Marcin Barski Autoreferat w języku polskim

Komentarze

Transkrypt

Marcin Barski Autoreferat w języku polskim
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Załącznik 2a: Autoreferat w języku polskim
1. Imię i nazwisko:
Marcin Barski
2. Posiadane stopnie naukowe:
Magister geologii 1995 r.
Praca magisterska pt.: Utwory górnej jury pomiędzy Ryczowem a Bydlinem.
Opiekun: Prof. dr hab. Bronisław A. Matyja
Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego; kierunek: geologia, specjalność: geologia
stratygraficzno-poszukiwawcza
Doktor Nauk o Ziemi 2001 r.
Rozprawa doktorska pt.: Stratygrafia dinoflagellatowa i palinofacje wyższej
części jury środkowej Kujaw
Promotor: Prof. dr hab. Bronisław A. Matyja
Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego; zakres: geologia
3. Informacje o dotychczasowym zatrudnieniu w jednostkach naukowych:
2001-dziś
Zakład Geologii Dynamicznej; Instytut Geologii Podstawowej, Wydział Geologii Uniwersytetu
Warszawskiego, 02-089 Warszawa, ul. Żwirki i Wigury 93;
jako:
2001-2013 adiunkt
2012/2013 pobyt na stażu zawodowym w Fugro-Robertson (Walia) na stanowisku Project
Wellsite Stratigrapher
2013-dziś starszy wykładowca
4. Wskazanie osiągnięcia wynikającego z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o
stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr
65, poz. 595 ze zm.):
a) tytuł osiągnięcia naukowego:
Organiczne cysty Dinoflagellata w analizie biostratygraficznej i w odtwarzaniu zjawisk
towarzyszących depozycji
1
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
b) spis prac prezentujących osiągnięcie naukowe wraz z wkładem pracy w
publikacjach składających się na osiągnięcie naukowe(IF dla okresu pięcioletniego; w
nawiasach podana jest punktacja za publikacje wg MNiSW):
1. Marcin Barski, Maciej Bojanowski 2010. Organic-walled dinoflagellate cysts as a tool to
recognize carbonate concretions: an example from Oligocene flysch deposits of the Western
Carpathians. GEOLOGICA CARPATHICA, 61, 2, 121-128. IF. 0.917 (20)
Jestem współautorem koncepcji oraz wszystkich rozdziałów pracy. Opis profilu oraz
geochemiczną charakterystykę konkrecji węglanowych wykonał dr Maciej Bojanowski. Do
mnie należała laboratoryjna preparacja próbek, opracowanie taksonomiczne oraz
interpretacja stratygraficzna i paleośrodowiskowa oraz ocena stanu zachowania
paleogeńskich cyst Dinoflagellata. Z wyjątkiem profilu litologicznego jestem autorem i
wykonawcą wszystkich figur i tabel.
Mój wkład procentowy w autorstwo pracy oceniam na 80% (oświadczenie Macieja
Bojanowskiego o procentowym wkładzie w autorstwo pracy znajduje się w Załączniku 4a).
2. Marcin Barski, Bronisław Matyja, Tomasz Segit, Andrzej Wierzbowski 2012. Early to Late
Bajocian age of the “black flysch” (Szlachtowa Fm.) deposits: implications for the history and
geological structure of the Pieniny Klippen Belt, Carpathians. GEOLOGICAL QUARTERLY,
56 ,3, 391-410. IF. 0.914 (20)
Jestem współautorem koncepcji pracy oraz wszystkich jej rozdziałów z wyjątkiem
analizy stratygraficznej profilu Kamienka. Mój osobisty wkład w pracę to analiza
biostratygraficzna i środowiskowa w oparciu o cysty Dinoflagellata trzech profili Podubocza:
I, II i III, analiza redeponowanych okazów cyst w świetle UV oraz wszystkie figury i tabele
związane z tą tematyką. Podczas procesu edytorskiego tej pracy byłem autorem
korespondującym z redakcją.
Mój wkład procentowy w autorstwo pracy oceniam na 25% (oświadczenia
współautorów o procentowym wkładzie w pracy znajdują się w Załącznikach 4b,4c,4d)
3. Marcin Barski 2012. Dinoflagellate cysts from neptunian dykes in the Middle Jurassic of
Poland - A stratigraphical approach. REVIEW OF PALAEOBOTANY AND PALYNOLOGY,
169, 38-47. IF. 2, 029 (35)
Osobiście znalazłem i opisałem system żył neptunicznych w trzech opisywanych
odsłonięciach i jestem autorem koncepcji pracy. Samodzielnie wykonałem badania
terenowe, prace laboratoryjne oraz analizy stratygraficzne i interpretacje oraz wszystkie
ilustracje w pracy.
2
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
4. Marcin Barski 2014. Shapes of organic walled dinoflagellate cysts in early diagenetic
concretions - markers for mechanical compaction. REVIEW OF PALAEOBOTANY AND
PALYNOLOGY, 208, 50-54. IF. 2, 029 (35)
Jestem autorem koncepcji badań morfometrycznych, analizy stratygraficznej oraz
wszystkich figur w pracy.
c) omówienie celu naukowego ww. prac i osiągniętych wyników:
Organiczne cysty Dinoflagellata w analizie biostratygraficznej i w odtwarzaniu zjawisk
towarzyszących depozycji
Streszczenie
W niniejszym autoreferacie przedstawiono publikacje, w których pokazano w jaki
sposób za pośrednictwem organicznych cyst Dinoflagellata udało rozwiązać się ważne dla
geologii regionalnej problemy stratygraficzne oraz zastosować tę grupę mikroskamieniałości
do odtwarzania zjawisk syndepozycyjnych. Do zjawisk tych można zaliczyć: (1) tworzenie
się wczesnodiagenetycznych konkrecji węglanowych, które uważane były często za
egzotyki; (2) subtelną redepozycję mikroskamieniałości, która jest trudna do wychwycenia
tradycyjnymi metodami biostratygraficznymi; (3) tworzenie się żył neptunicznych
wykazujących intensywne rozmywanie skały goszczącej (host rock); oraz (4) kompakcję
mechaniczną, jakiej podlegał osad od momentu złożenia na dnie zbiornika
sedymentacyjnego do litifikacji skały. Każdy z omawianych przypadków ma zarówno wymiar
regionalny jak i uniwersalny, który może być wykorzystany wszędzie tam, gdzie
mikroskamieniałości z tej grupy są zachowane.
Wstęp
Organiczne cysty Dinoflagellata to formy przetrwalnikowe gromady Pyrrophyta
(Dinoflagellata), które tworzą się w procesie rozmnażania płciowego (Evitt, 1985). W
odróżnieniu od celulozowej teki okrywającej żywe organizmy, cysty zbudowane są z
dinosporiny – biopolimeru zbliżonego budową do sporopolleniny (Traverse, 2007; Mertens et
al., 2009). Substancja ta, odporna chemicznie i mechanicznie pozwala na przechowywanie
żywej cytoplazmy w osadzie nawet do stu lat (Ribeiro et al., 2011) oraz zachowanie się cyst
w zapisie geologicznym. Współcześnie znanych jest około 2000 gatunków Dinoflagellata, z
których tylko 10% jest zdolne do produkcji cyst. Przywiązanie żywych gatunków do
znajdowanych kopalnych cyst jest trudne i udaje się tylko w 30%. Prowadzone eksperymenty
3
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
laboratoryjne na żywych Dinoflagellata pokazują, że mogą one w zależności od warunków
środowiska (zasolenie, temperatura, zawartość substancji odżywczych) produkować różną
ilość morfotypów cyst o bardzo zmiennym wyglądzie ( Rochon et al., 2009). Cysty
Dinoflagellata, znane od triasu do dzisiaj, wykorzystywane są głównie w badaniach
biostratygraficznych oraz paleośrodowiskowych.
Badania nad kopalnymi cystami Dinoflagellata sięgają roku 1837 i 1843, kiedy Ch. G.
Ehrenberg opisał gatunki z rodzaju Xanthidium z późnokredowych i poźnojurajskich
krzemieni. Okazy jurajskich krzemieni przesłał Ehrenbergowi do badań znany polski geolog
Ludwik Zejszner, co stanowi swoisty wkład naszej geologii w tę dziedzinę mikropaleontologii.
Pierwszą polską badaczką cyst Dinoflagellata była profesor Hanna Górka z Uniwersytetu
Warszawskiego. W 1963 roku opublikowała pracę poświęconą kredowym dinocystom, a w
1971 roku wydała pracę w języku polskim o zasadach taksonomii, budowie oraz
rozprzestrzenieniu współczesnych oraz kopalnych Dinoflagellata (Górka, 1963; 1971).
Obecnie zaledwie kilku badaczy w Polsce aktywnie zajmuje się tą grupą skamieniałości,
głównie w zakresie stratygrafii oraz odtwarzania warunków paleośrodowiska.
Zakres badań współczesnych cyst Dinoflagellata jest bardzo szeroki. Obejmuje on,
między innymi, analizy chemiczne ścianek cyst oraz analizę ich morfologii w zależności od
zmienności parametrów środowiska morskiego (Kokinos et al., 1998; Lewis i Hallett, 1997;
Mertens et al., 2009; Ellegaard et al., 2002), obserwacje mechanizmu powstawania cyst
(Rochon et al., 2009), oraz odtwarzanie miejsc i warunków powstawania toksycznych
zakwitów żywych Dinoflagellata (Satta et al., 2013).
