parajeździectwo - Krajowa Klasyfikacja Parajeździecka

Komentarze

Transkrypt

parajeździectwo - Krajowa Klasyfikacja Parajeździecka
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
PARAJEŹDZIECTWO
Stowarzyszenie Jeździeckie Osób Niepełnosprawnych Hippoland
Fot. Piotr Maciaszek
PARAJEŹDZIECTWO
Paweł Sowa na III MP w 2007 r.
Spis treści:
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
Parajeździectwo .................................................................................................................. 3
Ujeżdżenie .......................................................................................................................... 4
Co to jest ujeżdżenie? ......................................................................................................... 5
Trochę historii..................................................................................................................... 5
Zasady obowiązujące w ujeżdżeniu.................................................................................... 6
Ocenianie zawodnika przez sędziów .................................................................................. 7
Poziomy w paraujeżdżeniu ................................................................................................. 8
Program dowolny czyli Kür................................................................................................ 9
Powożenie......................................................................................................................... 10
Parapowożenie ...................................................................................................................13
Powożenie dla osób niepełnosprawnych w Polsce ........................................................... 15
Skoki przez przeszkody .................................................................................................... 15
Skoki przez przeszkody jako sport dla niepełnosprawnych ............................................. 16
Autorzy:
Magdalena Jarmuła, Małgorzata Pyrka-Majerkiewicz, Magdalena Pawlik,
Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
2
PARAJEŹDZIECTWO
1. Parajeździectwo
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
Idea parajeździectwa opiera się na przekonaniu, iż niepełnosprawność nie powinna utrudniać nikomu możliwości konkurowania w sportach związanych z jeździectwem. Parajeździectwo
daje możliwość osobom z różnymi stopniami niepełnosprawności rozwijać swoje umiejętności
jeździeckie i realizować swoje marzenia związane z kontaktem z końmi.
Parajeździectwo obejmuje wszystkie dyscypliny jeździeckie uprawiane przez osoby niepełnosprawne: ujeżdżenie, powożenie, skoki przez przeszkody, woltyżerkę czy jazdę w stylu
western.
Choć wielu niepełnosprawnych sportowców może śmiało konkurować z zawodnikami
pełnosprawnymi, potrzebne było stworzenie oddzielnych dyscyplin, gdzie również zawodnicy
z ciężkim stopniem niepełnosprawności mogliby ze sobą konkurować.
Valerie Sales z Francji
podczas lonżowania konia
W duchu tworzenia równych szans dla wszystkich niepełnosprawnych zawodników,
sportowcy konkurują ze sobą na poziomach na których zostali sklasyfikowani, w zależności od
stopnia i rodzaju niepełnosprawności1.
Jeśli jest to niezbędne, zawodnik może korzystać z różnego rodzaju pomocy zatwierdzonych przez władze FEI ( Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej), takich jak specjalne siodła,
przystosowane wodze, czy dwa baty.
Obecnie jedynie paraujeżdżenie i parapowożenie są dyscyplinami regulowanymi przez
przepisy FEI, jednak coraz częściej mówi się o dodaniu do tej listy skoków przez przeszkody.
Celem poniższej publikacji jest przybliżenie najpopularniejszych dyscyplin parajeździeckich.
1
) www.fei.org/Disciplines/Para-Equestrian/About_Para-Equestrian/Pages/What_Is_Para-Equestrian.aspx
3
PARAJEŹDZIECTWO
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
2. Ujeżdżenie
Zawodniczka na zawodach
w Czechach
„ ...ujeżdżenie to próba zatarcia
granicy między jeźdźcem a koniem,
magia niewidzialnych sygnałów,
na które koń reaguje w sposób niewymuszony,
wyzwalając swoją energię, ujawniając lekkość,
harmonijne piękno i naturalny wdzięk...” 2
2
) www.dressage.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=72&Itemid=53
4
PARAJEŹDZIECTWO
3. Co to jest ujeżdżenie?
Ujeżdżenie czyli inaczej dressage (z francuskiego, dosłownie tłumaczenie – tresura).
Połączenie elegancji, wdzięku, szyku – dążenie do jak najlepszego porozumienia z koniem
– tak można jednym zdaniem opisać dyscyplinę jaką jest ujeżdżenie.
