Rola ojca w wychowaniu syna Opracowanie na potrzeby PPP w

Komentarze

Transkrypt

Rola ojca w wychowaniu syna Opracowanie na potrzeby PPP w
Rola ojca w wychowaniu syna
Opracowanie na potrzeby PPP w Gliwicach:
psycholog, Jolanta Sajkowska
Udział ojca w rozwoju syna powinien być ciągłym
procesem, a nie przypadkowym zdarzeniem.
Wojciech Eichelberger wskazuje cztery istotne
fazy wzajemnych relacji:
a.
„chłopięce
przedszkole”,
czas
wczesnego dzieciństwa, w którym ojciec wspiera
syna fizycznie i emocjonalnie ucząc go jazdy na
rowerze, pływania, grając z nim w piłkę,
organizując mu pierwsze ryzykowne wyzwania
i przygody, opowiadając męskie opowieści, to
bardzo ważne aby ojciec był obecny w życiu syna
w tej fazie, należącej do matki, ponieważ właśnie
wtedy buduje zaufanie i szacunek do siebie, na
którym oprze się, gdy przyjdzie czas dorastania
syna
b. „postrzyżyny”
to czas, zbliżony do
pierwszego opuszczenia domu przez syna czyli
pójścia do „zerówki”, wiek od ok. szóstego roku
życia, w którym chłopiec wychodzi spod
opiekuńczych ramion matki, a jego ojciec
przejmuje odpowiedzialność za jego dalsze
wychowanie; to czas, w którym powinien nauczyć
syna jak być odpowiedzialnym mężczyzną czyli
przekazać mu jak stać się autonomicznym
o innych, dbającym o losy bliskich, nauczyć go
wielu umiejętności, a czasu jest niewiele, bo ten
okres trwa do ok. 14 roku życia; ważne jest, by w
tym czasie poświęcać chłopcu szczególnie wiele
uwagi, pomimo zapracowania i zmęczenia,
warto inwestować we wspólne zainteresowania,
to czas wspólnych wypraw z synami, podczas
których obaj sprawdzają się w trudnych
warunkach, uczą się wzajemnej lojalności
i zaufania, bez opiekuńczej mamy; synowie uczą
się, że jej rola nie sprowadza się tylko do bycia
w domy i dbania o mężczyzn, to bardzo ważna
nauka na przyszłość
c.
„strzała wystrzelona z łuku” to okres 15
– 16 roku życia syna, czas kiedy zaczyna
sprawiać problemy; jeśli był do tej pory
pozbawiony opieki ojca sam szuka wzorców
i autorytetów, popadając w ryzykowne sytuacje,
nie chce już wsparcia ojca, który dotąd się nim
nie interesował, a od matki separuje się, bo takie
jest prawo rozwoju; jest bardzo zagubiony
i samotny, nie jest już dzieckiem, potrzebuje
naszego szacunku i zaufania do siebie, ale
rzadko może na to liczyć, a my nie możemy go
dalej wychowywać poprzez system kar
i nakazów, bo to sprowokuje jedynie stan wojny,
z której wyjdzie jako na zawsze pokonany, uległy,
nie zdolny do samodzielnego radzenia sobie
w życiu lub stracimy go, bo nie chce mieć
już nic wspólnego z ojcem, który wcześniej
nie poświęcał mu czasu, nie dawał wsparcia
i miłości; jedyne co można robić to budować
partnerstwo z synem, to ostatnia taka
możliwość,
potem
syn
bezpowrotnie
odejdzie do swoich rówieśników, ale jego
ojciec będzie mógł nadal na niego wpływać
poprzez przykład własnego zachowania
i postępowania
d. czas rozliczania to okres zaczynający
się od 15 – 16 roku życia syna;
dotychczasowy lęk przed rodzicami nie
działa już, syn rozlicza ojca z tego w jakim
stopniu on sam trzyma się zasad, jakie
wpajał mu; to jest też czas kiedy
przekonujemy się, co zdołaliśmy synowi
przekazać, na ile nasze wychowanie było
skuteczne, to czas tzw. „wyjmowania
z szuflad wychowania”, już nie ma
możliwości
straszenia i „pohukiwania”
czego to nie zrobimy mu czy co właśnie
planujemy mu za karę zrobić; teraz aby
zachować szacunek syna ojciec może
jedynie szczerze i otwarcie z nim
rozmawiać, niczego nie udając, nie tając, nie
stwarzając pozorów, że jest nieomylny; to