Z drugiej strony, znanych przykładów zastosowania kopalnych cyst Dinoflagellata do
innych celów niż biostratygrafia oraz analiza środowiskowa jest niewiele. Można tutaj
wymienić badania dojrzałości materii organicznej w świetle UV w celu określenia potencjału
ropo/gazonośnego skał (Alpern et al., 1992), zachowania organicznych cyst oraz datowania
utworów impaktowych (Edward i Powars, 2003; Smerlor i Dypvik, 2005), określania
deformacji mechanicznej cyst w różnych odmianach litologicznych skał (Munnecke i Servais ,
1996; Westphal i Munnecke, 1997), w stratygrafii sekwencji, określania stosunki gatunków
typowych dla szelfu do gatunków otwartego oceanu (Jaramillo i Oboh-Ikuenobe, 1999), czy
określania wieku powstania utworów klastycznych (Gohn et al., 2009).
Opisywane w autoreferacie przypadki wzbogacają ten zakres zastosowań i pozwalają
na pełniejsze zrozumienie nie tylko stratygrafii badanych utworów, ale także procesów
towarzyszących depozycji.
4
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
1. Egzotyki vs. wczesnodiagenetyczne konkrecje węglanowe – paleogen (okno
tektoniczne Świątkowej Wielkiej )
Problemem badawczym w tej pracy w było ustalenie szczegółowej stratygrafii
warstw krośnieńskich w oparciu o organiczne cysty Dinoflagellata, ustalenie genezy
węglanowych i dolomitycznych skał występujących w profilu oraz określenie warunków
środowiska sedymentacji.
Badany profil warstw krośnieńskich pochodzi z okna tektonicznego Świątkowej
Wielkiej, w którym w obrębie jednostki magurskiej odsłania się jednostka grybowska. Do tej
pory wstępne dane stratygraficzne z tej okolicy zostały podane przez Kopciowskiego et al.
(1997). Ustalenie wieku warstw krośnieńskich stanowi duży problem z uwagi
diachroniczność tej facji na obszarze Karpat fliszowych. Obecnie przyjmuje się, że ogólny
wiek tej serii to oligocen - dolny miocen ( np. Bąk, 2005; Garecka i Malata 2001; OszczypkoClowes i Oszczypko 2002; Garecka 2008; Oszczypko-Clowes 2008).
W obrębie badanego profilu wstępowały w formie nodularnych, nieciągłych ciał, trzy
typy skał węglanowych o nieznanej genezie. Do tej pory, z warstw krośnieńskich opisywano
wiele skał będących typowymi egzotykami (np. Dżułyński i Ślączka , 1958; Ślączka, 1961;
Ślączka i Wieser, 1962; Burtan et al., 1984). Opisywano także nieliczne przypadki konkrecji ,
ale nie analizowano ich pod kątem zawartości mikroskamieniałości (Narębski, 1956;
Bojanowski, 2001). Węglanowe ciała z odsłonięć z okolic Świątkowej Wielkiej uznawane były
wielokrotnie za utwory egzotykowe lub porwaki tektoniczne (Burtan et al., 1984;
Kozikowski, 1956; Jurkiewicz i Karnkowski, 1959; Koszarski, 1985; Kopciowski et al., 1997)
Do badań palinologicznych pobrano próbki zarówno ze skały goszczącej, jak i trzech
typów ciał węglanowych pojawiających się wzdłuż całego profilu(Barski i Bojanowski, 2010).
Opisano 56 taksonów organicznych cyst Dinoflagellata. Znalezione okazy nie wykazywały
cech zniszczenia chemicznego, a jedynie zróżnicowane zachowania ze względu na erozję
mechaniczną i spłaszczenie. Analiza zasięgów cyst Dinoflagellata pokazała, że wszystkie
próbki z ciał węglanowych jak i skał goszczących pochodzą z wąskiego z przedziału
stratygraficznego obejmującego środkową część rupelu, która odpowiada górnej części
dinocystowego poziomu D14 według Williamsa et al. (2004) i Gradsteina et al. (2004).
Uzyskane wyniki sprecyzowały wcześniejsze dane na temat stratygrafii tych utworów
oraz jednoznacznie dały odpowiedź, że badane ciała węglanowe muszą być formami
konkrecji.
Analiza zespołów cyst Dinoflagellata w nawiązaniu do schematów ekologicznych
(Köthe, 1990; Brinkhuis, 1994; Pross i Brinkhuis, 2005) pokazała, że zarówno w próbkach ze
skały goszczącej, jak i w konkrecjach występują mieszane zespoły taksonów typowo
płytkomorskich (np. Deflandrea sp., Homotriblium sp.) oraz charakterystycznych dla
5
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
otwartego oceanu (np. Nematosphaeropsis sp., Hystrichokolpoma sp., Systematophora
sp.). Wskazuje to na wymieszanie mikroskamieniałości należących do różnych nisz
ekologicznych i rozległą skalę prądów zawiesinowych obecnych w basenie
sedymentacyjnym Karpat fliszowych.
Porównanie kształtów cyst Dinoflagellata ze skały goszczącej oraz konkrecji
węglanowych pokazało, że są one lepiej mechanicznie zachowane i mniej spłaszczone w
konkrecjach. Dało to potwierdzenie, że konkrecje musiały powstawać w procesie wczesnej
diagenezy, która uchroniła mikroskamieniałości od postępującej kompakcji mechanicznej
(Barski, 2003; Barski i Bojanowski, 2010).
2. Stratygrafia „czarnego fliszu” i subtelności w procesach re depozycji – jura
środkowa (Pieniński Pas Skałkowy)
Problemem badawczym było ustalenie szczegółowej stratygrafii osadów tzw.
”czarnego fliszu” na podstawie organicznych cyst Dinoflagellata w kilku profilach utworów
formacji szlachtowskiej w Pienińskim Pasie Skałkowym. Kolejnym celem badań było
określenie warunków środowiska sedymentacji podczas tworzenia się grzbietu
czorsztyńskiego w środkowej jurze oraz charakterystyka osadów fliszowych przy użyciu
zaawansowanych obserwacji mikroskopowych w świetle UV. Przeprowadzone badania
skupiały się na szczegółowym rozpoznaniu geologicznym utworów formacji szlachtowskiej w
zaburzonych tektonicznie w niewielkim stopniu profilach Podubocza i Hałuszowej koło
Czorsztyna oraz profilu Kamienka we wschodniej Słowacji.
Osady tzw. "czarnego fliszu” w Pienińskim Pasie Skałkowym reprezentowane są
przez ciemno-szare/czarne łupki z dużą zawartością łyszczyków oraz wkładkami
piaskowców (Horwitz i Rabowski, 1930). Spośród licznej grupy badaczy wykrystalizowały
dwa nurty w określeniu stratygraficznej przynależności tej facji występującej w różnych
odsłonięciach w obrębie Pienińskiego Pasa Skałkowego. Pierwszy z nich to nurt jurajski (np.
Andrusow, 1929; Birkenmajer, 1953, 1957; Birkenmajer et al., 2008; Gedl, 2007, 2008;
Barski et al., 2011, 2012), a drugi kredowy (np. Uhlig, 1890; Sikora, 1962; Oszczypko et al.,
2004; Golonka i Sikora, 1984; Oszczypko et al., 2012). Powodów kontrowersji wokół
stratygrafii tych utworów jest zapewne kilka. Po pierwsze, podawany wiek tych utworów
dotyczy różnych odsłonięć w obrębie Pienińskiego Pasa Skałkowego; po drugie, jego
określanie odbywa się w oparciu o różne grupy skamieniałości, rzadko opracowywane
wspólnie z tych samych próbek; po trzecie, profile, w których występują te osady, są z
reguły silnie stektonizowane i trudno jest prześledzić ich ciągłość.
6
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Do analizy biostratygraficznej wykorzystano 33 taksony organicznych cyst
Dinoflagellata, z których 7 gatunków uznano za redeponowane, głównie wczesnojurajskie
oraz jeden późnotriasowy (Rhaetogonyaulax rhaetica).
Materiał palinologiczny w większości próbek był dobrze zachowany i liczny. Zespoły
cyst zostały opracowane jakościowo oraz półilościowo, co pozwoliło na dodatkowe
obserwacje w zakresie charakterystyki środowiska sedymentacji. Na podstawie analizy
zasięgów określono precyzyjnie pozycje stratygraficzne wszystkich badanych profili. Profile
Podubocze I i II zaliczono do przedziału od poziomu Discites do poziomu Propinquans
dolnego bajosu, a profil Podubocze III od poziomu Discites do poziomu Humphriesianum
dolnego bajosu (fig. 1). Profil Kamienka zajmuje pozycje od poziomu Laeviscula do poziomu
Humphriesianum dolnego bajosu, a profil Hałuszowa okazał się przyjmować najwyższą
pozycje stratygraficzną – od poziomu Humphriesianum dolnego bajosu do poziomu
Garantiana górnego bajosu (fig. 1). Wszystkie profile mieszczą sie zatem w obrębie bajosu i
brak jest przesłanek do zaliczenia ich do starszych wydzieleń jury, co sugerował Gedl
(2008).
Precyzyjnie określony, bajoski wiek utworów tzw. „czarnego fliszu” na badanym
terenie pokazuje, że nie można tego wydzielenia litostatygraficznego wpisać w
dotychczasowy schemat litostratygraficzny Pienińskiego Pasa Skałkowego (fig. 1). Utwory
tego wieku, występujące w wydzielonych na schemacie sukcesjach, mają inne wykształcenie
facjalne. Sugeruje to, że opisywane w pracy osady fliszowe należały do innego basenu
sedymentacyjnego, który roboczo nazwano w pracy „przedpóźnoalbskim basenem
magurskim” (fig. 1).
