaria Econe pozosta∏y ca∏kiem ma∏ymi i ˝eby cz∏onkowie ich byli
bardzo pokorni; co odpowiada ich wielkiej odpowiedzialnoÊci, aby przeszkadzaç Z∏emu uzyskaç w∏adz´ –
diab∏u, który wysila si´ tam, jak nigdzie indziej, a nawet wi´cej, ni˝ gdzie indziej (potwierdza to on sam
w tych egzorcyzmach) … i nie bez powodzenia.
P.S. Czytamy w egzorcyêmie z dnia 23 Stycznia, 1978 r. (egzorcyzmowano wówczas Judasza
Iszkariot´(:”Monsignore Lefebvre musi dos∏ownie iÊç drogà Krzy˝a i pokory”.
Porównaj Mat. 10: 24 “˚aden uczeƒ nie jest wi´kszy od swego mistrza”.
E: Mów w imi´ Jezusa.
J: Econe jest jedynà dobrà drogà.
E: Czy to jest prawdà” Czy to mówi Niebo” Mów, w imi´ Jezusa.
J: Kiedy mówi´: Dobra droga, nie pragn´ powiedzieç, ˝e nikt poza tym nie jest na dobrej drodze; lecz
pragn´ powiedzieç, ˝e droga, po której idzie Econe, jest jedynà dobrà drogà. To jest tym, co mam na myÊli.
Nie ma wielu dróg, które sà dobre, lecz jest wielu ludzi, którzy sà na dobrej drodze. Econe jest dobrà
drogà, a wielu ludzi nie rozpoznaje Econe, goniàc za prawdà, a jednak wielu jest na dobrej drodze.
E: Mów dalej, w imi´… Mów, co musisz powiedzieç.
J: Arcybiskup, monsignore Lefebvre b´dzie jeszcze wiele cierpia∏, lecz jest on dobry.
E: Czy liturgia, której si´ trzyma, jest dobra” Mów prawd´, w imi´ Jezusa.
90
J: Jest to jedynie dobra liturgia.
E: Czy jest to prawda, w imi´, Jezusa”
J: Jest to ca∏kowità prawdà.
E: W imi´ Trójcy Âwi´tej, czyÊ nie ok∏ama∏ nas”
J: Nie. To jest ca∏kowità prawdà.
E: Skàd ona pochodzi” kto ci kaza∏ byÊ to g∏osi∏” Mów, w imi´…
J: To Ona (pokazuje do góry) jest Tà, która to mówi. A tak˝e Ci, którzy sà tam w Górze, mówià to. Ta
prawda pochodzi z WysokoÊci. Oni, tam w górze, nie lubià nowego porzàdku liturgicznego. Stara Msza w
˝adnym wypadku nie musia∏a byç zmieniana. Mówi´ o tym wszystkim wbrew mej woli (krzyczy i szlocha).
W dzisiejszych czasach nie nale˝y d∏u˝ej s∏uchaç wszystkich biskupów.
E: Sà jednakowo˝ jeszcze dobrzy biskupi. Mów, w imi´… i nic poza oprócz prawdy.
J: Sà jeszcze niektórzy, którym nale˝y okazywaç pos∏uszeƒstwo, atoli nie wszyscy. Akabor mówi∏ o tym
poprzednio (st´ka i wydaje zduszony oddech)
*
*
*
EGZORCYZM
31 Paêdziernika, 1975 r.
E – Egzorcysta
J – Judasz Iszkariota, demon ludzki
O PAPIE˚U I NADU˚YCIACH W KOÂCIELE
E: Judaszu Iszkarioto, my, kap∏ani rozkazujemy ci, w Imi´ Trójcy Âwi´tej: Ojca, Syna i Ducha
Âwi´tego, B∏ogos∏awionej Dziewicy i Matki Boga, Niepokalanego Pocz´cia, wszystkich Êw. Anio∏ów i
Archanio∏ów, wszystkich Êwi´tych Dworu Niebieskiego, powiedz nam:Czy istotnie jesteÊ zobowiàzany iÊç
precz” Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, niczego nie ukrywajàc. W imi´ wszystkich protektorów, musisz
wyznaç szczerà prawd´, przez Êwi´te relikwie, które sà na twym czole.
J: Musz´ mówiç. Jestem zmuszony mówiç. Jestem w pewnej mierze cz´Êcià istot demonicznych i
zosta∏em do nich zaliczony. By∏em kiedyÊ kimÊ wa˝nym. By∏em biskupem /*/.
/*/ ÂÂw. ¸ukasz pisze w Dziejach Apostolskich, co si´ tyczy Judasza, po jego samobójstwie, stosujàc do
niego s∏owa Psalmu: “Niech inny obejmie jego urzàd” (Acta Apostolorum 1, 20 ; Ps. 109: 8).
Pere Feder przet∏umaczy∏ to w swoim Mszale: “Ou un autre prenne sa place dans l episcopat”.
E: Mów dalej. Mów prawd´. Powiedz, co masz oznajmiç, w imi´…
J: Jestem wa˝niejszy od innych ludzkich demonów. Jak ju˝ powiedzia∏em, mam strasznie mroczny kàt
w Piekle. Te ludzkie demony… nienawidz´ ich. Sà one w dobrej sytuacji w stosunku do mnie. Ja mam
plugawy kàt.
E: Mów dalej. Powiedz, co masz powiedzieç. W imi´…
J: Ona (pokazuje do góry) ciàgle mnie ostrzega∏a. Ostrzega∏a mnie. Ja jednak nie s∏ucha∏em Jej. Nie
s∏ucha∏em Jej (przeraêliwy lament).
E: Mów dalej. Powiedz prawd´. Wyznaj, co musisz, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy.
J: Gdybym Jej pos∏ucha∏. W pewien sposób pomyli∏em si´ co do Niej. Nie kocha∏em Jej. Nie kocha∏em
Jej…
E: Mów dalej prawd´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto. Mów, co masz
powiedzieç w Jej imieniu.
J: By rzec prawd´, od samego poczàtku nie by∏em mocno w niej utwierdzony z powodu Jezusa.
Pragnà∏em w∏adzy i bogactwa, a one nie przysz∏y. Zawiod∏em si´.
SYTUACJA KOÂCIO¸A KATOLICKIEGO
E: Prowadê rzecz dalej.
J: KoÊció∏ Katolicki jest w ci´˝kim po∏o˝eniu. Bez interwencji Tych, tam w Górze (pokazuje do góry),
nie by∏oby dlaƒ mo˝liwym. by przetrwa∏. Ale te s∏owa muszà si´ wype∏niç: “Jestem z wami przez wszystkie dni, a˝ do skoƒczenia Êwiata” /*/. Nastanie ca∏kowite oczyszczenie, straszne oczyszczenie; o czym nie
91
macie zbyt wielkiego wyobra˝enia. Pojmujecie”
/*/ Mat. 28: 20
E: Mów dalej. Mów prawd´, w imi´…
J: JesteÊmy obecnie doko∏a was, szczególnie w tych ostatnich miesiàcach, jak nigdy przedtem.
E: Mów dalej. Wyznaj ca∏à prawd´.
J: We wszystkich zdarzeniach (które zachodzà), jak nie mia∏o to dotychczas miejsca od tysi´cy lat.
E: Mów dalej szczerà prawd´, tylko prawd´, nieczego nie ujmujàc i niczego nie dodajàc. Mów prawd´
o KoÊciele, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy.
PO¸O˚ENIE PAPIE˚A PAW¸A VI /*/
/*/ Ten ust´p, jak i za nim idàce, rzucajà Êwiat∏o na wyznania demonów, dotyczàce Papie˝a, zamieszczone w publikacji pod tytu∏em “Rewelacje o Papie˝u Pawle VI, dublerze watykaƒskim” (egzorcyzm z dnia
16 Stycznia 1976 r.(, którym towarzyszà uwagi wyjaÊniajàce Jean Martyàego we francuskim przek∏adzie.
J: Papie˝ jest obecnie m´czennikiem. W pewnym sensie zosta∏ on ju˝ z∏o˝ony z urz´du i pragnà∏by
umrzeç. Wola∏by doprawdy nie ˝yç w tych okolicznoÊciach. Dr´czy go i zamar-twia myÊl, ˝e to, co mówi,
nie jest publikowane dla Êwiata, a w miejsce tego jest podawane do publicznej wiadomoÊci to, czego ˝yczà
sobie kardyna∏owie. We wszystkich przypadkach wielu kardyna∏ów, nie wszyscy, lecz wielu, jest w to
zamie-szanych. Zosta∏ on straszliwie oszukany. Jego wi´zienie jest o wiele gorsze od normalnego
wi´zienia. My, demoni, bardzo naƒ napieramy. Robimy wszystko, co jest w naszej mocy. Ju˝ wiele
osiàgn´liÊmy.
E: Mów dalej. Mów prawd´… nic tylko prawd´.
J: Zosta∏ on pozbawiony swojej wolnoÊci… tak i˝ w gruncie rzeczy nie mo˝e d∏u˝ej robiç niczego
wa˝nego. Oto czemu mówimy o nim, jak o powolnym robaku, który mo˝e jedynie poruszaç si´ bez bólu,
pe∏zajàc po ziemi. Nie mo˝e on nic powiedzieç ani na prawo, ani na lewo, ani do przodu, ani do ty∏u.
OdpowiedzialnoÊç za to ponoszà fa∏szywi ludzie, którzy chcieliby. ˝eby ju˝ odszed∏.
E: Mów dalej. Powiedz prawd´, ca∏à prawd´, nic tylko prawd´, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
Mów dalej to, co masz powiedzieç z rozkazu Nieba.
JEST ON WIELKIM PAPIE˚EM LECZ JEGO R¢CE I NOGI SÅ SP¢TANE
J: Musicie si´ modliç za Papie˝a. Jest w gorszym po∏o˝eniu od m´czennika. Wola∏by on raczej byç
ukamienowany. jak diakon Stefan /*/. Jest on wielkim Papie˝em, aczkolwiek jest zmuszony do milczenia.
Dêwiga on krzy˝. Nieliczni mogà go oglàdaç, choç wydaje si´ ma∏ym i bezsilnym. Zrobi∏ on pewne b∏´dy
na poczàtku swojej drogi, które sp´ta∏y mu r´ce i nogi, a nawet j´zyk. Krzyczy do Nieba. Chcia∏by on na
powrót przywróciç starà liturgi´ i Msz´ Trydenckà. Nie mo˝e jednak tego zrobiç, bo jego r´ce i nogi sà
sp´tane.
/*/ Co do ukamienowania diakona Stefana, patrz Dzieje Apostolskie r. 7 w. 54-60.
E: Mów prawd´, na rozkaz NajÊwi´tszej Dziewicy. Mów prawd´, i nic tylko prawd´, o KoÊciele oraz o
Papie˝u Pawle VI.
J: Mo˝ecie byç pewni, ˝e Papie˝ Pawe∏ VI chcia∏by przywróciç Msz´ Trydenckà. Czy oglàdacie w
telewizji, czy te˝ czytacie jakàÊ cz´Êç tych okropnoÊci, powinniÊcie byç pewni, ˝e nie pochodzà one od
niego.
E: Mów prawd´, w imi´…
SAM BÓG OJCIEC B¢DZIE INTERWENIOWA¸
J: Robià z nim, co chcà /*/. Sà niby wilki wyjàce w czasie zamieci . To jest tym, czego chcà “nowoczeÊni”
ludzie i t∏umy. Dlatego cieszà si´ popularnoÊcià. Ca∏kiem niedawno pewni trzymajàcy si´ tradycji
kap∏ani, którzy poprzednio mieli wàtpliwoÊci co do zamiarów Papie˝a, zostali wprowadzeni w b∏àd. Ale
tak, jak si´ majà rzeczy, myÊli Papie˝a nie sà ju˝ d∏u˝ej j e g o myÊlami.
(**). Teraz w tych czasach, nies∏ychanego zam´tu, Papie˝ nie mo˝e praktycznie nic wi´cej uczyniç.
Teraz jest wi´c koniecznym, by Sam Bóg interweniowa∏… i zrobi On to niezad∏ugo, owszem bardzo rych∏o.
92
/*/ JesteÊmy przed “ukrytà rewoltà”, o której pisze Êw. Pawe∏ (II Do Tessaloniczan 2: 7).
Podobnie wypowiada si´ Pan nasz do francuskiej wybranej duszy imieniem Jeannette w dniu 1
Sierpnia, 1976 r.: “Papie˝ otworzy∏ drzwi wszystkiemu, co si´ dzieje. P∏acze on z tego powodu krwawymi
∏zami”.
(**) -pochodzà one od oszusta (sobowtóra Paw∏a VI).
E: Co masz na myÊli, mówiàc “niezad∏ugo”” Za kilka lat”
J: Nie. Nie tak. To jest zakryte bardziej, ni˝ myÊlicie.
E: Powiedz prawd´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów o KoÊciele i Papie˝u. Mów, co masz
powiedzieç, lecz nic poza prawdà. Mów tylko prawd´.
J: Najgorszà rzeczà dla Papie˝a jest to, ˝e widzi, i˝ nawet “tradycjonaliÊci” majà wàtpliwoÊci co do jego
zamys∏ów i ˝yczeƒ. Nie mo˝e jednak nic zrobiç, Jego wrogowie interweniujà we wszystko, co czyni.
PrzypuÊçmy, ˝e chce wys∏aç z Watykanu list. List nie dochodzi do miejsca swego przeznaczenia, nie jest
w tej samej formie, w jakiej zosta∏ wy-s∏any. Jest zmieniany, zanim dotrze na poczt´.
E: Dlaczego Papie˝ nie przemówi (o tych rzeczach) w czasie swych audiencji, w czasie swych publicznych wystàpieƒ” Przecie˝ mo˝e mówiç. Przecie˝ mo˝e przemawiaç.
J: W wielu wypadkach nie mo˝e. Wielekroç ledwo wie, co mówi. Oto jak robi si´ te straszne b∏´dy i
zamieszanie /*/. Jest to nieszcz´Êliwy Papie˝. B∏ogos∏awiona Dziewica ubolewa nad nim, Chrystus tak˝e.
Ale musi on prze˝yç swe m´czeƒstwo do koƒca.
/*/ Wychodzà one od dublera Papie˝a Paw∏a VI, który jest oszustem. WyjaÊnia to wiele rzeczy. Patrz
rewelacje demonów (2-ga cz´Êç egzorcyzmu z dnia 16 Stycznia, 1970 r.)
Od dawna wola∏by on raczej byç zamordowanym przez swoich kardyna∏ów, ani˝eli ˝yç dalej w ten
sposób. Wie on, i˝ sà oni przeciwko niemu. Jest on niezmiernie uczuciowy i czuje to. Jego nerwy sà stargane i napi´te do ostatecznoÊci. Nie jest on silnym Papie˝em, bo oni nie chcieliby takiego. Zaj´∏oby to im
bowiem zbyt wiele czasu, by go usunàç.
E: Mów prawd´. Wyjaw ca∏à prawd´ bez os∏onek, w imi´ NajÊwi´tszej Dziewicy. Zakazujemy ci ∏gaç i
mamiç nas.
J: To by∏o cz´Êcià Bo˝ego planu. Teraz sytuacja jest taka, jaka jest, aby na urz´dzie papieskim by∏
pokorny. Oto dlaczego by∏o koniecznym, aby Pawe∏ VI by∏ wybranym na te czasy. Oni Sami (pokazuje do
góry) bolejà nad nim. Jednak˝e to wszystko nie b´dzie zbyt d∏ugo trwa∏o. Lecz wydaje mu si´ to d∏ugim
czasem, bo dni wyd∏u˝ajà si´ dla niego w tygodnie, a nawet w miesiàce. Musicie si´ za niego modliç.
Musicie si´ o wiele wi´cej zaƒ modliç. Jest rzeczà przera˝ajàcà widzieç KoÊció∏ zniszczonym i wywróconym do góry nogami. Musicie wierzyç, i˝ chcia∏by on,˝eby wszysztko by∏o nadal robione po dawnemu.
Wola∏by równie˝, ˝eby Sobór nie zosta∏ nigdy zwo∏any. Jest w pe∏ni Êwiadomy, ˝e to wszystko wynik∏o z
Soboru – te wielkie, niszczycielskie, katastroficzne nast´pstwa. Nie mo˝e jednak ich obecnie zatrzymaç,
nawet poprzez modlitw´ /*/.
/*/ Musi byç w dodatku ofiara: Boska (Prawdziwa Msza) oraz ludzka (nawet m´czeƒstwo).
Pan nasz, Jezus Chrystus, objawi∏ wybranej duszy imieniem Jeannette dwa warunki dla odnowy: –
(a) powszechny ruch publicznej modlitwy, pokuty i zadoÊçuczynienia
(b) powrót do “Prawdziwej Mszy” (26 Czerwca, 1972 r. oraz 23 Czerwca, 1973 r. –- wyciàgi z pos∏aƒ
“Parce Domine”).
Co do dalszych rewelacji demonów dot. KoÊcio∏a, patrz egzorcyzm z dnia 18 Czerca, 1977 r.
E: Mów dalej. Powiedz, co musisz o KoÊciele i o Papie˝u, w imi´ NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Nale˝y podaç do wiadomoÊci wszystkim biskupom, i˝ Papie˝ nie ma ju˝ kontroli (nad tym, co si´
dzieje – przyp. t∏umacza). Jednak˝e oni temu nie uwierzà. Sà Êlepcami. Na co zda∏a si´ ich uczonoÊç, ich
doktoraty, ich inteligencja” je˝eli sà Êlepcami i nie mogà uwierzyç. My wiemy o tym du˝o wi´cej, du˝o
wi´cej od biskupów.
E: Mów prawd´ i nic nadto, w imi´ NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Oni bojà si´ jeden drugiego. Obawiajà si´ ludzi. L´kajà si´, ˝e przyjdà ci´˝kie czasy. Ka˝dy jeden z
nich pragnie taƒczyç, jak grajà ludzkie skrzypce, lecz smyczek nie wyciàga przyjemnych tonów.
93
E: Mów dalej prawd´, w imi´ NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Te skrzypce sà pozbawione dêwi´ku, tak i˝ wkrótce b´dzie zgo∏a niemo˝liwoÊcià, by wyda∏y dêwi´k
–- i to jest tym, co ma czelnoÊç zwaç si´ KoÊcio∏em! Czy rozumiecie”! To nadal chce nazywaç si´
KoÊcio∏em. Przekl´ty, przekupny, wywrócony do góry nogami KoÊció∏. Czy˝ to nie jest tym, czego wierni
ju˝ nied∏ugo nie b´dà mogli Êcierpieç… czego nie b´dà mogli nazywaç KoÊcio∏em /*/.
/*/ Potwierdza to Belzebub (egzorcyzm z dnia 7 Listopada, 1977 r.): “To, co dziÊ nazywa si´ KoÊcio∏em,
ju˝ niezad∏ugo nie b´dzie KoÊcio∏em w oczach Tych na WysokoÊci”.
E: Wyjaw obecnie, co NajÊwi´tsza Dziewica mia∏a na myÊli, mówiàc, jak ˝eÊ powiedzia∏: “To jest
przekl´ty KoÊció∏””
J: Ona tak nie powiedzia∏a. To my jesteÊmy tego zdania.
E: Mów jedynie prawd´, i jednynie to, czego ˝yczy Sobie NajÊwi´tsza Dziewica.
J: Mimo wszystko jest to prawda. W pewnej mierze jest to te˝ tym, czego Ona ˝àda ode mnie, a˝ebym
oznajmi∏.
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy nie mów niczego poza prawdà. Oznajmij ca∏à prawd´.
J: Dosz∏o nieomal ju˝ do tego, ˝e sekty b´dà wkrótce lepsze od waszego katolicyzmu. Sekty b´dà
niebawem w lepszym po∏o˝eniu, bo nie majà one swojej wiedzy, ani te˝ nie sà prowadzone przez Ducha
Âwi´tego, który zawsze prowadzi∏ KoÊció∏. Sekty g∏oszà, ˝e jest Duch Âwi´ty, lecz sà to w istocie rzeczy
tylko ich w∏asne idee, które chcà rozpowszechniç na ca∏y Êwiat. Sà jednak nadal niektórzy spoÊród nich
(biskupów), którzy woleliby nie rozpowszechniaç tak bardzo tego rodzaju (nowomodnego) katolicyzmu;
woleliby oni, by rzeczy sz∏y raczej po dawnemu. Chcieliby tego, ale sà zbyt tchórzliwi. Ich tchórzliwoÊç
Êwiadczy przeciwko nim i ich bardzo wysokim stanowiskom, tak bardzo zwiàzanym z Tym (pokazuje do
góry).
E: Mów dalej prawd´ w imi´…
J: Gdyby by∏o du˝o modlitwy, to niektórzy ujrzeliby znów Êwiat∏o; lecz dla wielu jest ju˝ za póêno.
Niebo smuci si´ z tego powodu. B∏ogos∏awiona Dziewica smuci si´ z tego powodu. Papie˝ tak˝e zamartwia
si´ z tego powodu. Ci trzej Chrystus, B∏ogos∏awiona Dziewica oraz Papie˝ sà zgodni w tym wzgl´dzie. Oni
jedynie zgadzajà si´ w dzisiejszych czasach. Natomiast kardyna∏owie – lub przynajmiej wielu spoÊród
nich – nie sà zgodni. To, co robià, sprzeciwia si´ Tym, tam w Górze (pokazuje do góry), jak równie˝ temu,
czego ˝yczy sobie Papie˝. Papie˝ znajduje si´ w ci´˝kiej, ci´˝kiej sytuacji.
E: Mów dalej prawd´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Powiedz wszystko, co masz powiedzieç, w
imi´…
SAM BÓG OBALI MODERNIZM
J: Boimy si´ Papie˝a. Jedynym faktem jest to, i˝ nie musimy d∏u˝ej obawiaç si´ go tak bardzo; gdy˝
kardyna∏owie kierujà Watykanem.
Papie˝ bezustannie cierpi, lecz w ostatecznym rozrachunku mo˝e on ocaliç przez to wi´cej dusz, a tak˝e
pozyskaç wi´cej, ni˝ byÊmy chcieli.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, nic tylko prawd´. Mów dalej.
J: To, co teraz nastàpi, to to, i˝ Sam BÓG b´dzie musia∏ przewróciç wszystko dooko∏a i obaliç modernizm. Wszystko rozpocznie si´ znowu od punktu, w którym si´ znalaz∏o, wracajàc znów na dobre Êcie˝ki
dawnej tradycjnej przesz∏oÊci, czyniàc, co trzeba i czego Oni , tam w górze (pokazuje do góry), Sobie ˝yczà,
a nie co ludzkoÊç stworzy∏a sobie sama dla siebie.
E: Mów dalej. Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i tylko prawd´.
J: JeÊliby Papie˝ nie zosta∏ odizolowany /*/ i tak ciàgle pilnowany ze wszystkich stron, to wówczas
mia∏by jeszcze doÊç si∏y, by kontrolowaç swoje s∏owa, by poprzez nie dotrzeç do Êwiata. Ale w ciàgu tych
ostatnich paru miesi´cy sta∏o si´ to dlaƒ niemo˝liwoÊcià.
Praktycznie nic z tego, co chcia∏by opublikowaç, nie dociera do publicznej wiadomoÊci: z miejsca temu
przeciwdzia∏ajà, przerabiajà to, zmieniajà to… a˝ do zfa∏szowania prawdy. To, co wychodzi z Watykanu,
jest fa∏szowane.
/*/ “Na Watykanie” (Egzorcyzmowanie Belzebuba w dniu 7 Listopada, 1977 r. dostarcza nast´pujàcych
szczegó∏ów: “Wi´kszà cz´Êç czasu sp´dza on w swoich apartamentach. Od czasu do czasu usuwajà go
nagle, gdy zjawia si´ ktoÊ z wizytà (i inny Papie˝ – podstawiony dubler – jest wprowadzany). WI¢KSZÅ
94
CZ¢ÂÇ CZASU – dawny, prawdziwy Papie˝ nie jest d∏u˝ej przedstawiany poza rzadkimi wyjàtkami …
kiedy zaczyna swój dzieƒ, podajà mu zastrzyk, by go o˝ywiç, tak by by∏ zdolny cokolwiek powiedzieç…”
Kardyna∏owie nie wzdragajà si´ przed ˝adnymi sposobami, by rozg∏aszaç swoje nowatorstwa. Nie ma
dla nich nic nikczemengo lub niskiego, poniewa˝ sà to Ostateczne Czasy. GdybyÊmy nimi nie kierowali
na tej drodze i gdybyÊmy nie mieli kardyna∏ów w swej mocy, natenczas bardziej by si´ sami kontrolowali.
Atoli poniewa˝ wszystkich ich w ko∏o mocno pop´dzamy i poniewa˝ tak wielu mistrzów czarnej magii
kroczy naszymi tropami, przeto mamy kardyna∏ów w obecnych czasach ca∏kowiecie pod naszà kontrolà
(**).
Najlepszà rzeczà dla was jest obecnie modliç si´ do Ducha Âwi´tego. Jak ju˝ uprzednio rzek∏em, ja sam
i Akabor, odnoÊnie pos∏uszeƒstwa, oÊwiadczam wam, ja, Judasz, ˝e nie ma ju˝ d∏u˝ej obowiàzku byç
pos∏usznym /***/.
/*/ Nie zapominajàc o Êwi´tokradzkich okropnoÊciach czarnych mszy, nazywanych s∏usznie przez “wtajemniczonych” “szataƒskimi mszami”.
(**) Dalszy kontekst wskazuje, ˝e nie dotyczy to wszystkich kardyna∏ów, o których jest tu mowa.
/***/ “Teraz” gdy szatan wsz´dzie panuje, nawet w KoÊciele.
POS¸USZE¡STWO KOÂCIO¸OWI
E: Mów prawd´ o KoÊciele. Mów dalej w imi´… Nie wolno ci k∏amaç.
J: To dziwne, ˝e pos∏uszeƒstwo nigdy nie by∏o tak du˝e, ˝e tak si´ wyra˝´, jak obecnie. Teraz nagle
pos∏uszeƒstwo jest “w modzie” (sarkastyczny Êmiech).
E: Mów dalej prawd´, tylko prawd´, i nic ponadto, z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Nagle wszyscy oni (kardyna∏owie zdrajcy – przyp. t∏uma-cza) wzywajà do pos∏uszeƒstwa.Teraz sta∏o
si´ ono takie ∏atwe.
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, a nie to, co wy, demony, chcecie powiedzieç; w imi´…
J: Com ju˝ powiedzia∏, ma potwierdzenie na WysokoÊciach. Musimy wyznaç t´ przekl´tà prawd´.
Obecnie jest poniekàd ∏atwo byç pos∏usznym… bo ci, którzy majà nowomodny poglàd na ˝ycie i którzy
kochajà si´ w pieniàdzach i tym podobnych rzeczach, dla tych pos∏uszeƒstwo przychodzi obecnie jak
ciÊni´cie wszystkiego poza lini´ horyzontu na podobieƒstwo kuli dzia∏owej. Poprzednio nie by∏o tego
rodzaju nowatorstw, lecz obecnie sta∏y si´ one znów ideami przewodnimi.
E: Mów prawd´ z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy, i nic tylko prawd´.
J: To nam ca∏kowicie odpowiada, Mo˝e tak dziaç si´ dalej, jak dzieje si´ obecnie. Ale Ci, na
WysokoÊciach, majà inne plany, które woleliby raczej od tych, które sà ; ale tak potrzeba, by wype∏ni∏a
si´ Ewangelia. Wszelkie ich zamierzenia muszà si´ dokonaç, nawet wÊród wielkich katastrof, nawet
wÊród wielkich trudnoÊci i konfliktów mi´dzy narodami.
E: Mów dalej. Mów prawd´ z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy.
OBRZ¢DY LITURGICZNE
J: Dnia 4 Sierpnia (1975 r.) Akabor zosta∏ zmuszony mówiç o Mszy i o “Asperges me” , która to modlitwa powinna byç na powrót przywrócona na poczàtku Mszy. Po niej musieliÊmy uciekaç ze Êwiàtyni. To
prawda.
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto. Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Bez tego (bez kropienia wodà Êwi´conà) przebywamy w Êwiàtyni. By∏oby lepiej, gdyby kap∏ani zaczynali Msz´ Âwi´tà od pokropienia wodà Êwi´conà, i to od o∏tarza a˝ do progu Êwiàtyni, jak to by∏o w
zwyczaju w dawnych czasach. To równie˝ zmusza∏oby nas uciekaç z wewnàtrz ludzi /*/.
/*/ Woda Êwi´cona we wszystkich swych Êwi´tych zastosowaniach jest sakramentem (Êwi´toÊcià),
którego prawdziwe skutki sà zauwa˝alne w modlitwie liturgicznej Êwi´cenia wody:”Niech˝e ta woda
b´dzie Êwi´tà i oczyszczonà… oraz uwolnionà od wszelakich napaÊci nieprzyjaciela i od wszelkiego rodzaju z∏a. Niech stanie si´ ˝ywà fontannà, ˝yciodajnà wodà, czystym strumieniem, tak by ci wszyscy, którzy
majà byç zanurzeni w tej obmywajàcej kàpieli zbawienia, otrzymali Ducha Âwi´tego, który by w nich
dzia∏a∏, i otrzymali ∏ask´, by stali si´ ca∏kowicie oczyszczonymi”.
W ten sposób woda jest “kàpielà zbawienia”, przygotowaniem do otrzymania Ducha Âwi´tego, który by
dzia∏a∏ w cz∏owieku. Jest przeto ona znakiem zbawienia i instrumentem odkupienia.
95
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, ca∏à prawd´, i nic tylko prawd´.
J: Innymi z naszych zamierzeƒ jest wprowadzenie rozproszenia w zgromadzeniu wiernych. Kiedy
mianowicie kap∏an kroczy przez Êwiàtyni´ z wodà Êwi´conà (skrapiajàc nià ludzi), wtedy ludzie lepiej si´
modlà /*/. Prócz tego ruguje to tak˝e idee i moce czarnej magii (**).
/*/ Patrz poprzednia uwaga.
(**) Nigdy nie mo˝na mówiç o tym zbyt cz´sto. “KoÊció∏ Szatana” stoi, zawsze i wsz´dzie, w opozycji do
Âwi´tego KoÊcio∏a Bo˝ego. Wszelkie koÊcio∏y i kaplice sà celem ataków dla praktyk czarno-magicznych,
kierowanych z dala przeciwko nim. Tak tedy Econe powinno byç opasane dziewi´cioma miejscami
szataƒskiego kultu, przy czym wszystkie te miejsca powinny byç skierowane przeciw niemu. Jest przeto
rzeczà zadziwiajàcà, ˝e Econe dawa∏o dotychczas odpór i ˝e nadal daje tego rodzaju atakom diabelskim.
E: Z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, mów prawd´.
J: Nale˝y stanowczo przywróciç “Asperges me”, praktyk´ czynienia 33 znaków Krzy˝a podczas Mszy,
trzykrotne odmawianie “Panie, nie jestem godzien”, a na koƒcu Mszy modlitw´ do Êw. Micha∏a
Archanio∏a oraz trzy razy “ZdrowaÊ Maryjo”. MyÊmy to usun´li. Jest to naszym dzie∏em, a tak˝e tych kardyna∏ów, którzy sà pod naszà w∏adzà.
E: Mów dalej prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
MSZA TRYDENCKA /*/ CZY NOWY PORZÅDEK “ORDO MISSAE”
/*/ Takà jest prawdziwa nazwa. Z powodu wczeÊniejszych nadu˝yç oraz pewnych rozbie˝noÊci ogólne
regu∏y dla Mszy Âwi´tej zosta∏y okreÊlone przez Sobór Trydencki (Dekret “De Sacrificio Missae” z dnia
11 Paêdziernika 1562 r). Od tego czasu te˝ pochodzi sama nazwa Mszy – “Msza Trydencka”. Nast´pnie,
odnoÊne przepisy zosta∏y skodyfikowane i zrytualizowane przez póêniejsze dekrety Êw. Piusa V (Bulla
“Quo Primum” z dnia 14 Lipca 1570 r; skàd te˝ pochodzi nazwa, b´dà w obiegu – “Msza Piusa V “).
J: Ponadto Ci, tam w Górze (pokazuje do góry) wolà Msz´ Trydenckà od Mszy w j. niemieckim (tak˝e
francuskim, angielskim i innych), a tak˝e od Mszy Nowych, jako ˝e nie mo˝e byç ona ÊciÊle prze∏o˝ona
(na owe j´zyki).
E: Czy masz na myÊli Msz´ Trydenckà” Powiedz prawd´. Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, i nic tylko
prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Te teksty sà trudne, by mo˝na je by∏o t∏umaczyç na j. niemiecki (**). Oto dlaczego niew∏aÊciwe
s∏owa, które wchodzà do przek∏adów, majà ma∏o b∏ogos∏awieƒstw w czasie Mszy /***/. Wszystko, co nie
jest dok∏adnie powiedziane, tak jak chce tego Chrystus, powoduje umniejszenie b∏ogos∏awieƒstw. Odnosi
si´ to szczególnie do Konsekracji: s∏owa Konsekracji muszà byç dok∏adnie wypowiadane w poprawny
sposób. Nie mo˝na zmieniç ani jednej sylaby. Wszystko musi byç wymówione ÊciÊle poprawnie. Czy
wiecie, jak u nas, w naszym miejscu (w Piekle) wszystko jest doskonale dobrze zorganizowane” Nawet
w KoÊciele katolickim rzeczy nie sà d∏u˝ej prowadzone w tego rodzaju zorganizowany sposób, jak sà tam,
skàd ˝eÊmy przyszli.
(**) To samo dotyczy wszystkich innych j´zyków wspó∏czesnych, które sà w u˝yciu. ¸acina bowiem,
b´dàc j´zykiem martwym, przez swà niezmiennoÊç nie podlega dalszemu rozwojowi, i tak jest hamulcem
dla fantazyjnych interpretacji i fa∏szywych przek∏adów, które mo˝na znaleêç tak cz´sto w przek∏adach na
krajowe j´zyki.
/***/ Patrz “Msza Âwi´ta”.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i nic tylko prawd´.
ÂWI¢TA KATOLICKIE
J: Âwi´ta… katolickie Êwi´ta. Wszystko jest bez∏adnie pozmieniane: daty sà poprzestawiane i ludzie
nie mogà ju˝ ustaliç ich miejsca. Dawniej mogli je znaç naprzód: “Teraz” nadchodzi takie to a takie
Êwi´to… obecnie zaÊ… (ironiczny Êmiech).
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Obecnie ludzi zgo∏a nie orientujà si´, kiedy te dni Êwiàteczne wypadajà, ani te˝ jakie sà ich daty.
Jest to bezmyÊlna strata dla ka˝dego oprócz nas; gdy˝ ludzie zwykli byli przygotowywaç si´ do Êwiàt,
96
które przyjÊç mia∏y, tygodniami naprzód, Teraz nie mogà tego d∏u˝ej robiç, lub robià to rzadko, bo nie
majà ustalonych dat w swoich umys∏ach. W ka˝dym kalendarzu znajdujà si´ ró˝ne daty. Jak zatem
mo˝na oczekiwaç, by do nich si´ przygotowywali” Czy˝ to samo nie nastanie pewnego dnia w pewien
sposób i w KoÊciele – ze strony biskupów i kap∏anów, a nast´pnie póêniej w ich w∏asnych domach, i˝ b´dà
obchodzili dawne Êwi´ta, jak im si´ b´dzie ˝ywnie podoba∏o”
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Uwierzcie nam jednak, ˝e nawet tam, gdzie ˝yjemy, w Piekle, dawne Êwi´ta sà nadal w mocy. Majà
one o wiele wi´kszy wp∏yw tam, gdzie jesteÊmy, ani˝eli tu, gdzie ˝yjecie, na ziemi. JesteÊcie o tym dobrze
uwiadomieni na podstawie Êwi´ta Pani z Góry Karmel.
E: Mów prawd´, niczego nie ukrywajàc, i tylko prawd´, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
ÂWI¢TO WSZYSTKICH ÂWI¢TYCH I DZIE¡ ZADUSZNY
J: Wszystkie Êwi´ta powinny byç przywrócone na dawne miejsce. Dzieƒ Êwi´ta dusz to inna idiotyczna
historia.
E: Mów z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
J: Dusze w CzyÊcu znajdujà si´ w bardzo niekorzystnym po∏o˝eniu. Dawnymi czasy zwyk∏o si´ nawiedzaç cmentarze. Ka˝da modlitwa tam odmawiana zyskiwa∏a jakiÊ odpust: dusza mog∏a wskutek tego
pójÊç prosto do Nieba. DziÊ ju˝ to si´ nie dzieje: to znaczy, niektórzy ludzie jeszcze chodzà na cmentarze,
lecz nie dbajà ju˝ o to, ˝eby to robiç (tj. modliç si´ za zmar∏ych – przyp. t∏umacza). Jest to wina kleru,
gdy˝ on to zniszczy∏. G∏oszà oni dziÊ, i˝ te odpusty nie majà dziÊ ju˝ zastosowania i ˝e jeden tylko z nich
je posiada, to znaczy, w dniu Wszystkich Âwi´tych. Czego zatem oczekujecie, by Dusze Âwi´te zyskiwa∏y
teraz pomoc w jednym dniu , w jednym jedynym dniu odpustowym”
Ach! Dawniej tysiàce i tysiàce dusz otrzymywa∏o wyzwolenie, mo˝na by rzec, miliony… a teraz” Teraz
nie jest to dla nich mo˝liwe, teraz jest to dla nich wielkà stratà: wo∏ajà o pomoc, a nikt nie przychodzi.
Obecnie jesteÊmy w okresie nadchodzàcych Êwiàt (N.B. egzorcyzm mia∏ miejsce w dniu 31 Paêdziernika).
Wszystkim nale˝a∏o by o tym powiedzieç. Lecz jeÊli o to chodzi, nikt by w to nie uwierzy∏ (ha∏aÊliwy
Êmiech diabelskiej radoÊci).
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: To nie by∏o trudnym: po prostu iÊç na cmentarz, pokropiç miejsce wodà Êwi´conà, mówiàc przy tej
czynnoÊci: “Wieczny odpoczynek racz im daç, Panie”, i czasem odmówiç “Ojcze nasz” lub jakàÊ innà modlitw´ tego rodzaju, która przysz∏a na myÊl. Kiedy takie modlitwy by∏y odmawiane z w∏aÊciwà intencjà,
wówczas dusza by∏a aktualnie uwalniana z CzyÊca. Dzia∏o si´ to za ka˝dà jednà modlitwà. A teraz, nawet
dobrzy skàdinàd ludzie, którzy jeszcze w to wierzà, sà wprowadzeni w b∏àd, gdy˝ powiada im si´: “Nie
mo˝esz uzyskaç takiego to a takiego odpustu, gdy˝ nie jest on d∏u˝ej wa˝ny”.
OczywiÊcie jest to przewybornym dla nas w Piekle (Êmiech z∏oÊliwej radoÊci).
E: Mów jedynie z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy, i nic tylko prawd´, ca∏à prawd´.
J: Dla tego wielkiego odpustu, w dniu Wszystkich Âwi´tych, jaki mo˝na jeszcze uzyskaç, wed∏ug
nowomodnych kap∏anów, wielu ludzi znajduje, i˝ szeÊç “Ojcze nasz”, itd. jest zbyt d∏ugà modlitwà do
odmówienia.
Innà rzeczà, z powodu której ten odpust zosta∏ ograniczony do jednej tylko modlitwy, jest to, ˝e obecnie zaledwie ma∏a iloÊç dusz zyskuje wyzwolenie, nie wi´cej. Bóg Sam – On jeden, tam w Górze (pokazuje do góry) – naprostuje ludzkie myÊli w tej materii. Jednak˝e, bez wàtpienia, dla wielu b´dzie ju˝ za
póêno, b´dzie zbyt póêno.
Musz´ dodaç, i˝ posiada to g∏´bszy zwiàzek z dniami Êwiàtecznymi, ni˝ sàdzicie. W czasach obecnych
utraci∏y one swà wa˝noÊç, szczególnie zaÊ te, które dotyczà Êwiàt B∏ogos∏awionej Dziewicy, Âwi´to przypadajàce na dzieƒ 8 Grudnia nie zosta∏o co prawda zniesione, lecz co to znaczy” Jest wiele innych wielkich Êwiàt. Dla przyk∏adu Êwi´to naszej Pani z Góry Karmel i kilka innych wielkich Êwiàt oraz innych
rocznic. KIedy ludzie nie chodzà w tych dniach do Êwiàtyƒ, aby b∏agaç B∏ogos∏awionà Dziewic´ o pomoc,
otrzymujà mniej ∏ask; jest to dla nich bardzo powa˝na strata, za to dla nas jest to wspania∏y zysk.
E: Mów jedynie z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i tylko samà prawd´.
KAP¸A¡STWO I TROSKA O DUSZE KAP¸ANI I ¸ASKA
J: Je˝elibym nie by∏ do tego przyniewolony, by mówiç, to wola∏bym tego nie rozg∏aszaç.
E: Mów dalej, w imi´… ca∏à prawd´
97
J: Chcia∏bym w ogóle przestaç o tym mówiç.
E: Mów dalej. Mów z rozkazu Niepokalanej Dziewicy, i nic tylko prawd´, w imi´…
J: Niemieckie przys∏owie powiada: “Tylko ten, co p∏ynie pod pràd, ma Êwie˝à wod´”, jest to bardzo
prawdziwe. Wielu kap∏anów, ˝e tak si´ wyra˝´, wkrótce b´dzie p∏yn´∏o w cuchnàcym, brudnym nurcie, i
nie b´dà nawet o tym wiedzieli; i coraz g∏´biej b´dà si´ w nim zanurzali.
Jest naprawd´ trudno p∏ynàç pod pràd, lecz ma si´ Êwie˝à wod´. Jest to raczej ∏askami, które Oni, tam
w Górze, chcà, abyÊcie otrzymywali; lecz tak jak si´ rzeczy dziÊ majà, dotyczà one o wiele wi´cej dusz.
Wi´cej dusz zyskuje wybawienie przez Msz´ Trydenckà, czyli Msz´ ¸aciƒskà /*/, ni˝ przez kap∏anów,
którzy nie odprawiajà jej we w∏aÊciwy sposób, jako ˝e daje to wiele b∏ogos∏awieƒstw. Nie ma ju˝ d∏u˝ej
b∏ogos∏awieƒstw w owych Êwiàtyniach, bo my jesteÊmy tam obecni, chasamy i taƒczymy tam i niebawem
przewy˝szymy liczebnie ludzi.
/*/ Sà to dwie odr´bne rzeczy, lecz dzi´ki temu, co ktoÊ zdo∏a∏ przeczytaç, mo˝e pojàç, ˝e nawet niezale˝nie od wy˝-szoÊci rytua∏u trydenckiego samego w sobie ∏acina posiada wy˝szoÊç nad j´zykami krajowymi, w których Msza jest dziÊ odprawiana.
E: Mów prawd´ z rozkazu Niepokalanej Dziewicy, w imi´…
J: B´dziemy niezabawem taƒczyç w tak wielkiej liczbie, ˝e w Êwiàtyni zabraknie miejsca dla ludzi
(Êmiech pe∏en sarkazmu i niepohamowanej diabelskiej radoÊci).
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Bo ka˝dà jednà ludzkà osob´ mo˝na zastàpiç dwoma, trzema lub nawet wi´cej demonami; o ile dana
osoba jest mniej pobo˝na ni˝ zwykle bywa (uràgliwy rechot diabelskiej uciechy).
NIEWIASTY W SANKTUARIUM I PRZY PULPICIE
J: A to czytanie “twarzà ku ludziom”. Jest to dla nas ogromny zysk. Lecz jest on tym bardziej wa˝ny,
gdy kobiety obnoszà si´ przy tym w sanktuarium (Êmiech z∏oÊliwej radoÊci).
E: Mów prawd´, w imi´ Jezusa, Judaszu Iszkarioto.
J: Innà rzeczà, która ma miejsce, gdy niewiasty nadal tak przed wszystkimi paradujà, jest to, ˝e nawet
niektóre pobo˝ne osoby, tak m´˝czyêni, jak i kobiety, którzy rzeczywiÊcie si´ modlà, widzàc je tak wystrojonymi, zadajà sobie pytanie: “Co ona ma na sobie” Jak jej to pasuje” Czy jej uczesanie jest odpowiednie do stroju” (g∏oÊny Êmiech z∏ej radoÊci).
E: Mów prawd´, w imi´ NajÊwi´tszej Trójcy.
J: Azali ma ona buty wed∏ug ostatniej mody” Czy sà one dwa, trzy cale wy˝sze od jej poprzedniczki”
Czy przeodziewa ona szare, czy kolorowe poƒczochy” (wybuch Êmiechu).
E: Judaszu, mów prawd´, i nic tylko prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Co to za lanca zwisa jej w majtkach” (sarkastyczny Êmiech).
E: Od tej chwili mów tylko to, czego ˝yczy Sobie NajÊwi´tsza Dziewica, i to tylko nam przekazuj, a nic
ponadto. To, coÊ powiedzia∏ przysz∏o od was /*/.
/*/ To znaczy, jest waszego autorstwa.
J: By∏em poniekàd zmuszony to powiedzieç… Musz´ dalej rzec, ˝e to rzeczywiÊcie jest jakàÊ cz´Êcià
drogi. W umys∏ach rodzà si´ takie myÊli, a przede wszystkim ludzie gapià si´ na jej twarz (**), którà mogà
wówczas wyraênie oglàdaç. W dawnych czasach kobiety by∏y zawoalowane, lecz to by∏o dawno temu.
Jednak˝e choç wolno im obecnie byç niezawoalowanymi, to nie powinny one przebywaç w sanktuarium
Êwiàtyni /***/. Papie˝ oraz Oni, tam w Górze (pokazuje do góry), nie chcà ˝adnej z tych rzeczy.
(**) Wydaje si´ rzeczà oczywistà, i˝ demon, poniewolny rzecznik B∏ogos∏awionej Dziewicy, pominà∏,
prawdopodobnie z braku odpowiednich wskazaƒ ze strony Królowej WszechÊwiata, m´skie uwagi i myÊli,
jakie pojawiaç si´ mogà w takich okolicznoÊciach, kiedy nabo˝noÊç jest na pewno raczej wàtpliwa, by
wypowiedzieç je na koƒcu. Uwagi, któreÊmy s∏yszeli nie pozostawiajà co do tego ˝adnej wàtpliwoÊci.
/***/ “˚adnych niewiast w sanktuarium. Te praktyki sprzeciwiajà si´ Moim ˝yczeniom” (“Parce
Domine” – pos∏anie z dnia2 Lipca 1972).
E: Mów prawd´, i tylko prawd´, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
98
J: Najgorszà atoli rzeczà jest to. i˝ sà one wyznaczane do udzielania Komunii. W takich razach nie ma
˝adnych b∏ogos∏awieƒstw i ∏ask; majà one bowiem niekonsekrowane r´ce; sà to r´ce kobiece. Chc´ tu
wyjaÊniç, mówiàc, ˝e “sà to r´ce kobiece” nie ma w grucie rzeczy ˝adnego znaczenia, lecz sà to niekonsekrowane r´ce. Chrystus wybra∏ m´˝czyzn, a nie kobiety /*/. Ale to pycha, pcha je ku temu – pycha, pierwotny grzech Anio∏ów (**).
/*/ W rzeczywistoÊci KoÊció∏ zawsze czyni∏ rozgraniczenie mi´dzy m´˝czyznami i kobietami w odniesieniu do Êwi´tych rzeczy, co oczywiÊcie ma zwiàzek z tym faktem, ˝e poniewa˝ Chrystus za∏o˝y∏ swój
KoÊció∏, jedynie sami m´˝czyêni nadajà si´ do kap∏aƒstwa. Oto czemu przez wiele stuleci KoÊció∏
dopuszcza∏, by wi´kszoÊç mniej wa˝nych funkcji (Odêwierny, Lektor, Akolita) by∏a wykonywana przez
m´˝czyzn laików. W naszych nowomodnych czasach zechcia∏ pójÊç dalej, wysuwajàc naprzód funkcje
ÊciÊle zastze˝one dla diakonów i kap∏anów: podawanie Komunii Âwi´tej. Jest rzeczà oczywistà, ˝e w niektórych wyjàtkowych okolicznoÊciach (przeÊladowania, wojny, obozy koncentracyjne) – jak mieliÊmy
mo˝noÊç poznaç w czasie panowania barbarzyƒstwa faszystowskiego oraz barbarzyƒstwa sowieckokomunistycznego – Êwieckie osoby sà upowa˝nione (lub te˝ nawet mogà same tego si´ domyÊlaç, i˝ sà
upowa˝nione) do dotykania rzeczy Êwi´tych w uzasadnio-nych przypadkach.
Ale trzeba pami´taç, ˝e udzielanie Komunii jest, w samej swej naturze, aktem kap∏aƒstwa. Oto czemu
przynale˝y ono normalnie do kap∏aƒstwa i jest funkcjà kap∏anów, a drugorz´dnie jedynie przynale˝y do
diakonów (je˝eli kap∏an nie mo˝e si´ stawiç); bo diakon, b´dàc namaszczonym Êwi´ceniami, chocia˝ nie
tak wysokimi, jak kap∏an, jest tym, który nadaje si´ do tej Êwi´tej czynnoÊci, posiada bowiem pewien
stopieƒ sakramentu (kap∏aƒstwo) (vide Sobór Trydencki, Sesja 23).
(**) Belzebub (Egzorcyzm z dnia 7 Listopada, 1977): “Âwiat dzisiejszy chce byç widziany. Chce zatem
oglàdaç niewiasty w sanktuarium, niczym modelki, doskonale uczesane. Nie ma znaczenia (dla tego Êwiata(, ˝e Matka Bo˝a nigdy nie zajmo-wa∏a ˝adnego urz´du w KoÊciele; nie ma te˝ dla niego ˝adnego
znaczenia, ˝e Chrystus powiedzia∏, ˝e niewiasta nie ma ˝adne-go prawa wchodziç do Âwi´tego Âwi´tych
z powodu kary; gdy˝ grzech Adama przyszed∏ poprzez Ew´ i sta∏ si´ pierwszym upadkiem. Chrystus rzek∏
to tu˝ przed Swojà m´kà…”
E: Mów dalej z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Wyglàda to tak – te niewiasty sà dumne, i˝ mogà si´ pokazywaç i paradowaç tam (w sanktuarium)
przed ka˝dym. Wierzcie mi, kap∏ani, nawet ci, którzy w tych czasach przychodzà, a˝eby popatrzeç na te
rzeczy, wystawione niczym Êmiecie na Êmietnikach, przychodzà, by widzieç je w∏aÊnie takimi, z wszystkimi ich teoriami i pi´knymi nowoÊciami, jakie obecnie królujà. Jednak˝e nie chcà zawróciç z drogi,
którà obrali. Oprócz tego dochodà ju˝ niemal do punktu, gdzie d∏u˝ej ju˝ nie wiedzà, jak urzàdziç te
rzeczy, tak by si´ ludziom podoba∏y. Oto dlaczego wielu kap∏anów wprowadza niewiasty do sanktuarium.
Nast´pnie ˝ywià oni jeszcze nadziej´, ˝e ludzie znów przyjdà (szyderczy rechot), bo Êwiàtynie ich sà
zape∏nione w jednej trzeciej.
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, i tylko prawd´.
J: Dawniej byli oni zbli˝eni do protestatntyzmu. Jest faktem, ˝e protestantyzm jest pod wieloma
wzgl´dami lepszy od wspó∏czesnego KoÊcio∏a Katolickiego.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Protestanci nie znajà czegoÊ takiego. Mówi´ prawd´. Nie znajà czegoÊ takiego, poniewa˝ te rzeczy sà
cz´Êciowo protestantyzmem, lecz… katolicy…
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu NajÊwi´tszrj Dziewicy.
J: Sprawiedliwie protestanci b´dà wkrótce bli˝ej Boga, ni˝ wspó∏czesny Katolicyzm. Nie znajà oni
czegoÊ takiego, jakiem rzek∏. Pragn´ dodaç, i˝ w pewnej mierze dobrze by o tym wiedzieli.
Inteligentniejsze osoby mog∏yby pojàç, ˝e KoÊció∏ Katolicki – dobry KoÊció∏, pojmujecie – móg∏by byç
prawdzi-wym KoÊcio∏em i wielu mog∏oby si´ nawróciç. Lecz w tym stanie, w jakim znajduje si´ obecnie
KoÊció∏ Katolicki, ja – lub raczej my w Piekle – musimy powiedzieç, ˝e protestantyzm b´dzie wkrótce w
lepszym po∏o˝eniu.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: A nast´pnie kazania. Sà takie miejsca, gdzie kazania g∏oszà kobiety. On, tam w Górze (pokazuje do
góry) nie chce ˝adnej z tych rzeczy.
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto.
99
J: Bóg chce, by kazania by∏y g∏oszone przez konsekro-wanych m´˝czyzn, poniewa˝ majà one wi´kszy
wp∏yw na s∏uchaczy. (Niekonsekrowane) niewiasty sà dalekie od tego, by ich kazania mia∏y ten sam
skutek. Niewiasta, która g∏osi kazania, nie jest dobrà kobietà. Nie mo˝e ona dobrze kazaç, bo gdyby by∏a
dobrà i powa˝nie myÊlàcà niewiastà, wtenczas zgo∏a nie wyg∏asza∏aby kazaƒ.
NaÊladowanie Chrystusa, cnoty, krzy˝, ˝ycie Êwi´tych: oto co winno byç tematem kazaƒ, a co z trudem
mo˝na obecnie spotkaç na Mszy i w innych okolicznoÊciowych kazaniach. Nawet konsekrowani kap∏ani
rzadko kiedy si´gajà do tych tematów.
E: Mów dalej z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, i nic nadto.
J: Poniewa˝ niewiasta nie si´ga g∏´biej w przedmiot tematu w swoim kazaniu, jak wi´c mogà ludzie
odnieÊç z tego jakà-kolwiek korzyÊç” Najcz´Êciej wynoszà z tych kazaƒ dziwne wyobra˝enia: nie zawsze,
rzecz jasna, lecz jakimi by one nie by∏y, to tego rodzaju kazania nie majà absolutnie ˝adnej wartoÊci.
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto.
O¸TARZ FASCYNUJE LUDZI
J: O∏tarz fascynujàcy ludzi nie jest dobrym o∏tarzem, zw∏aszcza dla niewiast. Jest to tak, jak ˝em ju˝
to powiedzia∏ wczeÊniej odnoÊnie kobiet w sanktuarium. Obecnie niewiasty mówià do siebie (patrzàc na
kap∏ana, który stoi zwrócony do nich twarzà (: “Jak on jest uczesany” Czy tak mu ∏adnie” Kiedy by∏ on
ostatnio u fryzjera” O rety! Przecie˝ on jest dos∏ownie rozczochrany. Czy przedtem nie by∏ lepiej
uczesany” O tak. On ma jednak Êliczne z´by… (ironicznie szyderczy Êmiech).
E: Mów dalej prawd´ z polecenia Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy., i nic tylko prawd´.
J: O tak, jego szaty kap∏aƒskie le˝à na nim doskonale. Dobrze mu w nich. Jest on jeszcze ca∏kiem
m∏ody. Co za szkoda, ˝e jest ksi´dzem (rozradowany rechot)… ale gdyby odprawia∏ on Msz´ zwrócony
twarzà do o∏tarza (a nie tak jak obecnie twarzà do ludzi), to tego rodzaju durne dumania nie powstawa∏yby w g∏owach kobiet. Nawet gdyby w czasie nabo˝eƒstwa obraca∏ si´ twarzà do ludzi, to i wówczas nie mia∏oby to wi´kszego znaczenia i nie mia∏oby tego rodzaju nast´pstw. Oto dlaczego Bóg wie
dobrze, i˝ Msza ma byç odprawiana w ten sposób, by kap∏an sta∏ podczas niej zwrócony ty∏em do ludzi,
innymi s∏owy, by sta∏ zwrócony twarzà do tabernakulum.
E: Mów dalej z rozkazu Niebieskiej Pani, niczego nie pomijajàc. Mów ca∏à prawd´.
TABERNAKULUM POWINNO BYÇ GODNE TEGO KOGO MIEÂCI
J: Tabernakulum stanowczo powinno si´ znajdowaç na Êrodku Êwiàtyni. Co to znaczy, ˝e kiedy wchodzi
si´ do Êwiàtyni, do wspó∏czesnej Êwiàtyni, pierwszà rzeczà jest to, ˝e szuka si´ tabernakulum” Nie wiadomo doprawdy czy jest ono z przodu. czy z ty∏u, czy te˝ gdzieÊ na stronie. A w wielu miejscach tabernakulum sprawia teraz wra˝enie, ˝e cz∏owiek zapytuje si´, czy nie jest ono przypadkiem budkà foksteriera
(g∏oÊny Êmiech z∏oÊliwej radoÊci).
E: Mów prawd´, i nic poza tym, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: … czy te˝ jest ono bezpieczne “ (demon z trudem mo˝e powÊciàgnàç z∏oÊliwà radoÊç)
E: Judaszu Iszkarioto, mów prawd´, i nic tylko prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Sà niektórzy, co robià tabernakula z metalu, z ˝elaza, tak mocne, ˝e mog∏yby byç z niego robione
szyny kolejowe, po których mog∏yby toczyç si´ wagony.
E: Mów prawd´, i nic tylko prawd´, w imi´…
J: Tabernakulum, pojmujecie mnie”… winno byç poz∏acane. Musz´ dodaç, ˝e ani ze szczerego z∏ota, ani
z najcenniejszych kamieni, nie by∏oby ono dosyç cenne, by mieÊciç Tego, kogo zawiera. Takie nawet
(poz∏acane tabernakulum) jest jeszcze dalekie od tego, a˝eby by∏o godne mieÊciç to, co si´ w nim znajduje. Co za wstyd! Nawet my, tam w dole, musimy uznaç, i˝ jest to wstyd widzieç tego rodzaju koÊcio∏y i
tabernakula, jakie sà obecnie.
E: Mów prawdà i przestaƒ si´ natrzàsaç. Mów z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
TA¡CE W ÂWI¢TYM MIEJSCU
J: Nast´pnie sà Êwiàtynie, w których Msze sà odprawiane wieczorem, lub rano, a zaÊ póêniej odbywajà si´ tam potaƒcówki. Musz´ tu wspomnieç równie˝ o seksie. Bo gdy si´ taƒczy, w wi´kszoÊci wypadków
sà okolicznoÊci erotyzujàce.
Musz´ powiedzieç, ˝e nie ma ani jednego taƒca, w czasie którego nie by∏by pope∏niony jakiÊ grzech czy
to czynem, czy to myÊlà. By∏oby lepiej. gdybym rzek∏, i˝ dostarczajà one okazji do pope∏nienia ich potem.
100
Taniec jest ca∏kowicie naszym wymys∏em. Ale obecnie zalecajà go nawet katoliccy kap∏ani: te festyny,
te taƒce. A˝eby ludzie znowu przychodzili, jest dla nich koniecznym (dla kap∏anów), a˝eby ich czymÊ przyciàgnàç. Majà wi´c do zaoferowania im taniec. Tak wi´c porzàdek dnia bywa nast´pujàcy: picie piwa,
taƒce, muzyka (znowu g∏oÊny Êmiech).
E: Mów prawd´, i tylko prawd´, z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Dochodzi do tego, lub raczej dosz∏o ju˝ do tego, ˝e pewni kap∏ani – zwà si´ oni jeszcze katolikami,
choç nie sà nimi ju˝ od dawna – zamierzajà wprowadziç do swych koÊcio∏ów ludzi z innych sekt,
powiedzmy ZielonoÊwiàtkowców, itp… ˝eby ci mogli wyg∏aszaç w nich swe brednie.
Wtenczas to nie Duch Âwi´ty b´dzie górà, lecz my, w pewnej mierze i czarna magia. Ale ludzie sà tak
zaÊlepieni, ˝e nie dostrzegajà ju˝ d∏u˝ej ró˝nicy mi´dzy wschodem i zachodem. Naturalnie to da nam
˝niwo, które wkrótce b´dziemy mogli zebraç. Takimi to sà niektórzy wspó∏czeÊni kap∏ani. Nawet konsekracja, istotna cz´Êç Mszy, zostanie niezad∏ugo obci´ta. Czy pojmujecie mnie” (demon wzdycha).
E: Mów prawd´, i nic tylko prawd´, z polecenia B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów na Jej rozkaz.
SZTUKA RELIGIJNA
J: Och tak, B∏ogos∏awiona Dziewico. To jest znowu coÊ nowego na dodatek. Umieszcza si´ Jej statu∏´
po prostu w kàcie, lub jeszcze lepiej, ca∏kiem z ty∏u, tak by by∏y jak najmniej widoczne. Cz´sto bywa to
tania figurka madonny (o ile jeszcze, rzecz jasna, mo˝na rozpoznaç, co to w∏aÊciwie jest). Je˝eli idzie o
wspó∏czesne statu∏y, to cz´sto doprawdy trudno jest orzec, co one przedstawiajà: kochank´ gangstera czy
KogoÊ z WysokoÊci (pokazuje do góry).
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Kiedy sà jeszcze pi´kne figury NajÊwi´tszej Dziewicy, to pociàga to jeszcze ludzi do modlitwy. Otó˝
Oni, tam w Górze (pokazuje do góry) ˝yczà Sobie, ˝eby…
E: Mów prawd´. Mów dalej z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: … dobre dzie∏a sztuki zosta∏y rozproszone: wszelkie pi´kne i dobre statu∏y, które (swym pi´knem)
przemawia∏y do ludzi.
Tabernakula powinny byç – o ile jest to mo˝liwe – bogato poz∏acane i umieszczane w ten sposób, by
harmonizowa∏y z wystrojem Êwiàtyni. Nie powinny wyglàdaç, jak psia buda – cieszy mi´ to, i˝ mog´ to
rzec – czy te˝ jak drewniany chlewik dla Êwiƒ. (sarkastyczny Êmiech).
E: Mów prawd´ z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.) OpuÊç te okreÊlenia, które pochodzà od was, z
do∏u.
J: One pochodzà z do∏u, lecz dosta∏em pozwolenie, bym si´ nimi pos∏u˝y∏ (oddycha ci´˝ko i utrudzenie).
E: Mów prawd´. Powiedz wszystko, co NajÊwi´tsza Dziewica nakaza∏a ci powiedzieç. Mów dalej.
NAJÂWI¢TSZY SAKRAMENT O¸TARZA
J: NajÊwi´tszy Sakrament O∏tarza…NajÊwi´tszy Sakrament… nie jest ju˝ d∏u˝ej adorowany; zosta∏ On
po prostu odstawiony na bok. Rzadko kiedy ma te˝ miejsce wystawienie NajÊwi´tszego Sakramentu. Sà
nadal jeszcze zadoÊç-uczynienia przed NajÊwi´tszym Sakramentem w koÊcio∏ach tradycjonalistów,
niezale˝nie od tego jednak, jest to raczej wyjàtkiem (ni˝ regu∏à).
E: Mów dalej, w imi´…
J: Gdyby zdaç sobie z tego spraw´, ile b∏ogos∏awieƒstw sp∏ywa od NajÊwi´tszego Sakramentu O∏tarza!
Te b∏ogos∏a-wieƒstwa zwykle sp∏ywa∏y, gdy by∏ On wystawiany, a ludzie przepraszali i adorowali. By∏o to
bardzo zbawienne dla grzeszników. To ju˝ od dawna si´ nie dzieje, i to jest w∏aÊnie powodem, ˝e tak
niewielka iloÊç dusz dost´puje zbawienia. Chcia∏bym przestaç o tym mówiç. Wola∏bym tego nie mówiç.
E: Mów dalej, jak nakaza∏a ci B∏ogos∏awiona Dziewica, niczego przed nami nie zatajajàc.
ÂWI¢TY RÓ˚ANIEC
J: Musz´ jeszcze powiedzieç (demon dyszy), ˝e wi´kszoÊç kap∏anów jest zaÊlepiona (op´tana).
My jesteÊmy oÊlepieni. Wszak˝e przy odrobinie dobrej woli oraz gdyby du˝o modlono si´ do Ducha
Âwi´tego, znaleêliby si´ oni znów w nurcie zdarzeƒ i na nowo odzyskalioby wzrok. Ró˝aniec powinien byç
uniwersalnym lekarstwem. Atoli zaniechano go niemal wsz´dzie. Mówi si´, ˝e nie jest “modny”.
E: Mów dalej z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów, co kaza∏a ci powiedzieç.
J: Najbardziej cennà z trzech cz´Êci ró˝aƒca jest Cz´Êç Bolesna. Chc´ przez to rzec, ˝e wszystkie one
sà cenne, wszelako Cz´Êç Bolesna ze swymi tajemnicami najwi´cej przyczynia si´ do zbawiania dusz. Oto
101
dlaczego tam, na WysokoÊciach (pokazuje do góry) jest uwa˝ana ona za najwa˝niejszà.
E: A pozosta∏e cz´Êci “ Mów, w imi´…
RÓ˚ANIEC I NAÂLADOWANIE CHRYSTUSA
J: Sà tak˝e dobre. Z natury swej wszystkie sà dobre: dotyczy to zw∏aszcza Cz´Êci Chwalebnej, w pierwszym rz´dzie dotyczy zaÊ dziesiàtka przypominajàcego Zes∏anie Ducha Âwi´tego. Wszystkie one sà
dobre, lecz Tajemnice Bolesne sà dobre i cennne dlatego, ˝e nie mo˝na ich oddzieliç od rozpami´tywania
agonii Chrystusa w Ogrójcu, jak równie˝ Biczowania, Cierniem Ukoronowania, Dêwigania Krzy˝a i
Âmierci na Krzy˝u.
Ksià˝ka “O NaÊladowaniu Chrystusa” powinna dostarczaç pokarmu i po˝ywienia dla ludzkoÊci. Ale
zosta∏a ona wyrzu-cona na Êmietnik, podobnie zresztà jak wszystkie najlepsze z istniejàcych ksià˝ek. Na
przyk∏ad, ksià˝ka Marii z Agredy i Katarzyny Emmerich. Tak samo wiele ˚ywotów Âwi´tych posz∏o w
zapomnienie. Jednak˝e Katarzyna Emmerich oraz Maria z Agredy majà przewag´ nad innymi
ksià˝kami, przedstawiàjà ˝ycie Chrystusa w sposób bardzo wyrazisty przed oczyma ludzi, ukazujàc im
nadzwyczajne ubóstwo, w którym musieli ˝yç Jezus, B∏ogos∏awiona Dziewica i Êw. Józef.
Je˝eli ludzie wzi´liby to sobie do serca, to niezawodnie nie goniliby za pieni´dzmi, nie nadyma∏aby ich
pycha; bo stwierdzaliby, i˝ jedynymi rzeczami, którym b∏ogos∏awi Niebo, sà: pokora, cnoty i dzie∏a
mi∏osierdzia, jako ˝e sà one s∏usznie nazywane doskona∏ym naÊladowaniem Chrystusa i jego ofiarowania
si´ Jedynemu na WysokoÊciach (niewyraênie mamrocze).
E: Mów dalej, i tylko prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Lucyfer parali˝uje mnie. Nie mog´ d∏u˝ej. Nie mog´ d∏u˝ej mówiç i nie chc´. Mówienie o tych
rzeczach jest dla mnie, Judasza Iszkarioty, zbyt ci´˝kie (dyszy ci´˝ko i boleÊnie).
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto. Mów prawd´. Zakazujemy ci, Lucyferze, êle go traktowaç. Musisz iÊç
stàd precz, Lucyferze, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, by Judasz móg∏ w dalszym ciàgu przekazywaç
to, co nakaza∏a mu, B∏ogo-s∏awiona Dziewica. Zabieraj si´ stàd! (odg∏os ci´˝kiego oddechu).
J: NaÊladowanie Chrystusa by∏oby dobre; Krzy˝ by∏by dobry. W Krzy˝u le˝y zbawienie. W Krzy˝u le˝y
zwyci´stwo. Krzy˝ jest silniejszy od bitwy. Och! Lucyfer m´czy mi´, ˝e to mówi´.
E: Mów dalej prawd´. Lucyferze, idê precz. Wyjdê z tej kobiety. Nie masz ˝adnego prawa, aby wyrzàdziç jej szkod´.
J: On jest w pobli˝u.
E: Idê precz, Lucyferze. Nie masz tu czego szukaç . Mów dalej, Judaszu Iszkarioto… Lucyfer nie ma
prawa ci´ dr´czyç, w imi´…
J: On dr´czy mnie. To tylko dzi´ki Niej, tam w Górze (pokazuje do góry), poniewa˝ Ona bardzo mnie
kocha∏a, ˝e ten˝e stary, wÊciek∏y, odra˝ajàcy potwór nie torturuje mnie tak bardzo w Piekle.
E: Mów dalej prawd´. Mówisz na rozkaz NajÊwi´tszej Dziewicy. Lucyfer musi ci´ poniechaç. Nie wolno
mu ciebie torturowaç z tej przyczyny. W imi´…
J: On trwo˝y mnie, on rani mnie, lecz wszystko mi jedno. By∏bym szcz´Êliwy, gdybym nie musia∏
opowiadaç o tych rzeczach. One przywodzà mi na pami´ç me w∏asne wyst´pki. Chcia∏bym móc cofnàç
wydarzenia, chcia∏bym zawróciç z drogi (st´ka ˝a∏oÊnie).
