D - Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

Transkrypt

D - Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
Sygn. akt II AKa 141/16
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 listopada 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
SSA Janusz Jaromin
Sędziowie:
SA Andrzej Olszewski (spr.)
SO del. do SA Małgorzata Jankowska
Protokolant:
st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sulęcinie del. do Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wlkp.
Danuty Siudyły
po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy
J. Z. (1)
oskarżonego z art. 156 § 3 kk, art. 217 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp.
z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II K 183/15
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1) orzeczoną wobec J. Z. (1), za czyn z art. 156 § 3 k.k., karę pozbawienia wolności podwyższa do lat 6 (sześciu),
2) za czyn z art. 217 § 1 k.k., w miejsce orzeczonej kary grzywny, wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia
wolności,
3) na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. orzeka wobec J. Z. (1) karę łączną
6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej zalicza okres tymczasowego
aresztowania J. Z. (1) od
19 kwietnia do 4 listopada 2016 r.,
4) orzeczoną w pkt. III wyroku nawiązkę podwyższa do kwoty 2 000 (dwa tysiące) złotych;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 600
(sześćset) złotych opłaty za obie instancje.
Małgorzata Jankowska Janusz Jaromin Andrzej Olszewski
Sygn. akt II AKa 141/16
UZASADNIENIE
J. Z. (1) został oskarżony o to, że:
I. w dniu 30 maja 2015r., w G., woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci długotrwałej
choroby realnie zagrażającej życiu P. W. (1) poprzez uderzenie i kopanie pokrzywdzonego po całym ciele,
szczególnie zintensyfikowane w okolicach głowy, w wyniku którego doznał obrażeń czaszkowo-mózgowych w postaci
obustronnych krwiaków podtwardówkowych, wymagających pilnej ewakuacji, stłuczenia mózgu, obustronnych
sińców obu oczodołów, sińca barku lewego oraz otarcia naskórka prawego podudzia, której następstwem była śmierć
pokrzywdzonego w dniu 20 lipca 2015r.,
tj. o czyn z art. 156 §3 kk;
II. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od kwietnia 2015r. do maja 2015r. w G., woj. (...), naruszył nietykalność
cielesną P. W. (1) przez kilkukrotne uderzanie pokrzywdzonego ręką, w wyniku których to ciosów P. W. (1) upadł na
ziemię,
tj. o czyn z art. 217 §1 kk.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2016r., oskarżonego J. Z. (1) uznano za winnego
popełnienia obu zarzucanych mu przestępstw i wymierzono kary:
- za czyn z punktu I, na podstawie art. 156§3 k.k., 3 ( trzech) lat pozbawienia wolności,
- za czyn z punktu II, na podstawie art. 217§1 k.k., grzywny 50 (pięćdziesiąt ) stawek dziennych po 10(dziesięć) złotych
każda z nich.
Zaliczono oskarżonemu, na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, okres tymczasowego
aresztowania od dnia 19 kwietnia 2016r. do dnia 14 czerwca 2016r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego
pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 47 §1 kk orzeczono od oskarżonego J. Z. (1) na rzecz (...) nawiązkę w kwocie 500zł.
Nadto, zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył prokurator i obrońca oskarżonego.
Dalej idącą jest apelacja obrońcy oskarżonego, który zarzucił:
„ - obrazę przepisów prawa procesowego - art 7 kpk, art 410 kpk oraz art 5§2 kpk poprzez sprzeczną z zasadami
prawidłowego rozumowania ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów – w szczególności zeznań świadka Z. Z. (1)
oraz opinii biegłego W. C., pominięcie tych fragmentów zeznań i opinii, które nie przystawały do ustalonego przez sąd I
instancji stanu faktycznego, jak również rozstrzygnięcie powstałych wątpliwości dotyczących mechanizmu powstania
obrażeń P. W. (1) na niekorzyść oskarżonego,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść polegający
na przyjęciu, że J. Z. (1) naruszał nietykalność cielesną P. W. (1).”