Celem klasycznego ujeżdżenia jest harmonijny rozwój naturalnych możliwości i zdolności konia, wyszkolenie konia lekko niosącego jeźdźca, zrównoważonego, elastycznego, dobrze
i szybko reagującego na polecenia.
4. Trochę historii...3
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
Po raz pierwszy w historii, zawody w ujeżdżeniu odbyły się w Bratysławie w 1873 roku.
Na zawody wyższej rangi trzeba było poczekać aż do 1963 roku, kiedy to rozegrano
pierwsze Mistrzostwa Europy w Ujeżdżeniu, a trzy lata później odbyły się pierwsze Mistrzostwa
Świata.
Reprezentant Wielkiej Brytanii
Lee Pearson na Paraolimpiadzie
w 2008 roku
W latach 80 wprowadzono do konkursów tzw. Kür, czyli programy dowolne wykonywane
do muzyki.
W Polsce pierwsze Mistrzostwa Seniorów rozegrano w 1932 roku. W pierwszych latach
najtrudniejszym wykonywanym elementem był kontrgalop.
3
) www.dressage.pl O ujeżdżeniu
5
PARAJEŹDZIECTWO
5. Zasady obowiązujące w ujeżdżeniu
Konkursy ujeżdżenia rozgrywane są na czworoboku (piaszczystym lub trawiastym)
o wymiarach 20 m x 40 m lub 20 m x 60 m. Czworobok ograniczony jest płotkami i oznaczony
literami w wybranych punktach.
Programy polegają na wykonaniu określonych elementów pomiędzy wskazanymi literami.
Osoby niewidome i niedowidzące, sklasyfikowane na
III poziomie, mogą korzystać
z podpowiedzi pomocników,
którzy informują zawodnika
do jakiej litery się zbliża lub
jaką literę minął.4
Konkursy ujeżdżeniowe
dzielą się na klasy w zależności od stopnia ich trudności:
L (najłatwiejsza – podstawowe chody robocze ), P, N, C,
CC, CS (najtrudniejsza – piaf,
pasaż, piruety w galopie,
sekwencje lotnych zmian nóg
w galopie). Dla każdej klasy
opracowano kilkanaście różnych programów w tym program dowolny z muzyką.
Czworobok
ujeżdżeniowy5
Zarówno strój zawodnika jak i rząd konia określają przepisy.
Na zawodach wyższej rangi, zawodnik powinien być ubrany w czarny lub granatowy frak,
cylinder, kremowe lub białe bryczesy, rękawiczki, czarne długie buty i ostrogi.6
) www.es4pd.co.uk/es4pd/Paralympics/html/rules.aspx
) www.blogkonie.pl
6
) www.dressage.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=72&Itemid=53
4
5
6
PARAJEŹDZIECTWO
6. Ocenianie zawodnika przez sędziów
Sędziowie posługują się następującą skalą ocen:
10 – element wykonany doskonale,
9 – element wykonany bardzo dobrze,
8 – element wykonany dobrze,
7 – element wykonany dość dobrze,
6 – element wykonany zadowalająco,
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
Zawodnik wykonuje na czworoboku określony program, którego jakość wykonania jest
oceniana zwykle przez trzech sędziów ( w zawodach najwyższej rangi przez 5 sędziów). Oceny
i uwagi sędziów odnotowywane są na specjalnych arkuszach. Na ocenę pary składają się oceny
cząstkowe za wykonanie poszczególnych elementów programu oraz cztery tzw. oceny ogólne za
„chody”, „impuls”, „posłuszeństwo”, oraz „postawę i dosiad jeźdźca” (w paraujeżdżeniu określa
się ją jako „wyczucie jeździeckie i umiejętności jeździeckie”).
5 – element wykonany dostatecznie,
4 – element wykonany niedostatecznie,
3 – element wykonany prawie źle,
2 – element wykonany źle,
1 – element wykonany bardzo źle,
0 – element nie wykonany.
Patrycja Gepner
Czechy, 2005 rok
Na jakość wykonania składa się wielość czynników związanych przede wszystkim z tzw.
skalą wyszkolenia (takt, rozluźnienie, kontakt, impuls, wyprostowanie, zebranie, posłuszeństwo)
oraz precyzja wykonania danego ruchu.