E: Mów dalej z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy. Mów, co masz powiedzieç. Lucyferowi nie wolno ci´
wi´cej krzywdziç. Musi on ci´ opuÊciç i iÊç precz. Musi on si´ oddaliç z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
NABO˚E¡STWO DO NAJÂWI¢TSZEJ DZIEWICY
J: Zgromadzenia Maryjne by∏y dobre, ale teraz ju˝ nie sà. W miejscach, gdzie nadal jeszcze istniejà, nie
sà ju˝ dobre; atoli praktycznie przesta∏y istnieç niemal wsz´dzie, jako ˝e NajÊwi´tsza Dziewica zosta∏a
usuni´ta niemal˝e z wszystkich Êwiàtyƒ. Nie ma te˝ ju˝ d∏u˝ej ludzi, którzy dzia∏ali i post´powali wed∏ug
Jej woli i stosownie do Jej pragnieƒ; tylko bardzo nieliczni praktykujà doskona∏e nabo˝eƒstwo do Niej (tj.
doskona∏e oddanie si´ NajÊwi´tszej Dziewicy – przyp. t∏umacza), tak jak opisa∏ je Êw. Ludwik Maria
Grignon de Monfort.
Trzeba tu nadmieniç, ˝e nie jest ono bynajmniej ∏atwe. Chcemy ukryç przed ludêmi ten rodzaj
nabo˝eƒstwa. Wszak by∏oby ono najlepszà rzeczà, którà mogliby praktykowaç – przynajmniej jednà z
najlepszych. Ona (wskazuje do góry) jest bardzo pot´˝na i chroni Swe dzieci; ochrania je tak, jakby i mnie
chroni∏a, gdybym tylko by∏ Jej pos∏uszny (wzdycha z rozpaczà).
E: Mów dalej prawd´, Judaszu Iszkarioto. Lucyferowi nie wolno ci dokuczaç ani przeszkadzaç ci mówiç.
102
Mów, co ˝yczy Sobie NajÊwi´tsza Dziewica przekazaç nam przez ciebie. Z Jej rozkazu musisz mówiç, w
imi´…
J: We wspó∏czesnych koÊcio∏ach hymny ku czci NajÊwi´tszej Dziewicy s∏yszy si´ co najwy˝ej raz od
wielkiego Êwi´ta (st´ka boleÊnie, jakby by∏ przyduszony).
E: Lucyferze, nie wolno ci dr´czyç, Judasza Iszkariot´, czy te˝ go êle traktowaç. Musisz mu pozwoliç
mówiç.
J: Ludzie s∏yszà je tylko w wielkie Êwi´ta, a nawet gdy s∏yszà je, to i tak nie zapadajà im one w serce,
ani nie poruszajà ich serc, i nic im zgo∏a nie dajà.
Jest to dla nas wielkim zyskiem, bo wielu zbawia∏o si´ i opami´tywa∏o si´ na skutek wzruszeƒ uczuciowych poprzez owe hymny, s∏awiàce NajÊwi´tszà Dziewic´. Weêmy, na przyk∏ad, hymn “Maria zu
Lieben” (Kochaç Maryj´), “TyÊ jest mojà Matkà, chc´ byç Twoim dzieckiem, Twoim ca∏kowicie w ˝yciu i
w chwili Êmierci” (wzdycha ˝a∏oÊnie). Nie! Nie chc´ tego mówiç.
E: Mów prawd´, w imi´…
J: Chc´ powÊciàgnàç swój j´zyk. Wiele s∏ów zosta∏o zmienionych przez biskupów w krajach niemieckoj´zycznych. Hymn “Milde Koenigin, gedenke” (Pomnij, Naj∏askawsza Królowo), jest innym, którego si´
l´kamy, gdy˝ zawiera on te pi´kne zdanie: “Czy˝ najbiedniejsze z Twoich dzieci mia∏oby odejÊ od Ciebie,
nie otrzymawszy Twej pomocy”” Te s∏owa napawajà otuchà, które przechowywa si´ a˝ do zgonu.
Lub znów inne s∏owa: “Spójrz na mnie, biednego grzesznika”. Jest korzystnym dla nas, w Piekle, ˝e nie
Êpiewa si´ wi´cej tych hymnów. Jest to dobrym, bardzo dobrym dla nas.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i tylko prawd´, tak jak Ona Sobie tego ˝yczy.
J: Nast´pnie trzeba powiedzieç o NajÊwi´tszym Sakramencie. Na przyk∏ad “O Stern in Mure” (Gwiazdo
Zaranna) lub “Fuerstin der Liebe” (Królowo Mi∏oÊci). Sà lub by∏y setki bardzo dobrych i pi´knych hymnów. Lecz Wspó∏czesny KoÊció∏ wie dobrze, i˝ te rzeczy musimy zniszczyç przede wszystkim. JesteÊmy
do tego zobowiàzani. Lucyfer chce tego, ˝àda tego od nas i domaga si´.
DoszliÊmy do punktu, gdzie chcemy byç. Osiàgn´liÊmy punkt kulminacyjny. Stoimy w zenicie. Jedynà
rzeczà. która uniemo˝liwia nam uwieƒczyç nasze dzie∏o, jest “OSTRZE-˚ENIE”, podane przez
NajÊwi´tszà Dziewic´ w Garabandal. /*/.
/*/ NajÊwi´tsza Dziewica za poÊrednictwem g∏osu Conchity, w dniu 1 Stycznia 1965 r. mówi, i˝ jest ono
ostatnim aktem ∏aski przed Oczyszczeniem, przed Wielkim Oczyszczeniem. Wolno zatem s∏usznie myÊleç,
i˝ obecne “Ostrze˝enie z ZaÊwiata” jest jedynie mi∏ym preludium do “Ostrze˝enia z Garabandal”.
KAZNODZIEJA I JEGO S¸UCHACZE
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy. Przeka˝, co Ona ˝yczy Sobie,
abyÊ nam przekaza∏.
J: WÊród wielu ludzi brak pokory.Tak samo nie ma jej równie˝ wÊród kap∏anów. Bo gdyby byli pokorni, natenczas nie byliby tak bojaêliwi. Powinni byç mali, by powstaç razem z dobrymi i reprezentowaç
swojà postaw´, nawet w przypadku napotkania przykroÊci. Przez to w∏aÊnie zaw∏adn´liÊmy nimi,
poniewa˝ sà tchórzami. Wiele zale˝y od m´stwa /*/.
/*/ Ma∏o pisze si´ o pokorze, tak ma∏o, ˝e trudno doprawdy coÊ wi´cej o niej przeczytaç. Piszà o niej
jeszcze sporo bardzo nieliczni. Naturalnie, je˝eli nie g∏osi si´ o tej cnocie wi´cej kazaƒ, jak ludzie mogà
si´ o niej czegoÊ nauczyç, a tak˝e i o innych cnotach” Je˝eli to nie przychodzi przez kazania, to gdzie
ludzie majà znajdowaç materia∏, natchnienie i si∏´ ducha, które winny przewa˝aç.
Jezus przekaza∏ Korneli (**), w dniu 29 WrzeÊnia 1969 r. (z okazji dnia Êw. Micha∏a Archanio∏a): “…
pokora w prawdzie jest cnotà, która czyni go tak silnym i którà on udziela tym, co o nià proszà za jego
poÊrednictwem”.
(**) “Te pisma (Nauki Nieba udzielone Korneli z Milano) sà prawdziwym skutkiem wiary i Êwi´tà gorliwoÊcià dla sprawy Bo˝ej” (Biskup Termali w swoim “Imprimatur”).
Zali˝ wielcy Êwi´ci nie mówili: “ Gdy diabe∏ chce kogoÊ pochwyciç, to czy˝ nie stara si´, by nie chodzi∏
on wi´cej na kazania”” Jednak˝e kazania, jakie obecnie si´ g∏osi, nie stanowià ju˝ ˝adnego zagro˝enia dla
diab∏a, i przeto pozwala on bez przeszkód ucz´szczaç na nie ludziom (g∏oÊny Êmiech z∏oÊliwej radoÊci).
103
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy i przestaƒ si´ Êmiaç.
J: Wi´cej jest w nich anegdot i aluzji oraz powierzchownych gadek, ni˝ nauk, bo mówcy wyst´pujà obecnie raczej jak popisujàcy si´ lektorzy (wybuch Êmiechu), a nie jak kaznodzieje, wykonujàcy to zadanie.
Ludzie polegajà na ka˝dym ich s∏owie, lecz jak d∏ugo”
E: Mów prawd´, w imi´…
J: Ch∏onà ich s∏owa i wierzà im bez wachania, wszystkiemu, co mówià, bo sà oni kap∏anami i zostali
wyznaczeni na to stanowisko przez biskupów. G∏oszà i czytajà to i owo ka˝dej niedzieli, lecz nie z
wysokoÊci ambony, lecz z poziomu pod∏ogi, tak i˝ ludzie… wyglàda to na za∏atwianie jakiegoÊ interesu
(znów wybuch g∏oÊnego Êmiechu).
E: Mów prawd´. Mów, co musisz powiedzieç z polecenia B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów ca∏à prawd´.
J: Kap∏an… (s∏owa nie mogà przejÊç mu przez gard∏o, robi wra˝enie zaszokowanego). Nie chc´ tego
powiedzieç.
E: Idê precz stàd, Lucyferze. Nie masz ˝adnego prawa przeszkadzaç. Judaszu Iszkarioto, mów prawd´,
w imi´…
J: Kap∏an oddzia∏ywuje bardziej skutecznie, gdy przemawia z wysokoÊci ambony, ni˝ gdy przemawia z
poziomu pod∏ogi. Dawniej kap∏ani wi´cej oddzia∏ywali, gdy mówili swoim naturalnym g∏osem, ani˝eli w
czasach dzisiejszych, gdy przemawiajà przy pomocy g∏oÊników pi´ciokrotnie wzmacniajàcych g∏os.
E: Mów ca∏à prawd´, niczego nie zatajajàc. Mów z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i tylko to, co Ona
sobie ˝yczy, ˝ebyÊ powiedzia∏.
J: Jest dok∏adnie tak, jak mówi´; i to czyni ca∏y ten interes tak bardzo chytrym. Kiedy ludzie byli
zmuszeni patrzeç na ambon´, tak czy owak, i na osob´ kaznodziei, nie widzieli wówczas tych wszysztkich
rzeczy, tych modnych uczesaƒ, p∏aszczy, krawatów. Musieli mieç oczy na ustach mówcy. Teraz nie jest
tak. Rozglàdajà si´ na boki i rozpraszajà tym sposobem jedni drugich.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy. Lucyfer nie ma prawa ci´ niepokoiç.
J: Jest istotnie chytroÊcià, w jaki sposób rzeczy te zosta∏y zorganizowane, tak i˝ kap∏ani nie przemawiajà ju˝ z ambony. Jest to wa˝nà rzeczà dla nas. Jest to dla nas du˝ym po˝ytkiem, ˝e przemawiajà
zwróceni twarzà prosto do ludzi.
(ambony sà zwykle z boku w koÊciele, tak i˝ kap∏an wskutek tego mówi do ludzi stojàcych na wprost
o∏tarza – przyp. t∏umacza).
Jest to cz´Êcià naszego planu. Dopi´liÊmy swego. I robimy wszystko, by go realizowaç. Tak. Teraz
mamy absolutnie wszystko. (zwyci´ski Êmiech).
E: Mów prawd´, i nic tylko prawd´, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, bo Lucyferowi nie wolno ci
przeszkadzaç. Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, w imi´…
J: Innymi naszymi osiàgni´ciami, które dalej rozpraco-wywujemy, jest to: i˝ kobiety bez ma∏a wszystkie mogà uczestniczyç we Mszy zaledwie przyodziane, a kap∏ani nie wyganiajà ich ze Êwiàtyni. Co
wi´cej, jest wielu kap∏anów mówiàcych, i˝ niewiasty mogà uprawaiç mi∏oÊç ze swymi sàsiadami…
E: Mów dalej, w imi´…
J: ˚e powinny uprawiaç mi∏oÊç ze swymi sàsiadami , tak i˝ m´˝czyzna mo˝e oceniç je z ubioru, czy
nadajà si´ do tego, czy nie; bo trzeba uwzgl´dniaç uczucia, jakie rodzà si´ w sercu (szyderczy Êmiech).
E: Mów dalej prawd´ z rozkazu Niepokalanej Dziewicy, i nic poza prawdà.
J: Dawniej bywa∏o lepiej. Bo wtedy takie osoby – powiedzmy to g∏oÊno i wyraênie – by∏y po prostu
wyganiane ze Êwiàtyni. Dawniej by∏ porzàdek. A teraz ka˝dy mo˝e wejÊç do Êwiàtyni bez wzgl´du na to,
jak jest ubrany – mniej czy wi´cej frywolnie (ogromny Êmiech – (kap∏ani na to nale˝ycie nie reagujà –
przyp. t∏umacza).
E: Mów, co Niepokalana Dziewica ˝yczy Sobie, abyÊ nam powiedzia∏, Judaszu Iskarioto, i nic tylko
prawd´, którà Ona pragnie przekazaç przez ciebie.
J: Jest normalnym dla tego rodzaju rzeczy, ˝e si´ dziejà, gdy ludzie sà w Êwiàtyni … (zamilkni´cie).
E: Mów dalej prawd´, w Imi´…
J: Kiedy tego rodzaju osoby znajdujà si´ w Êwiàtyni, jest normalnym zjawiskiem, ˝e g∏owy zwracajà si´
w lewo i w prawo, do ty∏u o do przodu, wykr´cajà si´ i obracajàc ku wszystkim, ˝eby zobaczyç, w co i jak
sà ludzie ubrani (Êmieje si´ ha∏aÊliwiie). Skutkiem tego modlitwa niemal nie istnieje (z∏oÊliwy chichot).
E: Mów prawd´, w Imi´…
104
J: Na skutek tego modlitwa zosta∏a zawieszona na haku, lub lepiej, zosta∏a przylepiona do lepu na
muchy (sarkastyczny Êmiech).
E: Z rozkazu Niepokalanej Dziewicy mów prawd´. Powiedz prawd´, którà Ona zleci∏a ci powiedzieç.
J: Co do tego modlitwa nie mo˝e oderwaç si´ od tego lepu; mo˝e to uczyniç jedynie wtedy, gdy uderzy
w nià m∏ot seksu.E: milcz! (nag∏e zamilkni´cie)
STRÓJ KOÂCIELNY
E: Mów prawd´, w imi´…
J: Kap∏ani powinni wróciç do swego czarnego ubioru. Ju˝ mówiliÊmy o tym wczeÊniej: niektóre ludzkie
demony objawi∏y to /*/. Kiedy kap∏an chodzi w cywilnym ubraniu, wtedy nikt nie wie, czy jest on
reporterem… (szyderczy Êmiech).
/*/ W innym egzorcyêmie, nie zamieszczonym w tym zbiorze.
E: Mów prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i tylko prawd´.
J: … dyplomatà czy wiceprezydentem (demon Êmieje si´ w g∏os) … czy te˝ lektorem, który…
E: Mów prawd´ z rozkazu Niepokalanej Dziewicy, i nic wi´cej.
J: … który… (sarkastyczny Êmiech)
E: Przestaƒ si´ Êmiaç. Przestaƒ sià naigrawaç. Mów prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: … lektorem lub lekkoduchem rozglàdajàcym si´ za “dobrà” okazjà romantycznej hulanki.
E: Mów prawd´. Mów tylko to, czego ˝yczy Sobie B∏ogo-s∏awiona Dziewica.
J: To odpowiada obrazowi rzeczywistoÊci. To pasuje, jak ula∏ do tego obrazu (poczyna znów si´ Êmiaç
ze z∏oÊliwà radoÊcià).
E: Judaszu Iszkarioto, mów prawd´. Z rozkazu B∏ogo-s∏awionej Dziewicy, powiedz tylko to, co kaza∏a
ci oznajmiç.
J: W∏aÊnie to dok∏adnie robi´ (odburkuje).
E: Mów, w imi´ Jezusa.
J: Nie b´d´ mówi∏.
E: Musisz wyznaç prawd´ z poplecenia NajÊwi´tszej Dziewicy. Mów, Judaszu Iszkarioto.
J: To by∏o prawdziwe.
E: Musisz mówiç dalej z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
J: Gdy kap∏an wychodzi w sportowej koszuli – szczególnie ulubionymi sà koszule stylowe – stary kocur
pomyÊla∏by, i˝ goni za kocicà. Co za przyk∏ad, jaki daje kap∏an! Jak wiele b∏´dów powsta∏o ostanimi czasy
przez te rzeczy. Mo˝na by∏o ich uniknàç, gdyby kap∏ani mieli na sobie swoje stroje: dawne ubrania, tradycyjnà odzie˝ (burczy).
E: Mów dalej prawd´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Masz o wszystkim powiedzieç.
J: … nie tylko stosowne… (westchnienie).
E: Mów dalej. Wyjaw nam ca∏à prawd´ z rozkazu NajÊwi´-tszej Maryji Panny.
J: … stosowne dla siebie ubrania albo…
E: Dalej˝e! Nie zatrzymuj si´. Lucyfer nie ma prawa ci´ m´czyç.
J: W swoich kap∏aƒskich sutannach /*/, w swoich szatach… Nie wiem, jak to okreÊliç. Weêmy, na
przyk∏ad Benedyktynów. Habit Êw. Benedykta nadal o wiele bardziej pasowa∏by kap∏anom, niêli ubrania,
które noszà, które nigdy nie b´dà przedstawia∏y tego, co winny przedstawiaç, ˝e mianowicie nosiciel ich
jest osobà duchownà. To samo odnosi si´ do habitu Êw. Franciszka z jego kapturem.
Jak wielu Êwieckich poprawi∏oby si´ na sam widok tego ubioru, widzianego nawet z dala . Ubiór ten
nie musia∏by, je˝eli chodzi o Êcis∏oÊç byç dok∏adnie taki sam.
/*/ Trzeba wierzyç, ˝e sutanna jest straszna demonowi, poniewa˝ jest ona przeszkodà dla jego
dzia∏alnoÊci; bo egzorcysta musi co i raz ponaglaç demona, by si´ nie zatrzymywa∏, lecz by mówi∏; gdy˝
s∏owa nie chcà wprost wychodziç z ust Judasza.
Jak wiele razy zbawienie dusz sta∏o si´ ∏atwiejsze przez tego rodzaju rzeczy .Bo wielu ludzi by∏o zmuszonych uÊwiadomiç sobie, ˝e skoro sà jeszcze kap∏ani, to i Bóg musi jeszcze istnieç mimo wszystko. W
105
przeciwnym razie ludzie ci nie nosiliby habitów.
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto. Mów, co masz zlecone z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy. Mów
prawd´.
J: A nast´pnie (taka osoba) musia∏aby sobie dopowiedzieç: “Je˝eli Bóg rzeczywiÊcie istnieje, to mo˝e
móg∏by On do mnie przyjÊç. Co zatem winienem uczyniç w tym celu” Potem myÊla∏by on o tym przez ca∏à
noc, rozwa˝ajàc to w duszy, a w koƒcu uda∏by si´ do jakiegoÊ noszàcego strój zakonny kap∏ana. JeÊliby
tak si´ dzia∏o, to by∏oby to zaiste wspania∏à rzeczà dla was i dla ca∏ego Êwiata. Tysiàce i tysiàce dusz
by∏oby zbawionych ju˝ przez to samo. Jak wiele m´˝czyzn i kobiet, znajdujàcych si´ gdziekolwiek w
t∏umie, czy te˝ w jakimkolwiek publicznym miejscu, czu∏oby si´ lepiej, powiedzmy, mniej niedbale, gdy˝
musia∏oby zwa˝aç na swe zachowanie (wpada w milczenie).
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto. Nie przerywaj. Mów z polecenia Niepokalanej Dziewicy. Powiedz, co
masz po-wiedzieç. Mów!
J: Jak wiele b∏ogos∏awieƒstwa Bo˝ego musia∏oby wtenczas sp∏ywaç z WysokoÊci na ludzi, gdyby
pomyÊleli: “On jest kap∏anem; on przedstawia sobà b∏ogos∏awieƒstwo Bo˝e: NajÊwi´tszy Sakrament; on
posiada ca∏à w∏adz´. Bóg musi staç po jego prawicy. Poza tym wszystkim nie mo˝emy êle czyniç, gdy˝
musimy umrzeç pewnego dnia…
By∏oby dobrze, o ile rzeczy dzia∏yby si´ w ten sposób, jak ju˝ powiedzia∏em, popniewa˝…
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto. Oznajmij nam, co B∏ogos∏awiona Dziewica kaza∏a ci oznajmiç.
Lucyferowi nie wolno ci´ m´czyç z tego powodu, ani te˝ przeszkadzaç ci jakkolwiek. Mów, co masz do
przekazania.
J: … jest okropnie, kiedy jakaÊ kobieta w mini spódniczce siedzi, patrzàc na kap∏ana w jego cywilnym
ubraniu, i nie wie, ˝e jest on kap∏anem. Sàdzi po stroju, jaki ma na sobie, i˝ musi to byç ktoÊ wa˝ny.
Czuje, i˝ powinna doƒ si´ zbli˝yç. Nie dosz∏oby do tego, gdyby ten nosi∏ stosowne ubranie. Te rzeczy
spowodowa∏y na Êwiecie zejÊcie ze Êcie˝ki wielu kap∏anów, którzy nie tylko porzucili swój zawód, lecz
nierzadko wstàpili w zwiàzki ma∏˝eƒskie.
KoÊció∏ katolicki znajduje si´ na bardzo z∏ej drodze. Stoczy∏ si´ ze ska∏y,
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto. Lucyferze! nie masz prawa zabroniç mówiç Judaszowi Iszkariocie,
co NajÊwi´tsza Dziewica ˝yczy Sobie, byÊ nam oznajmi∏.
J: (jedynie niezrozumia∏y gard∏owy g∏os, jakby duszenia).
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto… Lucyferze, nie masz prawa przeszkadzaç mu. Idê precz, w imi´…
JEDYNIE INGERENCJA BOGA MO˚E OCALIÇ KOÂCIÓ¸ KATOLICKI
J: Jedynie tylko ingerencja Samego Boga, Tego na WysokoÊciach (pokazuje do góry) mo˝e teraz ocaliç
KoÊció∏ Katolicki. Zewszàd ˝eÊmy go otoczyli. Ju˝ niemal ginie. Popad∏ w modernizm, w idee nauczycieli,
doktorów, kap∏anów, którzy wierzà, ˝e sà màdrzejsi od swoich poprzedników. Tylko modlitwa i pokuta
mogà pomóc. Ale niewielu jest tych, którzy oddajà si´ tym rzeczom (dyszy ci´˝ko i boleÊnie).
E: Lucyferze, nie przeszkadzaj mu. Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto. Idê precz, Lucyferze. Pozwól
mówiç Judaszowi Iszkariocie. W imi´…
PIEK¸O ZE WSZYSTKI SWOIMI OKROPNOÂCIAMI
J: Jest dla nas nader wielkà korzyÊcià, ˝e tylko niewielu kap∏anów mówi dotàd o Piekle. Piek∏o ze
wszystkimi swoimi okropnoÊciami powinno byç wymalowane na Êcianach. Musz´ jednak dodaç, ˝e ˝adne
malowid∏o nie mo˝e oddaç ca∏ej jego grozy i okropnoÊci. Gdzie w dzisiejszych czasach mo˝na znaleêç
kap∏anów, którzy g∏oszà kazania o Piekle” albo o Êmierci, albo o CzyÊcu, i tym podobnych rzeczach. Jest
ich bardzo niewielu. Ci rzadcy kap∏ani nie starczajà ju˝ dla armii dusz, dla wielkiej masy dusz, które znajdujà si´ na drodze do zguby.
E: Mów dalej, Judasztu Iszkarioto. Mów z polecenia NajÊwi´szej Dziewicy.
J: … mo˝emy to czymÊ zamknàç. Jest dla nas wa˝nà rzeczà, by kap∏ani nie mówili ju˝ wi´cej o Piekle.
Powinno si´ g∏osiç kazania o wszystkich okropnoÊciach Piek∏a, lecz teraz nawet tego by∏oby za ma∏o
(wzdycha i ∏ka).
MISJE LUDOWE I PRAWDZIWA ODNOWA /*/
/*/ W przeciwieƒstwie do fa∏szywej “odnowy”, zwanej charyzmatycznà, w której diabe∏ odgrywa wa˝nà
rol´.
106
J: Je˝eliby ludziom tylko mówiono o tym z wysokoÊci ambony i gdyby misje ludowe nadal si´ odbywa∏y,
to wielkie t∏umy ludzi ciàgn´∏yby do spowiedzi. Teraz tego si´ nie robi. Jak ju˝ ˝eÊmy uprzednio
powiedzieli, praktyki pokutne nigdy nie zastàpià spowiedzi. Boimy si´ misji ludowych, gdy˝ one zbawi∏y
tak wiele dusz.
Kaznodzieje podczas nich mówià zwykle o Piekle, CzyÊcu, Nawróceniu i Âmierci. To zwyk∏o rozniecaç
Êwi´ty ogieƒ w duszach wielu ludzi. Tak bywa∏o kiedyÊ, gdy kap∏ani mogli w wielu miejscach ∏àczyç si´
bli˝ej z ludêmi. To powodowa∏o, ˝e ludzie zatrzymywali si´ na swoich Êcie˝kach: bo nikt nie kocha Êmierci, bo nikt nie kocha diab∏a. Ka˝dy zawraca∏ z drogi, myÊlàc: “Je˝eli rzeczy tak si´ majà, musz´ rozpoczàç
znów nowe ˝ycie. On ma racj´”.
Wielu kap∏anów trzyma si´ starej, dobrej tradycji, jak chcà tego Ci, tam w Górze (pokazuje do góry)
.Bo kiedy kap∏an nadal odprawia Msz´ we w∏aÊciwy sposób, a prócz tego jest kierowany przez Ducha
Âwi´tego i modli si´ doƒ, to wówczas moc b∏ogos∏awieƒstw i si∏a oddzia∏ywania kap∏ana na ludzi jest o
wiele wi´ksza (**). To samo odnosi si´ równie˝ i do jego kazaƒ. W dzisiejszych czasach wielu kap∏anów
g∏osi sztuczne kazania, ma∏o te˝ b∏ogos∏awieƒstw p∏ynie z ich Mszy, bardzo ma∏o, bez wàtpienia mniej,
ni˝ ze Mszy odprawianych przez dobrych kap∏anów. I to jest logiczne.
(**) Porównaj: “Tym, którzy prze∏amià ludzkie wzgl´dy i s∏u˝alczy l´k i wrócà do prawdziwej Mszy,
przyrzekam bardzo obfite ∏aski Êwiat∏a i przywiod´ im z powrotem wiernych” (Pos∏anie z dnia 11 Maja,
1975 r. “Parce Domine”).
Oto co mówi Niebo: Kap∏an, który chce byç rzeczywiÊcie dobrym, pozwoli, by prowadzi∏ go Duch
Âwi´ty: da mu On ca∏kowite poznanie Boga i to, czego On Sobie ˝yczy, u˝yczajàc najwi´kszej skutecznoÊci jego poczynaniom i dajàc mu najwi´ksze oÊwiecenie dla tych ludzi, którzy ucz´szczajà do jego Êwiàtyni.
Nawet czytanie Ewangelii i innych rzeczy podczas Mszy, od poczàtku do koƒca jej, posiada wi´kszà moc
dla tych Êwi´tych rozprzestrzeniajàcych si´ b∏ogos∏awieƒstw, ani˝eli prace lichego, ozi´b∏ego lub ca∏kiem
odst´pczego kap∏ana (tj. odst´pcy(. Tacy nie chcà wi´cej lub te˝ sà zbyt niedbali w odprawianiu Mszy i
dobrym post´powaniu, zgodnym z wolà Bo˝à… Nie chc´ wi´cej mówiç. Nie chc´ mówiç.
E: Mów wszystko, co masz powiedzieç.
J: (st´ka).
E: Lucyferze, idê precz. Nie masz prawa przeszkadzaç Judaszowi Iszkariocie, ani go n´kaç w tym, co
ma nam powiedzieç. Judaszu Iszkarioto, mów dalej, w imi´…
J: Jest bezwzgl´dnie koniecznym dla niektórych odwa˝nych kap∏anów. aby powstali. Naturalnie by∏oby
lepiej, gdyby powstali sami biskupi przeciwko nadu˝yciom w KoÊciele. Winni si´ oni zorganizowaç. Winni
naprawiç to w swoich kazaniach. Winni o tym nawet krzyczeç ze szczytów dachów. To wszystko, com ja,
Judasz oznajmi∏, powinno byç g∏oÊno oznajmione z kazalnic. MyÊl´ w szczególnoÊci o modlitwie “Asperges
me” oraz o b∏ogos∏awieƒstwie na koƒcu Mszy, podczas którego wszyscy powinni ukl´knàç,
OczywiÊcie ludzie muszà zgiàç swoje kolana, gdy je (b∏ogos∏awieƒstwo) otrzymujà. Stojàca postawa w
czasie b∏ogos∏awieƒstwa powoduje otrzymanie mniej b∏ogos∏awieƒstw. Bóg nie ma upodobania w takiej
postawie (tj. w stojàcej postawie). To obra˝a Boga, gdy ludzie stojà podczas otrzymywania
b∏ogos∏awieƒstwa; gdy˝ wówczas nawet si´ nie modlà, a ich ramiona sà zwieszone. To okropne, ˝e my w
Piekle bylibyÊmy zaszokowani, gdybyÊmy mogli byç, lecz podoba nam si´ to oczywiÊcie.
E: Mów dalej z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy. Mów, co Ona chce, ˝ebyÊ powiedzia∏.
STARA MSZA ZAWIERA NIEZLICZONE ¸ASKI
J: Je˝eli oni (kap∏ani) czyniliby 33 znaki krzy˝a, które majà ponadto zwiàzek z ˚yciem Chrystusa i
które zosta∏y z góry obmyÊlane – to Jezus ustanowi∏ je przez Ducha Âwi´tego – je˝eli oni przywróciliby
je, razem z modlitwà “Asperges me”, i odprawiali Msz´ zgodnie z tym, czego ˝yczy Sobie Chrystus, to
wówczas… Nie! Nie chc´ tego powiedzieç.
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
Lucyferze, nie wolno ci mu przeszkadzaç. Musisz odejÊç stàd, Lucyferze!
J: …to wówczas tysiàce dusz by∏oby zbawionych, które (bez tego) idà na wieczne pot´pienie. Z∏o
pochodzi z (modernistycznej) Mszy /*/, g∏ównie z Mszy.
Nieskoƒczony wyp∏ywy b∏ogos∏awieƒstw p∏ynie z Mszy, o ile jest ona nale˝ycie odprawiana Msza jest
107
ich g∏ównym sprawcà..
/*/ Nieszcz´Êcia i niepowodzenia b´dà si´ mno˝y∏y na Êwie-cie tak d∏ugo, jak d∏ugo nie zostanie przywrócona prawdziwa Msza. (“Parce Domine”, przekaz z dnia 15 Listopada 1974 r.)
Dwoma najwi´kszymi rzeczami dla was katolików sà Msza i Komunia. Wszystkie tajemnice i objawienia B∏ogos∏awionej Dziewicy muszà ustàpiç im miejsca. Sam Chrystus przyst´puje do o∏tarza z ca∏à
pe∏nià Swych ∏ask, których tak bardzo nienawidzimy. Musimy uciekaç z Mszy, gdy jest ona dobrze
(nale˝ycie) odprawiana. JesteÊmy zmuszeni uciekaç ju˝ na samym poczàtku, podczas modlitwy “Asperges
me”. Potem, mówiàc obrazowo, mo˝emy jedynie zaglàdaç z dr˝eniem przez szpary. Przeciwnie teraz, na
nowomodnych Mszach, mo˝emy dos∏ownie taƒczyç doko∏a, a˝ do… Nie chc´ tego wyjawiç!
CZY CHRYSTUS NADAL JEST OBECNY WE WSZYSTKICH TABERNAKULACH”
E: Powiedz prawd´. Mów, co kaza∏a ci rzec B∏ogos∏awiona Dziewica, i nic oprócz tego. Mów ca∏à
prawd´.
J: … a˝ do samego sanktuarium. Mo˝emy nawet taƒczyç na wprost tabernakulum. Bo nie we wszystkich tabernakulach znajduje si´ nadal… Nie! Nie chc´ tego wyjawiç. Nie chc´ tego powiedzieç.
E: Mów prawd´. Musisz jà powiedzieç, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
Lucyferowi nie wolno ci´ niepokoiç.
J: Oni, w Niebie bolejà z tego powodu, ˝e nie we wszystkich tabernakulach jest nadal Êw. Hostia.
E: CoÊ ty powiedzia∏”! Powiedz, w imi´…
J: Je˝eli kap∏an podczas Mszy nie wierzy ju˝ w s∏owa konsekracji, lub odprawia jà w grzechu ci´˝kim,
to Hostia nie jest konsekrowana. Jest w takich razach tylko chleb, jak mawiajà o tym ró˝ne sekty protestanckie. Wi´kszoÊç kap∏anów “straci∏a rozum”; robià to, czego ˝àdajà od nich ludzie. Pragnà uznania dla
swoich nowomodnych post´powaƒ i dla swojej pewnoÊci siebie, ich zarozumia∏oÊç zdaje si´ wyzieraç z
wierzcho∏ka ich g∏ów (burczy).
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, i nic tylko prawd´. Powiedz wszystko, co musisz powiedzieç z
polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Najsmutniejszà rzeczà dla Tych, tam w Górze (pokazuje do góry), jest to, ˝e ludzie wierzà, i˝ nadal
przyjmujà Chrystusa w Hostii, a tymczasem jest to tylko z w y k ∏ y chleb. Aktualnie nie jest to
Chrystus. W nast´pstwie tego otrzymujà oni mniej ∏ask, co czyni ich podatniejszymi na zejÊcie z drogi
dobra. W ten sposób sà oni oszukiwani przez swoich kap∏anów.
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, w imi´…
J: Koniecznie musz´ rzec to: Ci, tam w Górze, nie lubià widzieç Hostii z ciemnej màki. Jest to dozwolone, jedynie tylko w ostatniej koniecznoÊci. Hostia ma byç z bia∏ego chleba. Racja ta datuje si´ od najdawniejszych czasów, albowiem bia∏a Hostia uosabia niewinnoÊç Chrystusa (strasznie ci´˝ko dyszy).
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto. Powiedz to, co musisz powiedzieç z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
Lucyfer nie mo˝e ci w tym przeszkodziç. Musi on iÊç do Piek∏a, do którego nale˝y. Mów dalej, Judaszu
Iszkarioto, w imi´…
J: Kiedy Papie˝ ukazuje si´ na swoim podium – chc´ powiedzieç na balkonie, z którego ma zwyczaj
przemawiaç – jeÊliby tylko wolno mu by∏o powiedzieç, co chce (co chcia∏by powiedzieç), to ludzi wróciliby
do przesz∏oÊci. By∏ po temu czas. Teraz jednak nie wolno mu tego zrobiç. Bo gdyby chcia∏ wyjÊç i
powiedzieç to, co chcia∏by… to by∏by (mamrocze).
E: Mów prawd´ z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, w imi´…
J: … zaraz zmuszony do milczenia, o ile by swobodnie przemawia∏ /*/. Wie on o tym, ˝e nie mo˝e zrobiç fa∏szywego kroku. W tej sytuacji pragnà∏by umrzeç, ale wie doskonale, ˝e musi wytrwaç do koƒca.
Musi przebyç swoje m´czeƒstwo, jak prawdziwy uczeƒ Krzy˝a Chrystusowego. Albowiem musi do koƒca
przejÊç przez swà m´k´ czy tego chce, czy nie. Papie˝ musi przejÊç przez winnà pras´, jak przeszed∏ przez
nià Sam Chrystus; co prawda nie w tym samym stopniu, niemniej jednak musi.
/*/ I w ten sposób lekarstwo by∏oby gorsze od choroby. Sama obecnoÊç Papie˝a Paw∏a VI (nawet w jego
bezsilnym stanie) jest w pewnej mierze potrzebna niczym zawór przeciwko wywrotowej dzia∏alnoÊci koÊcielnej Watykanu. Wszystko to stanie si´ oczywiste na nast´pnych stronach. Ca∏a prawda wyjdzie na jaw
we w∏aÊciwym czasie.
108
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto. Mów, co B∏ogos∏awiona Dziewica ka˝e ci powiedzieç. Lucyferze nie
wolno ci przeszkadzaç. Musi on mówiç. W imi´…
J: Ludzie nie wierzà, ˝e Niebo daje przekazy przez “wybrane dusze” ; ludzie nie wierzà w te rzeczy,
które Ona nakazuje im przekazywaç przez owe “wybrane dusze”; i nawet kiedy Sam Jezus ukazuje si´,
to w dalszym ciàgu nie wierzà. Jezus i Matka mówià tak cz´sto, co si´ dzieje, ˝e wszystko popsu∏o si´ w
KoÊciele, tak jak dok∏adnie to przedstawi∏em, lecz biskupi nie dajà temu wiary. Obecnie miejsca pielgrzymkowe starsze od ostatnich nie sà ju˝ d∏u˝ej uznawane. Poniektórzy jeszcze wierzà w przekazy z
Lourdes i z Fatimy, itd. wszelako nie ma ju˝ d∏u˝ej wiele ∏ask w tych miejscach, poniewa˝ kap∏ani nie
odprawiajà tam dobrej Mszy… (zaczyna milczeç).
E: Mów prawd´, Judaszu Iszkarioto, w imi´…
J: Znaleêç mo˝na tam niektórych kap∏anów, którzy chcieliby w rzeczy samej odprawiaç Msz´ wed∏ug
swoich wymys∏ów, ˝e tak si´ wyra˝´, i zmusiç innych kap∏anów do milczenia. Ju˝ tak dzieje si´ w
Fatimie, a niebawem b´dzie dziaç si´ i w Lourdes…
E: Mów prawd´ z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy. Lucyferowi nie wolno ci´ niepokoiç czy te˝ powstrzymaç ci´ od mówienia tych rzeczy.
J: … ju˝ wkrótce Lourdes nie pozostanie w tyle, gdy˝ oni (wilki w owczej skórze) przemyÊliwujà nad
tym, a˝eby wymazaç to miejsce z listy miejsc pielgrzymkowych ku czci B∏ogos∏awionej Dziewicy.
E: Z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy prowadê rzecz dalej. Powiedz wszystko, co B∏ogos∏awiona
Dziewica kaza∏a ci powiedzieç.
B¸¢DY W KIEROWANIU KOÂCIO¸EM
J: Je˝eli wszyscy kap∏ani rozpoznaliby w b∏ysku rozumienia, gdzie znalaz∏ si´ KoÊció∏, w jakiej znalaz∏
si´ sytuacji, to byliby tym panicznie przera˝eni. Musieliby wówczas natychmiast zawróciç, a przynajmiej
zrobi∏aby to wielka ich cz´Êç. Tymczasem nie majà oni tego b∏ysku zrozumienia, mimo i˝ wierzà, ˝e
KoÊció∏ jest prowadzony przez Ducha Âwi´tego.
E: Mów prawd´ z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i nic tylko prawd´.
J: Kap∏ani utkwili mocno swój wzrok w nowym KoÊciele, uznajàc aktualnie, i˝ to oni sami powinni byç
tym KoÊcio∏em i ˝e wskutek tego mogà zaprowadzaç w nim zmiany, które im si´ podobajà; bo Duch
Âwi´ty tak˝e powinien byç w nich. Ale myÊlàc tak, zapominajà, ˝e sà niepos∏uszni Papie˝owi i ˝e te rzeczy
nie pochodzà zgo∏a od niego. Bo byç tak mo˝e jedynie tylko poprzez oficjalne s∏owo Papie˝a, które musi
przyjÊç z Ducha Âwi´tego, a nie przez jakieÊ tam stare s∏owa, które oni chcieliby po swojemu przekr´ciç
i wypaczyç, jak im si´ widzi (warczy gniewnie).
E: Mów dalej, Judaszu Iszkarioto, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy. Oznajmij, co Ona nakaza∏a ci
powiedzieç. W imi´…
J: OczywiÊcie to, co zasiewamy przy pomocy kardyna∏ów /*/, nie pochodzi ˝adnà miarà od Ducha
Âwi´tego.
/*/ Jest rzeczà oczywistà, i˝ te szerokie znaczeniowo wyra˝enie, którym zwyk∏ cz´sto pos∏ugiwaç si´
demon: “przy pomocy kardyna∏ów”. nale˝y rozumieç w ten sposób, i˝ odnosi si´ ono tylko do cz´Êci
kolegium kardynalskiego, a nie do wszystkich kardyna∏ów. Dotyczy ono kardyna∏ów podporzàdkowanych
wp∏ywom szatana ju˝ to Êwiadomie, ju˝ to nieÊwiadomie. W jakim jest to stosunku – którzy mianowicie
sà mu (szatanowi) podporzàdkowani, a którzy nie – Sam Bóg raczy wiedzieç.
E: Judaszu Iszkarioto, powiedz prawd´. Mów, co B∏ogos∏awiona Dziewica nakaza∏a ci powiedzieç. Mów
dalej, w imi´…
J: Niektórzy z nich (kardyna∏owie) b´dà zniszczeni jak trawa, która wi´dnie – modlitwa egzorcyzmu
wyk∏ada to bardzo dobrze (**) – lecz nie wszyscy b´dà) zniszczeni. Niektórzy z nich przyjdà jeszcze do
rozeznania si´ w tych rzeczach. O tyle o ile biskupi w tym przypadku… ˝elazo jest jeszcze goràce…
biskupi…
(**) “Jak si´ rozprasza dym, tak ich rozpraszasz:
Bogiem bezbo˝ni”
(Modlitwa Egzorcyzmu – Psalm 68: 3)
Jak si´ rozp∏ywa wosk od ognia, tak ginà przed
109
E: Mów, co masz do powiedzenia, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: By∏em biskupem. O! gdyby by∏ mi dany znów czas, lepiej bym wykonywa∏ mà prac´, po tysiàckroç
razy lepiej. Biskupi…
E: Mów dalej z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: By∏oby lepiej, gdyby wielu biskupów nie by∏o biskupami. By∏oby dla nich zancznie lepiej. gdyby byli
raczej najni˝szymi spoÊród ludzi Êwieckich, ani˝eli nosicielami s∏owa i pastora∏u; bo to, co robià, nie jest
niczym innym, jak kamuflarzem, i …
E: Mów prawd´, w imi´… Wyznaj, co masz wyznaç, z polecenia Matki Boga.
J: Przywdziewajà oni bardzo dobre maski, lecz pod spodem kryje si´ tylko gorzkoÊç i zgnilizna. Jest to
tak samo, jak i w nas, tak samo…
E: Mów prawd´, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy. Mów, co chce Ona nam przez ciebie powiedzieç.
J: Ale ja nie chc´ d∏u˝ej mówiç. Nie chc´!
E: Musisz jednak mówiç z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, w imi´… Lucyfer nie mo˝e ci´ odwieêç od
powiedzenia ca∏ej prawdy.
J: Dosyç! Ja… (be∏kocze).
E: Masz mówiç. Mów, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy. Musisz wszystko powiedzieç, co Ona ˝yczy
Sobie przekazaç nam dziÊ przez ciebie.
J: Ju˝ dosyç powiedzia∏em, a˝ nadto dosyç. To by∏o g∏ównà rzeczà, którà musia∏em powiedzieç: oni
muszà si´ zorganizowaç i Econe zatriumfuje na przekór wszystkim przeÊldowaniom. Owo przekl´te
Econe (j´czy).
E: W imi´ Jezusa przestaƒ u˝ywaç tych s∏ów. Mów tylko prawd´. Mów jedynie to, co B∏ogos∏awiona
Dziewica ka˝e ci powiedzieç.
J: Zatriumfuje na przekór wszystkiemu. Czy wierzycie” Gdzie˝ oni jednak znajdà tylu kandydatów”!
Mo˝e w rejonach eterycznych. Ci kandydaci wiedzà dobrze, gdzie le˝y jasna droga, którà nale˝y IÊç.
Wyczuwajà oni silnie, ˝e jedynie w wyrzeczeniu si´, w ofierze i w krzy˝u mo˝na znaleêç naÊladowanie
Chrystusa oraz prawdziwe kap∏aƒstwo. Majà oni wi´cej Êwiat∏a ni˝ inne (zgrupowania), które w dalszym
ciàgu potrafià si´ jedynie che∏piç, czym to one nie sà… lecz dla wi´kszoÊci nadszed∏ ju˝ niemal koniec ich
przechwa∏ek.
E: Mów dalej. Powiedz, co masz powiedzieç, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
J: ModerniÊci mogà widzieç, rzecz jasna, ˝e ich pieʃ rozbrzmiewa niemal wsz´dzie i ˝e Econe stoi przeciwko nim. Oto dlaczego zwalczajà je. I to jest ca∏a historia. Oto czemu walczà przeciwko Econe (wzdycha).
E: Nie ciàgnij nas za stu∏y. Nie wolni ci czyniç nam szkody. Mów dalej, w imi´ Jezusa.
J: W najbardziej realnym sensie jest tak jedynie z tego powodu, ˝e my jesteÊmy w nich – w tych, którzy
zwalczajà Econe. Pomagajà oni nam jako dobre narz´dzia. Sà dobrymi, po˝ytecznymi narz´dziami. Nie
chcielibyÊmy ich teraz odrzuciç. Ich teorie sà po˝yteczne dla nas w Piekle.
E: Teraz jest koniecznym dla ciebie, byÊ powiedzia∏ prawd´, z rozkazu Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy, a
nie a˝ebyÊ mówi∏, co ci si´ podoba.
J: JesteÊmy tak˝e zobowiàzani mówiç to wszystko. Musimy to dodaç, tak ˝eby obraz by∏
zupe∏ny.Musimy podkreÊliç, jak te wszystkie rzeczy sà z sobà powiàzane, tak aby ka˝dy zdo∏a∏ to zrozumieç. Lecz teraz nie chc´ wi´cej o tym mówiç. ˚adnà miarà nie chc´ wi´cej mówiç.
E: Musisz powiedzieç prawd´. Mów, co masz do przekazania. To rozkaz. Powiedz do koƒca prawd´.
J: Nie chc´ dalej mówiç. Nie!
E: Lucyfer nie ma prawa trwo˝yç ciebie. Mów dalej wszystko, co NajÊwi´tsza Dziewica kaza∏a ci nam
przekazaç. W imi´…
CELIBAT KOÂCIELNY
J: Nast´pnie zaÊ spowiedê… i celibat. To dopiero interes. Kiedy kap∏an ˝yje w celibacie, wtedy wszystkie niewiasty, a tak˝e wszyscy m´˝czyêni majà do niego zaufanie, szczególnie w konfesjonale, ni˝ kiedy
jest ˝onaty.
(JeÊliby by∏ ˝onatym) pewnego dnia mog∏oby dojÊç do tego, ˝e jedna z tych wiedêm (ironiczny Êmiech)
zacz´∏aby go wypytywaç, o czym mówi si´ w konfesjonale. By∏aby bowiem ciekawa dowiedzieç si´ czegoÊ
z tych rzeczy, o których si´ mówi, a w szczególnoÊci, czy pasujà one do jej schematu myÊlowego.
Lecz je˝eli kap∏an prowadzi ˝ycie odosobnione, ˝yjàc w celibacie, i naÊladuje przy tym ˝ycie Chrystusa,
110
wtedy jeden czy drugi ba∏wan myÊli sobie: “Mog´ iÊç do niego do spowiedzi. Tam b´d´ móg∏ si´ ca∏kolwicie wywn´trzniç i to nie wyjdzie stamtàd, lecz pozostanie mi´dzy nami. Bo je˝eli on jest na tyle dobry,
by zachowaç celibat, to nas pewno potrafi te˝ zachowaç milczenie”.
Lecz w dzisiejszych czasach nie czujà oni tego w ten sposób w odniesieniu do tych kap∏anów, którzy
pozawierali zwiàzki ma∏˝eƒskie. Przciwnie nachodzà ich myÊli: On jest ˝onaty, przeto nie jest zdolny
utrzymaç si´ w celibacie. Jak wobec tego móg∏by… (Êmiech z∏oÊliwej radoÊci)…zachowaç milczenie, powÊciàgnàç swój j´zyk, skoro nawet nie jest panem swojego cia∏a.
E: Mów prawd´, nic tylko prawd´, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Celibat jest ˝yczeniem KoÊcio∏a. Nie wolno od niego odstàpiç ani o krok, ani troch´. Ci, którzy si´
po˝enili lub ˝yjà w grzechu nieczystoÊci, powinni ˝a∏owaç swego post´pku i wróciç. By∏oby lepiej dla nich,
gdyby ka˝dy z nich móg∏ mieç dla siebie raczej ca∏y swój czas, ni˝ gdyby mia∏ ˝a∏owaç swego b∏´du. Wtedy
bowiem… ale w ten sposób, jak si´ rzeczy majà…
E: Mów dalej. Oznajmij, co ci ka˝e rzec B∏ogos∏awiona Dziewica.
Lucyfer nie ma prawa ci´ straszyç. Musi iÊç precz do Piek∏a, musi stàd odejÊç. Mów dalej, co masz nam
do przekazania wedle rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, i nic tylko prawd´.
MO˚NOÂÇ S¸UCHANIA SPOWIEDZI
J: Nawet gdyby ludzie chcieli iÊç do spowiedzi, to nie majà po temu zbyt wiele okazji. Czas spowiedzi
zosta∏ ograniczony do jednej godziny, stàd tylko nieliczni staruszkowie przychodzà do niej (drwiàcy
Êmiech).
E: Mów dalej. Mów prawd´. Rzeknij, co masz rzec z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
J: Kap∏ani czujà si´ wytràceni z równowagi. Stawiajà sobie pytanie: “ Tak nieliczni, i tylko
staruszkowie”
Wkrótce b´dzie mo˝na przeznaczyç konfesjona∏ na graciarni´. Azali˝ wkrótce nie b´dziemy zmuszeni
ograniczyç si´ do ceremonii penitencjarnych””
Dalej, nim owi staruszkowie skoƒczà swe modlitwy poprzedzajàce spowiedê, kap∏ani opuszczajà konfesjona∏; tak i˝ ci, którzy czekajà na spowiedê, mniemajà, i˝ tracà sposobnoÊç wyspowiadania si´, o ile
pr´dko nie podejdà do konfesjona∏u. Wtedy nie mogà … (wybuch Êmiechu).
E: Mów z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy i przedstaƒ si´ Êmiaç.
J: … nie mogà nawet z powodu obawy, ˝e spowiednik opuÊci konfesjona∏, nale˝ycie si´ przygotowaç; co
zrobiliby w innym wypadku (r˝y na ca∏e gard∏o).
E: Z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, mów prawd´.
J: Nie chc´! Nie b´d´ wi´cej mówiç.
E: A jednak musisz mówiç. Oznajmij, czego ˝yczy Sobie Przeb∏ogos∏awiona Dziewica, Maryja.
Musisz powiedzieç rzecz do koƒca. Mów prawd´, i nic wi´cej.
J: Gdyby kap∏ani s∏uchali spowiedzi przez par´ godzin, w Wielki Piàtek, gdy mówi si´ o Êmierci
Chrystusa, to wówczas mieliby sposobnoÊç mówiç o Êmierci cz∏owieka.
Mogliby wówczas przypomnieç, i˝ wszelki cz∏owiek musi umrzeç i ˝e wobec tego powinien si´ przygotowaç na Êmierç. W ten sposób tysiàce dusz by∏oby wyrwanych Piek∏u (wzdycha ponuro).
E: Nie irytuj si´! Nie wolno ci szarpaç za stu∏´, w imi´…
J: Nie jest to nasz pomys∏, lecz Lucyfer i Belzebub /*/ chcà, abyÊmy n´kali was.
E: Lucyfer i Belzebub powinni zniknàç.
Judaszu Iszkarioto, ty jedynie mów z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy. W imi´…
J: Wsz´dzie wprowadzamy zamieszanie. Poniewa˝ Belzebub jest tu, dlatego mamy wi´cej si∏y pod
ka˝dym wzgl´dem.
On grasuje wsz´dzie i wsz´dzie sieje zam´t, gdzie tylko zdo∏a.
/*/ Belzebub jest drugim po Lucyferze w piekielnej hierarchii.
111
EGZORCYZ M
12 Stycznia, 1976 r.
E – Egzorcysta
V – Veroba, demon z chóru Pot´g
TROSKA B¸OGOS¸AWIONEJ DZIEWICY O LUDZI
E: Rozkazujemy ci demonie, Veroba, w imi´… musisz dok∏adnie powiedzieç prawd´, tak jak ˝yczy Sobie
tego B∏ogos∏awiona Dziewica.
V: Nawet dobrzy zwalczajà si´. Nie powinno tak byç. Dawniej dobrzy jednoczyli si´. Teraz zacz´∏o si´
zamieszanie i dodchodzi do szczytu. Ale b´dzie jeszcze gorzej.
E: Mów dalej, w imi´…
V: W obecnych czasach ludzie nie zaglàdajà tak cz´sto do Pisma Âw. A oprócz tego jest ono wsz´dzie
ró˝nie inter-pretowane, a nawet przekr´cane i ro˝norako uk∏adane i t∏umaczone wedle czyjchÊ indywidualnych poglàdów. Jedynie tylko to Pismo Âw., które nie zosta∏o sfa∏szowane, dobre, stare, tradycyjne
Pismo Âw. winno byç zatrzymane. Wszelkie inne jest cz´Êcià planu (demonów); tak i˝ mo˝na powiedzieç,
i˝ jest ono zatrute.
(bo piek∏u chodzi o to, ˝eby Pismo Âwi´te zosta∏o ca∏kowicie sfa∏szowane, tak aby dwuch ludzie nie
znali prawdziwego s∏owa Bo˝ego. przyp. t∏umacza)
E: Prowadê rzecz dalej. Mów w imi´ Trójcy Swi´tej, wszystkich Êw. Anio∏ów i Archanio∏ów oraz w imi´
Niepo-kalanego Pocz´cia.
V: Wielka Pani ˝yczy Sobie zbawiç tych wszystkich, których mo˝e. Ona kocha Swoje dzieci. Âwiat jednakowo˝ jest do tego stopnia zepsuty, ˝e nie mo˝e Ona ocaliç wszystkich ludzi en masse. Niemniej jednak chce zrobiç wszystko, co jest w Jej mocy, aby ocaliç ich. Ona kocha Swoje dzieci. Kocha je wi´cej, ni˝
wi´kszoÊç z nich na to zas∏uguje.
E: Mów dalej prawd´, w imi´…
V: GdybyÊmy my byli kochani choçby jednà dziesiàtà cz´Êcià owej mi∏oÊci (wzdycha boleÊnie)… Bo Ona
kocha Swoje dzieci, tak jak tylko mo˝e kochaç matka. Oto dlaczego wielu spoÊród ludzi Êwieckich, musi
si´ do Niej zwróciç: wszyscy muszà si´ modliç, ale muszà i cierpieç dla zbawienia dusz drugich, którzy w
przeciwnym razie muszà ugrz´znàç jeszcze g∏´biej na Êcie˝kach zatraty, Zamieszanie bowiem jest
straszne i stanie si´ jeszcze straszniejsze. Atoli musicie wykonaç wszystkie Jej ˝yczenia.
E: Czego ˝yczy Sobie NajÊwi´tsza Dziewica” Powiedz to nam, w imi´…
V: ByÊcie wytrwali na tej Êcie˝ce, byÊcie nie zeszli z niej ani troch´, chocia˝by nawet diabe∏ gna∏ za
wami na szczud∏ach.
E: Mów prawd´. Powiedz, co masz do powiedzenia z polecenia B∏ogos∏awionej Dziewicy, w imi´ Trójcy
Prze-najÊwi´tszej.
V: Papie˝ mo˝e byç dla was pociechà. On cierpi wi´cej od was. Przez d∏ugi czas pragnà∏, aby wszystko
si´ skoƒczy∏o. Ale musi on dalej modliç si´ i sk∏adaç ofiar´. Wy (kap∏ani) musicie mu pomóc.
Âwieccy tak˝e muszà si´ przy∏àczyç. Jest teraz rzeczywiÊcie potrzeba, by lepiej si´ rozeznawaç, by móc
przeciwdzia∏aç wszelkiego rodzaju ró˝norodnym opiniom, co do których wierzy si´, ˝e sà s∏uszne; bo ka˝dy
myÊli, ˝e ma s∏usznà odpowiedê; nawet gdy jest ona nies∏uszna.
E: Mów dalej prawd´, Verobo. Mów, co B∏ogos∏awiona Dziewica poleci∏a ci podaç nam do wiadomoÊci.
Nie wolno ci ∏gaç.
V: Je˝eli Ona nie by∏aby w Niebie i je˝eli mog∏aby Ona jeszcze si´ zniech´caç, to musia∏aby Ona mieç
ju˝ tego wszystkiego dosyç. Jednak˝e Ona jest cierpliwa: jest nieskoƒczenie wi´cej cierpliwa od was
wszystkich razem wzi´tych… JeÊliby Ona nadal mia∏a t´ cierpliwoÊç… jeÊliby nadal mog∏a mieç t´ cierpliwoÊç w stosunku do nas (wzdycha ˝a∏oÊnie). My w Piekle nie oczekujemy ju˝ tego. Teraz nie mo˝emy
ju˝ nic wi´cej zrobiç dla siebie. Ach! PomyÊleç tylko, ˝e musimy objawiaç wam to, co chcielibyÊmy
najch´tniej zataiç.
E: Mów dalej prawd´. Musisz powiedzieç prawd´, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy. Musisz wyznaç
prawd´.
V: Wkrótce nawet Jezus Chrystus nie b´dzie obecny w czasie wszystkich Mszy. Nawet ju˝ teraz nie jest
On wsz´dzie obecny. Albowiem jest wielu, którzy nie wierzà w sakramen-talnà obecnoÊç Jezusa
Chrystusa w Konsekracji. To bardzo smutne: ju˝ d∏u˝ej nie p∏ynie z niej (tj. z Eucharystji) wiele ∏ask lub
112
co najwy˝ej nieliczne.
O ile ci wszyscy, którzy zwà si´ kap∏anami, odprawialiby Msze – Msze Êw. Papie˝a Piusa V – w
nale˝yty sposób, to wówczas Êwiat zmienia∏by si´ w wyczuwalny sposób /*/. Jednak˝e na nieszcz´Êcie nie
jest tak w tym przypadku. By doprowadziç do tego (stanu rzeczy), musieliÊmy wziàÊç si´ ostro najpierw
za kardyna∏ów, potem za biskupów i kap∏anów, a w koƒcu za ludzi Êwieckich. Kardyna∏, biskup czy
kap∏an jest we wszystkich wypadkach tysiàc razy wa˝niejszy dla naszych celów od cz∏owieka Êwieckiego.
/*/ “Powiedz mu: Umi∏owany Ojcze Âwi´ty, to jest prawdziwa Msza, która zapewni Êwiatu pokój”
(“Parce Domine”, pos∏anie z dnia 15 Listopada 1974).
E: Mów dalej, Verobo. Przeka˝, co masz do przekazania z polecenia B∏ogos∏awionej Dziewicy. W imi´…
V: JeÊliby Ona, Wielka Pani, mog∏a jeszcze p∏akaç – p∏aka∏aby jeszcze podczas Swych objawieƒ – ale
jeÊliby mog∏a jeszcze p∏akaç w Niebie, to wówczas ca∏a Ziemia by∏aby mokrà od Jej ∏ez. Wszak Ona nadal
lituje si´ nad marnymi robakami ziemskimi. W Swym wspó∏czuciu usi∏uje wezwaç was do nawrócenia,
usi∏uje was zatrzymaç. Ale ludzie nie chcà Jej s∏uchaç. Idà dalej zaÊlepieni i sami rzucajà si´ w sieci tych
marionetek, b´dàcymi niczym wi´cej, jak naszymi m∏odszymi oficerami, naszymi jawnymi agentami.
Jednk˝e ludzie nie wierzà w to. Jest to dla nas wielkim zwyci´stwem, i˝ ludzie nie wierzà w to wi´cej.
E: Mów dalej prawd´, Verobo, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, która boleje tak bardzo w Niebie, oraz
w imi´ Ojca Âwi´tego, Papie˝a Paw∏a VI.
V: Nawet Judasz ze swà ohydnà zdradà by∏ mniej n´dzny od wielu dzisiejszych kap∏anów. Judasz nie
dzia∏a∏ skrycie. Czu∏ on, ˝e Jezus jest Êwiadomy jego winy. Potem ˝a∏owa∏ i cisnà∏ w Êwiàtyni trzydzieÊci
srebrników, mówiàc: “Wyda∏em krew niewinnà”.
Czy jest obecnie choçby jeden kap∏an, który dziÊ to czyni” Ci wspó∏czeÊni kap∏ani sà o wiele bardziej
nikczemni. Ani jeden z nich nie smuci si´ z powodu z∏a, które pope∏nia, a to jest zaraêliwe. Pozara˝ali si´
jedni od drugich do szpiku koÊci i popierajà si´ oraz sà wspólnikami jeden drugiego w ten sposób, ˝e
wszystko mo˝na os∏oniç i tak pozostawiç. Ale na jak d∏ugo”
A˝ do czasu, gdy wszystko zostanie rozwalone w Wielkim Dniu /*/; gdy˝ nie my b´dziemy tymi, co majà
przewag´, lecz KoÊció∏. To, co KoÊció∏ reprezentowa∏ a˝ do tego czasu, tego nie mo˝na po prostu wyrzuciç
za burt´, odrzuciç niczym zdarty but lub wyÊwiechtany p∏aszcz, którego nie mo˝na ju˝ ∏ataç innym materia∏em.
/*/ “… albowiem nie ma nic ukrytego, co by nie mia∏o byç ujawnione, ani nic tajnego, o czym by si´
dowiedzieç nie miano” (Mat. 10: 26). Winni to sobie uÊwiadomiç perfidni kardyna∏owie i nielojalni
biskupi, a tak˝e kap∏ani.
E: Mów dalej, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej. Mów prawd´.
V: Jest to smutnym dla Wielkiej Pani i dla Nieba, ˝e tak du˝o dobrych ludzi, których Ona kocha i
którzy powinni iÊç z Nià r´ka w r´k´ do Nieba, jest obecnie sparali˝owanych. Wielu nie wie doprawdy, co
robiç poÊród zam´tu. Niedostrzegalnie grozi im niebezpieczeƒstwo popadni´cia w b∏àd. Oto dlaczego ja,
Veroba, musz´ powiedzieç: Musicie wiele modliç si´ do Ducha Âwi´tego.
E: Mów prawd´, Verobo. Powiedz wszystko, co masz powiedzieç z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy.
V: Wola∏bym raczej tego nie oznajmiaç. Nie chc´ wi´cej o tym mówiç.
E: Musisz wszelako rzec, co masz rzec, z rozkazu NajÊwi´-tszej Dziewicy i Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
V: Ona zmusza mnie, abym powiedzia∏: “NIe rozpaczajcie, nawet jeÊli niektórzy z prawych mylà si´ co
do was”. Jezus przepowiedzia∏: “… nadchodzi godzina gdy ka˝dy, kto was zabije, b´dzie mniema∏, ˝e
spe∏nia s∏u˝b´ Bo˝à” (**). Teraz w∏aÊnie nasta∏ ten czas. Nie b´dà was uÊmiercaç natychmiast. Wielu ju˝
uÊmiercili, ale nie was. Musicie przejÊç nieuniknienie przez przeÊladowanie. B´dzie nawet gorzej.
(**) Jan 16: 2
Nie b´dzie to trwa∏o d∏u˝ej ni˝ kilkanaÊcie lat. Nawet my nie wiemy, jak d∏ugo. Sami wiemy jedynie
to, i˝ jest to blisko. Sam Chrystus powiedzia∏: “Nie znacie dnia ani godziny, kiedy Syn Cz∏owieczy
przyjdzie” /***/. Jest to prawdà nie tylko w odniesieniu do koƒca Êwiata, lecz równie˝ w odniesieniu do
Oczyszczenia }ƒƒƒƒ|. Mówiàc to, mia∏ On na myÊli równie˝ oczyszczenie, jak równie˝ indywidualnà
Êmierç ka˝dego jednego cz∏owieka. Ostrze˝enie (****) jest cz´Êcià oczyszczenia, które nie b´dzie wcale
lekkie. Oczyszczenie rozpocznie si´ Ostrze˝eniem – b´dzie ono, ˝e tak powiem, pierwszà jego cz´Êcià./***/
113
Zob. Mat. 24: 42 oraz 25: 13.
(****) Dot. przekazów, jakie uzyskano podczas egzorcyzmowania demonów od dnia 12 Stycznia 1976
do Paêdziernika 1986 r. Prywatne przepowiednie, które zebra∏ i opublikowa∏ Michel Servant w roku 1972
w swojej ksià˝ce p.t. “Veillez et priez car i Heure est proche”, jednog∏oÊnie umiejscawiajà zbli˝ajàce si´
przyjÊcie oczyszczeƒ (które mia∏y si´ zaczàç w ma∏ej postaci) w latach 1980 -1984. Ten sam wniosek
mo˝na znaleêç w ksià˝kach, których autorem jest Pierre Roberdel o Marii Julii Jahenny (ed. Resiac,
1972-1977, 51150 Montsurs).
(****) Tyczy si´ to “Ostrze˝enia” z Garabandal.
E: Mów prawd´, Verobo. Mów, co masz do powiedzenia. Wyjaw ca∏à prawd´.
V: Nie potrwa to d∏u˝ej , ni˝ kilkanaÊcie lat. Pod∏ug naszej kalkulacji, by∏oby ca∏kiem mo˝liwe, ˝e
Ostrze˝enie… lecz jak ju˝em powiedzia∏, my w Piekle tego nie wiemy (straszne narzekanie). Du˝o modlitw, które zaniesiono, jest powodem, i˝ Niebo powstrzymuje dotàd Oczyszczenie. Naprawd´ jest to
niedorzecznoÊcià, ˝e nadal sà zanoszone mod∏y. Wraz z odwleczeniem Ostrze˝enia i Oczyszczenia
powi´ksza si´ je-dynie zam´t. Niemniej modlitwy sà potrzebne. Ona ˝àda ich, bo przez modlitwy dusze
si´ zbawiajà (straszny ryk wywo∏ujàcy mrowienie kr´gos∏upa).
EGZORCYZM
5 Lutego, 1976 r.
E – Egzorcysta
Al – Allida, demon z chóru Archanio∏ów
CNOTA I WINA
E: Mów teraz prawd´, Allido, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
Al: JesteÊmy wdzi´czni dla Nich, tam w Górze (pokazuje do góry), ˝e Oczyszczenie jeszcze nie przysz∏o.
To daje nam dodatkowy czas, byÊmy dzia∏ali. Ci w Górze (pokazuje do góry) trzymajà wszystko w r´ku;
wszystko jest w ich r´ku. My w dole (w Piekle) boimy si´, ˝e wkrótce przyjdzie Wielkie Ostrze˝enie.
E: Mów prawd´, w imi´…
Al: Wkrótce skoƒczymy nasze roztrzàsania.
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy i w imi´… mów prawd´.
Al: Poniewa˝ wszystkie znaki pokazujà si´ teraz na ca∏ym Êwiecie – wÊród kleru, w naturze – wskazuje to drog´, l´kamy si´ owej… Czy wierzycie” My tak˝e wiemy, czym jest Apokalipsa. Zestawiajàc znaki
z tymi, co jest (wyszczególnione) w Apokalipsie, ka˝dy baran powinien przyjàç, ˝e doszliÊmy ju˝ do punktu… z ca∏kiem niewielkimi, z ma∏ymi zawieszeniami wyroku, gdy˝ Ci, tam w Górze, nadal si´ litujà przez
ca∏y czas.
E: Mów dalej.
Al Musimy powiedzieç, ˝e Ci, tam w Górze, chcà, abyÊmy to powiedzieli: Nie opuszczajcie g∏ów, bàdêcie niewzruszeni, jak ska∏a, i tak twardzi, jak ˝elazo i diament; zwracajcie si´ nieustannie ku temu, co
dobre, co tradycyjne. Jest oczywistym, ku czemu prowadzà nowoÊci.
Na przyk∏ad, wiele dzieci jest teraz do tego stopnia dojrza∏ych, i˝ wiedzà prawie wszystko o seksie,
aczkolwiek nadal jeszcze korzystajà z nocnika. Jest on (seks), ˝e tak powiem, na si∏´ wybijany im do g∏ów
tak mocno, ˝e w wieku czterech lub pi´ciu lat nie majà w nich nic innego. Sà nawet niektóre instytucj´,
takie jak ogródki dla dzieci i szko∏y, które nie znajà nic lepszego ani te˝ nic bardziej stosownego od
wprowadzania seksu do g∏ówek dzieci´cych. Co b´dà potem robiç m∏odzi w wieku dojrzewania” Rodzice
nie wiedzà, co robiç. Zaledwie Êmià o tym mówiç z ksi´dzem i protestowaç. Mówià sobie: “On jest
kap∏anem, wie zatem, co czyni” (warczy).
