Pobierz - aimeiz.pl

Komentarze

Transkrypt

Pobierz - aimeiz.pl
AIMEIZ
Autor: Piotr Bronikowski
Jesień, 2015
www.aimeiz.pl
[email protected]
Pamiętaj, że historie możesz
czytać w dowolnej kolejności!
Historia
Wielki Plan
Rozdroże
Błękitna Rewolucja
Zamach
Pierwszy dzień
Zdrada
Santlite 75
Zwiadowca
Projekcja
Sesana
Stavros
Strażnicy
Wróg
25 grudnia
Wybuch
Niewinność
Lines i Eliza
Silla
Miłość
Wolność
Aimeiz
Odwróceni
Spotkanie
Marzenia
Pożegnanie Królów
Proces
Lena
Ziemia
Strona
002
019
030
033
047
063
079
096
108
117
129
142
158
170
185
201
215
232
251
269
284
300
311
324
339
354
368
384
Wielki Plan
(historia nr 01.01 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Henry stanął przed bramą budynku ANS doszczętnie przemoknięty porannym deszczem. Strugi
wody spływały mu po twarzy, ale nie spieszył się z identyfikacją, bo wolał tkwić w ulewie, niż spędzić
kolejny dzień we wnętrzu przeklętego biura. Po dziewięciu latach pracy nienawidził Agencji i
oszklonego korytarza, którym co ranek wędrował, jak więzień. Był pewny, że zawsze włączona
przeźroczystość ścian w pokojach pracowników, służyła im, by wbijać mu w pierś klin
niewymówionych oskarżeń.
– Moje życie to uporządkowany koszmar – mruknął cicho pod nosem, kiedy jego tożsamość została
poprawnie zweryfikowana. Po raz kolejny mógł odbyć rytuał wymiany sztucznych uśmiechów z
recepcjonistką, ochroniarzem i przypadkowymi pracownikami biura. Wszyscy z nich szukali na
korytarzu wymówki, by tylko nie rozpocząć dnia pracy. To ich Henry nie znosił najbardziej, bo w
poszukiwaniu dla siebie pretekstów, często wpadali na pomysł, by zepsuć mu od rana humor jakąś
bezpłciową pogawędką. Jeśli tylko mógł, to przenikał do swojego pokoju wpatrzony w podłogę, udając
w pełni oddanego pilnym sprawom najistotniejszej wagi. Nienawidził swojej pracy, ale nigdy nikomu
tego nie powiedział.
– Znowu szedłeś piechotą? – zapytał Fray, jedyna osoba w dziale niezaklasyfikowana przez
Henry’ego jeszcze do grona tych natrętnych. Tymi pustymi słowami jednak, jak formalnym podaniem,
chłopak załatwił sobie miejsce w odpowiedniej szufladce osób wścibskich.
– Znowu szedłem piechotą – odpowiedział Henry, dokładnie tak, jak zawsze, gdy słyszał to samo,
drętwe pytanie.
– Mógłbyś chociaż ubrać coś exo. Nie musiałbyś rozbierać się w pracy prawie do naga.
– No tak, mógłbym, ale nie mam nic przeciwko suszeniu ubrań na poręczy fotela, a poza tym
exomateriały drażnią moją skórę – zażartował Henry i zaraz dodał: – Wybacz, ale mam pilne
dokumenty do wysłania. – Nie miał żadnych pilnych dokumentów do wysłania, ale żwawo ruszył przed
siebie korytarzem cierpienia, prezentując wszystkim sztuczny uśmiech. Rankiem było mu znacznie
trudniej ukryć swą prawdziwą twarz człowieka z obrzydzeniem patrzącego na świat. Później, gdy już
oswoi się z biegiem kolejnego, nudnego dnia, to bez problemu będzie przykrywał sarkazmem i
zwinnymi żartami awersję do współpracowników i tego, co sobą reprezentują. Humor był do tego
idealny. Henry posługiwał się nim jak maską, skuteczną, ale znienawidzoną, bo daną mu na wieki
przez złośliwą naturę. Wyglądał po prostu niedojrzale. Duże, rozstawione uszy, jasne włosy, niebieskie
oczy i ułożone w wieczny uśmiech zmarszczki mimiczne obracały w żart każdą jego poważną
wypowiedź. Miał trzydzieści dziewięć lat i serdecznie tego nienawidził. Wiedział doskonale, że za
śmiechem współpracowników kryje się ciche współczucie. Był pewny, że gardzili nim, bo nie założył
rodziny, bo nigdy nic nie osiągnął, bo nie chciał z nimi chodzić do kina, bo mylnie zakładali, że miał
skłonności introwertyczne. To ich obarczał winą za wyhodowany w sobie strach przed spoglądaniem
innym prosto w oczy. Zawsze unikał tego kontaktu, nie potrafiąc utrzymać porozumiewawczego
spojrzenia dłużej niż kilka sekund. Coś go wtedy przerażało, dławiło, wręcz dusiło. Bronił się
sarkazmem, przez co często dostawał łatkę pesymisty, choć wcale nie miał takiego nastawienia. Wręcz
przeciwnie, był pozytywnym idealistą i wierzył w odrodzenie i ocalenie ludzkości. Do tego gdzieś w
głębi czuł, że kiedyś osobiście się do tego przyczyni. O sobie myślał, że jest filozofem. Uwielbiał
spędzać czas w fotelu, z kawą, pozornie nic nie robiąc, a jednak w głowie prowadząc dyskursy na
największe tematy. Zawsze uważał, że wszyscy tak mają i dopiero niedawno, tuż przed czterdziestką,
dotarło do niego, że jest w błędzie. Większość ludzi całkowicie oddawała się swojej pracy lub rodzinie i
nigdy nie zawracała sobie głowy wielkimi kwestiami. No chyba, że była mowa o nowych doniesieniach
dotyczących dziwnego zachowania Słońca. Wtedy każdy chciał wtrącić swoje trzy grosze. Henry nie
miał wyrobionego zdania na ten temat, bo uważał, że ludzie nie są w stanie kontrolować gwiazdy, a
osobiście nie wierzył też w pozaziemskie ingerencje. Raczej przychylał się do teorii o naturalnym
pochodzeniu zjawiska pulsacji Słońca.
Z głową pełną przypadkowych myśli, trafił w końcu do swojego biura, gdzie mógł zetrzeć z twarzy
uśmiech i przekląć swoich współpracowników. Mokry od deszczu, zaczął się rozbierać, zaczynając od
spodni, które wilgotne zawsze go obrzydzały. Gdy jedną nogę miał już wolną, usłyszał pukanie i dźwięk
odsuwanych drzwi.