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o „uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.”
Natomiast prokurator zarzucił wyrokowi:
„1) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu za czyn z art. 217 § 1 kk wskutek niedostatecznego
uwzględnienia znacznego stopnia winy (błahy powód bardzo intensywnej agresji, wobec osoby, która dała mu
dom, powstrzymanie dalszej agresji przez świadka) i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu
ocenianych przez pryzmat okoliczności i sposobu jego popełnienia (zadawanie licznych i silnych uderzeń ręką
w okolice głowy, w wyniku których to ciosów pokrzywdzony upadł), charakteru naruszonego dobra, postawy
oskarżonego przed, w trakcie i po popełnieniu przestępstw (brak modyfikacji zachowania, popełnienie kolejnego
przestępstwa z użyciem przemocy w wyniku którego pokrzywdzony zmarł, zacieranie śladów przestępstwa,
wpływanie na kluczowych świadków, grożenie im, nakłanianie do fałszywych zeznań), jego właściwości i
warunków osobistych (zdemoralizowanie, pasożytniczy tryb życia), co w konsekwencji doprowadziło do nie
nadania okolicznościom obciążającym odpowiedniego znaczenia przy kształtowaniu kary w zakresie jej celów
zapobiegawczych i wychowawczych, jak również społecznego oddziaływania w zakresie kształtowania świadomości
prawnej społeczeństwa
2) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu za czyn z art. 156 § 3 kk skutek niedostatecznego
uwzględnienia znacznego stopnia winy (błahy powód bardzo intensywnej agresji, wobec osoby, która dała mu
dom) i społecznej szkodliwości (godzenie w najwyższe dobro - życie) przypisanego oskarżonemu czynu ocenianych
przez pryzmat okoliczności i sposobu jego popełnienia (zadawanie licznych i silnych uderzeń ręką i nogą w
okolice głowy), charakteru naruszonego dobra, postawy oskarżonego przed, w trakcie i po popełnieniu przestępstw
(brak modyfikacji zachowania, zacieranie śladów przestępstwa, wpływanie na kluczowych świadków, grożenie im,
nakłanianie do fałszywych zeznań), jego właściwości i warunków osobistych (zdemoralizowanie, pasożytniczy tryb
życia), co w konsekwencji doprowadziło do nie nadania okolicznościom obciążającym odpowiedniego znaczenia przy
kształtowaniu kary w zakresie jej celów zapobiegawczych i wychowawczych, jak również społecznego oddziaływania
w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i jednocześnie nadania niewspółmiernie dużego
znaczenia ustalonym okolicznościom łagodzącym w postaci postawy oskarżonego (wezwanie pogotowia), jego
właściwości i warunków osobistych (dyskusyjny, ale nie zdemoralizowany tryb życia,) oraz uprzednia niekaralność, co
w konsekwencji doprowadziło do oceny, iż orzeczona względem oskarżonego kara będzie wystarczająca dla osiągnięcia
jej celów, a w szczególności zapobiegnie powrotowi sprawcy do przestępstwa, podczas gdy zebrany w sprawie materiał
dowodowy należycie oceniony wyklucza istnienie pozytywnej prognozy co do przyszłego zachowania się oskarżonego.
3) rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci nawiązki na rzecz (...) wymierzonej oskarżonemu w kwocie
500zł. wskutek niedostatecznego uwzględnienia znacznego stopnia winy i społecznej szkodliwości (godzenie w
najwyższe dobro -w wyniku agresji z błahego powodu P. W. (1) zmarł) przypisanego oskarżonemu czynu, jak również
charakteru naruszonego dobra (życia człowieka, który dał mu dom), co w konsekwencji doprowadziło do nie nadania
tym okolicznościom odpowiedniego znaczenia przy kształtowaniu wymiaru środka karnego w zakresie jej celów
zapobiegawczych i wychowawczych, jak również społecznego oddziaływania w zakresie kształtowania świadomości
prawnej społeczeństwa.”