Wynik każdego zawodnika podawany jest w procentach. Taki wynik obrazuje stosunek
zdobytych punktów do maksymalnej ich liczby możliwej do uzyskania w danym programie.
7
PARAJEŹDZIECTWO
7. Poziomy w paraujeżdżeniu
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
W paraujeżdżeniu zawodnicy podzieleni są na 5 poziomów sprawnościowych (ze względu
na swój profil funkcjonalny). Każdy poziom posiada właściwe dla siebie programy o zróżnicowanym stopniu trudności.
Najtrudniejsze programy na każdym poziomie to tzw. programy mistrzowskie (Individual
Championship) wykonywane na zawodach najwyższej rangi: Mistrzostwach Świata, Igrzyskach
Paraolimpijskich. Wykonanie programu mistrzowskiego dla zawodnika niepełnosprawnego sklasyfikowanego np. na poziomie Ia porównywane jest do wykonania programu klasy Grand Prix
(CS) dla sportowca pełnosprawnego.
Zawodnik podczas zawodów
paraujeżdżeniowych w Anglii,
2006 rok
Poziom Ia – to programy wykonywane tylko w stępie. Najtrudniejsze elementy programu
mistrzowskiego to wolty 8 m w stępie w połączeniu z półwoltami (tzw. ósemka) wykonywane
w kierunku linii środkowej
Poziom Ib – programy wykonywane głównie w stępie z niewielkimi fragmentami pracy
w kłusie. Najtrudniejsze elementy programu mistrzowskiego to przejścia stęp - kłus oraz koło 20
m w kłusie/ pół wolty 10 m w kłusie
8
Poziom II – na którym programy wykonywane są w stępie i kłusie. Najtrudniejsze
elementy programu mistrzowskiego to przejścia kłus roboczy - kłus pośredni, półkola
10 m z przejściami prawo/lewo w kłusie.
Poziom III – to programy wykonywane w stępie, kłusie i galopie w chodach
roboczych i pośrednich (stopień trudności
klas L i P). Najtrudniejsze elementy to zwykła zmiana nogi w galopie, przejścia galop
roboczy – pośredni - roboczy, cofanie.
Poziom IV – programy wykonywane
w 3 chodach (zebranych, pośrednich, wyciągniętych) półpiruety w stępie, ustępowanie
od łydki, łopatka, trawersy, renwersy. Najtrudniejsze elementy z programu mistrzowskiego to ciągi w kłusie i galopie, kontrgalop, półpiruety w stępie (stopień trudności
klasy N z elementami klasy C).
Fot. Jadwiga Maźnicka-Maciaszek
PARAJEŹDZIECTWO
Zawodniczka niewidoma podczas zawodów
w paraujeżdżeniu, Czechy, 2005 rok
8. Program dowolny czyli Kür
W programie dowolnym zawodnik układa samodzielnie program do wybranej przez siebie
muzyki. Program taki musi się składać z wyznaczonych dla danej klasy (lub poziomu - w przypadku parajeździectwa) elementów obowiązkowych. Jego długość regulują odpowiednie przepisy. Przeciętnie programy mieszczą się w normie czasu 4-4,5 minuty. Za przekroczenie takiej
normy, zarówno „w górę” jak i „w dół”, sędziowie nakładają punkty karne.
Za wykonanie tak skonstruowanego programu sędziowie wystawiają oceny techniczne
(podobnie jak w standardowym programie ujeżdżeniowym) oraz oceny artystyczne.
W części artystycznej arkusza sędziowskiego ocenie poddaje się choreografię układu, jego
stopień trudności oraz dobór i interpretację muzyki.
9
PARAJEŹDZIECTWO
9. Powożenie
Historia powożenia
Powożenie to najstarsza dyscyplina konna. Jej historia zaczyna się w roku 680 p.n.e. w Grecji, gdzie podczas
olimpiady rozegrano pierwszy wyścig kwadryg.