7
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Fig.1. Schemat litostratygraficzny jury środkowej Pienińskiego Pasa Skałkowego (za: Birkenmajer 1977;
Wierzbowski et al., 2004; Birkenmajer et al., 2008, zmodyfikowany) z zaznaczoną pozycją stratygraficzną
badanych profili (Barski et al., 2012).
Oprócz analizy biostratygraficznej, próbki z utworów tzw. „czarnego fliszu” poddano
obserwacjom w świetle UV. Metoda badań substancji organicznej w świetle UV stosowana
jest standardowo w rutynowych ocenach dojrzałości termicznej (np. van Gijzel, 1981).
Ponadto, wykorzystywana jest także do identyfikacji szczątków budujących amorficzną
materię organiczną (AOM), które pozostają niewidoczne przy standardowych badaniach w
normalnym świetle przechodzącym (fig. 2 a, b) (Tyson, 1995). Ostatnio Brenner i Biebow
(2001) oraz Feist-Burkhardt (2009) zasugerowali, że różnice w intensywności fluorescencji
różnych taksonów organicznych cyst Dinoflagellata mogą być także efektem różnych
strategii odżywczych w trakcie życia organizmu.
8
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Fig. 2 (a - po lewej; b - po prawej). Obraz amorficznej materii organicznej (AOM): a - w normalnym świetle
przechodzącym; b - w świetle ultrafioletowym, gdzie widać wewnętrzną teksturę materii organicznej oraz jej
składniki (jaskrawożółta forma w centrum fotografii to cysta Dinoflagellata). (fot. M. Barski)
W przypadku klasycznej analizy stratygraficznej, wykorzystującej analizę zasięgów
taksonów, udowodniono w badanych próbkach powszechną redepozycję poźnotriasowych i
wczesnojurajskich gatunków do środkowojurajskiego zbiornika sedymentacyjnego. W
świetle UV formy te wykazywały ciemniejsze, ciemnopomarańczowe barwy w stosunku do
taksonów środkowojurajskich, które charakteryzowała barwa jasnożółta. Takie zróżnicowanie
kolorystyczne spowodowane jest według van Gijzela (1981) oraz Traverse’a (2007) różnym
stopniem dojrzałości materii organicznej. Najbardziej jednak interesującą obserwacją jest
zróżnicowanie w barwach fluorescencji okazów z gatunku Nannoceratopsis gracilis w
tej samej próbce. Zjawisko to występuje w profilu Podubocza, w kilku próbkach precyzyjnie
datowanych na podstawie zespołów cyst Dinoflagellata na najwyższy aalen – dolny bajos.
Całkowity zasięg stratygraficzny tego gatunku obejmuje przedział od późnego pliensbachu
do późnego batonu. Obserwowane okazy Nannoceratopsis gracilis w analizowanych
próbkach wykazują dwa typy intensywności barw fluorescencji – jaskrawożółte oraz
ciemnopomarańczowe, co zapewne wskazuje na różny stopień ich dojrzałości termicznej
(van Gijzel, 1981; Traverse, 2007). Taki stan rzeczy sugeruje, że w tej samej próbce doszło
do wymieszania form in situ, charakteryzujących się jaskrawożółtymi barwami
fluorescencji, z formami redeponowanymi, wykazującymi ciemnopomarańczowe barwy
fluorescencji. Te ostatnie muszą pochodzić ze starszych, bardziej dojrzałych termicznie
warstw. Stwierdzenie tego typu redepozycji byłoby niemożliwe przy zastosowaniu
tradycyjnych metod biostratygraficznych. Rozpoznanie takiej subtelnej redepozycji może
odgrywać jednak istotną rolę przy interpretacjach paleośrodowiskowych. Nannoceratopsis
gracilis uznawany jest bowiem powszechnie za gatunek euryhalinowy, odporny na
obniżone zasolenie (Fenton i Fisher, 1978; Bucefalo-Palliani i Riding, 1997) oraz wstępujący
w stresowych warunkach środowiska (Fensome, 1979). Jego sztuczne zagęszczenie na
skutek redepozycji i podwyższone frekwencje, jak w opisywanym przypadku, może
doprowadzić zatem do fałszywych wniosków.
Z reguły, przy użyciu w mikroskopie światła normalnego, redeponowane okazy cyst
Dinoflagellata wykazują wyraźne cechy mechanicznego zniszczenia. W opisywanym
przypadku nie różnią się jednak od cyst in situ.
Dzięki obserwacjom w świetle UV na spotkaniu mikropaleontologicznym MIKRO 2011
(Barski et al., 2011) zaproponowano teksturalny model środkowojurajskich osadów tzw.
9
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
„czarnego fliszu” (fig. 3). Stwierdzono, że dobry stan zachowania redeponowanych okazów
gatunku Nannoceratopsis gracilis spowodowany jest swoistą izolacją tych form w niewielkich
klastach przynoszonych do basenu przez prądy zawiesinowe. Podczas preparacji
palinologicznej, po rozpuszczeniu szkieletu mineralnego skały, mieszają się one z okazami
występującymi in situ i stąd następuje omawiane zjawisko.
Fig. 3. Proponowany model teksturalny dla środkowojurajskich utworów tzw. „czarnego fliszu” występującego w
Pienińskim Pasie Skałkowym. (ryc. M. Barski).
3. Datowanie procesu ekstensji i redepozycja w żyłach neptunicznych –
środkowapóźna jura (Jura Krakowsko-Wieluńska)
Badania zmierzały w kierunku rozpoznania stratygrafii utworów wypełniających
system żył neptunicznych rozwiniętych w osadzie ilastym tzw. formacji środkowojurajskich
iłów rudonośnych, odsłaniających się na Jurze Krakowsko-Wieluńskiej. Do tej pory znanych
jest w literaturze wiele przypadków żył neptunicznych, ale pochodzą one głównie ze skał
węglanowych (np. Szulczewski, 1973; Lehner, 1991). W pracy opisano nietypowe zjawisko
rozmywania ścian szczelin ograniczających żyły neptuniczne, wymywanie i mieszanie się
gatunków cyst Dinoflagellata pochodzących ze skały goszczącej (host rock) oraz osadów
składanych na morskim dnie. Opisywane żyły neptuniczne rozpoznane na obszarze o
rozciągłości około 100 kilometrów, co świadczy o rozwijającym się procesie ekstensji w
późnojurajskim epikontynentalnym basenie sedymentacyjnym.
Obszar badań był zlokalizowany na Jurze Krakowsko-Wieluńskiej w odsłonięciach:
Faustianka, Gnaszyn oraz Ogrodzieniec. W każdym z nich, w obrębie czarnych iłów
rudonośnych opisano po kilka serii równoległych do siebie, przebiegających w azymucie NESW, żył neptunicznych.
W sumie z próbek pobranych ze skał goszczących oraz wypełnień żył oznaczono 52
gatunki cyst Dinoflagellata. Szczegółowa analiza biostratygraficzna utworów wypełniających
żyły neptuniczne pokazała, że ich obrębie można znaleźć wymieszane zespoły cyst
Dinoflagellata charakterystycznych dla środkowej i późnej jury. Aby zinterpretować
poprawnie wiek tych utworów potrzebne było odseparowanie taksonów, które nie mogą ze
sobą naturalnie współwystępować. Wydzielono w ten sposób dwa zespoły: pierwszy, który
10
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
na podstawie współwystępowania gatunków mógł maksymalnie sięgać środkowej części
dolnego keloweju, oraz drugi, obejmujący przedział od dolnego do górnego kimerydu.
Podczas interpretacji biostratygraficznej zaproponowano dwa modele powstawania
żył neptunicznych: pierwszy, który zakładał otwarcie szczeliny i powolne zapełnianie jej
przez osad, i drugi zakładający proces krótkotrwały, gdzie wprowadzenie plastycznego
osadu z dna morskiego nastąpiło na zasadzie iniekcji od góry (Castellarin , 1982). Te dwa
różne mechanizmy wymagały innego podejścia do analizy biostratygraficznej. W pierwszym
przypadku cysty Dinoflagellata wprowadzane by były do szczeliny przez cały czas jej
otwarcia, a wiek osadu musiałby być wyznaczony przez dolny zasięg najstarszego taksonu w
obrębie zespołu późnojurajskiego. W drugim przypadku można było określić wiek
wypełnienia żył na podstawie zasięgów współwystępujących gatunków w obrębie osadu.
Aby wytypować bardziej prawdopodobny mechanizm wypełnienia przeprowadzono
test pionowej zmienności zespołów cyst Dinoflagellata w jednej z żył o maksymalnej
wysokości około 20 m. Pobrane próbki z góry, środka oraz dolnej części żyły nie wykazały
zmienności zespołów cyst. Wyklucza to raczej pierwszy model wypełnienia, w którym
należałoby się spodziewać zróżnicowania taksonomicznego w obrębie zespołu
późnojurajskiego.
Ostatecznie określono czas powstania żył neptunicznych w tym regionie na
przedział stratygraficzny wczesny – późny kimeryd.
Opisane żyły neptuniczne są związane z procesem ekstensji, który odbywał się w
epikontyntalnym basenie późnej jury w Polsce. Zgodne kierunki NE-SW we wszystkich
odsłonięciach nawiązują do kierunku ryftów, jakie rozwijały się w otwierającym się w tym
okresie basenie Morza Północnego (Ziegler, 1990).