M∏odzie˝ jest psuta, zanim zdo∏a stanàç na swoich nogach. Dwie ostatnie generacje nigdy nie wydadzà
prawdziwych ˝o∏nierzy Chrystusowych, o ile nie nastàpi zupe∏ne odwrócenie sytuacji. By∏oby lepiej dla
nich byç w obozach koncentra-cyjnych, niêli w owych oÊrodkach wychowawczych, które wszczepiajà im
seks niby trucizn´. A jednoczeÊnie jest to wy-zbyciem si´ za∏o˝eƒ nieznacznego smaku wspó∏czesnego
chrzeÊcijaƒstwa.
O wiele ∏atwiej pojmowano to w Sodomie i Gomorze. W owym czasie zepsucie nie by∏o im sàczone kro-
114
pla po kropli, jak to ma miejsce teraz. Jest prawdà, i˝ êle dzia∏o si´ w Sodomie i Gomorze; lecz mieszkaƒcy
owych miast wiedzieli, ˝e grzeszà. Czuli to. Natomiast dzisiejsze dzieci do lat dziesi´ciu nawet o tym nie
wiedzà. Zrozumiejà to, gdy b´dzie ju˝ za póêno, i˝ zosta∏y wepchni´te g∏owà w grzech.
Ksi´˝a, nauczyciele i wychowawcy, którzy powinni byç za nich odpowiedzialni, cz´sto wiedzà jedynie
bardzo mgliÊcie, ˝e ich sposób post´powania jest karygodny. Czasami s∏yszà jeszcze g∏os sumienia, czasami myÊlà, ˝e jest to Duch Âwi´ty.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, Niepokalanego Pocz´cia naszej Pani z Góry Karmel, Êw. Proboszcza
z Ars i Katarzyny Emmerich, mów dalej, co masz do powiedzenia.
Al: Nigdy nie by∏o tyle zam´tu, co teraz. By∏ rzeczywiÊcie tego rodzaju kryzys w okresie Reformacji, lecz
obecnie jest jeszcze wi´ksze rozdarcie. Dobrzy zostali po dobrej stronie, a inni przeszli po prostu na
protestantyzm. Lecz Luteranie (owych czasów) byli lepsi, ani˝eli wspó∏czeÊni katolicy. Wtenczas bowiem
by∏a wi´ksza uleg∏oÊç KoÊcio∏owi. Obecnie wszystko jest w sytuacji o wiele bardziej Êmiertelnej.
E: Wtenczas wi´kszoÊç ludzi, nawet wÊród protestantów, by∏a Êwiadoma, ˝e postàpili êle. /*/.
/*/ To wymaga bardziej sprecyzowanych szczegó∏ów. Przywódcy byli bez wàtpienia bardziej pewni, co
czynià, jak równie˝ swoich motywacji, od ludzi, którzy zawsze sà podatni na wp∏yw autorytetu (jakkolwiek nie w tym stopniu co dziÊ (. Ponadto, jest rzeczà oczywistà, ˝e nie wszystko w KoÊciele Katolickim
by∏o przyk∏adne w owym czasie.
Nast´pnie podzielili si´ (ci, którzy od∏àczyli si´ od KoÊcio∏a Katolickiego – przyp. t∏umacza) na trzy
grupy: Luteranie, Kalwini i zwolennicy Zwinglera. Wkrótce atoli stwierdzili, ˝e nie mo˝e to byç prawdziwym KoÊcio∏em, poniewa˝ ci trzej byli w konflikcie. Ujrzeli jasno, i˝ to by∏o kryzysem Katolicyzmu.
Jednak˝e zobaczyli równie˝, ˝e dobrzy przynajmniej si´ zjednoczyli. Byli oni sk∏onni zjednoczyç si´ z
powrotem (Luter okazywa∏ to we wszystkich przypadkach(, lecz by∏o za póêno. My (pokazuje w dó∏)
osaczyliÊmy go ju˝ zbyt ciasno.
E: Mów dalej, w imi´… co masz do powiedzenia, Allido.
Al: To myÊmy wp∏yn´li na Lutra, a Stary (Lucyfer) na Zwinglego /*/. By∏o koniecznym dla Starego
wziàÊç w r´k´ Zwinglera, dopóki nie wyrós∏, jak roÊlina cieplarniana, która kwitnie, jak chwast. Taki
chwast nie potrzebuje nawet wiele deszczu. Jest wiadomym, ˝e roÊnie wysoko i kwitnie znacznie szybciej
ni˝ dobro. W ten lub inny sposób rozrasta si´ gwa∏townie i trudno jest go wyciàç.
/*/ Istotnie Zwingler (Zurich 1518) – wspó∏czesny Lutrowi (Wittenberg 1517) – pod bezpoÊrednim
kierownictwem szefa Piek∏a, szybko zaszed∏ dalej, ani˝eli najbardziej zaawansowane posuni´cia Lutra,
którym kierowa∏y wy∏àcznie demony (czyli mniejsze z∏e duchy – przyp. t∏umacza). Allida wyjaÊnia wiele
rzeczy, dotyczàcych czasu obecnego.
Dobro jest zawsze twardsze i bardziej trudniejsze; nie roÊnie tak ∏atwo; a nawet kiedy uros∏o, ludzie,
którzy nim si´ interesujà, sàdzà, ˝e ju˝ osiàgn´∏o dobrà wysokoÊç i ˝e mo˝e nagle wywróciç si´ w po∏owie
drogi i byç nagle zmuszone rozpoczàç znowu od zera. Z∏o natomiast kwitnie i pnie si´ w gór´ niczym zielsko, bez jakiegokolwiek bàdê upadku.RoÊnie i wzrasta i nikt nie mo˝e go zatrzymaç.
Zepsucie jest jak z∏owroga góra, która zaciemnia wszystko, czyni wszystko cuchnàcym, jest jak epidemnia, która spada na t∏um ludzi. Cnota, poniewa˝ trudniej wzrasta, nie jest ani tak ∏atwa, ani tak
atrakcyjna, ani te˝ tak szybko si´ nie rozprzestrzenia /*/.
/*/ Wszystko to ∏àcznie nie jest niepoprawne pod wzgl´dem psychologicznym, lecz jest bardzo
pesymistyczne. Wskazuje to, i˝ diabe∏ pokazuje swój w∏asny dom. Chcia∏by on, abyÊmy uwierzyli, ˝e ∏aska
jest bezsilna w dzia∏aniu.
Al: Nie chcemy o tym mówiç. O! jak˝e zostaliÊmy przyduszeni, ˝eby to powiedzieç (ryczy wÊciekle).
115
EGZORCYZM
30 marca, 1976 r.
E – Egzorcysta
J – Judasz Iszkariota, demon ludzki
B – Belzebub, demon z chóru Serafinów.
B¸OGOS¸AWIONA DZIEWICA ROZKAZUJE
E: W imi´ Jezusa, powiedz nam, co musisz powiedzieç.
J: Ja, Judasz Iszkariota, musz´ mówiç.
E: Demonie, Judaszu Iszkarioto, my kap∏ani, jako przedstawiciele Jezusa Chrystusa, rozkazujemy ci,
w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej… powiedz nam: Kiedy b´dziesz musia∏ pójÊç precz. Judaszu Iszkarioto, w
imi´ wszystkich inwokacji i w imi´ KoÊcio∏a musisz mówiç.
J: Przede wszystkim jest pewna zbyteczna kwestia. Najpierw jest koniecznym dla naszego interesu,
abyÊmy jà za∏atwili (st´ka).
E: W imi´ Jezusa, mów, co nale˝y za∏atwiç”
J: Rzecz dotyczy wydania tej ma∏ej ksià˝eczki /*/ (znowu st´ka).
/*/ Chodzi o ksi´˝eczk´ z “Ostrze˝eniami” demonów.
E: Co to znaczy, ˝e to jeszcze nie wszystko” Mów prawd´, w imi´…
J: Nie! Nie chcemy tego mówiç. Nie chcemy!
E: W imi´ NajÊwi´tszego Sakramentu O∏tarza, który zdradzi∏eÊ w czasie Ostatniej Wieczerzy, teraz
musisz mówiç w Jego Imi´ oraz w imi´ wszystkich Aposto∏ów i Papie˝y, którzy nie zdradzili Chrystusa.
Mów tedy prawd´, niczego nie ukrywajàc. Musisz, odpowiadaç, Judaszu Iszkarioto.
J: Co ju˝ jest wydrukowane, to jest za∏atwione; ale to nie jest wszystko.
E: Co jest jeszcze konieczne” Mów prawd´, w imi´…
J: Ostatecznie nie chcemy robiç tego. W∏aÊciwie idêcie do domu. WynoÊcie si´ stàd!
E: Nie. Nie pójdziemy teraz do domu. Judaszu Iszkarioto i Belzebubie, rozkazujemy wam mówiç
jedynie tylko to, co jest prawdziwe. W imi´… musicie mówiç to, czego ˝yczy Sobie B∏ogos∏awiona
Dziewica; to wszystko, co chce przez was powiedzieç. Z Jej rozkazu musicie mówiç. Co nadto dodaç trzeba”
J: O! jak˝e Jej nienawidzimy (pokazuje do góry). O! jak˝e Jej nienawidzimy.
E: Tak. Ale w Jej imi´, w imi´ naszej Pani z Góry Karmelu, musicie mówiç prawd´.
J: (st´ka) Teraz nie mo˝ecie tego od nas ˝àdaç.
E: Owszem. Mo˝emy. Wierzymy, ˝e Ona jest tak˝e waszà Królowà i waszego Zbawiciela. Ca∏e Piek∏o
musi byç Jej pos∏uszne.
J: To prawda. Ona (wskazuje do góry) s∏usznie musi, Ona … (j´czy ˝a∏oÊnie). Ona jest tam ze Swojà
Koronà i ze Swoim Ber∏em, a na Koronie ma Krzy˝. Ona nosi Krzy˝, przekl´ty Krzy˝! (wyje w straszliwie
rozdzierajàcy serce sposób). O! jak my si´ Jej boimy.
E: Powiedz nam, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy i w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, co masz nam do
powiedzenia, i tylko prawd´.
J: Nie chcemy, aby jakaÊ niewiasta mia∏a nad nami w∏adz´, by mia∏a nad nami przewag´. Nie mo˝emy
tego zcierpieç.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, Ojca… powiedz ca∏à prawd´.
J: Musz´ powtórzyç po cz´Êci niektóre rzeczy, o których ju˝ mówi∏em, a po cz´Êci musz´ powiedzieç
niektóre nowe rzeczy.
E:Judaszu Iszkarioto, mów teraz to, co NajÊwi´tsza Dziewica kaza∏a ci powiedzieç, w imi´ Trójcy
Âwi´tej.
J: Veroba wywiód∏ obszernie, i˝ jest niedorzecznoÊcià trwaç w modlitwie; bo bez tego Ostrze˝enie ju˝
by si´ zrealizowa∏o. Wszak˝e racja tego jest taka, ˝e nieliczni mogà byç jeszcze zbawieni.
E: Mów, co zleci∏a ci powiedzieç B∏ogos∏awiona Dziewica , i nic tylko prawd´. Mów dalej. Ona . teraz
rozkazuje ci, Judaszu.
J: B∏ogos∏awiona Dziewica ˝yczy Sobie, aby ta przekl´ta ksià˝eczka, ta plugawa ksià˝eczka zosta∏a sze-
116
roko rozpowsze-chniona. To w∏aÊnie by∏o jedynà rzeczà, którà mieliÊmy powiedzieç, tak by Êwiat móg∏ si´
dowiedzieç, co si´ dzieje. Bo wtedy ludzie mogliby odmieniç swe ˝ycie, bo wtedy na pewno pocz´liby wàtpiç w te rzeczy, które wychodzà z Rzymu. Mogliby wówczas wróciç z powrotem do starej tradycji. Jest
jeszcze wi´cej rzeczy, które musimy powiedzieç – co jest wszystkim, co pozosta∏o.
E: Mów wi´c dalej, z rozkazu Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy, by oznajmiç nam to, czego Ona pragnie, byÊ
nam powiedzia∏, i nic wi´cej. Mów zatem. Czym˝e jest to wszystko”
J: Ona (pokazuje w gór´) na pewno chce jeszcze wi´cej od tego.
E: Musisz tedy powiedzieç prawd´, w imi´… Mów teraz, Judaszu Iszkarioto. Musisz powiedzieç to dla
KoÊcio∏a.
J: Nie! Tego by∏oby za wiele dla KoÊcio∏a, owego przekl´tego przechowywacza plugastwa.
E: Mów teraz dla KoÊcio∏a, Âwi´tego KoÊcio∏a, który nie przeminie, w imi´…
J: Zgoda. Jestem zmuszony mówiç.
E: Tak. Bramy piekielne nie przemogà go. Nie w waszej mocy jest zniszczyç KoÊció∏.
J: Cz´Êç przekazu dotyczy KoÊcio∏a, i o tym b´dzie mowa potem, lecz najpierw musz´ pozostaç przy
moim temacie. Tamto przyjdzie potem. Tamto przyjdzie póêniej.
E: W takim razie przeka˝ nam, Judaszu, co ˝yczy Sobie Przeb∏ogos∏awiona Dziewica. byÊ nam
przekaza∏. W imi´…
J: Otó˝, chce Ona po prostu, ˝eby podnieÊç ogólnie raz jeszcze kwesti´ seksu i m∏odzie˝y. Ona ˝yczy
Sobie, by poznaç to jeszcze wi´cej, dopóki jest czas. To musi byç g∏oszone z ambon. Trzeba g∏osiç kazania
o cnotach (oddycha z trudem). Trzeba mówiç o ci´˝koÊci grzechu. Czy wy pojmujecie, jak ci´˝ki jest grzech
i dokàd on prowadzi”
E: Co za grzech” Mów˝e w imi´…
GRZECHY LUDZI
J: O ca∏ej przewinie grzechów, o ka˝dym jednym grzechu z osobna. Grzechy majà byç oddzielnie omawiane w ró˝nych kazaniach lub wszystkie razem w jednym kazaniu, o ile wydaje si´ to stosowniejsze
kap∏anowi, lecz nade wszystko nale˝y wzywaç Ducha Âwi´tego.
E: Mów, Judaszu Iszkarioto, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
J: Nale˝y zwróç uwag´ tak m∏odzie˝y, jak te˝ wszystkich wiernych, jak bardzo wielkim wyst´pkiem
jest grzech Êmiertelny /*/, skàd on si´ wywodzi, jak przychodzi i jakie ma nast´pstwa. Trzeba mówiç. i˝
trzeba si´ trzymaç z dala od niego, i co nale˝y czyniç, by go zupe∏nie wykorzeniç (wyje).
/*/ Wyst´pek oznacza grzech, a ogólnie jest buntem przeciwko Bogu.
“Cz∏owiek, który dopuszcza si´ grzechu, narusza porzàdek” (I Jan 3: 4).
E: Judaszu Iszkarioto, mów dalej prawd´ i tylko prawd´, z rozkazu Ró˝y Duchownej.
J: Przede wszystkim trzeba powiedzieç, ˝e modlitwa jest najbardziej pewnà kotwicà ˝ycia chrzeÊcijaƒskiego. Trzeba o tym mówiç z wysokoÊci ambony i bez mikrofonów. Tysiàce mikrofonów nie zastàpi
kazalnicy. Gdy kap∏an mówi z ambony, wierni wià˝à si´ bezpoÊrednio ze s∏owem Bo˝ym. Nie widzà oni
podówczas wszystkich innych rzeczy, które by mog∏y ich rozpraszaç, a które znajdujà si´ przed nimi, za
nimi i po bokach. Patrzà bowiem na kap∏ana nad sobà i mogà si´ lepiej skupiç.
E: Ale to wszystko mo˝na znaleêç w ma∏ej ksià˝eczce, której (wydania) pragnie NajÊwi´tsza Dziewica
/*/.
/*/ Vide “Kap∏an kaznodzieja i jego audytorium”.
J: Tak. Jest to ju˝ tam. Ale koniecznie musz´ powiedzieç o tym raz jeszcze i musi to byç raz jeszcze
zapisane.
E: KiedyÊ mówi∏ o tym wczeÊniej, Judaszu Iszkarioto” Czy jeszcze pami´tasz” Mów, w imi´…
J: Owszem, w dniu 31 Paêdziernika (1975).
E: Mów dalej. Mów dalej, w imi´…
J: Grzech jest czymÊ powa˝niejszym, ni˝ mo˝na to opisaç. To jest tak. My, demony, jesteÊmy
odra˝ajàcy; boimy si´ jeden drugiego. ObyÊmy mogli nie patrzeç jeden na drugiego… ale musimy…
musimy. Przez ca∏à wiecznoÊç b´dziemy musieli patrzeç jeden na drugiego i ˝yç w tym diabelskim dole.
Jednak˝e kiedy musimy patrzeç na grzech, na wyst´pek w sercach ludzkich, to wówczas wprawia to
117
nas w okropne przera˝enie /*/. Tak wi´c mo˝ecie sobie wyobraziç powag´ grzechu: skoro mo˝e on wstrzàsnàç nas, demony, przyzwyczajone do tak wielu rzeczy, którzy jesteÊmy w strasznych m´kach w dzieƒ i w
nocy, którzy musimy godzina za godzinà, minuta za minutà kontemplowaç ten widok, który jest
najbardziej przera˝ajàcym z wszystkich najbardziej przera˝ajàcych widoków, który mo˝e nas jeszcze
wprawiç w jeszcze straszliwszà groz´. Tak wi´c mo˝ecie sobie przedstawiç powag´ winy, zw∏aszcza w
oczach Tego, tam w Górze (pokazuje do góry), którego Majestat przewy˝sza wszystko inne. To by∏o tym,
co musia∏em wam jeszcze powiedzieç (wyje ˝a∏oÊnie).
/*/ uwaga t∏umacza – demon mówi tutaj o czymÊ na ogó∏ ma∏o znanym, a mianowicie o szpetocie
grzechu, o jego brzydocie; który jest czymÊ okropniejszym od wszystkiego okropnego, wstr´tniejszym od
wszystkiego wstr´tnego, ohydniejszym od wszystkiego ohydnego, straszniejszym od wszystkiego
strasznego; i ˝e to coÊ wyciska swe odra˝ajàce pi´tno na duszy cz∏owieka, ilekroç ten pope∏nia grzech
Êmiertelny.
Wydaje si´, i˝ to w∏aÊnie tak bardzo rozwÊciecza szatanów w Piekle, czyniàc ich bezlitosnymi w stosunku do grzeszników, naznaczonych tym pi´tnem, tak i˝ m´czà ich z furià, chcàc ich niejako unicestwiç.
O szpetocie grzechu Êmiertelnego wspomina w swoich pismach Êw. Teresa z Awilla, powiadajàc, i˝
widok duszy w stanie grzechu Êmiertelnego jest tak wstrzàsajàco straszny i tak niebywale okropny i
odra˝ajàcy, i˝ mo˝na umrzeç na sam jego widok.
Jak widzimy, grzech Êmiertelny jest potworem wyl´g∏ym przez cz∏owieka: w jego ÊwiadomoÊci i w jego
wolnej woli.
E: Mów dalej prawd´, Judaszu Iszkarioto, i nic tylko prawd´, w imi´… oraz w imi´ Niepokalanego
Pocz´cia.
J: GdybyÊcie tylko wiedzieli, jak wielki jest Jego Majestat (pokazuje do góry).
To nie Judasz mówi – to Belzebub. To jestem ja, Belzebub.
E: Dobrze. TyÊ widzia∏ lepiej od Judasza, czym jest Majestat Boga. Mów przeto, w imi´…
MARYJA MATKA KOÂCIO¸A
B: Judasz nie oglàda∏ Majestatu Boga; chc´ przez to powiedzieç, ˝e widzia∏ on tylko Cz∏owieczeƒstwo
Boga i móg∏ pojàç niektóre fragmenty Jego Majestatu, lecz nie widzia∏ Go (Boga) w pe∏ni Jego Majestatu
(wzdycha). Czy wiecie, co to znaczy”
Ja widzia∏em Go – to znaczy, nie widzia∏em Go tak, jak wy Go ujrzycie pewnego dnia – wszelako
mia∏em mo˝noÊç pojàç Go, oraz ujrzeç i doÊwiadczyç w du˝ej mierze. Nie byliÊmy bowiem w pe∏ni wizji
uszcz´Êliwiajàcej, lecz byliÊmy w bardzo wysokim stanie tego˝ widoku uszcz´Êliwiajàcego. /*/
/*/ Wg. teologów wizja uszcz´Êliwiajàca (Visio beatifica (sta∏a si´ udzia∏em Anio∏ów dopiero po
wypróbowaniu ich, przy czym cz´Êç ich odpad∏a – przyp. t∏umacza).
(Belzebub przerzuca si´ na opis wielkoÊci Maryji)
Jednak˝e mimo to nie byliÊmy sk∏onni cieszyç si´ z Jej panowania nad nami, z Jej kierowania nami.
To prowadzi z kolei do tego, co musi byç jeszcze powiedziane.
E: Mów wi´c, Belzebubie, z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, która ˝àda od ciebie, a˝ebyÊ mówi∏; i mów
tylko prawd´.
B: Ona rzeczywiÊcie jest nad nami. Ona straszliwie góruje nad nami.
E: Mów, Belzebubie, w imi´ Ojca… z rozkazu Niepokalanego Pocz´cia.
B: Ona chce, abym opowiedzia∏ szczegó∏owo o tych rzeczach; wybra∏a co prawda Allid´, niemniej jednak chce, abym ja te˝ o nich mówi∏.
E: A wi´c trzeba, byÊ mówi∏, Belzebubie. Mów, w imi´…
B: S∏uchajcie uwa˝nie. Musz´ mówiç to, do czego powiedzenia Ona mnie zmusza przemo˝nie.
E: Tym lepiej. Mów tedy, w imi´…
B: Ona jest tam ze Swà Koronà i ze Swym Ber∏em. Ona tam si´ znajduje. Niemal˝e mia˝d˝y mnie.
To jest mniej wi´cej tak: na poczàtku, w czasach apostolskich. gdy Ona, Matka (pokazuje do góry)
jeszcze ˝y∏a, musia∏a jakby organizowaç poczàtki KoÊcio∏a. Musia∏a si´ modliç, by si´ rozwinà∏, jak trze-
118
ba, i a˝eby rozwija∏ si´… (wzdycha).
E: W imi´ Ojca i Syna i Ducha Âwi´tego, powiedz prawd´.
B: … zgodnie z wolà Ducha Âwi´tego. Kl´czàc dniem i nocà, modli∏a si´ za KoÊció∏, aby sta∏ si´ takim
i aby uwolni∏ si´ od starego prawa Moj˝eszowego: by nie by∏o w nim obrzezania. Ona bowiem zrozumia∏a,
i˝ obrzezanie by∏o stosowne w okre-Êlonym czasie, b´dàc koniecznoÊcià prawa tego˝ okresu. Ale gdy
przyszed∏ Chrystus, i gdy wype∏ni∏ Swojà misj´, to nie by∏o ono ju˝ d∏u˝ej potrzebne. Jezus Chrystus
podda∏ si´ obrzezaniu, lecz nie chcia∏ On kontynuacji obrzezania. Od owego czasu i dalej Âwi´ta Ofiara
Mszy… (wzdycha).
E: Belzebubie, mów dalej, w imi´ Ttrójcy Âwi´tej, Ojca… w imi´ NajÊwi´tszej Dziewicy, z polecenia
której musisz mówiç.
B: B∏ogos∏awiona Dziewica by∏a obecna, gdy Aposto∏owie odprawiali Msz´ Âwi´tà po raz pierwszy. Po
wniebowstàpieniu Chrystusa, B∏ogos∏awiona Dziewica zawsze bra∏a udzia∏ we Mszy Aposto∏ów i przyjmowa∏a Komuni´ Âwi´tà. Zwykli oni byli przygotowywaç si´ do swoich Mszy przez wiele godzin. Czy jest
dziÊ choç jeden kap∏an, który to czyni”! Zaledwie niewielu czyni to w jakiejÊ mierze. Cz´sto rzeczywiÊcie
Aposto∏owie musieli przygotowywaç si´ przez ca∏y dzieƒ do jednej Mszy /*/. Z pewnej okazji nawet
NajÊwi´tsza Dziewica odsun´∏a si´ zupe∏nie od Êwiata na dziesi´ç dni i modli∏a si´ dzieƒ i noc. W owym
czasie zosta∏a Ona wezwana do Nieba i ujrza∏a tam Niepoj´ty Majestat Boga.
/*/ Zwyczaj odprawiania Mszy Âwi´tej ka˝dego dnia wszed∏ stopniowo do KoÊcio∏a, szczególnie zaÊ do
KoÊcio∏a Rzymskiego. Wszak˝e druga strona tego˝ starego zwyczaju jest skrupulatnà troskà przygotowania i cz´sto tak˝e wa˝nà jakoÊcià ceremonii.
Bóg, Trójca Âwi´ta, rozkaza∏ nam w dole, wyjÊç z Piek∏a (najpierw pokazuje w dó∏, a potem w gór´). Nie
by∏a to jeszcze doskona∏a sfera niebiaƒska, lecz by∏a to ju˝ wy˝sza sfera, dokàd musieliÊmy si´ udaç.
MusieliÊmy zatem przyjÊç i patrzeç na t´ istot´ czy chcieliÊmy tego, czy nie. Trójca Âwi´ta zmusi∏a nas,
byÊmy ujrzeli Jà w Jej najbardziej doskona∏ym majestacie. Jej majestat i wspania∏oÊç by∏y wi´ksze,
ani˝eli kiedykolwiek przedtem oglàdane. B∏ogos∏awiona Dziewica zwyci´˝y∏a nas. Ona pokona∏a nas.
UjrzeliÊmy Jà odzianà w s∏oƒce. ZobaczyliÊmy Jà w Jej wielkim majestacie, z ksi´˝ycem pod Jej stopami, to jest, Êwiatem. Albowiem ksi´˝yc pod Jej stopami przedstawia ca∏y Êwiat, którego nieprzyjacielem
jest wà˝, który symbolizuje nas wszystkich.
O! jak˝e prosiliÊmy Boga. O! jak˝e b∏agaliÊmy Go, aby oszcz´dzi∏ nam tego widoku. Skam∏aliÊmy nawet
o to, by zezwoli∏ nam runàç w CzeluÊç, tak byÊmy mogli wróciç do rejonów eterycznych; poniewa˝ tak
okropnie ci´˝kim by∏ dla nas do wytrzymania ów widok. Atoli On nie przyzwoli∏ na to. MusieliÊmy wi´c
wycierpieç ten straszny widok jeszcze chwil´ d∏u˝ej (j´czy z rozpaczà).
E: Mów dalej, w imi´ Trójcy Âwi´tej, Ojca…
B:Zali domyÊlacie si´, jak cz´sto ˝eÊmy przemyÊliwali nad tym, jak os∏abiç lub poni˝yç t´ istot´ choçby
w najmniejszym stopniu” (pokazuje do góry).
Lecz w niczym nam si´ nie powiod∏o. Ona panowa∏a nad nami. Zawsze by∏a zwyci´ska. Latami i wiekami zastanawialiÊmy si´, a˝eby dociec, co moglibyÊmy zrobiç i co nale˝a∏o by zrobiç, gdy przysz∏a (na ten
Êwiat). Ale gdy przysz∏a, nawet nie zdo∏aliÊmy Jej bezpoÊrednio rozpoznaç.
E: Co to znaczy: “bezpoÊrednio rozpoznaç””
B:…nie bezpoÊrednio. PrzypuszczaliÊmy, podejrzewaliÊmy, i˝ tego rodzaju niezwyk∏a istota, nieprawdopodobnie cnotliwa istota – istota, na którà nie mieliÊmy ˝adnego wp∏ywu – mog∏a byç Nià. Ale czemu
nie mogliÊmy tego poznaç bezpoÊrednio… (mruczy i wzdycha gwa∏townie).
E: Musisz mówiç teraz, Belzebubie. A wi´c mów dalej, w imi´ Trójcy PrzrenajÊwi´tszej, Ojca, Syna i
Ducha Âwi´tego, w imi´ Niepokalanej Dziewicy, z rozkazu której musisz teraz mówiç.
B: … i kto ukry∏ Jà na dalszym planie. Lucyfer i ja, Belzebub, zwo∏aliÊmy ca∏à rad´ /*/. Gdy ostatecznie
rozpracowaliÊmy, i˝ to by∏a Ona, ∏amaliÊmy sobie g∏owy nad tym dniem i nocà, przez d∏ugi czas, by dociec,
co potrzeba zrobiç, ˝eby wyrzàdziç Jej z∏o. W tym celu zwo∏aliÊmy równie˝ najt´˝szych magów (czarnych
magów – przyp. t∏umacza), którzy dysponowali najwi´kszymi mocami magicznymi. RozkazaliÊmy im, by
natychmiast wyrzàdzili z∏o Owej NiewieÊcie (pokazuje do góry) tak na ciele, jak i na duszy; tak ˝eby nie
by∏a tak silna, tak ˝eby jej modlitwy nie by∏y tak strzeliste i ˝eby nie mog∏a wywieraç takiej mocy.
/*/ Tego samego okreÊlenia u˝ywa te˝ Maria z Agredy w “Mistycznym MieÊcie Boga”, którym jest
119
Miriam.
By∏o to podczas drugiej narady diabelskiej w Piekle, która mia∏a miejsce po Êmierci Chrystusa, aby
u∏o˝yç nowy plan opanowania Êwiata, jako ˝e ludzie przysz∏oÊci b´dà mieç “zapowiedzianà rzeczniczk´ w
tej nowej NiewieÊcie”.
Plan ten jest obecnie wprowadzany w ˝ycie przez Wysokà Rad´ Synarchicznà, tak jak odkry∏o to
równoczeÊnie wczeÊniej paru ludzi: MIchael Servant, Henry Coston, Jacques Bordiot. W ca∏ej tej ksià˝ce
demony wykazujà straszne nast´pstwa tego (dot. ksià˝ki, której autorem jest Michael Servant).
Bo wiedzieliÊmy bardzo dobrze, ˝e póêniej KoÊció∏ b´dzie w Jej r´kach. Nawet Piotr pad∏ do Jej stóp,
gdy zgrzeszy∏ (ryczy). Ona posiada niezmiernà pot´g´, gdy˝ by∏a najbardziej umi∏owana i najdoskonalsza
ze wszystkich stworzeƒ Bo˝ych.Ona by∏a stworzeniem o niewiarygodnej doskona∏oÊci. Po Bogu jest Ona
wy˝sza tysiàce tysi´cy razy od wszystkich stworzeƒ. Nawet Jej oblubieniec, Êw. Józef, który by∏ tysiàce
tysi´cy razy doskonalszy od wszystkich m´˝czyzn, by∏ mimo to tysiàce tysi´cy razy) mniej doskona∏y od
Niej.
E: W imi´ Ojca… w imi´ Niepokalanego Pocz´cia NajÊwi´-tszej Dziewicy, mów dalej prawd´. Mów
dalej, Belzebubie, i nic tylko prawd´.
B: TakieÊmy si´ g∏owili i magowie (czarni magowie) usi∏owali Jej zaszkodziç. Robili oni wszystko, ˝eby
Jej zaszkodziç, lecz Ona wytrwa∏a w modlitwie. Zawsze by∏a doskonale Êwiadoma tego, co si´ dzia∏o. Nie
zdo∏aliÊmy wyrzàdziç Jej ˝adnej szkody, tej wstr´tnerj istocie; poniewa˝ nie podlega∏a Ona grzechowi
pierworodnemu, jak reszta ludzi. Ani magowie, ani czarnoksi´˝nicy, ani ktokolwiek bàdê nie mogli Jej
wyrzàdziç szkody. Czarna magia mo˝e dosi´gnàç jedynie tych, którym mo˝emy szkodziç; szczególnie zaÊ
tych, którzy sà op´tani. Diabelscy magowie nie mieli na Nià ˝adnego wp∏ywu (pokazuje do góry) /*/.
/*/ Diabe∏ nie posiada∏ ˝adnej w∏adzy nad Maryjà, poniewa˝ czarni magowie byli tylko narz´dziami
demona; który b´dàc od Niej s∏abszym, nie móg∏ oddzia∏ywaç na Nià – zasada “a fortiori”.
Przeto ogarn´∏a nas piekielna furia, szalona furia, furia, do której zdolne jest jedynie Piek∏o, gdy
ujrzeliÊmy, ˝e wszyscy oni razem wzi´ci nie byli zdolni nic Jej uczyniç, tej niepoj´tej istocie, tej
przewidzianej przez Boga. MiotaliÊmy si´ wÊciekle przeciwko czarownikom i (czarnym) magom i sta∏o si´,
˝e wyrzàdziliÊmy im krzywd´. Otrzymyli od nas dwakroç tyle z∏a, ileÊmy wyrzàdziç Jej kazali (wskazuje
do góry) (ryczy przy tym okropnie).
E: Mów dalej, Belzebubie, w imi´ Ojca, w imi´ Syna i w imi´ Ducha Âwi´tego, w imi´ Niepokalanie
Pocz´tej, z której woli i rozkazu musisz mówiç. Mów prawd´.
B: Jest to dla mnie doprowadzajàcà mnie do szoku karà, ˝e jestem tym, który jest zmuszony mówiç o
tych sprawach.
E: Nie ociàgaj si´! Mów prawd´, i tylko prawd´. Nie wolno ci k∏amaç.
B: Dajcie mi spokój, (Op´tana) niewiasta jest bliska ataku serca.
E: B∏ogos∏awiona Dziewica rozkazuje ci mówiç dla dobra KoÊcio∏a. Mów!
B: Nie chc´!
E: A jednak musisz. Mów tedy dalej. Mów˝e!
B: Nie! Zostawcie mnie w spokoju (st´ka chrapliwie).
E: Musisz mówiç w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, w imi´ Niepokalanego Pocz´cia B∏ogos∏awionej
Dziewicy. Musisz mówiç. Teraz musisz mówiç.
B: Dobrze.Niepodobna jest opisaç furii Piek∏a, kiedyÊmy stwierdzili, i˝ nasze ataki chybi∏y celu. Skoro
to nam si´ nie powiod∏o, rozwa˝aliÊmy dalej /*/, jak moglibyÊmy Jej inaczej zaszkodziç; wszelako Ona by∏a
w stanie odeprzeç wszelkie nasze z∏e usi∏owania. By∏a wy˝szà istotà, prawdziwie wybranà przez Boga
istotà, wybranà w bardzo szczególny sposób.
/*/ “Rozwa˝anie” jest pararelnym sposobem poznania. Czyste duchy, jakimi sà demony, doÊwiadczajà
bardziej procesu czynnoÊci w swej inteligencji, jednak ma to miejsce bez pos∏ugiwania si´ mózgiem, i w
ten sposób jest odmiennym, ca∏kowicie duchowym sposobem dzia∏ania.W okreÊleniu “rozwa˝anie” jest
wi´c tylko pewna analogia, a nie opis samego procesu poznawczego (tego typu poznawania).
120
Jak d∏ugo b´dzie istnieç, a˝ do koƒca Êwiata, nigdy nie znajdziecie Jej równej; nigdy, od poczàtku Êwiata a˝ do wiecznoÊci, nie by∏o nikogo, nie mog∏o byç nikogo i nie b´dzie nikogo, kto móg∏by Jej dorównaç.
I On Sam, tam w Górze (pokazuje do góry) nie móg∏ wyobraziç Sobie niczego bardziej okropnego, ani te˝
wymyÊleç niczego bardziej zawsty-dzajàcego dla nas, ni˝ zmusiç nas, abyÊmy udali si´ do tej sfery, ˝eby
ukazaç nam t´… t´ istot´. By∏o to dla nas okropnà kl´skà! (wo∏a p∏aczliwie).
WolelibyÊmy raczej pozostaç w g∏´bokoÊci Piek∏a, wÊród najokrutniejszego ognia, ani˝eli byç zmuszonymi patrzeç na to. Nie mo˝emy powiedzieç, co chcielibyÊmy, lecz chcia∏bym u˝yç najbardziej kàÊliwych
okreÊleƒ, gdybym móg∏. Ona nie pozwala mi na to.
E: Powiedz prawd´. Teraz musisz mówiç, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
B: By∏o dla nas okropnà rzeczà patrzeç na to stworzenie, wyniesione do najwy˝szej Êwi´toÊci, wybrane
przez Boga (straszliwy krzyk).
Mam jeszcze przed mymi oczami ów widok z przesz∏oÊci: przyprawia on mi´ w dalszym ciàgu o
wÊciek∏oÊç (krzyczy). Wydaje mi si´ to niczym zdarzenie dnia dzisiejszego, a i drugim tak samo. Nawet
teraz wÊciek∏oÊç Êciera nas w proch.
Kiedy w koƒcu musieliÊmy spaÊç znów do CzeluÊci – co by∏o nam jednak raczej dozwolone, niêli
nakazane –powstaliÊmy w szale jeden przeciwko drugiemu. Wiedzcie, i˝ maltretowaliÊmy si´ wzajemnie… bo nie mogliÊmy Êcierpieç widoku jeden drugiego.
CoÊ wi´cej musz´ jeszcze wam powiedzieç o tym samym diabelskim wydarzeniu (wrzeszczy i strasznie
wyje).
E: Mów wi´c. Mów prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
B: Pewnego razu, gdy pomaga∏a urzàdziç KoÊció∏, za∏o˝ony przez Jej Syna, ca∏kiem zatopi∏a si´ w modlitwie, b∏agajàc, by Wszecmocny niós∏ go stale w Swych r´kach.
Wtedy przyszed∏ do Niej Barnaba razem z drugim. Padli Jej do stóp i wykazali s∏usznie, ˝e nasta∏ czas,
by spisaç Ewangeli´ dla KoÊcio∏a. Przez d∏ugi czas wzywali Ducha Âwi´tego i modlili si´ nieust´pliwie
dniami i nocami, a˝ do skutku. Taka modlitwa dziÊ ju˝ si´ nie zdarza lub tylko w bardzo rzadkich
okolicznoÊciach i miejscach. Tak tedy trwali w modlitwie przez kilka dni, ko∏aczàc modlitwami do Nieba,
by poznaç, kto powinien byç wybranym, by spisaç Ewangeli´.
A nast´pnie NajÊwi´tsza Dziewica wskaza∏a na ¸ukasza, Jana i Marka, i nie wiem kogo jeszcze, ˝eby
napisali te okropne ksi´gi. O! jak˝eÊmy tym si´ zirytowali, lecz to si´ sta∏o. Czy wiecie, jakieÊmy si´ czuli,
skoro te teksty Mateusza, Marka, ¸ukasza i Jana zosta∏y spisane” (warczy wÊciekle).
PomyÊlcie o tym. Ci czterej zostali wybrani przez Trójc´ Âwi´tà i Przeb∏ogos∏awionà Dziewic´. Nie
Piotr zosta∏ do tego wyznaczony, nie on, który jest opokà, lecz mia∏ on czuwaç nad wszystkim, gdy˝
KoÊció∏ zosta∏ na nim wzniesiony, a pomimo to zosta∏o to zlecone tym czterem Aposto∏om /*/.
/*/ W szerszym znaczeniu s∏owa Êw. Marek i Êw. ¸ukasz nie nale˝eli do grupy dwunastu Aposto∏ów.
Nowy Testament rozró˝nia aktualnie “Dwunastu” oraz “Aposto∏ów” w ogólnym sensie, tak jak jest to
tutaj wyszczególnione.
E: Mów prawd´, w imi´…
B: Póêniej Duch Âwi´ty zstàpi∏ pod postacià go∏´bicy na owych (tam˝e zgromadzonych) i ujrzeli oni, ˝e
owi czterej zostali wyznaczeni do tego. Wszyscy to zobaczyli. Ale teraz… Nie chc´ wi´cej mówiç!
E: Musisz mówiç, w imi´ Ojca… w imi´ Niepokalanego Pocz´cia. Trzeba, abyÊ mówi∏, Belzebubie. A
wi´c mów.
B: Gdy Barnaba wespó∏ z jednym z nich przyszli, ˝eby odwiedziç NajÊwi´tszà Dziewic´, rzek∏a Ona do
nich: W pierwszym rz´dzie potrzeba opowiedzieç histori´ ˝ycia Chrystusa. Czy rozumiecie” Otó˝ Jego,
który winien byç uwielbiony, Jego, który musi byç wysuni´ty na czo∏o; bo co do mnie, to pozwolicie mi staç
na boku.Co do mnie ustalcie jedynie zwiàzek nierozerwalny z narodzeniem i wcieleniem Chrystusa.
Reszt´ zaÊ pomiƒcie.
Jakkolwiek wiedzieli oni i widzieli bardzo wznios∏e rzeczy, które by∏y oczywiste (z powodu wielkoÊci(,
to jednak nie mogli pisaç o nich. By∏o to dla nich wielkà ofiarà, i˝ nie dozwolono im pisaç o Niej. Ona
bowiem pragn´∏a si´ usunàç w cieƒ z powodu Swej pokory, by wysunàç na plan pierwszy Syna Bo˝ego,
Jezusa Chrystusa, na którym zosta∏ wzniesiony KoÊció∏. Jednak˝e Ona, Matka Boga, jest mimo tego
wielkim znakiem Boga; w rzeczy samej symbolizuje Ona KoÊció∏.
On (Jezus) kocha KoÊció∏, jak oblubienic´.
121
Nast´pnie, by nie byli oni zasmuceni, opowiedzia∏a o tych rzeczach dwom Aposto∏om (Barnabie i jego
towarzyszowi), co póêniej Chrystus mówi∏ znów o Niej za poÊrednictwem rodzaju ludzkiego lub za poÊrednictwem nie wiem ju˝ kogo (wrzeszczy straszliwie).
E: Maria z Agredy mówi∏a o Niej.
B: (zwrócony do kap∏ana) zgad∏eÊ. Maria od Jezusa z Agredy. Wiemy o tym wi´cej od ludzi. Tak,
przekl´liÊmy owe ksi´gi /*/. L´kamy si´ ich. O! jakiem zosta∏ przyduszony, by to powiedzieç (st´ka i wydaje niespokojny wrzask).
/*/ Natchnione dzie∏o Marii z Agredy, które zosta∏o ukoƒczone w r. 1665, nosi tytu∏ “Boska Historia
˚ycia Dziewicy, Matki Bo˝ej”, czyli “ Mistyczne Miasto Boga”. Sk∏ada si´ ono z oÊmiu ksiàg, którym
z∏o˝eczy∏ Belzebub. Na j. angielski prze∏o˝y∏ je Wielebny Ojciec George J. Blatter z Chicago, w roku 1912,
i ta angielska wersja posiada tylko cztery tomy.
U w a g a – istnieje tak˝e t∏umaczenie tego dzie∏a na j´zyk polski.
E: Mów dalej prawd´, i nic tylko prawd´. Musisz mówiç z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy i w imi´…
Teraz musisz mówiç.
POCZÅTEK KOÂCIO¸A
B: Podczas przekl´tych poczàtków KoÊcio∏a by∏em spokojny. B∏ogos∏awiona Dziewica i Aposto∏owie byli
zaƒ odpowiedzialni. Jej rola w szczególnoÊci (wskazuje do góry) by∏a zdecydowanie jedna: by∏ to krzy˝
niepoj´tej miary. Ona podporzàdkowa∏a nas Sobie. Cz´sto modli∏a si´ dniem i nocà za Aposto∏ów, by
mogli wykonywaç swojà prac´. Tak wi´c nie mogliÊmy pokonaç Aposto∏ów, gdy˝ cz´stokroç trwa∏a na
modlitwie dzieƒ i noc. Cz´sto modli∏a sià kl´czàc, dzieƒ i noc, bez jedzenia (niespokojne warkni´cie). Oto
dlaczego posiada Ona dziÊ tak daleko si´gajàcà pot´g´. To sà wysokie prawdy, o których jesteÊmy
zmuszeni wam powiedzieç. WolelibyÊmy, ˝eby ta ksià˝eczka zosta∏a wydana bez tej cz´Êci (wyje jak pies).
E: Mów dalej prawd´, w imi´…
B: MoglibyÊcie zrobiç t´ ma∏à ksià˝eczk´ kilka miesi´cy temu bez egzorcyzmu. Nie chcemy o tym
mówiç! Nie chcemy… Nie chcemy wi´cej o tym mówiç! Ja, Belzebub, nie chc´ wi´cej mówiç o tym ani
s∏owa.
E: Ty, Belzebubie, musisz jednak mówiç o tym dalej, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, w imi´
Niepokalanej Dziewicy.
B: Wi´c Ona rzek∏a, i˝ ˝àda usunàç si´ w cieƒ. Chcia∏a tego wy∏àcznie przez pokor´. W ˝aden sposób
nie pragn´∏a byç na pierwszym planie, mimo i˝ by∏a pot´˝nà istotà. Nawet my musimy to uznaç. Ona by∏a
i jest wysoko wyniesiona ponad nami, wysoko ponad waszymi Anio∏ami. I kiedy mówi´ “wysoko”, nie
oznacza to bynajmniej odleg∏oÊci (mierzonej) w ligach /*/, lecz odleg∏oÊç, która ginie w nieskoƒczonoÊci; to
znaczy, i˝ owa odleg∏oÊç mi´dzy Nià a Anio∏ami jest do tego stopnia gigantyczna.
/*/ Liga – 5 mil
Jest Ona straszliwie majestatycznym stworzeniem, a mimo to chcia∏a pozostaç na uboczu. Chcia∏a tego
po to, by pokazaç ludziom, jak majà byç (mamrocze niewyraênie)… jak powinni byç pokorni. Lecz ludzie
tego nie czynià. To, co ludzie osià-gn´li, nie mo˝e byç przyrównane nawet do najmniejszego ziarenka
piasku z tym, co Ona osiàgn´∏a, i z tym, co dzi´ki Niej zosta∏o dokonane.
E: Powiedz prawd´, w imi´…
J: Chocia˝ ludzie niczego nie mogà osiàgnàç, to pomimo tego chcà, ˝eby o nich mówiono, o wiele wi´cej
ni˝ ta istota wybrana od wiecznoÊci chcia∏a, ˝eby o Niej mówiono. Dlatego wi´c usun´∏a si´ Ona z widoku
publicznego.
Ale to by∏o dla nas (demonów) wielkim po˝ytkiem. Bo od owego momentu mog∏y powstawaç sekty
(odszczepieƒstwa). Gdyby Ona oznajmi∏a, niczego nie ukrywajàc, kim by∏a, i gdyby Aposto∏owie spisali
wszystkie cuda, które dzi´ki Jej wstawiennictwu mia∏y miejsce, i gdyby by∏y one zamieszczone w
Ewangeliach, to wówczas owe sekty nie rozpleni∏yby si´ niby chwasty (j´czy). Powsta∏o tysiàc sekt. Jest
wÊród nich wiele takich, które atakujà wÊciekle NajÊwi´tszà Dziewic´, a tak˝e wy∏àcznie katolików, bo
myÊlà, ˝e ten sposób post´powania (ze strony katolików) przes∏ania Chrystusa. Jednak˝e Ona niczego
takiego nie uczyni∏a, s∏u˝àc Chrystusowi /*/. Wys∏awia∏a Ona Swojego Syna pod niebiosa. Wszystko, co
zrobi∏a, zrobi∏a jedynie dla Niego i dla KoÊcio∏a. Ca∏kowicie usun´∏a si´ na bok.
122
/*/ Âw. Ludwik de Montford napisa∏ w swojej ksià˝ce p.t. “Prawdziwe Nabo˝eƒstwo do NajÊwi´tszej
Dziewicy” takie s∏owa: “Przedstawia Ona nasze: dobre uczynki Jezusowi Chrystusowi, niczego dla Siebie
nie zatrzymujàc, co Jej si´ ofiarowywuje; lecz wszystko wiernie zwraca Jezusowi”.
By∏o to dla nas wielkà rzeczà. Lecz czyniàc tak, da∏a lekcj´ wielkiej pokory, i to by∏o dla nas wielkim
wstydem. Jednak˝e tylko katolicy sà tego Êwiadomi. Przez mi∏oÊç do Swego Syna pragn´∏a Ona wy∏àczyç
si´, tak a˝eby Jej Syn móg∏ najwy˝ej zakrólowaç. Nawet w odniesieniu do Swoich cierpieƒ obra∏a rol´ drugoplanowà, i to o wiele bardziej, ni˝ to by∏o absolutnie konieczne. A mimo to jednak Aposto∏owie byli
zobowiàzani widzieç, jak by∏a Ona uni˝ona w najbardziej nadzwyczajny sposób, jak przewidzia∏a rzeczy,
jak cierpia∏a, a tak˝e jak mia∏a je znieÊç i wytrzymaç. Ewangelie poÊwi´cajà Jej za ma∏o miejsca. Co by
by∏o, gdyby by∏a mniej pokorna” Jednak˝e mieliÊmy szcz´Êcie, i wskutek tego pojawi∏y si´ sekty. Niemniej
jednak powstanie ich musia∏o byç z dopustu Bo˝ego.
E: W imi´ Ojca… Niepokalanego Pocz´cia, Ró˝y Ducho-wnej, musisz wyznaç ca∏à prawd´, Belzebubie.
Mów dalej.
B: Odtàd wi´c zaistnia∏y sekty. MyÊleli oni (odszczepieƒcy), i˝ Maryja ma jedynie cech´ obramowywania i ˝e zosta∏a wybrana jedynie po to, aby byç przejÊciowym przybytkiem dla Niego, tam na
WysokoÊciach (pokazuje do góry); który póêniej móg∏by byç równie dobrze usuni´ty, podobnie jak stary…
Nie nie wolno mi u˝yç tego s∏owa.
E: Mów dalej prawd´, w imi´…
B: My jesteÊmy dystyngowani. Nie u˝ywamy bardzo z∏ych s∏ów. To tylko ludzkie demony pos∏ugujà si´
nimi. My jesteÊmy od nich bardziej wytworni (che∏pi si´).
Musz´ wam powiedzieç jeszcze coÊ, co przysz∏o mi do g∏owy. Gdy Judasz musia∏ mówiç dnia 31
Paêdziernika, to nie Êmia∏ si´ wówczas ustami tej (op´tanej) niewiasty. Judasz absolutnie nigdy si´ nie
Êmieje. Jak ju˝ poprzednio ˝eÊmy rzekli przy okazji, Judasz przebywa w najbardziej ponurym kàcie
(Piek∏a). Jest on (Judasz) uosobionà rozpaczà. Gdy Judasz musi mówiç, to nie Êmieje si´ przez t´
niewiast´. Robi to inny demon ludzki, który wtedy si´ Êmieje ze z∏oÊliwà uciechà (krzyczy).
WiniÊcie to sobie tak˝e odnotowaç. Judasz nigdy si´ nie Êmieje. Jest on pogrà˝ony w kraƒcowej rozpaczy. On nigdy si´ nie Êmieje. Musimy dodaç do tego – ta uciecha jest cz´Êcià ca∏ego przemówienia
Judasza z dnia 31 Paêdziernika (1975).
E: A teraz, co oprócz tego masz jeszcze do powiedzenia” Mów dalej, z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy
i Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
B: Tak. Szarlatan… gdyby tylko rzeczy nie posz∏y torem, którym idà, i moglibyÊmy rzec wi´cej o Niej…
/*/.
/*/ To znaczy, jeÊliby tylko demoni mogli powiedzieç wi´cej o Niej… ale nie mogà.
Teraz doszed∏em do centralnego punktu… ale nie chc´ o tym mówiç.
E: Belzebubie, mów w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
ANNA KATARZYNA EMMERICH I MARIA OD JEZUSA Z AGREDY
B: OdnoÊnie poczàtków KoÊcio∏a musz´ ponownie powiedzieç, ˝e Ewangelie zawierajà bardzo ma∏o o
B∏ogos∏awionej Dziewicy. Lecz póêniej wielcy Êwi´ci, natchnieni przez Niebo, majàc ∏aski i widzenia,
rozs∏awili Jà i Jej ˝ycie (pokazuje do góry).
Jednà z najwi´kszych spoÊród Êwi´tych jest Katarzyna Emmerich, która nawet nie zosta∏a kanonizowana (Êmieje si´ ironicznie ze z∏oÊliwà radoÊcià). Jest ona jednà z najwi´kszych Êwi´tych Nieba.
A drugà jest Maria od Jezusa z miasta Agredy, która by∏a opatkà. Jej rodzice zanim wstàpili do konwiktu, uczynili Êlub, ˝e tak zrobià. Uzyskali przez to dla swej córki, dla swej ulubionej córki ∏ask´ tych
przekl´tych wizji.
E: Mów teraz, w imi´… mów o zasadniczej rzeczy, którà ˝eÊ zapowiedzia∏.
B: Poniewa˝ Ewangelie zawierajà bardzo ma∏o o B∏ogos∏awionej Dziewicy, ˝yczy Ona Sobie, by teraz,
szcze-gólnie w tym czasie zam´tu, polecaç z ambon czytanie ksià˝ek Marii z Agredy.
Ka˝da katolicka rodzina winna mieç jej ksià˝ki: wszystkie tomy (straszny krzyk). Poczàtkowo by∏a to
tylko jedna ksi´ga, lecz obecnie, by byç Êcis∏ym, sà to cztery tomy w niebieskiej oprawie lub te˝ osiem
tomów w czerwonej oprawie (warczy).
E: Mów dalej, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, w imi´ Niepokalanego Pocz´cia. Musisz mówiç na Jej
123
rozkaz.
B: Otó˝ Ona chce, aby kap∏ani mówili w swoich kazaniach, ˝e tych ksià˝ek nie powinno zabraknàç w
˝adnej rodzinie katolickiej i ˝e powinny byç one polecane tak˝e protestantom. Skoro czytajàcy zapoznajà si´ z wielkim bogactwem tych ksià˝ek, to nie b´dà d∏u˝ej nie pojmowaç, co za…
E: Mów dalej. Mów dalej, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
B: … co za wybranà i co za przedziwnà istotà jest Ona, istotà o wiele wi´kszà, ani˝eli kiedykolwiek
ludzie mogliby to osiàgnàç czy to w czynach, czy to w myÊlach. Kap∏ani majà o to zabiegaç, aby ludzie poznali te ksià˝ki, i powinni podawaç o nich informacje, które powinny byç rozpowszechnione po ca∏ej kuli
ziemskiej, tak by wszyscy natychmiast je czytali.
Dowiecie si´ z nich tak˝e i o naszym upadku, w szczegó∏ach i w ca∏oÊci, a tak˝e o dostojeƒstwie i godnoÊci tej istoty (zgrzy-tanie z´bów), która mia˝d˝y nasze g∏owy.
E: Musisz mówiç, w imi´… Niepokalanego Pocz´cia w czasie tej w∏aÊnie oktawy Zwiastowania. Musisz
mówiç, Belzebubie, w imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a.
B: Ona ˝àda (straszny wrzask)… mówi´ wbrew mej woli… (ryczy). Mimo wszystko nie mog´ wcià˝ si´
oprzeç Owej NiewieÊcie (pokazuje do góry), b´dàc zmuszonym przeciwstawiç si´ nawet Staremu
(Lucyferowi). Nie chc´ mówiç.
E: Jednak˝e musisz teraz mówiç dla dobra KoÊcio∏a… w imi´ Niepokalanego Pocz´cia, w imi´
Zwiastowania NajÊwi´tszej Dziewicy, w imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a.
B: Poza tym to nie jest nasze zaj´cie. To nie nasza sprawa. Naszym zaj´ciem jest zwodziç ludzi. Nie
chcemy kierowaç ich ku najlepszym drogom. Dzi´ki tym ksià˝kom ludzie zacznà p´dziç na ∏eb na szyj´
ku najlepszym drogom (wrzeszczy).
E: Mów dalej. Musisz mówiç w imi´ Niepokalanego Pocz´cia, w imi´ naszej Pani z Góry Karmel. Nie
masz prawa ok∏amywaç nas. Mów dalej.
B: Otó˝, w tych ksià˝kach poznacie, czego dokona∏a B∏ogos∏awiona Dziewica w Swoim ˝yciu i Êmierci,
a faktycznie przedtem. Te ksià˝ki sà wiarygodnym êród∏em zyskania wiedzy o odwiecznych planach
Bo˝ych, o tyle o ile cz∏owiek jest w stanie je poznaç i z tego wzgl´du sà one godne wiary. W tych ksià˝kach
wierzàcy znajdà mas´ szczegó∏ów oraz dojrzà skutek wszystkiego.
E: Mów dalej prawd´, w imi´…
B: Wierni pojmà w Owej NiewieÊcie (pokazuje do góry) uniwersalnà istot´. Powinni tedy uni˝yç si´
przed Nià, tak bardzo pogodnà i godnà. My sami l´kamy si´ Jej i musimy si´ podporzàdkowaç tak wielkiej
pokorze i godnoÊci. Przeto tym bardziej wy, b´dàcy lichym gnojem, jakim jesteÊcie. Nie jesteÊcie warci
grosza. ByliÊmy o wiele wy˝si od was ludzi… a o wiele bardziej godna jest Ona (pokazuje do góry).
E: Mów dalej w imi´…
B: JeÊlibyÊcie ujrzeli chocia˝by dziesiàtà cz´Êç Jej godnoÊci, to natychmiast czo∏galibyÊcie si´ w
prochu… mówi´ to wbrew mej woli. My widzieliÊmy Jà. ByliÊmy zmuszeni Jà oglàdaç. Nie chcemy, abyÊcie Jà widzieli. WolelibyÊmy raczej cisnàç was w CzeluÊç, a nie pchaç do góry.
Niektórym z tych wykszta∏conych ludzi (studentom i studentkom) nale˝y powiedzieç o Marii od Jezusa
z Agredy, nim przy∏àczà si´ oni do kap∏anów b´dàcych w opozycji do “Tradycjonalistów”.
E: Mów prwd´, w imi´…
B: Nawet “TradycjonaliÊci” – mniejsza o ich sposób podejÊcia – sà dalecy od tego, by mogli pojàç tego
rodzaju godnoÊç i wspania∏oÊç; nawet je˝eli czytajà te ksià˝ki. Musicie czytaç je, w imi´ Bo˝e. Ani wy, ani
ludzie Êwieccy, nie mo˝ecie d∏u˝ej przechodziç nad nimi do porzàdku dziennego.
Wy, kap∏ani, musicie powiedzieç to ludziom. Musz´ to powiedzieç raz jeszcze. Musicie to obwieÊciç z
wysokoÊci ambon. Owa Niewiasta, tam w Górze, ˝yczy Sobie, a˝eby te ksià˝ki dotar∏y do czterech
kraƒców Ziemi.
A teraz druga pisarka: Anna Katarzyna Emmerich, ta ∏aszàca si´ ekspijatorka. Ona zawsze k∏ama∏a o
sobie, bo stale przechodzi∏a boleÊci i cierpienia. Wiele nie mówi∏a w ciàgu swego ˝ycia, a jednak, gdy
umar∏a, wszyscy t´pog∏owi zap∏on´li. Gdy ka˝dy z okolicy przybieg∏, musia∏o to wyglàdaç na znak
Nieba…atoli ludzie sà g∏upi, sà leniwymi g∏upcami i gnuÊnikami. Co bowiem ludzie wiedzà” Niczego nie
wiedzà… sà t´pi i g∏upi a˝ do koniuszków swych palców.
E: W imi´… mów prawd´.
B: Nawet belka drewniana jest bardziej inteligentna. Tu i ówdzie wypuszcza ma∏y zielony listek. A
ludzie niczego nie wytwarzajà, jak tylko sproÊnoÊci i plewy.
E: Mów dalej. Mów prawd´, w imi´… Niepokalanego Pocz´cia, w imi´ Przeb∏ogos∏awionej Maryji
124
Panny, w imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a.
B: Ta Katarzyna Emmerich musia∏a mówiç dla dobra KoÊcio∏a. Przepowiada∏a, modli∏a si´ ustawicznie
i cierpia∏a dla dobra KoÊcio∏a. Cierpia∏a bez ma∏a od dziecka. Doprowadza∏a nas tym do wielkiej
wÊciek∏oÊci. Ju˝ jako ma∏e dziecko mia∏a zwyczaj dreptaç doko∏a krzy˝a (odprawiajàc Drog´ Krzy˝owà) i
zwyk∏a by∏a naÊladowaç dos∏ownie pokor´ Owej Niewiasty, Tej w Górze… A i Krzy˝ równie˝, Krzy˝, tak
jak Owa, tam w Górze.
By∏a ona wielkà Êwi´tà. BardzoÊmy si´ jej bali, i dlatego usi∏owaliÊmy jà zniszczyç, lecz nigdy nam si´
to nie uda∏o. Zawsze prze˝y∏a, tak a˝eby cierpieç niemal Êmiertelnie za drugich, a˝eby mogli otrzymaç
∏ask´ nawrócenia. Umar∏a dopiero wtedy, kiedy Ci, tam w Górze (pokazuje do góry), tego za˝àdali, tak i˝
mogli wziàÊç jej wielebnà… wielebnà dusz´… by∏a to bowiem Êwi´ta dusza… do Nieba.
Jest wielu Êwi´tych w Niebie. Mam na myÊli tych kanoni-zowanych przez Rzym, którzy sà mniej wielcy od niej. Ach! jak˝e zosta∏em przygnieciony, ˝eby to powiedzieç.
E: Mów dalej prawd´, w imi´…
B: MyÊleliÊmy, ˝e gdyby ona by∏a kanonizowana, to jej ksià˝ki by∏yby znane. Jak d∏ugo nie b´dzie kanonizowana, tak d∏ugo jej pisma nie b´dà dobrze widziane. Oto czemu biskupi nie chcà o niej s∏yszeç. Byç
mo˝e, ktoÊ tam czyta jej pisma, lecz to nie ma ˝adnych nast´pstw.
Musz´ powtórzyç raz jeszcze, i˝ jest ona pot´˝nà Êwi´tà w Niebie (∏ka). Jej ksià˝ki ju˝ od dawien dawna
powinny by∏y dotrzeç do czterech kraƒców Ziemi. WinniÊcie o tym powiedzieç z wysokoÊci kazalnic. Teraz
jednak ju˝ nic wi´cej nie powiem. Nic!… (skowyczy jak pies).
E: Mów, w imi´… w imi´ Niepokalanego Pocz´cia Prze-b∏ogos∏awionej Dziewicy Maryji i w imi´ Êw.
Micha∏a Archanio∏a. Bezwzgl´dnie musisz mówiç.
B: WÊród ksià˝ek jej jest jedna szczególna “˚ycie i Bolesna M´ka Pana Naszego Jezusa Chrystusa i
NajÊwi´tszej Matki Jego Maryji”, która powinna byç rozs∏awiona wÊród ludzi. Te ksià˝ki winny byç
przytwierdzane do pleców dzieci, tak aby dzieci uczy∏y si´ chodziç z krzy˝em, który Pan stawia na ich
Êcie˝ce.
Ju˝ w wieku czterech lat ta ma∏a Êwi´ta zwyk∏a by∏a, równie˝ nocà, odprawiaç Drog´ Krzy˝owà, raniàc
sobie przy tym swe ma∏e stopki ku czci swojego Ukrzy˝owanego Króla. Rano jej matka musia∏a je
banda˝owaç. Nie wiedzia∏a ona, gdzie córka je sobie porani∏a. Ma∏a Êwi´ta nic jej o tym nie mówi∏a (∏ka).
U w a g a - W przygotowaniu do druku przez “Catholic Publishing” w j´zyku polskim, znajduje si´
ksià˝ka (ok. 1300 str.) Anny Katarzyny Emmerich “˚ycie i Bolesna M´ka Pana Naszego Jezusa
Chrystusa i NajÊwi´tszej Matki jego Maryij”. Wszyscy zainteresowani powy˝szym wydaniem prosz´ pisaç
na adres redakcjj
Katarzyna by∏a wielkà cierpiàcà duszà. Zwykle by∏o bardzo zimno w jej pokoju. Przyjmowa∏a to jako
cz´Êç swego ubóstwa (tzn. t´ niedogodnoÊç). Nawet gdy jej stopy by∏y do tego stopnia zmarêni´te, i˝
dos∏ownie grabia∏y i trz´s∏a si´ z zimna, nie prosi∏a, aby to by∏o zmienione. Pragn´∏a znosiç swà udr´k´ i
ofiarowywa∏a jà w pokorze. Gdzie˝ dziÊ mo˝na znaleêç takie dusze”! Niektóre wspó∏czujàce zakonnice
zmienia∏y jej przeÊcierad∏a. Katarzyna tego nawet nie czu∏a; wola∏aby raczej umrzeç z zimna. Znosi∏a to
wszystko dla swego Ukrzy˝o-wanego Króla. To, co cierpia∏a, przechodzi wyobraêni´. Jest ona pot´˝nà
Êwi´tà, której zawsze si´ baliÊmy.
Ci ludzie, co zapierajà si´ siebie i dobrowolnie kroczà Êcie˝kà Krzy˝a, oraz cierpià cierpliwie za drugich,
sà dla nas niezmiernie dokuczliwi. Sà niektórzy wielcy Êwi´ci, którzy czynià liczne cuda i którzy sà w
oczach Pana bardzo wielcy, i którzy nawet czytajà w ludzkich sumieniach – musicie wiedzieç, ˝e i ona te˝
to robi∏a – lecz ci, o których tu mówi´, robià to bardzo spektakularnie, tak i˝ przyciàgajà uwag´ milionów
lub przynajmniej tysi´cy ludzi. Sà oni na pewno wielkimi Êwi´tymi, lecz niewielu z nich mo˝e si´ z nià
równaç. Cierpia∏a ona w ukryciu, b´dàc p∏omiennà duszà i ˝yjàc gorliwie dla Boga. Bóg specjalnie
umi∏owa∏ jà i uwielbi∏, i dlatego chcia∏by, aby zosta∏a kanonizowana.
E: Mów dalej, w imi´…
B: Nie jest to teraz konieczne, lecz powinno to byç zrobione dawno temu: ju˝ od dawna powinna byç
ona kanonizowana. Ale jest rzeczà istotnà, aby jej ksià˝ki, liczne wizje i objawienia zosta∏y przez was
udost´pnione ludziom. PowinniÊcie ich o tym poinformowaç. Jest rzeczà istotnà, abyÊcie to zrobili z
mi∏oÊci ku srogiej m´ce Pana Jezusa Chrystusa. Tak˝e i ona chce tego. Tak˝e i On, Jezus Chrystus, tego
si´ domaga. SpoÊród tych ksià˝ek pierwsze miejsce nale˝y si´ bezprzecznie ksià˝ce p.t. “Bolesna M´ka
Pana Naszego Jezusa Chrystusa”. Tej ksià˝ki nie powinno zabraknàç w ˝adnej rodzinie, zw∏aszcza zaÊ
125
wÊród tych rodzin, które zwà si´ rodzinami katolickimi (wzdycha ponuro). Ale teraz nie chc´ ju˝ mówiç.
E: Owszem b´dziesz mówi∏. W imi´ Ojca… Niepokalanego Pocz´cia Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy
Maryji, w imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a, w imi´ Êwi´tych Anio∏ów, musisz mówiç, Belzebubie.
B: Jezus Chrystus i B∏ogos∏awiona Dziewica dali i udost´pnili te wielkie wizje tym dwom wielkim
Êwi´tym, to jest, Marii od Jezusa oraz Katarzynie Emmerich, tak a˝eby poprzez nie wiedza o nich dotar∏a
do ludzi. Powinni tedy oni wziàÊç je sobie do serca, post´powaç wd∏ug nich i opowiadaç o nich drugim. To
nie jest ˝adne czcze gadanie. To jest skarb, wielki skarb, o którym B∏ogos∏awiona Dziewica rzek∏a do
Aposto∏ów: “Bóg przewidzia∏, Niebo przewidzia∏o, i˝ Me Imi´, we w∏aÊciwym czasie, we w∏aÊciwym czasie… (wyje jak pies).
E: Mów˝e prawd´, w imi´…
B: … b´dzie uwielbione i zostanie wyniesiona na Êwiat∏o; i co ma byç objawione o Mnie, zostanie objawione w stosownym czasie”. Teraz przyszed∏ ten czas.
Obecnie jesteÊcie w Êrodku Apokalipsy. A Ona (pokazuje do góry) jest wielkim znakiem. Oto dlaczego
ludzie powinni czytaç te ksi´gi: bo to w∏aÊnie w ksi´gach Katarzyny Emmerich, a je-szcze bardziej
szczegó∏owo w ksi´gach Marii z Agredy znajdu-jà si´ rozwa˝ania o tym Wielkim Znaku i o Dziewicy
Maryji.
E: Mów prawd´. Powiedz, co masz do powiedzenia z polecenia B∏ogos∏awionej Dziewicy, w imi´
Niepokalanego Pocz´cia, w imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a i wszystkich Êw. Anio∏ów i Archanio∏ów.
B: Gdyby oni (ludzie) czytali te ksi´gi (wydaje p∏aczliwy g∏os), to wnet zrozumieliby. ˝e owa godzina
przysz∏a. Zrozumieliby zaÊ przez to wi´kszà cz´Êç Apokalipsy, jak równie˝ to, co jest zamieszczone w
Biblii. Co za g∏upcy z was! Co za superg∏upcy z was! DopuÊciliÊcie, by tak wielkie skarby, jakie wam dano,
przepad∏y, by zosta∏y zapomniane i zmarnowane (wrzaskliwy Êmiech zjadliwej radoÊci).