Za prekursora sportowej jazdy zaprzęgami czasów
nowożytnych powszechnie uważany jest król Anglii Jerzy
VI (XIX wiek). W 1968 roku powożenie zostało włączone
do FEI jako kolejna dyscyplina. Jej wielkim orędownikiem
był w latach 70-tych i 80-tych Książę Filip szef FEI oraz
aktywny zawodnik.
W Polsce dyscyplina powożenia reprezentuje wysoki poziom, o czym świadczą medale naszych reprezentantów na Mistrzostwach Europy i Świata, a także regularne
przyznawanie naszemu krajowi prawa do organizacji
zawodów najwyższej rangi.
Brytyjski zaprzęg jednokonny
w trakcie próby ujeżdżenia
podczas zawodów w Niemczech7
Zawody w powożeniu
Brytyjska drużyna podczas
zawodów w Niemczech8
7
8
) www.aliciacastleton148.webs.com
) www.aliciacastleton148.webs.com
10
Powożenie to jedna z najbardziej złożonych i wszechstronnych dyscyplin konnych.
Zawody w powożeniu składają się z 3 konkurencji.
Zwycięzcą zawodów zostaje zawodnik,
który w ciągu zazwyczaj trzydniowych zmagań zgromadził najmniejszą ilość punktów
karnych.
Zawody zaprzęgowe rozgrywane są
w osobnych kategoriach ze względu na ilość koni
w zaprzęgu. (tzw. jedynki, dwójki i czwórki).
PARAJEŹDZIECTWO
Konkurs A – ujeżdżenie
Konkurs ten rozgrywany jest na czworoboku o wymiarach 100 m x 40 m. Zaprzęg wykonuje określony program składający się z figur w stępie i kłusie. Ocenie podlegają zarówno konie
(regularność chodów, impuls, giętkość, lekkość i łatwość ruchów) jak i zawodnicy (umiejętność
powodowania zaprzęgiem, dokładność wykonywania poszczególnych figur, trzymanie lejców
i bata, postawa na koźle). Zaprzęgi oceniane są także za prezentację całego zaprzęgu, dobór dopasowanie i kondycję koni, stan uprzęży i pojazdu, ubiór zawodnika i luzaka).
Konkurs B – maraton.
Trasa maratonu składa się z 3-5 odcinków pokonywanych kłusem i stępem. Liczy przeciętnie kilkanaście kilometrów (pełny maraton nie przekracza 22 km). Dla każdego odcinka wyznaczona jest określona norma czasu. Jej przekroczenie (w obie strony) powoduje konsekwencje
w postaci określonej liczby punktów karnych. Punkty karne można otrzymać także za zmianę nakazanego chodu – np. kłusowanie lub galopowanie na odcinku, gdzie obowiązuje jazda stępem.
W ostatniej części maratonu na zawodników czeka 5-8 terenowych przeszkód, które zaprzęg
musi pokonać w dowolnym chodzie, w jak najkrótszym czasie. Każda przeszkoda maratonu składa się z maksymalnie 6 bramek, oznaczonych białymi i czerwonymi literami A, B, C itd. Bramki
muszą zostać pokonane w nakazanym kierunku oraz w kolejności alfabetycznej. Jakakolwiek
pomyłka w kolejności pokonywania bramek, która nie zostanie poprawiona przed opuszczeniem
pola przeszkody, powoduje eliminację.
O zwycięstwie w maratonie decyduje szybkość, precyzja oraz technika prowadzenia a także umiejętność rozłożenia
sił. Ważna jest także taktyka pokonywania przeszkód, gdyż
większość z nich posiada alternatywne drogi ich pokonania
– dłuższa - z bezpiecznymi, ale dłuższymi najazdami lub krótsza - z węższymi „bramkami” i bardziej trudnymi zakrętami.
Konkurs ten sprawdza także przygotowanie koni, ich
kondycję oraz współpracę zawodnika i luzaka w pokonywaniu maratonu.