pozwala synowi przekonać się, że jest dla
swojego ojca ważny; jedyna właściwa
dalsza
droga
powinna
polegać na
wzajemnym wspieraniu się w byciu
mężczyzną
Czego możemy oczekiwać od nastoletnich
synów?
Przede wszystkim częstego rozdrażnienia,
impulsywności, nadmiernego wyczulenia na to
jak jest traktowany, to między innymi wpływ
testosteronu, którego poziom wzrasta w okresie
dojrzewania osiemset
razy. Przebywania
w odosobnieniu w swoich pokojach, ze
wszechobecną
muzyką.
Wiecznego
niezadowolenia
ze
swojego
wyglądu,
oscylowania od zaniedbania do nadmiernego
skupienia się na sobie. Niechęci do rozmów,
otwierania się. Nadmiernego koncentrowania się
na sobie, zapominania o obowiązkach.
A co nie jest normą rozwojową? Wszelkie
zachowania autodestrukcyjne, takie jak używanie
narkotyków i alkoholu, wagary, nawiązywanie
związków seksualnych, konflikty z prawem,
stosowanie jakichkolwiek form przemocy.
Co możesz robić razem z synem?
− Raz na trzy miesiące zabierać na bardzo
atrakcyjny wypad, co nie musi oznaczać
dużego wydatku, raczej przemyślaną,
zgodną z potrzebami wieku
i zainteresowaniami dziecka przygodę
− Wspólnie wykonujcie drobne domowe
reperacje
− Od czasu do czasu wykonajcie razem
posiłek, szczególnie cenny, gdy jest
męskim „kucharzeniem” zakończonym
ucztą dla mamy
− Czasem zabawcie się
w modelarzy, ale pamiętajcie, aby nie
skończyło się to samodzielną pracą ojca
i ciągłym strofowaniem przez niego syna
− Stańcie się fotoreporterami rodziny,
niech każdy ma dostęp do robienia zdjęć,
a potem tworzenia albumu czy pokazu
slajdów, być może powstaną dwa
odmienne reportaże z tego samego
zdarzenia
− Uprawiajcie razem sport, choćby grę
w piłkę, tenisa stołowego czy
badmintona, to dobry poligon
doświadczalny, a przy okazji
niewyczerpane źródło dobrego humoru
− Grajcie całą rodziną w gry planszowe
czy karciane, a czasem weźcie do
rąk dżojstiki gry telewizyjnej i oddajcie
się szaleństwu
− Kupujcie wspólnie prezenty dla innych
członków rodziny
− Oglądajcie wspólnie filmy, pozwalajcie
sobie nawzajem na wyrażanie swoich
poglądów
− Odkryjcie wspólne wycieczki
rowerowe, weekendowe wypady pod
namiot
− A nade wszystko rozmawiajcie!
Zasady porozumiewania się z synem
− Nie zapominaj o jego dobrych
cechach, mocnych stronach –
przynajmniej raz dziennie znajdź
powód, żeby go pochwalić
− Słuchaj tego co mówi Twój syn,
poznawaj go
− Rozmawiaj, nie obwieszczaj, nie
komunikuj
− Pamiętaj, że jesteś rodzicem,
a nie kumplem swojego syna, on chce
widzieć Ciebie jako mocniejszego od
siebie czyli dającego oparcie
− Kiedy mówisz mu „nie” uczysz go
radzić sobie z sytuacjami presji
w zewnętrznym świecie
− Stosuj jasne kontrakty, pokazujące jasne
zasady, oczekiwania, konsekwencje –
to uczy dyscypliny, ułatwia decyzje
− Dbaj o spójność tego czego od niego
wymagasz i tego co czynisz sama/sam
− Szukaj wspólnie rozwiązań
Rolą obojga rodziców będzie od najmłodszych lat
syna uczenie go, jak rodzice wzajemnie
wspierają się, okazują sobie miłość, budują
swoje partnerstwo, jak rozwiązują konflikty
i radzą sobie jako para z przeciwieństwami.
Artykuł powstał na podstawie:
W. Eichelberger, Zdradzony przez ojca. Wydawnictwo Do.
Warszawa 1998
D. C. i M. S. Weston, Co dzień mądrzejsz. Wydawnictwo
„Prószyński i spółka”. Warszawa 1998.
J. Mc Dowell, N. Wakefield, Zadziwiający wpływ tatusia.
Oficyna wydawnicza Vocatio. Warszawa 1994
A. Faber, E. Mazlish, Jak mówić do nastolatków, żeby chciały
nas słuchać, słuchać, żeby z nami rozmawiały. Wydawnictwo
Media Rodzina

Podobne dokumenty