– Henry! Słyszałeś co się stało?! – krzyknęła Helen u progu biura.
To była jego asystentka lub sekretarka, tego Henry do końca nie wiedział, ale czuł, że w pewien
magiczny sposób bez niej Agencja by się dosłownie rozpadła. Zawsze zabiegana, ciągle z jakimś
zadaniem, z pośpiechem w głosie i matczynym poganianiem, napędzała biurokratyczne mechanizmy,
utrzymując na swych barkach niemal cały Wielki Plan. Henry nawet nie wiedział ile ma lat, choć
pracował z nią od samego początku. Jej bujne loki zawsze przypominały mu znienawidzoną
nauczycielkę z dzieciństwa, ale lubił Helen. Pracowitością i uprzejmością nadrabiała ignorancję i nie za
wysoki iloraz inteligencji. To cenił w niej najbardziej. – Co się dzieje? – zapytał, kołysząc się na jednej
nodze, próbując ściągnąć mokre spodnie.
Kobieta zamarła, oślepiona widokiem gołych ud, i odwróciła wzrok, mówiąc: – Przepraszam. – Była
jednak zbyt podekscytowana, by poczekać, aż jej przełożony się ubierze. – Właśnie podali, że
śmigłowiec Nihama Sante się rozbił. Podobno nie żyje! – oznajmiła z mieszanką strachu i zawstydzenia
w głosie.
– Niham Sante nie żyje? – odruchowo zapytał Henry i zamarł pochylony ze spodniami przy
kostkach. Nigdy nie uważał go, tak jak inni, za wybawiciela ludzkości, ale doskonale wiedział jak ważny
był dla realizacji Wielkiego Planu.
– Tak mówią w sieci. Co będzie teraz z Wielkim Planem? – zawodziła Helen, rozpalona
niesprecyzowanymi emocjami, u których podstaw leżała słodka bezmyślność.
– Nie wiem, nie wiem. Zostaw mnie, proszę – polecił Henry, ściągając w końcu przemoczone
spodnie. Gdy się wyprostował, kobiety już nie było. To właśnie w niej lubił — posłuszeństwo do
przesady, a czasami nawet ponad nią. – Jak można być aż tak uległym? – mruczał pod nosem, rzucając
nasączone wodą ubranie w kąt biura. Z zamaskowanej w ścianie szafy wyciągnął nową parę spodni,
przygotowanych dokładnie na taką sytuację. Założył je i z oddechem ulgi usiadł w swoim czarnym,
klasycznym fotelu. Nareszcie został sam z fascynującym tematem do rozmyślań.
– Sante nie żyje – powiedział na głos i odchylił się, chwytając wzrokiem niechlujnie pomalowany
kawałek sufitu, gdzie przebijała czarna sadź pożaru sprzed prawie dwóch lat. Myśli same wskakiwały
mu do głowy, napędzając monolog. – To Sante zaplanował budowę floty, to on wynalazł nowy napęd i
doprowadził do współpracy narodów po Kryzysie Słonecznym. Bez niego Wielki Plan nie będzie już tak
wielki. Jeśli faktycznie zginął, to cały proces transformacji gospodarczej stoi pod znakiem zapytania.
Co będzie z flotą – debatował, nagle rozproszony światłem na biurku, które oznaczało, że czeka go
rozmowa. Adler, dyrektor Agencji Nadzoru Sieci, miał dla niego kolejne zadanie. Henry prawie nigdy
nie rozmawiał ze swoim szefem i nawet, kiedy ten przekazywał mu polecenia, to był to raczej
monolog, niż jakakolwiek dyskusja. Wziął głęboki oddech, szybkim ruchem przechylił blat biurka w
swoją stronę i dotknął dwoma palcami powiadomienia, by uruchomić rozmowę. – Panie dyrektorze –
powiedział i zamilkł, wiedząc, że nic więcej już nie zdąży dodać.
– Spore zadanie, Henry – mówiła wielka, wyświetlona na całej powierzchni blatu głowa. – Słyszałeś
o wypadku? Pewnie, że słyszałeś, to duży news. W każdym razie, to czysty przypadek, ale musisz
sprawdzić zgłoszone naruszenie prawa w firmie Santlite. Mogą mieć tam spore zamieszanie, ale
właśnie dlatego wszystko ma być zgodnie z procedurami. Masz dostęp drugiego poziomu. Reszta jest
we wstępnym raporcie. To tyle – powiedział dyrektor i rozłączył się, zanim ostatnie jego słowo zdążyło
w pełni wybrzmieć.
W głowie Henry'ego przebrzmiała myśl, że mogła to być wcześniej nagrana wiadomość, a nie
telekonferencja na żywo. Szybko jednak skupił uwagę na powierzonym mu zadaniu, które było tak
absurdalne, że zakrawało o żart. – Mam przeprowadzić kontrolę w firmie Santego w dniu, w którym
zginął? – powiedział na głos, podsumowując sobie, niby kontrolnie, usłyszane słowa. – Do tego dają
mi drugi poziom dostępu – stwierdził z przebijającą w głosie dumą, którą szybko zastąpiło
zdenerwowanie. – No tak, takie zbiegi okoliczności nie mają miejsca. Ewidentnie ktoś mnie wciąga w
swoją grę. Tylko dlaczego mnie? Przecież jestem jednym z wielu. Nie wyróżniam się. Może właśnie
dlatego? Może szukają kozła ofiarnego? – pytał pusty blat biurka, w myślach mnożąc wątpliwości, a
im więcej ich miał, tym większe ogarniało go zdenerwowanie. – A dzień mógł być taki spokojny –
stwierdził i westchnął.
Henry pracował w Agencji Nadzoru Sieci, której zadaniem było dbać o poprawne wykorzystanie
systemów SAPA w dużych firmach. Od 2110 roku wszystkie organizacje posługiwały się tym
rozwiązaniem do zarządzania całością swojego zaplecza technologicznego. Jednak w rzeczywistości
Henry prowadził głównie sprawy związane z nielegalną dystrybucją materiałów chronionych prawami
autorskimi, włamaniami na konta społecznościowe, czy nawet pornografią. Czasami trafiał większe
afery, jak spór dwóch firm: Galanx przeciw Yui Droan o kradzież projektów architektonicznych wartych
pięćset pięćdziesiąt milionów Amero. Miał wtedy dostęp na poziomie drugim do sieci tych gigantów i
przez chwilę znajdował się w centrum uwagi całej Agencji. Takie sprawy jednak rzadko miały miejsce,
dlatego wątpliwości w głowie Henry’ego narastały z każdym kolejnym zdaniem czytanego raportu
wstępnego. Chodziło o udostępnienie rządowych danych obcej firmie — Floyd Industries z siedzibą w
Europie. Zgłoszenie było anonimowe, a sprawa raczej nie miała dużej wagi. „Po co mi więc dostęp na
poziomie drugim?” – pomyślał, ale żadna błyskotliwa odpowiedź nie przyszła mu do głowy. Z tej
niepłodnej ciszy wyrwało go pukanie do drzwi. Doskonale wiedział kto czekał przed jego biurem, bo w
całym budynku tylko Helen stosowała ten staroświecki sposób oznajmiania swojej obecności. Henry
nigdy nie dowiedział się dlaczego to robi, ale dziś naszła go ogromna pokusa, by o to zapytać. –
Proszę! – zawołał.