9
Brytyjski zawodnik Terry Kirby9 na
trasie maratonu
Photo by Malcolm Parnell
) www.horsedrivingtrials.co.uk
11
PARAJEŹDZIECTWO
Konkurs C - zręczność powożenia
Konkurs rozgrywany jest na placu, gdzie ustawione są przeszkody - bramki. Nieprecyzyjne
wjechanie w przeszkodę powoduje potrącenie ograniczającego ją tzw. kegla i upadek położonej
na nim piłeczki – co skutkuje określoną liczbą punktów karnych. Celem tej konkurencji jest
sprawdzenie kondycji koni po maratonie oraz precyzji powożenia zawodnika.
Brytyjska drużyna podczas
zawodów w Niemczech10
Zaprzęg
W powożeniu ważna jest elegancja, toteż oczekuje się by zawodnicy oraz luzacy a także
bryczki i konie prezentowały się nienagannie. Tak jak w innych konkurencjach także tutaj przepisy regulują strój zawodników: Ubiór zawodnika i luzaka musi pasować do stylu zaprzęgu.
Powożącego obowiązuje derka na nogi, nakrycie głowy i rękawiczki.
Każda bryczka musi być wyposażona w latarnie przednie oraz światła tylne (mogą być odblaskowe). Niedozwolone jest ogumienie pneumatyczne – koła muszą być zaopatrzone w żelazne
obręcze lub gumowe bandaże. Przepisy dyscypliny regulują także minimalny ciężar bryczki oraz
rozstaw osi.
10
) www.aliciacastleton148.webs.com
12
PARAJEŹDZIECTWO
10. Parapowożenie
Parapowożenie, jako osobna dyscyplina uprawiana jest jedynie w 15 krajach. Jest to póki
co liczbą zbyt małą, aby włączyć zaprzęgi do dyscyplin paraolimpijskich.
Na uprawianie powożenia decydują się najczęściej ci miłośnicy koni, którym niepełnosprawność uniemożliwia jazdę konną.
W 1988 roku zorganizowano dwukrotnie zawody w parapowożeniu, a w rok później
podobne zawody rozegrano już pięciokrotnie. W roku 1998 w Niemczech rozegrano pierwsze
Mistrzostwa Świata.
Największą popularnością parapowożenie cieszy się w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii, gdzie istnieje ponad 100 grup zrzeszających łącznie ponad 600 osób11. zajmujących
się parapowożeniem.
Brytyjski zaprzęg podczas
zawodów z Nieczech12
Niepełnosprawni „zawodnicy-powożeniowcy” rywalizują na 2 poziomach sprawnościowych w dwóch kategoriach jedynek (tzw. Singli) oraz dwójek.
Aby wystartować w zawodach trzeba mieć skończone 16 lat (jedynki) lub 18 lat (dwójki).
Zawodnicy niepełnosprawni posiadający odpowiednią kartę klasyfikacyjną FEI z wyszczególnionym na niej wyposażeniem mogą rywalizować w zawodach krajowych z pełnosprawnymi
sportowcami w określonych klasach.
11
) www.hipoterapia_sopot.free.ngo.pl
) www.aliciacastleton148.webs.com
12
13
PARAJEŹDZIECTWO
Ogromną wagę przywiązuje się do wszystkich aspektów bezpieczeństwa konia i powożącego. We wszystkich konkurencjach dozwolona jest pomoc luzaka(w przeciwieństwie do
klasycznego powożenia, gdzie luzak współpracuje z powożącym jedynie na trasie maratonu).
Każdemu zawodnikowi może dodatkowo towarzyszyć tzw. przewodnik (siedzący z tyłu lub
z boku) interweniujący tylko w razie niebezpieczeństwa. Przewidziano także obecność pomocnika podającego bat lub pomagającego używać bata.
Zawodnicy parapowożenia muszą obowiązkowo jeździć w kaskach z zapięciem. Obowiązuje ich także derka na nogi oraz – jeśli to możliwe – rękawiczki.
Pojazdy używane podczas zawodów
Bryczki używana podczas zawodów
muszą być odpowiednio przystosowane do
potrzeb osób niepełnosprawnych. Bryczki
posiadają specjalnie modyfikowane siedziska
oraz są zaopatrzone w szybko uwalniające się
pasy. Dozwolone są opony pneumatyczne oraz
modyfikowane lejce.14
W konkurencji singli dozwolone są
bryczki zarówno na dwóch jak i czterech
kołach.