E: Mów prawd´, w imi´…
B: DozwoliliÊcie, a˝eby becenny skarb, na który nie ma ceny, pozosta∏ niezauwa˝ony i w ukryciu. A co
powinno byç odrzucone i ukryte, to si´ publikuje i rozpowszechnia (sarkastyczny Êmiech), tak jak, na
przyk∏ad, Biblie, które nie sà Bibliami, a tak˝e ˝ywoty Êwi´tych, które absolutnie nie zawierajà nic religijnego.
Ten rodzaj dzia∏alnoÊci jest kierowany raczej z do∏u (z Pie-k∏a) ni˝ z góry (z Nieba) (sarkastyczny
Êmiech).. Sà one wszystkie dzie∏em “wiejskich g∏upków” /*/.
Nawet koƒ lub osio∏ majà wi´cej inteligencji (**), bo wyczuwajà wol´ swojego pana.
/*/ Nader ujemne okreÊlenie w ustach demona, by opisaç te prace, Jean Marty przet∏umaczy∏ z j.
niemieckiego nast´pujàco: “Ce sont tous des nains de chaumieres”, wskazujàc, i˝ ma to wi´cej sensu w j.
niemieckim ni˝ w j. francuskim. Dos∏owny przek∏ad z j. francuskiego na j. angielski powinien byç
nast´pujàcy “Dwarfs (midgests) piggies” – w kontekÊcie “wiejskie g∏upki”.
(**) Ta zjadliwa uwaga demona, jest jak najbardziej na czasie i jest jeszcze za ma∏o krytyczna; skoro
przyjrzymy si´ temu co si´ wydaje i publikuje w wydawnictwach katolickich. Na przyk∏ad, wspó∏czesne
periodyki prawie nic nie piszà o tych rzeczach; sà ja∏owe, jak pustynia i nie ma w nich nic duchowego,
znajdujà si´ za to w nich litearcko-spo∏eczno-publicystyczne eseje, które nic zgo∏a nie dajà ˝yciu duchowemu czytelnika; tyle samo zresztà warte – trzeba to podkreÊliç – co i “Listy Pasterskie” , którymi w miejsce
kazaƒ tak szczodrze raczy si´ ludzi ostatnimi czasy w koÊcio∏ach katolickich. Uczciwie powiedziawszy,
rzeczone eseje sà przynajmniej na poziomie tematycznym, czego nie mo˝na doprawdy powiedzieç o
“Listach Pasterskich”.
Na obron´ autorów tych˝e “Listów Pasterskich” mo˝na powiedzieç chyba to, ˝e gdy si´ zje˝d˝ajà, by je
tworzyç, wówczas jest okazja oglàdaç tak luksusowe auta, ˝e i na gie∏dach samochodowych rzadko mo˝na
widzieç im podobne – nie mówi´ lepsze– (przyp. t∏umacza).
Daje to niejakie wyobra˝enie, czego chce Mistrz. Ale tu na dole, na Ziemi, nie majà oni ˝adnego
wyobra˝enia: jedynie wtedy, gdy jest ju˝ za póêno.
Stwierdzajà poniewczasie, i˝ mogli jeszcze coÊ zrobiç, co powinno byç zrobione.
Ach! dla nas te teksty (Katarzyny Emmerich i Marii z Agredy) sà przekl´tymi ksià˝kami, których d∏ugo
si´ l´kaliÊmy i których zawsze obawiaç si´ b´dziemy, Tam w dole (w Piekle) zastanawialiÊmy si´, co
moglibyÊmy zrobiç – nie pomn´, jak dawno ju˝ – by postawiç zapor´ dla tych ksià˝ek… a ludzie nawet
126
nie czytali ich (szyderczy Êmiech) /*/
/*/ I znowu nasuwa si´ pytanie, z czyjej winy” Odpowiedê jest jedna, z winy duchowieƒstwa, które nic
nie zrobi∏o, a˝eby te rzeczy wydaç, tak jak tego chce niebo, choç rzeczy powinny byç ju˝ dawno wydane w
ten sposób – (przyp. t∏umacza)
E: Mów dalej prawd´, w imi´… Niepokalanego Pocz´cie Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy Maryji, Êw.
Micha∏a Archanio∏a, Êw. Józefa i wszystkich chórów B∏ogos∏awionych Duchów.
B: PowinniÊcie og∏osiç Êwiatu, wszyscy kap∏ani, wszyscy “tradycjonaliÊci”, a tak˝e post´powcy, ˝e te
ksi´gi powinno si´ wsz´dzie rozpowszechniaç, tak szybko, jak jest to mo˝liwe, a˝eby dotar∏y one do wszystkich i by∏y czytane. Je˝eli bowiem by∏yby one czytane i je˝eli ˝y∏oby si´ wed∏ug nich, to wówczas by∏oby
bardzo wielu Êwi´tych (okropne wycie).
E: Mów dalej, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
B: Albowiem Katarzyna Emmerich mia∏a wizje bolesnej m´ki Jezusa, tak aby mog∏y byç one lepiej
znane, bardziej g∏´boko znane; bo Ewangelie odnotowa∏y tylko niektóre fragmenty. Choç Aposto∏owie
wiedzieli o nich wi´cej, to pomimo tego ich opisy sà bardzo skàpe.
W widzeniach tej wielkiej Êwi´tej znajdujà si´ niektóre dosadne opisy tego, co jest nam wiadome.
Mo˝na si´ z nich dowiedzieç, na przyk∏ad, jak nale˝y byç dobrze skruszonym przy spowiedzi. Tak samo
mo˝na si´ dowiedzieç, jak nie obra˝aç wi´cej Pana. Jego cierpienia sà tam opisane bardzo g∏´boko, lepiej
ni˝ w innej ksi´dze (dyszy chrapliwie).
Powinny one zajmoiwaç poczesne miejsce we wszystkich czytelniach, przede wszystkim zaÊ w czytelniach katolickich.
I powinny tam byç nie tylko w jednym egzemplarzu, lecz w wielu.
E: Belzebubie, powiedz nam teraz o ukrytych cierpieniach Chrystusa, w Wielki Czwartek. W imi´…
B: Nie lubimy o tym mówiç. Lecz poniewa˝ jest teraz pora Wielkiego Postu, Ona chce, abym rzek∏ przynajmniej kilka zdaƒ.
E: Opowiedz nam wi´c o nich, tak jak ˝eÊ je sam oglàda∏. W imi´…/*/
/*/ Pan zwróci∏ si´ z proÊbà przez wybranà dusz´ do Michael Servant dnia 12 Czerwca 1971r.: “Uczyƒ
me ukryte cierpienia szeroko znanymi”. Zosta∏y one opublikowane w stowarzyszeniu jako ilustrowana
ksià˝eczka i krà˝y∏y pod tytu∏em “Tout Restauer dans le Christ” od roku 1972. Nast´pnie Pan poprosi∏
znowu, by ka˝dy rozpowszechnia∏ je (dnia 4 Czerwca 1972).. .Niezliczone i niewiarygodne ∏aski zosta∏y
uzyskane przez nabo˝eƒstwo do ukrytych cierpieƒ Jezusa zarówno dla duszy, jak i dla cia∏a. Sà na to
liczne dowody. (Zgadza si´ to równie˝ z wypowiedziami demona) .
Jezus zawsze zdawa∏ Sobie doskonale spraw´ z tego kim by∏: by∏ Bogiem i zarazem Cz∏owiekiem. Poza
tym ca∏kowicie uto˝samia∏ si´ z niedolà grzeszników, których ukocha∏ i pragnà∏ zbawiç; tak i˝ owe bardzo nadzwyczajne wyra˝enie jest ca∏kowicie zgodne z nurtem teologii.
M¢KA CHRYSTUSA PANA
B: Nie chcieliÊmy wcale patrzeç zbyt wiele. Nie chcieliÊmy tego oglàdaç. LataliÊmy wokó∏ niby strza∏y
i rzucaliÊmy si´ ze z∏oÊcià jedni na drugich, w gniewie i wÊciek∏oÊci (krzyczy). OczywiÊcie widzieliÊmy, co
si´ dzieje. Wiemy o tym nawet o wiele lepiej teraz. Lecz Emmerich ukaza∏a to bardzo dobrze w realistyczny sposób. Ona widzia∏a, na przyk∏ad, Ogród Getsemaƒski i Pana Jezusa cierpiàcego ponad wszelkie
wyobra˝enie.
Poprzednio w czasie Swego ˝ycia cz´sto poci∏ On si´ krwià z ucisku. My, demony, przeÊladowaliÊmy Go
strasznie w Ogrodzie Oliwnym. Widzia∏ On nas napadajàcych naƒ strasznà chmarà. PokazaliÊmy Mu
widok grzechów, jakie ludzie pope∏nià w przysz∏oÊci. SpodziewaliÊmy si´, ˝e widok tej grozy pozbawi Go
odwagi i ˝e Syn Bo˝y nie wytrwa w Swojej M´ce. Zobaczy∏ On równie˝ niewymownie g∏upi, straszny
widok, który sprawi∏, ˝e krwawy pot trysnà∏ porami Jego skóry. Patrzàc na t´ monstrualnà groz´, myÊla∏
On, ˝e Jego m´ka nie by∏a dotàd udzia∏em ˝adnego cz∏owieka, Jego, który by∏ Synem Bo˝ym. Czu∏ si´ On
jedynie cz∏owiekiem, nie majàc dosyç si∏y, ˝eby znieÊç to wszystko i zadoÊçuczyniç za przeogromne
grzechy.
Dr˝àc pod gwa∏townoÊcià Swojego cierpienia, chcia∏ On usunàç si´ przed nim. Wtedy przyby∏ do Niego
Anio∏ z Kielichem, co mia∏o przydaç Mu si∏. Lecz w gruncie rzeczy ten Kielich by∏ tylko przyj´ciem cier-
127
pienia. Pijàc ów Kielich, uzna∏ On, i˝ godzi si´ na m´k´ (j´k) i ˝e wypije go do ostatniej kropli (wycie).
Dzi´ki temu, wy, stworzenia, n´dzny proch, jakim jesteÊcie, ujrzycie pewnego dnia Niebo, dla nas
zamkni´te (wyrzuca z siebie z wÊciek∏oÊcià).
Póêniej Chrystus by∏ nawet wi´cej ch∏ostany. Podczas przes∏uchania by∏ kaleczony i rwany do koÊci.
Kiedy zosta∏ ukrzy˝owany, zosta∏a Mu mniej ni˝ po∏owa Jego w∏osów. Niemal wszystkie zosta∏y Mu wyrwane, lecz obróci∏ On to na dobro. Odznacza∏ On si´ bardzo ∏adnymi cechami i stopami w´drowca. Skóra
Jego by∏a mocna i zgrubia∏a. Jego r´ce by∏y pi´kne i ukszta∏towane, zbyt pi´kne do dêwigania tego
strasznego Krzy˝a (j´czy).
GdybyÊmy tylko skosztowali Jego cieknàcej Krwi, gdybyÊmy tylko mogli skosztowaç jej choç jednà
tysi´cznà cz´Êç, to adorowalibyÊmy Go za to przez ca∏à wiecznoÊç (p∏acze).
On jednak nie zezwoli∏ nam na to. Jest dla nas na to za póêno (wzdycha).
Potem na krzy˝u, gdy by∏ zawieszony na nim, zrobi∏ to dla was. Gdy to si´ dokonywa∏o dla ludzi,
wtenczas wÊciek∏oÊç Piek∏a rozp´ta∏a si´. By∏ On niby robak, jak ju˝ rzek∏ to Akabor. Nie by∏ on niemal
cz∏owiekiem… dla was. Po co On to dla was zrobi∏” Nie móg∏˝e tego zrobiç dla nas “! (wyje rozdzierajàco).
Robak, nie cz∏owiek, tak by∏ On starty przez wszystko (p∏acze).
By∏o to tak, jakby Êciàgnà∏ na siebie brzemi´ grzechów ca∏ego rodzaju ludzkiego. Zdawa∏o Mu si´ wówczas, i˝ jest najgorszym ze z∏oczyƒców. Wydawa∏o Mu si´ wówczas, ˝e zosta∏ odrzucony i odtràcony od
Boga Ojca.
Kaci, co Go dr´czyli, ok∏adali Go niezliczonymi uderzeniami. Smagali Go i bili, i porzucili Go, wyciàgni´tego na Jego w∏asnej Krwi (p∏acze).. A zrobi∏ On to dla was. Czemu˝ nie mogliÊmy temu przeszkodziç” (narzeka p∏aczliwie).
Je˝eli Sam Pan zrobi∏ tak du˝o dla was, to jak wiele winniÊcie naprawiaç jedni za drugich, by
przeszkodziç im iÊç do Piek∏a! Je˝eli On, b´dàc Bogiem, u którego nie by∏o ˝adnego grzechu, osiàgnà∏ coÊ
tak nie zmierzonego, coÊ, czego ˝aden cz∏owiek dotychczas nie osiàgnà∏.
Je˝eli wzià∏ na Siebie tak srogà m´k´, to i wy powinniÊcie wieÊç ca∏e swe ˝ycie, tak jakbyÊcie znajdowali si´ pod toporem m´czeƒstwa. To nie powinno byç czymÊ wielkim dla was, to powinno byç tylko
tym, na coÊcie zas∏u˝yli. Ale ludzie tego nie pojmujà. Wyobra˝ajà sobie, ˝e powinni mieç pi´kne ˝ycie;
nawet jeÊli ich Mistrz przeszed∏ przed nimi z Krzy˝em, dajà - jednak dobry przyk∏ad, wytrzymawszy tego
rodzaju strasznà m´k´ pochodzàcà z Piek∏a.
To, co On wycierpia∏, by∏o udr´kà pochodzàcà z Piek∏a, lecz to nie trwa∏o zbyt d∏ugo. My sami podziwialiÊmy Go, tak podziwialiÊmy Go, mimo i˝ wÊciekaliÊmy si´, ˝e robi to dla was. NigdyÊmy nie przypuszczali, i˝ On podejmie coÊ takiego dla was, dla takiego prochu. Przepowiadano to dosyç wystarczajàco, lecz ˝e zosta∏o to dokonane w tak wielkiej mierze, tego nigdy ˝eÊmy sobie nie wyobra˝ali.
Tak to, jak i wszystko inne, musz´ to tak˝e powiedzieç, jest konieczne, by o tym mówiç, byÊcie
rozg∏aszali to z ambon w czasie Wielkiego Postu, a˝eby ludzie czynili pokut´ przed Chrystusem. On
bowiem poÊci∏ przez czterdzieÊci dni, jak ˝aden cz∏owiek dotàd nie poÊci∏… Tak˝e n´ka∏ Go g∏ód.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej i z rozkazu Niepokalanej Dziewicy, mów prawd´. Mów. co Ona ˝yczy
Sobie, abyÊ nam powiedzia∏. W imi´ Êwi´tych Archanio∏ow: Micha∏a, Rafa∏a i Gabriela, wszystkich
chórów Anio∏ów i Êwi´tych w Niebie.
KRZY˚ I ÂWI¢TA OFIARA MSZY OTWIERAJÅ BRAMY NIEBA
B: Do ˝ycia publicznego przygotowywa∏ si´ On przez czterdzieÊci dni, jak równie˝ do Swojej Ofiary.
Wiedzia∏ On o tym, ˝e b´dzie ofiarà tak wielkà, jak Êwiat, z powszechnà skutecznoÊcià, którà On, Bóg,
musia∏ ponieÊç dla Najwy˝szego, a˝eby zadoÊçuczyniç za win´ grzechowà, tak a˝ebyÊcie mogli posiàÊç
wiecznà wizj´ Boga.
Bez tego najwy˝ej byÊcie oglàdali Raj (Ogród Edenu), a nie coÊ wi´cej; zak∏adajàc, ˝e moglibyÊcie to
jeszcze oglàdaç. Tak˝e o wiele wi´cej musia∏oby z was pójÊç do Piek∏a, poniewa˝ nie moglibyÊcie uczestniczyç w ∏askach powodowanych przez Âwi´tà Ofiar´ Mszy. Niezliczone ∏aski p∏ynà z Bezkrwawej Ofiary,
podczas której p∏ynie na nowo Krew Chrystusa.
My, tam w dole (pokazuje w dó∏), nienawidzimy tej Ofiary Mszy, która jest celebrowana ka˝dego jednego dnia po licznych koÊcio∏ach. Jest prawdà, ˝e nie jest ona w wielu Êwiàtyniach nale˝ycie odprawiana.
Dawniej przyprawia∏o to nas o szaleƒstwo, kiedy odprawiano prawdziwà, starà Ofiar´ Mszy. Jest ona
bowiem w rzeczywistoÊci powtórzeniem Ofiary Chrystusa na Krzy˝u, która g∏adzi grzech i Êciàga zdumiewajàce ∏aski dla zbawienia dusz; które bez niej gin´∏yby tysiàcami i przychodzi∏y tu do nas, ˝eby si´
128
do nas przy∏àczyç.
Musz´ znowu powiedzieç: zmuszacie mnie (wzdycha)… Nic ju˝ nie b´d´ mówiç. Nie chc´ wi´cej mówiç.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, Matki Boga, Maryji, w imi´
Niepokalanego Pocz´cia, w imi´ Êw. Micha∏a Archanio∏a i wszystkich Êwi´tych Anio∏ów, w imi´ Êw.
Józefa, Patrona KoÊcio∏a, i w imi´ Katarzyny Emmerich, wyznaj prawd´. Mów, co NajÊwi´tsza Dziewica
rozkaza∏a ci rzec.
B: Nie chc´ mówiç. Nie wolno mi tego d∏u˝ej mówiç. Je˝eli mam mówiç, to musicie odmówiç ma∏y egzorcyzm /*/. Lucyfer wÊcieka si´ z tego powodu. Chcia∏by mnie zad∏awiç. Nie chcia∏bym o tym mówiç. Je˝eli
b´d´ jeszcze troch´ mówiç, to porwie mnie za kark, gdy wróc´ z powrotem do Piek∏a.
/*/ Co za lekcja dla nas wszystkich. Je˝eli ma∏y egzorcyzm (Do Êw. Micha∏a Archanio∏a, przepisany
przez Papie˝a Leona XIII) – którym mogà si´ pos∏ugiwaç tak˝e Êwieckie osoby, nie tylko kap∏ani – przydusza demona (jak sam to wyzna∏), aby mówi∏, to mo˝e on równie dobrze zmusiç go do ucieczki.
E: (Po odmówieniu rzeczonego egzorcyzmu) Z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, Lucyfer nie ma
˝adnego prawa, by tak z tobà postàpiç, jako ˝e mówi∏eÊ dla dobra KoÊcio∏a. Nie ma on ˝adnego prawa
wyrzàdziç ci z tego powodu jakiejkolwiek krzywdy.
B: By∏em wielkim anio∏em. By∏em drugim co do wspania-∏oÊci. Oto czemu Lucyfer wpada w wielkà
wÊciek∏oÊç i powiada: “Poniewa˝ jesteÊ tak wielkim, dlatego powinieneÊ wiedzieç, ˝e nie powinieneÊ
mówiç g∏upich rzeczy, takich jak te”. To jest tym, co mi powie (szcz´ka gwa∏townie z´bami).
Ona (wskazuje w gór´) rozkaza∏a mi mówiç, bo by∏em wczeÊniej podczas upadku anio∏ów. By∏em
drugim pod wzgl´dem wa˝noÊci, i oto ja jestem tym, którego Ona zmusza do mówienia o tej “brudnej
sprawie”. Ma Ona zawsze pot´g´ rozkazywania nam tam w dole (warczy porywczo).
E: Belzebubie, z Jej rozkazu mów dalej. Masz mówiç tylko prawd´.
ODNOÂNIE IMION ANIO¸ÓW I DEMONÓW
B: Musz´ rzec jeszcze to: piszàc te objawienia, musicie wspomnieç o mym imieniu. Tak jak w odniesieniu do imion innych demonów, musiecie zawsze podaç, kto mówi∏. Musicie to zrobiç. Nie jest to bez
powodu, ˝e mówimy wam, kto przemnawia. Jak myÊlicie, czemu to robimy”
E: Belzebubie, masz mówiç z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
B: Ona pozwala nam wyjawiaç nasze imiona, kto z nas mówi, a nast´pnie ˝yczy Sobie, abyÊcie odnotowywali, kto przemawia∏. G∏ównie odnoÊnie wa˝niejszych kwestii chce Ona, by by∏o wiadomym, którego
demona wybra∏a i który musia∏ mówiç.
E: Belzebubie, musisz teraz powiedzieç, w imi´…
B: Poniewa˝ jestem dobrze znany, jest istotnà rzeczà, ˝e wzmiankuje si´ o mym imieniu.
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy i Matki Boga, Êw. Micha∏a Archanio∏a, wszystkich chórów Êwi´tych
Anio∏ów, Êw. Józefa, Patrona KoÊcio∏a, wszystkich Êwi´tych w Niebie i Katarzyny Emmerich, musisz
teraz mówiç tylko prawd´.
G¸UPOTA LUDZKA
B: Poprzednio, dnia 12 Stycznia 1976, Veroba mówi∏ o Ostrze˝eniu i o Katastrofie. Rzek∏ wówczas, ˝e
to tak˝e powinno byç zamieszczone w ma∏ej ksià˝eczce /*/. Powiedzia∏ równie˝, dlaczego Ostrze˝enie
jeszcze si´ nie spe∏ni∏o i dlaczego jest niedorzecznoÊcià modliç si´ o jego odroczenie. Wy, ludzie, na nic nie
zas∏ugujecie (Êmiech z∏ej radoÊci). JesteÊcie nicponiami i takimi zostaniecie. JesteÊcie os∏ami, którym
rzeba powtarzaç po wielekroç razy t´ samà rzecz. Czy posiadacie umys∏y much lub mo˝e macie rzeszoto
zamiast mózgów”
/*/ Wiemy, i˝ dotyczy to niniejszej publikacji, której treÊç pochodzi z przekazu demonów, które zosta∏y
zmuszone do ujawnienia tych rzeczy co zrobi∏y poniewolnie. Upierajà si´ one przy tym, ˝eby nazywaç to
dzie∏ko “ma∏ym” (prawdopodobnie po to, aby pomniejszyç jego znaczenie, w czym tak˝e le˝y ich chytroÊç,
a zarazem z∏oÊliwoÊç – przyp. t∏umacza). Zasadniczo jednak jest to najbardziej wartoÊciowe Êwiadectwo
dla tej ksià˝eczki.
Je˝eli On, tam w Górze (pokazuje do góry), nie istnia∏by, to wszystkie wasze koÊci uleg∏yby dezintegracji; On to jedynie jest Tym, który podtrzymuje wasz koÊciec, czyni to dos∏ownie w ka˝dej sekundzie;
129
bez tego rozpadlibyÊcie si´ na wióry i strz´py. Oto dlaczego my, tam w dole. nie mo˝emy zrozumieç,
dlaczego nauczyciele i doktorzy, i nie wiem, jak jeszcze wielu innych, ˝ywià tego rodzaju g∏upie przekonanie, tak wielkie mniemanie o sobie i o swej wa˝noÊci, mimo i˝ sà tylko prochem, który stanie si´ ˝ertwà
robaków.
E: Belzebubie, mów dalej. Mów, w imi´ i z rozkazuTrójcy PrzenajÊwi´tszej… Niepokalanego Pocz´cia
NajÊwi´tszej Dziewicy i Matki Boga, Êw. Micha∏a Archanio∏a, wszystkich Êwi´tych Anio∏ów i
Archanio∏ów, i wszystkich dziewi´ciu chórów B∏ogos∏awionych Duchów oraz wszystkich Êwi´tych Nieba.
B: Ona chce, abym powiedzia∏ dodatkowo o tym mniemaniu. Ona uwa˝a, i˝ nie powinno ono mieç w
ogóle miejsca u ludzi, gdy˝ takie przesadne zadufanie w sobie jest obrzydliwoÊcià w oczach Pana. Ona
uwa˝a, ˝e jest ono ca∏kiem nie na miejscu, jako ˝e Sama zachowywa∏a doskona∏à pokor´.
Mia∏a Ona powód, by nosiç wysoko Swà Koron´ i dzier˝yç Swe Ber∏o. Zas∏ugiwa∏a na to. Czy robi∏a to
jednak” W ka˝dym razie nie na Ziemi. Konsekwentnie przeto zosta∏a Ona wywy˝szona stosownie do
Pisma, jak rzek∏ Jezus: “Poniewa˝ ka˝dy, kto si´ wywy˝sza, b´dzie poni˝ony, a ka˝dy, kto si´ poni˝a,
b´dzie wywy˝szony” /*/. To znaczy, kto wynosi si´, b´dzie w koƒcu uni˝ony w nadzwyczajny sposób: nie
tylko o jeden stopieƒ, lecz o wiele stopni.
/*/ ¸ukasz 14: 11
Czy rozumiecie, co to znaczy” Ten, kto si´ wywy˝sza, b´dzie poni˝ony nie w ten sam sposób, lecz miliony razy wi´cej ponad to. Ten zaÊ. kto si´ uni˝a, jakkolwiek wysokim by nie by∏o jego miejsce – poznaliÊmy to, wiemy o tym (podkreÊla to ruchem palca) – stosownie do przypowieÊci o uczcie, gdzie Jezus
powiedzia∏: “Ten. kto obiera ostatnie miejsce, b´dzie zaproszony na pierwsze miejsce przez Pana uczty
(**)… Chc´ przez to oznajmiç, i˝ ci, którzy si´ uni˝ajà, nie b´dà wywy˝szeni w ten sam sposób. B´dà
wywy˝szeni milion razy wi´cej, ni˝ si´ uni˝yli, i to odnosi si´ do ca∏ej wiecznoÊci.
(**) Dot, przypowieÊci o zajmowaniu miejsc na uczcie (¸uk. 14, 7-11)
Musz´ powiedzieç, i˝ jest to niedorzecznoÊcià, i˝ jest to monumentalnym aktem g∏upoty wywy˝szaç si´
na Ziemi. Musz´ to powiedzieç, poniewa˝ jest to obrzydliwoÊcià przed Panem. Gdyby ludzie wiedzieli. co
czynià, to wpadliby w przera˝enie (Êmiech z∏oÊliwej radoÊci).
E: Belzebubie, w imi´ Ojca… Niepokalanego Pocz´cia NajÊwi´tszej Dziewicy i Matki Boga, Maryji, Êw.
Micha∏a Archanio∏a, dziewi´ciu chórów B∏ogos∏awionych Duchów, wszystkich Êwi´tych Nieba, wszystkich
Êwi´tych egzorcystów i Katarzyny Emmerich, masz mówiç teraz z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy.
FUNDAMENTALNA CNOTA POKORY
B: Gdyby Ona nie stawia∏a si´ na ostatnim miejscu, nawet po Êw. Józefie, który wszak˝e by∏ Êwiadomy
Jej dostojeƒstwa, i gdyby nie by∏a tak pokornà, to nie mia∏aby Ona dziÊ, nigdy, nigdy na wieki tej pot´gi
nad KoÊcio∏em i nad Êwiatem. Nie mielibyÊcie wówczas w Niej tej Matki, która czyni wszystko dla was i
zyskuje dla was niewyobra˝alne ∏aski, które mo˝ecie obecnie otrzymywaç, o ile Sama nie da∏aby wam
pierwej przyk∏adu.
Praktykowa∏a Ona pokor´ w ka˝dej postaci tej cnoty w heroicznym stopniu. Je˝eli nie praktykowa∏aby
tych cnót, a osobliwie tej przekl´tej cnoty pokory, to mimo wszystko moglibyÊmy przyczo∏gaç si´ do Niej.
To zaÊ umo˝liwi∏o by nam odnieÊç sukces na przekór wszystkiemu (wrzask goryczy).
E: Belzebubie, mów dalej, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej.
B:To samo jest i dla ludzi. Jest to jasne jak dzieƒ: gdy cz∏owiek nie jest pokorny, wtedy pope∏nia
wszelkie wyst´pki. Mamy w∏adz´ nad cz∏owiekiem, jak tylko nazywa màdroÊcià to, co przychodzi mu do
g∏owy. Cz∏owiek nie by∏ d∏ugo màdrym, bo przez d∏ugi czas jego umys∏ by∏ niby umys∏ komara. Nawet
je˝eli ma si´ za màdrego i wynosi si´ nieco, wtenczas natychmiast upada w oczach Owej Niewiasty, tam
w Górze (pokazuje do góry).
Ale ja nie chc´ o tym mówiç. Znam to dosyç dobrze, poniewa˝ to nam si´ przytrafi∏o. Jak myÊmy upadli
tysiàcami, a wy, piasek czasu z klepsydry, mieszacie nam, a nawet jeszcze wi´cej (wyje nad wyraz
rozdzierajàco).
E: Belzebubie, mów dalej, w imi´…
B: Wy, kap∏ani, winniÊcie kazaç z ambony o grzechu pierworodnym i o pysze. PowinniÊcie uczyniç
wszystko, co jest w waszej mocy, aby g∏osiç i popieraç cnot´ pokory. Mówcie o Êwi´tych, co praktykowali
t´ boskà cnot´ w nadzwyczajny sposób, jak na przyk∏ad Katarzyna Emmerich; tysiàce innych, a
130
zw∏aszcza Teresa od Dzieciàtka Jezus. G∏oÊcie kazania o Janie Marii Vianney. ˚y∏ on na kartoflach przez
pi´tnaÊcie dni, a czasami zwyk∏ spo˝ywaç kwaÊne, st´ch∏e kartofle (wzdycha). Nie chcia∏ on nawet korzystaç z ∏ó˝ka, które mu przygotowano. Uwa˝a∏, i˝ by∏o ono dlaƒ za wygodne.
Nie mamy tak wielkiej w∏adzy nad tymi ludêmi, którzy majà o sobie tak niskie mniemanie, ˝e nie chcà
nawet le˝eç na dobrych ∏ó˝kach, a którzy nie rozpowiadajà przy tym innym: Patrzcie, oto nie korzystam
z wygodnego ∏o˝a, jestem dobry. Jan Maria Vianney kry∏ si´ zawsze z tym przed drugimi, ˝e nie jad∏ normalnie. Mia∏ on prawdziwà pokor´.
Takà samà by∏a równie˝ Katarzyna Emmerich; nie chcia∏a ona okazaç, jak by∏a chorà, ani te˝ co mia∏a
na swym ciele /*/. Jedynie tylko wtedy, gdy ludzie przyszli do niej i rzekli: “Ale˝ ona jest w po˝a∏owania
godnym stanie, trzeba coÊ zrobiç”. Wtedy pozwoli∏a, by jà ruszono, gdy˝ by∏o to bezwzgl´dnie konieczne;
i nadal chcia∏a pozostaç w skrajnym ubóstwie. Zwyk∏a by∏a pó∏le˝eç, zgi´ta we dwoje na lichym ∏ó˝ku.
Zawsze pragn´∏a ˝yç ukrytym ˝yciem; dlatego te˝ ptaki niebieskie zlatywa∏y z nieba i siada∏y jej na
ramionach.
/*/ Rany stygmatyczne.
Âwi´ci otrzymujà tak wiele ∏ask; Êwi´ci w ogólnoÊci, lecz przede wszystkim ci, co sà pokorni. Sà oni w
wielkich ∏askach tam w Górze. Pnà si´ oni do Nieba, podczas gdy inni pe∏znà mozolnie krok za krokiem
wzd∏u˝ drogi, która tam wiedzie.
Nale˝y w pierwszym rz´dzie g∏osiç z ambon kazania o pokorze, a wszystkie inne cnoty przyjdà po niej.
Nast´pnie nale˝y mówiç o cnocie czystoÊci, która jest najbardziej stosowna dla tych czasów (wzdycha
boleÊnie). Potem zaÊ nale˝y mówiç równie˝ o cnocie prawdy (**) i o wszystkich innych cnotach. Musicie
mówiç, do czego one prowadzà.
(**) Prawda jest nawykiem mówienia tego, co prawdziwe.
Z tej w∏aÊnie przyczyny jest ona przeciwieƒstwem k∏amstwa, które jest nawykiem mówienia
nieprawdy . Z∏y Duch jest tym, “który jest k∏amcà i ojcem k∏amstwa” (Jan 8: 44).
E: Lucyferze, idê precz. Belzebubie masz mówiç dalej z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, w imi´ Trójcy
NajÊwi´tszej… Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy i Matki Boga i Êw. Micha∏a Archanio∏a.
B: Najprzód i w pierwszym rz´dzie nale˝y mówiç o grzechu pychy. Z kolei trzeba mówiç o cnocie pokory: trzeba zaznaczaç du˝ymi literami, ˝e o cnocie tej powinno si´ pisaç du˝ymi literami. Nast´pnie, rzecz
oczywista, nale˝y mówiç o gniewie, o kradzie˝y i o ca∏ej reszcie. Zawsze powinniÊcie staraç si´ przytaczaç
przyk∏ady i porównania: dowiedzione i sprawdzone w ˝yciu Êwi´tych (strasznie krzyczy)
Zostawcie mnie!
E: Mów dalej, Belzebubie. Mów prawd´ w imi´ Ojca… Niepokalanej i B∏ogos∏awionej Dziewicy, Matki
Boga, Maryji.
B: To, co robicie, jest dobre. To jest dobre, lecz powinniÊcie to robiç z wi´kszym zaanga˝owaniem.
Musicie wykazywaç bardziej uporczywie niszczàce skutki grzechu. Szczególnie podczas Wielkiego Postu
powinniÊcie g∏osiç kazania o ci´˝koÊci grzechu, który przechodzi wszelkie wyobra˝enie. UÊwiadamiajcie
ludzi o nast´pstwach grzechu z ca∏à jasnoÊcià. Jest on (grzech) o wiele bardziej straszny, ni˝ mo˝na to
sobie przedstawiç. Musicie to naÊwietlaç, jak te˝ staraç si´ wyjaÊniaç bardzo jasno, jakimi sà nast´pstwa
grzechu.
Teraz zrozumieliÊcie wszystko. Ale i pozostali kap∏ani powinni to pojàç, jako ˝e jest to bez wartoÊci, co
od was (ludzi) pochodzi. Je˝eli nie b´dà tego czynili, to spadnie na nich wiele z∏a, pozbawiajàc zarówno
ich samych, jak i drugich, którzà sà od nich zale˝ni, wielu ∏ask.
E: Belzebubie, mów dalej z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy, w imi´… niczego nie ukrywajàc. Mów szczerà prawd´.
B: Musz´ znowu powiedzieç o cnotach. Plugawa ksià˝ka
“O NaÊladowaniu Chrystusa” Tomasza a Kempis /*/, której tak bardzo si´ boimy, tam w dole, ta przebrzyd∏a ksià˝ka (wyje jak pies) powinna byç szeroko rozpowszechniona i czytana.
/*/ D∏uga debata w kwestii autorstwa “O NaÊladowaniu Chrystusa” skoƒczy∏a si´ wreszcie uznaniem
Tomasza a Kempis za jej autora (Lorousse. wyd. 1964).
131
Najlepszà rzeczà by∏oby czytaç co wieczór jakiÊ rozdzia∏ z tej ksià˝ki i staraç si´ dostosowywaç do niego
swe ˝ycie, O tyle o ile jest to mo˝liwe, winniÊcie czytaç stare, nieskrócone wydania. W nowych wydaniach
“O NaÊladowaniu Chrystusa” postarano si´ ju˝ o to, a˝eby zmieniç niektóre rzeczy. Stale zmieniajà
pewne rzeczy (**). Dlatego te˝ winniÊcie wyszukiwaç stare wydania tej ksià˝ki. Je˝eli nie ma ich dosyç,
to powinniÊcie je na nowo wznowiç.
(**) Zawsze jest ta sama procedura, charakteryzujàca nadzór koÊcielny (od Drugiego Soboru
Watykaƒskiego) dotyczàca t∏umaczeƒ tekstów liturgicznych i innych. Mo˝na na to znaleêç wiele
przyk∏adów w trzecim tomie ksià˝ki Micha∏a Servant “Veillez et priez…” – szczególnie w przedmiocie
Nowej Mszy.
W ka˝dym wypadku wy sami powinniÊcie kazaç na temat NaÊladowania Chrystusa, u˝ywajàc i rozwijajàc tematyk´ tam˝e si´ znajdujàcà. Macie wbijaç jà do serc wierzàcych. (Ksià˝ka) “O NaÊladowaniu
Chrystusa” jest czystà pszenicà, a nie plewà; pochodzi z Nieba. Niebo chce i zaleca t´ ksià˝k´. By∏oby tak
nawet, gdyby Krzy˝ Chrystusowy nie znajdowa∏ si´ na poczàtku konkretnej drogi i nie mówi∏ o tym, jak
powinno si´ naÊladowaç Chtrystusa; bo tym sposobem cz∏owiek dowiaduje si´, jak Chrystus cierpia∏ i jak
on sam musi cierpieç, je˝eli chce kroczyç krok za krokiem, a nawet cal za calem, Êladami Chrystusa; a i
nawet wówczas jest on daleki od tego, by byç Êwi´tym, i stàd musi on w dalszym ciàgu nie mieç wygórowanego mniemania o sobie. To jest tym, co musicie g∏osiç.
Sà tysiàce ludzi, mo˝na by powiedzieç miliony, którzy wierzà, i˝ sà dobrymi, dlatego tylko, ˝e zrobili to
lub tamto dobro. Jednak˝e jest to dalekim od tego (by byç naprawd´ dobrym). Bo dobrymi b´dà oni
jedynie wtedy, kiedy b´dà uwa˝ali, ˝e nie sà dobrymi, i kiedy b´dà myÊleli, ˝e zrobili za ma∏o i ˝e mogli
zrobiç wi´cej ni˝ to, czego dokonali. B´dà oni dobrymi jedynie wtedy, gdy b´dà myÊleli, ˝e sà bardzo ma∏o
znaczàcymi, i gdy b´dà robiç ka˝dà rzecz dla Chrystusa, którà tylko zrobiç mogà.
E: Mów dalej, Belzebubie.
OBOWIÅZKI KOBIET TAK JAK JE WIDZI B¸OGOS¸AWIONA DZIEWICA
B: B∏ogos∏awiona Dziewica mówi: Tak jak Ona Sama zawsze wype∏nia∏a swe obowiàzki domowe, które
pe∏ni∏a z pokorà i ku chwale Bo˝ej i zawsze tylko ku chwale Chrystusa, jest rzeczà zgo∏a niew∏aÊciwà dla
kogokolwiek wynosiç si´ ponad swe powinnoÊci i zadania.
Mówi Ona, ˝eby powiedzieç, ˝e nie by∏a nawet obecnà, gdy Chrystus rozpoczà∏ Swà publicznà
dzia∏alnoÊç, mimo i˝ by∏o Jej pragnieniem, aby Mu towarzyszyç. Kocha∏a Ona Swojego Syna tak dlalece,
˝e by∏o to dla Niej najwi´kszym cierpieniem i smutkiem pozwoliç Mu odejÊç. Mo˝na by rzec, ˝e by∏a Ona
z Nim bardziej zwiàzana, ni˝ brat z siostrà, ni˝ ojciec z matkà. Dobrze by∏o Jej tylko w Jego obecnoÊci.
Usun´∏a si´ jednak w cieƒ i pozosta∏a w domu. Od tego dnia widywa∏a Go jedynie przy okazji.
W tym Swoim zachowaniu okaza∏a Ona pokor´, tak by ludzie mogli tak˝e nauczyç si´ byç pokornymi.
Czy kiedykolwiek pe∏ni∏a Ona przy o∏tarzu lub w czasie Mszy g∏ówne obowiàzki” Stale stawia∏a si´ na
dalszym planie, mimo ˝e by∏a wyniesiona ponad najbardziej uniwersalne stworzenie. Jest Ona bardziej
wyniesiona, niêli wszyscy pobo˝ni kap∏ani i pobo˝ne niewiasty razem wzi´te. Jest Ona wszechwielkà
wybranà Boga do kierowania KoÊcio∏em, i by by∏a Wielkim Znakiem i Matkà Zbawiciela. Jest Ona tak˝e
Królowà Anio∏ów. Trzeba jednak wszystkim powiedzieç, ˝e pomimo tego ˝y∏a Ona ukryta w domu.
Nie by∏a Ona niewiastà, która wykonywa∏aby publiczne obowiàzki, na przyk∏ad, jako doradca rzàdowy
lub doktor nauk; nie potrafi´ tego okreÊliç. Nie jest dobrze byç na widoku publicznym w tej funkci, ani
te˝ poza tym nie jest dobrze lekcewa˝yç obowiàzki gospodyni domu.
Nawet najni˝szy, najbardziej nieznaczny obowiàzek domowy tego, kto s∏u˝y Bogu i swojej rodzinie
ca∏ym swym sercem, znaczy wi´cej ni˝ najbardziej olÊniewajàce. najefektywniejsze i najlepsze wywody
doktora kobiety; nawet je˝eli jej s∏owa sà notowane i przekazywane przez wszystkie mikrofony
reporterów i zamieszczane we wszystkich gazetach. Taka niewiasta ma mniej wartoÊci tam w Górze od
matki, wychowujàcej dobrze swe dzieci, która mówi “Tak”, gdy przychodzi do niej dziecko.
Gdy znosi ona wszystko cierpliwie, wykonujàc z pokorà swà prac´, niaƒczàc, chroniàc, podnoszàc i
ubierajàc swe dzieci, jest ona o wiele wy˝sza w oczach owej Szajki Trzech na WysokoÊciach /*/ od
niewiasty, która pragnie uchodziç za wa˝nà. Mo˝na by zastosowaç powiedzenie: “Która zawsze si´ uni˝a,
b´dzie wywy˝szona, a która si´ wywy˝sza, przeminie jak lecàca strza∏a”.
Gdy niewiasta nie chce przyjàç na siebie obowiàzków gospodyni domu, a dà˝y do zaszczytów, to przez
wi´kszoÊç czasu nie b´dzie zdolna pozostawaç w pokorze.
132
Wszystkie niewiasty, które pragnà wywy˝szenia, b´dà uni˝one w Niebie; wszystkie zaÊ, z drugiej
strony, które uni˝ajà si´, sà na dobrej drodze. Zyskujà one dla swoich rodzin i dla ludzi wi´cej ∏ask, ani˝eli
te, które pragnà b∏yszczeç.
Lecz równoczeÊnie jest to chybionym, co jest skutkiem pychy. Niewiasta, która nie chce pe∏niç swej roli
jako matka, której powinnoÊcià jest wychowywaç dzieci, która chce byç “kimÊ” i która te˝ pragnie byç
widzianà. To jest jednym z powodów, dla którego tak wiele dzieci umiera przez poronienie. Jest zawsze
wiele kobiet, które znajdujà si´ w wielkim strapieniu i którym nale˝y pomagaç s∏owem i czynem. Muszà
one bowiem zapewniç warunki swoim dzieciom, nawet je˝eli jest im ci´˝ko. Otrzymajà one za to z kolei
∏aski.
/*/ S∏owa tego, który nie uzna∏ Prawdziwie Âwi´tej i Czcigodnej Trójcy: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego.
E: Mów dalej, w imi´ NajÊwi´tszej Trócy, Ojca…
B: Je˝eli niewiasty pozostawa∏yby przy swoich kuchniach, by przyrzàdzaç dobre obiady dla swoich
m´˝ów, to nie by∏oby tak wiele rozwodów, jak to ma teraz miejsce. Je˝eli kobiety wype∏nia∏yby lepiej
swoje obowiàzki i czyni∏y swoje domy milszymi i przyjemniejszymi dla swoich m´˝ów, to by∏oby mniej
niezgody i rozstaƒ.
Je˝eli m´˝czyêni i niewiasty nie ˝yliby w wolnym zwiàzku, to wi´cej partnerów by∏oby obdarzonych
duchem poÊwi´cenia, i stàd by∏oby mniej rozbitych domów. Albowiem zapominajà oni w wolnym
zwiàzku, czym jest poÊwi´cenie, i nie wiedzà, jak praktykowaç samozaparcie. Jak myÊlicie, czy zdo∏ajà
oni za∏o˝yç fundamenty dla ˝ycia rodzinnego” W ich oczach ma∏˝eƒstwo wymaga zbyt wiele wyrzeczeƒ i
ofiar. Ale jest ono tym, co jest, co trwa i co zawsze b´dzie.
WÊród ludzi, którzy ˝yli z sobà w wolnym zwiàzku przez d∏ugi czas i którzy w ogóle za∏o˝yli jakiÊ dom,
niektórzy póêniej si´ pobrali. Jest tak zaÊ dlatego, ˝e ci´˝ko jest komuÊ, kto ˝y∏ przez d∏ugi czas w ten
sposób, cofnàç si´ i zreformowaç swe ˝ycie. Nawet je˝eli ci ludzie odmieniliby swój sposób ˝ycia, to i tak
by∏oby dla nich ci´˝ej wybraç dobre winogrona i gromadziç owoce, których nie lubià, ni˝ dla kogoÊ, kto ˝y∏
normalnie i nie wa∏´sa∏ si´ jeden z drugim.
E: W imi´… powiedz prawd´. Mów tylko to, co ka˝e ci mówiç B∏ogos∏awiona Dziewica, i nic wi´cej tylko
prawd´.
DOBRE CZYTANIE I ÂWI¢TE OBRAZKI
B: Jestem zmuszony powiedzieç to raz jeszcze: “Bolesna M´ka Pana naszego Jezusa Chrystusa” jest
wielebnà ksià˝kà. (Istniejà Êwi´te ksià˝ki) “Êwi´te” o tyle o ile Niebo odnosi to do ksià˝ek, Anny
Katarzyny Emmerich, tak samo jak do ksià˝ek mniszki Marii od Jezusa z Agredy, oraz do tej ma∏ej
ksià˝ki “O Na-Êladowaniu Chrystusa” Tomasza a Kempis; wszystkie one sà jak najbardziej wartoÊciowe
(st´ka).
Nie! Nie chc´ tego mówiç.
E: W imi´… powiedz prawd´.
B: Te ksià˝ki powinny byç w obiegu. Z nich tak˝e nale˝y braç tematy do kazaƒ oraz pomys∏y. Sà one
niezmiernie wa˝ne dla dzisiejszego pomieszanego Êwiata i dla wspó∏czesnych wierzàcych.
E: Mów prawd´, Belzebubie. Wyjaw jà, w imi´ Ojca i Syna, i Ducha Âwi´tego, w imi´ Niepokalanego
Pocz´cia i Êw. Micha∏a Archanio∏a. Lucyfer nie ma ˝adnego prawa przeszkadzaç ci w mówieniu.
B: Musz´ nadto powiedzieç, jak wartoÊciowymi sà liczne obrazki z modlitwami. Ju˝ raz zosta∏em zmuszony to powie-dzieç. Musicie g∏osiç o tym z wysokoÊci kazalnic i ma to byç zapisane w tej ma∏ej ksià˝eczce.
Obrazki, do których sà do∏àczone obietnice, sà szczególnie wartoÊciowe. Musicie uczyniç to wiadomym,
gdy˝ te obietnice zosta∏y dane dla pobo˝nych ludzi. Wielu nie zna ich, co wi´cej nawet nigdy o nich nie
czyta∏o.
Na obrazku Chrystusa w Ogrójcu kl´czàcego przed Kielichem, znajduje si´ modlitwa z wa˝nymi obietnicami do niej przydanymi. Do tego nale˝y odnieÊç tak˝e obrazek i Koronk´ do Mi∏osierdzia Bo˝ego.
Tak˝e i do nich sà przydane wielkie obietnice.
Wsz´dzie powinien byç zapas tych obrazków i powinny byç one rozdawane i prawie… Nie mówi´
“udost´pniane”, nie mo˝ecie tego zrobiç, lecz przyczepiane do pleców ka˝dego. JesteÊcie jeszcze tak g∏upi,
jak wasze stopy: takie obrazki, takie obietnice, takie przywileje… a wy nie korzystacie z nich lub w
ka˝dym razie wi´kszoÊç ludzi tego nie czyni.
133
Jest tak˝e du˝o wi´cej podobnych obrazków, na przyk∏ad, Êw. Brygidy Szweckiej i Serca Bo˝ego.
Nabo˝eƒstwo do tego˝ Serca Bo˝ego jest wydawane w dzisiejszych czasach w popdr´cznym ma∏ym formacie. To samo odnosi si´ do nabo˝eƒstwa do Niepokalanego Serca Maryji. Doskona∏e nabo˝eƒstwo, tak
jak poda∏ je Êw. Ludwik Grignon de Montford, te˝ posz∏o w du˝ym stopniu w zapomnienie. Te obrazki, o
których wspomnia∏em, szczególnie zaÊ przedstawiajàce NajÊwi´tsze Oblicze (Pana Jezusa), Agoni´
Chrystusa w Ogrójcu oraz Chrystusa Mi∏osiernego “JEZU UFAM TOBIE” - (przyp. t∏umacza), razem z
koronkà do Mi∏osierdzia Bo˝ego; oprawilibyÊcie w z∏ote ramki, o ile przekonalibyÊcie si´ o ich wartoÊci
(ryczy strasznie przeraêliwie.) /*/
/*/ Wp∏yw masonerii, która zinfiltrowa∏a równie˝ KoÊció∏ Katolicki w Polsce, zaznaczy∏ si´ i w tej
dziedzinie, skoro na niektórych obrazkach Siostry Faustyny, zamiast dawnego napisu “JEZU UFAM
TOBIE”, umieszcza si´ inny napis, a mianowicie, “Jezus Chrystus Mi∏osierny Odkupiciel LudzkoÊci”,
odwracajàc w ten sposób uwag´ ludzi od aspektu Mi∏osierdzia Bo˝ego, które poznane i uznane prowadzi
do ufnoÊci w Mi∏osierdzie Bo˝e i czyni jà silnà, podobnie jak druga cnota boska (czyli teologiczna), to jest,
CNOTA NADZIEII.
I tu tak˝e okaza∏a si´ chytroÊç w´˝a przewrotnego, którym jest szatan i diabe∏, któremu s∏u˝à niegodziwcy, którzy czynià takie rzeczy — przyp. t∏umacza.
E: W imi´… Belzebubie, czy masz jeszcze coÊ do powiedzenia” Czy jest jeszcze coÊ”
B: Nabo˝eƒstwo do NajÊwi´tszego Serca Chrystusa i Niepokalanego Serca Maryji z ich wa˝nymi obietnicami, Koronka do Mi∏osierdzia Bo˝ego, rozwa˝anie Agonii Chrystusa oraz nabo˝eƒstwo do
NajÊwi´tszego Oblicza, te pi´ç sà najpierwszymi co do wa˝noÊci. PowinniÊcie mówiç o nich w waszych
kazaniach. Te nabo˝eƒstwa kryjà w sobie wielkie cnoty. Wielu ludzi, gdyby o nich wiedzia∏o lub gdyby je
praktykowa∏o, na pewno nawróci∏o by si´ lub nigdy nie upad∏o by tak nisko (wzdycha).
E: Belzebubie, mów dalej, by oznajmiç nam, co masz jeszcze do powiedzenia z rozkazu B∏ogos∏awionej
Dziewicy, i nic tylko prawd´.
PAPIE˚ I KOÂCIÓ¸
B: Sytuacja dla Êwiata jest obecnie powa˝na. Papie˝ wiele cierpi z jej powodu. Ale nie mo˝e on niejako
d∏u˝ej widzieç. Jest on m´czennikiem. Cierpi on wi´cej od Êw. Szczepana m´czennika /*/.Poniewa˝ nie ma
on ju˝ wi´cej do powiedzenia w jakiejkjolwiek bàdê materii, powinniÊcie przynajmniej podjàç na nowo
zadanie szerokiego rozpowszechnienia ksià˝ek Marii z Agredy, Katarzyny Emmerich oraz
“NaÊladowania Chrystusa”. To jest tym, czego ˝yczà Sobie Ci, tam w Górze.
/*/ Nikczemnicy b´dà usi∏owali w tych dniach targnàç si´ na ˝ycie Ojca Âwi´tego (Przekaz z La Salette,
z dnia 9 WrzeÊnia 1846)
E: Co masz jeszcze wi´cej do powiedzenia, Belzebubie” Mów, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
B: Rozegra si´ oczywiÊcie wielka bitwa, wielka bitwa (**). Ona, tam w Górze (pokazuje do góry) wie o
tym dobrze.
(**) Najprawdopodobniej aluzja do “wielkiej bitwy”, o której mówi si´ w Sekrecie Fatimskim, pomi´dzy
wiernymi chrze-Êcijanami (wspomaganymi przez Anio∏ów i Âwi´tych) oraz bezbo˝nikami (wspieranymi
przez demony), która b´dzie mia∏a miejsce pod koniec Oczyszczenia, po której nastàpi brzask Odnowy
Duchowego Królestwa Jezusa i Maryji.
E: Mów prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, B∏ogos∏a-wionej Dziewicy Maryji oraz wszystkich
Anio∏ów i Archanio∏ów.
B: Papie˝ cierpi niewymownie z powodu Nowej Mszy. Wie on. ˝e dokument dotyczàcy Mszy nie zosta∏
tak przyj´ty, jak on tego chcia∏, i ˝e Nowa Msza … (okropny wrzask)
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, mów prawd´.
B: Ach! Nie lubimy mówiç o Papie˝u. Mamy teraz coÊ jeszcze do zrobienia. Musimy zajàç si´ ludêmi.
Nie mo˝emy d∏u˝ej mocowaç si´ z Papie˝em (mruczy zak∏opotany)
E: Lecz musisz powiedzieç prawd´, Belzebubie, w imi´ Najbardziej Âwi´tej Trójcy, Przeb∏ogos∏awionej
Dziewicy i Matki Boga, Maryji. Mów, co masz jeszcze do powiedzenia.
134
B: PowiedzieliÊmy ju˝ przy poprzedniej okazji, i˝ Papie˝ Pawe∏ VI przygotowa∏ i chcia∏ rozpowszechniç
dokument na rzecz starej Mszy. Oto co by∏o: zamierza∏ on na powrót przywróciç Msz´ Êw. Papie˝a Piusa
V. W tym celu zredagowa∏ on, w konkretnej i poprawnej formie, odpowiedni dokument. Chcia∏ go og∏osiç
“Urbi et Orbi” /***/ w miesiàcu Paêdzierniku 1975 roku.
Niektórzy jego podw∏adni przemyÊliwali nad tym, jak mogliby przeszkodziç przywróceniu starej Mszy.
Zredagowali wi´c inny dokument, który wydawa∏ si´ byç podobny do pierwszego, tak doskonale pod
wzgl´dem stylu i formy, i˝ niepodobna by∏o na pierwszy rzut oka rozpoznaç fa∏szerstwa.Papie˝, dobry
Papie˝ przejrza∏ treÊç zasadniczà dokumentu, a myÊmy go dosta-tecznie oÊlepili, ˝e nie zdo∏a∏ stwierdziç, ˝e “kopia” zosta∏a sfa∏szowana. A ˝e dokument ten mia∏ na sobie jego podpis, przeto ludzie uwierzyli…
i g∏oszà, ˝e rzeczywiÊcie wyszed∏ on od Papie˝a /*/ (Êmiech szataƒskiej radoÊci).
/*/ Je˝eli – skoro ka˝dy z nas ponosi odpowiedzialnoÊç za “samozniszczenie” KoÊcio∏a – wszyscy wierni
zaregowaliby i pos∏u˝yliby si´ boskà bronià pokuty i modlitwy na rzecz Ojca Âwi´tego, zamiast ja∏owych
mów i podejrzanych polemik, a nawet oskar˝eƒ, to wówczas grona z∏ej woli, tak diabelskich, jak i ludzkich knowaƒ, tych, którzy szkodzà Papie˝owi Paw∏owi VI i obezw∏adniajà go, zosta∏yby ju˝ dawno temu
zdema-skowane przez Boga . Bo tylko On b´dzie móg∏ to uczyniç, i dzi´ki temu prawda b´dzie mog∏a
wyjÊç na jaw.
E: Dlaczego Duch Âwi´ty dopuszcza to na KoÊció∏” Powiedz, Belzebubie, w imi´ Trójcy
PrzenajÊwi´tszej… B∏ogos∏awionej Dziewicy, Matki Boga, Maryji.
B: Duch Âwi´ty dopuszcza to po to, by wype∏ni∏y si´ Pisma. Zosta∏o to przepowiedziane dawnymi czasy,
˝e przyjdzie czas, kiedy ka˝dy b´dzie mówiç: “Chrystus jest tu, Chrystus jest tam” (**). DziÊ ka˝dy mówi:
“To jest lepsze, to jest lepsze, taka to a taka rzecz jest lepsza…” Nikt jednak nie wie, czego chce. Ka˝dy
wierzy, ˝e jest dobrym, ˝e jest wy˝szym i ˝e posunà∏ si´ do przodu. Jest nawet wielu, którzy idà za wieloma Chrystusami… a ci, którzy idà za jednym jedynym, zwykle idà za fa∏szywym (Êmiech szataƒskiej
radoÊci).
(**) Marek 13: 21
E: Lecz KoÊció∏ Katolicki jest kierowany przez Ducha Âwi´tego. W imi´…
B: Bezprzecznie Duch Âwi´ty kieruje KoÊcio∏em, lecz je˝eli w tym czasie, kiedy wszystko jest do tego
stopnia zamieszane – ˝e, niektórzy kardyna∏owie i biskupi nie sà lepsi, ni˝ sà, to nie jest to naszà winà,
i˝ pozwalajà si´ otumaniaç naszymi sztuczkami.
E: Belzebubie, mów, co masz jeszcze do przekazania z rozkazu B∏ogos∏awionej Dziewicy, i nic tylko
prawd´.
B: Zasadniczo KoÊció∏ powinien by∏ przezwyci´˝yç ten kryzys, lecz jest on konieczny, by rzeczy tak si´
dzia∏y, a˝eby Êwiat przeszed∏ przez ten tygiel, stosownie do zapowiedzi Chrystusa.
Wkrótce przyjdzie czas, gdy nie b´dzie d∏u˝ej nikogo oprócz tych, którzy opowiadajà si´ za stronà
prawà albo lewà, a nie gdzieÊ poÊrodku. Byç mo˝e, ˝e mog∏oby nie dojÊç do tego, gdyby rzeczy nie zosta∏y
tak zamieszane.
Jednak˝e koniecznym jest dla Êwiata, by przeszed∏ on przez prób´.
ChrzeÊcijanie, którzy zostanà, b´dà lepsi i w bardzo krótkim czasie,dadzà wi´cej dla Nieba od KoÊcio∏a,
który istnia∏ w ostanich pi´ciu wiekach.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha  wi´tego, rozkazujemy ci, Belzebubie, a˝ebyÊ
powiedzia∏, co masz jeszcze do powiedzenia z polecenia NajÊwi´tszej Panny.
B: Ja, Belzebub, musz´ znowu powiedzieç, ˝e objawienia Apokalipsy, tak jak sà zapisane w Biblii, sà
niew∏aÊciwie rozumiane przez wi´kszoÊç ludzi, poniewa˝ sà napisane tajemniczym j´zykiem..
A˝eby je lepiej pojmowaç, trzeba je uzgadniaç z ksià˝kami Marii z Agredy. Jest tam wy∏o˝one wiele
rzeczy co do tych objawieƒ /*/.
/*/ To w∏aÊnie jest celem, do którego zmierza Michel Servant w swej ksià˝ce (1972), gdzie analizuje on
w Êwietle czynów i wydarzeƒ (przesz∏ych, teraêniejszych i przysz∏ych) prywatne proroctwa, a szczególnie
te, które pochodzà od Anny Katarzyny Emmerich oraz Marii z Agredy. Teraz sà czasy ostateczne. Dlatego
wszyscy wierni winni posiadaç te ksià˝ki i iÊç za ich wskazaniami. Wtedy b´dà lepiej zorjentowani co do
ka˝dej rzeczy.
135
E: Belzebubie, mów prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy i Matki
Boga, Maryji. Powiedz zatem, co masz do przekazania.
PRAWDZIWE I FA¸SZYWE DUSZE WYBRANE
B: DziÊ jest czas wielkiego zam´tu i wojen. Nad czym Ci, tam w Górze (pokazuje do góry), tak bardzo
ubolewajà, to fakt, i˝ dziÊ powstajà liczne “wybrane dusze”, które wcale nimi nie sà. Wielka liczba tych
dzisiejszych “uprzywilejowanych” dusz nie stanowi dusz autentycznie uprzywilejowanych. Musz´
powiedzieç, choç czyni´ to wbrew mej woli, i˝ wielka liczba wiernych sk∏ania si´ fanatycznie ku tym˝e
samozwaƒczym duszom, nazywajàcym si´ uprzywilejowanymi duszami, i idzie za nimi. W ka˝dym razie
jest znacznie ∏atwiej podà˝aç za nimi, ni˝ post´powaç drogà Krzy˝a.
Je˝eli chodzi o autentycznie wbrane dusze, to znajdujà one g∏ównie krzy˝, tak jak niewiar´ (sprzeciw i
zaprzeczenie). /*/
Jest tak dlatego, ˝e my, demony, stoimy za tym i nie chcemy tego, co jest dobre. Ale wi´kszoÊç
wiernych, a w ka˝dym razie wiele spoÊród nich, ma sk∏onnoÊç iÊç nie za uprzewilejowanymi duszami, lecz
za owymi, które stosujà ró˝norakie sztuczki, i wszystko, co si´ dzieje, ma du˝à doz´ fanatyzmu.
/*/ Dotyczy to niewiary ze strony ludzi co do ich po-s∏annictwa, tak˝e ze strony biskupów, kardyna∏ów.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej…
B: Nigdy dotychczas nie by∏o tyle fa∏szywych uprzywile-jowanych dusz, co obecnie. I to jest w∏aÊnie
powodem, czemu tak wielu wierzàcych, nawet pobo˝nych osób popada w b∏àd, a osobliwie tych, co nie sà
zbyt inteligentni. Mamy wielkà moc i pos∏ugujemy si´ nià g∏ównie i przede wszystkim po to, aby zwodziç dobrych. Bardzo ci´˝ko teraz tyramy (**)
(**) Przekaz Pana Jezusa do pewnego kap∏ana francuskiego, jaki otrzymy∏ poprzez Jeannette: “Podsuƒ
mu, a˝eby ka˝dego dnia po Mszy odmawia∏ za KoÊció∏ egzorcyzm Papie˝a Leona XIII. Niech te˝ zach´ci
do tego swoich towarzyszy, a˝eby i oni to samo czynili” (“Parce Domine”, z dnia 10 Lipca 1972).
Prócz tego w swym wyjaÊnieniu komentarza o PASSIUTIDE, ojciec Feder pisze w swoim mszale (str.
343 wersja ang. “Layman*s Daily Missal, Prayer Book and Ritual”, wydanym w r. 1972): “W zapisach
ewangelicznych o intrygach i knowaniach wrogów Chrystusa widzimy niezgodnoÊç naszych w∏asnych
nieszlachetnych ambicji z mi∏oÊcià Chrystusa… nie przyjmuje si´ Go, który przedstawia Sobà Syna
Bo˝ego” Jest to zawsze ta sama akcja, która ciàgnie si´ poprzez wieki, a˝ do naszych czasów, a która ma
za cel zniszczenie KoÊcio∏a przez zniszczenie jego G∏owy; akcja, która po m´czeƒstwie KoÊcio∏a i jego
pozornej Êmierci skoƒczy si´ zwyci´stwem Chrystusa i triumfem Jego KoÊcio∏a.
Wiele cudów, jakie dziejà si´ w niektórych sektach z fa∏szywymi duszami wybranymi, pochodzi z do∏u
(pokazuje w dó∏). Twierdzi si´, i˝ sà one dzie∏em Ducha  wi´tego, lecz naprawd´ sà one czynione w
naszym imieniu (znowu pokazuje w dó∏), w imi´ Piek∏a. Mo˝emy przemieniaç si´ w Anio∏ów Êwiat∏oÊci.
/***/
/***/ Typowym przyk∏adem tego faktu sà wielokrotne objawienia si´ Z∏ego Ducha, Mahometowi w roku
610, który wzià∏ go za Ducha Âwiat∏oÊci, za Archanio∏a Gabriela, i w ten sposób, idàc za jego wskazaniami, odciàgnà∏ miliony ludzi od wiary w prawdziwego Boga. Pisze o tym Maria z Agredy w swej ksià˝ce pt
.”Mistyczne Miasto Bo˝e”
Jest mo˝liwym uzdrawiaç chorych w nasze imi´, kiedy skutki (takich uzdrowieƒ) sà dla nas
po˝yteczne. Jest o wiele ∏atwiej dla zepsutych ludzi wykonywaç nadzwyczajne rzeczy przez Piek∏o i w jego
(Piek∏a) imi´, ani˝eli autentycznie uprzywilejowanym duszom otrzymywaç z Nieba nadzwyczajne rzeczy
i prawdziwe cuda }ƒƒƒƒ|. Dla tych ostatnich potrzeba wielu modlitw Oto dlaczego w przypadku autentycznie uprzywilejowanych dusz cz´sto jest o wiele mniej widzialnych cudów.
}ƒƒƒƒ| ogromna wi´kszoÊç niewiarygodnych “cudów” i “nawróceƒ”, i “uzdrowieƒ” dokonywanych przez
grupy “chary-zmatycznych” katolików (a tak˝e przez “zielonoÊwiàtkowców” protestanckich) przedstawia
si´ w ca∏oÊci jako majàcych diabelskie pochodzenie (co zresztà jasno wyjaÊnia Belzebub z rozkazu Ducha
136
Âwi´tego), a nie jako pochodzàcych od Ducha Âwi´tego; bez wzgl´du na to, jakà by nie by∏a wiara, mi∏oÊç
i ˝arliwoÊç: cz´stokroç bardzo emocjonalnych modlitw partycypantów ruchu charyzmatycznej “odnowy”
lub zielonoÊwiàtkowców.
Poza tym cz´sto zdarza si´, ˝e autentyczne wybrane dusze zchodzà z prawdziwej Êcie˝ki /*/. Musicie
przeto mieç si´ na bacznoÊci i zawsze pami´taç o tym ostrze˝eniu – “DoÊwiad-czajcie ka˝dej rzeczy, a
zachowujcie to, co jest dobre” (**).
/*/ W tym le˝y wyjàtkowa trudnoÊç naszych czasów. Zjawisko to jest zwiàzane z nadzwyczajnà pot´gà
demona, którà przejawia on w ostatnim wieku. U jak˝e wielu autentycznych wybranych dusz, niekiedy
bardzo dobrze znanych, wyst´puje pomieszanie ponadnaturalnego, ludzkiego i diabelskiego w
przekazach, które odbierajà. I trudno jest doprawdy oddzieliç pszenic´ od plew.
(**) I Do Tessalonicza 5: 21
CZASY OSTATECZNE
B: Chrystus powiedzia∏: “Przyjdzie czas, gdy b´dà mówiç: Chrystus jest tu, albo Chrystus jest tam. JeÊli
by ktoÊ rzek∏ wam: Jest On na pustyni, nie wierzcie mu i nie chodêcie tam, poniewa˝ b´dà fa∏szywi mesjasze i fa∏szywi prorocy, tak aby zwieÊç, je˝eli jest to mo˝liwe, nawet wybranych” /*/.
/*/ Pan nasz, Jezus Chrystus wyraênie przestrzega nas przed tym. Powiada bowiem: “Królestwo Bo˝e
nie przychodzi dostrzegalnie…
Ani nie b´dzie si´ mówiç: Oto tutaj jest, albo: Tam; oto bowiem Królestwo Bo˝e wpoÊród was jest” (¸uk.
17, 20-21).
Uwaga - pierwszy cytat jest dowolnym przek∏adem Mateusza 24, 25 oraz Marka 13, 22.
Te s∏owa mo˝na by odnieÊç równie dobrze do fa∏szywych wybranych dusz. Wielu p´dzi ku nim, by je
otoczyç. RzeczywiÊcie Antychryst powstanie jako fa∏szywy Chrystus, lecz te s∏owa odnoszà si´ tak˝e do
tego, com powiedzia∏.
E: Mów prawd´, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej… Prze-b∏ogos∏awionej Dziewicy i Matki Boga, Maryji.
Mów, co masz nam jeszcze do przekazania.
B: JesteÊcie teraz wystawieni na prób´, lecz KoÊció∏ o˝yje na nowo w nowej wspania∏oÊci.
E: W imi´…
B: S∏uchajcie przypowieÊci o drzewie figowym: “Kiedy ujrzycie, ˝e jego ga∏´zie puszczajà pàki, sami poznacie, i˝ lato jest blisko.
Tak i wy, kiedy ujrzycie, ˝e to si´ dzieje, wiedzcie, i˝ blisko jest Królestwo Bo˝e” /*/.
/*/ Êw. ¸ukasz 21, 29-31.
Teraz ten czas jest ju˝ straszliwie blisko (**).
(**) Dokonawszy szczegó∏owej analizy setek prywatnych przepowiedni, rozrzuconych na przestrzeni
pi´tnastu stuleci, i zestawiwszy je z objawieniami, wzi´tymi z Pisma Âwi´tego, Michel Servant doszed∏
do nast´pujàcego wniosku, potwierdzonego Tajemnym Przekazem Fatimskim – Duchowe Odrodzenie
oznaczajàce triumf KoÊcio∏a i powszechne nawrócenie b´dzie mia∏o miejsce przed rokiem 2000 (“Veillez
et priez…” , g∏ównie rozdzai∏ XVI i XVII).
Ona (pokazuje do góry) zmusza mnie, abym rzek∏: “Odwagi. Czyƒcie pokut´ i nawracajcie si´, póki
jeszcze jest czas… albowiem Jego dzieƒ nadchodzi” /*/ (ryczy jak lew) “oraz dzieƒ Gniewu Bo˝ego”.