– Mam dla ciebie nowy identyfikator – powiedziała Helen już w progu drzwi, jak gdyby żadne jej
zdanie nie mogło poczekać, aż sama wejdzie do środka.
– Helen, powiedz mi, dlaczego jeszcze pukasz w drzwi? – zapytał Henry, podnosząc dłoń, na której
od nadgarstka do pierwszego stawu palca wskazującego pojawiła się linia zdradzająca wbudowany
bio-mechanizm. Wąska, pokryta syntetyczną skórą płytka odskoczyła, ujawniając wyżłobienie w dłoni,
gdzie tkwił identyfikator. Henry wyciągnął z otworu starą kartę i oddał ją sekretarce.
– Przecież wiesz, mówiłam ci już dawno temu. Przyzwyczaiłam się do tego, bo tak zostałam
nauczona – tłumaczyła kobieta, podając mu nowy egzemplarz identyfikatora. – Czy wolisz, żebym nie
pukała? – zapytała, zatroskana o wygodę pracy swojego przełożonego.
– Nie, nie – zaprzeczył Henry i wstawił wąski przedmiot w dłoń, delikatnie dociskając płytkę, która
wskoczyła na miejsce i zlała się niezauważalnie ze skórą ręki. Wszyscy pracownicy posiadali
zintegrowane identyfikatory. Tego wymagały przepisy armii, do której formalnie przynależał każdy
inspektor i sekretarka w Agencji. – Przepraszam, nie pamiętałem i nie, nie musisz nic zmieniać. W
zasadzie to dobrze, że ktoś jeszcze pamięta o takich tradycjach, nawet jeśli to tylko drobiazgi – mówił,
płynnie ruszając palcami, by upewnić się, że dłoń nadal funkcjonuje poprawnie.
– Też tak myślę – z uśmiechem przytaknęła Helen i zaraz zmieniła wyraz twarzy, dodając: – To
straszne co się stało.
– Co mówią w Sieci?
– Ciężko o konkrety, bo każdy mówi co innego. Ktoś nawet sugerował, że to zamach, ale władze to
dementują. Przewodniczący ZN właśnie przemawia i słucham go sobie w przerwach – kobieta
opowiadała z przejęciem, które zdradzało, że już długo szukała kogoś, z kim mogłaby na ten temat
porozmawiać.
– A ty co myślisz?
– Nie wiem, wolę o tym nie myśleć. Poczekam, aż zakończą śledztwo. Martwi mnie tylko co teraz
będzie z Wielkim Planem.
– Wiesz, że dostałem zadanie kontroli w Santlite? – oznajmił Henry, ciekawy reakcji prostej kobiety,
której słowa był w stanie niemalże całymi zdaniami przewidywać.
– Naprawdę? Dzisiaj? To chyba nie najlepszy moment?
– Nic na to nie poradzę. Dali mi zadanie, to je wykonam. Helen, zaplanuj mi lot do Nowego Jorku
jak najszybciej.
– Rozumiem – potwierdziła kobieta i znikła za drzwiami zanim Henry zdążył podziękować.
Prawdopodobnie w bezwarunkowym posłuszeństwie znajdowała stabilność, która pozwalała jej
uniknąć przytłaczających umysł dylematów. Prostota była dla niej bronią w walce z niepewnością dnia
następnego i wielu oddałoby wiele za taką właśnie cechę.
Henry odwrócił się do szklanej, ściemnionej ściany i dotknął jej dwoma palcami.
– Ekran, natnews – powiedział, a na powierzchni wyświetlił się trzydziestocalowy obraz.
Prezenterka telewizji stała na przeciwko siedziby firmy Santlite i opowiadała o katastrofie, walcząc
z silnym październikowym wiatrem. – ...jak zginął. Wiadomo natomiast, że to może być potężny cios
dla wdrażanego od około roku Wielkiego Planu – recytowała z pamięci wyuczony tekst. – Kto będzie
nowym koordynatorem budowy floty? Kto zasiądzie w fotelu lidera Santlite? Ciężko w tej chwili
odpowiedzieć na te pytania. Na razie wszyscy chcą wiedzieć jak i dlaczego zginął najpopularniejszy
człowiek na Ziemi.
Henry przerwał transmisję z głośną uwagą: – Jak zawsze nudzą. – Dotknął znowu ściany i
powiedział: – Szukaj; wypowiedzi, fraza; Sante, filtruj; najnowsze. Na czarnej powierzchni zaczęły
pojawiać się urywki z dyskusji, komentarzy, artykułów.
„Sante sterował całym ZN, dobrze że go zabili” – wychwytywał wzrokiem przypadkowe fragmenty.
„Ja myślę, że zginął bo za dużo wiedział o projekcie destabilizacji Słońca.”
„...słyszałem, że to jego asystent go zabił...”
„Ludzie, wypadki się zdarzają, to nie musiał od razu być zamach...”
„W końcu go dopadli i pomścili zniszczenie ekspedycji kosmicznej z 2112 roku.”
„...zabili go Amerykanie, na pewno. Pierdolone...”
„...pieprzyć go, to pozer był...”
„...smutno...”
„Co dalej?”