W czasie wszystkich trzech konkurencji
można używać tej samej bryczki.
Pierwsza bryczka dla osób niepełnosprawnych została zaprojektowana w 1975
roku, dziś używa się już trzech modeli bryczek.15
) www.aliciacastleton148.webs.com
) www.es4pd.co.uk/es4pd/Paralympics/html/DriverRules.aspx
15
) www.hipoterapia_sopot.free.ngo.pl
13
14
14
Brytyjski zawodnik podczas
zawodów13
PARAJEŹDZIECTWO
11. Powożenie dla osób niepełnosprawnych w Polsce
W Polsce parapowożenie to jeszcze ciągle dyscyplina nieznana. Pierwszą jaskółką być
może staną się niepełnosprawni powożący z Integracyjnego Klubu Powożenia (IKP), mającego
swoją siedzibę w Sopocie.
W 2004 roku firma Handmet z Gostynia zaprojektowała pierwszy w Polsce powóz przystosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych na wózkach, tak by mogli oni bezpiecznie i samodzielnie powozić. Powóz może pomieścić 8 osób, w tym jedną na wózku inwalidzkim. Sprzęt
ten został przekazany do IKP z Sopotu. Choć jest to pojazd rekreacyjno-turystyczny na pewno
pozwoli niejednemu niepełnosprawnemu poczuć choć namiastkę tej pięknej i tak eleganckiej
dyscypliny sportu.
Bryczka przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych16
12. Skoki przez przeszkody
Pierwsze oficjalne zawody w skokach przez przeszkody rozegrano w 1864 roku w Dublinie. Od roku 1900 jest to dyscyplina olimpijska (Paryż 1900). Zawody w skokach przez przeszkody to najstarsza i zarazem najbardziej popularna dyscyplina jeździecka w Polsce i na świecie.
Konkurencja polega na pokonaniu (przeskoczeniu) określonej ilości przeszkód, ustawionych na placu zwanym parkurem w odpowiedniej kolejności i określonym czasie.
Za każdy błąd (np. zrzucenie przeszkody, zatrzymanie przed przeszkodą, przekroczenie
normy czasu) para koń - jeździec otrzymuje punkty karne.
Wysokość przeszkód określa klasę danego konkursu. Najniższa klasa to klasa LL – przeszkody mają maksymalnie 80 cm wysokości, najwyższa to klasa CC-3, w której wysokość przeszkód przekracza 150 cm.
16
) www.hipoterapia_sopot.free.ngo.pl
15
PARAJEŹDZIECTWO
13. Skoki przez przeszkody jako sport dla niepełnosprawnych
Zawodniczka podczas zawodów
w Pradze
Zawody w skokach przez przeszkody dla osób niepełnosprawnych to najmłodsza dyscyplina parajeździecka,
a jej przepisy są nadal w trakcie tworzenia.
W skokach przez przeszkody wykorzystywany jest
ten sam system klasyfikacji funkcjonalnej co w paraujeżdżeniu. Do tej pory w skokach wydzielono cztery poziomy
sprawnościowe.
Na poziomie I (Grade I) rywalizują zawodnicy
najbardziej niepełnosprawni, a na poziomie III (Grade III)
– najmniej. Poziom IV (Grade IV) zarezerwowany jest
wyłącznie dla jeźdźców niewidomych i niedowidzących.
Poziom I - profile: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12a,
12b, 13, 14, 17a, 17b, 18a, 27, 31a, 31b,
Poziom II - profile: 15, 18b, 21, 26a, 28
Poziom III - profile: 16, 19b,22, 23, 24, 25, 26b
Poziom IV - profile:36, 37a (niewidomi i niedowidzący)
Przypisanie określonych profili do odpowiednich poziomów nie oznacza jednak, że każda
osoba z danym profilem może skakać przez przeszkody – w zdecydowanej większości przypadków jest to raczej niewskazane a nawet niebezpieczne. W konkurencji skoków startują przede
wszystkim osoby po amputacjach oraz niewidomi i niedowidzący.