Podnosząc takie zarzuty, prokurator wniósł o:
„ zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary:
• na podstawie art. 156 § 3 kk kary 10 lat pozbawienia wolności
• na podstawie art. 47 § 1 kk orzeczenie nawiązki na rzecz (...)w kwocie 10.000 zł. Oskarżony bowiem popełnił
umyśle przestępstwo przeciwko życiu, którego skutkiem była śmierć.
• na podstawie art. 217 § 1 kk kary 6 miesięcy pozbawienia wolności
• na podstawie art. 85 i 86 kk kary łącznej w wymiarze 10 lat pozbawienia wolności.”
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
1. Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie. Następnie szczegółowo ocenił każdy z
dowodów mogących mieć wpływ na ustalenia faktyczne. Uczynił to zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia
życiowego. W sposób jasny i logiczny wykazał, iż duża część wyjaśnień oskarżonego różni się istotnie między sobą i
są one niespójne. Równocześnie prawidłowo powiązał zeznania Z. Z. (1) i biegłego W. C., i słusznie, na ich podstawie,
dokonał właściwych ustaleń faktycznych. Skarżący wybiórczo traktuje materiał dowodowy, wybiera fragmenty
wyjaśnień oskarżonego korzystne dla niego, jednak w żaden racjonalny sposób nie tłumaczy ich rozbieżności.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, sąd rozstrzygający w żaden sposób nie wykroczył poza ramy art. 7 k.p.k.. Tym samym,
Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje dokonaną ocenę dowodów, ustalenia faktyczne i ocenę prawną zachowań
oskarżonego przedstawioną w pisemnym uzasadnieniu sądu pierwszej instancji, i do nich się odwołuje ( vide k.
278-286 akt ).
2. Częściowo zasadna okazała się apelacja prokuratora.
Stopień agresji oskarżonego wobec J. Z. (1) był bardzo duży. Oskarżony pobił pokrzywdzonego z błahego powodu.
Również tuż po zdarzeniu obojętny był mu los pobitego, a przede wszystkim podjął działanie mające na celu uniknięcie
odpowiedzialności karnej. Sposób życia oskarżonego także nie zasługiwał na aprobatę. Dlatego rację ma oskarżyciel
publiczny, że orzeczone kary jednostkowe, jak i kara łączna, jest rażąco łagodna. Zwłaszcza kara orzeczona za tzw.
śmiertelne pobicie, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia razi swoją łagodnością. Nie uwzględnia też w sposób
odpowiedni prewencji ogólnej.
Dlatego, Sąd Apelacyjny częściowo uwzględniając apelację prokuratora, podwyższył obie kary jednostkowe, a także
karę łączną. Ukształtowanie tej ostatniej kary na wysokości 6 lat pozbawienia wolności, a więc dwukrotnie większej niż
uczynił to sąd rozstrzygający, lepiej uwzględnia w/w okoliczności, a także w odczuciu społecznym będzie karą bardziej
sprawiedliwą. Natomiast pełne uwzględnienie postulatów prokuratora byłoby nadmiernym rygoryzmem.
Sąd Apelacyjny, co do zasady, uwzględnił również argumenty oskarżyciela przemawiające za podwyższeniem
nawiązki. Jednak ustalając jej wysokość na poziomie 2000 zł, Sąd Odwoławczy uwzględnił także realne możliwości
finansowe oskarżonego i jego sytuację materialną.
Orzeczenie o wydatkach za postępowanie odwoławcze znajduje swoje uzasadnienie w art. 635 w zw. z art. 626 § 1
k.p.k., a o opłacie za obie instancje orzeczono na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23
czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( tekst jedn. Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami ).
Małgorzata Jankowska Janusz Jaromin Andrzej Olszewski

Podobne dokumenty