Henry oderwał oczy od ściany i zakręcił się w fotelu w stronę biurka, by znów zajrzeć do raportu z
popełnienia przestępstwa przez firmę Santlite. Szybko znalazł interesujący go fragment. „Niham Sante
poprzez swoją firmę przekazywał regularnie tajne dokumenty firmie Floyd Industries, w tym
fragmenty raportów z wyprawy amerykańskiej floty poza układ słoneczny” – przeczytał i zamknął
oczy. Zbyt wiele faktów, za dużo informacji napływało naraz do jego głowy, zagłuszając to, co było
naprawdę istotne. Zdecydował się skupić na przygotowaniach do pracy, a rozmyślania zostawić na
czas lotu do Nowego Jorku. Na blacie stołu rozpoczął swoją symfonię poleceń i szybkimi gestami
aktualizował pakiet oprogramowania służącego do wykonywania zadań. To było jedyne, co w ANS
sprawiało mu jakąkolwiek przyjemność. Tworzenie i praca z botami SI. Te rozumiał, te działały płynnie
i efektywnie, a przede wszystkim nie marnowały jego czasu, jak większość ludzi, których na co dzień
spotykał. Równo z informacją o czekającym na niego locie, zakończył przygotowania. Uwielbiał jak
rzeczy się tak składały, dając mu poczucie dobrze wykorzystanego dnia.
Godzinę później wyleciał z New Hampshire, gdzie mieściło się biuro ANS, do Nowego Jorku —
miasta głównej siedziby Santlite. W samolocie ściągnął z szyi szal, który był jego podręcznym
komputerem, położył go na kolanach, usztywnił i dodał kolejny wpis na bloga. Poza pracą, jedynym
hobby Henry’ego było pisanie. Publikowane przez niego teksty składały się głównie z filozoficznych
rozpraw na tematy tak ogólne, jak moralność społeczna czy etyka wojny. Poruszał jednak też sprawy
bieżące, czasami tworzył wiersze i miał grono kilku tysięcy śledzących. Zawsze posługiwał się
pseudonimem „Demastos” i bardzo dbał o to, by nikt w sieci nie wiedział, że to on. Tym razem
napisał: „Zmierzam ku siedzibie największej firmy na świecie, by poznać prawdę kryjącą się za
śmiercią Nihama Sante”. Uwielbiał tajemnice i taki sposób komunikacji, bo odzwierciedlało to jego
osobowość. Przynajmniej tak uważał. Zanim doleciał do Nowego Jorku miał już dwieście nowych
fanów.
Wprost z samolotu wsiadł do windy magnetycznej, która z lotniska zabrała go do siedziby firmy
Santlite w dwadzieścia jeden sekund. Henry wciąż nie mógł przyzwyczaić się do tego dziwnego
wrażenia, które wywoływała różnica między tym, co widzą jego oczy, a tym, co czuje rozpędzone ciało.
W środku przeźroczystej tuby był jak astronauta w próżni. W kompletnej ciszy podróżował z
prędkością tysiąc pięćset km/h i obserwował rozmywające się za oknem bezkształtne kolory. W swoim
życiu tym środkiem lokomocji podróżował dopiero kilkanaście razy, bo nigdy mu nie ufał. Wolał go
unikać, tak jak mnóstwo ludzi, którzy wierzyli, że to właśnie windy magnetyczne wywołały Kryzys
Słoneczny. To była oczywista bzdura, ale plotki rozchodziły się błyskawicznie. Przez długie miesiące po
ponownym uruchomieniu tej formy komunikacji, nikt z niej nie korzystał. Zaufanie do wszelkiej
technologii drastycznie spadło po 2112 roku, gdy Słońce w jednej chwili wypaliło każde urządzenie na
planecie, zabijając miliony osób posiadających wewnętrzne bio-mechanizmy. Oprócz niegroźnej
wstawki w dłoni, Henry ich nie miał i to uratowało mu życie.
Lekko oszołomiony podróżą, trochę jak po przekroczeniu w jednej chwili kilku stref czasowych,
wysiadł z kapsuły. Ta natychmiast ruszyła z maksymalną prędkością dalej, znikając z oczu w
magicznym triku załamanych praw fizyki. Henry stał na placu przed siedzibą firmy Santlite i zanim
zdążył się rozejrzeć, usłyszał za plecami chrząknięcie, a potem miły, ciepły, młody głos.
– Witam serdecznie, jak podróż? – zapytał na oko dwudziestoparoletni mężczyzna z głupkowatym
uśmiechem na młodziutkiej twarzy. Stał na baczność, niczym żołnierz na warcie.
– Bez problemów. Proszę mnie zaprowadzić do głównego komputera firmy – zażądał Henry, jak
zwykle unikając kontaktu wzrokowego. Zastanawiał się dlaczego w ogóle ktoś po niego wyszedł. Nie
było takiej potrzeby, ani wymogów.
– Nie chce pan najpierw porozmawiać o sytuacji? – zapytał mężczyzna, wyraźnie zaskoczony
postawą inspektora. Ubrany w standardowy, biznesowy garnitur już zdążył znaleźć sobie miejsce na
liście ludzi upierdliwych.
Henry nie znosił panujących standardów mody, zwłaszcza tych w sferze korporacyjnej. W
połączeniu z beztroską miną i formalnym ubiorem, towarzysząca mu postać już po chwili irytowała go
do granicy nienawiści. – Pracuję z komputerami, nie z ludźmi. Moim zadaniem jest poznać prawdę w
jaki sposób wykorzystana została sieć. Rozmawiać będą prawnicy później, jeśli zajdzie taka potrzeba –
tłumaczył z pełnym profesjonalizmem i dumą inspektora z drugim poziomem dostępu. Mówił pewnie
z nieskrywaną przyjemnością i nie czekał na odpowiedź. Ruszył w stronę panelu powitalnego firmy
Santlite, mieszczącej się w kompleksie trzech stojących tuż obok siebie wieżowców połączonych
jednym wejściem. – Centrum komputerowe – powiedział naprzeciw potężnego bloku, który jak wielka
płyta nagrobna sterczał na środku placu. Monolit wyświetlił miłą kobiecą twarz o niebieskich oczach i
długich, brązowych włosach.
– Drugi budynek, trzydzieste czwarte piętro, sale od siódmej do dwudziestej pierwszej –
wyrecytowała informację postać, odwracając się w swoim wirtualnym świecie i wskazując palcem, jak
dziecku w szkole, drogę. – Wymagany jest dostęp minimum pomarańczowy – dodała i uraczyła
Henry’ego uśmiechem, na który ten zareagował najpierw zawstydzeniem, a potem parsknięciem
pogardy i komentarzem: – Co za głupota. – Potem podążył za wyświetloną na placu linią prowadzącą
do wejścia kompleksu.
Obcy mężczyzna jak cień wędrował zaraz za nim, próbując dogonić rozpędzonego inspektora. – Ja
pana zaprowadzę – zaproponował już w środku holu, przy drzwiach windy.
– Kim jesteś? – zapytał Henry, nie mogąc uwolnić się od postaci.
– Wigger Anders i mam trzydzieści jeden lat – odpowiedział mężczyzna. – Wiem, że wyglądam na
młodszego – zaraz dodał z zakłopotanym uśmiechem.