/*/ Jego “dzieƒ” par excellence, Dzieƒ Ostateczny, Dzieƒ Sàdu Ostatecznego. Lecz tutaj tak˝e przez
analogi´ Jego “dzieƒ”, który jest tu˝ tu˝, oznacza wydarzenia, które nadchodzà i które nastàpià, gdy zaistnieje Duchowe Królestwo Jezusa i Maryji, Syna i Matki, nad Êwiatem.
UZASADNIENIE POPRZEDNICH EGZORCYZMÓW
137
Po prawdziwym szturmie modlitewnym do Nieba wielu wierzàcych, odprawiwszy kilka nocnych
czuwaƒ pokutnych, przy czym jedynym pragnieniem egzorcystów by∏o dzia∏aç zgodnie z wolà Bo˝à, zosta∏
przeprowadzony nowy egzorcyzm, dnia 13 Lipca 1977 roku.
Rozkazano demonom mocà w∏adzy kap∏aƒskiej w imieniu Trójcy PrzenajÊwi´tszej, Niepokalanej
Dziewicy Maryji, Anio∏ów i Âwi´tych, dodatkowo potwierdziç prawdziwoÊç poprzednich egzorcyzmów.
EGZORCYZM
13 Lipca 1977 r.
(skrócony tekst egzorcyzmu)
E – Egzorcysta
B – Belzebub
CZY DEMONY NAM K¸AMA¸Y “
E: W których tekstach, które zosta∏y spisane, ok∏amaliÊcie nas” Gdzie znajduje si´ b∏àd” Rozkazuj´
wam, abyÊcie nam to powiedzieli… w imi´…
B: (gniewne krzyki i wrzaski, najwyraêniej na skutek przymusu) Gdybym nie musia∏ tego wtedy
mówiç, to i teraz nie musia∏bym mówiç czegokolwiek. Ona (B∏ogos∏awiona Dziewica) zmusza mnie, abym
mówi∏… i Trójca… Oni zmuszajà mnie do mówienia. To smutne. to bardzo smutne, i˝ Oni przymusili
nas, demony, ˝e musieliÊmy powiedzieç tak wiele rzeczy, poniewa˝ nie wierzono wybranym duszom (w
to, co im przekazywa∏o Niebo – przyp. t∏umacza). Ona by∏a zobowiàzana, ˝eby tak wiele rzeczy zosta∏o
powiedzianych przez op´tanà niewiast´… która z tego powodu otrzyma∏a wiele ∏ask… a ludzie nie
wierzyli w nie. Stale krytykowali i sàdzili, ˝e wiedzà lepiej.
Ka˝dy uwa˝a, ˝e wie najlepiej, nawet od Tych, tam na WysokoÊciach (krzyczy g∏osem pe∏nym nienawiÊci). Ona mówi: Ci tam w Górze (pokazuje do góry) mieliby nie wiedzieç lepiej od ludzi” /*/. To w∏aÊnie
jest tym, co Ona mówi i co mówi Trójca (wrzask wielkiego gniewu i zniecierpliwienia).
Ona przymusza mnie, a˝ebym rzek∏ i powtórzy∏ wam znowu (krzyczy g∏osem pe∏nym gniewu i
wÊciek∏oÊci), ˝e to, co ostatnim razem musieliÊmy wam rzec, jest ca∏kowità i niezmiennà prawdà. Jest to
prawdà i niczym, jak tylko prawdà (d∏awiàcy si´ strasznie g∏os).
E: Czy sà jakieÊ b∏´dy w mniejszych objawieniach” Tak czy nie” W imi´… mów prawd´ i niczego nie
zatajaj. Wyznaj prawd´.
/*/ To znaczy, ˝e prawda objawiona przez Boga jest prawdà zarówno w Niebie, jak i na Ziemi, poniewa˝
jest Boskà Prawdà.
B: (krzyczy w gniewie) Trzy razy: “Âwi´ty! Âwi´ty! Âwi´ty!
(obecni odmawiajà wy˝ej wymienionà modlitw´)
E: Teraz powiedz prawd´, w imi´…
B: Nie ma absolutnie ˝adnego b∏´du. Byç mo˝e, ˝e czasami mówi si´ o tych rzeczach cokolwiek
niezupe∏nie, lecz mimo wszystko nie sposób komunikowaç tych rzeczy tak, jak to czynià s∏owiki. Niemniej
jednak to, co si´ znajduje w tej ksià˝ce (dotyczy zapisu poprzednich egzorcyzmów – przyp. t∏umacza),
powinno wystarczyç (krzyk zniecierpliwienia najwyraêniej pod wp∏ywem przymusu).
Ci tam na WysokoÊciach, Wielka Pani (B∏ogos∏awiona Dziewica) i Trójca, zmuszajà mnie, bym
powiedzia∏… ˝e jest to czarnà niewdzi´cznoÊcià ze strony ludzi krytykowaç, ich ˝yczliwoÊç i nie wierzyç
Im. Ludzie nie chcà uznaç troskliwoÊci Wielkiej Pani. Ka˝dy sàdzi, i˝ mo˝e krytykowaç i lepiej wiedzieç,
gdy tymczasem ka˝dy powinien przynajmniej na koƒcu odmówiç par´ psalmów na czeÊç Ducha Âwi´tego,
nim zdecyduje si´) zakwestionowaç po∏ow´ czy te˝ którekolwiek z tych objawieƒ.
A zaÊ po odmówieniu tych modlitw, ka˝dy powinien znowu przetrzàsnàç swe sumienie. Na koniec
ka˝dy powinien przyjàç pobo˝nie Komuni´ Âwi´tà, a potem zapytaç siebie w swym sercu: “Czy byç mo˝e
nie sprzeciwiam si´ Wielkiej Pani i Niebu, jeÊli odrzuc´ lub b´d´ krytykowa∏ te objawienia””…
Oto co Ona zmusi∏a mnie powiedzieç (krzyk pe∏en gniewu i nienawiÊci).
W porównaniu z Tymi, którzy sà w Niebie i którzy sà Êwi´tymi, wy, wszyscy jesteÊcie, takimi jakimi
jesteÊcie, lichà marnà szaraƒczà. I ta licha szaraƒcza Êmie niszczyç zdanie po zdaniu to wszystko, co Ona
wam przekaza∏a, o czym was pouczy∏a (pokazuje do góry).
138
E: Nie mów niczego poza prawdà. W imi´… mów dalej.
B: Czy sàdzicie, ˝e chcieliÊmy to powiedzieç”… Czy wierzycie, ˝e chcieliÊmy to rzec”… Bardzo byÊmy
chcieli, by po∏owa z tego, coÊmy powiedzieli, lub choçby çwierç, by∏a k∏amstwem. Lecz niestety, niestety…
nie jest to w naszej mocy! Sprawa jest zbyt powa˝na (s∏owa ledwo dochodzà rwàce i poszarpane). Ponadto
Ona stoi zbyt silnie za wszystkim.
E: W imi´… powiedz nam: Czy B∏ogos∏awiona Dziewica stoi za tymi wszystkimi objawieniami”
B: Ona (pokazuje do góry) sta∏a za wszystkim i stoi za wszystkim. Aby d∏ugo nie gl´dziç, je˝eli tego
wam jeszcze nie dosyç, to powinniÊcie ca∏à rzecz, cz´Êç i fragment, wyrzuciç za okno (g∏os pe∏en nienawiÊci).
OBJAWIENIA ODNOÂNIE PAPIE˚A PAW¸A VI
(Egzorcyzm z dnia 16 Stycznia ujawni∏ istnienie na Watykanie dublera Papie˝a Paw∏a VI)
Veroba: Musicie powiedzieç, w imieniu Boga, i˝ jest dubler na Watykanie. Ma on twarz, która nieznacznie ró˝ni si´ od twarzy prawdziwego papie˝a; jego oczy nie sà tak g∏´boko osadzone, jak tego ostatniego. Prawdziwy Papie˝ jest s∏aby i chorowity. Ma on niebieskie oczy. Natomiast oczy oszusta sà zielone.
Fa∏szywy papie˝ studiowa∏ teologi´. Jest on dobrze u∏o˝ony /*/. Jest on dobrym aktorem. Nie jest on
jedynie winnym. Inni, którzy go ustawili, ponoszà najwi´kszà odpowiedzialnoÊç.
Korpus dyplomatyczny jest Êwiadomy nabierania, lecz wielu spoÊród nich nie chce o niczym wiedzieç.
(**). Jest jednak-owo˝ dziwnym, i˝ ludzie Êwieccy nie zdajà sobie z tego sprawy /***/. Powinni oni jasno
widzieç, gdy˝ nie jest on dobrze dobrany… nie przypomina on we wszystkim prawdziwego Papie˝a.
Jest paru kardyna∏ów, którzy go wprowadzili. Ale zosta∏o to zrobione w ten sposób, i˝ nawet dobrzy
ludzie zostali wprowadzeni w b∏àd, jak powiada Pismo.
/*/ Uwaga do ang. przek∏adu – francuski przymiotnik “ordonne” mo˝e tak˝e znaczyç “ordained”. Czu∏o
tu si´, ˝e je˝eli znaczenie u˝yte tutaj oznacza∏oby kap∏ana, to powinno to byç bardziej jasno zaznaczone;
lecz jest to oczywiÊcie jedynie kwestià opinii.
(**) WyjaÊnieniem tego móg∏by byç przekaz NajÊwi´tszej Dziewicy z Marienfried (Niemcy, 1945):
“Demon wie, jak oÊlepiç ludzi, tak by nawet najlepsi spoÊród nich pozwolili si´ zwieÊç”. W tym wypadku
bez wàtpienia pewna liczba ludzi nie dosz∏a do punktu uznania oczywistoÊci, lub chocia˝by przyj´cia jej:
zarówno dla siebie samych, jak i dla drugich. Albo dalej, przekonuje siebie zbyt ∏atwo, ˝e tego nie nale˝y
ujawniaç. Czy tego nie nale˝a∏oby powiedzieç tak samo o lojalnych kardyna∏ach, którzy wiedzà, lecz pomimo tego myÊlà, ˝e lepiej jest milczeç, czekajàc na godzin´ Boga”
/***/ “Lecz oczy ich zosta∏y zas∏oni´te, ˝e go poznaç nie mogli” – pisze Êw. ¸ukasz (24: 16) o dwóch uczniach na drodze do Emmaus, którzy nie rozpoznali Jezusa, ich towarzysza na drodze. Czemu˝ by ten sam
fenomen Êlepoty nie móg∏ byç powtórzony w obecnym przypadku z dopustu Bo˝ego”
Wsz´dzie tu wychodzimy naprzeciwko oczywistym znakom triumfujàcego zam´tu naszego czasu, zrodzonego przez Szatana, oraz “tajemnicy nieprawoÊci”, która dzia∏a (II Do Tessaloniczan 2, 7).
D o d a t k o w a u w a g a – jest rzeczà nader interesujàcà, ˝e w przek∏adzie Nowego Testamentu na
j. angielski, wydanym w roku 1945 przez Monsignora Ronalda Knoxa, oddane jest to przez okreÊlenie
“spisek rewolty”.
U w a g a a u t o r a – podczas egzorcyzmów i zakl´ç demony z polecenia NajÊwi´tszej Dziewicy ˝àda∏y
jak najbardziej usilnie, ˝eby objawienia o dublerze zosta∏y zamieszczone w tej ksià˝eczce. WahaliÊmy si´
o wiele mniej, by tak uczyniç, tym bardziej ˝e w ksià˝ce Teodora Kolberga p.t. “Der Bertrug des
Jahrhunderts”, (Oszustwo Stulecia) opublikowanej przez autora w Listopadzie 1977 roku. Znajdujà si´
mi´dzy innymi fotograficzne dowody istnienia dublera (oszusta, podstawionego papie˝a) Paw∏a VI, a
tak˝e informacje o jego dzia∏almnoÊci jako oszukaƒca i zwodziciela na Watykanie: –
(a) Istnienie dzia∏alnoÊci dublera zosta∏o udowodnione, na przyk∏ad, na podstawie szczegó∏u, który na
ca∏ym Êwiecie jest dowodem, a który mo˝na sprawdziç: tyczy on si´ koloru jego oczu. Ojciec Âwi´ty, Papie˝
139
Pawe∏ VI, posiada rzeczywiÊcie, jak rzek∏ demon, jasne oczy koloru b∏´kitnego niebia, gdy tymczasem oczy
dublera sà koloru wpadajàcego w zieleƒ. Jest wiele innych cech wyró˝niajàcych (odró˝niajàcych),
anatomicznych i innych, które mo˝na ∏atwo zauwa˝yç, które Teodor Koberg wymienia w swym dziele.
(b) Nie mo˝na te˝ dopytaç si´ u cz∏onków rodziny Papie˝a Paw∏a VI o informacje, poniewa˝ nie chcà
oni udzielaç odpowiedzi na tego rodzaju pytania. By∏oby tak dlatego, ˝e znajdujà si´ oni pod naciskiem
lub mo˝e nawet pod groêbami”…
RzeczywiÊcie dla cz∏onków Tajemnej Pot´gi “niestosowanie gwa∏tu” jest terminem u˝ywanym tylko na
eksport i tylko dla propagandy.
EGZORCYZM
25 Kwietnia, 1977 r.
E – Egzorcysta
B – Belzebub
E: W imi´ Jezusa, mów prawd´, Belzebubie. W imi´ PrzeÊwi´tej Krwi Jezusa, mów!
B: Ona (pokazuje do góry) zmusza mnie do mówienia. Niestety. Niestety! Niektórzy kardyna∏owie,
którzy otaczajà Papie˝a, sà wilkami.
E: W imi´ Jezusa, mów dalej. W imi´ Trójcy Przenaj-Êwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego, mów
prawd´, i nic tylko prawd´. Powiedz, co B∏ogos∏awiona Dziewica ka˝e ci powiedzieç.
B: … jeÊliby takimi nie byli, to nie mogliby podtrzymywaç na tym stanowisku tak przebiegle subtelnego cz∏owieka, który gra rol´ drugiego papie˝a, a w∏aÊciwie pierwszego; poniewa˝ prawdziwy Papie˝
zosta∏ usuni´ty na dalszy plan.
E: Mów dalej. Powiedz, co masz do powiedzenia, w imi´ Jezusa.
B: Mówi si´, ˝e czynià to, bo w ten sposób skazujà prawdziwego Papie˝a na liczne udr´ki, których w
przeciwnym razie nie móg∏by znosiç.
E: Mów dalej, w imi´ Jezusa. Mów, Belzebubie.
B: Jednak˝e my robimy wszystko, ˝eby ludzie nie dowie-dzieli si´ o istnieniu i dzia∏alnoÊci drugiego
papie˝a. JesteÊmy bystrzejsi od wszystkich ludzi razem wzi´tych. Robimy wszystko, by rzecz ta by∏a trzymana w ukryciu.
E: Mów, Belzebubie, w imi´ Jezusa
B: Rzek∏em, ˝e mogà to utrzymaç w ukryciu przy pomocy subtelnej sztuki i ˝e wskutek tego nawet trzymajàcy si´ tradycji kap∏ani oraz ludzie Êwieccy nie chcà w to uwierzyç, ani te˝ tego uznaç.
E: Mów dalej, w imi´ Trójcy Âwi´tej.
B: Powiadajà oni: “Nie ma ˝adnego podstawionego papie˝a. Nie jest to mo˝liwe. Istnieje tylko jeden
papie˝”.
E: Co jeszcze musisz do tego dodaç” W imi´…
B: Trzeba powiedzieç: Bàdêcie roztropni i przebiegli jak w´˝e. Bo rzàdzi oszust! (krzyczy). Podstawiony
papie˝ /*/, imitacja papie˝a (**)… Jest rzeczà wa˝nà, a˝eby ludzie byli stopniowo budzeni, poniewa˝ bez
ma∏a wszyscy zasn´li,
E: Belzebubie, co jeszcze musisz dodaç do tego” Mów, w imi´ Jezusa. Mów tylko prawd´. Oznajmij nam
to, czego ˝yczy Sobie B∏ogos∏awiona Dziewica.
B: Wprowadzimy teraz w zamieszanie Êwieckich, kap∏anów i biskupów, i kogo tylko si´ da, aby
zmieszaç ka˝dego wsz´dzie i aby szeptaç w uszy…
OÊlepiliÊmy nawet kardyna∏ów, którzy przybywajà i wchodzà do Watykanu. Mo˝emy urzàdziç rzeczy
w ten sposób, ˝e i oni nie sà tego Êwiadomi.
Chirurgia (plastyczna) zrobi∏a w dzisiejszych czasach takie post´py, ˝e wkrótce b´dzie mo˝na zrobiç
cz∏owieka takim, ˝e nawet drugi b´dzie go czu∏ /***/ (co do jego oddechu, co jest rzeczà trudnà). I gdy ˝yje
si´ na Watykanie – tak jak dubler – to kardyna∏owie mogà w dowolnym czasie mówiç doƒ i uczyç go
wszystkich zachowaƒ i zwyczajów prawdziwego Papie˝a, tak ˝e nie ma wcale ˝adnej trudnoÊci naÊladowaç wszelkà jego mimik´. Jedynie czasem pope∏nia on niewielkà gaf´, lecz nikt tego nie zauwa˝a.
/*/ Wyra˝enie “imitacja papie˝a” wyjaÊnia i efektywnie koryguje to, co mog∏oby byç b∏´dnie rozumiane,
gdyby u˝yto wyra˝enia “fa∏szywy papie˝”: po pierwsze – poniewa˝ jest on (oszust) po prostu dublerem
140
autentycznego Papie˝a Paw∏a VI; po drugie – poniewa˝ jest on jedynie kuk∏à w r´kach tych, którzy
stworzyli go i podtrzymujà na tym stanowisku. Sà to najwy˝sze okultne g∏owy SYNARCHII, czyli
OgólnoÊwiatowej Okultnej Pot´gi.
(**) Zaczà∏ on si´ pokazywaç publicznie pod koniec 1974 roku. By∏ on cz´sto widziany w Roku Âwi´tym.
Nast´pnie wypiera∏ on, mniej lub wi´cej trwale, Paw∏a VI od 1975 r.
/***/ “… ˝e nawet drugi b´dzie go czu∏” Byç mo˝e, lecz tylko w pewien ograniczony sposób. Chirurgia
mo˝e zmieniç sztucznie linie papilarne przez wypalenie, ponacinanie… jednak jest to natychmiast
widoczne. Atoli nie jest rzeczà mo˝liwà stworzyç ca∏kiem nowe (bo dawne znaki pozostajà), a jeszcze mnie
jest mo˝liwym sprawiç, aby przypomina∏y inne linie papilarne.
EGZORCYZ M
10 Lipca 1977 r.
E – Egzorcysta
B – Belzebub
E: Czy sobowtór jeszcze ˝yje”
B: Tak. Jeszcze ˝yje. Nadal sprzyja nam szcz´Êcie, ˝e on jeszcze ˝yje. Gdyby zosta∏ zamordowany, to
wysz∏oby to od nas, tak i˝ ca∏a afera mog∏aby byç zatuszowana. Musimy wyznaç z Jej rozkazu
(B∏ogos∏awionej Dziewicy), ˝e on nadal istnieje.
Jak ju˝ musieliÊmy podaç, Papie˝ bardzo cierpi. JeÊli w dalszym ciàgu by∏by sternikiem, który móg∏by
mówiç, co chce, to wówczas KoÊció∏ nigdy nie znalaz∏by si´w po∏o˝eniu, w jakim si´ obecnie znajduje. ˚yje
on nieszcz´Êliwie w swoich apartamentach, czekajàc na lepsze czasy, by znów powróciç do KoÊcio∏a.
Jednak˝e wszystko wydaje si´ beznadziejne. Jest on dos∏ownie m´czony przez swych podw∏adnych,
którzy mogliby mu pomóc w jego po∏o˝eniu i w ci´˝kiej sytuacji, w jakiej znajduje si´ KoÊció∏, i przywróciç go do wszystkiego. Zamiast tego – nie chcemy tego powiedzieç – mo˝emy tak to urzàdzaç, ˝e nie jest
on d∏u˝ej kimÊ kompetentnym. Nie ma on wiele do powiedzenia. Jest on m´czennikiem /*/. Mówi∏em o
tym wczeÊniej. Jest on w gorszym po∏o˝eniu od Êw. Szczepana m´czennika. Jest on tam w Górze bardzo
mi∏owany (pokazuje do góry)… bardzo mi∏owany.
I musimy znów jeszcze powiedzieç, i˝ nie nale˝y byç temu pos∏usznym, co pochodzi od niepos∏usznych
kardyna∏ów i od tych fa∏szywców.
E: Czy Papie˝ Pawe∏ VI wie, i˝ posiada dublera”
B: W ka˝dym razie wie, co si´ Êwi´ci. Wie on, ˝e… ˝e… (**) cierpi on niewymownie, bo to, co ci kardyna∏owie wyprawiajà, nie jest tym, czego chce Niebo, jak równie˝ tym, co on chcia∏by, ˝eby by∏o podane do
wiadomoÊci Êwiatu i KoÊcio∏owi, jak równie˝ biskupom. Zdaje on sobie doskonale spraw´ z tego, i˝ jest
wi´êniem, ˝e jest, ˝e tak si´ wyra˝´, wi´êniem Watykanu.
I to w∏aÊnie jest powodem jego wielkiej udr´ki.
/*/ Egzorcyzm Belzebuba z dnia 7 Listopada 1977 r.: “Spójrzcie na waszego starca na tronie. Czy mo˝e
on normalnie wyprostowaç swe nogi “ Czy˝ nie jest on z∏amany przez trucizn´, którà podsuwajà mu potajemnie otaczajàcy go” Podajà mu Êrodki wzmacniajàce, tak aby nie umar∏ po swych osiemdziesi´ciu latach.JeÊli tego nie b´dà robiç, to b´dzie on musia∏ umrzeç; lecz to b´dzie dla niego najlepszà rzeczà. Nie
powinien by∏ chcieç tak pobo˝nie kierowaç KoÊcio∏em. Zrobi∏by lepiej, gdyby podporzàdkowa∏ si´ owym
kardyna∏om.
(**) W swej ksià˝ce “Spisek na Watykanie”” zalecanej dalej w czasie tego egzorcyzmu przez demony
do przestudiowania, Teodor Kolberg stwierdza, ˝e co najmniej od po∏owy WrzeÊnia 1977 roku Papie˝
Pawe∏ VI by∏ odosobniony i by∏ zastàpiony przez oszukaƒczego sobowtóra. Jest rzeczà pewnà, ˝e objawienia z Piek∏a na ten temat sà niepe∏ne i niedokoƒczone. Odmowa demonów, by mówiç o tym w czasie
egzorcyzmu, jasno tego dowodzi.
/***/ Patrz wy˝ej uwaga pierwsza. Prawdziwy Papie˝ mia∏ z∏amane serce z powodu Mindzetlyego, z
powodu swoich kardyna∏ów…
“To, co si´ przytrafi∏o temu biednemu Mindzentlyemu nie zosta∏o spowodowane przez prawdziwego
141
Papie˝a Paw∏a VI. Nawet my w Piekle (pokazuje na dó∏) nie mogliÊmy zrozumieç, jak uda∏o nam si´
zepchnàç tego biednego kardyna∏a na najni˝sze miejsce, na tak odra˝ajàce miejsce, podczas gdy tylu
obmierz∏ych obrzydliwców , jak naprzyk∏ad, Kung Haag czy te˝ inni jemu podobni, sà wynoszeni na
najwy˝sze miejsca”
(Wyznanie Judasza Iszkarioty, egzorcyzm z dnia 28 Stycznia 1978 r)
Poniewa˝ niektórzy kardyna∏owie nie sà mu pos∏uszni, a tak˝e zajmujà si´ wieloma rzeczami, które nie
sà wolà Boga, Judasz zosta∏ zmuszony wyznaç w dniu 17 Sierpnia 1975 r., ˝e teraz nie ma d∏u˝ej obowiàzku byç im pos∏usznym.
Judasz powiedzia∏ wówczas: “Nie mo˝na byç pos∏usznym wilkom, ˝adna owca nie rzuca si´ sama w
paszcz´ wilka”.
To powinno byç wykrzyczane z wysokoÊci szczytów dachów. Nale˝y oznajmiç biskupom, ˝e to, co
pochodzi od niektórych kardyna∏ów, nie jest prawdà, i z tej przyczyny nie podpada pod pos∏uszeƒstwo.
Jednak˝e oni sà do tego stopnia zaÊlepieni, tak ca∏kowicie i zupe∏nie Êlepi, ˝e nie chcà tego uznaç.
Nast´pnie jest jeszcze inna przyczyna: ci trzej seniorzy-kardyna∏owie /*/.
/*/ Tymi trzema seniorami kardyna∏ami sà:–
Abp. Antonio Casaroli, kard.. Giovani Benelli oraz
kard. Jean Villot.
Z racji swych wysokich funkcji w KoÊciele, tworzà oni dia-belski triumwirat na Watykanie.
Przyw∏aszczyli sobie podst´-pnie kompetencje Paw∏a VI i niszczà KoÊció∏ od wewnàtrz.
A oto s∏owa, NajÊwi´tszej Dziewicy skierowane do tej trójki, podczas objawienia w Bayside dnia 27
WrzeÊnia 1975 r.:”Antonio Casaroli, sam si´ skazujesz na piek∏o! Giovanni Benelli, jakà drog´ obra∏eÊ”
JesteÊ na drodze do piek∏a i pot´pienia! Villot, przywódco z∏a, od∏àcz sià od tych zdrajców; nie jesteÊ nieznany Ojcu Niebieskiemu. Zwiàza∏eÊ si´ z synagogà Szatana. Czy myÊlisz, ˝e nie b´dziesz p∏aciç za
zniszczenie dusz w Domu Mojego Syna”!”
Maryja ponadto mówi, ˝e A. Casaroli oraz G. Benelli sà “czerwonymi rybami, dwoma agentami
Szatana, opanowanymi przez demony”.
Niektórzy inni /*/ sà te˝ w tym, lecz ci (trzej) sà najgorsi. Bo w du˝ej mierze sà oni z nami. My mamy
mo˝noÊç zorganizowaç i zakamuflowaç wszystko w ten sposób, ˝e ludzie nie zdajà sobie z tego sprawy.
Jest to dla nas dobrà okolicznoÊcià. JesteÊmy szcz´Êliwi, ˝e ludzie nie sà tego Êwiadomi. Gdyby piekielna
gra owych trzech kardyna∏ów, którà prowadzà, wysz∏a na Êwiat∏o…
W dawnych czasach, w pi´tnastym wieku, rzecz tego rodzaju zawiod∏aby ich na stos jako czarowników.
DziÊ jednak – jest to zjawiskiem tego czasu – ci wszyscy, którzy propagujà i czynià dobro, sà ofiarami
dyskryminacji i trafiajà do wi´zieƒ; z drugiej natomiast strony, ci wszyscy, którzy czynià z∏o, którzy
znoszà si´ ze swymi koreligionistami i którzy dzia∏ajà w ten diabelski sposób… którzy sà zaanga˝owani
w spiski, których niepodobna nigdy wyÊledziç, lub tylko z ogromnymi trudnoÊciami, sà tymi, którym si´
najlepiej powodzi.
Jest nieuniknionà rzeczà, i˝ w tej szalonej oraz zdezo-rjentowanej epoce my tam w dole (pokazuje w
dó∏) robimy wszystko, co jest z∏e i sztuczne i co prowadzi, lub mo˝e prowadziç, do odst´pstwa pod pozorem
pos∏uszeƒstwa, które uwa˝a si´ za dobre… – z drugiej zaÊ strony my powodujemy, i˝ to, co jest dobre, jest
poczytywane za niepos∏uszeƒstwo, rozmyÊlnà areligijnoÊç oraz brak pokory. Tak jest w przypadku
Monsignora Lefebvre.
WÊród komunistów /*/ i wolnomularzy (czyli masnonów (**) sà niektórzy, co przej´li od nas takà si∏´,
˝e mogà si´ obywaç bez potrzeby snu dniem i nocà, b´dàc zdolnymi pracowaç nieustannie, ˝eby
wyrzàdzaç z∏o KoÊcio∏owi. My dajemy im t´ si∏´, my dajemy im t´ mo˝noÊç. Mamy bowiem tego rodzaju
si∏´, ˝e je˝eli zawrà z nami pakt, natenczas mo˝emy im u˝yczyç si∏y, by mogli wyrzàdzaç z∏o KoÊcio∏owi,
w sposób nieopisany dotàd w ˝adnej ksià˝ce. Nic absolutnie nie zosta∏o powiedziane o tym, co robimy, a
tak˝e o tym, co knujà i ukartowywujà wolnomularze (czyli masoni) i niektórzy kardyna∏owie.
/*/ Komunizm i wolnomularstwo (czyli masoneria) ma dwa oblicza wywrotowego Janusa, Tajemnej
Pot´gi: komunizm dla biedaków, wolnomularstwo dla bogaczy.
Wyznanie Judasza Iszkarioty , egzorcyzm z dnia 23 Stycznia 1978 r.: “Wolnomularstwo przeniknie
142
wkrótce nawet do najmniejszych zakàtków i szczelin waszych koÊcio∏ów, a˝eby zniszczyç je w trakcie
swego zaraêliwego podmuchu, który oni (masoni) nazywajà dobrobytem, a który jest zaraêliwym podmuchem z∏a.
(**) Nie wymieniamy ich nazwisk, cytowanych przez Belzebuba w czasie egzorcyzmu (tak˝e nie
wydanego) z dnia 7 Marca 1977 r. Lecz faktycznie sà oni dobrze znanymi osobistoÊciami, zw∏aszcza zaÊ
jeden z nich.
E: Czy Papie˝ jest informowany o kardyna∏ach” Czy zdo∏a∏ si´ wywiedzieç o nich” W imi´ NajÊwi´tszej
Dziewicy, Matki Boga, powiedz nam prawd´.
B: On ju˝ dawno temu zapozna∏ si´ z tym; wie wszystko, wszystko, lecz sam nie mo˝e nic zrobiç.
Jak ju˝ wam oznajmiliÊmy, ma on zwiàzane r´ce i nogi. Nie mo˝e on niczego zdzia∏aç; otrzymuje on
zastrzyki. Lekarz – s∏uchajcie uwa˝nie – który nim si´ opiekuje, jest w ten sposób kierowany, ˝e Papie˝
przyjmuje pewne trucizny, które szkodzà jego g∏owie i jego umys∏owi. Jednak mimo to wie on doskonale,
co jest dobrym.
B∏ogos∏awiona Dziewica, na przyk∏ad, nie pozwala, a˝eby rzek∏ on pewnego dnia: “Ekskomunikuj´
Monsignora Lefvebre”. Nigdy by Ona do tego nie dopuÊci∏a.
Jego si∏a (Papie˝a Paw∏a VI) jest do tego stopnia sparali˝owana, tak bardzo umniejszona, i˝ nie ma on
mocy, by wystàpi∏ sam przeciwko drugim. Jest to m´czeƒstwem. Jest to ci´˝kà próbà, która zosta∏a
dopuszczona (na niego) z WysokoÊci. Jest on, jak ˝eÊmy rzekli, Papie˝em m´czennikiem /*/, Ten, co nie
wierzy w to, przekona si´; otworzà mu si´ oczy. O jakim˝e b´dzie to dla niego ciosem! Pracujemy nad tym
dniem i nocà, a˝eby rzecz ta nie wysz∏a na Êwiat∏o dzienne. Wielu jest Êwiadomych tych rzeczy, lecz
wi´kszoÊç nie.
/*/ Egzorcyzm z dnia 15 WrzeÊnia 1977 r.:Egzorcyta: Czy nie powinno byç naszym obowiàzkiem uwolniç Papie˝a w Rzymie, tak aby móg∏ on opuÊciç Watykan, aby by∏ wolny i aby móg∏ zakomunikowaç
KoÊcio∏owi Katolickiemu to, co chcia∏by mu zakomunikowaç”
Judasz Iszkariota: W obecnje sytuacji by∏oby to bezsensowne, gdy˝ po pierwsze – musi on przejÊç przez
swoje m´czeƒstwo, które zosta∏o dlaƒ przeznaczone; po drugie - to aktualnie mog∏oby byç powodem, ˝e ci
kardyna∏owie i ka˝dy, kto jest zamieszany w ich nieprawoÊci, sà do tego stopnia chytrzy i przebiegli, ˝e
niczego byÊcie nie osiàgn´li, chyba ˝e by∏yby to mira˝e.
E: Je˝eli Bóg b´dzie tego chcia∏, to wyjdzie to na jaw, mimo waszych zabiegów. W imi´… powiedz
prawd´!
B: Prawdziwe (prawda) zawsze si´ oka˝e; zawsze w koƒcu wyjdzie ona na jaw. Ale gdy tak si´ stanie,
wielu ludzi b´dzie strasznie cierpieç; b´dà oni wskutek tego strasznie cierpieli, podobnie jak cierpi
Papie˝, prawdziwy Papie˝.
JednoczeÊnie musz´ powiedzieç, poniewa˝ rzeczy zawsze toczà si´ w ten sposób, jak ˝yczà Sobie tego
Ci, tam w Górze ˝e by∏o to Ich zamys∏em, ˝eby powsta∏a ta ksià˝ka…˝e odnoÊnie majàcych wag´ objawieƒ, jak i objawieƒ zamieszczonych w ogóle w tej ksià˝ce, nie ma ˝adnego, które nie zosta∏oby podane i
napisane, tak jak ˝yczy Sobie tego teraz Niebo i jak ˝yczy∏o sobie tego w przesz∏oÊci.
Nawet co do mniejszych objawieƒ Oni nie dopuszczajà, aby by∏y one fa∏szywe. Niemniej jednak, je˝eli
by ktoÊ w nie nie wierzy∏, cieszylibyÊmy si´ z tego powodu.
Zasadniczo B∏ogos∏awiona Dziewica jest zawsze na naszej Êcie˝ce i rzàdzi nami. Gdyby Ona mia∏a choç
troch´ mniejszà pot´g´! Ona unicestwia nas – mam na myÊli nasze zakusy. Ona przymusza mnie, abym
powiedzia∏, i˝ Ona ˝yczy Sobie w tym czasie wielkiego i strasznego zam´tu, aby dobrzy ludzie byli przynajmniej zgodni z sobà, jedni z drugimi, i aby mieli, o ile jest to mo˝liwe, jeden sposób mówienia i
dzia∏ania. Nie trzeba mówiç: “Nie ma ˝adnego dublera, nie wierz´ w to”, kiedy drugi mówi: “Jest takowy”.
Musi byç jednoÊç.
Z tej przyczyny Ona ˝yczy Sobie, aby zosta∏o podane do publicznej wiadomoÊci w sposób silny i dobitny: Dubler istnieje.
E: Jak rozpoznaç dublera”
B: Przecie˝ ju˝eÊmy wam o tym poprzednio powiedzieli. Odszukajcie zapiski. Jest w nich o wiele wi´cej
o tym, ni˝ chcieliÊmy powiedzieç. Wybierzcie te objawienia, w których mówiliÊmy o dublerze w czasie
143
poprzednich okazji, a nast´pnie przeczytajcie ksià˝k´ Teodora Kolberga: “Spisek na Waty-kanie” /*/.
E: Czy to, co Kolberg napisa∏, jest poprawne”
B: Jest poprawne.
E: Czy Kolberg napisa∏ prawd´” Czy w tej swojej ksià˝ce “Spisek na Watykanie”” mówi on prawd´”
B: Kolberg mówi prawd´ w swojej ksià˝ce. Podaje on co prawda troch´ drugorz´dnych rzeczy, które nie
sà s∏uszne; lecz to nie ma wielkiego znaczenia.
E: Czy zapis g∏osowy (**) jest autentyczny”
B: Ów przekl´ty zapis g∏osowy jest autentyczny /***/. My (demony) jesteÊmy odpowiedzialni za podanie
go w wàtpliwoÊç i odrzucenie… wi´kszoÊç wspó∏pracowników by∏a ludêmi, którzy wi´cej pracowali z
nami, ni˝ z drugà stronà… znajdujà si´ tak˝e pomi´dzy nimi tacy, którzy g∏oszà, ˝e nie jest prawdà jakoby oni (zaprzedani Piek∏u kardyna∏owie – przyp. t∏umacza) mogli go zniszczyç (Papie˝a Paw∏a VI) i jego
s∏owa…
O! jak˝e zostaliÊmy przyniewoleni, by to powiedzieç.
/*/ Teodor Kolbverg: “Umsturtz in Vatikan””, wyd. przez autora nak∏adem 8.000 egzemplarzy,
Ernsbergestrasse 19, Munich 60, Styczeƒ 1977 r., Niemcy Zachodnie. Francuski przek∏ad w toku (Patrz
Jean Marty).
(**) Zapis g∏osowy, sk∏adajàcy si´ z zapisu fonicznego (poddanego analizie) wibracji g∏osu jest czymÊ
charakterystycznym dla ka˝dego jednego osobnika i nie mo˝e, byç podrobionny (sfa∏szowany), podobnie
jak czyjeÊ linie papilarne.
/***/ Na koƒcu swojej ksi´˝ki Kolberg porównuje zapis g∏osu Paw∏a VI (Wielkanoc 1975 r.) oraz jego
dublera (Bo˝e Narodzenie 1975 r.), po której to dacie Pawe∏ VI, uwi´ziony od WrzeÊnia 1975 r,. praktycznie nigdy ju˝ nie wystàpi∏ publicznie przed audytorium. To oszust celebrowa∏ uroczystoÊci
podczas`Bo˝ego Narodzenia w roku 1975, a nie prawdziwy Papie˝, Pawe∏ VI. Mamy na to dowód.
Czy Pawe∏ VI wyjawi∏ prywatnie ten sekret” Nie wiemy tego. Jest to tajemnicà. Bóg ˝yczy Sobie
zachowaç go przy ˝yciu, stosownie do wyznania samego Belzebuba: “Jest on m´czennikiem… jest to z
dopustu Nieba”.
E: Czy masz jeszcze coÊ do powiedzenia albo czy to jest ju˝ wszystko”
B: Ona chce, bym dziÊ ju˝ nic wi´cej nie mówi∏, wyjàwszy to jedynie, co kaza∏a, a˝ebym powiedzia∏;
trzeba byç Jej pos∏usznym /*/
/*/ W tych egzorcyzmach demony sà po prostu przekazicielami, s∏ów NajÊwi´tszej Dziewicy.
EGZORCZYM
13 Lipca 1977 r.
E – Egzorcysta
B – Belzebub
E: ˚àdam, w imi´ Bo˝e… powiedz prawd´! Co z dublerem” Czy ok∏ama∏eÊ nas” Tak czy nie” Rozkazuj´
ci, w imi´… powiedz prawd´, i nic tylko prawd´.
B: Poniewa˝ dotyczy to wa˝nego objawienia, dlatego musicie najpierw odmówiç Ró˝aniec, a˝ebyÊcie
mieli gwarancj´ i pewnoÊç, ˝e potem b´dziemy mówiç prawd´.
(Obecni odmawiajà Ró˝aniec)
E: (Po odmówieniu Ró˝aƒca) W imi´ Trójcy Przena-jÊwi´tszej… powiedz prawd´!
To bardzo wa˝na rzecz. W imi´ Boga, który przyjdzie na koƒcu czasów na Ziemi´, a˝eby osàdziç Niebo
i Ziemi´, to jest, ˝ywych i umar∏ych; w imi´ Matki KoÊcio∏a, zaklinamy ci´: czy to, coÊ rzek∏ o dublerze,
jest prawdziwe”
Mów prawd´, i tylko prawd´, w imi´ Matki KoÊcio∏a.
144
B: (krzyczy rozdzierajàcym g∏osem) To prawda! On istnieje! (w dalszym ciàgu demon wydaje okropne
wrzaski i odg∏osy strasznej rozpaczy).
EGZORCYZM
15 WrzeÊnia 1977 r.
(Wyznanie Judasza Iszkarioty)
(w y j à t k i) /*/
/*/ W czaie tego egzorcyzmu Judasz Iszkariota oÊwiadcza z rozkazu NajÊwi´tszej Dziewicy: “Ta ma∏a
ksià˝ka (Ostrze˝eƒ) musi pójÊç na ca∏y Êwiat… takà jaka jest (tzn. w niezmienionej postaci – przyp.
t∏umacza) z imprimatur, o ile to b´dzie mo˝liwe”.
(I) Jest sztuczkà losu, ˝e wielu biskupów, ksi´˝y tudzie˝ ludzi Êwieckich posiada cz´sto niepe∏ne
poglàdy i nie widzi wszystkiego razem, ca∏oÊciowo i bez jakiego bàdê fa∏szu. Tak, na przyk∏ad, Monsignore
Lefebvre wierzy w Trydenckà Msz´ i proklamuje jà. Mówi on o Królestwie Bo˝ym ca∏kowicie i bez
zak∏amania. Dzia∏a i mówi prawdziwie, tak jak ˝yczà Sobie tego Ci, tam w Górze (pokazuje do góry). Nie
wierzy jednak, ˝e istnieje dubler.
WÊród pozosta∏ych, którzy, z drugiej strony, wierzà w istnienie dublera, znajdujà si´ tacy, co nie
wierzà, ˝e Msza Trydencka jest prawdziwa… Nie chc´ wi´cej mówiç…
(II) Prawdziwy Papie˝ (prawdziwy Pawe∏ VI) nigdy nie przytula∏ i nie obejmowa∏ ludzi… by∏ on zawsze
bardzo powÊciàgliwy w swoich gestach i w swoim zachowaniu. Nigdy nie wita∏ nikogo w ten sposób.
To oszust jest tym, co tak tuli i obejmuje pod pozorem mi∏oÊci chrzeÊcijaƒskiej. Prawdziwy Papie˝ tego
by nie robi∏. Zapytajcie Szwajcarów, którzy pe∏nili przy nim s∏u˝b´. Postarajcie si´ zadaç to pytanie
ró˝nym cz∏onkm jego stra˝y, którzy wiedzà, czy prawdziwy Papie˝ post´powa∏ tak w przesz∏oÊci i czy
nadal zachowuje si´ w ten sposób… Jest rzeczà bardzo trudnà wywiedzieç si´ o te sprawy, bo nie sposób
d∏u˝ej go tam widywaç. Lecz sà to dwa czynniki, które wymagajà przestudiowania i omówienia.
EGZORCYZM
13 Lipca 1977 r.
E – Egzorcysta
B – Belzebub
ODPUSTY
E: Co z odpustami “. Czy Papie˝ mo˝e znieÊç odpusty, które ustanowi∏ inny Papie˝” Powiedz prawd´ i
nic tylko prawd´, w imi´…
B: Mo˝e on rzec, ˝e odpusty nie sà d∏u˝ej wa˝ne… jednak pozostajà one nadal w mocy.
E: Czemu pozostajà w mocy” Ma on wszak w∏adz´ zwià-zywania i rozwiàzywania, w imi´…
B: Nie posiada on zupe∏nej w∏adzy rozwiàzywania, jeÊli absolutnie tego nie zapragnie. Ona zmusza
mnie, abym mówi∏ /*/.
E: Powiedz prawd´.
B: To jest ca∏à prawdà (**).
/*/. O ile Papie˝ nie ma formalnej intencji zniesienia jakiegoÊ odpustu, to pozostaje on w swojej mocy.
(**) UZUPE¸NIENIE do objawienia o odpustach:Odpust jest odpuszczeniem przed Bogiem czasowej
kary nale˝nej za grzechy,które zosta∏y ju˝ darowane.
Odpuszczenie, które wierzàcy, stosownie usposobiony i pod niektórymi przepisami warunkami, mo˝e
uzyskaç dzi´ki interwencji KoÊcio∏a, który w swojej mocy, jako szafarz Odkupienia, rozdziela i przyznaje
autorytatywnie skarby zadoÊçuczynienia Chrystusa i wszystkich Âwi´tych” (Konstytucja Apostolska,
INDULGENTIARUM DOCTORINA, Paw∏a VI z dnia 1 stycznia 1967 r .).
145
NIEPOROZUMIENIA
E: Chcemy wype∏niaç wol´ Bo˝à, wol´ Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy. Chcemy pracowaç ku chwale
Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy.
B: Tak, tego chcecie. Wiemy o tym, lecz to narazi was na nieporozumienia. Mówimy wam to.
E: Jednak˝e mo˝emy przyjàç je ku chwale Przeb∏ogo-s∏awionej Dziewicy.
B: Musicie ofiarowaç je za KoÊció∏, w zjednoczeniu z Chrystusem, przez i z Krwià Chrystusa, która
zosta∏a dla was przelana… i przez Niepokalane Serce Maryji. Musicie ofiarowaç je za Âwi´ty KoÊció∏…
nic nie powinno byç zbyt wielkà cenà dla was (mruczy z irytacjà).
E: Z∏o˝ymy dzi´ki B∏ogos∏awionej Dziewicy za to, ˝e zmusi∏a ci´… , ˝e nam to powiedzia∏eÊ.
B. Jest coÊ przede wszystkim, za co nale˝à si´ dzi´ki. Ona zmusza mnie (pokazuje w gór´) abym to
oznajmi∏. Lecz có˝ jest, tym poza wszystkimi podzi´kowaniami “. Czy tym czymÊ by∏a, byç mo˝e Êmierç
Chrystusa na Krzy˝u”… Có˝ tedy by∏o tym co jest poza zakresem waszych dzi´kczynieƒ “
Kiedy zosta∏ On zniewa˝ony i wzgardzony przez Swój w∏asny naród, który pierwej wykrzykiwa∏ mu:
“Hosanna”
… to by∏o tym, co jest poza zasi´giem waszej wdzi´cznoÊci. JesteÊcie mniej warci (od Chrystusa)…
Owa Niewiasta, tam w Górze zmusza mnie, abym powie-dzia∏, ˝e jak On poniós∏ Âmierç na Krzy˝u i
jak przecierpia∏ to wszystko, tak i wy musicie przyjàç na siebie te niepo-rozumienia… dopóki sytuacja z
tego wyp∏ywajàca nie osiàgnie punktu, jaki ˝yczà sobie Oni , o czym Ona zmusza mnie mówiç (oddycha z
trudem i boleÊnie).
BÅD˚CIE TWARDZI JAK GRANIT
E: Dla Chwa∏y B∏ogos∏awionej Dziewicy, mów co Ona ˝yczy Sobie, abyÊ nam przekaza∏, w imi´…
B: Znowu zmusza mnie, abym rzek∏: Bàdêcie twardzi, jak granit; mocni, jak ˝elazo; sztywni jak marmur. Idêcie Êladem dobra, krok za krokiem… Nie rozglàdajcie si´ ani na prawo, ani na lewo, ani na
wschód, ani na zachód, ani przed siebie, ani za siebie… Po prostu patrzcie jedynie w gór´… ku temu,
czego Ona sobie ˝yczy (wskazuje w gór´) i co jest prawdà. To znaczy, ku Niej, To jest tym, do czego Wielka
Pani zmusza mnie, abym powiedzia∏.
E: Mów dalej w imi´…
B¸OGOS¸AWIENI KTÓRZY NIE WIDZIELI A UWIERZYLI
B: Ona zmusza mnie, bym rzek∏: Wy, którzy uczestniczycie w tym (którzy przyczyniacie si´ do powstania tej ksià˝ki), cokolwiek czyniàc w tej sprawie, nie bàdêcie, jak ci ˝o∏nierze, co opuszczajà sztandar
i mówià: “Nie mo˝emy temu uwierzyç, bo to jeszcze zupe∏nie si´ nie sprawdzi∏o”. On wszak˝e powiedzia∏:
“B∏ogos∏awieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” /*/
E: Mów wszystko, czego ˝yczy sobie B∏ogos∏awiona Dziewica, abyÊ nam powiedzia∏.
B: Poza tym napisano równie˝: “ Wys∏awiam ci´ Ojcze, Panie nieba i ziemi, ˝e zakry∏eÊ te rzeczy przed
màdrymi i roztropnymi, a objawi∏eÊ je maluczkim” }ƒ ƒ|
/*/ Jan 20, 29.
(**) Mat. 11, 25
Ona zmusza mnie, abym przekaza∏: Trzeba mieç wiar´ dziecka. Nie mo˝na wierzyç dziÊ temu, a jutro
tamtemu; jak czyni to dziÊ wielu kap∏anów oraz Êwieckich.
Ile razy mówi si´: S∏uchaj, to byç nie mo˝e. Ju˝em s∏ysza∏ o tym i owym, wed∏ug takiej to a takiej
uprzywilejowanej duszy, i˝ dobrym jest równie˝… od tego rodzaju dobrze uprzywile-jowanego kap∏ana,
który powiedzia∏ to lub tamto”… a potem chwieje si´, jak choràgiew na wietrze. Trzeba byç sta∏ym, jak
dàb (oddycha boleÊnie).
Ona mówi, i˝ jesteÊcie niewdzi´czni za to wszystko, co Ona sprawi∏a, ˝e zosta∏o wam przekazane przez
nas, za wszystko, do czego wyjawienia zostaliÊmy zmuszeni si∏à.
Otó˝ by∏o to dla nas rzeczà nad wyraz strasznà musieç to uczyniç (st´ka w ucisku) . Ona kaza∏a nam
opowiedzieç o tych rzeczach z wielkà dok∏adnoÊcià, tak jak nie zdarza si´ to naturalnie /*/ tak ˝eby ta
ksià˝ka mog∏a si´ ukazaç drukiem. Ale ludzie chcà wszystko zbrukaç, wszystko st´piç, wszystko pomniejszyç, wszystko podaç wàtpliwoÊci i wszystko podeptaç. To zaÊ nie jest sposobem myÊlenia Owej
Niewiasty tam w górze… Nie jest Ona tym uszcz´Êliwiona. Jest rzeczà koniecznà byç dobrym ˝o∏nierzem
i trzeba mieç odwag´.
146
I nawet sprawa dublera nie zosta∏a jeszcze za∏atwiona i w dalszym ciàgu nie zosta∏a sprawdzona w najdrobniejszych szczegó∏ach. Ona zmusza mnie, abym powiedzia∏…
Jak d∏ugo trzeba b´dzie jeszcze czekaç, dopóki umys∏ wasz przyjmie to i wszyscy ludzie nie zacznà si´
zachowywaç, tak jak powinni”
Oni muszà przyjàç to w imi´ Bo˝e i robiç to, czego Ona domaga si´ od was. To jest ostatnia szansa,
jedna z ostatnich szans (warczy z gniewu).
E: CzyÊ powiedzia∏ wszystko, co Niepokalana Dziewica chcia∏a, abyÊ nam zakomunikowa∏ “
B: (wykrzykuje wrzaskliwie g∏osem pe∏nym urazy i gniewu) WszystkoÊmy powiedzieli, co Ona chcia∏a
oznajmiç (pokazuje w gór´). I Ona znów zmusza mnie, abym rzek∏: Na mi∏oÊç Boga, na co ludzkoÊç jeszcze
czeka” Czy trzeba b´dzie, by nasta∏ koniec Êwiata, by ludzie uwierzyli”… To jest tym, do czego Ona
(pokazuje do góry) zmusza mi´, a˝ebym powiedzia∏.
PowiedzieliÊmy, powiedzieliÊmy, my, demony ˝eÊmy powiedzieli (wykrzykuje g∏osem pe∏nym rozpaczy
i nienawiÊci).
/*/ … dla nas demonów którzy wolelibyÊmy trzymaç te rzeczy zagmatwanymi.
EGZORCYZM
18 czerwca 1977 r.
E. – Egzorcysta
B.– Belzebub
JAN XXIII I SOBÓR /*/.
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, powiedz nam prawd´.
B: Jan XXIII rozpoczà∏ swoj pontyfikat w roku 1958. Ten Jan nie by∏ specjalnie inteligentnym, nie by∏
on tak˝e szszególnie uczonym. WolelibyÊmy raczej nie mówiç na ten temat.
E: Lecz teraz czy jest on w Niebie”
B: Niestety, Ona (pokazuje do góry) ma ˝yczenie, byÊmy powiedzieli o nim i o tym przekl´tym Soborze;
lecz jest to dok∏adnie tym, czego nie chcemy zrobiç.
Pop∏yniecie wsz´dzie o wiele spokojniej, je˝eli nie b´dziecie rozprawiaç o tym Soborze i po prostu
pójdziecie swojà drogà.
E: W imi´… mów tylko to, czego ˝yczy sobie Niepokalana Dziewica.
B: Niestety Ona rzyczy sobie zbyt wiele, a˝ nazbyt wiele (wzdycha).
E. Mów czego Ona sobie ˝yczy.
B: Papie˝ Jan XXIII rozpoczà∏ swój pontyfikat w roku 1958. PowiedzielibyÊcie ˝e istnia∏a wówczas
nag∏a potrzeba rozwiàzania wielu nabrzmia∏ych problemów, lecz istnieje ona nadal, a zaÊ on by∏ tym,
który do nich si´ zabra∏.
By∏ on pokornym i mia∏ dobre intencje /*/, aczkolwiek sprawy nie posz∏y torem, jakim przewidywa∏.
Jest faktem, i˝ zwo∏a∏ on Sobór, lecz zrobi∏by lepiej, gdyby si´ od tego powstrzyma∏.
/*/. Ten rozdzia∏ zas∏uguje na to , aby czytaç go bardzo uwa˝nie z ca∏kowicie otwartym umys∏em, tak
aby czytelnik móg∏ przebiç si´ przez niepewnoÊci (wahania) , przemilczenia, wodzenia po manowcach
przez demona, Belzebuba, w jego wypowiedziach i wyrobiç sobie s∏uszny poglàd na rzeczy,
Wniosek, jaki z tego wyprowadziliÊmy, jest ten, ˝e jeÊli nawet idea Soboru sama w sobie nie by∏a z∏a,
to jego nast´pstwa - nawet gdy Sobór jeszcze trwa∏ - by∏y i sà niewyobra˝alne.
Przyczyna tego stanu rzeczy jest prosta i zawsze ta sama: wewn´trznie (tj. wewnàtrz–soborowa -)
przyp t∏um) dzia∏anie wrogich si∏ których Papie˝ Jan XXIII nie rozpozna∏, chyba ˝e dopiero pod koniec
swego pontyfikaru. Tak˝e i Pawe∏ VI uÊwiadomi∏ je sobie zbyt póêno.
(**). By∏o niema∏e i d∏ugotrwa∏e zamieszanie, ˝e Jan XXIII umar∏ z powodu otrucia (Patrz ksià˝ka
Teodora Kolberga “Oszustwo stulecia”). W przypadku Jana XXIII sà to na razie powa˝ne przypuszczenia.
Natomiast co si´ tyczy Paw∏a VI, to mo˝na powiedzieç, ˝e by∏ on zaiste w cudowny sposób utrzymywany przy ˝yciu przez Pana.
E: Z jakiego punktu widzenia by∏oby lepiej, gdyby on powstrzyma∏ si´ od zrobienia tego”
147
B: Z punktu widzenia WysokoÊci (tj. Nieba) (pokazuje do góry)
E: Mów prawd´.
B: Nie chcemy mówiç o tym: nie mamy pragnienia tego rozg∏aszaç.
E: A z jakiego punktu widzenia z do∏u “ Jak to by∏o” (pokazuje w dó∏).
B: - To by∏o tak: nie przewidziano tego tam u góry /*/, ˝e w koƒcu dziecko zostanie wylane razem z
wodà. Ci, tam u Góry nie chcieli tego. Ale ˝e rzeczy toczà si´ jak obecnie, by∏oby lepiej, gdyby Sobór nie
zosta∏ zwo∏any (**). By∏y rzeczy, które nie wymaga∏y, mo˝na powiedzieç, odnowy.
Ale poniewa˝ rzeczy idà, jak obecnie, dziecko zosta∏o wylane razem z wodà tak ca∏kowicie, jak mo˝na
wylaç wod´ dokàd si´ chce, a to, co pozostanie w wannie, to nieczystoÊci i brudy po tym˝e dziecku, które
by∏o w kàpieli. By∏oby lepiej…
E: Czy mówiàc o “dziecku” masz na myÊli Âwi´ty KoÊció∏”
B: Tak, KoÊció∏ i Sobór. Co do Soboru pope∏niono wielki b∏àd. Chc´ przez to powiedzieç, ˝e nie jest to
bez s∏usznego powodu, co rzek∏ Papie˝ Jan… (przerwa) Nawet dziÊ przewróci∏by si´ on w swoim grobie,
gdyby widzia∏, jakie sà tego skutki; lecz by∏o za póêno.
Nie wiedzia∏ on, ˝e ten Sobór b´dzie mia∏ tego rodzaju op∏akania godne nast´pstwa niszczàce katastroficzne, straszne. MyÊla∏ on, ˝e robi s∏usznà rzecz.
Mia∏ dobrà wol´. Wierzy∏, ˝e robi wszystko dla najwi´kszego dobra KoÊcio∏a. Pragnà∏ odnowiç to, co
wymaga∏o zaledwie nieznacznej odnowy.
Zali móg∏ on wiedzieç, ˝e póêniej kardyna∏owie, którzy sà oszukaƒczymi imitacjami kardyna∏ów, ˝e owi
êli kardyna∏owie skorzystajà skwapliwie ze sposobnoÊci, by przechwyciç w∏adz´ w swoje r´ce i pogrà˝yç
wszystko w straszliwy chaos! Czy móg∏ on to przewidzieç” Dzia∏a∏ w dobrej wierze, dlatego te˝ pomimo
wszystko posiad∏ Niebo i jest zbawiony.
E: W imi´… mów prawd´, i nic tylko prawd´.
B: By∏ on pokorny i dobry, lecz nie by∏ on bardzo uta-lentowany. W owym czasie zachodzi∏a kaniecznoÊç
obioru takiego Papie˝a, któryby by∏ bardzo utalentowany i wiedzia∏, jak nale˝y rzàdziç KoÊcio∏em, a
zarazem który umia∏by podtrzymaç swój auorytet, tak by nie mo˝na by∏o mu si´ przeciwstawiaç.
Jednak˝e zrozumia∏ on to zbyt póêno.
Jednak˝e wziàwszy wszystko pod rozwag´, by∏o to planem Tych, tam w Górze (pokazuje w gór´), a to
po to, aby wype∏ni∏y si´ ca∏kowicie Pisma.
Wszystko to zosta∏o uwzgl´dnione w ich planie, lecz mimo wszystko jest dla Nich ubolewania godnym
widokiem widzieç obecny stan rzeczy.
E: W imi´ Ojca…
B: Bola∏ on dotkliwie za to na swym Êmiertelnym ∏o˝u i posy∏a∏ po swych przyjació∏ i po niektóre bli˝sze
mu osoby, wzgl´dnie po tych, których uwa˝a∏ za lojalnych sobie. Mówi∏ im, i˝ chcia∏by wykrzyczeç na ca∏y
Êwiat: “Obym nie zwo∏ywa∏ tego Soboru”.
Bo teraz zobaczy∏ on straszne jego skutki, lecz nie by∏ w stanie niczego wi´cej zrobiç, gdy˝ znajdowa∏
si´ na swym Êmiertelnym ∏o˝u i nie móg∏ zrobiç czegokolwiek, a˝eby go zatrzymaç - niech˝e Bóg b´dzie
mu mi∏oÊciw.
To by∏o wszystkim, co moglibyÊmy jeszcze powiedzieç. Niech inni, tak zwani “zaufani” zgodzà si´ na
to, by na mi∏oÊç Boga uczyniç to wiadomym, Êwiatu, jak równie˝ nast´pnemu Papie˝owi.
E: W imi´… mów prawd´, i tylko to, czego ˝yczy Sobie Niepokalana Dziewica.
B: Jednak˝e ci przypuszczalnie zaufani myÊleli: “Jest on na swoim Êmiertelnym ∏o˝u, nie jest zupe∏nie
Êwiadomy. Bo skoro Sobór zosta∏ ju˝ zwo∏any, to nie mo˝na ot tak po prostu oznajmiç: “Zamykamy go”,
jak gdyby by∏ kranem, który zosta∏ do koƒca odkr´cony i który mo˝na znowu zakr´ciç.
Ten Sobór nie posiada ju˝ ˝adnej kierownicy, przy pomocy której mo˝na by nim kierowaç i przyhamowaç go. Rzeczy tak daleko zasz∏y, ˝e doprawdy niczego nie mo˝na zrobiç (•)
/*/ Pawe∏ VI tak˝e kierowa∏ si´ ideami “post´pu”. Przypomnijcie sobie przekaz z dnia 1 sierpnia 1976
r. który doszed∏ nas za poÊrednictwem francuski Jannette, opublikowany razem z innymi wyjàtkami z
pamfletem pt. “Parce Domine”, a i póêniej, bo w m-cu wrzeÊniu tego˝ roku: “Papie˝ otworzy∏ drzwi wszystkiemu, co teraz si´ dzieje, lecz p∏acze on z tego powodu krwawymi ∏zami”.
Sobór wypad∏ mu spod kontroli. Sta∏o si´ to ju˝ wtedy, gdy zmar∏ Jan XXIII.
Naturalnie, my, demony byliÊmy w tym mocno zaanga-˝owani. StaraliÊmy si´ wsz´dzie osiàgnàç
148
korzyÊç. Rzecz jasna, ˝e zrobiliÊmy wszystko, co by∏o w naszej mocy, a˝eby ten kran nie móg∏ byç
zakr´cony, by zatrzymaç bieg zdarzeƒ.
Oto dlaczego sà wÊród was waÊnie, które sà niezwykle katastroficzne i straszne, które tylko diabe∏ móg∏
wymyÊliç.
Jego zaufani mówili: “Byç mo˝e, ma on arterioskleroz´, lub coÊ w tym rodzaju, i dlatego nie jest dobrze
Êwiadomy tego, co mówi”.
Ci zaufani mówili jeden do drugiego: Ostatecznie nie trzeba tego ujawniaç. Rzeczy tak daleko si´
posun´∏y, ˝e wszystko zesz∏o z drogi i tak poplàta∏o, ˝e nie sposób wyjàç nogi z buta” (*).
/*/ Kluczem do tajemnicy jest tutaj: “Gdy˝ dni te, to dni odp∏aty, aby si´ wype∏ni∏o wszystko, co jest
napisane” (¸uk. 21: 22). A co jest napisane w Pismach, zaznaczy∏ Êw. Pawe∏: “Albowiem moc tajemna
nieprawoÊci ju˝ dzia∏a” (Do Tesaloniczan 2, 7) – mianowicie w KoÊciele.
E: W imi´ …
B: Potem przyszed∏ Pawe∏ VI, inteligentny i utalentowany. Ale czy móg∏ on przyhamowaç to, co jego
poprzednik wprawi∏ w ruch, czy móg∏ to cofnàç” Nie wiedzia∏ on o tym, co rzek∏ na ∏o˝u Êmierci Jan XXIII.
Póêniej dowiedzia∏ si´ o tym, lecz by∏o za póêno. W ka˝dym razie nie zajà∏ si´ nale˝ycie tym ku swojemu w∏asnemu nieszcz´Êciu. Poczyni∏ on nawet niektóre kroki, które zwi´kszy∏y jeszcze nieszcz´Êcie.
Jego pontyfikat trwa∏ bez ma∏a czternaÊcie lat i owe czternaÊcie lat by∏o dla niego zawodem i
rozczarowaniem. Zorjentowa∏ si´ wszak˝e bardzo szybko, co wniós∏ Sobór, destrukcyjny z natury, by∏o
jednak za póêno. Up∏ynà∏ d∏ugi czas – wiele lat – gdy zrozumia∏ poniewczasie b∏´dy, które pope∏ni∏, ale
by∏o za póêno. Teraz zaÊ kroczy on strasznà drogà; jak inne demony wczeÊniej ode mnie musia∏y o tym
powiedzieç, i nie mo˝e on ju˝ nic wi´cej zdzia∏aç w chaotycznej sytuacji tego czasu.
Ludzie zawsze mówià: To jest Duch Âwi´ty, to niezawodnie musi pochodziç od Ducha Âwi´tego /*/.
Kiedy, na przyk∏ad. fa∏szywy Papie˝ przyjmuje dyplomatów i wszelkiego rodzaju polityków, tak jak mu
si´ podoba i jak to dogadza kardyna∏om, wtedy Êwiat, lub przynajmniej ci którzy ufajà Papie˝owi,
powiadajà znów: To z natchnienia Ducha Âwi´tego. Wi´kszoÊç ludzi jednakowo˝ nie zdaje sobie z tego
sprawy, ˝e Duch Âwi´ty nie ma z tym nic wspólnego. Ale nie chcemy o tym mówiç.
E: Nie chcecie o tym mówiç” Czy nie powiedzieliÊcie wszystkiego, Belzebubie, co mieliÊcie do
powiedzenia” Czy Duch Âwi´ty kierowa∏ Soborem, czy nie”
B: Z poczàtku Duch Âwi´ty kierowa∏ Soborem przez pewien czas, lecz w owym okresie nie zawsze (**).
/*/ By rozeznaç si´ w tych wszystkich rzeczach, o tyle o ile jest to mo˝liwe, poleca si´ przeczytaç ksi´˝k´
Wielebnego Fr. Ralfa Wiltgena, dyrektora niezale˝mego oÊrodka prasowego w Rzymie, która opisuje ca∏y
Sobór: “Le Rhin se jette dans le Tibre – Le Concile Inconnu” (Ren wpada do Tybru – Sobór Nieznany).
Francuskie wydanie tej ksià˝ki ukaza∏o si´ w roku 1973; angielski orygina∏, który posiada nawet
imprimatur, by∏ opublikowany ju˝ w roku 1967.
Anomalie tekstów soborowych dopuÊci∏y, ˝e zdrada wdar∏a si´ do KoÊcio∏a, odkàd mianowicie zacz´to
si´ pos∏ugiwaç tymi tekstami. A czego nie zrobili wrogowie, tego dokonali naiwni (Pamflet “Le Pouvoir
occulte a l assaut de l Eglise”, opublikowany w roku 1975).
a(. By∏oby dla nas bardzo zdumiewiajàcym, gdyby teksty zatwierdzone przerz Ojców Soboru by∏y
dzie∏em Ducha Âwi´tego. PisaliÊmy na poczàtku 1975 r. (dwa i pó∏ roku przed rzeczonym i objawieniami): “Gdy prawnik zabierze si´ uwa˝nie do przejrzenia tekstu Konstytucji o Âwi´tej Liturgii, natenczas
znajduje (wykrywa) w niej brak Êcis∏oÊci oraz sprzecznoÊci, tak i˝ s∏usznie i automatycznie musi stawiaç
pytania, by wyszukaç (wyÊledziç), co mo˝e byç przyczynà tych˝e anomali”. I dlatego wywnioskowaliÊmy
skutkiem tych poczynaƒ istnienie koÊcielnej konspiracji (kardyna∏ów, zdrajców i nielojalnch prze∏o˝onych
w samym ∏onie Soboru,).
b). Ale nie znaczy to zupe∏nie, i˝ Duch Âwi´ty nie by∏ tam, chocia˝by nie dla jakiejÊ innej przyczyny,
jak tylko ta, ˝e Bóg jest wsz´dzie obecny przes Swà wszechobecnoÊç. Lecz zamiast graç pozytywnà i
wewn´trznie inspirujàcà rol´ (w ÊciÊle biblijnym sensie), jaka zawsze powinna byç Jego udzia∏em, musia∏
On zadowoliç si´, respektujàc wolnoÊç ludzkiej woli, zewn´trznà rolà obroƒcy przed pope∏nianiem zbyt
powa˝nych b∏´dów.
149
Ten dwojaki aspekt rzeczy mo˝na jasno spostrzec na dwóch typowych przyk∏adach: NOTA PRAEVIA
Papie˝a Paw∏a VI, by poprawiç dogmatycznà Konstytucj´ o KoÊciele; pierwsze dwa paragrafy Deklaracji
o WolnoÊci Religijnej, by poprawiç reszt´ tego dokumentu.
W obydwu tych przypadkach Duch Âwi´ty pos∏uguje si´ Papie˝em, a˝eby zrównowa˝yç niebezpieczeƒstwa pism soborowych.
ÂWIADECTWO ANIO¸ÓW
(Wst´pne modlitwy: Litanje do Âwi´tych - na które reagujà demony - egzorcyzm Leona XIII
(odmówiony po niemiecku przez wszystkich obecnych).
E. Rozkazuj´ ci, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy, Maryji, w imi´ Ojca,
Syna i Ducha Âwi´tego, w imi´ Niepokalanego Serca Maryji, w Imi´ Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego, w imi´
Niepokalanego Serca Maryji, której Êwi´to dziÊ obchodzimy…
B: Musicie wykonywaç wszelkie akty Wiary, Nadziei i Mi∏oÊci, a tak˝e akty Skruchy. Musicie si´ modliç. Nie… Nie chcemy o tym mówiç.
E: W imi´ … mów prawd´, i nic tylko prawd´. Mów, w imi´…
B: Nie mamy ˝yczenia o tym rozprawiaç. Nie musimy o tym mówiç.
Lucyfer nie chce, abyÊmy o tym mówili. Lucyfer nie chce, byÊmy mówili o tym, czego Ona (pokazuje w
gór´) ˝yczy Sobie.
E: Wszelako Przeb∏ogos∏awiona Dziewica ˝yczy Sobie…
B: Lecz Lucyfer nienawidzi Jej, Wielkiej Pani, tam w Górze (pokazuje w gór´).