4. Cysty Dinoflagellata jako wskaźnik kompakcji mechanicznej – przykłady z jury i
paleogenu
Celem naukowym tego opracowania było wykorzystanie organicznych cyst
Dinoflagellata jako wskaźników mechanicznej kompakcji skał. W tym celu przebadano okazy
dwóch gatunków cyst – jurajską Pareodinia ceratophora Eisenack, 1938 oraz paleogeńską
Deflandrea phosphoritica Deflandre, 1947, pochodzących z konkrecji syderytowych i
węglanowych oraz skał je otaczających. Prowadzone wcześniej badania (Barski i
Bojanowski, 2010) pokazały, że okazy cyst Dinoflagellata, opisane z konkrecji wykazują
mniej zdeformowane kształty w stosunku do okazów ze skał otaczających. Dało to początek
morfometrycznym badaniom cyst z obydwu rodzajów skał i odkrycia pewnych prawidłowości
w zachowaniu się ich kształtów . Badania te są pierwszą próbą uzyskania ilościowych
11
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
wartości kompakcji mechanicznej skał na podstawie pomiarów organicznych cyst
Dinoflagellata.
Materiał do badań pochodził z konkrecji węglanowych z warstw krośnieńskich
(Barski i Bojanowski, 2010) oraz z konkrecji syderytowych znajdowanych w
środkowojurajskich iłach rudonośnych. W obydwu przypadkach udało się wykonać szereg
pomiarów morfometrycznych przy użyciu mikroskopu optycznego. Przeprowadzone badania
polegały na pomiarze wzdłuż osi optycznej wysokości dobrze zachowanych okazów cyst
Dinoflagellata i przeliczeniu ich na jednostki metryczne.
W analizach mikroskopowych mikroskamieniałości często wykorzystuje się tzw. „przekroje
optyczne”, polegające na sukcesywnej zmianie ostrości wzdłuż osi optycznej w celu
uzyskania pełnego obrazu obserwowanego przedmiotu. Ostatnio w celu trójwymiarowego
zobrazowania obiektów biologicznych i mikropaleontologicznych stosuje się powszechnie
laserową mikroskopię konfokalną (Amos i White, 2003; Feist-Burkhardt i Pross,1999; Hochuli
i Feist-Burkhardt, 2013) oraz specjalistyczne oprogramowania składające obrazy z
poszczególnych płaszczyzn ostrości mikroskopu optycznego (np. Lucia, NIS Elements Ar,
firmy Nikon). Do tej pory, przy opisach taksonomicznych dokonywano jedynie pomiarów w
dwóch wymiarach cyst – tj. długości i szerokości, natomiast nie koncentrowano się na
wysokości cysty. Było to zapewne spowodowane tym, iż wymiar ten ulegał często
deformacjom, właśnie w trakcie procesu kompakcji skały.
W niniejszej pracy opracowano metodę pomiaru wysokości cysty pomiędzy dwoma,
skrajnymi płaszczyznami ostrości, w najwyższym i najniższym punkcie na powierzchni cysty
wzdłuż osi optycznej mikroskopu. Do badań wytypowano dwa gatunki, które nie posiadają na
swej powierzchni wyrostków, a ich kształt można przybliżyć kształtem znanych brył
geometrycznych. Ważnym problemem rozważanym przez podjęciem pomiarów było
ustalenie pozycji cyst, w jakich osadzały się na dnie zbiornika sedymentacyjnego oraz
pozycję, jaką przyjmowały w preparacie mikroskopowym podczas pomiarów. Kształty
obydwu gatunków opisywanych przez Evitta (1985) zostały odniesione do teorii wyporu i
pływalności teoretycznych brył (Rawsan i Tupper, 2001; Mégel i Kliava, 2010), oraz
opisywanych pozycji w osadzie makro i mikroskamieniałości (Flügel, 2004). W przypadku
Deflandrea phosphoritica o kształcie zbliżonym do spłaszczonej elipsoidy, jej okazy ustawiały
się najkrótszą osią pionowo ku górze, zaś stożkowata Pareodinia ceratophora ustawiała się
najdłuższą osią równolegle lub lekko ukośnie do płaszczyzny poziomej, zarówno na dnie, jak
i w płynnym preparacie.
Wyniki serii pomiarów spłaszczenia cyst z próbek pochodzących z konkrecji oraz
skał otaczających dla dwóch różnowiekowych profili pokazały powtarzalność parametrów dla
par próbek, a wartości odchylenia standardowego były zadawalające. Na podstawie tych
12
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
wyników obliczone zostały uśrednione wielkości kompakcji, które wyniosły odpowiednio
67,1% dla skał środkowojurajskich i 64,4% dla skał paleogeńskich. Otrzymane wyniki są
bardziej precyzyjne od tych, które uzyskiwano podczas badań teoretycznych i
praktycznych, gdzie stopień kompakcji skał drobnoklastycznych szacowano na
4090%(Aplin et al., 1995; Velde, 1996; Mondol et al., 2007).
W pracy przeanalizowano także wiele czynników, które mogą wpływać na pewne
odchylenia od uzyskanych wyników, szczególnie wpływ kompakcji chemicznej oraz
nacisku tektonicznego. Czynniki te muszą być uwzględniane przy końcowej ocenie
całkowitej kompakcji skał.
Podsumowanie
Organiczne cysty Dinoflagellata mają wysoką przydatność w biostratygrafii zarówno
skał klastycznych jak i węglanowych, co ma nieoceniony wkład w zrozumienie geologii
regionalnej i rozpoznanie budowy basenów sedymentacyjnych. Oprócz tego, w omawianych
przypadkach cysty Dinoflagellata znalazły zastosowanie dla rozpoznania zjawisk
towarzyszących depozycji, takich jak :





Odróżnianie osadowych skał egzotykowych od autochtonicznych konkrecji,
Określenie czasu powstania i charakteru konkrecji,
Wykrywanie procesów redepozycji przy braku dowodów biostratygraficznych,
Datowanie czasu otwierania i wypełniania żył neptunicznych,
Określanie stopnia kompakcji mechanicznej skał.
Sądzę, że dalsze prace nad tą grupą mikroskamieniałości dadzą kolejne odkrycia w
zakresie jej zastosowania w precyzyjnej stratygrafii oraz w innych dziedzinach geologii.
Ostatnio jest ona coraz częściej eksploatowana w badaniach ekologicznych i
paleośrodowiskowych, ale koncentrują się one głównie na utworach trzeciorzędowych i
czwartorzędowych.
5. Omówienie pozostałych osiągnięć naukowo-badawczych
Poniżej przedstawiam zwięźle w punktach moją działalność naukową na innych polach niż
zaprezentowane osiągnięcie naukowe i określam mój współudział procentowy i merytoryczny
w autorstwo opublikowanych prac.
a) Stratygrafia jury górnej
Zainteresowania zastosowaniem organicznych cyst Dinoflagellata w stratygrafii jury
górnej w mojej pracy badawczej mają dwa kierunki. Pierwszy związany jest z korelacją
podziałów opartych na faunie amonitowej z następstwem występowania taksonów cyst
13
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Dinoflagellata na obszarze polskich basenów sedymentacyjnych (Barski et al., 2005; Barski
et al., 2014). Koncentrują się one wokół warstw pogranicza oksfordu i kimerydu na obszarze
epikratonicznego basenu późnej jury. Głównym celem tych badań jest korelacja
submedyterańskich i suborealnych podziałów oraz ich bardziej precyzyjna korelacja z
podziałami dinocystowymi. Na podstawie analizy zespołów cyst Dinoflagellata z różnych
bioprowincji amonitowych udało się potwierdzić (Barski et al., 2005) proponowaną korelację
podziałów amonitowych (Matyja i Wierzbowski, 2003) oraz doprecyzować przebieg dolnej
granicy dinocystowego poziomu DSJ28 (Poulsen i Riding, 2003), która powinna przebiegać
w obrębie submedyteranskiego podpoziomu Planula.
Drugi kierunek badań to rozpoznanie regionalnej biostratygrafii przy użyciu cyst
Dinoflagellata (Matyja i Barski, 2007; Barski i Matyja, 2008). Przedstawiona analiza
stratygraficzna oparta na bogatym materiale pochodzących z 16 otworów wiertniczych
wykazała, że pozycję stratygraficzną utworów górnej jury podłoża zapadliska
przedkarpackiego cechuje daleko idąca odrębność w stosunku do podobnych litologicznie
utworów górnej jury obrzeżenia Gór Świętokrzyskich czy synklinorium miechowskiego, z
którymi je dotąd korelowano. Podstawową różnicą jest dużo większy zasięg stratygraficzny
facji wapieni gąbkowych i formacji wapienno-marglistej z Niwek. Megafacja gąbkowa, której
reprezentantem jest formacja z Łękawicy, sięga w regionie południowym aż do dolnego
tytonu, podczas gdy w obrzeżeniu Gór Świętokrzyskich zanika w najwyższym oksfordzie
(Matyja 1977), a na Jurze Polskiej sięga najwyżej do dolnego kimerydu.
W 2010 podczas opracowywania stratygrafii otworu wiertniczego Rzeczyn PIG-1 na
podstawie organicznych cyst Dinoflagellata udało się udokumentować w tym rejonie potężną
lukę stratygraficzna obejmującą przedział górny oksford – środkowy kimeryd. Znaleziono
jej związki z rozwojem innych luk erozyjnych na obrzeżach elementu paleogeograficznego
zwanego Wyniesieniem Ringkøping–Fyn w basenie Morza Północnego. Artykuł na ten temat
we współautorstwie z Prof. B.A. Matyją jest na ukończeniu (wkład procentowy: 90%).