Faktycznie, delikatna twarz chłopca nie zdradzała wieku. Błękitne, rozmarzone oczy, blond włosy i
brak zarostu sugerowały, że gdzieś w siedzibie ma własną fontannę młodości.
– Po co cię wysłali? – pytał Henry, ukrywając przed nim swoje zaskoczenie.
– Niham Sante mi kazał – mówił mężczyzna, wchodząc razem z inspektorem do windy.
– Jak to, kiedy?
– Jestem... – zaczął opowiadać Wigger – to znaczy, byłem osobistym asystentem Nihama. Gdy
tylko wyszło na jaw, że będzie śledztwo, dostałem od niego polecenie, by przyjąć inspektora osobiście.
– No tak, Sante musiał być ciekawą osobą, jeśli zajmował umysł tak błahymi sprawami – raczył go
sarkazmem Henry. Wzrok skupiał na drzwiach windy i wielkich cyfrach sygnalizujących pokonane
piętra.
– To był wyjątkowy człowiek.
– Co myślisz o jego śmierci? Wypadek, zamach?
– Ciężko powiedzieć. Na pewno ostatnie tygodnie były znaczące. Niham czuł się zarówno
podekscytowany, jak i przerażony. Mówił dużo o Wielkim Planie – opowiadał z przejęciem Wigger.
– Wydarzyło się coś wyjątkowego?
– Nie wiem, może. Jak teraz myślę, to chyba nie żartował, gdy mówił o wielkim odkryciu, które
zmieni świat.
– Wiesz co to było? – zapytał Henry, budząc w sobie ciekawość.
– Nie, skąd, ale utkwiło mi jedno zdanie, jakie wypowiedział: „Będziemy panami wszechświata i to
szybciej niż nam się to wydaje” – cytował Wigger. – Myślałem, że to jakiś żart, bo był wtedy po paru
głębszych i często wygłaszał patetyczne monologi, ale teraz... – Mężczyzna przerwał, bo na drzwiach
windy wyświetliła się znana z placu kobieca postać ubrana w kwiecistą suknię. Jej lekkość, koloryt i
abstrakcyjność nienaturalnie przełamywały odcienie szarości budynku.
– Jesteśmy na trzydziestym czwartym piętrze – powiedziała z zamiłowaniem do swojej pracy. –
Zapraszam do sal komputerowych – dodała, znikając razem z drzwiami i odsłaniając korytarz
zakończony wielką, błyszczącą chromem śluzą. Potężne wrota rozsunęły się, a za nimi były kolejne,
żółte, w połowie przeźroczyste. Z lekkim opóźnieniem brama odsłoniła ciemną salę pełną migających
na czerwono światełek.
– Chętnie jeszcze z tobą porozmawiam – mówił z oczywistą złośliwością Henry – ale najpierw
praca. Kod drugi dostępu pozwala mi bez nadzoru przeglądać zawartość serwerów. Tak więc, żegnam
– zakończył i ruszył przed siebie, kątem oka obserwując jak skonfundowany mężczyzna znika za
drzwiami windy, mówiąc coś do ściany, na której najpewniej znów wyświetlała się tajemnicza postać.
Salę komputerową wypełniały długie, niepozorne bloki zdradzające swoją aktywność tylko
mrugającymi lampkami. Choć Henry widział już takich pomieszczeń tysiące, zawsze przekraczał ich
próg z dreszczem obaw. Miał wrażenie, że wchodzi do klatki lwa, który uśpiony, wciąż jednak czuwał,
gotowy w każdej chwili pożreć całą ludzkość. Podczas wielu dyskusji o przyszłości, często dochodził do
wniosku, że właśnie w tego typu salach nastąpi kiedyś technologiczna osobliwość. „Praca” – pomyślał,
starając się skupić na swoim zadaniu. Szybko znalazł główny panel komunikacyjny, przystawił do niego
rękę z identyfikatorem i po chwili już przeglądał hologram kontrolny z dostępem do milionów plików
zapisanych na dyskach serwerowni. Wreszcie mógł zapuścić boty SI i obserwować wizualizacje
bitowych miriadów danych. Samo przygotowanie systemu do kontroli zajęło mu prawie godzinę, ale
porządek i poprawność wszystkich czynności były nie tylko wymogiem Agencji, ale też niezbędnością
dla Henry’ego, który nie znosił bałaganu i wrażenia, że mógł coś pominąć. Po kolejnej godzinie fakty
zaczęły się układać.
Santlite prowadziło regularną wymianę plików z firmą Floyd Industries. W przeważającej części
były to dokumentacje budowanych okrętów i plany strategiczne dla floty. Pewną część stanowiły też
raporty wojskowe dotyczące uzbrojenia lub personelu. Na wszystkie Santlite miało pozwolenie, ale
przy kilku z nich nastąpiło naruszenie niedawno zmienionych zapisów w ustawie o Modernizacji i
Relokacji Struktur Armii Lądowej, Lotnictwa i Floty Morskiej. Henry nie do końca rozumiał gdzie kryło
się wykroczenie, bo dotyczyło tak drobnych niuansów, że gdyby nie boty, nigdy by go nie zauważył.
Nie sądził też, że akurat te kompletnie nieistotne naruszenie zapisów mówiących o standardach
oznaczeń mundurów mogło być przyczyną otrzymanego przez ANS zgłoszenia. Szukał dalej i przez
kolejną godzinę nic więcej nie znalazł. Nie dotarł też do wspomnianych w raporcie informacji rzekomo
przekazanych firmie Floyd Industries. Sfrustrowany brakiem rezultatów, wrócił do poprzedniego
odkrycia i ponownie zaczął przyglądać się przesłanym bez uprawnień raportom wojskowego
wyposażenia. Był tak skoncentrowany na szczegółach, że nie dostrzegł najbardziej oczywistej
wskazówki. Naruszające ustawę pliki zostały sformatowane w systemie PoST, a wojsko od czasu
Kryzysu Słonecznego nie używało takiego rozwiązania. Raporty były więc bardzo stare, albo celowo
ktoś wykorzystał tę metodę zapisu. Po co? Tego Henry jeszcze nie wiedział, ale nie takie zagadki już
rozszyfrowywał, prowadzony zawsze do celu ciekawością i wyzwaniem. Z takim podejściem było tylko
kwestią czasu, aż tajemnica ujrzy światło dzienne.
Trzydzieści minut później Henry był już na zewnątrz, wyprowadzony przez miłą, wirtualną panią.