Niewidomi zawodnicy mają „przewodnika”, który również jedzie na koniu, podpowiada
on zawodnikowi w jakim kierunku musi poprowadzić konia i ile kroków koń potrzebuje zrobić
by przeskoczyć daną przeszkodę.17
Na świecie od kilku lat regularnie rozgrywane są zawody krajowe i międzynarodowe na
przeszkodach do wysokości 110 cm. Liderem zawodów w skokach przez przeszkody jest Francja,
która w ostatnich latach rozpoczęła organizację zawodów międzynarodowych przy okazji zawodów pucharu świata w Bordeaux. Zawody te rozgrywane są w trzech grupach (w tym osobna
grupa niewidomych) na przeszkodach 90 cm oraz 110 cm.
17
) www.es4pd.co.uk/es4pd/Paralympics/html/showjumping.aspx
16
PARAJEŹDZIECTWO
Brytyjska zawodniczka niedowidząca podczas zawodów18
W zawodach tych regularnie bierze udział około 20 jeźdźców z kilku krajów.19
Poza Francją duże zainteresowanie paraskokami istnieje także w Niemczech, Irlandii oraz
w Wielkiej Brytanii, gdzie od kilku lat działa Brytyjskie Stowarzyszenie Paraskokowe (British
Para Show Jumping Association)20.
Obecnie nie ma jednolitych przepisów regulujących konkurencję skoków dla niepełnosprawnych – w różnych krajach obowiązują różne regulacje21.
Dla wielu sportowców największym marzeniem jest wystartowanie na Igrzyskach Olimpijskich. Obserwując dynamiczny rozwój konkurencji skoków przez przeszkody możemy mieć
nadzieję, że za kilka lat Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski włączy skoki osób niepełnosprawnych do programu paraolimpiad. Aby tak się jednak stało musi być to dyscyplina uprawiana
w minimum w 24 krajach, na trzech kontynentach.
) www.bpsja.co.uk
) www.bpsja.co.uk
20
) www.bpsja.co.uk
21
) www.ipec-athletes.de/index.php?option=content&task=view&id=22
18
19
17
PARAJEŹDZIECTWO
Podsumowanie sportowego sezonu jeździeckiego - 2009
W roku 2009 Stowarzyszenie Jeździeckie Osób Niepełnosprawnych Hippoland zorganizowało w Polsce następujące jeździeckie imprezy sportowe dla osób niepełnosprawnych w dyscyplinie ujeżdżenie:
• X Ogólnopolskie Zawody Osób Niepełnosprawnych w ujeżdżeniu, maj 2009.
Udział wzięło 27 zawodników z 8 sekcji i 1 zawodniczka nie zrzeszona.
Wyniki najlepszych zawodników:
Miejsce
Imię
Nazwisko
Koń
Klub
indywidualny
dowolny
suma
poziom
1.
Mariusz
Woszczek
Daria
Fundacja „Hej, Koniku”
63,509%
65,017%
128,526
II
2.
Kamil
Wojda
Daria
Fundacja „Hej, Koniku”
60,256%
61,667%
121,923
IV
3.
Tomasz
Zdańkowski
Ernal
Fundacja Hippoland
58,986%
62,033%
121,019
III
4.
Patrycja
Dziubińska
Jacht
Fundacja Hippoland
56,154%
60,167%
116,321
IV
5.
Patrycja
Gepner
Romeo
Fundacja Centauri
0,000%
65,000%
65,000
IV
6.
Anna
Mikołajczyk
Menager
ORK w Kisielnicy
59,792%
0,000%
59,792
Ia
• Otwarte Zawody Osób Niepełnosprawnych w ujeżdżeniu, Włocławek, czerwiec 2009.
Zawody zorganizowane we współpracy Zespołem Szkół Integracyjnych Nr 1 we Włocławku.
Udział wzięło 20 zawodników z 3 klubów.
Wyniki najlepszych zawodników:
Miejsce
Imię
Nazwisko
indywidualny
dowolny
suma
1.
Tomasz
Zdańkowski
Jantar
Koń
Fundacja Hippoland
Klub
62,029%
63,517%
125,546
poziom
III
2.
Kamil
Wojda
Daria
Fundacja „Hej, Koniku”
60,128%
63,617%
123,745
IV
3.
Patrycja
Dziubińska
Jantar
Fundacja Hippoland
55,128%
60,383%
115,512
IV
4.