Marcin Barski, Bronisław Matyja, Andrzej Wierzbowski 2005. Korelacja podziałów
amonitowych i dinocystowych przy granicy oksfordu i kimerydu na podstawie profilów
wierceń Bartoszyce IG 1 i Kcynia IG IV VOLUMINA JURASSICA (Tomy Jurajskie), 3, 87-96.
(wkład procentowy: 60%; wkład merytoryczny: współautorstwo koncepcji pracy i tekstu,
opracowanie stratygrafii na podstawie cyst Dinoflagellata z wierceń Bartoszyce IG 1 i Kcynia
IG 4, autorstwo większości rozdziałów oraz figur w pracy)
Bronisław Matyja, Marcin Barski 2007. Stratygrafia górnej jury podłoża zapadliska
przedkarpackiego. TOMY JURAJSKIE, 4, 39-50. (wkład procentowy: 50%; wkład
merytoryczny: współautorstwo koncepcji pracy, opracowanie stratygrafii na podstawie cyst
14
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Dinoflagellata z 16 wierceń, zestawienie wyników, współautorstwo figur i schematów
lito/chronostratygraficznych)
Marcin Barski, Bronisław Matyja 2008. Stratygrafia górnej jury podłoża zapadliska
przedkarpackiego w oparciu o mikroskamieniałości. GEOLOGIA, 34(3/1), 163-164. (wkład
procentowy: 80%; wkład merytoryczny: współautorstwo koncepcji pracy i tekstu,
opracowanie stratygrafii na podstawie cyst Dinoflagellata z 16 wierceń, zestawienie wyników,
współautorstwo figur)
Marcin Barski , Marta Hodbod, Bronisław Matyja , Andrzej Wierzbowski 2014.
Micropalaeontological study at the Oxfordian-Kimmeridgian boundary in Central Poland – a
preliminary report. Beringeria, Special Issue, 8, 21-22.(wkład procentowy: 80%; wkład
merytoryczny: współautorstwo koncepcji pracy, autorstwo tekstu, oznaczenie cyst
Dinoflagellata i interpretacja stratygraficzna, preparacja materiałów z próbek krzemieni,
przygotowanie prezentacji multimedialnej)
b) Stratygrafia jury środkowej
Wyniki badań biostratygraficznych pokazujące duże różnice w pozycji stratygraficznej
dwóch odsłonięć facji czarnych iłów w południowo-zachodnim obrzeżeniu Gór
Świętokrzyskich (Barski, 1999) wskazują, że w pierwszym z nich (Wola Morawicka)
występuje luka stratygraficzna obejmująca część środkowego i górny baton oraz część
dolnego keloweju, zaś w drugim (Marianów), oddalonym o 20 km, interwał ten
reprezentowany jest przez 20-metrowy, ciągły profil. Wskazuje to na istnienie intensywnej
tektoniki synsedymentacyjnej w jurze środkowej na tym obszarze.
Cykl publikacji (Barski, 2007, 2008, 2012) poświęcony został ustaleniu precyzyjnej
stratygrafii jury środkowej na obszarze Kujaw. Dotychczasowe korelacje na tym obszarze
wykonywane były na podstawie podobieństw litologicznych. Dokumentacja biostratygraficzna
pokazała jednak duże zróżnicowanie facjalne na niewielkich odległościach, co zapewne
było przyczyną aktywności halokinezy w jurze środkowej na tym terenie.
W pracy Barski (2002) ustanowiono na podstawie materiałów w rdzeni wiertniczych z
obszaru Kujaw nowy gatunek cysty Dinoflagellata - Eodinia poulseni. Oprócz dokumentacji
paleontologicznej, w publikacji przedstawiono zestawienie taksonów zbliżonych
morfologicznie do nowego gatunku i opisano szczegółowo ich cechy diagnostyczne.
W kolejnych latach ukazały się do opracowania biostatygraficzne profili istotnych dla
geologii Polski, zarówno w basenie jury epikontynentalnej (Barski et al., 2004), jak i
Pienińskiego Pasa Skałkowego w Polsce (Bąk et al., 2008) oraz na Ukrainie (Reháková et
al., 2011).
15
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Marcin Barski 1999. Stratygrafia jurajskich czarnych iłów z odsłonięć w południowo
zachodnim obrzeżeniu Gór Świętokrzyskich. PRZEGLĄD GEOLOGICZNY,47, 8, 718722.(wkład procentowy i merytoryczny: 100%)
Marcin Barski 2002. Eodinia poulseni sp. nov., a dinoflagellate cyst from Middle Jurassic of
Central Poland. JOURNAL OF MICROPALAEONTOLOGY, 21, 43-49.(wkład procentowy i
merytoryczny: 100%)
Marcin Barski, Krzysztof Dembicz, Tomasz Praszkier 2004. Biostratygrafia i
paleośrodowisko środkowej jury z kamieniołomu Ogrodzieniec. TOMY JURAJSKIE, 2, 61-68.
(wkład procentowy: 70%; wkład merytoryczny: współautorstwo koncepcji pracy, wykonanie
oznaczeń cyst Dinoflagellata i analiza stratygraficzna, analiza palinofacjalna z interpretacją
środowiskową, wykonanie planszy z okazami cyst)
Krzysztof Bąk, Marcin Barski, Marta Bąk 2005. High resolution microfossil, microfacies and
palynofacies studies as the only method in recognition of the Jurassic and Cretaceous.
STUDIA GEOLOGICA POLONICA, 124, 171-198.(wkład procentowy: 30%; wkład
merytoryczny: autorstwo rozdziału o stratygrafii jury środkowej w oparciu o cysty
Dinoflagellata, wykonanie tabeli obecności taksonów cyst Dinoflagellata, wykonanie planszy
z okazami cyst)
Marcin Barski 2007. Stratygrafia jury środkowej na podstawie cyst Dinoflagellata. PROFILE
GŁĘBOKICH OTWORÓW WIERTNICZYCH, 117, 67-70. (wkład procentowy i merytoryczny:
100%)
Marcin Barski 2008. Wyniki badań stratygraficznych w otworze wiertniczym Brześć
Kujawski IG2 na podstawie organicznych cyst Dinoflagellata. PROFILE GLEBOKICH
OTWORÓW WIERTNICZYCH, 125, 161-165. (wkład procentowy i merytoryczny: 100%)
Daniela Reháková, Bronisław Matyja, Andrzej Wierzbowski, Jan Schlögl, Michał Krobicki,
Marcin Barski 2011. Stratigraphy and microfacies of the Jurassic and lowermost Cretaceous
of the Veliky Kamenets section (Pieniny Klippen Belt, Carpathians, Western Ukraine).
VOLUMINA JURASSICA, 9, 61-104. (wkład procentowy: 10%; wkład merytoryczny:
autorstwo rozdziału o stratygrafii jury środkowej w oparciu o cysty Dinoflagellata, wykonanie
tabeli zasięgów do figury zbiorczej, wykonanie planszy z okazami cyst)
Marcin Barski 2012. Wyniki badań stratygraficznych w otworach wiertniczych Wojszyce IG3
i IG4 na podstawie organicznych cyst Dinoflagellata. PROFILE GLEBOKICH OTWORÓW
WIERTNICZYCH, 137, 142-149. .(wkład procentowy i merytoryczny: 100%)
c) Stratygrafia jury dolnej
Pierwsze opracowanie jury dolnej wykonane z profili dwóch odsłonięć na Wyżynie
Woźnicko-Wieluńskiej, udowodniło przydatność cyst Dinoflagellata w interpretacji stratygrafii
i środowiska sedymentacji(Barski i Leonowicz, 2002). Na podstawie znalezionych tam
zespołów udało się po raz pierwszy uściślić wiek badanych utworów na przedział
stratygraficzny obejmujący górny pliensbach – dolny toark. Ponadto obecne tam taksony,
16
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
głównie Luehndea spinosa, które opisywane były z pełnomorskich osadów z obszaru
Niemiec, sugerują dotarcie w tym okresie ingresji morskiej na badany teren.
Badania jury dolnej w jednostce kriżniańskiej Tatr Zachodnich (Jach et al., 2003) nie
były owocne jeśli chodzi o rozpoznanie stratygrafii na podstawie cyst Dinoflagellata. Jednak
analiza tkanek organicznych z próbek pobranych z otoczenia ławic wzbogaconych w
mangan, które zdominowane były głównie przez amorficzną substancje organiczną
(AOM), potwierdziła koncepcję o hydrotermalnym środowisku powstania tych utworów.
Marcin Barski, Paulina Leonowicz 2002. Cysty Dinoflagellata z odsłonięć liasu w
Kozłowicach i Boroszowie (Wyżyna Woźnicko-Wieluńska). PRZEGLĄD GEOLOGICZNY ,
50, 5, 411-414. (wkład procentowy: 80%; wkład merytoryczny: współautorstwo koncepcji
oraz tekstu pracy, analiza biostratygraficzna, wykonie figur i plansz dotyczących stratygrafii)
Renata Jach, Teresa Dudek, Marcin Barski 2003. Toarcian manganese-bearing deposits in
the Krizna Unit (Tatra Mts., Poland): A record of submarine hydrothermal activity w: 22nd IAS
Meeting of Sedimentology - Opatija 2003, Abstracts Book, 17-19 September, 87-87.(wkład
procentowy: 10%; wkład merytoryczny: opracowanie i opisanie próbek palinologicznych)
d) Stratygrafia i sedymentologia ruchów masowych i osadów redeponowanych
Uzyskując dostęp do narzędzia stratygraficznego jakim są mikroskamieniałości,
uwagę w kilku pracach poświęcono stratygraficznemu rozpoznaniu utworów
redeponowanych, które są ważnym zjawiskiem w rozwoju basenów sedymentacyjnych.