Nie spotkał Wiggera, ani też nikogo innego, kto zechciałby zadać mu jakiekolwiek pytanie o wynik
śledztwa. To go ucieszyło, bo wiedział, że nie zdołałby ukryć bladej z przerażenia, trupiej twarzy.
Odkrył coś, czego nie chciał dotykać, jak poparzone, żałujące zabawy z ogniem dziecko. Gdyby tylko
mógł wymazałby tego pamięć, ale było już za późno. Odszyfrowana wiadomość wgryzła się w jego
umysł, jak trucizna wypełniając krwiobieg strachem. Maszerując przez nieskończony plac przed
siedzibą Santlite, powtarzał sobie: – Muszę usunąć historię tego śledztwa, muszę usunąć historię tego
śledztwa. – Nie wiedział jednak czy jest to możliwe. Miał oprogramowanie, które wyczyściłoby zapis
jego identyfikatora, ale całość i tak jest transmitowana w czasie rzeczywistym do centralnego
komputera Agencji. „Jutro Adler zechce sprawdzić przebieg mojego śledztwa” – pomyślał i pobladł
jeszcze bardziej. Był tak przerażony, że powrotna podróż windami nie potrafiła przykryć dyskomfortem
jego paniki. Chaotyczne myśli, napędzane wyostrzonymi zmysłami, nie pozwalały mu się skupić na
najprostszych czynnościach. Cały czas towarzyszyło mu przerażające uczucie bycia obserwowanym.
Miał wrażenie, że już za chwilę usłyszy tupot wojskowych butów na lotnisku i poczuje smak betonu,
gdy impuls zetnie go z nóg. W głowie tliła mu się już gotowa teoria. Był ofiarą spisku — kozłem
ofiarnym wysłanym, by odkryć tajemnicę Santlite w nieznanym mu celu, i teraz, gdy już spełnił swą
rolę, gdy prawda powędrowała do serwerowni Agencji, jest zbędny. Jeśli nie dziś, to jutro zginie w
płomieniach mieszkania lub na zawał serca z powodu wady genetycznej, której nigdy nie miał, a która
nagle znajdzie się w całej jego medycznej historii. Ewentualnie, w wyniku nieszczęśliwego wypadku,
zostanie zgnieciony przez spadającą ścianę budynku. Nie wiedział jeszcze jak zginie, ale do tego
stopnia był już o tym przekonany, że przez chwilę wyobrażał sobie pocisk, który właśnie dogania jego
samolot, by zestrzelić maszynę razem ze wszystkimi pasażerami i na zawsze uciszyć niewygodnego
świadka. Układając sposoby swej śmierci, od najbardziej prawdopodobnych do tych
najefektowniejszych i uwzględniając nawet widowiskowość, uruchomił swój podręczny komputer i
zapisał na blogu: „Czasami prawda jest kłamstwem”. Potem ręce mu zamarły i całą drogę siedział w
bezruchu czekając na wybuch.
Ten jednak nie nastąpił i gdy Henry znalazł się w domu, w pierwszej kolejności przekopiował treść
odkrytej wiadomości na swój prywatny komputer i usunął ją z identyfikatora. Zaraz tego pożałował,
bo nie było już możliwości jej przywrócić. Wyświetlił na ścianie rozkodowany przekaz, który był jak
dowód największej zbrodni, zakrwawiony nóż w dłoni, przepowiednia mrocznych czasów i okrutna
prawda o gnijącym świecie. Od samego patrzenia na te słowa czuł się, jakby był skazańcem w dniu
swego stracenia, żywym trupem, który nadmierną ciekawością i mimowolnym odczytaniem paru słów
wydał na siebie wyrok. Henry krążył po całym mieszkaniu, myśląc albo o wiadomości, jaką odkrył,
albo o tym w jaki sposób przyjdzie mu umrzeć. Nagle poczuł silne uderzenie serca, bo zrozumiał, że
zachował się po amatorsku. Na jednej ze ścian jego domu, niczym krwią napisane, wyświetlone były
najstraszliwsze słowa, a on nawet nie zasłonił okien. Szybką komendą „Dom: tryb prywatny” sprawił,
że wszystkie szyby sczerniały, a drzwi zostały zaryglowane. Był bezpieczny, ale tylko przed wścibskim
wzrokiem sąsiadów. Pogodzony z nieuniknioną zagładą, wykrztusił wiadomość obcym sobie głosem:
– Proces synchronizacji został zakończony. Od teraz Wigger Anders dysponuje mentalnym
wiązaniem z artefaktem i ma pełną kontrolę nad zachowaniem Słońca. Proces pulsacji gwiazdy nie
został naruszony, a test broni zakończono pomyślnie. Plan trwa. –
Gdy tylko skończył czytać, wyostrzył słuch, zamknął oczy i napiął mięśnie, gotowy na szturm
żołnierzy, którzy już za drzwiami przygotowywali się do ataku. Przez chwilę słyszał delikatne
ultradźwięki latającej nad domem drony szpiegującej, a interaktywna sieć budynku, był o tym
przekonany, już dawno przesyłała jego obraz do mobilnego centrum dowodzenia sił specjalnych.
Mijały kolejne minuty, a cisza grała rytmem wciąż płynącej krwi. – Czyli jeszcze nie wiedzą –
wyszeptał, uruchamiając w głowie lawinę myśli. „Kto wysłał tę wiadomość? Wigger Anders ma
kontrolę nad Słońcem? Czy Santlite od początku kontrolowało naszą gwiazdę? Jeśli celowo wywołali
Kryzys, to po co, co z tego mają? Dlaczego on? Dlaczego teraz? Czy to Sante wysłał tę wiadomość
przed śmiercią, czy wiedział co dzieje się w jego firmie...”.
Henry podszedł do ściany, gdzie nadal straszyła odkryta wiadomość, i obok niej wywołał dwoma
palcami ekran telewizji. Trafił na przemówienie jakiegoś polityka, najpewniej członka Zgromadzenia
Narodowego w jednej z tysięcy sub-organizacji w nim powstałej. Mężczyznę rozpalało własne
przemówienie, bo podnosił głos, jakby był pełen niepotrzebnej i nie wiadomo w kogo wycelowanej
nienawiści.
– To, co się dziś stało nie wpłynie na realizację Planu! – krzyczał polityk, żwawo gestykulując. – Nie
zatrzyma go, nawet nie zwolni! Niham Sante był pionierem budowy Floty, to prawda, i naszym
liderem, bez wątpienia! Jego śmierć to katastrofa, ale Plan trwa!