Zawsze wpada we wÊciek∏y gniew, ilekroç Wielka Pani osiàga to, czego pragnie i co Sobie umyÊli∏a w
Swojej Ukoronowanej G∏owie.
E: Powiedz prawd´, w imi´…
B: Ona (pokazuje w gór´) jest tam. OczywiÊcie korzysta Ona dziÊ znów ze Swego wysokiego autorytetu; jest tak dlatego, poniewa˝ dziÊ jest Âwi´to Niepokalanego Serca /*/.
/*/. “DziÊ”, to znaczy 18 Lipca. Na przekór oÊwiadczeniom, które mo˝na wyczytaç w innych egzorcyzmach, jest rzeczà oczywistà, ˝e Niebo, które przymusza demony, ˝eby tu mówi∏y, nie ignoruje nowego
kalendarza liturgicznego, który przeniós∏ Âwi´to Niepokalanego Serca MaryJi - dawniej obchodzono je 22
Sierpnia.
E: Czy Przeb∏ogos∏awiona Dziewica jest tam”
B: A jak˝e jest, tam! Ona niemal˝e mia˝d˝y mnie. Ona dos∏ownie kruszy mnie, Belzebuba.
Gdybym by∏ rozpozna∏ Jà . W owym momencie - Ona jeszcze nie istnia∏a, jednak zosta∏a nam
pokazana… jako Ta, która mia∏a byç.
E: W imi´ Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy powiedz prawd´, i nic tylko prawd´; nic te˝ nie mów oprócz
tego, co ˝yczy Sobie NajÊwi´tsza Dziewica.
B: Zosta∏a Ona nam ukazana… jako majàca przyjÊç pewnego dnia, jako wielka Wspó∏odkupicielka…
Wielka … Wielka Pani.
E: By∏oby˝ to tak ˝e pokazano wam Jej Niepokalane Pocz´cie”
B: W naszej majestatycznej, anielskiej wspania∏oÊci uwa˝aliÊmy si´ za wznioÊlejszych od Niej… i o tyle
wy˝szych, ˝e nie byliÊmy sk∏onni dopuÊciç do siebie myÊli, i˝ jedna wyjàtkowa, niewiasta jest wy˝sza od
nas.
To tak˝e by∏o silnym motywem, który zawa˝y∏ na naszym upadku, podczas którego zostaliÊmy stràceni
w dó∏ (pokazuje w dó∏).
E: Mów, co Przeb∏ogos∏awiona Dziewica ci nakazuje…
B: Z ka˝dym dniem stawaliÊmy si´ coraz wi´cej ponurymi. Musz´ wyjaÊniç, ˝e w wiecznoÊci nie liczy
si´ dni, lecz mówiàc obrazowo i wed∏ug waszych miar, ka˝dego dnia stawaliÊmy si´ coraz wi´cej pos´pni,
coraz mniej majestatyczni, tak bardzo ˝e ów Micha∏ (Archanio∏) , który przedtem by∏ jeszcze ma∏ym ,
niewiele znaczàcym Anio∏em …
Ach! Micha∏, Micha∏ (na dzwi´k tego˝ imienia) stajemy si´ wÊciekli - ów Micha∏, który poprzednio by∏
ma∏ym, niewiele znaczàcym anio∏em, mo˝e teraz sprawowaç nad nami tak wielkà w∏adz´ tak i˝ niemal
Êciera nas w py∏.
Prawie wszystko, coÊmy stracili, przypad∏o w udziale Micha∏owi.
150
E: Czy Êw. Micha∏ Archanio∏ jest obecnie najwi´kszym z anio∏ów”
B: Niestety tak, od owego czasu.
E: Czy zajà∏ On w Niebie wasze miejsca i miejsce Lucyfera”
B: By∏o koniecznym, by On tam w Górze (pokazuje w gór´) przyzna∏ mu tak przewznios∏y stopieƒ,
a˝eby móg∏ wykonywaç swà anielskà w∏adz´ nad Êwiatem, jak On tam w Górze (znowu pokazuje do góry)
tego Sobie ˝yczy i ˝àda.
E: W imi´… powiedz prawd´. Czy macie mówiç o Sakramentach”
B: Powinienem, lecz Lucyfer nie zgadza si´. Nie musz´ mówiç.
E: Ej˝e! Mów, czego ˝yczy Sobie B∏ogos∏awiona Dziewica.
B: Lucyfer zel˝y mnie. Lepiej dla mnie trzymaç j´zyk za z´bami.
E: Co ka˝e B∏ogos∏awiona Dziewica”
B: Ona (pokazuje do góry)… Bardzo nie lubimy s∏yszeç, co ˝yczy Sobie i mówi B∏ogos∏awiona Dziewica.
Prócz tego Ona zawsze chce za wiele. Ona stale czegoÊ chce. Niech˝e Ona zostanie Sobie, tam w Górze,
Ona, Wielka Pani, odkàd my musimy zostawaç nisko w dole.
Niech zostanie Sobie tam, gdzie jest. Niechaj przestanie ciàgle przychodziç i wyk∏ócaç si´ z nami, i
narzucaç nam Swojà wol´.
E: Lecz demony tak˝e sà na tym Êwiecie.
B: Masz s∏usznoÊç, lecz dzi´ki temu wszystkiemu i pomimo tego wszystkiego mamy paskudne miejsce
w dole.
E: Jest to dla nas arcyprzekl´tà rzeczà …
WolelibyÊmy o tym raczej nie rozpowiadaç. To, czego Owa Niewiasta, tam w Górze (pokazuje do góry)
˝yczy Sobie, nie jest naszà dziedzinà, nie jest naszà sprawà. Ona nie powinna przychodziç, by niweczyç
nasze plany.
E: Bàdê spokojny o te rzeczy, o których nie musisz mówiç. Mów tylko to, czego Ona sobie ˝yczy i nic
poza tym.
W imi´ …
B: Ona zawsze ma te koÊcielne pomys∏y … Ledwo Êmiem to g∏oÊno powiedzieç: skoƒczy si´ na tym, ˝e
przywo∏asz nas z powrotem do pos∏uchu za pomocà wody Êwi´conej i b∏ogos∏awieƒstw.
E: Masz ca∏kowità racj´, ˝e pos∏u˝ymy si´ wodà Êwi´conà i b∏ogos∏awieƒstwami.
Mów, w imi´ …
B: Ona powiada …˝e jest to ostatnià kroplà dla nas: Ona mówi, ˝e powinniÊcie najpierw ukl´knàç na
kolana i powiedzieç trzy razy: “Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty” a nast´pnie odmówiç ró˝aniec “Bolesnà czàstk´
ró˝aƒca”.
Lecz my mówimy, ˝e nie powinniÊcie si´ modliç; im wi´cej b´dziecie si´ modliç, tym wi´cej b´dziemy
przeciwko wam walczyç. B´dziecie mieç najpi´kniejsze ˝ycie, o ile nie b´dziecie si´ modliç, o ile z drugiej
strony, b´dziecie czyniç swojà wol´.
E: Nie chcemy najpi´kniejszego ˝ycia; chcemy raczej czyniç wol´ Bo˝à.
B: A przecie˝ b´dziecie jedynie przeÊladowani, b´dà was spotyka∏y niepowodzenia.
(Obecni odmawiajà ˝àdane modlitwy: “Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty” … i zaraz potem ró˝aniec.)
B: Mo˝emy ∏atwo obyç si´ bez owego “ Ró˝aƒca ¸ez “. Aktualnie krwawe ∏zy by∏y by lepsze od “¸ez” ;
lecz macie w∏aÊnie rzec: “¸zy”.
E: Azali˝ nie by∏oby lepiej dla nas mówiç: “Dla ∏ez i krwawych ∏ez””
B: (wrzeszczy) … (zwrócony ku kap∏anowi): Czy nie mo˝esz zdjàç tych twoich ∏ap” Nie chcemy jakichÊ
tam konse-krowanych ∏ap! … i ˝adnych ró˝! .(ró˝aniec).
ÂWI¢TE DUSZE CZYÂCOWE I ODPUSTY.
E: W imi´ Przeb∏ogos∏awionej Dziewicy Maryji w imi´ wszystkich Âwi´tych, oraz w imi´ wszystkich
Anio∏ów, Êwi´tych przyzywamy …
B: Dusze czyÊcowe tak˝e mogà si´ modliç. JeÊli nie sà one w mo˝noÊci ju˝ czyniç czegoÊ dobrego,to
niemniej mogà si´ modliç. Mogà one nieÊmia∏o wypraszaç coÊ dla KoÊcio∏a.
I je˝eli wzywacie je w tym celu, muszà one to robiç, i robià to. Wiedzà one, o co idzie gra. Wiedzà one
du˝o o tym, przede wszystkim zaÊ te, które znajdujà si´ w wy˝szych rejonach czyÊca.
151
E: To znaczy, w czyÊcu chcà pomagaç nam i modliç si´ za KoÊció∏”
B: Te, które przebywajà ni˝ej, gdzie my mo˝emy je jeszcze oglàdaç, gdy˝ jest wiele stopni, jeÊli chcecie
- majà ma∏o zdolnoÊci; sà najni˝ej, wiod∏y nikczemny ˝ywot i dopuÊci∏y si´ wielu grzechów; czasami nawet
nie wiedzà, czy sà w piekle, czy zosta∏y zbawione. /*/
/*/ Belzebub chcia∏by wyszydziç Modlitwy Âwi´tych Dusz.
My mo˝emy jeszcze wiedzieç, co im si´ przytrafia, tym, które znajdujà si´ na samym dnie. Znajdujà si´
one w tym, co nazywa si´ Ni˝szym Jeziorem.
E: Lecz wyjdà z niego”.
B: Jedynie tylko za cen´ niewyobra˝alnej iloÊci modlitw i ofiar. … Wiele z nich pozostawaç tam b´dzie
do koƒca Êwiata, i to im wystarczy … bo zwa˝ywszy wszystko, b∏ogos∏awià one Boga w ca∏kowitym poddaniu si´ Mu, ˝e pos∏a∏ je tam na dó∏. Jest to jak moglibyÊcie rzec, rejon graniczny pomi´dzty Piek∏em a
CzyÊcem.
E: Ale jest jeszcze CzyÊciec”
B: CzyÊciec istnieje mimo to. Lecz tam (tj. w owym rejonie granicznym – przyp. t∏umacza) przede
wszystkim znajdujà si´ te dusze, które zas∏u˝y∏y sobie na Piek∏o, lecz które dzi´ki, mnogim ofiarom ludzi,
które ofiarujà si´ za nie, zosta∏y zbawione w ostatnim momencie (**).
Nie lubimy o tym opowiadaç. Nie powinniÊcie modliç si´ za dusze w CzyÊcu. Nie lubimy tego. Ci w
Niebie (wskazuje do góry) mówià – Judasz musia∏ ju˝ o tym mówiç dnia 31 Paêdziernika 1976 roku – ˝e
dusze w CzyÊcu sà teraz strasznie zawiedzione, przez to, co zosta∏o zrobione /***/.
(**) Dusze w CzyÊcu znajà wyrok, jaki na nich cià˝y. Niemniej jednak by∏oby mo˝liwym, ˝e, byç mo˝e,
w ni˝szych rejonach CzyÊca majà one do tego stopnia zaciemniony umys∏, co wyjaÊnia (t∏umaczy)
twierdzenie Belzebuba, który wszak˝e natychmiast si´ poprawia w swojej dalszej wypowiedzi:
“B∏ogos∏awià one Boga w ca∏kowitym poddaniu si´ Mu, ˝e pos∏a∏ je tam na dó∏”.
/***/ Ofiary drugich, którzy przyznajà tym zbawionym duszom uwolnienie, sà ich “Tak”, by wyÊwiadczyç im akt mi∏oÊci Boga.
Ale niech cierpià. Niech ∏aknà, jak ∏aknà. Musimy to zrobiç. Nie macie d∏u˝ej potrzeby zyskiwaç
odpustów, które przyzna-wa∏ KoÊció∏, gdyÊcie si´ modlili. My musimy cierpieç nader okropnie w Piekle.
E: W imi´… zapytuj´ ci´: czy mo˝na jeszcze zyskiwaç odpust TOTIES QUOTIES /*/ w dniu Wszystkich
Âwi´tych oraz w dniu Zadusznym”
B: Co jeden Papie˝ ustanowi∏, tego drugi nie mo˝e znieÊç tak po prostu wed∏ug swego widzimisi´; tak
jak wy pozbywacie si´ starego obuwia tylko dlatego, ˝e jest ono brudne lub przesta∏o wam si´ podobaç.
E: Mów prawd´, i nic tylko prawd´. W imi´…
B: Gdy dajecie komuÊ prezent, bardzo kosztowny prezent… nie lubimy o tym mówiç… Odpusty sà
takimi w∏aÊnie prezentami o niewyobra˝alnie wielkiej wartoÊci, nieporów-nywalnymi skarbami dla biednych dusz w CzyÊcu, sà one dla nich niezrównanymi skarbami (**).
/*/ Odpust TOTIES QUOTIES przyznaje zmar∏emu odpust zupe∏ny (tj, ca∏kowite darowanie kary za
grzechy – przyp. t∏umacza) tyle razy ile razy w tych dwóch dniach – w dniu Wszystkich Swi´tych oraz w
dniu Zadusznym – nawiedzi si´ KoÊció∏ lub cmentarz i odmówi si´ za zmar∏ego przepisane modlitwy.
(**) WÊród tych skarbów, jakie mo˝na uzyskaç dla dusz w CzyÊcu, sà ∏aski p∏ynàce z szeÊciu Mszy
Âwi´tych, które odnoszà si´ do m´ki Pana Naszego, Jezusa Chrystusa, Naszego Odkupiciela i Zbawiciela.
Odprawienie za kogoÊ ze zmar∏ych tylu˝ Mszy Âwi´tych przyznaje mu te ∏aski.
Gdy daje si´ komuÊ wielki prezent, który niezwykle mu si´ podoba, sprawia mu si´ tym samym wielkà
radoÊç, która niepomiernie raduje jego umys∏, i stàd zyskuje on na dobrym samopoczuciu; wówczas dawca
nie mo˝e przyjÊç i powiedzieç: “OÊwiadczam, i˝ pope∏ni∏em b∏àd dajàc ci ten dar. Ju˝eÊ si´ nim dosyç
nacieszy∏. Teraz musisz mi go zwróciç…” Tak nie uchodzi. Bo wówczas obdarowany rzek∏by: “Nie ˝artuj.
Czy wyobra˝asz sobie, ˝e oddam ci z powrotem dar, który mi da∏eÊ” “ Musia∏by on powiedzieç:” Lata ju˝
min´∏y: wi´cej ni˝ dziesi´ç, nim mi go da∏eÊ. Mam go i ju˝. Nie mo˝esz mnie za to pozwaç przed sàd.
PowinieneÊ by∏ o tym wczeÊniej pomyÊleç, zanim mi go da∏eÊ”.
Tak jest i z odpustami. Ci, tam w Górze, zmuszajà mnie, abym powiedzia∏, ˝e odpusty, które ustanowi∏
jeden Papie˝, nie mogà byç tak po prostu zniesione przez drugiego. Dla przyk∏adu, skoro pod westch-
152
nieniami: “S∏odki Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie” lub “NajÊwi´tsze Serce Jezusa, spraw,
abym Ci´ kocha∏ coraz wi´cej”, znajdujà si´ s∏owa “sto dni” lub “trzysta dni”, czy te˝ “siedem lat”, lub
coÊ w tym rodzaju, to nie ma wystarczajàcego powodu dla Papie˝a, a˝eby anulowa∏ te odpusty.
Ale ˝eby si´ nie rozwodziç, powiem pokrótce, i˝ tego nie wymyÊli∏ i nie zarzàdzi∏ w ten sposób sam
Papie˝. To czego chcieli (kardyna∏owie oddani z∏u), to znieÊç zupe∏nie wszystko. Mówiono bowiem:
“Ludzie nie rozumiejà - tych 300-tu dniowych, 7-mio letnich ca∏kowitych odpustów … MyÊlà, ˝e CzyÊciec
skraca si´ o 300 dni lub tym podobne…./*/
/*/ Jest faktem, ˝e nie mówi si´ ju˝ d∏u˝ej w KoÊciele o odpustach. Konsekwentnie te˝ praktyka
mówienia o modli-twach odpustowych wysz∏a z u˝ycia.
To mog∏o by byç przedmiotem kazaƒ, by wyjaÊniç, ˝e te 300-tu dniowe odpusty sà koÊcielnymi karami
wedle staro-dawnych zwyczajów. Liczba dni odpowiada czasowi, podczas którego musiano zadoÊçuczyniç
za wielkie grzechy, w czasie którego wielkim grzesznikom nie by∏o wolno wejÊç do Âwiàtyni, lecz jedynie
pozostwaç przy drzwiach. Pokuta, którà zwykli byli wtenczas czyniç, jest cierpieniem, które cierpieç
musieli, i to jest tym, co przedstawiajà odpusty.
Musimy nadto dodaç i to: te odpusty 300-tu dniowe lub 7-mio letnie by∏y mimo to czymÊ bardzo ma∏ym
w porównaniu z tym, co grzesznik zwykle musia∏ wycierpieç przechodzàc przez koÊcielne kary. By∏o to
wi´c bezmiernym darem dla dusz w CzyÊcu b´dàcych, a tak˝e dla ludzi.
B: Wszystkie odpusty sà bezcennym darem. jednak˝e to, co zosta∏o zwiàzane przez jednego poprzedniego Papie˝a, tego nie mo˝e rozwiàzaç inny, chyba ˝e powzià∏ wczeÊniej intencj´ zrobienia tego. /*/
Aczkolwiek by∏ on w to zaanga˝owany, to jednak nie by∏ on w tym jedynym, poniewa˝ i drudzy byli w
to tak˝e zaanga˝owani. Nie by∏ on w to wciàgni´ty, jak inni; rzeczy zosta∏y wynegocjowane i wymanipulowane, tak i˝ dusze w CzyÊcu nie otrzymujà ju˝ d∏u˝ej dobrodziejstw tego rodzaju modlitw.
/*/ To jest dok∏adnie tym samym, o czym ˝eÊmy pisali w broszurce i ulotce o Nowej Mszy, która ukaza∏a
si´ w Lutym 1975 r.: “Ojciec Âwi´ty ˝adnà miarà nie wyraziwszy jasno swej intencji zniesienia Rytua∏u
Mszy Êw. Piusa V, który nadal pozosta∏ w mocy, dopuÊci∏, i˝ mo˝na nim si´ swobodnie pos∏ugiwaç, o ile
jakiÊ kap∏an tego pragnie. Zabraniaç mu tego w imi´ pos∏uszeƒstwa jest naruszeniem zaufania i pogwa∏ceniem sumienia. To jest rozstrzygajàcym przypadkiem, gdzie odmowa pos∏uszeƒstwa spaczonej w∏adzy
biskupiej, o czym mówi∏y ju˝ gdzie indziej demony, jest Êwi´tym obowiàzkiem. Jest prawdà, ˝e to wymaga du˝ej odwagi…
E: Czy ta sama rzecz dotyczy równie˝ Mszy Êw. Piiusa V “
B: Ach! … Nie wracajmy ju˝ do Mszy Êw. Piusa V.
E: W imi´ … powiedz prawd´, i nic tylko prawd´.
B: Ach! Jak my musimy mówiç zawsze prawd´, i tylko prawd´. To licha historia, od której chcielibyÊmy
si´ uwolniç. Stale upieracie si´ przy tym, ˝eby powracaç do prawdy i do owego przyk∏adu.
E: Jezus powiedzia∏: “Jam jest Prawda i ˚ycie” (Jan 14, 6) Chcemy prawdy i tego, co mówi Jezus i
Przeb∏ogos∏awiona Dziewica. W Ich imieniu tedy powiedz prawd´, i tylko prawd´.
SAKRAMENTY
B: Sakramenty … to jest dok∏adnie tym, o czym nie mamy ochoty mówiç. Jest to przedmiot, którym
wolelibyÊmy si´ nie zajmowaç. Rzeczy obecnie idà, jak idà.
E: W imi´ … mów tylko to, czego ˝yczy Sobie Przeb∏o-gos∏awiona Dziewica.
B: Czy musimy teraz o tym mówiç” Niech rzeczy idà, jak idà. Nie m˝ecie niczego zrobiç, a˝eby je
zmieniaç.
E: To zale˝y. Czego ˝yczy sobie B∏ogos∏awiona Dziewica. Mów prawd´, i nic tylko prawd´, w imi´ …
B: Lepiej zrobilibyÊcie, gdybyÊcie pozostali w domu. Czego chcecie”
E: Chcemy wykonywaç wol´ Bo˝à. Powiedz nam zatem to, czego ˝yczy Sobie Przeb∏ogos∏awiona
Dziewica, a˝ebyÊ nam oznajmi∏ o Sakramentach.
SAKRAMENT POKUTY
B: Sakrament pokuty to jest coÊ. Owe kolektywne rozgrzeszenia, owe pokutne ceremonie nie pochodzà
wprost od Papie˝a. Ani on te˝ powiedzia∏, ˝e zast´pujà one prawdziwà spowiedê. Jest to nasz wymys∏.
153
Bez prawdziwej spowiedzi ludzie zatracajà wszelkie moralne sumienie. Skutkiem tego grzeszà coraz
wi´cej. MyÊlà oni: “Je˝eli nie b´dzie trzeba zginaç kolan w czasie spowiedzi przed jakimÊ zwyczajnym
starym cz∏owiekiem, je˝eli nie b´dzie obowiàzku opowiadaç mu o swoich sprawach … ˝ycie b´dzie
∏atwiejsze. Wtedy b´dzie o wiele ∏atwiej pozwalaç sobie na niektóre g∏upstewka, czy te˝ ca∏owanie
zam´˝nych osób. Nie trzeba b´dzie te˝ d∏u˝ej opowiadaç o tym jakieÊ “wronie”. Oni, tam w Górze, nie
lubià kiedy u˝ywa si´ s∏owa “wrona”. Ale dla nas, w tej sytuacji, nie jest to bez znaczenia.
Ludzie myÊlà tak˝e: “Teraz nie b´dzie trzeba kl´kaç pokornie i spowiadaç si´. Mawiajà: Zrobi∏em to, i
znowu zrobi∏em, i w dalszym ciàgu ˝yj´ z kobietà, która jest zam´˝na” MyÊlà po prostu: “DziÊ jest to dozwolone”. Sami kap∏ani mówià, ˝e je˝eli tylko ucz´szcza si´ do spowiedzi i p∏aci ofiary na koÊció∏, to wszystko zostaje darowane. Po co zatem nak∏ada si´ na nas te olbrzymie pokuty i wymaga si´, by je wykonaç,
Je˝eli tylko ucz´szcza si´ do spowiedzi, to wszystko zostaje darowane. Po co zatem nak∏ada si´ na nas te
olbrzymie pokuty i wymaga si´ od nas tych wielkich aktów pokory” Teraz mo˝na grzeszyç bardziej ∏atwo.
Kl´kajmy, jak si´ podoba. Tym, w Górze, co sà przed nami, albo te˝ tym w dole, co sà za nami, i wolno
nam rozgrzeszaç ich w ceremoniach penitencjarnych wedle naszego sàdu o grzechach. Kap∏an który
powiada, ˝e ceremonie penitencjalne zast´pujà dziÊ spowiedê, sprawia ˝e, dzieje si´ to, co si´ dzieje. A
nast´pnie wierzycie, ˝e ludzie w tych praktykach penitencjarnych robià to, co powinni, by odprawiç
prawdziwà spowiedê. Ach! WolelibyÊmy o tym nie mówiç.
E: Modlitwa, rachunek sumienia, mocne postanowienie poprawy, wyznanie grzechów i zadoÊçuczynienie - zali to masz na myÊli”.
B: Pokuta: nie trzeba tylko jà wykonywaç, lecz nadto potrzebne jest równie˝ zadoÊçuczynienie, ˝eby si´
pokaraç stosownie do swoich grzechów. Gdyby ludzie tak post´powali, to mogliby zyskaç przez to wiele,
wiele odpustów. Wtedy mo˝na by im przyznawaç owe 300-tu dniowe, czy 7-mio letnie, czy jakiekolwiek
bàdê inne odpusty, tak jak zosta∏y one ustanowione przez Papie˝a. Sà one nadal wa˝ne, a˝ do dnia
dzisiejszego. Ludzie jednak o tym nie wiedzà. Nale˝a∏oby im to oznajmiç z wysokoÊci kazalnic.
E: W Imi´ Ojca … mów dalej to, czego ˝yczy sobie B∏ogos∏awiona Dziewica.
B: Ona (pokazuje do góry) powiada, ˝e praktyki penitencjalne nigdy nie zastàpià spowiedzi. Ju˝eÊmy
o tym musieli wam obszernie powiedzieç. Nigdy one nie zastàpià spowiedzi – daleko im do tego. Trzeba
przywróciç prawdziwà, ca∏kowicie szczerà spowiedê. Musi ona na nowo odzyskaç s∏usznie przynale˝ne jej
miejsce. Trzeba o tym g∏osiç z wysokoÊci kazalnic.
E: W imi´ … mów prawd´, jak musisz, jak ˝yczy tego Sobie B∏ogos∏awiona Dziewica. Mów, co masz do
powiedzenia o spowiedzi.
B: Ludzie powinni staranniej przygotowywaç si´ do spowiedzi. Nie by∏oby wcale za wiele, gdyby
poÊwi´cali na ten cel jednà godzin´. Je˝eli idzie o spowiedê, to my, demony, jesteÊmy pod tym wzgl´dem
wielce obeznani. Znamy si´ na tym. Kusimy ludzi na wszystkie sposoby. Zabiegamy o to, aby nie byli
prawdziwie skruszeni.
Je˝eli nam si´ to nie udaje, to wówczas przychodzimy zazwyczaj w trójk´ demonów /*/ aby wywrzeç
nacisk na cz∏owieka, tak aby nie mia∏ on woli poprawienia si´. Co do wielu ludzi widzimy równie˝ i to, ˝e
nie rozpoznajà oni w ogóle swoich grzechów. W tym celu (by tak mianowicie by∏o) zatrudniamy odpowiednie demony.
/*/ Którzy potrafià lepiej dzia∏aç od poprzednich.
Kiedy przesz∏o si´ przez te wszystkie stadia, kiedy penitent dobrze si´ modli∏ do Ducha Âwi´tego, kiedy
uzna∏ swe przewinienia, kiedy zbada∏ swe sumienie i ˝a∏owa∏ za swoje grzechy - ˝al jest jednym z
g∏ównych czynników spowiedzi - wtedy my zaczynamy usilnie pracowaç nad nim, aby os∏abiç jego
postanowienia; co gdy nam si´ uda, otrzymuje on przez to mniej ∏ask. Kiedy cz∏owiek uczyni silne
postanowienie odnoÊnie poprawienia si´ ze swojej g∏ównej wady, otrzymuje on specjalne ∏aski. Wtenczas
wyszukuje sobie kap∏ana, by wyspowiadaç si´ przed nim ze swojej g∏ównej wady. Jest to aktem pokory.
A tam gdzie jest pokora, tam mogà byç specjalne ∏aski, które bez niej nie sà przyznawane. Skoro nie uda∏o
nam si´ pokonaç cz∏owieka, i doprowadzi∏ on do koƒca swoje postanowienie i poszed∏ do spowiedzi,
uczyniwszy silne postanowienie poprawy … wtedy nasy∏amy na niego ostatni rodzaj demonów, tak a˝eby
w ostatniej chwili, w momencie wyznawania swoich grzechów, ogarnà∏ go l´k tak wielki, by wola∏by
raczej je zataiç …nawet gdyby to dotyczy∏o tylko grzechów powszednich.
Bo co do grzechów ci´˝kich jest bezprzecznie fatalnà rzeczà nie wyznawaç ich. Je˝eli ktoÊ naprawd´
Êwiadomie przemilcza swoje ci´˝kie grzechy, to nie mo˝e on uzyskaç stanu ∏aski (uÊwi´cajàcej - przyp.
t∏umacza). Ale nawet jeÊli nie spowiada si´ ze swoich grzechów lekkich, choç zna je, to otrzymuje z tej
154
przyczyny mniej ∏ask. Stàd u takiego cz∏owieka jest najmniejsza sk∏onnoÊç do zmiany ˝ycia, czyli do
poprawy.
Kiedy dochodzimy do tego stadium z pobo˝nymi ludêmi - przytrafia si´ to szczególnie pobo˝nym
osobom, bardzo pobo˝nym osobom - i kiedy penitent, kl´czàc u spowiedzi, wyzna∏ kap∏anowi rzeczywiÊcie
to, co pope∏ni∏, mówiàc wszystko, wedle stanu swojej duszy i sumienia, a nawet dodajàc czasem to i owo,
Bóg wie co, wtedy spowiedê jest dobra.
Mówiàc o dodaniu “Bóg wie co”, mam na myÊli ludzi, którzy oskar˝ajà si´ z win lub grzechów, co do
których nie sà ca∏kowicie pewni, czy je pope∏nili, a mimo to wyznajà je. Je˝eli mówià o nich kap∏anowi,
który cz´sto ˝àda od nich pokory, to czujà si´ przez to bardziej spokojni. Dzi´ki takiej pokorze i takiej
otwartoÊci uzyskujà oni nawet wi´cej dodatkowych ∏ask (chrapie ze z∏oÊci).
Tego rodzaju spowiedê jest dobra, jest ona godna swej nazwy. Wówczas penitent otrzymuje wielkie,
straszne dla nas demonów rozgrzeszenie: EGO TE ABSOLVO. Och! Jak˝e my tego nienawidzimy. Nawet
dziÊ nienawidzimy tego.
(Spokojniejszym nieco tonem) lecz d∏u˝ej nie musimy obawiaç si´ ju˝ tych indywidualnych rozgrzeszeƒ. Teraz ceremonie penitencjalne zastàpi∏y spowiedê, i teraz Sakrament Pokuty nie jest ju˝ tak
bardzo popularny.
Och! Jak˝e znowu zosta∏em przyduszony, by to powiedzieç. Ona tam w Górze (pokazuje do góry) mówi,
i˝ trzeba g∏osiç o tym z wysokoÊci ambon i ˝e Niebo ˝àda przywrócenia prawdziwej spowiedzi.
Ceremonia penitencjarna nie jest spowiedzià. Ceremonia penitencjarna jest zbiorowà manifestacjà,
pewnym pokazem, który daje z∏udzenie, ˝e wszystko zosta∏o przebaczone, darowane, odpuszczone.
(My mówimy) Idê do domu ze spokojnym umys∏em, przyjmij Cia∏o Pana ze spokojnym umys∏em. Macie
spokój w duszach waszych (**). Mo˝ecie byç spokojni.
(**) W rzeczy samej s∏owo “spokój” jest bardziej odpowiednie do tego stanu duszy od s∏owa “pokój”.
Albowiem sztuczny pokój, który pochodzi od demonów, jest z∏udnym spokojem, a nie spokojem duszy.
EGZORCYZM
Dnia 25 Kwietnia 1977 r.
E – Egzorcysta
B – Belzebub
(Poniewa˝ tekst ten ma zwiàzek z przedmiotem Sakramentów, dlatego zosta∏ tutaj w∏àczony)
E: Belzebubie, rozkazujemy ci, w imi´ Jezusa, mów prawd´. Rozkazujemy ci w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego.
B: Ona (pokazuje do góry) zmusza mnie, bym mówi∏ o NajÊwi´tszym Sakramencie i o Pierwszej
Komunii. i˝ jest rzeczà ze wszech miar godnà ubolewania oraz niewyobra˝alnà szkodà dla dziecka, je˝eli
nie idzie ono do Spowiedzi przed swojà Pierwszà Komunià (wzycha smutnie). Trzeba, by przed tak niebywale wielkà i przecennà rzeczà… nie! Nie chcemy o tym mówiç.
E: Mów, w imi´ Jezusa. Wyznaj prawd´, i nic tylko prawd´. W imi´ NajÊwi´tszego Sakramentu
O∏tarza, mów ca∏à prawd´.
B: Przed przyj´ciem tak wielkiego Sakramentu, a najbardziej ju˝ przed przyjÊciem Chrystusa po raz
pierwszy do duszy (dziecka) i po ustanowieniu ∏àcznoÊci mi´dzy Niebem a ludzkà istotà, która zamierza
komunikowaç, Spowiedê jest nieodzownie potrzebna ; spowiedê, która jest ca∏kowita, wa˝na, pe∏na i
zupe∏na (wzdycha boleÊnie). Gdy tego nie ma, wtedy znika szacunek dla Sakramentu, a tym samym dla
Nieba… (s∏owa ledwo wychodzà z ust demona: wra˝enie duszenia si´).
E: Mów, Belzebubie, w imi´ Jezusa.
B: … oraz dla wszystkich Êwi´toÊci. Wszelka pobo˝noÊç i wszelkie powa˝anie rozwiewa si´
najzupe∏niej. Ale co jest bardziej godne ubolewania, to to, ˝e rzecz ta wt∏acza w umys∏ komunikujàcego
dziecka fa∏szywe poj´cie co do Sakramentu O∏tarza, a bardziej ogólnie co do Eucharystii. Takie dzieci
b´dà mia∏y przekonanie, i˝ mogà pope∏niç tak wiele grzechów i wykroczeƒ, jak im si´ tylko podoba, a
mimo to b´dà mog∏y iÊç do Komunii, poniewa˝ jest to im wolno.
E: Mów dalej, w imi´ Jezusa, i nic tylko prawd´.
B: W przypadku, gdy spowiedê jest pomijana przed Komunià Âwi´tà, natenczas opuszczany bywa
równie˝ element niezmiernie wa˝ny: jest nim z∏o, którego w wi´kszoÊci wypadków, a przynajmnniej w
wielu wypadkach nie b´dzie mo˝na naprawiç (wzdycha ci´˝ko).
155
E: Co jeszcze masz do powiedzenia” Mów, w imi´ Przeb∏o-gos∏awionej Dziewicy oraz w imi´ Trójcy
PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego. Mów prawd´. Mów, co masz wyjawiç, i nic tylko prawd´.
B: Ona ka˝e mi powiedzieç, ˝e je˝eli kap∏ani majà tak ma∏o rozumu, i˝ posy∏ajà dziecko do Komunii
Swi´tej, zanim ono si´ wyspowiada∏o, a nawet zanim uzyska∏o poj´cie o grzechu, o jego przebaczeniu oraz
odpuszczeniu, to wówczas nie powinni mu zgo∏a na to pozwoliç. Jest to bowiem brak uszanowania. Nawet
my tam w dole (pokazuje w dó∏) musimy to przyznaç. A dzieciom jednak na to si´ pozwala.
Mówi si´, ˝e dzieci nie pope∏niajà wyst´pków, ˝e sà dobre, ˝e nie wiedzà, co robià, ˝e sà jeszcze
niewinne. Jednak˝e majà one o wiele wi´cej przewinieƒ i grzechów, ni˝ si´ na ogó∏ sàdzi. My tam w dole
(znowu pokazuje w dó∏) mamy tak˝e dzieci, wiele wi´cej dzieci, ni˝ sàdzicie (ryczy).
E: Mów prawd´, Belzebubie, i nic tylko prawd´, w imi´ Pana Jezusa. Mów, co musisz powiedzieç o
dzieciach. Mów, Belzebubie, w imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej: Ojca, Syna i Ducha Âwi´tego. Mów, w imi´
Przenajdro˝szej Krwi. Mów wszystko, co NajÊwi´tsza Dziewica ka˝e ci powiedzieç, i nic tylko prawd´,
ca∏à prawd´. Mów, w imi´ Jezusa.
B: Ona (pokazuje do góry) zmusza mnie, bym powiedzia∏, ˝e wszystkie dzieci, które nie sà nale˝ycie
przygotowane przez swoich kap∏anów i które nie sà zgo∏a pouczone co do przedmiotu spowiedzi, powinny
byç, na Boga! skierowane gdzie indziej, gdzie mog∏ybby otrzymaç tego rodzaju pouczenie… na przyk∏ad,
do innej parafii.
Gdzie nie jest to mo˝liwe, sami rodzicie winni wziàÊç katechizm do ràk i pouczyç swe dzieci, zanim
b´dà one mog∏y przyjàç tak bardzo wielki dar, jakim jest Âwi´ta Eucharystia. W przeciwnym bowiem
razie dziecko nigdy nie b´dzie skierowane na dobrà drog´. Póêniej b´dzie ono mówi∏o: “Do pierwszej
Komunii poszed∏em (posz∏am) ca∏kiem dobrze bez spowiedzi”. Odtàd bardzo wiele dzieci dochodzi do tego
stanu (podnosi g∏os), gdzie… Nie! Nie chc´ wi´cej o tym mówiç. Nie powiem ani s∏owa.
E: W imi´ Jezusa, wyznaj ca∏à prawd´. Mów, co ci rozkazuje powiedzieç B∏ogos∏awiona Dziewica.
B: Wiele dzieci, a przede wszystkim m∏odzie˝y nie dba zgo∏a o to, ˝e przyjmujà NajÊwi´tszy Sakrament
w stanie grzechu Êmiertelnego (wzdycha smutnie).
E: W imi´…
B: Sà liczni “tradycjonaliÊci” tak Êwieccy, jak i duchowni, którzy sà pe∏ni poczucia swojej prawoÊci,
którzy ugrz´êli w pewnym rodzaju neofaryzeizmu. Mówià oni i czasami g∏oszà: “JesteÊmy dobrzy,
jesteÊmy sprawiedliwi, reszta nie jest nic warta. Pójdziemy do Nieba”. Jest to prawie sekciarstwo, gdy˝
sekty g∏oszà to samo. Ci, tam w Górze (pokazuje do góry), nie cierpià tego rodzaju zachowania si´. Nie
mi∏ujà zbyt wielu ludzi tych, którzy sà sprawiedliwi w swoich w∏asnych oczach.
Je˝eli w tej ksià˝ce by∏o koniecznym mówiç o Mszy Êw. Piusa V, to nie znaczy to, a˝eby mówiç, ˝e niektórzy “tradycjonaliÊci” majà si´ wywy˝szaç nad modernistów, jak gdyby byli tylko jedynymi, którzy
wiedzà, jak nale˝y wydawaç s∏uszny sàd, w odpowiedni sposób i z wszystkimi koniecznymi kompetencjami. To nie jest tym, o czym traktuje ta ksià˝ka. Ma ona po prostu na celu wykazaç wszystkie nadu˝ycia
w KoÊciele, jakie dziÊ majà miejsce.
Lecz aby obraz by∏ zupe∏ny, musimy jeszcze dodaç i to: Kap∏ani, którzy mówià: “Lepiej jest dla was
zostaç w domu, ni˝ ucz´szczaç na Msze”, w b∏´dzie.
Je˝eli Msza jest zdegradowana do tego punktu, gdzie sam kap∏an nie wierzy ju˝ d∏u˝ej w s∏owa
Konsekracji i d∏u˝ej nie wymawia s∏ów Konsekracji, tak jak powinny byç one wymawiane, i Hostia nie
jest konsekrowana, to jest prawdà… ˝e ludzi mimo to mogà jeszcze modliç si´ w KoÊciele. Musz´ te˝
powiedzieç: sà oni pozbawieni Chrystusa i pe∏ni ∏ask, lecz pomimo tego nadal sà przywiàzane do tego
niektóre ∏aski. Zw∏aszcza gdy dobry chrzeÊcijanin, pe∏en g∏´bokiej wiary, idzie na Msz´, z intencjà
przyj´cia Chrystusa, wtedy Niebo mimo wszystko jest dostatecznie uczciwe, by nie powiedzieç po prostu:
“Poniewa˝ kap∏an nie robi tych rzeczy, jak nale˝y, nie b´dzie tu ˝adnych ∏ask”. Dlatego te˝ owi ludzie
otrzymujà niektóre ∏aski /*/.
/*/ Te dwa ust´py wymagajà uwa˝nego czytania, aby je w∏aÊciwie zrozumieç. Je˝eli brak intencji
kap∏ana jest dowiedzionym faktem (tzn. bezprzecznym faktem – przyp. t∏umacza). je˝eli wierzàcy wiedzà
o tym na pewno, to wówczas uczestnictwo we Mszy, zw∏aszcza zaÊ komunikowanie, jest fizycznym aktem
ba∏wochwalstwa. Od obydwóch tych rzeczy nale˝y stroniç.
E: Czy owi ludzie spe∏niajà swój obowiàzek wzgl´dem Pana Boga”
B: Je˝eli owi ludzie majà mo˝noÊç uczestniczyç we Mszy Êw. Piusa V, Niebo proferuje to – o jak˝e bardzo! Ale je˝eli nie ma ˝adnej innej mo˝liwoÊci, to wówczas mogà oni iÊç na innà Msz´. Po Mszy Êw. Piusa
V w j. ∏aciƒskim Msza Trydencka (**) w j´zyku miejscowym idzie na drugim miejscu wszak˝e, pod
156
warunkiem ˝e zawiera ona ca∏oÊç s∏ów Mszy Trydenckiej, o tyle o ile jest to mo˝liwe. Nowa Msza idzie
d o p i e r o po tych dwu Mszach. Ale ludzie, je˝eli nie wiedzà o tych rzeczach i sà dobrej wiary,
wype∏niajà swój obowiàzek wzgl´dem Pana Boga, tak dobrze jak daleko si´ga ich intencja.
Z drugiej strony, je˝eli wiedzà dobrze, ˝e o kilometr dalej mogliby uczestniczyç we Mszy Êw. Piusa V,
a mówià sobie: “To dla mnie za daleko, nie pójd´ tam”; i je˝eli ponadto wiedzà o tym dobrze, to wówczas
mamy odmiennà sytuacj´. Wtedy bowiem ponieÊli nieprawdopodobnà szkod´ z powodu swego niedbalstwa. Powinni bowiem iÊç ów kilometr dalej
Czy wiecie (mówi p∏aczliwi, jak daleko my poszlibyÊmy, gdybyÊmy mogli uczestniczyç w tak wielkich
∏askach”! Ach! SzlibyÊmy na kraƒce ziemi, o ile tylko mielibyÊmy jeszcze t´ szans´. Nie chcemy dawaç
przez to do zrozumienia, ˝e inne Msze sà tak samo dobre. Ju˝ dosyç powiedzieliÊmy o Mszy, którà preferujà Ci, tam w Górze (pokazuje do góry).
Musimy ujawniç b∏àd, jaki pope∏nia wielu kap∏anów. Fundamentalnym b∏´dem jest wpajaç ludziom, ˝e
nie muszà chodziç na Nowà Msz´, jako ˝e pochodzi ona od diab∏a, itd. To tak˝e jest wylaniem dziecka
razem z wodà kàpielowà. Jest to przejÊcie do drugiej skrajnoÊci. Nigdy tego rodzaju pot´pienie nie powinno mieç miejsca pod p∏aszczykiem mi∏oÊci bliêniego. W tych okolicznoÊciach moderniÊci, którzy majà
mi∏oÊç bliêniego, sà niekiedy lepsi od tego rodzaju “tradycjonalistów”. JesteÊmy zobowiàzani to
powiedzieç jako cz´Êç tego… i wszystkiego, coÊmy ju˝ wy˝ej powiedzieli o Sakramentach oraz innych
rzeczach…
I trzeba tak˝e powiedzieç, ˝e jest wielu “tradycjonalistów”, którzy sà faryzeuszami. Inaczej moderniÊci b´dà myÊleç, ˝e wszystkich “tradycjonalistów” nale˝y jednakowo potraktowaç, ˝e (wszyscy) “tradycjonaliÊci” sà fanatykami, zbuntowanymi fanatykami, i ˝e nale˝y zwalczaç ich wszystkimi Êrodkami… Teraz
nie chcemy ju˝ wi´cej mówiç (odburkuje).
Lecz nie trzeba wpadaç w ∏atwà podejrzliwoÊç, niekiedy zabarwionà uprzedzeniem. Nigdy nie nale˝y
zak∏adaç braku intencji u kap∏ana. Trzeba to bowiem wydedukowaç ze Êcis∏ych i ostatecznych
wypowiedzi. W przypadku niepewnoÊci w ogóle nie nale˝y uczestniczyç we Mszy.
(**) Sobór Watykaƒski Drugi – Konstytucja o Liturgii: “¸aciƒski j´zyk b´dzie zachowywany we Mszy
¸aciƒskiej”. ¸aciny jako j´zyka powszechnoÊci i jednoÊci jest ∏atwo si´ wyuczyç w bardzo krótkim czasie
dla g∏ównych modlitw – szczególnie tych ze Mszy – które powtarza si´ od czasu do czasu, które zawsze sà
te same. Pami´tajmy, ˝e Msza Trydencka jest jedna i ta sama co Msza Êw. Piusa V.
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy Maryji…
B: Tak to jest: Ci, tam na WysokoÊciach (pokazuje do góry) kochajà wszystkie swe dzieci, nawet je˝eli
one b∏àdzà pod os∏onà pos∏uszeƒstwa. Poniewa˝ nie wiedzà one d∏u˝ej, co robiç. Gdy zatem idà za radà
biskupów i ksi´˝y, wtedy zaledwie b∏àdzà. Je˝eli b´dà b∏àdziç w dobrej wierze to nie b´dà tak surowo
rozliczani, choç te okolicznoÊci sà straszne, straszne!
KAP¸ANI I KOMUNIA NA R¢K¢
E: Co z Komunià na r´k´, o tyle o ile dotyczy to kap∏anów” W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej…
B: Co masz na myÊli przez “Komuni´ na r´k´, o tyle o ile dotyczy to kap∏anów””
E: Czy kap∏ani powinni dawaç ludziom Komuni´ na r´k´, gdy ci o to proszà”
B: W ˝adnym wypadku. Absolutnie nie! Czy sàdzisz, ˝e kap∏an jest kuk∏à w r´kach ludzi” Mówiàc ogólnie musimy dodaç i to: Gdyby kap∏ani udzielali Komunii do ust, tak jak Ci, w Górze (pokazuje do góry)
tego Sobie ˝yczà, to wówczas napotkaliby z poczàtku na sprzeciw, bo my (demony) dolewamy oliwy do
ognia, lecz z up∏ywem czasu mieliby oni wi´cej wiernych w swoich Êwiàtyniach, ani˝eli ma to miejsce
obecnie w tych KoÊcio∏ach gdzie Komunia jest podawana na r´k´, gdzie jest ozi´b∏oÊç.
E: A je˝eli ja, jako kap∏an, pragn´ pomóc swoim kolegom, którzy podajà Komuni´ na r´k´, to co
powinienem zrobiç”
B: Wtedy powinieneÊ… (przerywa raptownie).
E: W imi´… powiedz prawd´, i nic tylko prawd´.
B: Wtedy powinieneÊ powiedzieç takiemu kap∏anowi, któremu zamierzasz pomóc: “Ojcze, wierz´, ˝e
podawanie Komunii do ust jest w∏aÊciwà rzeczà. W ˝adnym wypadku nie mog´ wziàÊç na siebie
odpowiedzialnoÊci za Komuni´ podawanà na r´k´. Mam nadziej´, ˝e zaakceptujesz to. Jest to dla ciebie
podstawowym obowiàzkiem, byÊ podawa∏ Komuni´ do ust, bo wiesz, ˝e przychodzi przez to o wiele wi´cej
b∏ogo-s∏awieƒstw”.
Wsz´dzie sà ludzie, którzy robià wam trudnoÊci. Sprzeciw tak˝e si´ zdarza. Lecz zasadniczo b´dà przed
157
wami uchylaç kapelusza. Tak jest z ludêmi: niekiedy sprzeciwiajà si´ wam i rozgoryczajà was, lecz w g∏´bi
swych serc mówià do siebie: “Mo˝e on jednak ma racj´ mimo wszystko; wie on co trzeba czyniç i idzie swà
drogà mimo wszystkich trudnoÊci; post´puje on wed∏ug swego przekonania; jego sposób wykonywania
tych rzeczy jest prawdopodobnie poprawny”.
Ci, tam w Górze (pokazuje do góry) sà zdania, ˝e ten, kto jeszcze mo˝e, tak czy owak, m u s i , na
mi∏oÊç Boga! udzielaç Komunii do ust; poniewa˝ jest grzechem wiedzieç o tym, a nie robiç tak.
“B∏ogos∏awieni ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Wtedy by∏oby mniej okropnych profanacji
NajÊwi´tszego Sakramentu, ani˝eli ma to teraz miejce .
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej… jak kap∏an ma post´-powaç z najmniejszymi fragmentami
(Hostii)“
B: Najlepszym sposobem post´powania dla kap∏ana by∏oby polaç swe r´ce po Komunii wodà, lub, na
przyk∏ad, gdy podawa∏ on Komuni´ w domu, zanurzyç swe r´ce do szklanki z wodà, którà potem powinien
wypiç do ostatniej kropli. Zyska przez to wi´cej powa˝ania. Czyni si´ to jeszcze tu i ówdzie. Ale teraz nie
chcemy ju˝ nic wi´cej mówiç.
SAKRAMENT CHRZTU ODPOWIEDZIALNOÂÇ RODZICÓW CHRZESNYCH
E: W imi´… mów prawd´, i tylko to, czego ˝yczy Sobie B∏ogos∏awiona Dziewica.
B: Chrzest. Chrzest…
E: Chrzest”!
B: Ona rozkaza∏a: Chrzest… Czy rozumiecie” Nieoczekiwanie Ona (pokazuje do góry) rozkaza∏a:
Chrzest… lecz poza tym Ona zawsze daje rozkazy. Niech Ona stàd odejdzie na siedem Swoich ob∏oków.
JesteÊmy zmuszeni skr´caç si´ tam w dole od ∏ez (pokazuje w dó∏).
E: W imi´… mów, ci ci kaza∏a powiedzieç Przeb∏ogos∏awiona Dziewica, a˝ebyÊ nam oznajmi∏, jak Sobie
tego ˝yczy.
B: Wielu kap∏anów nie udziela obecnie chrztu we w∏aÊciwy sposób. Nie u˝ywa si´ ju˝ d∏u˝ej ca∏ego
rytua∏u z jego zakl´ciami wzgl´dem duchów, tak jak byç powinno /*/. Cz´stokroç s∏owa: “Wyrzekam si´
ciebie…” nie sà nawet wi´cej wypowiadane. Nie chcemy wymówiç naszego w∏asnego imienia.
/*/ Kiedy ktoÊ wyrazi∏ pewnego razu zdziwienie w obecnoÊci Jego ÂwiàtobliwoÊci, Paw∏a VI, z powodu
usuni´cia egzorcyzmu z nowego Rytua∏u Chrztu, Papie˝ odpowiedzia∏: “Ach! To zosta∏o zrobione bez
zwracania si´ do mnie” (Prywatne Wyznanie).
E: …demona i wszystkich jego dzie∏ i wszelkiej jego pychy.
B: O tym nawet nie mówi si´ wi´cej. I to jest tym, z czym si´ zgadzamy. Jest to dla nas bardzo korzystnym trafem. Nie mówienie wi´cej tego jest ubolewania godne, najprzód i przedewszystkim dla tego, kto
ma byç ochrzczony. Jest dziÊ wiele op´taƒ, /*/ bo nie udziela si´ chrztu we w∏aÊciwy sposób. …Nie chcemy o tym mówiç. Nie chcemy. Ach! Jest to dla nas najbardziej mia˝d˝àce.
/*/ - nawet ca∏kiem ma∏ych dzieci.
E: W Imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej …
B: Ona rozciera nas w proch … Wiele rzeczy bierze stàd swój poczàtek; oto dlaczego jest to op∏akania
godne. Kiedy ojciec chrzesny trzyma i podstawia do ochrzczenia ma∏e dziecko, wtedy powinien
powiedzieç: “Wyrzekam si´, itd …” Rodzice chrzestni powinni to powiedzieç w imieniu dziecka: tym
samym powinno to byç dla nich przez ca∏e ˝ycie wa˝nym i powa˝nym obowiàzkiem. Powinni oni pomagaç
dziecku i kierowaç go na dobrà drog´, ilekroç dziecko z niej zesz∏o.
Zamiast tego obecnie gapià si´ oni na powaby ma∏ego dziecka: jakie ma ono w∏oski; jak jest ubrane,
czy jego strój posiada haft; czy nie; czy kap∏an udzielajàcy chrztu czyni to wystarczajàco efekownie; czy
w miejscu, gdzie chrzest si´ odbywa, jest jeszcze coÊ oprócz chrzcielnicy; czy ojciec chrzestny ma na sobie
nowy garnitur; czy jest poza tym wystrojony z wszystkimi detalami; czy matka chrzestna jest, jak zwykle, szykownie ubrana, czy nie. Nie myÊlà oni zgo∏a o odpowiedzialnoÊci, której si´ podejmujà. Trzymajà
dziecko i pozwalajà, by woda chrztu sp∏ywa∏a po jego g∏owie, lecz bardzo niewielu dziÊ myÊli o czymÊ
wi´cej.
Dawniej nie zwyk∏o dziaç si´ w ten sposób - naturalnie nie nale˝y uogólniaç - lecz dziÊ tylko bardzo
nieliczni rodzice chrzestni biorà chrzest bardzo powa˝nie. Dawnymi czasy rodzice chrzestni byli w pe∏ni
Êwiadomi tego, co czynià. Dzieƒ lub dwa przedtem kl´kali i modlili si´ za dziecko. Byli Êwiadomi wielkiej
odpowiedzialnoÊci, swego dozgonnego obowiàzku. Zwykli byli modliç si´ za dziecko i cz´sto nie ˝a∏owali
dla niego ˝adnych poÊwi´ceƒ.
158
Interesowali si´ nim w ciàgu ca∏ego swojego ˝ycia, a˝ do dnia swojej Êmierci, dopóki ich ona nie zabra∏a
z tego Êwiata. Tak wype∏niali oni swój obowiàzek. Obchodzi∏o ich o wiele bardziej chrzeÊcijaƒskie ˝ycie
dziecka. Stawiali sobie pytanie, jak mogliby mu us∏u˝yç, samymi modlitwami; jak najlepiej mogliby mu
pomóc; jak najskuteczniej mogliby mu okazaç swà pomoc, gdyby przypadkiem zesz∏o ono z dobrej drogi.
DziÊ zaÊ zadajà sobie pytanie: “Jakiego partnera wzià∏ sobie (wzi´∏a sobie) mój chrzeÊniak (moja chrzeÊniaczka)“ Czy jedno z drugim jest szcz´Êliwe”” … Nie! Nie chc´ o tym wi´cej mówiç.
E: W imi´ …
B: Czy ona wnios∏a mu du˝y majàtek” Czy stanowià oni dobrze dobranà par´” czy on gustownie si´
ubiera” Czy ma dobrà prac´” Czy to nie skoƒczy si´ jakimÊ krachem” w ∏achmanach” … “Ach! Nie chcemy o tym rozprawiaç. Nie chcemy mówiç o tych rzeczach.
INTEGRALNOÂÇ RYTUA¸U W UDZIELANIU SAKRAMENTÓW
E: W imi´ …! powiedz nam wi´cej czy wolno kap∏anom, czy kap∏ani powinni u˝ywaç starego rytua∏u
przy udzielaniu sakramentów” Mów praw´ i tylko prawd´.
B: W pe∏ni i ca∏kowicie powinni u˝ywaç starego rytua∏u. Nowy rytua∏ jest naszà machinacjà (wskazuje w dó∏) i wolnomularzy to jest masonów /*/, którzy tak potrafià kr´ciç kardyna∏ami i papie˝em który
doÊç wczeÊnie tego nie dojrza∏. To jest taka sobie inscenizacja, z tymi sakramentami i to z wszyskimi,
które zosta∏y zmienione. Jest to tak˝e nasza machinacja z Ostatnim Namaszczeniem.
E: Mów prawd´ …
/*/ Jest to ju˝ po raz czwarty w czasie tego egzorcyzmu, ˝e demon, Belzebub, mówi o diablo-masoƒskiej
wspó∏pracy, której celem jest zniszczenie KoÊcio∏a Katolickiego.
Wstawiona Uwaga (z wydania francuskiego)
Trzeba zauwa˝yç, ˝e kilkoma powtórzeniami podczas egzorcyzmu demon zdemaskowa∏ masoneri´ jako
ponoszàcà odpowiedzialnoÊç za inspirowanie i pod˝egnywanie przeciwko Katolicyzmowi, jako zjadliwà
jadowità si∏´, którà w rzeczy samej ona jest. Odnosi si´ to, rzecz jasna, do Tajemnej Wysokiej Masonerii
– pararelnej hierarchii – o której cz∏onkach i pracach nie wiedzà nawet sami masoni, nawet jeÊli niekiedy
podej-rzewajà, i˝ takowa istnieje.
Tajemna Pot´ga, którà tak˝e nazywamy SYNARCHIÅ, od greckiego SYN – z, ARKHE – autorytet, to
znaczy kolegialny rzàd, który dzier˝y w swoich r´kach, na ca∏ym Êwiecie szczyt piramidy w∏adzy,
najwy˝szej rady dziewi´ciu cz∏onków, w ∏onie której Wysocy Masoni – prywatni kapitaliÊci , a tak˝e
Wysocy KomuniÊci – (jedni i drudzy) paƒstwowi kapitaliÊci, zasiadajà wspólnie rami´ w rami´, jednoczàc
swe wysi∏ki w jednej szataƒskiej nienawiÊci ku Bogu i ku Chrystusowi, aby wymazaç ca∏kowicie chrzeÊcijaƒstwo, poprzez podporzàdkowanie swej kontroli KoÊcio∏a Chrystusowego; która to Wysoka Rada jest
praktycznie skompletowana dzi´ki temu, ˝e weszli do niej równie˝ przest´pczy prze∏o˝eni z najwy˝szej
hierarchi koÊcielnej, dà˝àcy do zniewolenia i podporzàdkowania sobie Papie˝a.
Tutaj cel ich jest jasny: zniszczyç wol´ Papie˝a Paw∏a VI, tak by im si´ nie sprzeciwia∏; gdy˝ wówczas
dubler)podstawiony papie˝ (b´dzie mia∏ ca∏kowità swobod´ dzia∏ania. Lecz Pawe∏ VI nie ust´puje. Byç
mo˝e, ˝e nasze goràce modlitwy i nasze szczere ofiary podtrzymujà go niezmordowanie w jego
m´czeƒstwie.
Tak oto wszystko jest wyjaÊnione. Oto dlaczego podtrzy-mujemy to, ˝e chrzeÊcijanie, którzy pos∏ugujà
si´ ja∏owà tak samo jak podejrzanà bronià diatryby, polemiki i oskar˝eƒ wymierzonych przeciwko
Papie˝owi Paw∏owi VI, zamiast Bo˝à bronià modlitwy i pokuty, aby dopomóc mu, b∏àdzà.
SAKRAMENT OSTATNIEGO NAMASZCZENIA
B: My demoni nie chcieliÊmy wi´cej a˝eby wszystkie pi´ç zmys∏ów namaszczano poÊwi´conym olejem
i a˝by by∏a odmawiana odpowiednia modlitwa np. “wszystko, czym zgrzeszy∏eÊ przez …”s∏uch”. Specjalnà
uwag´ zwracano na oczy, uszy, nos, i tak˝e r´ce. Tego nie chcieliÊmy. To dawa∏o choremu lub umierajàcemu wielkie ∏aski. MyÊleliÊmy… my tego jednak nie chcemy powiedzieç.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej …B∏ogos∏awionej Dziewicy, powiedz prawd´.
B: MyÊleliÊmy, ˝e osiàgniemy wiele, gdy doprowadzimy kardyna∏ów i tych w Rzymie do tego, ˝e b´dà
namaszczeli tylko r´ce i czo∏o poÊwi´conym olejem, albo gdy nie b´dzie wcale poÊwi´conego oleju. Im
powierzchowniej b´dà to czynili, tym mniej ∏ask otrzyma unierajàcy. A nast´pnie mo˝e nam si´ jeszcze
uda z∏apaç tego cz∏owieka na granicy ˝ycia, za pompon } ƒ| i Êciàgnàç go na dó∏ …
159
/*/ Chodzi tu prawdopodobnie o tzw. “srebrny sznur”, którym dusza jest przymocowana do cia∏a, jak
utrzymujà wschodnie systemy filozoficzno-mistyczne (przyp. t∏umacza).
To wymyÊliliÊmy i zarzàdziliÊmy wspólnie z wolnomularzami. Ja myÊl´, ˝e pozosta∏o przy tym nowym
posoborowym obrz´dzie, rycie ostatniego namaszczenia, ma∏e b∏ogos∏awieƒstwo Tych, tam z Góry. Ale
zasadniczo Ci, tam w Górze, majà z tego nowego rytua∏u tylko wielki minus.
To musz´ tak˝e powiedzieç: Trzeba ca∏kowicie i w pe∏ni namaszczaç wszystkie pi´ç zmys∏ów. Rodzina
musi podczas tego kl´czeç doko∏a ∏ó˝ka, a kap∏anowi trzeba wszystko powiedzieç. Potrzeba mieç wod´ (**)
oraz krzy˝ dla umierajàcego, wod´ Âwi´conà, pi´ç k∏´bów waty, oraz wszystko inne. Obecni muszà
wszyscy modliç si´ za umierajàcego.
(**) Belzebub do Egzorcysty (dnia 7 Listopada 1977 r.): “Nie tak wiele wody Êwi´conej; myÊla∏by kto,
˝e pada deszcz. B´dziemy musieli otworzyç nasze parasole, by zas∏oniç si´ przed tym brudem. Nie róbcie
tego”.
Demon oÊwiadczy∏ poprzednim razem (podczas wczeÊniejszych egzorcyzmów), ˝e woda Êwi´cona
sprawia, i˝ demony muszà uciekaç.
Nie mamy wtedy takiej mocy i si∏y, aby go zniech´ciç i doprowadziç do tego, ˝eby nie ˝a∏owa∏ za
grzechy. Dotyczy to przede wszystkim ludzi, którzy nie sà w stanie ∏aski. Kiedy jednak namaszczone
zosta∏y wszystkie zmys∏y, je˝eli zostanà wypowiedziane s∏owa: “Niech Ci b´dzie odpuszczone wszystko,
coÊ zgrzeszy∏ twymi oczyma, uszami, ustami”, itd. /***/ i je˝eli zostanie to wymienione w odpowiednim
miejscu i namaszczone, to wtedy umierajàcy otrzymuje o wiele wi´ksze ∏aski }ƒƒƒƒ|. Dochodzi nawet do
tego, ˝e ludzie, którzy znajdujà si´ w stanie grzechu Êmietrtelnego, mogà byç przez to jeszcze ca∏kowicie
uratowani … ˚e te˝ my to w∏aÊnie musimy o tym mówiç!.
/***/ Dok∏adna formu∏a jest nast´pujàca: “ przez zmys∏ smaku i moc mowy” (Ksià˝eczka do codziennych
modlitw i rytua∏ów dla osób Êwieckich – (wyd. 1962).
}ƒƒƒƒ| W rytuale udzielania Salkramentów, tak samo jak we Mszy Âwi´tej, ka˝de jedno s∏owo i
ka˝dy jeden gest, a tak˝e ka˝da jedna obietnica… o ile sà robione w imi´ Jezusa Chrystusa, majà swojà
w∏asnà si∏´, swojà niezmiennà wartoÊç, poniewa˝ wyp∏ywajà z Chrystusa. Przeto zmieniç cokolwiek,
choçby najmniejszà cz´Êç, jest umniejszyç w nich otrzymywane za ich poÊrednictwem ∏aski.
E: W imi´ … Co jeszcze musisz powiedzieç z polecenia Matki Bo˝ej” Mów prawd´!.
SAKRAMENT BIERZMOWANIA
B: Bierzmowanie … to jest inny specjalny rozdzia∏. O tym jednak nie chcemy mówiç.
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej, mów, czego chce Niebo, mów prawd´, co musisz, jeszcze powiedzieç.
B: Tego tylko brakowa∏o, ˝e jeszcze i to musz´ wziàç na siebie. Stary (Lucyfer) wpadnie znowu we
wÊciek∏oÊç … B´dzie skaka∏ nad nami i szala∏: “JesteÊcie g∏upie, zgnojone robaki, nie mogliÊcie trzymaç
klapy. Czy wy wiecie ile b´dzie nas to kosztowa∏o, ˝eby te ksià˝ki nie by∏y wydawane!
Ta wielka Pani, (wskazuje w gór´) zmusza nas … Ona przymusza nas, o tym Stary naturalnie tak˝e
wie, a jednak b´dzie on si´ wÊcieka∏. On zadr´czy nas!
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy …
B: (Zwrócony do egzorcystów) Nie cierpimy Ciebie z tym Twoim du˝ym ró˝aƒcem i z tym wielkim
krzy˝em, którym b∏yskasz na wszystkie strony. Nie mo˝emy tego ,Êcierpieç, gdy ktoÊ w takim stroju, na
którym przymocowany jest ró˝aniec z bujajàcym si´ krzy˝em … nie mo˝emy na to patrzeç. Nienawidzimy
tych rzeczy.
E: W imi´ …
B: Och! bierzmowanie, bierzmowanie, ta praktyka bierzmowania. To by∏by swego rodzaju rozdzia∏. Nie
chcemy jednak o tym mówiç.
E: Powiedz tedy, co najwa˝niejsze, co B∏ogos∏awiona Dziewica rozkaza∏a ci powiedzieç.
B: Musicie znowu odmówiç “ VENI CREATOR “.
Potem powinniÊcie ukl´knàç, gdy˝ w przeciwnym razie nie b´dziemy zmuszeni mówiç o bierzmowaniu.
Tak myÊli Ona, Ta w Górze (pokazuje do Góry), Ta Wielka Pani.
160
(Obecni odmawiajà hymn do Ducha Âwi´tego)
B: Ta wielka Pani ˝àda, abyÊcie odmówili tak˝e Cz´Êç Radosnà ró˝aƒca Âwi´tego, gdy˝ wówczas,
b´dzie wi´cej wypowiedzi, których my wcale nie pragniemy.
(Obecnie odmawiajà w(w. cz´Êç ró˝anca)
B: (przerywa im nieoczekiwanie) musicie jeszcze w mi´dzyczasie odmówiç siedem ZdrowaÊ Maryja do
siedmiu BoleÊci B∏ogos∏awionej Dziewicy, oraz trzy razy “Âwi´ty Bo˝e”, a ponadto zaÊpiewaç pieʃ o chrzcie ; jeÊli jest to mo˝liwe, wszystkie zwrotki.
Czego Ona chce Ta Wielka Pani! Zawsze osiàga to, czego chce i ˝àda!! (krzyczy z rozdra˝nieniem)
(podczas odmawiania ró˝aƒca na s∏owa “ ¸askiÊ Pe∏na “ Belzebub krzyczy”: Nie B∏ogos∏awiona! Och!
gdyby˝ Ona nie by∏a b∏ogos∏awiona! “)
E: Mów w imi´ …
B: Nie chcemy nic mówiç. (Do egzorcysty) Idê precz dokàdkolwiek: JesteÊcie trzema istotami noszàcymi spodnie! Oto czym jesteÊcie; trzema stworzeniami noszàcymi spodnie!
E: W imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej … Mów!
B: (zwracajàc si´ do kap∏ana) a ten, który czyni znaki krzy˝a ca∏y czas, ten tam w kàcie! wsz´dzie znaki
krzy˝a i jeszcze wi´cej znaków krzy˝a. To nieomal rozcina nas na dwoje (st´ka). By∏oby lepiej, gdyby ów
z kàta pozosta∏ w domu. CzemuÊ przyszed∏ tu dziÊ “!
E: Powiedz teraz, co musisz powiedzieç … w imi´.
B: Ach! bierzmowanie …
E: Rozkazuje ci Niepokalana Dziewica Maryja, musisz byç pos∏uszny.
B: Bierzmowanie nie jest udzielane, tak jak powinno byç udzielane, przynajmniej nie wsz´dzie.
Najprzód i przede wszystkim Ona zmusza mnie, abym powiedzia∏, i˝ ten, kto przyst´puje do bierzmowania po raz pierwszy, powinien przygotowaç s´ do tego przez par´ tygodni. Powinien zawsze modliç si´
bezustanie do Ducha Âwi´tego, proszàc Go o wiele ∏ask. Je˝eli tego nie czyni, to otrzyma mniej ∏ask, ni˝
gdyby to czyni∏.
Je˝eli si´ nie modli to otrzymuje tylko pobie˝nà instrukcj´, o bierzmowaniu, a póêniej biegnie szybko
do koÊcio∏a, ˝eby ukl´knàç, i zaraz potem idzie do biskupa, ˝eby otrzymaç tajemne dotkni´cie, a nst´pnie
wychodzi ze Êwiàtyni, nie myÊlàc o niczym, wtenczas nie mo˝e on oczekiwaç zbyt wielu ∏ask. wówczas nie
jest on prawdziwym ˚o∏nierzem Chrystusa, jakim byç powinien.
E: Czy ten niezatarty znak, zostaje mimo to nadal niezatarty”
B: OczywiÊcie zostaje, lecz musi on byç zrobiony poprawnie.
E. Czy wed∏ug, obecnego rytua∏u, jest on robiony poprawnie”
B: Nie dzieje si´ to wsz´dzie poprawnie, lecz po wi´kszej cz´Êci tak, wa˝ne jest to, co dzieje si´ w sercu
bierzmowanego.