Matyja i Barski (2009), na podstawie cyst Dinoflagellata, udowodnili redepozycję utworów
środkowojurajskich w utworach górnej jury podłoża zapadliska przedkarpackiego. Według tej
interpretacji, jest to dowód na istnienie późnojurajskiej tektoniki synsedymentacyjnej,
przejawiających się powstawaniem podmorskich uskoków listrycznych, które tworząc skarpy
odsłaniały starsze utwory.
W pracy Arabas et al. (2011) na podstawie mikroskamieniałości przeprowadzono
analizę biostratygraficzną utworów brekcji wapiennej tzw. „ogniwa brekcji z Wapiennika”
występującej w kamieniołomie Wapiennik koło Szaflar(Pieniński Pas Skałkowy). Wiek tych
utworów, określany wcześniej na przełom keloweju i oksfordu, okazał się być kredowym
(późny alb), co sugeruje jej przynależność do innej formacji (formacja z Chmielowej).
Ostatnie opracowanie związane z tym zagadnieniem (Barski i Mieszkowski, 2014)
poświęcone jest szczegółowej analizie sedymentologicznej oraz rozpoznaniu przy użyciu
płytkiej geofizyki elektrooporowej, utworów typu „debris flow” na Jurze KrakowskoCzęstochowskiej w rejonie Ogrodzieńca. Fragmentarycznie osady związane z ruchami
masowymi znajdowane są w lokalnych odsłonięciach w obrębie basenów sedymentacyjnych
zlokalizowanych pomiędzy powszechnie występującym tu pasmami bioherm gąbkowosinicowych. Wykonane profilowania geofizyczne oraz analiza odsłonięć pozwoliły po raz
pierwszy pokazać geometrię i skalę tych zjawisk. Rozciągłość lateralna tych osadów
okazała się sięgać kilkuset metrów, a ich miąższość osiąga kilkadziesiąt metrów.
Bronisław Matyja, Marcin Barski 2009. Zjawiska redepozycji w utworach górnej jury podłoża
zapadliska przedkarpackiego jako efekt synsedymentacyjnej tektoniki. GEOLOGIA.
17
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
KWARTALNIK AKADEMII GÓRNICZO-HUTNICZEJ, 35, 3/1, 91-92. (wkład procentowy:
80%; wkład merytoryczny: współautorstwo koncepcji i tekstu pracy, oznaczenia i analiza
biostratygraficzna na podstawie cyst Dinoflagellata, analiza sedymentologiczna)
Agnieszka Arabas, Magdalena Sidorczuk, Marcin Barski, Barbara Olszewska 2011.
Wapiennik Breccia Member (Pieniny Klippen Belt, Poland) - revised stratigraphy and origin.
GEOLOGICAL QUARTERLY, 55, 1, 49-62. (wkład procentowy: 25%; wkład merytoryczny:
współautorstwo koncepcji i tekstu pracy, analiza biostratygraficzna w oparciu o zasięgi
mikroskamieniałości)
Marcin Barski, Radosław Mieszkowski, 2014. Upper Jurassic large-scale debris flow
deposits in interbiohermal basins of the sponge megafacies in Poland – new insights.
NEUES JAHRBUCH FÜR GEOLOGIE UND PALÄONTOLOGIE, 272, 1, 47-59. (wkład
procentowy: 90%; wkład merytoryczny: autorstwo koncepcji i tekstu pracy (oprócz opisu
metody geofizycznej), analiza sedymentologiczna skał węglanowych, interpretacja danych
geofizycznych, wszystkie figury w pracy, korespondencja z redakcją)
f) Analiza palinofacjalna
Analiza palinofacjalna związana jest z oceną oraz ilościową analizą składników
organicznych skały w preparatach palinologicznych. Często wzajemne ustalenie stosunków
składników typowo lądowych (np. fitoklasty, tkanka okrywająca, żywice, ziarna pyłku, spory)
do składników morskich (np. cysty Dinoflagellata, akritarchy, wyściółki otwornic) pozwala na
ustalenie pozycji profilu w zbiorniku sedymentacyjnym. Na podstawie trendów zapisu
palinofacji w wielu profilach można śledzić tendencje transgresywno-regresywne w danym
regionie.
W pracy Barski (2003) pokazano, że w profilach najwyższego bajosu i batonu na
Kujawach w rejonie Włocławka można wyróżnić szereg izochronicznych zjawisk
transgresywnych i regresywnych. Czasem jednak, w odniesieniu do chronostratygrafii,
zjawiska te nie korelują się ze sobą. Jest to prawdopodobnie spowodowane lokalną
zmiennością, uwarunkowaną aktywną tektoniką solną, oddziaływującą na konfigurację dna
basenu sedymentacyjnego.
Wykonywane przeze mnie badania palinofacjalne przy okazji badań
biostratygraficznych pozwoliły na przedstawienie pewnych refleksji związanych z tą metodą
(Barski i Kędzior, 2010). Ważnym według mnie aspektem, który musi być rozważony przy
tych badaniach jest właśnie zjawisko redepozycji, gdyż może ono prowadzić do błędnych
interpretacji środowiskowych, szczególnie wtedy, gdy redeponowane szczątki organiczne
pochodzą z utworów powstałych w odmiennych środowiskach. Dobrym rozwiązaniem dla
uniknięcia błędów jest analiza palinofacji w świetle UV, dzięki której można wyeliminować
redepozycję.
Marcin Barski 2003. Charakterystyka palinofacjalna najwyższego bajosu i batonu okolic
Włocławka TOMY JURAJSKIE , 1 , 7-12. (wkład procentowy i merytoryczny: 100%)
Marcin Barski, Krzysztof Kędzior 2010. Zastosowanie analizy palinofacjalnej do
rekonstrukcji środowisk sedymentacji. w: POKOS'4 Teraźniejszość Kluczem Do Przeszłości
18
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Współczesne procesy sedymentacyjne i ich kopalny zapis. IV Polska Konferencja
Sedymentologiczna Smołdzino, 21-26 czerwca 2010 r., 71-71, Uniwersytet im. Adama
Mickiewicza, 2010. (wkład procentowy: 90%; wkład merytoryczny: autorstwo koncepcji i
tekstu opracowania)
g) Stratygrafia paleogenu niżu Polskiego
Aktualnie prowadzone są badania stratygraficzne utworów paleogenu we wschodniej
części Niżu Polskiego. Dotychczasowe spostrzeżenia w tym zakresie zaprezentowane
zostały na konferencjach naukowych (Olszewska-Nejbert i Barski, 2007, 2010). Ważne dla
geologii regionalnej jest stwierdzenie w badanym materiale osadów morskich wczesnego
eocenu. Do tej pory bowiem uznawano, że transgresja morska dotarła na wschodnie
obszary Niżu Polskiego z końcem środkowego eocenu. Poglądy te trzeba zatem
zweryfikować i uzupełnić. Trwają przygotowania do ich opublikowania.
Danuta Olszewska-Nejbert, Marcin Barski 2007. Uwagi o wieku utworów paleogeńskich na
podstawie cyst Dinoflagellata w Mielniku (wschodnia Polska) w: Granice Paleontologii. XX
Konferencja Paleobiologów i Biostratygrafów PTG, Św. Katarzyna pod Łysicą, 10-13
września 2007, 99-100, Wydział Geologii UW, 2007.(wkład procentowy: 50%; wkład
merytoryczny: współautorstwo koncepcji i tekstu opracowania, analiza biostratygraficzna w
oparciu o cysty Dinoflagellata)
Danuta Olszewska-Nejbert, Marcin Barski 2010. Biostratygrafia utworów paleogeńskich na
podstawie cyst Dinoflagellata w rejonie Mielnika (wschodnia Polska). w: Kopalne biocenozy
w czasie i przestrzeni. XXI Konferencja Naukowa Sekcji Paleontologicznej Polskiego
Towarzystwa Geologicznego, Żarki-Letnisko, 13-16 września 2010, 58-59, Wydział Nauk o
Ziemi UŚ, 2010. (wkład procentowy: 50%; wkład merytoryczny: współautorstwo koncepcji i
tekstu opracowania, analiza biostratygraficzna w oparciu o cysty Dinoflagellata)
g) Badania palinologiczne ofiolitów – Iran
W ramach zrealizowanego projektu NCN pod kierownictwem dr. hab. A. Konona
(Konon et al., 2010) prowadzę analizę palinologiczną ze skał osadowych w obrębie ofiolitów
znajdowanych w strefach krawędziowych centralno-wschodniej mikropłyty irańskiej.
Obecność dużej ilości składników organicznych pochodzenia lądowego w badanych
próbkach sugeruje, że ówczesne baseny oceaniczne musiały być stosunkowo wąskie i
głębokie, być może zbliżone wyglądem do współczesnego Morza Czerwonego. Aktualnie
złożony jest do redakcji czasopisma znajdującego się na liście filadelfijskiej wspólny artykuł
poświęcony głównie ewolucji tektonicznej tego obszaru.