Marika
Fijałkowska
Dalila
ZSI nr 1, UKS „5”
50,145%
55,183%
105,328
III
• V Mistrzostwa Polski Osób Niepełnosprawnych w ujeżdżeniu były trzecimi i ostatnimi
zawodami w tym roku.
Zaraz po Mistrzostwach odbyło się zebranie Komisji Parajeździeckiej Polskiego Związku
Jeździeckiego, która po przeanalizowaniu wyników całorocznych podjęła decyzję o powołaniu
na rok 2010 kadry A w składzie:
1. Mariusz Woszczek
2. Tomasz Zdańkowski
3. Patrycja Gepner
2. Adam Lubowicki
3. Kamil Wojda
i kadry B, a składzie:
1. Patrycja Dziubińska
Zawodnicy ci będą brani pod uwagę jako reprezentanci Polski na zawodach międzynarodowych w roku 2010.
18
PARAJEŹDZIECTWO
W dniach 23 i 24 października 2009 w Starej Miłosnej odbyły się
V MISTRZOSTWA POLSKI
OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH W UJEŻDŻENIU
W zawodach wzięło udział 21 zawodników z siedmiu klubów
oraz 2 zawodniczki nie zrzeszone.
• Nowym Mistrzem Polski został Mariusz Woszczek na klaczy Daria,
reprezentujący barwy Fundacji Pomocy Młodzieży i Dzieciom Niepełnosprawnym „Hej, Koniku”.
• II miejsce zajęła Patrycja Geper na koniu Romeo,
zawodniczka Fundacji Rozwoju Parajeździectwa Centauri.
• III miejsce zajął Tomasz Zdańkowski na koniu Ernal,
zawodnik Stowarzyszenia Jeździeckiego Osób Niepełnosprawnych Hippoland.
Wyniki najlepszych zawodników sumarycznie z dwóch przejazdów – indywidualnego
i dowolnego:
Miejsce
Imię
Nazwisko
Koń
Klub
indywidualny
dowolny
suma
poziom
1.
Mariusz
Woszczek
Daria
Hej Koniku!
68,254%
71,850%
140,104
II
2.
Patrycja
Gepner
Romeo
Centauri
62,738%
65,967%
128,705
IV
1.
Tomasz
Zdańkowski
Ernal
SJON Hippoland
62,564%
66,100%
128,664
III
2.
Adam
Lubowicki
Ritordo
Centauri
61,282%
62,483%
123,765
III
3.
Kamil
Wojda
Daria
Hej Koniku!
60,714%
62,567%
123,281
IV
1.
Patrycja
Dziubińska
Figaro
SJON Hippoland
58,452%
62,050%
120,502
IV
2.
Marika
Fijałkowska
Dalila
UKS „5”
54,359%
55,633%
109,992
III
3.
Magdalena
Cycak
Tygrys
indywidualnie
57,451%
57,451
Ia
4.
Karolina
Karwowska
Madras
ORD Kisielnica
1.
Krzysztof
Antoniak
Tygrys
DPS Jedlina
54,706%
2.
Aleksandra
Mąkosa
Romez
SJON Hippoland
54,603%
3.
Mateusz
Ziółkowski
Natawa
UKS „5”
rezyg.
elim.
56,300%
45,567%
56,300
III
54,706
Ia
54,603
II
45,567
II
19
Gdzie szukać informacji na temat parajeździectwa?
Stowarzyszenie Jeździeckie Osób Niepełnosprawnych HIPPOLAND
ul. Kickiego 2, lok. U-2 , 04-369 Warszawa, tel. 0 22 671 51 77, 0 509 785 665
www.hippoland.pl
Fundacja Pomocy Młodzieży i Dzieciom Niepełnosprawnym „Hej, Koniku”
www.hejkoniku.org
Polskie Towarzystwo Hipoterapeutyczne
www.pthip.otg.pl
Ministerstwo Sportu i Turystyki
www.msport.gov.pl
Międzynarodowa Federacja Jeździecka
www.fei.org
Polski Związek Jeździecki
www.pzj.pl
Publikacja dofinansowana ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz PFRON.

Podobne dokumenty