Na te słowa Henry aż zadrżał i na chwilę stracił kontakt z rzeczywistością, gubiąc część wypowiedzi
mężczyzny, który zdążył zmienić nastawienie. Teraz mówił zimnym, w pełni kontrolowanym tonem
tyrana, materialisty, wroga.
– ... ruszy proces relokacji sił pracowniczych kolejnej gałęzi naszej gospodarki. W najbliższych
dniach zakończymy przestawianie przemysłu samochodowego na rzecz budowy floty. Produkcja
materiałów potrzebnych do tworzenia wewnętrznego poszycia okrętów wzrośnie o tysiąc dwieście
procent. Dzięki temu będziemy mogli wreszcie ruszyć z planem budowy kolejnej frakcji Floty
Zachodniej. To niebywałe, ale tak jak zakładaliśmy kolejne sześćdziesiąt okrętów właśnie opuszcza
sale projektowe i rodzi się w halach na całym świecie! Śmierć jednego człowieka nie powstrzyma
Planu! – zakończył rozpalonym głosem mężczyzna, znów uwalniając aurę niesprecyzowanej
nienawiści. Jego emocje rozeszły się po całej sali obrad, a oklaski i okrzyki zagłuszały dalszą
wypowiedź, której Henry nie chciał już słuchać. Wyłączył więc ekran i usiadł na swoim ulubionym,
wytartym fotelu w samym środku salonu. Naprzeciwległej ścianie wciąż tkwiła odkryta wiadomość,
jakby wyryta dłutem, a nie wyświetlona.
– W jaki sposób Santlite kontroluje Słońce? – zapytał Henry, mocno trzymając się poręczny. – Czym
może być artefakt? Czy to jakaś nowa technologia, której twórcą był Sante? Czy wiedział, że zostanie
w ten sposób wykorzystana? Nie wierzę, że taki człowiek mógłby być tak zły. Może i był tajemniczy, ale
nie żądny władzy, a o to przecież musi chodzić. Jeśli mają kontrolę nad Słońcem i nie chcą przerwać
zjawiska pulsacji gwiazdy, która prowadzi do jej zagłady... Dlaczego więc budują flotę? Po co ratują
ludzkość, skoro sami ją niszczą?! Czy chcą zagłady ludzi, czy może jej ocalenia?! – podnosił głos,
wciśnięty lękiem w fotel. Chwycił się za głowę, by zerwać łańcuch myśli, które rozpędzone bez jego
kontroli, przyprawiały go o dreszcze. Próby ich zahamowania nic jednak nie dały. Dalej ciągnął
mroczny monolog, zmuszany przez własny mózg, obcą istotę, jaka nie chciała skupić się na niczym
innym. – Oni mają plan. Doskonale wiedzą co robią i mają też cel. To była jedna wiadomość z wielu.
Muszę wrócić do siedziby Santlite i poznać resztę – postanowił.
Henry poczuł zimny pot spływający mu po skroni, jak skumulowany w cieczy lęk. Uderzyło go
niepokojące pragnienie, by natychmiast zapisać swoje przemyślenia, bo jeśli już wiedzą o jego
odkryciu, to wkrótce zginie. „Mam jeszcze czas” – pomyślał i dotknął podłokietnika, by wyświetlić na
nim ekran. Uruchomił swój blog i rozpoczął dyktowanie kolejnego wpisu:
– Jestem jak jaskółka, która pierwsza spogląda na horyzont, wyczuwając nadchodzącą burzę. Nie
czuję się wybrańcem, nie jestem nikim ważnym, ale wiem, że moje poświęcenie może zmienić świat,
może nawet ocalić ludzkość. Ja, jeden z milionów, odkryłem tajemnicę Santlite. Widzę ich prawdziwą
twarz, być może twarz potwora. Wkrótce przejrzę ich złowieszczy plan, a wtedy odkryję to kłamstwo
światu, by ocalić nas przed zbliżającą się burzą.
Henry pozwolił, by cisza została odnotowana we wpisie i dodał: – Jeśli tylko mój śpiew będzie
wystarczająco głośny. – Przeczytał zanotowany przez komputer tekst i potwierdził jego publikację.
Resztę dnia spędził w domu, zgłaszając w pracy chorobowe.
O 7.00 rano zadzwonił budzik. Henry zwlekł się z łóżka i ruszył do łazienki. Przemył twarz i wciąż
śpiący poszedł do kuchni, gdzie zdążył przygotować sobie nawet kawę, zanim zmroził go atak lęku.
– Na pewno już wiedzą – wymamrotał z drgającym kubkiem w dłoni i spędził kolejne kilka minut
rozważając czy iść do pracy, czy czekać na nich w domu. Ubrał się z myślą, by dobrze wyglądać na
swoim pogrzebie, a potem roześmiał soczyście na myśl, że przecież tacy jak on znikają bez
jakiekolwiek pochówku. W końcu zrozumiał, że to była tylko chwila słabości i wpadł w codzienny rytm
przygotowań do pracy. Ruszył jak zwykle na pociąg, który zawsze zabierał go do centrum, skąd potem
piechotą docierał do biura ANS. Nie lubił kolei, bo siedzący pod ścianami wagonów, równo kołyszący
się ludzie wyglądali jak marionetki wiezione do obozów pracy. Ich miny zdradzały wszystko —
znużenie, znudzenie i zmęczenie repetytywnością dnia. To symboliczne wspólne i poranne cierpienie
zakłócała młoda para nastolatków. Ich śmiechy łamały wyuczony rytuał pogrążenia w apatii
mieszkańców New Hampshire, kontrastując go z bezmyślnością następnego pokolenia. Henry skupił
na nich wzrok, przysłuchując się jak chłopak wychwalał dziewczynie swój nowo-zakupiony exopłaszcz.
Ich głupkowatej wymianie zdań towarzyszyły łomoczące dźwięki, które trudno było nazwać muzyką.
Tępe, stukające i poszarpane zgrzyty wraz z piskliwymi głosami paru kobiet obrażały gust każdego
inteligentnego człowieka. To był zespół Shiza, który Henry znał, bo przez ostatnie lata ich piosenki
opanowały umysł każdego małolata i wcale nie dlatego, że były dobre, a dlatego, że nie powstała już
żadna inna muzyka. Ta stała na skraju wymarcia, kończąc swoją historię okropną karykaturą sztuki,
jaka wypełniała teraz pociąg. Radośnie bezmyślna rozmowa dzieciaków, przesiąknięta obrzydliwymi
stukotami Shiza, irytowała Henry’ego, który pocieszał się faktem, że czternastogodzinny dzień pracy w
wielkich robotniczych halach naprostuje ich ignorancję. To było oczywiste co czeka młodzież za kilka
lat. Słyszał już o pomysłach przymusowych robót i przesiedleniach, więc nie zazdrościł im, ale nie miał
też dla nich współczucia. – Bezmyślne bachory – powiedział cicho i z obrzydzeniem, z całych sił
ignorując kołatający mu z tyłu głowy pociąg do, niestety, wyjątkowo atrakcyjnej dziewczyny.