Andrzej Konon, Marcin Barski, Marek Koprianiuk, Alireza Nadimi, Ewa Słaby, Rafał
Szaniawski, Anna Wysocka 2010. Model deformacji strefy krawędziowej centralnowschodniej mikropłyty irańskiej w warunkach konwergencji płyt litosfery - na podstawie
badań geologiczno-geofizycznych i modelowań numerycznych. PRZEGLĄD
GEOLOGICZNY, 58 ,1, 42-45.(wkład procentowy: 10% ; wkład merytoryczny: koncepcja
analizy palinologicznej w ofiolitach)
19
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
h) Badania sporowo-pyłkowe triasu Tatr
Aktualnie na ukończeniu jest praca poświęcona tatrzańskiemu profilowi utworów
triasu Małej Suchej Doliny, opracowywanego przez profesorów A. Gaździckiego i A.
Uchmana. Jestem autorem rozdziału pt. „Mała Sucha Dolina – analiza palinologiczna”, w
którym wykonałem analizę biostratygraficzną w oparciu o spory i ziarna pułku wraz z
dokumentacją fotograficzną. Rozpoznanie retyku w najwyższych warstwach profilu okazało
się istotne z uwagi na brak tam innych wskaźników biostratygraficznych.
Literatura
Alpern, B., Lemos de Sousa, M. J., Pinheiro, H. J., 1992. Optical Morphology of Hydrocarbons and Oil Progenitors in
Sedimentary Rocks- Relations with Geochemical Parameters. Publicacões do Museu e Laboratório Mineralógico
e Geológico da Faculdade de Ciências do Porto, 3, 12–35.
Amos, W. B. & White, J.G. , 2003. How the Confocal Laser Scanning Microscope entered Biological Research. Biology
of the Cell, 95, 335–342.
Andrusow, D., 1929. Notes sur la géologie des Carpathes du Nord–Ouest. IV. Les Klippes piénines. Vestník Státního
Geologického Ústavu Ceskoslovenské Republiky, 5–6, 327–342.
Aplin, A.C., Yang, Y., Hansen, S., 1995. Assessment of β, the compression coefficient of mudstones and its relationship
to detailed lithology. Mar. Pet. Geol. 12, 955–963.
Bąk, K., 2005. Egerian foraminiferal biostratigraphy of the flysch sediments in the Silesian Nappe, Outer Carpathians,
Polish part of the Bieszczady Mountains. Annales Societatis Geologorum Poloniae, 75, 71–93
Barski, M., 2003. Zespół cyst Dinoflagellata z konkrecji węglanowych w warstwach krośnieńskich. IV Ogólnopolskie
Warsztaty Mikropaleontologiczne MIKRO 2003, Kazimierz Dolny 28.05-30.05.2003, 7-7.
Barski, M., Bojanowski, M., 2010. Organic-walled dinoflagellate cysts as a tool to recognize carbonate concretions: an
example from Oligocene flysch deposits of the Western Carpathians. Geologica Carpathica 61 (2), 121–128.
Barski, M., Matyja, B.A. & Wierzbowski A., 2011. On some aspects of the detailed dinoflagellate cyst stratigraphy of the
black flysch” (Pieniny Klippen Belt of Poland). Grzybowski Found. Spec. Publ., 17, 70–71.
Barski, M., Matyja, B,, Segit, T., Wierzbowski, A., 2012. Early to Late Bajocian age of the “black flysch” (Szlachtowa Fm.)
deposits: implications for the history and geological structure of the Pieniny Klippen Belt, Carpathians.
GEOLOGICAL QUARTERLY, 56 ,3, 391–410.
Birkenmajer, K., 1953. Preliminary revision of the stratigraphy ofthe Pieniny Klippen Belt series in Poland. Bull. Acad.
Pol. Sc. 3, 1, 271–274.
Birkenmajer, K., 1957. Sedimentary characteristics of the Flysch –Aalenian in the Pieniny Klippen belt (Central
Carpathians). Bull. Acad. Pol. Sc., 3, 5 (4), 451–456.
Birkenmajer, K., Gedl, P., Myczynski, R. & Tyszka J., 2008.“Creta ceous black flysch” in the Pieniny Klippen Belt, West
Carpathians: a case of geological misinterpretation. Cretaceous Res.,29, 535–549.
Bojanowski, M., 2001. Growth mechanism and burial conditions of calcite concretions from the Krosno shales, Polish
Outer Carpathians: structural observations. Mineral. Soc. Pol. Spec. Pap. 18, 15—24.
Brenner, W. & Biebow, N., 2001. Missing autofluorescence of recent and fossil dinoflagellate cysts – an indicator of
heterotrophy? N. Jb. Geol. Paläont. Abh., 219, 1, 229–240.
Brinkhuis, H., 1994. Late Eocene to Early Oligocene dinoflagellate cysts from the Priabonian type-area (Northeast Italy);
biostratigraphy and palaeoenvironmental interpretation. Palaeogeogr. Palaeoclimatol. Palaeoecol. 107, 121—163.
Bucefalo-Palliani, R. & Riding, J.B., 1997. Early Jurassic (Pliensbachian-Toarcian)dinoflagellate migrations and cyst
paleoecology in the Boreal and Tethyan realms. Micropaleontology,45,2, 201—214.
Burtan, J., Chowaniec, J. & Golonka, J., 1984. Preliminary results of studies on exotic carbonate rocks in the western
part of the Polish flysch Carpathians. Biul. Inst. Geol. 346, 146—159.
Castellarin, A., 1982. Tettonica sinsedimentaria e associazioni di facies carbonatiche (con principali riferimenti al
Giurassico Sudalpino). In: Castellarin, A., Vai, G.B. (Eds.), Guida alla geologia del Sudalpino Centro-Orientale:
Guide regionali, Bologna Memoir della Societa Geologica Italiana, 23–40.
Dżułyński, S. & Ślączka, A., 1958. Depositional structures and sedimentation of the Krosno Beds. Ann. Soc. Geol. Pol.
28, 205—260.
20
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Edwards, L.E., Powars, D.S., 2003. Impact damage to dinocysts from the Late Eocene Chesapeake Bay Event. Palaios
18 (3), 275–285.
Ellegaard, M., Lewis, J., Harding, I., 2002. Cyst–theca relationship, life cycle, and effects of temperature and salinity on
the cyst morphology of Gonyaulax baltica sp. nov. (Dinophyceae) from the Baltic Sea area. J. Phycol. 38, 775–
789.
Evitt, W.R., 1985. Sporopollenin Dinoflagellate Cysts—Their Morphology and Interpretation. American Association of
Stratigraphic Palynologists Foundation, Dallas, Texas.
Feist-Burkhardt, S., 2009. Palynology of the Sinemurian/Pliensbachian boundary (Lower Jurassic) in the Wutach area,
SW Germany: Dinoflagellate cyst systematics, biostratigraphy and heterotrophic character of Liasidium variabile.
Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie - Abhandlungen, 254, 3, 293–313.
Feist-Burkhardt,S. & Pross, J., 1999. Morphological analysis and description of Middle Jurassic dinoflagellate cyst
marker species using confocal – laser scanning microscopy, digital optical microscopy,andconventional light
microscopy. Bull. Cent.Rech. Explor.Prod.Elf-Aquitaine, 22, 103–145.
Fensome, R.A., 1979. Dinoflagellate cysts and acritarchs from the Middle and Upper Jurassic of Jameson Land, east
Greenland. Grønlands Geologiske Undersøgelse, Bulletin,132, 1–98.
Fenton, J.P.G. & Fisher, M.J., 1978. Regional distribution of marine microplankton in the Bajocian and Bathonian of
Northwest Europe. Palinologia, numero extraordinario, I, 2, 33–40.
Flügel, E., 2004. Microfacies of carbonate rocks: analysis, interpretation and application. Springer, Heidelberg Berlin New
York.
Garecka, M., 2008. Granica oligocen/miocen w polskich Karpatach zewnętrznych na podstawie nanoplanktonu
wapiennego. Biuletyn Państwowego Instytutu Geologicznego, 432, 1–54.
Garecka M., Malata T., 2001. Nannoplankton wapienny serii menilitowo-krośnieńskiej jednostki skolskiej (rejon na północ
od Leska). Pos. Nauk Państw. Inst. Geol., 57, 9, 89–91.
Gedl, P.,2007. Organic-walled dinoflagellate cysts from some Jurassic and Cretaceous strata of the Grajcarek Unit at
Hałuszowa, Pieniny Klippen Belt (West Carpathians, Poland). Stud. Geol. Pol., 127, 101–117.
Gedl, P., 2008. Organic–walled dinoflagellate cyst stratigraphy of dark Middle Jras sic marine deposits of the Pieniny
Klippen Belt, West Carpathians. Stud. Geol. Pol., 131, 7–227.
Gohn, G.S., Powars, D.S., Dypvik, H., Edwards, L.E., 2009. Rock-avalanche and oceanresurge deposits in the late
Eocene Chesapeake Bay impact structure: evidence from the ICDP-USGS Eyreville.
Golonka, J. & Sikora, W., 1981. Mikrofacje oecienionych sedymentacyjnie utworów jury i kredy dolnej pieniñskiego pasa
skałkowego. Biul. Inst. Geol., 331, 7–37.
Górka, H., 1963. Coccolithophorides, Dinoflagelles, Hystrichosphaerides et microorganismes incertae sedis du Cretace
superieur de Pologne. ACTA PALAEONTOLOGICA POLONICA, 8, 1, 1–90.
Górka, H.,1971. Badania Acritarcha i Dinoflagellata. Postępy Nauk Geologicznych, str. 61-85.