E: Czy osoba bierzmowana powinna si´ modliç do Dusz CzyÊcowych”
B: Powinna si´ modliç tak˝e i za nie. Dusze czyÊcowe modlà si´ o wiele pr´dzej i ch´tniej za takà osob´,
która tak˝e za nie si´ modli. Wówczas sà one skorsze do wstawiennictwa. Mo˝na si´ modliç te˝ i do
Wszystkich Âwi´tych. Tak˝e przy spowiedzi trzeba wzywaç ca∏e Niebo, wszystkie Chóry i wszystkich
Anio∏ów.
ANIO¸OWIE STRÓ˚OWIE
E: Anio∏owie Stró˝owie”
B: Sà tu oni wszyscy razem. OczywiÊcie, ˝e nale˝y wzywaç osobno swego Anio∏a Stró˝a, a je˝eli ma si´
ich wi´cej, to wówczas nale˝y wzywaç ich wszystkich. Wy, kap∏ani, posiadacie wi´cej ni˝ jednego Anio∏a
Stró˝a. Sà niektórzy, co majà dwóch lub trzech Anio∏ów Stró˝ów… o ile macie do spe∏nienia wi´cej ni˝
jedno dzie∏o, odpowiednio do odpowiedzialnoÊci, która jest ich obowiàzkiem. Lecz tak˝e… Nie! Nie chcemy o tym rozprawiaç.
E: W imi´…
B: Jednak˝e najcz´Êciej tak˝e pozostali kap∏ani otrzymujà podczas Êwi´ceƒ kap∏aƒskich drugiego
Anio∏a Stró˝a. Je˝eli jednak majà niewielkie obowiàzki, to otrzymujà tylko jednego, który wszak˝e jest
161
wielkim i kompetentnym. Lecz w wi´kszoÊci wypadków kap∏ani otrzymujà dwóch Anio∏ów Stró˝ów.
E: Czy biskupi majà nawet wi´cej Anio∏ów Stró˝ów”
B: Tak. Ich Anio∏owie sà przydzielani im wedle wa˝noÊci ich funkcji i stosownie do ich brzemion. Musz´
dodaç, ˝e Anio∏owie Stró˝owie sà wielcy, lecz nie majà oni tej samej si∏y i mocy ochraniania. Sà oni ró˝ni
i sà wszyscy w r´ce i do dyspozycji Boga.
Mo˝e si´ zdarzyç, ˝e Anio∏ dziecka, które podros∏o, nie majàc w∏adzy lub sposobnoÊci stosownego
chronienia go, przynale˝nej wielkiemu /*/ lub nawet Archanio∏owi, mo˝e byç przydzielony innemu
dziecku i tak cz∏owiek, który podrós∏ i który ma wy˝sze zadania, mo˝e mieç pot´˝niejszego Anio∏a, który
bywa mu wówczas przydzielony.
/*/ To jest. Anio∏owi wy˝szego rz´du, a tym samym i si∏y.
Oto jak Bóg, Ten w Górze (pokazuje do góry) traktuje was. Czyni On wszystko dla najwi´kszego
waszego dobra. Rozkazuje On i kieruje, i robi wszystko. Wy naprawd´ nie wyobra˝acie sobie, co On dla
was czyni! Jak to Jego Ojcowskie oko patrzy na was. A my tam w dole (pokazuje na dó∏), co my z tego
mamy”! (strasznie j´czy).
Nie lubimy o tym mówiç. Nie lubimy mówiç o Anio∏ach.
E: Wolno ci by∏o opowiedzieç nam cudowne rzeczy o Anio∏ach. Podzi´kujemy za to specjalnie
NajÊwi´tszej Dziewicy.
B: Lecz Ona chce ciàgle, zawsze czegoÊ chce, czegoÊ takiego, co sprzeciwia si´ naszym planom.
SAKRAMENT MA¸˚E¡STWA
E: Mów dalej!
B: A nast´pnie ma∏˝eƒstwo. Nie mo˝na tak mówiç: “Teraz jesteÊmy zar´czeni, stosownie do tego
mo˝emy post´powaç, jak nam si´ podoba, poniewa˝ jesteÊmy wzajemnie dla siebie przeznaczeni. Tak nie
nale˝y mówiç. Oni, tam w Górze (pokazuje do góry) nie chcà tego. Trzeba si´ wyrzekaç. trzeba byç powÊciàgliwym, a˝ do owego dnia, w którym przystàpià wspólnie do o∏tarza i tam ma∏˝eƒstwo zostanie przypiecz´towane przed kap∏anem i przed tymi, tam w Górze. W obliczu KoÊcio∏a i wszystkich Êwiadków, w
obliczu Anio∏ów i Âwi´tych na ca∏e ˝ycie. Ludzie, którzy przed ma∏˝eƒstwem nie ˝yli powÊciàgliwie i
pozwalali sobie na ró˝ne mi∏ostki - to musimy tak˝e powiedzieç, tacy nie b´dà, nie potrafià ˝yç po Bo˝emu
i w prawdziwym ma∏˝eƒstwie; bo oni nie nauczyli si´ przedtem wyrzeczeƒ i ofiar, które sà wymagane w
ma∏˝eƒstwie. Przez wielu chrzeÊcian jest praktykowane … ˝e protestant i katoliczka albo odwrotnie przychodzà i mówià: Ksi´˝e proboszczu, co mamy czyniç” Czy nie ma jakiegoÊ rozwiàzania” ChcielibyÊmy
w∏aÊciwie wziàç Êlub w KoÊciele Katolickim, ale jeszcze nie jesteÊmy ca∏kiem zdecydowani, zastanawiamy
si´ nad tym. A przecie˝ katolik i katoliczka powinni si´ zastanowiç czy nie stanà si´ protestantami” czy
nie stracà swej wiary”
I kiedy sà tak jakby w rozterce i zastanawiajà si´, to kap∏an wychodzi im naprzeciw i mówi: mamy na
to sposób. Mo˝ecie oboje przyjÊç do KoÊcio∏a Katolickiego. My “zacelebrujemy” coÊ ekumenicznego.
Ludziom si´ to podoba i u˝ywajà tego s∏owa, pos∏ugujà si´ tym s∏owem, szafujà nim pe∏nymi haustami. Przede wszystkim protestanci mówià: To by∏o pi´kne, ˝eÊmy mogli coÊ takiego widzieç. To nam da∏o
teraz bardzo wiele. Naturalnie, nie wiedzà tego, jak wiele ∏ask i b∏ogos∏awieƒstwa wyzbywajà si´ katolicy (przez mieszane ma∏˝eƒstwa).
Dobry katolik, nie mo˝e, nie powinien zawieraç protestanckiego ma∏˝eƒstwa. Co póêniej wychodzi “
Wtedy rzàdzà teÊç albo teÊciowa, a strona katolicka b´dzie bardzo poszkodowana, b´dzie mia∏a bardzo
ci´˝ko. A przewa˝nie gdy by∏a rozwiàz∏oÊç przed Êlubem, dochodzà ró˝ne krzy˝e w ma∏˝eƒstwie, brak
zrozumienia itp., ci´˝kie jest wtedy ˝ycie w takim ma∏˝eƒstwie. Dodatkowym krzy˝em staje si´ jeszcze
to, ˝e nie wyznaje si´ tej samej religii albo konfesji.
Z tego powodu przychodzà tak˝e póêniej spory i niesnaski. Ma∏˝eƒstwo jest ju˝ i bez tego dosyç
ci´˝kie.
Musimy powiedzieç jeszcze to…
Ona (wskazuje w gór´) ka˝e powiedzieç, ˝e przed zakochaniem si´ trzeba si´ dowiedzieç o religii
partnera i je˝eli si´ jest prawdziwym katolikiem, katoliczkà, prawdziwym bojownikiem Chrystusa, trzeba z (takim - takà) skoƒczyç.
E: Czy Niebo nie chce ma∏˝eƒstw mieszanych “
B: Niebo nie chce ma∏˝eƒstw mieszanych. Przyglàda im si´, toleruje, ale ich nie lubi.
162
Sakrament ma∏˝eƒstwa powinien byç zawierany z ca∏à powagà. Wtedy w Kanie modli∏ si´ Jezus
Chrystus przede wszystkim za tych ma∏˝onków, zatrzyma∏ ich i udzieli∏ im wskazówek, jak powinni ˝yç.
Zamknà∏ On ich bardzo w Swym Sercu.
On bardzo kocha∏ tych ludzi.
Tak˝e ludzie zaproszeni na wesele powinni wziàç sobie do serca, ˝e trzeba si´ za t´ par´ szczególnie
modliç.
MODLITWA MUSI POPRZEDZAå I TOWARZYSZYå DZIA¸ANIU DUCHA ÂW.
B: Musz´ wróciç z powrotem do bierzmowania. JeÊli tego rodzaju kandydat nie modli∏ si´ przedtem
do Ducha Âwi´tego i modli si´ nawet do Niego mniej potem, to nigdy nie b´dzie on prawdziwym
˝o∏nierzem Chrystusa, b´dzie dryfowa∏, b´dzie szed∏ za t∏umem. Otrzyma on o wiele mniej ∏ask, ni˝ gdy
sakrament by∏ jeszcze nadal udzielany we w∏aÊciwy sposób, z ca∏ym namaszczeniem olejem i s∏owami,
które by∏y przedtem wymawiane /*/ (nale˝y rzeczywiÊcie rozró˝niç, pomi´dzy sakramentalnym “charakterem” i ∏askami, które z niego wyp∏ywajà, te ostatnie mogà bardzo si´ ró˝niç, podczas gdy pierwszy jest
zawsze ten sam (udzielony pozostaje wa˝ny).
Kandydat powinien tak˝e, o tyle o ile mo˝e jak najbardziej podjàç zobowiàzanie, ˝e stanie si´ prawdziwym ˝o∏nierzem Chrystusa; nast´pnie zaÊ nie powinien on zbaczaç ku lewicy
/*/ przy pierwszej trudnoÊci która pojawia si´ na jego drodze, blokujàc jà … B´dàc ˝o∏nierzem
Chrystusa, powinien on iÊç z Chrystusem i KoÊcio∏em, nawet gdy to staje si´ trudne, a nawet i wtedy,
gdy zewszàd walà si´ naƒ trudnoÊci.
Sà niektóre sytuacje, gdzie jest si´ stawianym pod pr´gierz, w opinii Êwiata i gdzie chcia∏oby si´ nie
byç na widoku ludzi, by nie stykaç si´ z tym, co o nas mówià i co nam czynià.
Ale trzeba to robiç, bo Chrystus powiedzia∏: “Ka˝dego wi´c, który wyzna mnie przed ludêmi, i Ja tak˝e
wyznam przed Ojcem Moim, który jest w Niebiesie” (Mat. 10, 32.) To dzieje si´ tylko wtedy, kiedy ktoÊ
rzeczywiÊcie jest prawy i zamierza byç prawdziwym ˝o∏nierzem Chrystusa.
/*/ To oczywiÊcie odnosi si´ do stojàcych po lewicy Chrystusa, tzn. do odrzuconych, którzy sà nazwani,
“koz∏ami na sàdzie ostatecznym”
“ I ustawi owce po swojej prawicy a koz∏y po lewicy”
“Wtedy powie i tym po lewicy:- Idêcie precz ode mnie przekl´ci, w ogieƒ wieczny, zgotowany diab∏u i
Anio∏om jego” (Mat. 25. 33, 41.)
E: Mów co NajÊwi´tsza Dziewica ˝yczy sobie, abyÊ nam powiedzia∏, mów ca∏à prawd´.
B: W ciàgu ca∏ego waszego ˝ycia, trzeba pami´taç, ˝e nosicie niezatarty znak. Gdy cz∏owiek zostanie
bierzmowany i nosi ten znak, mo˝e on m´czyç go o wiele bardziej w piekle, ani˝eli tego, kto nigdy nie by∏
bierzmowany. Niemniej jednak ten kto zosta∏ bierzmowany, ma wi´cej si∏y, aby si´ sprzeciwiaç z∏u i
czyniç dobro, ni˝ ten, kto nie by∏ …
E: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy.
CELIBAT A PRAWDZIWE KAP¸A¡STWO
B: Kap∏aƒstwo wcale nie jest ∏atwe. Katolickim kap∏anom wmawiamy: gdy zachowujecie celibat,
jesteÊcie w wielu rzeczach straceni, bo nie pijecie a˝ do dna kielicha rozkoszy…To szepczemy kap∏anom
tak natr´tnie i stale, a˝ dopóki kap∏an … wtedy musi tylko jeszcze taka … Nie chcemy ju˝ mówiç…
E: “Wymarzona kobieta “
B: Tak wymarzona kobieta, przychodzi i przyczepia si´ do kap∏ana, a wtedy miara przepe∏nia si´.
My szepczemy im: nie odmawiajcie brewiarza, to jest stracony czas. Gdyby jednak odmawiali jeszcze ca∏y
brewiarz, jak to by∏o dawniej, pokus przychodzi∏o by o wiele mniej. My jednak wiemy, jak to mamy
robiç…
E: Czy co dnia odmawiaç brewiarz “
B: Gdyby kap∏an bez wyjàtku odmawia∏ przez godzin´ brewiarz, jak to by∏o dawniej, wtedy posiadal-
163
iÊmy ma∏à moc, wtedy byliby tylko nieliczni, którzy by upadli. Ci powróciliby jednak pr´dko z powrotem.
Nie byli by tak zaÊlepieni, by zniewoliç takà jakàÊ kobiet´. Dojrzeliby to naprzód, gdyby odmawiali codziennie brewiarz (Êmieje si´ szyderczo).
E: A te, które uwodzà kap∏anów “.
B: Te sà w naszej mocy, majà o wiele wi´kszà win´. . .
One wiedzà, ˝e jest to katolicki kap∏an, i jaka jest w nim pe∏nia b∏ogos∏awieƒstwa,… nie chcemy
mówiç!.
E: Musisz powiedzieç czego chce NajÊwi´tsza Panienka”
B: … one wiedzà jakà pe∏ni´ b∏ogos∏awieƒstwa posiada kap∏an i jaki jest wielki jego urzàd.
Dlatego nie powinna si´ do niego przybli˝aç. To sà bardzo ci´˝kie grzechy, bardzo ci´˝kie, z których
kary nie zostanà szybko zdj´te. Je˝eli si´ póêniej tacy kap∏ani ˝enià. . . to ju˝ niejeden z nich brzydko,
paskudnie wpad∏. My sugerujemy im: b´dziesz mia∏ pó∏ nieba na ziemi, je˝eli weêmiesz t´ bab´.
E: Pó∏ nieba “.
B: Pó∏ nieba, ca∏ego nie mo˝emy im daç, to nie jest w naszej kompetencji.
E: Czy nie mo˝ecie nawet obiecaç “
B: Nie mo˝emy nawet ca∏kiem obiecaç, ale po∏ow´ to im wmawiamy. T´ pch∏´ wsadzamy im w ucho.
Nast´pnie staramy si´ rozkr´ciç tak szalonà erotyk´ i napiàç struny do najwy˝szego stopnia, a˝ z
beczki wylatuje dno. (a˝ do przesytu). Wtedy kap∏an myÊli, kiedy jest ju˝ w grzechu ci´˝kim. .
My nie popuszczamy tak ∏atwo. Czynimy wszystko, aby myÊla∏: jakby to by∏o pi´knie, gdybym mia∏
dzieci. …
A póêniej wmawiamy im jeszcze: je˝eli doszliÊcie ju˝ tak daleko, to nie odgrywa to ju˝ ˝adnej roli,
je˝eli pójdziecie jeszcze dalej.
A oni kroczà dalej po drodze grzechu, a˝ stanà w b∏ocie i nie wiedzà jak wyjÊç.
E: Czy takim trzeba pomagaç “.
B: Wtedy jest jeszcze tak, ˝e oni myÊlà, ˝e jest im dobrze, majà wszystko, taki klarnet - wybaczcie ale taka baba, która posiada tylko troch´ charakteru, nie b´dzie zbli˝aç si´ do kap∏ana, taka po wi´kszej
cz´Êci nie ma ˝adnego charakteru w ma∏˝eƒstwie. Czy myÊlicie, ˝e posiada ona jeszcze jakieÊ cnoty, ˝e
jest nadal anio∏em cnót. “.
Opada wtedy jej maska, a ukazuje si´ ca∏a szpetota, szmata. Wtedy dopiero widzi si´, co si´ pod tym
kryje. Nie tylko brud i . . . nie chcemy o tym mówiç.
E: W Imi´ Ojca….!
B: Bardzo wielu kap∏anów póêniej gorzko ˝a∏owa∏o, bo by∏y k∏ótnie, brak zrozumienia, wspólnego
j´zyka, zainteresowaƒ. Kap∏an studiowa∏ teologi´ i ma wykszta∏cenie, po wi´kszej cz´Êci nie wdaje si´ w
takie spory, w jego sercu jednak wierci, drà˝y robak i dr´czy go, czego ju˝ nie mo˝na zmieniç. Gorzki ˝al
i rozczarowanie opanowa∏o ju˝ niejednego…To musimy jeszcze powiedzieç: wszystko co duchowe, co
wielkie i religia stoi o ca∏e niebo wy˝ej od tego, co cielesne. To ka˝e powiedzieç Matka Bo˝a. Cia∏o trwa
krótko i to jeszcze z …
Och!, My nie chcemy ju˝ mówiç.
E: Z wielu trudnoÊciami “
B: Zgad∏eÊ. PomyÊleç tylko o zdradzie ma∏˝eƒskiej i czymÊ podobnym. My ukazujemy im niebo na
ziemi, w rzeczywistoÊci zaÊ ma wielu z nich okropnà drog´ krzy˝owà. Sprawy cielesne sà naprawd´
dalekie od duchowych. Gdyby kap∏ani wiedzieli, co tracà przez to, ˝e si´ sami poddajà, to rwaliby sobie
w∏osy z g∏owy, uciekaliby na kilometry od takiej baby, aby nie wpadli w pokus´.
¸aska Bo˝a jest wi´ksza i pot´˝niejsza, wszystko obejmujàca i wznioÊlejsza, jak wszystko co cielesne,
i od wszystkich uciech tego Êwiata.
PomyÊlcie tylko o sadze “Venus von Tannbauser” (opera) /*/. By∏oby to nawet lepsze kazanie, ani˝eli
te, jakie wyg∏aszajà dzisiaj niektórzy kap∏ani. G∏´boki ˝al owego cz∏owieka, powinien byç lepiej ukazany
i lepiej wymieszany z cierpieniem, którego dozna∏ on za to, i˝ z∏àczy∏ si´ z Wenus . To naprawd´ by∏oby
przewyborne kazanie na nasze czasy. Jest to historia nadal aktualna (ciàgle aktualna – przyp. t∏umacza).
Czasy co prawda si´ zmieni∏y. Atoli w Niebie czas jest wiecznym TERAZ.. To wszystko jest i dziÊ tak samo
wa˝ne. Nadal te˝ pozostaje w mocy i nadal te˝ jest na swoim miejscu, tak ni˝ej, jak i wy˝ej (pokazuje do
góry). Jest nadal tak samo wa˝ne, chocia˝ dziÊ ludzie myÊlà, ˝e muszà mieç ∏atwiejsze ˝ycie, ˝e wolno im
164
grzeszyç, jak im si´ podoba i ˝e nie b´dà z tego powodu tak samo surowo odpowiadali za swe czyny. Tak
jednak nie jest w przypadku Nieba. Oni (wskazuje do góry) patrzà na to ca∏kiem odmiennie, zupe∏nie
odmiennie, ca∏kiem inaczej.
E: Nie ma zatem dwóch Nieb: jednego w górze, drugiego na dole”
B: Nie omyli∏eÊ si´ ani o paznokieç. Masz zupe∏nà racj´. Tam w Górze, Oni sà zdania, ˝e Niebo trzeba pozyskaç zas∏ugami, ˝e trzeba na nie zas∏u˝yç krzy˝ami, samoofiarami, wyrzeczeniami. Ludzie tak
kap∏ani, jak i ludzie Êwieccy powinni to sobie na nowo uÊwiadomiç.
Niebo z wszystkimi jego s∏odkoÊciami pozostaje i trwa niezmiennie takie samo co do swojej natury.
Lecz kiedy si´ na nie zas∏u˝y, wtedy jest ono nieskoƒczenie pi´kniejsze i godniejsze dla tych wszystkich,
którzy zdà˝ali do niego wàskà Êcie˝kà.
/*/ “Tannhauser” opera Ryszarda Wagnera (1845) o przekl´tym pot´pieniu w ramionach Wenus,
Tannhauser musi si´ udaç do Rzymu, aby b∏agaç papie˝a o swe zbawienie. PrzeÊladowany przez klàtwy
papie˝a, który wzbrania si´ udzieliç mu rozgrzeszenia, wraca znów do Wenus; lecz powstaje czysta pieʃ:
jest nià El˝bieta, która oddaje swe ˝ycie w ofierze za grzesznika, a˝eby wyb∏agaç dla niego zbawienie;
wtedy Tannhauser zgina swe kolana za cia∏em swej narzeczonej i przy∏àcza si´ znowu do niej w jej Êmierci, podczas gdy Boska ¸askawoÊç objawia si´ cudem.
W ka˝dym razie widzimy tam g∏´boki ˝al, ale tylko dlatego, poniewa˝ Ci, z Góry, tego chcieli. Patrzàc
na to z ludzkiego punktu widzenia, ten strz´p nigdy by si´ nie ukaza∏.
Ach!… ˝e te˝ ten strz´p musia∏ wyjÊç!
Jest to dla nas szalony minus! Ach!, ten strz´p doprowadzi nas do szaleƒstwa!
(Belzebub jak b∏yskawica zrywa, jednemu z egzorcystów stu∏´).
E. Stu∏a nale˝y do mnie. To nie jest twoja sprawa. Mów dalejl w imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy!
B: ZerwalibyÊmy, wszystkie te przekl´te stu∏y… do piek∏a i spaliç! Wiecie jak byÊmy taƒczyli z radoÊci, gdybyÊmy mogli wszystkie stu∏y i czapki i birety i mitry biskupie zrzuciç na stos na jednà kup´ i podpaliç. GdybyÊmy to mogli! My diabli podpalilibyÊmy to równoczeÊnie ze wszystkich stron. MielibyÊmy
wówczas jedno z naszych Êwiàt!
EGZORCYZM
29 czerwca 1977 r.
E – Egzorcysta
B – Belzebub
SAKRAMENT KAP¸A¡STWA
E: W Imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy, mów co musisz powiedzieç o Êwi´ceniach kap∏aƒskich!
B: To, co my teraz musimy powiedzieç o tym Sakramencie, musi si´ znaleêç w tej ksià˝ce.
E: Mów, w Imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej…!
B: Za to musicie odmówiç ca∏à koronk´ do N.M.P. od ¸ez, trzy razy Êw. Michale i do Piotra i Paw∏a,
jak te˝ do ka˝dego z dwunastu Aposto∏ów oraz ZdrowaÊ Maryjo.
Dopiero wtedy b´dziemy musieli mówiç o tym Sakramencie …aby to tak˝e by∏o prawdà - mówi Ona musicie si´ modliç, Ona tego ˝àda.
(Zarzàdzonie modlitwy zosta∏o odmówione).
E.: W Imi´ Niepokalanego Pocz´cia, mów prawd´!
NOWY RYTUA¸
B: Wielka Pani (N.M.P.) nie kocha tego bardzo, jak dokonywane sà teraz Êwi´cenia kap∏aƒskie. Tego
nowego rytua∏u, Oni w Niebie nie kochajà. Ten obrzàdek nowych (odnowionych) Êwi´ceƒ jest wi´cej
pomyÊlany dla widoku ludzi, ani˝eli ze wzgl´du na Boga i Jego Majestat, Jego chwa∏´. Powinien pozostaç
ten sam rytua∏ jak dawniej, a g∏ówny nacisk powinien byç po∏o˝ony na to, ˝e kap∏an jest kap∏anem
Najwy˝szego Boga, wed∏ug postanowienia Chrystusa,. Wiecznego i Jedynego Arcykap∏ana. Zamiast tego
zwa˝a si´ wi´cej na lud przy Êwi´ceniach i przy rytuale.
165
Dlatego otrzymuje si´ o wiele mniej ∏ask. Dlatego kap∏ani mniej majà rozeznania, co jest dobre a co jest
z∏e. Gdyby Êwi´cenia kap∏aƒskie dokonywane by∏y tak jak dawniej, to kap∏ani mieliby, wi´cej rozeznania od Ducha Âwi´tego, mogliby te˝ ∏atwiej odczytywaç Jego myÊli przesy∏ane do nich, co jest mianowicie
prawe, a co nie. To zaczyna si´ przy Êwi´ceniach i dzieje si´ tak˝e przy bierzmowaniach.
E: W Imi´ Ojca. . . .!
B: Âwi´cenia kap∏aƒskie nie sà tam dobrze wykonywane, nie ma tam ca∏ej pe∏ni ∏ask. . . Nie sà
pe∏nymi Êwi´ceniami. Zadaniem kap∏ana jest umieç odprawiç dobrze Msz´ Âw. udzieliç dobrze
Sakramentów Êw. , b∏ogos∏awiç, i Êwi´ciç.
E: W Imi´ Matki Bo˝ej mów prawd´!.
NIEZATARTY ZNAK
B: Âwi´cenia kap∏aƒskie sà bardzo wielkim, wznios∏ym wszystko obejmujàcym sakramentem, przed
którym my tam na dole musimy kapitulowaç. Tak˝e przez przyj´cie tego Sakramentu wyciÊni´ty zostaje
na duszy niezniszczalny znak. Je˝eli mianowicie kap∏an nie wykonywa∏ dobrze swego urz´du, êle ˝y∏ i
dosta∏ si´ do nas, do piek∏a, mo˝emy go o wiele wi´cej dr´czyç.
To samo dotyczy dwóch Sakramentów: chrztu i bierzmowania. Te trzy Sakramenty wyciskajà
szczególnie pi´tno na duszy, a znak ten nie mo˝e byç zatarty nawet w piekle.
Dlatego cierpià tacy ludzie i tacy katolicy w piekle, jak to jest w przypadku Judasza - o wiele wi´ksze
m´ki, ani˝eli gdyby tych sakramentów nigdy nie przyj´li.
To sà nadzwyczaj wielkie Sakramenty, które przyjmujàcemu przynoszà o wiele wi´ksze ∏aski, ani˝eli
ludzie mogà to pojàç. Je˝eli ∏aski te si´ zmarnuje, to taki cz∏owiek, wzgl´dnie kap∏an lub biskup, b´dzie
o wiele wi´cej i intensywniej dr´czony, ani˝eli ten, który ich nigdy nie przyjmowa∏.
Dlatego musi ka˝dy, który chce byç kap∏anem, badaç si´ d∏ugo i dok∏adnie i pojàç, czy si´ do tego
nadaje i czy zosta∏ do tego powo∏any. Jest wprawdzie wielu takich, którzy myÊlà, ˝e zostali powo∏ani do
kap∏aƒstwa, a w∏aÊciwie powo∏ani zostali do innego stanu czy zawodu, jako laicy.
(tu przeszkadza Lucyfer i dr´czy op´tanà bardzo i gwa∏townie).
E: W Imi´ Trójjedynego Boga: Ojca, Syna, Ducha Âwi´tego, w Imi´ Jezusa Syna Bo˝ego, który sta∏ si´
cz∏owiekiem, który umar∏ na krzy˝u, w Imi´ NajÊwi´tszego Niepokalanego Serca Maryji i wszystkich
Anio∏ów i Âwi´tych, w Imi´ Êw. Aposto∏ów Piotra i Paw∏a, których Âwi´to dziÊ obchodzimy - powiedz
teraz prawd´, co chce powiedzieç nam NajÊwi´tsza Dziewica o Êwi´ceniach kap∏aƒskich i o tym, co do
tego nale˝y!.
ECONE ZATRIUMFUJE MIMO WSZYSTKO
B: Ach! … To przekl´te Econe (opinja demonów) ono zwyci´˝y. My czynimy wprawdzie machinacje i
czynimy wszystko przeciwko niemu, co tylko mo˝emy. Ono jedynie ma prawdziwe kap∏aƒstwo. (Nie w
sensie w∏adzy Êwi´ceƒ, bo te majà ksi´˝a posoborowi, ale w sensie zachowania tradycyjnej nauki KoÊcio∏a
i obrz´dów, Liturgii rytua∏u i po wi´kszej cz´Êci ˝ycia wed∏ug nauki katolickiej) (zdanie nawiasowe
pochodzi od t∏umacza).
To musimy przyznaç. Zwyci´˝y Ono pomimo wszelkich sprzeciwów, i ataków!!!
Ono zwyci´˝y!
Przede wszystkim nie by∏oby wcale ataków, nie by∏oby wcale atakowane, gdyby nie by∏o prawdziwie
prawe. Mog∏o by to byç wszystkim innym oboj´tne, co oni tam robià, mówià (tzn. dzisiejszym kardyna∏om
watykaƒskim) i biskupom z pod znaku modernizmu, którzy tyle mówià o solidarnoÊci i o wychodzeniu
naprzeciw. . . . (J´czy i oddycha z trudnoÊcià).
Dlaczego nie pozwolà temu Prze∏o˝onemu Seminarium Duchownego (Econe) iÊç swojà drogà, dlaczego
dr´czà go tak bardzo “ Pochodzi to stàd, poniewa˝ my, demoni, tak chcemy; poniewa˝ my si´ boimy
prawdy i nie chcemy jej ujawniaç, poniewa˝ KoÊció∏ móg∏by od nowa zmartwywstaç!.
Nie chcemy, aby KoÊció∏ zwyci´˝y∏, i aby móg∏ jeszcze raz tak zmartwywstaç, jak to musia∏o byç i jak
Oni, Ci z góry tego chcà. (wskazuje w gór´).
Tego my nie chcemy. Dlatego oprócz wÊciek∏oÊci przeciwko papie˝owi Paw∏owi VI mamy tak˝e szalonà wÊciek∏oÊç przeciwko Lefebvre, temu arcybiskupowi, na którgo mamy drugà po papie˝u najwi´kszà
166
wÊciek∏oÊç!
Ale oni w koƒcu zwyci´˝à!
E: Co chce NajÊwi´tsza Dziewica nam jeszcze powiedzieç o Êwi´ceniach kap∏aƒskich, mów prawd´ i
tylko prawd´!
ZADANIE KAP¸ANA
B: Kap∏ani muszà uczyç. Czy czynià to jeszcze dobrze” Czy mówià jeszcze dobre, w∏aÊciwe kazania
“ Czy dobrze nauczajà dzieci “ Po wi´kszej cz´Êci nie!.
Przekr´cajà oni wiele, g∏oszà prawd´, nie takà jakà majà obowiàzek og∏aszaç. Nie uczà oni dzieci w koÊciele o cnotach i wadach, albo jak te cnoty powinno si´ praktykowaç, çwiczyç.
Tak jak teraz wi´kszoÊç z nich mówi i uczy na kazaniach… to w wielu wypadkach opowiadanie anegdotek. Biorà oni wiele z tak zwanych “synodków” (Synedelscher) poniewa˝ wspomagajà si´ swym modernizmem i chcieliby tak˝e doprowadziç do tego lud. Lud sam te˝ nie chce prawdy…
Chce iÊç po drodze najmniejszego oporu. W ten sposób majà oni u∏atwionà gr´.
O cnotach i naÊladowaniu Chrystusa nie s∏ucha si´ ju˝ dzisiaj ch´tnie. O cierpieniach, o ci´˝kim cierpieniu i krzy˝u…tego cz∏owiek dnia dzisiejszego nie lubi s∏uchaç. Nie chce on post´powaç Êladem krzy˝a
Chrystusowego, jakby tego chcieli Ci, tam u Góry: (wskazuje w Gór´). Chcieliby oni ˝yç tylko swoimi
rozrywkami… Nie ka˝dy kap∏an odprawia dziÊ codziennie Msz´ Êw. Niektórzy tylko raz albo dwa razy w
tygodniu…
Lud to zaledwie spostrzega, bo i tak nie chodzi do KoÊcio∏a na Msz´ Êw. Popatrzcie w koƒcu na
KoÊcio∏y. Im wi´cej otwierajà Êluzy na modernizm, tym mniej ludzi jest w koÊciele, nied∏ugo dojdzie do
tego, ˝e KoÊcio∏y b´dà zamykane z powodu braku wiernych. W ten sposób obni˝a si´ ˝ycie religijne.
UTRATA ¸ASK PRZEZ BRAK CZCI PRZY MSZY ÂWI¢TEJ
B: Sà teraz kap∏ani, którzy uwa˝ajà, ˝e nie ma potrzeby zginaç kolan przy Êwi´tym przemienieniu.
Ale np. przyjdzie biskup i udziela bierzmowania, albo przy innych okazjach, wtedy nagle zginajà kolana.
Wtedy to nagle czynià, poniewa˝ myÊlà, ˝e na biskupie nie robi to dobrego wra˝enia, kiedy stojà jak
˝o∏nierz, szczególnie dlatego ˝e, biskup robi∏ to jeszcze lepiej. My demony, poddajemy im wtedy par´
uk∏onów, uni˝ si´, w przeciwnym razie biskup ci´ zbeszta. Poddajemy im te myÊli, tak ˝e biskup wcale
nie spostrzega, ˝e oni na codzieƒ nie post´pujà dobrze. Gdy jednak w KoÊciele jest tylko sam lud, gdy nie
ma biskupa, ani ˝adnego wy˝szego duchownego wtedy nie czujà si´ ma∏ymi, pokornymi, nawet przed
Tym, tam w Górze, by raczyli uczyniç uk∏on, przykl´kni´cie.
Majà oni uczucie (odczucie), ˝e przed Tym (wskazuje w gór´) mo˝na staç. . . To nie odgrywa u nich
˝adnej roli. Nic to tak˝e nie znaczy, jest to “poprawne”, kiedy ludzie w KoÊciele siedzà podczas przeistoczenia w czasie Mszy Êw., wcale na to nie zwa˝ajà, jakby ich nie by∏o. Stojà tak˝e podczas
b∏ogos∏awieƒstawa, jak ˝o∏nierzyki z o∏owiu, to nie ma dla nich znaczenia… To jest tylko Ten, tam w
Górze (wskazuje w gór´). …Musimy tak˝e wspomnieç, ˝e ten - jak to ju˝ musieliÊmy powiedzieç - nowy
porzàdek - jest strasznie niszczàcym minusem dla ludu i kap∏anów. Wielu ludzi dostrzega to wprawdzie,
ale innym jest dobrze, poniewa˝ ∏atwiej jest, gdy˝ mo˝na prawie podczas ca∏ej Mszy Êw. siedzieç, a
wsz´dzie sà u∏atwienia (Duch czasu przenosi si´ do KoÊcio∏a)…
Gdyby ludzie musieli podczas mszy kl´czeç… jak to by∏o dawniej… w wielu miejscach kl´czà
jeszcze… gdyby wsz´dzie na ca∏ym Êwiecie musieli kl´czeç i Temu, tam w Górze okazywaç nale˝nà Mu
czeÊç… wtedy by∏oby tak˝e wi´cej ∏ask i Mi∏osierdzia Bo˝ego. Gdyby znowu kl´czeli, i prawdziwie
pobo˝nie si´ modlili, wtedy spostrzegliby, ˝e prowadzà za ∏atwe, za wygodne i nazbyt powierzchowne
˝ycie. Dotyczy to tak˝e kap∏anów, a niekiedy nawet i biskupów. . .
E.: W Imi´ B∏ogos∏awionej… mów prawd´!
DOBRY PASTERZ
B: Prawdziwe kap∏aƒstwo zachowuje tak˝e celibat. Ona ka˝e powiedzieç, Ta Wielka: Prawdziwe
kap∏aƒstwo nie ma nic wspólnego z pragnieniem wygody i drogà najmniejszego oporu. Prawdziwe
kap∏aƒstwo poÊwi´ca si´ ca∏kowicie ludowi, a to jest identyczne z Chrystusem …Mistycznym Cia∏em
Chrystusa.
167
Prawdziwy kap∏an pozwoli∏by si´ raczej uÊmierciç, ani˝eli nie wype∏niaç tego, czego chce Chrystus i tak
tego chce, i jak tego chcà Ci tam w Górze (wskazuje w gór´).
Teraz mieliby du˝o czasu (dobry czas) do odwiedzin domowych. (kol´da). Dawniej nie mieli nawet
pojazdów, a jednak szli godzinami, aby zaopatrzyç chorych. Szli tak˝e godzinami do domów, gdy tylko
przeczuwali, ˝e mogà nawróciç dusz´; ˝adna ofiara nie by∏a dla nich za wielka. Dzisiaj… popatrzcie tylko
po miastach… czy sà tam jeszcze odwiedzani ludzie “
Tylko nieliczni, i to przewa˝nie nie z powodu zbawienia duszy. Wielu ˝ali si´ nawet, ˝e ich si´ nie
odwiedza. Im wi´cej posiadajà kap∏ani pojazdów i udogodnieƒ, tym mniej idà do ludzi. Pochodzi to tylko
stàd, ˝e majà za ma∏o ∏ask i za ma∏o si´ modlà… poniewa˝ nie odmawiajà brewiarza, nie sà dobrze
wyÊwi´ceni, nie majà ducha prawdziwego kap∏aƒstwa Chrystusowego, nie ˝yjà prawdziwie naÊladowaniem Chrystusa, wspó∏odkupieniem, nie mówià na kazaniach w Imieniu Bo˝ym o krzy˝u, cierpieniu
i ofierze.
Prawdziwy pasterz gotowy jest oddaç swojà krew za ka˝dà owieczk´. Szuka on swych zagubionych
owieczek, chocia˝by by∏y nie wiem jak zagubione i w zaroÊlach, z ofiarà i wyrzeczeniem si´.
Chrystus powiedzia∏ w przypowieÊciach o dobrym pasterzu, ˝e szuka on zagubionej owieczki, dopóki
jej nie znajdzie, a wtedy bierze jà na barki i w niebie jest wtedy wielka radoÊç…
Tego nie mówi∏ tylko na wiatr. Chcia∏ to przede wszystkim powiedzieç kap∏anom, biskupom i klerowi…
Nauka ta jest niewzruszona i trzeba jà braç bardzo powa˝nie, a je˝eli si´ tego nie czyni, to nie ma naÊladowania Chrystusa. Ci, tam w Górze, nie majà z takich kap∏anów ˝adnej radoÊci, którzy nie chcà szukaç
zagubionych owieczek i robià tylko to, co le˝y w ich interesie doczesnym.
E: W Imi´ Trójcy PrzenajÊwi´tszej…, mów dalej!
PROBOSZCZ Z ARS
B: Trzeba poÊwi´caç si´ i ofiarowywaç jak proboszcz Jan Maria Vianey z Ars. Modli∏ si´ on ca∏ymi
nocami, kiedy widzia∏, ˝e owce z jego owczarni ca∏kiem i wcale nie ˝yjà wed∏ug woli Bo˝ej.
Odda∏ on wszystko i ofiarowa∏, nie po∏o˝y∏ si´ nawet do solidnego ∏ó˝ka spaç. Cz´sto modli∏ si´ godzinami przed Tabernakulum. Najcz´Êciej tylko, aby ratowaç choçby jednà dusz´. Prze˝ywa∏ on ci´˝kie
ataki od nas (wskazuje w dó∏) cz´sto z powodu tylko jednej duszy i choç nie by∏ wcale taki zdolny, uczony.
Ci´˝ko mu sz∏a ∏acina i teologia. Dzisiejsi kap∏ani mniemajà o sobie, my jesteÊmy màdrzy, uczeni,
jesteÊmy doktorami, wiemy wszystko lepiej… ale w koƒcu nie o to chodzi Tym, tam z Góry (wskazuje w
gór´). Nie patrzà Oni, jak ktoÊ jest uczony, ile w mózgu ma filozofii i matematyki.
Patrzà Oni w pierwszym rz´dzie: Czy jest on dobrym pasterzem” Czy szuka swoich owiec, czy jest
gotów oddaç ˝ycie za swe owce” Na to patrzà Ci, tam w Górze, a to jest najwi´kszy minus, ˝e tego dzisiejsi
kap∏ani nie majà i nie czynià. Trzeba znowu mówiç na kazaniach o proboszczu z Ars i o Katarzynie
Emmerich, która cierpia∏a i modli∏a si´ za KoÊció∏ na swym ∏o˝u boleÊci.
Wiele innych Âwi´tych czyni∏o to tak˝e. Ojciec Pio cierpia∏ wiele za KoÊció∏ i za grzeszników. Trzeba
wo∏aç z ambon, aby o wiele wi´cej czasu poÊwi´cano na naÊladowanie Chrystusa, a nie na doktoraty. To
jest dobre, niektórzy tego potrzebujà.
U wi´kszoÊci jednak, by∏oby lepiej, gdyby nie trawili ca∏ych lat na filozofii, matematyce albo teologii,
itp.
Dla wielu by∏o by lepiej, aby pó∏ nocy modlili si´ i wzywali Ducha Âwi´tego o oÊwiecenie w tej czy innej
sprawie i ˝yli wed∏ug prawdziwego naÊladowania Chrystusa i nauki Êw. Ludwika Girgnion, i gdyby oddali si´ ca∏kowicie Matce Bo˝ej,
Jej Niepokalanemu Sercu i NajÊwi´tszemu Sercu Jezusa i gdyby patrzyli na krzy˝ i spe∏niali wiernie
to, czego chcà Ci, tam W Górze. By∏oby to lepiej, ani˝eli godzinami myÊleç i studiowaç tylko po to, aby
zaimponowaç Êwiatu!
˚e te˝ ja to musia∏em powiedzieç (krzyczy) ˝e ja to tak˝e musia∏em powiedzieç!!!
E: W Imi´… mów prawd´!
B: Na przyk∏ad Lenin, ojciec rosyjskiej rewolucji powiedzia∏: trzeba poÊwi´caç ca∏e noce i ca∏y czas dla
rewolucji…
Wielu jednak kap∏anów nie czyni tego, co czynià niewierni.
Lenin wiedzia∏, czego potrzeba, aby
przeprowadziç rewolucj´. On ofiarowa∏ si´ za rewolucj´, ale dzisiejsi kap∏ani (ka˝e Ona powiedzieç, Ta
168
Wielka) nie sà ju˝ gotowi ofiarowywaç si´ ca∏kowicie za lud oraz oddaç ostanià rzecz.
Muszà si´ wprawdzie liczyç z tym: im wi´cej si´ ktoÊ ofiaruje, tym wi´cej my go zwalczamy. Tak te˝
by∏o i z proboszczem Vianey. ZapaliliÊmy jego pokój… To jednak nie ma znaczenia, ka˝à powiedzieç Ci
tam w Górze. Pomimo to, Ta Wielka Pani i Ci, tam w Górze - zwyci´˝à… a kap∏ani, którzy dobrze
wykonujà prawdziwe, kap∏aƒskie obowiàzki, odnoszà nieporównanie wielkie zwyci´stwo.
Nie mo˝e si´ z tym równaç ˝aden doktorat, ˝aden wysoki tytu∏, co czynià dobrzy kap∏ani, którzy majà
prawdziwe rozeznanie dusz, u których dusze sà jeszcze w cenie, prawdziwe rozeznanie ludzi, i mogà
wczuç si´ w po∏o˝enie ka˝dego serca ludzkiego. Oni zadajà sobie pytanie: co móg∏bym uczyniç jeszcze, aby
ratowaç tych ludzi, w jaki sposób b´d´ mówi∏ kazanie, i co powinienem czyniç, aby przyst´powali do
Sakramentów Âwi´tych “
Do tego naturalnie nale˝y tak˝e to, aby Sakramentów udzielaç dobrze i wed∏ug starego rytua∏u, aby
towarzyszy∏o im b∏ogos∏awieƒstwo (wi´cej ∏aski).
W przeciwnym razie ponieÊli ju˝ strat´ na samym poczàtku. Niebo musi byç gwa∏tem zdobyte,
poÊród przeciwnoÊci. Chrystus i Aposto∏owie wykonywali swoje prawdziwe kap∏aƒstwo w najpe∏niejszym,
najczystszym i niezrównanym stopniu.
Nie patrzyli, czy zostanà uwi´zieni albo um´czeni. Nie bali si´ niczego. Wspó∏czeÊni kap∏ani natomiast bojà si´, ˝e mogliby si´ pozbyç swego urz´du, gdyby nie czynili dok∏adnie tego, co mówià biskupi (modernistyczni), pomimo, ˝e nie jest to prawdà i pomimo, ˝e nie jest to po∏uszeƒstwo wed∏ug Tych, tam w
Górze (wskazuje w gór´).
Przecie˝ my musieliÊmy powiedzieç, ˝e teraz nie trzeba byç pos∏usznym, tam gdzie si´ nie rozkazuje,
jak nale˝y… (wed∏ug woli Bo˝ej).
Ach! To jest szaleƒstwo ˝e my to musieliÊmy powiedzieç!.
E: Mo˝na powiedzieç, ˝e “nale˝y byç wi´cej pos∏usznym Bogu, ani˝eli ludziom “ W Imi´…mów!.
B: Bogu trzeba byç wi´cej pos∏usznym, ani˝eli ludziom!
Czy Aposto∏owie oglàdali si´ kiedykolwiek na ludzi, na Rzymian albo ja wiem na kogo jescze “ Oni mieli
odwag´! Szli do wi´zienia i pozwalali si´ m´czyç dla Chrystusa… . gdzie jest wi´c u dzisiejszych
ChrzeÊcjan Âwi´te Bierzmowanie… piecz´ç bojownika Chrystusowego wyciÊni´ta na czole “.
Katolicy majà w koƒcu t´ piecz´ç - u kap∏anów dochodzi jeszcze Êwi´cenie kap∏aƒskie i do tego pomoc
Anio∏ów, wzywajà Patronów KoÊcio∏a: Piotra i Paw∏a… wszystkich Aposto∏ów i Âwi´tych Nauczycieli
KoÊcio∏a “.
Czego by ich Oni nauczyli albo czym by ich mogli natchnàç, gdyby ich o to prosili i wzywali! Przede
wszystkim tak˝e i g∏ównie Ducha Âwi´tego!.
Aposto∏owie nie bali si´ niczego, i nic nie by∏o im za wiele.
Udzielali Oni dobrze (prawid∏owo) Êw. Sakramentów i mieli dla nich wielkà czeÊç. Tam trzeba
patrzeç na Êw. Aposto∏ów… a nie na to, co przysz∏o póêniej, na pojedyƒcze grupy, które nie ˝y∏y i nie
dzia∏a∏y wed∏ug przyk∏adu Aposto∏ów. (np. Komunia na r´k´ i na stojàco).
Nie wolno patrzeç na te sprawy oboj´tnie na mniej wznios∏e obni˝enie lotu niektórych grup pierwszych chrzeÊcjan, lecz na to co jest dobre, co jest w Górze i na to co czynili ci najlepsi… Nie mo˝na
mówiç, ˝e ci lub owi tak˝e to czynili… i do tego myÊleç, ˝e to jest na pewno dobre. To jest szalenie pustoszàcy b∏àd.
Ach! ten proboszcz z Ars. NienawidziliÊmy, go. Do niego czuliÊmy strasznà wÊciek∏oÊç. On by∏ przecie˝ taki g∏upi i nie potrafi∏ pos∏ugiwaç si´ dobrà ∏acinà, w jaki sposób móg∏ on nam wyrwaç takà mas´
ludzi, którzy w przeciwnym razie przyszliby do piek∏a. Ach! Ona ka˝e powiedzieç: gdyby by∏o jeszcze
wi´cej takich kap∏anów jak proboszcz Vianey!
Nie zale˝y to jedynie ani od pieni´dzy, ani od dóbr, ani od inteligencji. Zale˝y to od tego co ci kap∏ani
czynià, co majà w duszach i jak wype∏niajà wol´ Bo˝à.
Poza tym mogà byç nawet ostatnimi z ludzi w opinii Êwiata, i choç zdawali si´ byç wogóle niczym i
zajmowali tylko najni˝sze stanowiska, to sà o wiele wi´ksi w obliczu Tych, tam w Górze… ani˝eli mia∏by
ktoÊ z nich “czapk´” biskupià, kapelusz kardynalski, albo diabli wiedzà co tam jeszcze. ˚e te˝ ˝eÊmy to
musieli powiedzieç!.
E.: W imi´ B∏ogos∏awionej Dziewicy!
169
WIELKA ODPOWIEDZIALNOÂÇ URZ¢DU PASTERSKIEGO
B: W zwiàzku z tym, musimy tak˝e jeszcze powiedzieç: Niektórzy biskupi i kardyna∏owie zrobili by
lepiej, gdyby zostali skromnymi laikami, ani˝eli to, ˝e swój urzàd (powo∏anie) wykonujà êle albo niedbale.
Majà oni ogromnà odpowiedzialnoÊç. My mo˝emy ich o wiele wi´cej m´czyç, kiedy przyjdà do piek∏a.
Dla wielu z nich najlepiej by∏oby pozostaç laikami, bo to, co jest godnoÊcià, jest tak˝e gniotàcym
ci´˝arem. Niektórzy lepiej by zrobili, gdyby sp´dzili ca∏e ˝ycie na modlitwie jak ów proboszcz z Ars, albo
czynili tylko to, czego chcà Ci, tam w Górze, ani˝eli mieliby zajmowaç si´ sprawami, które do nich nie
nale˝à. Lepiej by modlili si´ do Ducha Âw. o Êwiat∏o, o rozeznanie… co powinni czyniç, ani˝eli bez
namys∏u zakazywali pielgrzymowaç do miejsc ∏aski, albo poprostu czynili to co, im szepczà ich wikariusze, albo diabe∏, wie kto jeszcze.
Powinni oni przeprowadziç swoje zamiary, chocia˝by nawet byli dyskryminowani i musieli swoje
rozeznanie przeciwstawiaç wszystkim opiniom tych poddanych, które nie pochodzà od Ducha Âw. By∏oby
o wiele lepiej odsunàç ich od siebie i powiedzieç im: Przepraszam, ja musz´ dzia∏aç wed∏ug swego rozeznania i sumienia, i wykazywaç si´ odwagà jak Êwi´ci Aposto∏owie Piotr i Pawe∏, którzy mieli niezrównanà
odwag´. A jakim odwa˝nym by∏ Chrystus, a˝ do Êmierci na krzy˝u by∏ atakowany i znienawidzony przez
faryzeuszy. Czy podda∏ si´ dlatego “ Nie powiedzia∏ On: gdy oni mnie tak atakujà, wyrzekam si´ mojego
pos∏annictwa. Ukrzy˝owanie nie ma sensu. Ludzie póêniej i tak nie us∏uchajà. On przewidzia∏, jak wielu
b´dzie Go póêniej przeÊladowa∏o. Musia∏o by Go to ca∏kiem zniech´ciç. Naturalnie by∏ On Bogiem, jednak
w Ogrodzie Oliwnym cierpia∏ tylko jako cz∏owiek.
Jego BoskoÊç “odsun´∏a si´ “w pewnym stopniu. Musia∏ On wytrwaç w swym cz∏owieczeƒstwie, w
ca∏ej jego s∏aboÊci i opuszczeniu. Pomimo to wytrwa∏ do koƒca i tak te˝ naÊladowali Go jego Apasto∏owie.
Nie powiedzieli Oni: Gdy jesteÊmy tak atakowani, przeÊladowani - z czym nie liczyliÊmy si´ - to nie
mo˝emy tak d∏u˝ej trwaç. Nie, tego nie powiedzieli. Wytrwali a˝ do koƒca. Chrystus odda∏ nawet swojà
ostatnià kropl´ krwi na krzy˝u, a wy powinniÊcie Go naÊladowaç, dotyczy to szczególnie stanu
kap∏aƒskiego: biskupów, kardyna∏ów. Ta Wielka Pani ka˝e was zapytaç: dokàd wy idziecie, dokàd
prowadzi wasz modernizm”
E: W Imi´ Boga w Trójcy Jedynego, Ojca.…!
DECYDUJE PRZYK¸AD KAP¸ANA
B: U pierwszych chrzeÊcjan, za cesarza Nerona, by∏o wielu takich, którzy szli na m´czeƒstwo do
wylania ostatniej kropli krwi. Do tego stopnia naÊladowali Chrystusa, ˝e nie bali si´ Êmierci. Ale dzisiejsi
ludzie patrzà na przyk∏ad kap∏anów, którzy niestety nie sà tacy, jak byç powinni i idà po drodze najmniejszego oporu.
Gdyby wierni widzieli, ˝e kap∏ani sà gotowi do ka˝dej ofiary i ˝e ˝adna ofiara nie jet dla nich za wielka i za trudna, albo ˝e ka˝da modlitwa, nie jest dla nich za d∏uga, aby uczyniç wszystko dla swych
owieczek, to wierni mieliby dla nich wi´ksze powa˝anie i szacunek!.
I tego brakuje dzisiejszemu klerowi. Gdyby wierni mogli si´ o nich oprzeç i znowu us∏yszeç dobre
kazania i zobaczyç, ˝e Sakramenty sà udzielane z nale˝nà im czcià, mieliby tak˝e powa˝anie i ∏aski, tak
i˝ laicy mogliby ∏atwiej odnaleêç drog´ do Chrystusa i przekonaliby si´, ˝e trzeba iÊç drogà krzy˝a i
wysi∏ku, a nie staczaç si´ po równi pochy∏ej, czy iÊç szerokà drogà, która wiedzie do przepaÊci. Wiele dusz
wstàpi∏oby znowu na wàskà Êcie˝k´, która prowadzi do nieba.
MusieliÊmy ju˝ to powiedzieç niedawno, kiedy musieliÊmy mówiç o celibacie, ˝e aby zas∏u˝yç na niebo,
potrzeba wiele ofiar i wyrzeczeƒ i tylko tak mo˝na do niego dojÊç.
Na niebo nie mo˝na sobie zas∏u˝yç siedzàc przy telewizorze albo w aucie, albo ˝yç zbytkowanym
˝yciem, ani te˝ wysiadywaniem przy suto zastawionych sto∏ach, czemu ulega wielu ludzi.
Zdobycie nieba wymaga wyrzeczenia, postu, cierpienia, naÊladowania Chrystusa. Nie chcemy ju˝
wi´cej mówiç.
˚eÊmy te˝ to musieli powiedzieç!
Jan Vianey nie zwraca∏ uwagi na jedzenie, otrzymywa∏ on przez to ∏aski dla swych owieczek,
poniewa˝ poÊci∏ do ostatecznoÊci i modli∏ si´. Spostrzega∏ on zaledwie, ˝e jego ziemniaki, jedzenie jest
skwaÊnia∏e. Jad∏ on po prostu to, co mu si´ trafia∏o, co mia∏ pod r´kà. Nie spostrzega∏ przede wszystkim
tego, ˝e by∏ g∏odny.
170
Naturalnie by∏oby to nierozsàdne gdyby kap∏an nie jad∏. CoÊ trzeba ju˝ jednak zjeÊç, ale nie powinno
si´ wpadaç w przeciwnà ostatecznoÊç.
W zwiàzku z tym musimy teraz powiedzieç (wo∏a zm´czonym g∏osem): wy kap∏ani, biskupi, kardyna∏owie - mówcie znowu kazania o cnocie, idzcie znowu drogà krzy˝a!.
Do∏àczcie wasze serca do Niepokalanego Serca! Wzywajcie Êw. Anio∏ów! Wzywajcie szczególnie Ducha
Âwi´tego i proÊcie Go o si∏´!.
G∏oÊcie Ewangeli´ w ca∏ej prawdzie - kazania o cnotach i krzy˝u!.
E.: Mów prawd´ w Imi´ Matki Bo˝ej!
DZIE¡ SPRAWIEDLIWEGO GNIEWU BO˚EGO
B.: O dla Boga! Wy kap∏ani - nawróçcie si´! Idêcie drogà Krzy˝a!
Dojrzyjcie wreszcie, ˝e nie prowadzicie waszego ludu prawà drogà. NajÊwi´tsza Dziewica ka˝e wam
to powiedzieç:
Laicy, kap∏ani, biskupi, kardyna∏owie, dojrzyjcie wreszcie jaka nasta∏a godzina!!!
Jest ju˝ pi´ç lub dziesi´ç minut po dwunastej!
Ona ka˝e powiedzieç, Ona ka˝e wo∏aç - krzyczeç. Ona nakazuje powiedzieç: wstàpcie wreszcie na
drog´ cnoty, krzy˝a i dojrzyjcie znowu, dokàd powinniÊcie iÊç i do kogo nale˝ycie, bo wy tego ju˝ nie
wiecie!
Czyƒcie pokut´, nawracajcie si´, odmawiajcie nad sobà egzorcyzmy, módlcie si´!!!
Je˝eli to mo˝liwe, módlcie si´ dzieƒ i noc… i nawróçcie si´, aby tak˝e wasz lud si´ nawróci∏. Módlcie
si´, czyncie pokut´ i nawróccie si´… poniewa˝.….przyjdzie dzieƒ (wo∏a wzburzonym g∏osem) … dzieƒ –
Sprawiedliwego gniewu Bo˝ego
Tego, tam w Górze, który was zmia˝d˝y, je˝eli nie dojrzycie, jak powinniÊcie prowadziç wasze stada!
(owczarni´).
Laicy módlcie si´ tak˝e i wy, i czyncie pokut´ za waszych kap∏anów, którzy ju˝ nie widzà, jakà drogà idà!
Starajcie si´ bardzo usilnie ca∏à waszà ÊwiadomoÊcià i wszystkimi si∏ami iÊç za tym g∏osem, gdy˝ w przeciwnym razie pójdzie jeszcze oprócz was tysiàce dusz na zatracenie.
Biskupi, kap∏ani , laicy idêcie drogà Krzy˝a.… Dojrzyjcie, ˝e ju˝ dawno wybi∏a dwunasta. Jest to jedno
z ostatnich ostrze˝eƒ. Ostrze˝enie z zaÊwiatów, które ma na celu to, aby ludzie przejrzeli i nawrócili si´!
GdybyÊcie wiedzieli, na jakiej drodze si´ znajdujecie… GdybyÊcie wiedzieli, jaka wybi∏a godzina i jak
tam na dole wyglàda w piekle, ukrzy˝owalibyÊcie si´ sami, i krzy˝owalibyÊcie si´ do koƒca waszych dni!
Sami zam´czalibyÊcie si´, czynilibyÊcie pokut´, aby nie zostaç pot´pionymi. … abyÊcie chocia˝ o kilka
lat mogli skróciç straszny ogieƒ czyÊca. To Ona ka˝e powiedzieç, Ta WielkaPani, a tak˝e Ci, tam w Górze,
ka˝à powiedzieç i jeszcze raz powiedzieç.
Ksià˝ka ta, mówi teraz ostatnie s∏owo: czyƒcie pokut´, módlcie si´, nawróccie si´, poniewa˝…
Gniew Bo˝y Zmia˝d˝y Was
Je˝eli si´ nie nawrócicie! (j´czy).
Ta Wielka Pani p∏acze gorzkimi ∏zami, poniewa˝ widzi, jak wiele Jej dzieci przejrzy za póêno…
Jak wiele Jej dzieci, kap∏anów, sióstr zakonnych, biskupów, kardyna∏ów jest zaÊlepionych i nie widzi,
dokàd ich op´tanie prowadzi!!!
Ona mówi i ka˝e powiedzieç: - Na Boga!…
Us∏yszcie to O s t r z e ˝ e n i e z drugiego Êwiata, czyƒcie to, co Ona karze!
ProÊcie o ∏ask´ Bo˝à… nawróçcie si´, póki nie jest za póêno i póki nie dotknà∏ Was Gniew Bo˝y… I
Ona przyjdzie. … i musi pozwoliç spaÊç ramieniowi swego Syna!
My powiedzieliÊmy, my powiedzieliÊmy.…koniec, - ostatnie s∏owa powiedzieliÊmy… dla drugiej
cz´Êci tej ksià˝ki!…
˚eÊmy te˝ musieli to powiedzieç.… na
rozkaz Tej Przewznios∏ej Pani (krzyczy krzykiem który przeszywa do szpiku koÊci).
171
EGZORCYZM
Dnia 18 Czerwca 1977 r. – (Zakoƒczenie)
E – Egzorcysta
B – Belzebub
E: Czy opublikowanie “Ostrze˝enia z ZaÊwiata” jest ˝yczeniem NajÊwi´tszej Dziewicy” Odpowiedz, w
imi´…
B: Tak w∏aÊnie. To jest poprawne. Kiedy Ona, Wielka Pani, chce czegoÊ, to zawsze osiàga to pomimo
wszelkich przeszkód. Dzia∏a Ona, tak jak jest to konieczne, póki nie osiàgnie tego, czego pragnie. W
ka˝dym razie Oni, tam w Górze (pokazuje do góry), majà Swoje w∏asne metody dzia∏ania… Nie chcemy
o tym mówiç. Nie chcemy o tym mówiç.
BylibyÊmy niezmiernie uradowani, gdybyÊmy wiedzieli, ˝e sprawy nie uk∏adajà si´ tak pomyÊnie z tà
ksià˝kà. MieliÊmy nadziej´, ˝e ta ksià˝ka nie zostanie wydana, ˝e nie ujrzy Êwiat∏a dziennego. Ale ta
n´dzna, ta szmat∏awa ksià˝ka zosta∏a wydana i rozchodzi si´ mimo wszystko. Ach! Dzieje si´ tak jedynie
dlatego, ˝e Ci, tam w Górze, chcieli tak.
JeÊli spojrzycie na to po ludzku, to ta plugawa publikacja nie powinna by∏a si´ ukazaç. Jest to dla nas
straszna kl´ska. Ach! Ta szmat∏awa ksià˝ka doprowadza nas do ostatecznego szaleƒstwa.
*
*
*
Tekst poni˝szy jest uzupe∏nieniem tekstów ju˝ przedstawionych. Poniewa˝ prawie ˝adne
z niebiaƒskich objawieƒ, przekazanych przez dusze wybrane, nie zosta∏o powa˝nie
potraktowanych przez hierarchi´ KoÊcio∏a Katolickiego, dlatego nadchodzi zapowiedziany
Dzieƒ Gniewu Bo˝ego.
172
S¸OWA BOGA OJCA
DO LUDZKOÂCI
I
Zapowiedê dzia∏ania Bo˝ego
Mówi Pan: Dzieci Moje!
Przygotowuj´ wam nowe ˝ycie w mi∏oÊci wzajemnej, radoÊci i pokoju. Chc´ wam daç
szcz´Êcie zamiast cierpienia, strachu i osamotnienia - Moje Szcz´Êcie, Mój Pokój, Mojà RadoÊç. Dla was wylej´ zdrój ∏ask przebaczania, obmyj´ w nim was i oczyszcz´. Dlatego nie
obawiajcie si´ niczego. Cokolwiek nastàpi, niesie w sobie zarodek nowego ˝ycia. Poprzez
gorzkie lekarstwa b´d´ ratowa∏ Êwiat, który cz´Êç z was, oÊlepiona przez nieprzyjaciela,
zwiod∏a na skraj przepaÊci, ku zag∏adzie. Lecz jest on Mojà w∏asnoÊcià i tylko Ja rozporzàdzaç nim mog´. A Ja kocham was. Dzieci Moje - dlatego przybywam z ratunkiem. Dam
wam ziemi´ oczyszczonà i odrodzonà, aby kochajàcy Mnie mogli ˝yç wedle praw Moich
i darzyç si´ mi∏oÊcià wzajemnà.
Dzieci Moje! Nie przera˝aç was pragn´, a obroniç przed nieprzyjacielem, który szykuje
wam Êmierç wiecznà, który - mniemajàc, ˝e posiad∏ ju˝ wszelkà w∏adz´ w narodach – rzuci je na siebie, aby si´ wyniszczy∏y wzajemnie. Przygotowano ju˝ narz´dzia wojny tak
straszliwe, i˝ zdolne sà zetrzeç ˝ycie z ziemi - ˝ycie dane wam z Mojej Mi∏oÊci.
Dlatego wystàpi´ przeciw przyw∏aszczycielowi w Mocy mojej wedle jego zbrodni. Wypal´ z∏o w jego gniazdach i zmiot´ to, co zgni∏e i grzechem prze˝arte. Poniewa˝ wielu z was
s∏u˝y nieprzyjacielowi Prawdy, nie wiedzàc komu s∏u˝y, wzywam was: odwróçcie si´ od
k∏amstwa i niesprawiedliwoÊci, a Ja wam przebacz´.
Obiecuj´ wam przebaczenie i ˝ycie wieczne za jednà myÊl ˝alu, skruchy i mi∏oÊci - nie
dla ma∏oÊci waszych win, ale dlatego, ˝e was Kocham.
Nie jestem Bogiem Kary i Gniewu, nie dr˝yjcie przede Mnà. Chocia˝ zobaczycie p∏onàce niebo i ziemi´, poruszone ˝ywio∏y Êmierç niosàce, nie l´kajcie si´ - Ja was Kocham.
We Mnie znajdziecie ucieczk´. Zdj´ci grozà, przej´ci l´kiem Êmiertelnym rzucajcie si´
w Moje otwarte ramiona. Ja was obroni´. Wiedzcie, i˝ wasza s∏aboÊç i n´dza wzywa Moje
Mi∏osierdzie. Im dalej byliÊcie ode Mnie, im ci´˝sze sà wasze winy, tym bardziej potrzebujecie pomocy. Zdrowy nie potrzebuje lekarza. Ja jestem waszym lekarzem. Uzdrowi´ was
i zachowam przy Sobie, bowiem szukam was, aby uratowaç – nie zgubiç.
Kocham was Dzieci Moje!
II
Przestroga dla wszystkich ludzi
Mówi Pan: Dzieci Moje!
Nie karaç was pragn´, ale uratowaç od Êmierci wiecznej. ZapomnieliÊcie kim jesteÊcie nie cia∏em i krwià tylko, a synami Bo˝ymi, tak duchowymi, jak i Ja jestem. Chwilowo jedynie przyodzialiÊcie cia∏o, które nietrwa∏e jest, w proch szybko si´ obróci.
Dlaczego o nie tak bardzo dbacie, o sobie nie pami´tajàc? Karmicie, tuczycie i dogadzacie temu, co ma byt jednodniowy, a wiecznie ˝yjàcà dusz´ waszà wystawiacie na ponie-
173
wierk´, szykujàc jej wieczne umieranie w rozpaczy. ˚adne miary wasze nie zmierzà tragedii oddzielenia na wiecznoÊç od Mi∏oÊci, tak jak nie zmierzà wiecznoÊci. Nieszcz´Êcia cia∏a
sà niczym w porównaniu z tragedià zmarnowanego ˝ycia - Mojego Daru Mi∏oÊci. Da∏em
wam wolnoÊç pe∏nà i nigdy daru Mojego nie cofn´. Ja jestem Bogiem wolnych!
Da∏em wam sumienie i rozum, umiejàce rozró˝niaç. CoÊcie z nimi zrobili? Gdzie jest
wasze sumienie, gdzie jest wasz rozum?
Da∏em wam wol´, abyÊcie mogli zdobywaç to, co sumienie wska˝e, a rozum mo˝e kierowaç waszymi krokami. Có˝eÊcie z darami Moimi zrobili, Dzieci Moje? Gdzie˝ one sà?
Jestem Ojcem waszym. Da∏em wam ˝ycie, da∏em mo˝noÊç wyboru, abyÊcie do Domu
Mego weszli z godnoÊcià - nie jak s∏udzy Êlepo pos∏uszni, ale jako prawowici Synowie, rozumiejàcy Ojca, wracajàcy do Niego z Mi∏oÊcià, wdzi´czni za wszystko, co wam da∏em. Bo
cokolwiek macie, Ja wam da∏em. Swojego nie posiadacie nic, nawet ˝ycia.
Do istnienia was powo∏a∏em, nie dla nieszcz´Êcia, do nieskoƒczonej wraz ze Mnà radoÊci. W Domu Moim pragn´ was podejmowaç, szcz´Êciem Moim, poiç obecnoÊcià Mojà i nasycaç. A wy odrzucacie obietnic´ Mojà dla ulotnych rozkoszy przewrotnych waszych serc.
Zabijacie braci swoich. Silniejsi z was ˝erujà na bezsilnoÊci s∏abych, wyzyskujàc ich doprowadzajàc do g∏odu, budzàc w nich z∏o, odwracajàc ode Mnie, zabijajàc ich dzieci´ce dusze.
Teraz zaÊ dà˝ycie do zniszczenia ca∏ego Mojego dzie∏a na Ziemi. Pragniecie wyt´piç si´
wzajemnie. W nienawiÊci macie braci swoich i snujecie potajemnie plany zag∏ady - jedni
dla drugich. A przecie˝ stworzy∏em was, abyÊcie byli braçmi, abyÊcie mi∏owali si´ wzajemnie.
Syna Mojego Jedynego pos∏a∏em, aby was odwróci∏ ode z∏ego, a wyÊcie Mi∏oÊç - co zstàpi∏a, by was obdarzyç - ukrzy˝owali. I od tej pory krzy˝ujecie s∏ugi Moje i wszystkich, którzy wam niosà dobro.
Zamilk∏o wasze sumienie, zaçmi∏ si´ rozum, a wola dà˝y do z∏ego! Dzieci Moje! Biedne
i Êlepe Dzieci Moje!
Có˝ uczyniliÊcie z ziemià, ˝e ca∏a j´czy i p∏acze. Wszystko co s∏abe i bezbronne, co ∏agodne, niewinne i czyste, w um´czeniu i ∏zach wzywa Mego ratunku. Jak d∏ugo jeszcze ma
cierpieç?
Jestem Ojcem wszystkich ludzi, lecz SprawiedliwoÊç Moja i Mi∏osierdzie Moje sk∏ania
si´ ku ∏zom niewinnych, najs∏abszych, najbardziej przez was unieszcz´Êliwionych. Majà
oni prawo do ˝ycia godnego cz∏owieka i takie samo prawo majà jeszcze nie narodzone dzieci. Wszystkie przysz∏e ludzkie pokolenia.
Ja jestem Dawcà ˚ycia, nie wy, czemu˝ je odbieracie?
Da∏em wam Prawo Moje! Syn Mój potwierdzi∏ je Swoim ˝yciem, Êmiercià i zmartwychwstaniem. Znacie je. Dlatego od tych z was, którzy je przyj´li, za˝àdam rachunku.
Dla korzyÊci, w∏adzy, bogactwa i s∏awy opuÊciliÊcie S∏owo Moje, wyszydziliÊcie Prawa
Moje. Odbior´ wam b∏ogos∏awieƒstwo Moje, a dam ubogim, którzy Mnie chwalà w cierpieniu. Oni poprowadzà dzie∏o Moje, stanà si´ ludem Moim i zgarnà ku Mnie wszystkie narody Êwiata.
Pozostanie wam dom wasz pusty, bogactwo w popió∏ si´ wam obróci, korzyÊci i w∏adza
z ràk wam si´ wysunà, a s∏awa nies∏awà pozostanie a˝ do koƒca ziemi. Ja jestem obronà
s∏abych i uciÊnionych! Ode Mnie otrzymajà ratunek.
A was, zaÊlepione Dzieci Moje, gorzkimi lekarstwami ratowaç b´d´. Je˝eli lek skuteczny dla dusz waszych jest Êmiertelnym dla cia∏a, nie b´d´ si´ waha∏. Cia∏a wasze i tak prze-
174
minà, ale wy - Dzieci Moje - zagubione w u˝ywaniu w obfitoÊci dóbr wspólnych, innym odj´tych, tylko g∏odem, strachem i przera˝eniem Êmierci mo˝ecie byç uzdrowione do ˝ycia
wiecznego. Nie l´kajcie si´ zatem niczego, co Êmiertelne. Bójcie si´ sàdu Pana waszego i
szykujcie si´ na ˝ywot wieczny.
Ja was nie pot´piam jak Ojciec syna marnotrawnego, oczekuj´ was. Kocham was i pragn´ mieç w Swoim Domu. Ramiona Syna Mego szeroko sà rozwarte. Jego Krwià jesteÊcie
wszyscy odkupieni. Pami´tajcie o Mojej Mi∏oÊci, szukajcie u Mnie opieki, a jeÊli Êmierç
wam zagrozi, to Êmierç cia∏a tylko. Za nià czekam was Ja, Ojciec Mi∏osierny i Dobry. Zaufajcie zatem Mi∏osierdziu Memu. ˚a∏ujcie tego, w czym zb∏àdziliÊcie i wierzcie z ca∏ego
serca, z ca∏ej mocy waszej, ˝e jestem Dobry, ˝e kocham was, a zbior´ was jak owce i na
wiecznoÊç b´dziecie ze Mnà.
III
Pierwsze ostrze˝enie do narodów
naruszajàcych Prawa Bo˝e
Mówi Pan: Dzieci Moje!
Zwracam si´ do was z ostatnim wezwaniem, abyÊcie si´ zmi∏owali sami nad sobà. Co robicie z braçmi waszymi ? StaliÊcie si´ gorsi od Kaina. Skamienia∏y wasze serca, og∏uch∏y
sumienia. Nie chcecie s∏uchaç g∏osu Mego. Nie przemawia do was Moja Dobroç, WielkodusznoÊç i Mi∏osierdzie. Lekcewa˝ycie wszelkie ostrze˝enia, które wam daj´, wyÊmiewacie dary Mojej troski.
PrzebraliÊcie si´ w szaty nauki Mego Syna, aby jà sprofanowaç i zohydziç w oczach
Êwiata. Jak˝e cz´sto s∏u˝y ona za mask´ waszym przewrotnym celom.
Ofiara Syna Mojego nie tylko jest bezowocna dla dusz waszych ale codziennie i bezustannie wyszydzana zostaje poprzez wasze praktyki, bezlitosne uczynki wobec braci waszych. StaliÊcie si´ ch´tnymi i poj´tnymi uczniami nieprzyjaciela Prawdy, ojca k∏amstwa,
pychy i nieprawoÊci. Zwiedzeni przez niego p´dzicie ku przepaÊci, w którà on planuje stràciç ca∏à ludzkoÊç. Wszystkie moje niewinne, dzieci´ce i bezradne stworzenia, waszych
m∏odszych i s∏abszych braci traktujecie jak nale˝nà zdobycz, którà macie prawo ograbiç
lub zniszczyç. Nie Moje to prawo. Ksià˝´ tego Êwiata da∏ wam, bezrozumnym, którzy nie
wiecie, ˝e sami stajecie si´ jego zdobyczà na wiecznoÊç. Waszymi r´kami on was poluje.
Âlepi, g∏usi i ciemni idziecie na rzeê, jak dobrze utuczone zwierz´ta, sàdzàc, ˝e wejdziecie
w bramy raju.
˚ycie ca∏ych narodów sta∏o si´ wam zabawkà, a sami jesteÊcie kuk∏ami w r´kach nieprzyjaciela. Patrzycie na mira˝ materialnego szcz´Êcia, które on rozpostar∏ jako przyn´t´
nad przepaÊcià. Stoicie na jej kraw´dzi. Ju˝ niewiele czasu wam pozosta∏o na ˝al i pokut´. Krzywd nie zdo∏acie nigdy naprawiç, ale skrzywdzonym przez was Ja szcz´Êcie Moje
gotuj´ - Ja, Ojciec Dobry, Pan Pokoju i RadoÊci. Wy, Moi synowie marnotrawni dr˝yjcie
i myÊlcie o sobie.
Do was mówi´ - narody syte, bogate i pewne trwa∏oÊci stanu posiadania swego, do was
- paƒstwa przemocy i gwa∏tu, od lat ∏amiàce przykazania moje, do was - ludzie, którzyÊcie
znali Mojà nauk´, a odrzuciliÊcie jà, wyÊmialiÊcie lub przeciw niej wyst´pujecie pewni swej
si∏y. Butni, oparliÊcie si´ na waszych wynalazkach zbrodniczych, gro˝àc sobie wzajemnie,
niebezpieczni braciom waszym i Êwiatu. Wierzycie tylko w pieniàdz wasz i broƒ waszà.
175
A wi´c zobaczycie, czym jest strach i groza Êmierci, którà dotàd mieliÊcie tylko dla innych.
Nieprzyjaciel, wasz pan, przygotowa∏ wam ju˝ aren´. WypuÊci was jak dzikie zwierz´ta,
szczute jedne przeciw drugim, bo staliÊcie si´ z w∏asnej woli jego trzodà, pe∏nà k∏ów i drapie˝nych pazurów. Kraje wasze stanà si´ arenà Êmierci, a wy - igraszkà nieprzyjaciela.
WygnaliÊcie Mnie z sumieƒ waszych, z serc waszych, z praw waszych. I oto stoicie sami
- przyobleczeni w pych´ - wobec nieprzyjaciela ludzkoÊci po tysiàckroç od was sprytniejszego i silniejszego. Da∏em wam wolnoÊç, i sprawiedliwe jest, abyÊcie doszli a˝ do koƒca drogi, którà wybraliÊcie dobrowolnie i zbiorowo, i którà chwalicie sobie. Teraz ujrzycie jej
kres.
Nie przyjd´ wczeÊniej, a˝ zawo∏acie jak syn marnotrawny: – Zgrzeszy∏em Ojcze, a˝
uczcicie Syna Mego na o∏tarzach Jego i w Jego Krwi przelanej za was nie poszukacie ratunku!
Ka˝dy, kto zwróci si´ ku Mnie, ˝a∏ujàc i o ratunek proszàc w imi´ Mi∏osierdzia Mego,
wys∏uchany b´dzie. Wielu niewinnych zginie z winy rzàdów swoich, ale ich dusze Ja ochroni´ i u Mnie znajdà schronienie i radoÊç.
Dla wierzàcych we Mnie b´d´ tarczà i podtrzymaniem w s∏aboÊci. Dam im si∏´ i m´stwo.
Wraz z nimi nieÊç b´d´ wokó∏ pomoc i otuch´.
Bo Ja jestem Ojcem pe∏nym Przebaczenia i Mi∏oÊci. Nie chc´ waszej zguby, a nawrócenia. Powróçcie w Moje ramiona, a Ja was obroni´. Kocham was wszystkie. Dzieci Moich
nie dziel´ na dobre i z∏e. O chore si´ troszcz´, upadajàce podnosz´, os∏abione posilam,
a zb∏àkanych szukam, aby przy∏àczyç je do Mojej szcz´Êliwej rzeszy.
Odrzucony i odepchni´ty - Ja, Król wszechÊwiata, Pan i Bóg wasz - przychodz´ znowu
na ka˝de wezwanie mi∏oÊci, bowiem beze Mnie zginiecie. Tacy s∏abi, bezbronni i bezradni
jesteÊcie. Wasza s∏aboÊç Mnie wzrusza, a dzieci´coÊç przyzywa Mojà Ojcowskà Mi∏oÊç.
Lecz pe∏nà wolnoÊç da∏em wam i nie narusz´ jej, ani nie odbior´. Dlatego pozwalam
wam zawsze na wybór wolny, ufajàc ˝e poznacie Ojca i Jego Dom zapragniecie powróciç
ca∏à si∏à waszej woli - z mi∏oÊci, a nie ze strachu. Je˝eli jednak tak zaÊlepiliÊcie wasze oczy,
i˝ tylko l´k potrafi je wam otworzyç, przychodêcie do Mnie w l´ku i przera˝eniu. Ja wam
otwieram Moje Ojcowskie ramiona, bo Ja jestem waszà Ucieczkà i Bezpieczeƒstwem, a poza Mnà nie znajdziecie schronienia.
Groêne s∏owa wam daj´, lecz sà to s∏owa Mojej Mi∏oÊci. Ostrzegam was, bo pragn´ was
uratowaç bez wzgl´du na to, czy zas∏ugujecie na ratunek, bez wzgl´du na morze waszych
win - poniewa˝ Ja was kocham.
Dzieci Moje marnotrawne, wejrzyjcie w sumienie swoje, uznajcie wasze Kainowe pi´tno
i ˝a∏ujcie skrzywdzonych, zdradzonych, pomordowanych braci waszych.
˚a∏ujcie i odwróçcie si´ od waszych zbrodni.
ZmarnowaliÊcie ¸aski Moje, roztrwoniliÊcie Dary, wznieÊliÊcie góry z trupów braci waszych i zape∏niliÊcie oceany ∏zami… Wróci ku wam z∏o wasze. W nich oczyszczà si´ narody pe∏ne nieprawoÊci lub istnieç przestanà. Pan wasz, duch z∏a, gardzi s∏ugami swoimi
i niszczy wykorzystane narz´dzia.
W rozpaczy i przera˝eniu Êmierci poznacie komu s∏u˝yliÊcie i w kim po∏o˝yliÊcie nadziej´. Wówczas zapragniecie spokoju, bezpieczeƒstwa, dobroci i Mi∏osierdzia i nie znajdziecie
go w Êwiecie, dopóki nie zawo∏acie: “B∏ogos∏awiony, który przychodzi w Imi´ Paƒskie”.
Jam jest Mi∏osierdziem, Dobrocià, Pokojem i Bezpieczeƒstwem. Jestem Pokarmem
i Napojem waszym, RadoÊcià i Ukojeniem.
176
Ojcem waszym jestem, treÊcià waszego ˝ycia, celem waszych dróg. Daj´ wam samo Dobro. Moje Dary sà o˝ywcze i zdrowe. Nie daj´ wam trucizny, jak karmi was nieprzyjaciel,
ale wy upodobaliÊcie sobie to, co szkodliwe.
JesteÊcie s∏abi i nie przynosicie owocu, przeciwnie - wzajemnie si´ zara˝acie zarazà
Êmiertelnà dla dusz waszych.
I oto ojciec k∏amstwa, nieprzyjaciel rodzaju ludzkiego
przyst´puje do ˝niwa. Straszna jest jego kosa,
okrutne obyczaje. Poruszy ˝ywio∏y, a wasze armie
przeciw wam si´ obrócà i trwoga Êmiertelna opasze ziemi´.
Bliski ju˝ czas Êmierci i grozy.
Narody Ameryki, Azji, Europy, was przede wszystkim ostrzegam, wy bowiem uczyniliÊcie szatana panem waszym, daliÊcie mu w∏adz´ i s∏u˝ycie mu ch´tnie.
Ostrzegam was narody germaƒskie i romaƒskie, ciebie ame-rykaƒski narodzie, was Rosjanie, którzy macie r´ce zawalane krwià w∏asnych i obcych narodów. Uznajcie swoje winy, ˝a∏ujcie i pokutujcie, proÊcie Mnie, Ojca waszego o zmi∏owanie. Ja mog´ wszystko, a od
proszàcych si´ nie odwróc´ i synom marnotrawnym przebacz´.
Nawróçcie si´ ku Mnie, podejmijcie nauk´ Syna Mego, niech powróci na centralne miejsce na waszych o∏tarzach, wybaczajcie sobie winy, kochajcie si´ wzajemnie, a wtedy Ja
przyjd´, Ojciec wasz, a ze mnà Pokój, RadoÊç i uciszenie. Dam wam b∏ogos∏awieƒstwo Moje. B´dziecie ˝yli we Mnie, a Ja w was.
IV
Drugie ostrze˝enie dla narodów
silnych i znieprawionych
Mówi Pan:
Zapowiadam wam, i˝ bliski jest ju˝ czas oczyszczenia. L´k, cierpienie i Êmierç nadciàgajà ju˝ i pokryjà ca∏à ziemi´. Nie b´dzie przed nimi ucieczki, ani bezpiecznego schronienia. Zbyt daleko posz∏a ludzkoÊç – drogami nienawiÊci, aby móc powróciç do mi∏oÊci inaczej ni˝ przez pokut´, ˝al i wstyd, a tego uczyniç nie chce. Ja jednak nie chc´, aby zgin´∏a,
dlatego zburz´ wasze bezpieczeƒstwo, wasze syte zadowolenie, waszà pewnoÊç siebie. Zachwiejà si´ fundamenty, na których zbudowaliÊcie z∏udny dom pychy, gdzie na o∏tarzach
Syna Mego,ustawiliÊcie bo˝ki: z∏oto, si∏´ przemocy, nauk´ pracujàcà nad ÊmiercionoÊnà
bronià, przesyt i s∏odycz grzechu.
OdrzuciliÊcie Moje Dary, tak jak odrzuciliÊcie Ofiar´ Mojego Syna i Jego S∏owa. Ogo∏oceni i bezbronni staniecie wobec si∏ pot´˝niejszych od was a nieub∏aganych, których nie
wzruszy wasza s∏aboÊç i l´k, tak jak i was nie wzruszy∏a n´dza i cierpienie waszych ubogich braci.
Spotkacie si´ z si∏ami, którymi pos∏ugiwaliÊcie si´ wobec bliênich waszych, a które
zbuntujà si´ przeciw wam. Ju˝ moce ˝ywio∏ów ziemi powstajà. Chc´, abyÊcie wiedzieli, ˝e
ratunek jest we Mnie. Drogà powrotu do domu Ojca musicie iÊç, jeÊli chcecie ocaleç. A idàc,
zbieraç ka˝de dobro odrzucone i pozostawione. Mozolnà drogà odzyskiwania utraconych
Moich darów wrócicie do Mnie, nie inaczej jak bracia, a nie wrogowie.
Dzieci Moje! je˝eli nadal uwa˝acie Mnie za Ojca, wspomagajcie Êlepych i g∏uchych, ra-
177
tujcie ginàcych. Wyznawajcie Mnie jawnie, s∏u˝àc braciom waszym Mojà Mi∏oÊcià. Trwajcie we Mnie, a Ja Wasz Ojciec mi∏ujàcy, dam wam Mojà Moc, Pokój, Mojà ∏ask´ i poprowadz´ was Moimi drogami, na których b´d´ ratowa∏ Êwiat.
Nie l´kajcie si´, nie odrzucajcie, nie buntujcie, a przyjmijcie wszystko, cokolwiek nastàpi, jako Moje dzia∏anie. Staniecie si´ Moimi robotnikami gotowymi na wszystko. Bàdêcie
m´˝ni i ofiarni. Zapomnijcie o sobie. Pami´tajcie, ˝e Ja kocham wszystkich i ka˝demu ˝a∏ujàcemu przebacz´. Pragn´ abyÊcie byli Samarytanami mi∏osiernymi dla bliênich, rzeczywistymi Moimi Dzieçmi. Wówczas nape∏ni´ was Mojà si∏à i dam wam szcz´Êcie ratowania
Êwiata.
Bàdêcie zwiastunami Mojego Pokoju i Pojednania. Poprowadzicie oczyszczonà i ˝a∏ujàcà ludzkoÊç ku Mnie, abym da∏ jej szcz´Êcie prawdziwej Mi∏oÊci.
V
O Mi∏osierdziu Pana
Niedziela Mi∏osierdzia Pana
Moje s∏owa zwrócone sà do wszystkich ludzi.
Chcia∏bym pogrà˝yç w Moim Mi∏osierdziu wszystkie grzechy Êwiata. Wobec Mojej Mi∏oÊci sà one niczym. Sp∏onà jak suchy liÊç, wrzucony w ogieƒ Mi∏oÊci Mojej do was. Kocham
was tak bardzo, tak silnie, i˝ pragnà∏bym przebaczaç wam stale, nieustannie. Wszystkie
wasze winy i zbrodnie przynieÊcie do Mnie: Ja was oczyszcz´. Przebacz´ wam wszystko,
tak jak przebaczy∏em tym, którzy Mnie na Êmierç skazali, torturowali i na krzy˝u przybili. Dla was przyjà∏em m´k´ i Êmierç krzy˝owà, dla ka˝dego z was.
Nikt nie jest wy∏àczony i odrzucony: nikogo nie pozbawiam Mojego przebaczenia i Mi∏oÊci. Uwierzcie Memu Mi∏osierdziu!
Sàdzicie, ˝e ranià Mnie i zra˝ajà do Mnie wasze grzechy?… Nie. Ja was rozumiem i t∏umacz´. Bardziej ni˝ wy sami moglibyÊcie si´ usprawiedliwiç i broniç. Ja was broni´. Znam
ka˝de drgnienie waszych serc. Obcuj´ z wami, cierpi´ z wami i pojmuj´ wszystkie wasze
pragnienia, t´sknoty, poszukiwania i rozczarowania. Jestem waszym niepokojem, burz´
wasze zadowolenie, wasze uÊpione sumienie, abyÊcie wstali ze snu i szukali, zastanawiali si´, pragn´li, abyÊcie zacz´li ∏aknàç pokarmu dla waszej duszy.
Staj´ na wszystkich waszych drogach jako „przypadek” , „los”, „niespodziewane wydarzenie”, nieszcz´Êcie lub radoÊç zachwyt albo gorycz. We wszystkim cokolwiek jest, Ja
wam daj´, Ja, Mi∏oÊç zawsze ta sama, nieznu˝ona, zawsze czekajàca, cierpliwa. Wytrwale was poszukuj´, czatuj´ na was jak ∏owca, po tysiàc razy zast´puj´ wam drog´, abyÊcie
nie zatracili si´, nie zgin´li. ˚aden przyjaciel, ˝adna matka, nie uczyni dla was wi´cej ni˝
Ja czyni´, poniewa˝ tak bardzo was kocham.
Kiedy˝ zrozumiecie, ˝e Moja Mi∏oÊç jest nieskoƒczona?… Boicie si´ Mnie, gdy˝ wiecie,
˝e jesteÊcie brudni, ale nie rozumiecie, ˝e Ja kocham was takich, jakimi jesteÊcie. Niczego
od was nie wymagam, nie gro˝´, nie brzydz´ si´ ˝adnego brudu, bo wszystko, co wasze,
ludzkie, u∏omne, ginie w ogniu Mojej Mi∏oÊci. Ja pragn´ tylko jednego, abyÊcie przyszli do
Mnie. Przychodêcie do Mnie wszyscy. Ja was oczyszcz´, ulecz´, uzdrowi´. Dam wam nowe
˝ycie. Dam wam szcz´Êcie, którego z mozo∏em i w ciàg∏ym niedosycie szukacie. Ja nim jestem.
Nie ranià Mnie wasze grzechy. Rani Mnie najg∏´biej wasz l´k przede Mnà. JesteÊcie
178
wolni, odkupi∏em was Mojà Krwià, otworzy∏em bramy Mojego Królestwa, a wy nie przychodzicie.
Czekam na was, pragn´ was! Wszystkich obejm´. Zimnych rozgrzej´ Moim ogniem,
rannych uzdrowi´, brudnych oczyszcz´. Dla zmordowanych i Êlepych stan´ si´ Si∏à, Odwagà dla tchórzów, Âwiat∏em dla Êlepców, MàdroÊcià dla zb∏àkanych w ciemnoÊciach. Kocham was, ludzie! Kocham tak szalonà, tak pot´˝nà Mi∏oÊcià, ˝e pragn´ was brudnych,
cuchnàcych, zaropia∏ych z powodu ci´˝aru waszych zbrodni. Ja zdejm´ z was ten ci´˝ar,
staniecie si´ znowu czyÊci, m∏odzi, radoÊni. Pragn´ was leczyç, ratowaç, nape∏niaç szcz´Êciem. Szcz´Êciem Boga jest obdarzanie, uszcz´Êliwianie. Dajcie si´ uszcz´Êliwiaç.
Pozwólcie, abym was kocha∏. Przyjdêcie do Mnie wszyscy. Im bardziej chorzy jesteÊcie,
tym szybciej wam pomoc potrzebna. Zaufajcie Mojej Mi∏oÊci. Ja staj´ codziennie przed wami, wyciàgam do was d∏onie przebite za was, po to, abyÊcie uwierzyli jak nieskoƒczenie
was kocham.
Wzywam was - przybywajcie! Potrzebujecie przebaczenia i mi∏oÊci. Ja wam przebacz´
wszystko. Nie ma granic Mego Mi∏osierdzia! Czekam na was, aby daç wam SIEBIE - Nieskoƒczone Szcz´Êcie, Nieskoƒczonà Mi∏oÊç!
VI
Wezwanie Chrystusa Króla
Mówi Pan: Ludzie ubodzy, bezbronni, ludzie bezradni!
Najukochaƒsze Dzieci Moje!
Jak˝e wspó∏czuj´ wam w waszych l´kach, troskach i cierpieniach dnia codziennego. Rozumiem was i pragn´, byÊcie doÊwiadczyli Mego Mi∏osierdzia. Ono wcià˝ wzrasta, wylewa
si´ z Mojego Serca pot´˝nà rzekà, która zmyç mo˝e winy ca∏ego Êwiata, je˝eli w niej si´
zanurzy. Od was samych zale˝y, czy zechcecie z niego skorzystaç. A tak bardzo jest wam
potrzebne.
Patrz´ z bólem jak owce rozproszone ginà z pragnienia na pustyni samotne, nieszcz´Êliwe, b∏àkajàc si´ na pró˝no szukajàc êród∏a. Odrzucajà Mnie, èród∏o Wody ˚ywej, jedyny
napój ˝ycia, i trawià ˝ycie w bezowocnej udr´ce. A ja stoj´ poÊród was stale obecny, zawsze
czujny, zawsze równie mi∏ujàcy. Przechodzicie obok mnie, nie zatrzymujàc si´ ani na
chwilk´, aby zrozumieç, Kogo mijacie w ob∏´dnej gonitwie za u∏udà, za którà kryje si´ nicoÊç.
PokochaliÊcie mira˝e, a poniechaliÊcie rzeczywistego Napoju i prawdziwego Pokarmu.
Dlatego ˝ycie wasze trwa krótko i up∏ywa w m´ce i znoju.
A Ja tak bardzo was kocham, tak pragn´ ul˝yç wam, daç Moje dary: pokój i radoÊç, sprawiedliwoÊç i mi∏oÊç braterskà. Tak ma∏o potrzeba, abyÊcie mogli z nich korzystaç, tylko
wasza wola - oporna i wroga - broni Mi dost´pu do was. Da∏em wam wolnoÊç i szanuj´ was
tak, i˝ nigdy si∏à nie wdzieram si´ do waszego wn´trza. Czekam cierpliwie, lecz jak˝e cz´sto wybieracie Êmierç raczej ni˝ Mojà Mi∏oÊç, ratunek, ocalenie i szcz´Êcie nieskoƒczone na
wiecznoÊç.
Winicie za z∏o Êwiata Mnie, który wam da∏em ˝ycie, aby was odkupiç i ze z∏a waszych
win wyzwoliç. W waszej niedoli straciliÊcie zdolnoÊç rozpoznawania z∏a i dobra, za dobro
przyjmujàc to wszystko, co was wyniszcza i zabija, a wybieracie je przecie˝ dobrowolnie
sami, wbrew S∏owom Moim, które znacie.
179
Ja was bardzo kocham z wszystkimi waszymi grzechami, z ∏adunkiem win, pod którymi upadacie. Przyjdêcie do Mnie wszyscy grzeszni, winni i nieszcz´Êliwi. Ja was uwolni´
i uszcz´Êliwi´. Dla waszych czasów, teraz, dziÊ ponawiam wezwanie:
Przyjdêcie do mnie wszyscy, których przeÊladujà i m´czà, którymi pogardzajà. Przyjdêcie skrzywdzeni, bezdomni, g∏odni, nadzy i utrudzeni pracà. Was w∏aÊnie kocham najbardziej.
Przyjdêcie bez bojaêni odrzuceni, niechciani, samotni, opuszczeni. Ja was potrzebuj´.
Czekam, by móc was przygarnàç, pocieszyç, daç wam Mojà Mi∏oÊç i Przyjaêƒ na wieki. Kocham was!
Przybàdêcie wszyscy obcià˝eni grzechem, na∏ogami, rozpustà. Znam was, bo jest mi
znane ka˝de z∏o Êwiata. Kocham wasze zbola∏e, cierpiàce, nieszcz´Êliwe dusze, szamoczàce si´ i s∏abe. Ja was uzdrowi´. W Mojej Mi∏oÊci znajdziecie odrodzenie. Wróc´ wam utraconà czystoÊç Dzieci Bo˝ych, bo Ja pragn´ uzdrawiaç, pragn´ was mieç uratowanych
i szcz´Êliwych.
Przyjdzcie do Mnie zbrodniarze, kaci i mordercy, a odpuszcz´ wam wasze winy. Nie ma
zbrodni, której nie mog∏aby Moja Krew obmyç. Kocham was!
Jestem samà Mi∏oÊcià, Przebaczeniem, Mi∏osierdziem. Ludzie grzeszni! Kiedy˝ zrozumiecie, ˝e jestem waszym Ojcem, Zbawicielem i jedynà ucieczkà. Kocham was! Oto ramiona Moje otwieram szeroko. Przyjdêcie do Mnie wszyscy, a Ja wam wszystko przebacz´. Kocham was, ludzkoÊci Êlepa i g∏ucha, umi∏owane Dzieci Moje!
VII
Trzecie Ostrze˝enie
Dzieci Moje!
Nie s∏uchacie Mnie, nie chcecie przyjmowaç s∏ów ostrze˝enia ani wezwania do pokuty,
skruchy, i porzucenia tego stylu ˝ycia, jaki prowadziliÊcie - ˝ycia w grzechu, niszczàcym
w was wszystkie Moje Dary i uniemo˝liwiajàcym otrzymanie nowych.
Przeto ˝ycie wasze staje si´ drogà ku zgubie, przedsionkiem piek∏a. Co gorsze, wiedziecie ku niej waszych m∏odszych braci - wszystkich ludzi zale˝nych od was, bezbronnych,
nieÊwiadomych, wkraczajàcych dopiero na drogi poznania.
Zamiast mi∏oÊci braterskiej, pragnienia pomocy, dawania opieki, ˝ywicie ku nim pogard´, przechodzicie z oboj´tnoÊcià nad losem tysi´cy waszych braci umierajàcych przy was
z g∏odu, n´dzy i chorób, a waszym jedynym darem jest… … . broƒ.
Z nikczemnej ch´ci zysku wywo∏ujecie wojny, planujecie spiski, jàtrzycie jednych przeciw drugim.
Ziemia ca∏a sp∏ywa krwià i nie ma dnia bez nowych, bardziej ÊmiercionoÊnych broni,
dalszych podbojów i okrutniejszych wojen. Ca∏e dzie∏o Mojego Stworzenia jest zagro˝one.
Z ziemi nieustannie wzywa Mnie wszystko co udr´czone, b∏agajàce ratunku.
Dopuszczam przeto, aby wasze dzie∏o nienawiÊci, wasza broƒ zbuntowa∏a si´ przeciw
wam. Kiedy zaznacie na sobie cierpienia przygotowanego dla innych, mo˝e opami´tacie si´
i wzbudzi si´ w was wstyd i ˝al. Jest to ostatnia szansa ratunku dla dusz waszych. Zastanówcie si´, Dzieci Moje, bo niewiele wam czasu pozosta∏o. Dla tych, którzy ginà w nienawiÊci, SprawiedliwoÊç Moja jest s´dzià i lepiej by∏oby dla nich, aby si´ nigdy nie narodzili. Jednak nienawiÊç wybraliÊcie sami, w ka˝dej chwili mo˝ecie jà odrzuciç - przez skruch´
180
i ˝al, przez zrozumienie swoich win powracajàc do Mnie.
Ja czekam. Kocham wszystkie Dzieci Moje. Nad zab∏àkanymi bolej´, bo stworzy∏em ich
do szcz´Êcia nie do zguby. Póki ˝yjecie, póty Moje Ramiona sà dla was otwarte. Moje Przebaczenie oczekuje was.
Póêniej osàdzicie si´ sami w blasku Mojej Prawdy, wedle sprawiedliwej miary - miary
waszej mi∏oÊci lub nienawiÊci dla bliênich waszych, w których Ja ˝yj´!
Ludzie bezmyÊlni i nieczuli, dla których inny cz∏owiek nic nie znaczy. Zatrzymajcie si´
przed przepaÊcià. Zawróçcie, póki czas - bo ju˝ niewiele go macie.
Ludzie polityki, ludzie wojny i tajnych zamys∏ów. Ludzie, którym powierzono ster rzàdów. PowinniÊcie pojmowaç swojà odpowiedzialnoÊç, swojà s∏u˝b´ i powinnoÊç szerzenia
dobra - nie zbrodni, zapewnienie bezpieczeƒstwa - nie zguby, s∏u˝enia prawdzie - nie
k∏amstwu, podst´pom, intrygom. Czy˝ nie wiecie, ˝e odpowiadaç b´dziecie przede Mnà za
ka˝dy wasz czyn podj´ty dobrowolnie?
Od lat wzywam was do opami´tania ustami wszystkich s∏ug Moich. Ostrzegam was
wreszcie Ja sam, Pan wasz i Bóg. Zatrzymajcie si´! Zawróçcie! Miejcie litoÊç sami nad sobà!
VIII
O Mi∏osierdziu i Przebaczeniu Bo˝ym
Najmilsze Dzieci Moje !
Serce Moje jest przepe∏nione Mi∏oÊcià. Widz´ jak cierpicie - na pró˝no szukajàc jej
w Êwiecie - g∏odni, nieszcz´Êliwi, zrozpaczeni. Miotacie si´, szarpiàc wzajemnie, dr´czàc
jedni drugich, odrzucajàc te˝ wszystkie Dary Moje, którymi tak hojnie wzbogaci∏em ziemi´. ˚ycie swoje - tak krótkie - przebiegacie bez celu, przerzucajàc si´ z jednych zamiarów
do drugich, porzucajàc je, aby znowu pobiec za tym, co wam wydaje si´ barwniejsze, póki
nie zobaczycie nowej, jeszcze ciekawszej zdobyczy. Gromadzicie b∏yszczàce próchno, które
w proch si´ wam obróci i nadaremnie trwonicie czas wasz i si∏y, które wam da∏em.
Jak˝e smutne i nieszcz´Êliwe sà wasze dusze. Usychacie w niepokoju i niedosycie, zawsze nienasyceni, po˝àdajàcy tego, co was truje, wydzierajàcy sobie wzajemnie wszelkie
trucizny, aby je spo˝yç samemu. Nieszcz´Êliwi i Êlepi, przez Êlepców prowadzeni, nie mo˝ecie wydostaç si´ z b∏´dnego ko∏a fa∏szywych wartoÊci, mylnych teorii i nieprawego ˝ycia,
w których dusicie si´ i toniecie w bagnie. Nie dociera do was Moja Prawda, Mój Pokój, Moja RadoÊç. Nie chcecie s∏yszeç o Mojej Ofierze za was i o Mojej nauce Prawdy, która jedna
mog∏aby was wyzwoliç.
Mi∏oÊç Moja, wspó∏czucie i pragnienie ratowania was, uzdrawiania i pocieszania nigdy
w historii ludzkoÊci nie by∏y silniejsze ni˝ w czasach obecnych, kiedy nadchodzàce wydarzenia zastajà was s∏abych, bezsilnych i niezdolnych do przezwyci´˝enia zbli˝ajàcej si´
grozy.
LitoÊç Moja i Mi∏osierdzie d∏ugo jà powstrzymywa∏o, lecz Mi∏oÊç Moja do ca∏ego dzie∏a
Stworzenia, które cierpi i wzywa ratunku, a tak˝e przez wzglàd na przysz∏e pokolenia
Dzieci Moich, które pragn´ mieç zdrowe, powodujà, ˝e dopuszczam, by z∏o wyhodowane
przez was objawi∏o wam swoje oblicze. Jednak˝e nie opuszcz´ was, a przeciwnie, stan´ si´
ostatnià tarczà, ucieczkà i zbawieniem dla tych, którzy we Mnie b´dà szukaç ratunku.
Oto otwieram przed wami ca∏y bezmiar Mi∏osierdzia. Zanurzcie si´ weƒ z ufnoÊcià, a nie
181
b´dziecie zawiedzeni. PoÊród grozy, ˝ywio∏ów b´d´ sta∏ Ja, Pan Âwiata, wasz Bóg i Zbawca, którego woli wszystkie moce sà pos∏uszne. U Mnie szukajcie ratunku.
Ka˝dego, kto zwróci si´ ku Mnie, przygarn´, nie odrzuc´ i nie pozbawi´ Mojego Mi∏osierdzia nawet najwi´kszego grzesznika.
Kocham i ratowaç was pragn´ Moje Dzieci.
Niech nie l´ka si´ wzywaç Mnie ˝aden cz∏owiek. Ludzie wszystkich ras, wyznaƒ, zapatrywaƒ, zarówno sà mi drodzy. Odkupi∏em wszystkich, aby wszystkich przygarnàç do Siebie.
Moja Mi∏oÊç wi´ksza jest ni˝ wasze grzechy. Im ci´˝sze sà, tym bardziej ratowaç was
pragn´.
Nie obawiajcie si´ Mego gniewu, wy, coÊcie Mi bluênili i ˝ywili ku Mnie nienawiÊç. Ja
wam przebacz´. Ca∏y jestem Przebaczeniem i Zmi∏owaniem. Pragn´ przebaczaç, ratowaç,
uzdrawiaç wasze dusze.
Dzieci Moje wierne - Moich przyjació∏ wzywam - stawajcie przy mnie. Dla bliênich waszych bàdêcie Mnà, Panem Mi∏osiernym i Dobrotliwym, oraz nie pami´tajàcym i spieszàcym z pomocà - a Ja b´d´ z wami.
KoÊciele Mój i Umi∏owane Dzieci Moje ! Trwajcie we Mnie, a razem b´dziemy ratowaç
Êwiat.
W was pragn´ objawiç Êwiatu raz jeszcze oraz Siebie samego w was: Mi∏oÊç wszechogarniajàcà, bezgraniczne Mi∏osierdzie Moje, ¸agodnoÊç, Dobroç i LitoÊç czynnà aktywnà, zawsze i wsz´dzie obecnà.
Przez was - Prawo Moje - Prawo Mi∏oÊci Wzajemnej - mo˝e odmieniç losy ludzkoÊci na
ziemi.
IX
Los Mojego KoÊcio∏a
Najukochaƒsze Dzieci Moje !
Ja, Ojciec wasz, Bóg wasz i Pan wzywam was: oka˝cie mi∏osierdzie Êwiatu. Syn Mój odda∏ za was ˝ycie, zgromadzi∏ was i uczyni∏ jednà rodzinà.
Duch Âwi´ty zstàpi∏ na was, uczy, oÊwieca i wcià˝ na nowo odradza, wzbogaca, uÊwi´ca
i poprzez morze waszych win prowadzi ku Mnie.
OÊwieceni w wierze, silni jednoÊcià dà˝eƒ, nieustannie wspomagani ¸askà, wsparci Mojà Mocà, a Êmiali Mojà Pot´gà - jak˝e szcz´Êliwi jesteÊcie Moi Synowie i Córki wobec pozosta∏ej rzeszy ludzkiej.
Zrozumcie ich nieszcz´Êcie i chciejcie byç im pomocni.
Oto nadchodzà dni próby, ci´˝kie dla was, a przera˝ajàce dla nieprzygotowanych, ˝yjàcych w mroku k∏amstw, tonàcych w grzechu. Troszcz´ si´ o nich i ˝a∏uj´ ich, lituj´ si´ bowiem nad ka˝dà n´dzà i s∏aboÊcià.
Znam ich ukryte pragnienia, zdro˝ne po˝àdania, marne zawiÊci, chciwoÊç, ∏akomstwo,
nienawiÊç wzajemnà, pych´ nienasyconà, bezlitosnoÊç. Znam ich kamienne serca, z∏à wol´, nienawiÊç do Mnie i zatwardzia∏oÊç w czynieniu z∏a.
I oto te Moje marnotrawne, Êwiadome lub zaÊlepione dzieci stanà wobec grozy nag∏ej,
a okrutnej Êmierci samotne, bezradne, Êlepo miotajàce si´ w przera˝eniu zrozumienia nadejÊcia rych∏ego koƒca istnienia i nieÊwiadome swej nieÊmiertelnoÊci, tak jak nieÊwiadome by∏y sensu i celu ˝ycia.
182
Zrozumcie ich trwog´, ogrom grozy tak bardzo przerastajàcy wytrzyma∏oÊç s∏abej natury ludzkiej, jeÊli nie umocniona jest we Mnie.
Wy, Dzieci Moje, pewne pomocy Mojej i bezpieczne przy Moim Sercu, mimo to l´kaç si´
b´dziecie, bo takà jest krucha natura cz∏owiecza. PomyÊlcie, o ile bardziej l´kaç si´ b´dà
oni, zechciejcie im byç pomocni.
Nadchodzi pora, którà nazywaç b´dà „Dniami Gniewu Bo˝ego”, dr˝àc przede Mnà,
korzàc si´ i zmi∏owania b∏agajàc. Lecz wy, dzieci Moje wiecie, i˝ ludzkoÊç, op´tana przez
szatana, odchodzàc ode Mnie, sama wybra∏a swój los.
Obaliwszy Prawo Mojego Syna - Tradycje - Mi∏oÊç Wzajemnà - na piedestale postawi∏a
znowu z∏otego cielca: korzyÊç materialnà, doczesnà i pragnienie zysku.
Niszczàc, mordujàc i sprzedajàc braci swoich, kosztem ich cierpieƒ i Êmierci wzbogacona cz´Êç ludzkoÊci poczu∏a si´ w∏adnà decydowaç o losach Êwiata. Ona to w∏aÊnie, ska˝ona grzechem, s∏u˝àc ksi´ciu ciemnoÊci, dla niskich i nikczemnych celów wymyÊli∏a broƒ,
która z ràk im si´ wymyka.
Nie przypadek, a straszliwa si∏a nienawiÊci spowoduje: ZAGRO˚ENIE ISTNIENIA ca∏ego Êwiata.
Mówi´ to wam, aby zach´ciç was, Ukochane Dzieci Moje, do usilnej pracy dla wszystkich braci waszych potrzebujàcych pomocy.
Umocnieni Mocà Mojà, pewni Mej Opieki i Mi∏oÊci staniecie si´ ich si∏à, tarczà i opokà.
Niech wasza odwaga, spokój i dobroç przekona tych, którzy zb∏àdzili, o mocy Mojego KoÊcio∏a. Bàdêcie Mi Êwiadkami, g∏oÊcie Êwiatu Mojà Mi∏oÊç i Zmi∏owanie.
Wierzcie Mi i mówcie nie o zag∏adzie, lecz o nadziei i przebaczeniu dla Êwiata. Albowiem Ja pragn´ przebaczaç, zapomnieç wam wasze winy, przygarnàç powracajàcych ku
Mnie, brudnych oczyÊciç, zn´kanych napoiç radoÊcià, skruszonej ludzkoÊci otworzyç Ojcowskie ramiona.
Przez m´k´ i Êmierç Syna Mego, Jego Mi∏oÊcià do was przeb∏agany, raz jeszcze odnowiç
pragn´ oblicze ziemi.
JeÊli zwrócicie si´ ku Mnie ze skruchà, ˝a∏ujàc z∏a wyrzàdzonego braciom waszym,
przebacz´ wam. Dam ci, ludzkoÊci Êlepa i zb∏àkana Âwiat∏o i Moc Mego KoÊcio∏a, dam ¸ask´ Mojà i wspomo˝enie, oka˝´ ∏askawoÊç.
DobrotliwoÊcià i hojnoÊcià darów Moich nasyc´ ziemi´.
Nie zag∏ady grzeszników pragn´, lecz ich skruchy i nawrócenia. Jestem zawsze tà samà
Mi∏oÊcià, Przebaczeniem, Dobrocià.
Warunkiem waszego szcz´Êcia jest powrót do Domu Ojca, a szcz´Êcie wasze od was zale˝y. Nie Ja was osàdz´ - wyborem osàdzicie si´ sami.
Oto dla pomocy daj´ wam KoÊció∏ Mój odnowiony, otwarty ku wam, spieszàcy wam z pomocà. W nim b´d´ Ja Sam., Pan wasz i Bóg, a ze mnà Moc Moja, Odwaga i Mi∏oÊç. Zapowiadam wam nie kary, a Nadziej´. Id´ wam z pomocà w ca∏ej pot´dze Mojej.
Oczyszcz´ oblicze ziemi.
S∏abym, uciemi´˝onym, ubogim i p∏aczàcym nios´ wyzwolenie i radoÊç. Pokój Mój roztocz´ nad Êwiatem, a p∏aszczem Mi∏osierdzia was okryj´.
Wierzcie obietnicom Moim, ufajcie Mi∏oÊci Mojej, bom jest wierny i s∏ów Swoich nie
zmieniam.
Przebaczenie Moje i Pokój Mój chc´ wam daç, a t´czà Przymierza Mego opasz´ ziemi´.
Taka jest wola Moja.
183
X
Czwarte Ostrze˝enie - Droga powrotu
Dzieci Moje! Ja, Ojciec wasz, ostrzegam was:
Nadchodzà dni grozy. Wstrzàsnà si´ posady ziemi, a z nimi zachwieje si´ i runie wasza
pewnoÊç siebie, wasze zadowolenie, wasza pycha. Ods∏oni si´ wam prawda o was samych.
Ujrzycie, ˝e staliÊcie si´ niewolnikami przedmiotów, s∏ugami a nie panami wytworów w∏asnych ràk.
Ujrzycie, jak dalece straciliÊcie hart, odwag´, sprawnoÊç cia∏a i godnoÊç cz∏owieczà. Jak
niewiele potrzeba, abyÊcie wrócili do stanu zwierz´cego: utraty wygód, g∏odu, zimna, strachu przed Êmiercià. Zobaczycie koniec waszych nadziei, planów i skrz´tnych zabiegów.
Zamiast wielkoÊci ducha czciliÊcie wielkoÊç waszych maszyn, wysokoÊç budynków, g∏´bokoÊç waszych schronów, obszernoÊç skarbców i wielkoÊç armii, które mierzycie wedle
iloÊci nieprzyjació∏, których mog∏yby zg∏adziç. Nieprzyjació∏mi zaÊ nazwaliÊcie wszystkich,
którzy przeszkodziç by wam mogli w pogoni za z∏otem. Ono przys∏oni∏o wam twarze waszych g∏odujàcych, cierpiàcych braci.
Nieszcz´Êliwych i p∏aczàcych z winy waszej zach∏annoÊci, braci waszych mieliÊcie za
proch, odmawiajàc im cz∏owieczeƒstwa, pierwej sami pozbawiliÊcie si´ tego co najdro˝sze,
czego nie rozumiecie w Êlepocie waszej.
Nadziejà waszà jest niedola, ona was zrówna i nauczy rozumieç cudze cierpienia. Nieszcz´Êcia, których doÊwiadczycie, sà Mojà ostatnià ¸askà. Darem Moim, jeÊli wykorzystacie go, stanie si´ wam drogà powrotu ku Mnie. Bo Ja ˝a∏ujàcym otwieram zawsze Ojcowskie ramiona i ka˝demu w skrusze wzywajàcemu Mnie podaj´ Rami´ Moje.
Nie ja was porzuci∏em. To wy odrzuciliÊcie Mi∏oÊç Mojà, a w zaÊlepieniu swoim w miejsce Praw Moich postanowiliÊcie w∏asne: owocem ich - nieszcz´Êcie milionów Moich dzieci.
Rozpacz ich i p∏acz rani Moje Serce.
SprawiedliwoÊci i Mi∏oÊci wzywa ca∏a ziemia.
Niedola sprawi, ˝e i wy zapragniecie zmi∏owania, a obraz waszych win stanie wam
przed oczyma. ˚a∏ujcie, a otrzymacie przebaczenie.
Kto wracaç chce ku Mnie i zyskaç przebaczenie Moje, niech si´ pojedna z braçmi swymi. W dniach grozy bàdêcie hojni i mi∏osierni. Otoczcie staraniem braci waszych, oka˝cie
mi∏osierdzie s∏abym, opiek´ dajcie chorym i bezradnym, a potrzebujàcym obron´ i schronienie, ciep∏o waszych domów i ˝ywnoÊç niech s∏u˝à ka˝demu, kto o nie prosi; bo Ja jestem w g∏odnych, zmarzni´tych, nieszcz´Êliwych i chorych. Ich cierpienia i skargi chowam
w Sercu, a czyny wasze wzgl´dem nich usprawiedliwiajà was lub osàdzà. Przepadnà ci, co
szukaç b´dà tylko dla siebie ratunku, a nie myÊlàcy o sobie i mi∏osierni dostàpià Mojej
opieki.
Ci, którzy mnie odrzucili, wyszydzili i przeÊladowali wiernych Moich, nie odnajdà Mnie
w dniach grozy inaczej, ni˝ przez mi∏osierdzie, pomoc i opiek´ okazanà bliêniemu. Kto zaÊ
bratu swemu okarze mi∏oÊç braterskà, niech pewien b´dzie, ˝e go dostrzeg´ i Synem Swym
nazw´.
Dzieci Moje ! Boleje Serce Moje nad zbli˝ajàcym si´ nieszcz´Êciem waszym, lecz bardziej
jeszcze boleje nad nieprawoÊcià waszà.
Dlatego dopuszczam, aby z∏o przez was zgromadzone wstrzàsn´∏o Êwiatem. Stopi ono w
ogniu i zmyje w falach mórz wasze niegodne zamys∏y.
184
˚ywio∏y ziemi oczyszczà jà, bowiem nie pozwol´, aby z∏a wola wasza przynios∏a Êwiatu
zag∏ad´.
Jestem Ojcem wszystkich ludzi i wszystkich mam w opiece Swojej. Kto uznaje Mnie Ojcem swym, przyjmie te˝ nauk´ Syna Mego, nauk´ mi∏oÊci - nie nienawiÊci, przebaczenia nie zemsty, mi∏osierdzia - a nie pogardy.
Syn Mój Êwiadectwo da∏ o Mnie - objawi∏ Mnie Ojcem. Czemu wierzycie nadal ojcu
k∏amstwa i u∏udy? Ja jestem Ojcem twoim, o ludzkoÊci, lecz odrzuconym przez was, niepotrzebnym i bezradnym w Mi∏osierdziu Moim, które Mnie zmusza do przebaczenia wam,
a nie do karania.
Dostatecznie ukarzecie si´ sami. Ja pragn´ Pokój zes∏aç wam, a z nim radoÊç, uciszenie i mi∏oÊç. Szanujàc wolnoÊç, którà wam da∏em - czekam.
JeÊli zechcecie, je˝eli zawo∏acie „Ojcze” i uznacie si´ synami Moimi, dam wam wszystkie Dary Moje od wieków na was czekajàce. ¸askà Mojà ozdobi´ ziemi´, dam wam nowe
˝ycie, a odrodzonej ludzkoÊci oka˝´ Dobroç, SzczodrobliwoÊç i Opiek´. Obiecuj´ to wszystkim ludziom - Ja Pan wasz, i Bóg wasz i Ojciec.
XI
Âwi´to Chrystusa Króla i zapowiedê
Królestwa Bo˝ego na ziemi.
Ludu Mój, Dzieci Moje, Przyjaciele Moi!
Ja, Król wasz prawdziwy, wzywam was, przychodêcie do Mnie! Pragn´ waszego szcz´Êcia tak, ˝e za was z∏o˝y∏em w ofierze Ojcu ˝ycie Moje, konajàc w m´ce.
Wybawi∏em was z niewoli i obdarowa∏em wolnoÊcià. Przywróci∏em wam utracone Synostwo Bo˝e. We Mnie i przeze Mnie staliÊcie si´ ukochanymi Dzieçmi Bo˝ymi, dziedzicami
Mojego Królestwa.
Czy istnieje ktoÊ, kto by dla was wi´cej uczyni∏ ?
Dlaczego wi´c boicie si´ Mnie i uciekacie przede Mnà? Zamiast cieszyç si´ i dzi´kowaç,
i˝ tak bardzo jesteÊcie kochani. Obawiacie si´ kary, pot´pienia, odrzucenia.
Widzicie we Mnie, nie Zbawc´ i Wyzwoliciela, a oskar˝yciela, s´dziego i kata. Dlaczego?
A ja przyszed∏em, nie aby sàdziç Êwiat, lecz aby Êwiat by∏ przez Ofiar´ Mojej Mi∏oÊci
zbawiony.
To Ja podjà∏em Krzy˝, aby was wszystkich, ca∏à ludzkoÊç wyzwoliç. Nie po to znosi∏em
tortur´ krzy˝a, byÊcie jà za Mnie mieli ponosiç, lecz byÊcie uwolnieni zostali.
Krzy˝ujecie si´ sami, przez z∏e uczynki wasze - Ja was wyzwalam. Tak bardzo boicie si´
Mojego Krzy˝a, chocia˝ wieszacie go w waszych koÊcio∏ach i domach. Czy˝ nie rozumiecie,
˝e to Êwiat zawiesza was na krzy˝ach ka˝dego dnia, ˝e to Êwiat poi was goryczà, l´kiem
i bólem. Ten wasz Êwiat materialny, którego w∏adcà czuje si´ ojciec k∏amstwa.
Ja dobrowolnà ofiarà pokona∏em Êwiat w ca∏ym Jego z∏u i odtàd Krzy˝ sta∏ si´ znakiem
zwyci´stwa, drzewem i symbolem ˝ycia!
Królestwo Moje zbudowa∏em na fundamencie krzy˝a!
Ja sam! Dêwignà∏em was z prochu i podnios∏em ku Sercu Ojca. Od dnia Zmartwychwstania ka˝dego z was osobiÊcie przynosz´ Ojcu, odkupieni bowiem jesteÊcie Mojà Krwià
i tylko ona wyjednuje wam Mi∏osierdzie Ojca. A potrzebujecie Go wszyscy. W miar´ jak
185
Êwiat z pokolenia w pokolenie pogrà˝a si´ coraz bardziej w mroku grzechu, potrzebujecie
coraz bardziej mi∏osierdzia. I oto pomi´dzy Ojcem a wami staj´ Ja i ranami Moich ràk was
os∏aniam.
Ja jestem Królem Mi∏osierdzia!
Przychodêcie do Mnie, Ja was uratuj´. ProÊbie Moich Ran Ojciec oprzeç si´ nie mo˝e,
a Ja nie odrzuc´ nikogo, kto do Mnie si´ zwraca i o ratunek prosi. Kocham was tak nieskoƒczenie, ˝e za ka˝dego z was jeszcze raz poszed∏bym na Krzy˝. Mojej Mi∏oÊci do was
jeszcze teraz zrozumieç nie mo˝ecie, lecz chciejcie uwierzyç Moim s∏owom. Zawierzcie Mi!
Pragn´ waszego szcz´Êcia, pragn´ wyzwalaç was z niewoli grzechu, l´ków, niepokoju
i samotnoÊci. Przyjdêcie z nimi do Mnie, oddajcie Mi je.
Pragn´ waszej radoÊci, dzieci´cej beztroski, swobody, Êmiechu. Wszystko, co wam w tym
przeszkadza, przynoÊcie do Mnie. Ja zdejm´ z was ci´˝ary, ulecz´ choroby, wyprostuj´ to,
co skrzywdzone, co zdeptane podniesie si´ w was i wyroÊnie, a brud w∏asnà krwià umyj´
i staniecie si´ czyÊci.
W Moim domu nie ma zm´czenia i staroÊci. Przy Mnie staniecie si´ znowu m∏odzi, radoÊni, pe∏ni nadziei. Ja jestem Królem waszych dusz, waszych serc, waszych sumieƒ! Jestem te˝ Panem waszych dni, je˝eli Mi na to pozwalacie.
Prosz´ was, pozwólcie mi zamieszkaç w sobie,
a dam wam Moje Królestwo ju˝ tu, na ziemi.
Przy mnie b´dziecie bezpieczni, szcz´Êliwi i zdrowi. Ze Mnà pokonacie wszystkie przeszkody, zwyci´˝ycie ka˝de z∏o, przyniesiecie obfity plon, a radoÊç wasza b´dzie wcià˝ ros∏a.
Obiecuj´ wam to, poniewa˝ Ojciec Mój nie odmówi Mi a Ja wykupi∏em was. B´dziecie
Mojà w∏asnoÊcià - je˝eli zechcecie - a wówczas Êwiat nad wami w∏adzy mieç nie b´dzie, bo
jestem Panem Êwiata i jest on Mi pos∏uszny.
Ja, Pan wasz, Zbawiciel i Król, prosz´ was: Oddajcie Mi si´ w opiek´, zaufajcie Mi. Zaufajcie Mi∏oÊci, bo Ja kocham was tak silnie, tak goràco, tak prawdziwie, ˝e pragn´ wzajemnej mi∏oÊci. Niczego innego od was nie chc´ ani waszej czystoÊci, ani màdroÊci, ani
sprawiedliwoÊci. To wszystko i wi´cej mam, i dam wam, bo sami nic nie macie. Lecz aby
móc was obdarzyç, musz´ mieç waszà zgod´.
Pozwólcie si´ kochaç i oddajcie si´ Mojej Mi∏oÊci. Pozwol´ jej dzia∏aç w was. Ona was
przemieni.
Tak bardzo pragn´ waszej mi∏oÊci. Pragn´ otoczyç Swojà opiekà, pocieszaç, uzdrawiaç,
leczyç wasze rany, wzmacniaç wasze si∏y, ul˝yç waszemu cierpieniu i obdarzaç, obdarzaç,
obdarzaç… Darom Moim nie ma koƒca. Niewyczerpane te˝ jest Moje Mi∏osierdzie.
Przyjdêcie i czerpcie. Ono wylewa si´ z Mojego Serca dla zbawienia Êwiata.
Królestwo Moje nie jest z tego Êwiata, ale mog´ pogrà˝yç w nim Êwiat, jeÊli tego rzeczywiÊcie zechcecie. Ja pragn´ tego, jeÊli wy oddacie Mi si´ w pe∏ni z mi∏oÊcià i zaufaniem, nic
Mi nie przeszkodzi w dokonaniu Dzie∏a Mi∏osierdzia. Przyjd´ i pozostan´ z wami, a ze Mnà
zstàpi na ziemi´ szcz´Êcie, pokój, mi∏oÊç wzajemna, zrozumienie i dobroç.
Bo Ja jestem prawdziwie Królem, dawcà Mi∏oÊci,
samà Mi∏oÊcià !
186
XII
Do Narodów - S∏owa Nadziei
aj´ wam, Dzieci Moje, s∏owa Nadziei. Ja, Pan wasz i Bóg, chc´ abyÊcie poznali, ˝em
Ojcem waszym. Przeto obiecuj´ wam zachowaç ziemi´. Mojà ona jest w∏asnoÊcià
i nie zginie bez Mojej woli, lecz obmyj´ jà, oczyszcz´ ogniem i wodà. Wstrzàsn´ ziemià i powietrzem, ogniem i wodà, zezwol´, by wszystkie jej moce dzia∏a∏y swobodnie na czas tak
d∏ugi, jaki potrzebny b´dzie dla przejrzenia waszego.
Od was samych zatem zale˝y, jak d∏ugo trwaç b´dzie wzburzenie ˝ywio∏ów
ziemi.
Moc ich dzia∏ania równie˝ od was samych zale˝y, poniewa˝ Mi∏osierdzie Moje nie oprze
si´ b∏aganiu serc skruszonych.
˚a∏ujàcym przebacz´, a z∏a przez nich wyrzàdzonego pami´taç nie b´d´ Nad wzywajàcymi Mnie rozpostrz´ p∏aszcz Mojej Opieki i nie b´d´ si´ ociàga∏ przybywajàc z pomocà.
D
Narody ziemi ! Dzieci Moje !
Boleje Serce Moje, ˝e takich Êrodków potrzeba, aby was uratowaç przed bratobójczà
walkà i Êmiercià. W Êmiertelnej chorobie mocne lekarstwa u˝yte byç muszà, a tam gdzie
jad z∏a i nienawiÊci przeniknà∏ g∏´boko, ogniem si´ go wypala, aby ca∏ego organizmu nie
zatru∏. A nawet cz´Êç schorza∏à odcina si´, gdy trzeba, by ca∏oÊç ratowaç.
Dlatego was ratuj´, ˝e was kocham, Dzieci Moje!
Zanim, jak lekarz, nie przystàpi´ do dzie∏a, daj´ wam obietnic´ - ulecz´ was. B´dziecie
dzi´kowaç Mi i b∏ogos∏awiç Mnie w zdrowiu i radoÊci.
*
E
G
Z
*
O
R
*
C
Y
Z
M
W Imi´ Jezusa Chrystusa, Boga i Pana naszego, za przyczynà Niepokalanej Dziewicy Bogarodzicy Maryji,
Êwi´tego Micha∏a Archanio∏a, Anio∏a walki z chóru Cherubinów Aporolla, Êwi´tych Aposto∏ów Piotra, Paw∏a
i wszystkich Âwi´tych, ufajàc w powag´ naszego Êwi´tego pos∏ugiwania, przyst´pujemy bezpiecznie do odrzucania napadów diabelskiego post´pu.
T´ cz´Êç odmawiamy stojàc, przykl´kajàc 3x tylko przy
wymawianiu Imienia JEZUS
Psalm 67,…
Niech powstanie Bóg i niech rozproszà si´ nieprzyjaciele Jego i niech ucieknà sprzed oblicza Jego ci, którzy
Go nienawidzà. Jak rozprasza si´ dym, tak niechaj si´ rozproszà; jak rozp∏ywa si´ wosk w obliczu ognia, tak
niech zginà grzesznicy sprzed Oblicza Bo˝ego.
V. Oto przed † Krzy˝em Paƒskim, uciekajcie moce przeciwne.
R. Zwyci´˝a Lew z pokolenia Judy, z rodu Dawida.
V. Niech Mi∏osierdzie Twoje, o Panie Jezu, b´dzie z nami, a SprawiedliwoÊç od∏àczy wszelkie z∏o z ˝ycia naszego.
R. Poniewa˝ zaufaliÊmy Tobie i Twej Krwi PrzenajÊwi´tszej.
Egzorcyzmujemy ciebie, wszelki duchu nieczysty, wszelka szataƒska mocy, wszelkie napaÊci piekielnego
przeciwnika, wszelki legionie, wszelki zborze i sekto diabelska, w Imieniu i Mocy Pana naszego JEZUSA †
Chrystusa, wykorzeƒ si´ i uciekaj z KoÊcio∏a Bo˝ego, od dusz na obraz Bo˝y Stworzonych i Najdro˝szà Krwià
187
Baranka odkupionych †. Nie odwa˝ si´ wi´cej w´˝u najchytrzejszy, oszukiwaç ludzki ród, przeÊladowaç KoÊció∏
Bo˝y i wybranych Bo˝ych przesiewaç i przetrzàsaç jak pszenic´. † Niechaj ci rozka˝e Bóg Najwy˝szy. Któremu
w wielkiej twojej pysze czynisz si´ równym. Który chce zbawiç wszystkich ludzi i chce aby wszyscy doszli do poznania prawdy. Rozkazuje ci Krew PrzenajÊwi´tsza,Bóg Ojciec †, rozkazuje ci Bóg Syn †, rozkazuje ci Bóg Duch
Âwi´ty †. Rozkazuje ci JEZUS Chrystus, odwieczne S∏owo Bo˝e, które Cia∏em si´ sta∏o †. Które dla zbawienia
rodzaju ludzkiego zgubionego przez twà zawiÊç, upokorzy∏o si´ samo, stawszy si´ pos∏usznym a˝ do Êmierci
krzy˝owej. Chrystus, który KoÊció∏ swój zbudowa∏ na silnej skale i oÊwiadczy∏, ˝e bramy piekie∏ go nie zwyci´˝à, poniewa˝ z Nim b´dziemy zawsze, ka˝dego dnia, a˝ do skoƒczenia Êwiata.
Rozkazuje ci tajemnica Krzy˝a i Krwi PrzenajÊwi´tszej †, i moc wszystkich tajemnic wiary chrzeÊcijaƒskiej.
Rozkazuje ci Bogarodzica Dziewica Maryja, Królowa KoÊcio∏a, † która pysznà twojà g∏ow´ od pierwszej chwili
Swego Niepokalanego Pocz´cia w Swojej pokorze star∏a. Rozkazuje ci wiara Êwi´tych Aposto∏ów, Piotra i Paw∏a oraz wszystkich Aposto∏ów Êwi´tych †.
Rozkazuje ci krew m´czenników, stygmatyków i pobo˝ne wstawiennictwo wszystkich Êwi´tych †.
Przeto smoku przekl´ty i wszelki legionie i sekto diabelska, zaklinamy ci´ przez Boga ˚ywego †, przez Boga Prawdziwego †, przez Boga Âwi´tego, przez Boga, który tak umi∏owa∏ Êwiat, ˝e Syna Swego Jedynego da∏,
aby wszelki, który wierzy w Niego, nie zginà∏, lecz mia∏ ˝ycie wieczne. Przestaƒ uwodziç stworzenia ludzkie i poiç je truciznà wiecznego pot´pienia, przestaƒ szkodziç KoÊcio∏owi i zarzucaç sid∏a na jego wolnoÊç. Idêcie precz
szatani, demony, wynalazcy i nauczyciele wszelkiego oszustwa, wrogowie ludzkiego zbawienia †.
Dajcie miejsce Chrystusowi, Maryj Dziewicy. Dajcie miejsce KoÊcio∏owi jedynemu, Êwi´temu, katolickiemu
i apostolskiemu, który Chrystus sam naby∏ Krwià Swojà PrzenajÊwi´tszà. Upokórz si´ pod pot´˝nà Mocà Boga,
dr˝yj i uciekaj, poniewa˝ my wzywamy Âwi´te i straszne Imi´ JEZUS, przed którym dr˝à moce piekie∏. Któremu moce niebios, pot´gi i panowania sà podleg∏e. Któremu Cherubiny i Serafiny nieustajàcym wo∏aniem chwalà mówiàc: Âwi´ty, Âwi´ty, Âwi´ty, Pan Bóg Zast´pów.
(kl´czàc)
V. Ojcze Niebieski, wys∏uchaj modlitw´ naszà.
R. A wo∏anie nasze, niech do Ciebie dotrze.
Bo˝e Niebios, Bo˝e Ziemi, Bo˝e Anio∏ów, Bo˝e Archanio∏ów, Bo˝e Wszystkich kr´gów Niebieskich, Bo˝e Patriarchów, Bo˝e Proroków, Bo˝e Aposto∏ów, Bo˝e M´czenników, Bo˝e Wyznawców, Bo˝e Dziewic, Bo˝e, który
posiadasz moc daç ˝ycie w mi∏oÊci po Êmierci i spokój po pracy, poniewa˝ nie ma Boga poza Tobà i byç nie mo˝e. Stworzycielu wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych, którego Królestwu nie b´dzie koƒca, pokornie
prosimy Majestat twojej Chwa∏y, abyÊ od piekielnych duchów wszelkiej w∏adzy oszustwa i niegodziwoÊci nas
Pot´gà swojà wyzwoliç i nietkni´tych przez moce z∏a uchowaç raczy∏. Przez Chrystusa Pana naszego, Jego PrzenajÊwi´tszà Krew, oczyÊciç nasze dusze, serca i umys∏y ze wszelakiego z∏a, które si´ w nas i przy nas znajdujà.
AMEN.
V. Od side∏ szataƒsko-demonicznych.
R. Wyzwól nas Panie.
V. AbyÊ KoÊció∏ Twój Âwi´ty zachowa∏ w Twojej s∏u˝bie bezpieczny i wolny.
R. Ciebie prosimy, wys∏uchaj nas Panie.
V. AbyÊ nieprzyjació∏ Âwi´tego KoÊcio∏a upokorzyç raczy∏.
R. Ciebie prosimy, wys∏uchaj nas Panie.
Teraz nale˝y pokropiç miejsce, siebie, osoby uczestniczàce, wodà Êwi´conà, ˝egnajàc si´ przy tym. Odmówiç trzy razy
ZdrowaÊ Maryjo,
o stra˝ Anio∏ów i Âwi´tych, dla siebie i wyegzorcyzmowanych.
3x. ZdrowaÊ Maryjo ∏aski pe∏na, Pan z Tobà. B∏ogos∏awionaÊ Ty mi´dzy niewiastami i b∏ogos∏awiony jest
Owoc ˝ywota Twojego Jezus. Âwi´ta Maryjo, Matko Bo˝a, modlimy si´ o stra˝ Twojà, Twoich Anio∏ów i Âwi´tych nad nami i KoÊcio∏em Jezusa, którego jesteÊ Matkà i Królowà
Oddanie si´ w opiek´, Âwi´temu Micha∏owi
oraz Anio∏owi walki Aporollowi.
O Wielcy Ksià˝´ta wojsk niebieskich, NajÊwi´tsi Stró˝owie KoÊcio∏a Âw. Michale Archaniele, Aniele Aporollu, oto my, chocia˝ niegodni oglàdania waszego oblicza, jednak ufni w Waszà dobroç, powodowani pot´˝nym
wp∏ywem Waszych modlitw i licznymi Waszymi dobrodziejstwami, stajemy przed Wami w towarzystwie naszych Anio∏ów niebieskich, których bierzemy za Êwiadków naszego nabo˝eƒstwa ku Wam. Was dziÊ obieramy
za swoich szczególnych obroƒców i or´downików. Postanawiamy sobie mocno czciç Was zawsze i staraç si´ usil-
188
nie o CzeÊç Chrystusa i Jego poszanowanie. Bàdêcie przy nas przez ca∏e nasze ˝ycie, abyÊmy nie obrazili Pana
Boga myÊlà, s∏owem, lub uczynkiem. Broƒcie nas przeciw tym, którzy atakujà wiar´ i czystoÊç, uwolnijcie od
nich Êwiat, a w godzin´ Êmierci uproÊcie pokój naszym duszom i zaprowadêcie do Ojczyzny Wiecznej Mi∏oÊci
i Âwiat∏oÊci.
Oddanie si´ NajÊwi´tszej Marii Pannie.
Matko Bo˝a, Niepokalana Maryjo, Tobie poÊwi´camy cia∏a i dusze nasze, wszystkie modlitwy, prace i radoÊci, cierpienia, wszystko czym jesteÊmy i co posiadamy.
Spragnionym sercem oddajemy si´ Tobie w niewol´ mi∏oÊci. Pozostawiamy Ci zupe∏nà swobod´ pos∏ugiwania si´ nami dla zbawienia ludzi i ku pomocy KoÊcio∏owi Âwi´temu, którego jesteÊ Matkà i Królowà. Chcemy
odtàd wszystko czyniç z Tobà, przez Ciebie i dla Ciebie, dla Królestwa Jezusa Chrystusa. Wiemy, ˝e w∏asnymi
si∏ami niczego nie dokonamy. Ty zaÊ wszystko mo˝esz, co jest wolà Twego Syna i zawsze zwyci´˝asz. Spraw
wi´c, Wspomo˝ycielko wiernych, by nasze zgromadzenie, parafia, ojczyzna i wszystkie dzieci twoje, które zb∏àdzi∏y by∏y rzeczywistym Królestwem twego Syna i Twoim.
Chwa∏a Ojcu, Synowi, Duchowi Âwi´temu, jaka by∏a na
poczàtku, niech roÊnie w moc pot´guje si´, teraz
zawsze i na wieki wieków. Amen.
189
190

Podobne dokumenty