Gradstein, F.M., Ogg, J.G. & Smith, A.G., 2004. Geologic time scale (Neogene—Late Oligocene). Cambridge University
Press.
Hochuli, P.A. & Feist-Burkhardt, S. 2013. Angiosperm-like pollen and Afropollis from the Middle Triassic (Anisian) of the
Germanic Basin (Northern Switzerland). Front. Plant Sci., 4, 344, 1—14
Horwitz, L. & Rabowski, F., 1930. Excursion dans les Piénines (Karpates Polonaises) de la Sociéte Géologique
Polonaise (18–21.V.1929). Rocz. Pol. Tow. Geol., 6, 1–49.
Jaramillo, C.A., Oboh-Ikuenobe, F.E., 1999. Sequence stratigraphic interpretations from palynofacies, dinocyst and
lithological data of Upper Eocene–Lower Oligocene strata in southern Mississippi and Alabama, U.S. Gulf Coast.
Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology 145, 259–302.
Jurkiewicz, H. & Karnkowski, P., 1959. Age of Inoceramus beds in the Magura nappe in the viccinity of Gorlice. Acta
Geol. Pol. 9, 1, 17—54.
Kokinos, J.P., Eglinton, T.I., Goñi, M.A., Boon, J.J., Martoglio, P.A., Anderson, D.M., 1998. Characterization of a highly
resistant biomacromolecular material in the cell wall of a marine dinoflagellate resting cyst. Org. Geochem. 28,
265–288.
Kopciowski, R., Zimnal, Z. & Jankowski, L., 1997. Explanations to Detailed Geological Map of Poland, scale 1: 50,000;
Osiek Sheet. Centr. Geol. Arch. of Pol. Geol. Inst., Warsaw.
Koszarski, L., 1985. Geology of the middle Carpathians and the Carpathian Foredeep. In: Carpatho-Balkan Geological
Association XIII Congress. Guide to Exc. 3, Cracow, Poland, 16—39.
21
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Köthe, A., 1990. Paleogene dinoflagellates from Northwest Germany: biostratigraphy and paleoenvironment. Geol. Jb.,
Reihe A 118, 1—111.
Kozikowski, H., 1956. Ropa-Pisarzowa unit, a new tectonic unit of the Polish flysch Carpathians. Biul. Inst. Geol. 110, 1,
1—12.
Lehner, B.L., 1991. Neptunian dykes along a drowned carbonate platform margin: an indication for recurrent extensional
tectonic activity? Terra Nova, 3, 6, 593–602.
Lewis, J., Hallett, R., 1997. Lingulodinium polyedrum (Gonyaulax polyedra) a blooming dinoflagellate. In: Ansell, A.D.,
Gibson, R.N., Barnes, M. (Eds.), Oceanography and Marine Biology: An Annual Review 35. UCL Press, London,
pp. 97–161.
Matyja, B.A., 1977. The Oxfordian in the south-western margin of the Holy Cross Mts. Acta Geologica Polonica, 1, 41–
64.
Matyja, B.A., Wierzbowski, A., 2003. Ammonite biostratigraphy of Middle Jurassic ore bearing Częstochowa clay
formation (in Polish). Tomy Jurajskie 1, 3–6.
Mégel, J., Kliava, J., 2010. Metacenter and ship stability. Am. J. Phys. 78, 738–747.
Mertens, K.N., Dale, B., Ellegaard, M., Jansson, I.M., Godhe, A., Kremp, A., Louwye, S., 2009. Process length variation
in cysts of the dinoflagellate Protoceratium reticulatum, from surface sediments of the Baltic–Kattegat–Skagerrak
estuarine system: a regional salinity proxy. Boreas 40, 242–255.
Mondol, N.H., Bjorlykke, K., Jahren, J., Hoeg, K., 2007. Experimental mechanical compaction of clay mineral
aggregates-changes in physical properties of mudstones during burial. Mar. Pet. Geol. 24, 289–311.
Munnecke, A., Servais, T., 1996. Scanning electron microscopy of polished, slightly etched rock surfaces: a method to
observe palynomorphs in situ. Palynology 20, 163–176.
Narębski, W., 1956. About ferrous dolomites of Polish Flysh Carpathians. Ann.Soc. Geol. Pol. 26, 1, 29-50.
Oszczypko N., Malata E., Švábenická L., Golonka J. & Marko F., 2004. Jurassic–Cretaceous conroversies in the
Western Carpathian Flysch: the “black flysch” case study. Cretaceous Res., 25, 89–113.
Oszczypko, N. & Oszczypko-Clowes, M., 2002. The new findings of Lower Miocene deposits in the Nowy Sącza area
(Magura Nappe, Polish Outer Carpathians). Geological Quarterly, 46, 2, 15–30.
Oszczypko, N., Olszewska, B. & Malata, E., 2012. Cretaceous (Aptian/Albian–?Cenomanian) age of “black flysch”and
adjacent deposits of the Grajcarek thrust-sheets in the Małe Pieniny Mts. (Pieniny Klippen Belt, Polish Outer
Carpathians). Geol. Quart., 56, 3, 411–440.
Oszczypko-Clowes, M., 2008. The stratigraphy of the Oligocene deposits from the Ropa tectonic window (Grybów
Nappe, Western Carpathians, Poland). Geological Quarterly. 52 (2), 127–142.
Poulsen, N.E., Riding, J.B., 2003. The Jurassic cyst zonation of Subboreal Northwest Europe. Geological Survey of
Denmark and Greenland Bulletin 1, 115–144.
Pross, J. & Brinkhuis, H., 2005. Organic-walled dinoflagellate cysts as paleoenvironmental indicators in the Paleogene; a
synopsis of concepts. Paläont. Z. 79, 1, 53—59.
Rawsan, K.J., Tupper, E.C., 2001. Basic Ship Theory—5th. Edition. Butterworth-Heinemann, Oxford.
Ribeiro, S., Berge, T., Lundholm, N., Andersen, T.J., Abrantes, F. & Ellegaard, M. ,2011. Phytoplankton growth after a
century of dormancy illuminates past resilience to catastrophic darkness. Nature Communications, 2 (311), 1—7.
Rochon, A., Lewis, J., Ellegaard, M., Harding, I.C., 2009. The Gonyaulax spinifer (Dinophyceae) “complex”: perpetuating
the paradox? Rev. Palaeobot. Palynol. 155, 52–60.
Satta, C. T., Angles, S., Lugliea, A., Guillen, J., Sechi, N., Campb, J., Garces, E., 2013. Studies on dinoflagellate cyst
assemblages in two estuarine Mediterranean bays: A useful tool for the discovery and mapping of harmful algal
species. Harmful Algae, 24, 65–79.
Sikora, W., 1962. New data on the geology of the Pieniny Klippen Belt. Bull. Acad. Pol. Sc., Sér. géol. géogr. 10 , 4,
203–211.
Ślączka, A., 1961. Exotic-bearing shale from Bukowiec (Polish Eastern Carpathians). Ann. Soc. Geol. Pol. 31, 1, 129—
143.
Ślaczka, A. & Wieser, T., 1962. Shales with exotics in the Krosno Beds of the Baligród region. Geol. Quart. 6, 4, 662—
678 .
Smelror, M. & Dypvik, H., 2005. Marine microplankton biostratigraphy of the Volgian- Ryazanian boundary strata,
western Barents Shelf. NGU-Bull. 443, 61–69.
Szulczewski, M., 1973. Famennian–Tournaisian neptunian dykes and their conodont fauna from Dalnia in the Holy Cross
Mts. Acta Geologica Polonica 23 (1), 15–59.
22
Marcin Barski
Autoreferat w języku polskim
Traverse, A., 2007. Paleopalynology. Springer, Netherlands.
Tyson, R. V., 1995. Sedimentary organic matter. Chapman and Hall, London.
Uhlig, V., 1890. Ergebnisse geologischer Aufnahmen in den westgalizischen Karpathen. II. Th. Der pieninische
Klippenzug. Jb. Geol. Anst. (Wien), 40, 559–824.
Van Gijzel, P., 1981. Appllications of the geomicrophotometry of kerogen, solid hydrocarbons and crude oils to petroleum
exploration. In: Organic Maturation Studies and Fossil Fuel Exploration (ed. J. Brooks), 351–377. Lon don, Acad.
Press.
Velde, B., 1996. Compaction trends of clay-rich deep sea sediments. Mar. Geol. 133, 193–201
Westphal, H.& Munnecke, A., 1997. Mechanical compaction versus early cementation in fine-grained limestones;
differentiation by the preservation of organic microfossils. Sediment. Geol. 112, 33–42.
Wierzbowski, A., Aubrecht, R., Krobicki, M., Matyja, B.A. & Schlögl J., 2004. Stratigraphy and palaeogeographic position
of the Jurassic Czertezik Succession, Pieniny Klippen Belt (Western Carpathians) of Po land and East ern
Slovakia. Ann. Soc. Geol. Pol.,74 (3), 237–256.
Williams, G.L., Brinkhuis, H., Pearce, M.A., Fensome, R.A. & Weegink, J.W., 2004. Southern Ocean and global
dinoflagellate cyst events compared: Index events for the Late Cretaceous—Neogene. In: Exon N.F., Kennett J.P.
& Malone M.J. (Eds.): Proceedings of the Ocean Drilling Program, Scientific Results, 189, Ocean Drilling
Program, College Station, TX, 1—98.
Ziegler, P. A., 1990. Geological atlas of western and central Europe: Shell International Petroleum, Maatschappij.
23

Podobne dokumenty