Henry wysiadł na głównym dworcu i obrał tę samą trasę co zawsze. Opracował ją w każdym kroku
co do pęknięcia w chodniku i ścinanych równo zakrętów. Dzięki temu mógł poświęcić siedemnaście
minut i około trzydzieści sekund na wewnętrzny monolog. Dziś jednak męczyła go tylko jedna,
oczywista myśl. By się uspokoić, wędrował wzrokiem po nigdy nieodbudowanych wieżowcach i unikał
widoku zdewastowanego parku, do którego nikt nie miał odwagi wejść. Miasta bardzo szybko
przywracano do porządku po Kryzysie Słonecznym, reanimując komunikację i odzyskując
najistotniejszą infrastrukturę. Były to jednak zabiegi kosmetyczne, trochę na pokaz, by wzbudzić w
ludziach wiarę w niezniszczalność ich cywilizacji. Na każdym kroku można było dostrzec jej upadek w
prowizorycznych naprawach, które tylko odsuwały agonię świata w czasie. Wszyscy wiedzieli, że
Ziemia nie ma przyszłości. Naukowcy potwierdzili najgorsze obawy już ponad rok temu. Liczyła się
więc tylko flota. Jesienne, przemoknięte pejzaże wypełniały Henry’ego depresją wysysającą z niego
chęć rozmyślania o czymkolwiek. W pracy był trzy minuty przed czasem.
– Dobrze, że już jesteś – powiedział Adler, łapiąc Henry’ego na korytarzu.
Ten spanikował i co gorsza dał to po sobie to poznać.
– Wszystko w porządku? – zapytał dyrektor z wnikliwym spojrzeniem.
– Tak, po prostu spałem niewygodnie – tłumaczył się Henry, uśmiechnięty jak zestresowane
dziecko do pierwszego w życiu zdjęcia.
– Twój raport z wczorajszego zadania, chciałbym mieć go jeszcze dziś. Im wcześniej, tym lepiej.
– Rozumiem, będzie niedługo.
– Świetnie – stwierdził Adler i ruszył dalej, jak gdyby kompletnie stracił zainteresowanie rozmową.
Niczym strzała, Henry pognał do swojego biura, uradowany tym, że nikt go już więcej nie zaczepiał.
Spoczął w swoim fotelu, gotowy zanurkować w rozmyślaniach. „Czy jeśli zechcę teraz lecieć znów do
siedziby Santlite, to będzie to podejrzane?” – zastanawiał się, zauważając, że jego wczorajsze spodnie
leżą porządnie złożone na półce pod ścianą. To musiała być Helen. „Czasami inspektorzy wracają, by
wyjaśnić jakieś kwestie wykryte przy raporcie. Nic niezwykłego” – tłumaczył sobie w myślach, by
nabrać odwagi. Gdy miał jej już dostatecznie dużo, zawołał asystentkę, która przybyła prawie
natychmiast, jakby zmaterializowana zaraz za drzwiami. – Helen, muszę znów lecieć do Nowego Jorku,
przygotuj samolot – polecił, odgrywając obojętność, jaką z reguły wykazywał w kontakcie ze
współpracownikami.
– Dyrektor ci nie powiedział? – odparła zdziwiona Helen.
– Czego?! – krzyknął Henry, jakby wyrwany z sennego koszmaru.
– Nie masz już dostępu, wczoraj został odwołany.
– Dlaczego?
– Nie wiem, ale chyba nigdy nie zostawiają dostępu na drugim poziomie zbyt długo, prawda?
– No tak – potwierdził Henry, wtopiony małym zawałem serca w fotel. Helen miała rację, tak
wysoki poziom uprawnień z reguły przydzielany był na jedną dobę, ale to go nie przekonywało.
Wierzył, że w Santlite odkryli już jego tajemnicę. Wyprosił kobietę i zaczął chodzić po pokoju, jak lew
w klatce pogrążając się w myślach. „Jeśli już wiedzą, to dlaczego pozwolili mi przyjść do pracy? Na
pewno mają środki, by szybko mnie zlikwidować. Może boją się reakcji Agencji? Czy to możliwe, że
ANS już wie o wszystkim? Czy może rząd z nimi współpracuje? Nie, niemożliwe. Santlite zagraża
światu, władze muszą z nimi walczyć i może dlatego wysłali mnie do ich siedziby? Tylko co teraz?
Może powinienem od razu pójść do Adlera? Wszystko mu powiedzieć?” – konstruował kolejne
pytania, podsycając nimi atak paniki. Rzucany bezwiednie emocjami po całym biurze, przystanął,
nagle widząc w znienawidzonym dyrektorze jedyną spokojną przystań. Jak latarnia na horyzoncie, w
głowie zaświtał mu blask pewności, że tylko prawdą ocali się od zatonięcia. Decyzja zapadła
błyskawicznie. Henry wyskoczył z biura i wbiegł piętro wyżej, gdzie Adler miał swój pokój. Pod jego
drzwiami dopadły go nowe emocje i wątpliwości. „A może Adler jest w to zamieszany i chcą mnie
wrobić? Nie! O czym ja myślę!” – siłował się ze słabościami, próbując jak okręt na wietrze uniknąć
groźnych skał. Machnął dłonią, dając znak, że chce wejść do środka i zrobił nagły zwrot, opętany
wrażeniem, że karku dotyka mu zimna lufa karabinu. Już miał krzyczeć, by nie strzelać, gdy zobaczył
dyrektora.
– Masz już raport? – dociekał Adler, otwierając szeroko oczy. – Henry, co jest z tobą? – zapytał,
widząc pracownika, który jak kameleon próbuje zlać się z mleczną szybą jego biura.
– Nic, wszystko jest ok! Tylko muszę z panem natychmiast porozmawiać. To pilne!
– W sprawie Santlite?
– Tak!
– Wejdźmy do biura – polecił Adler, wprowadził Henry’ego do pomieszczenia i sam zajął miejsce w
przesadnie dużym fotelu z całą masą ulepszeń, którymi uwielbiał się chwalić. Za równie obszernym
biurkiem wyglądał jak najważniejsza osoba w całym ZN. – Słucham Henry, o co chodzi? – zapytał,
stukając niecierpliwie palcami o drewnianą, zawiniętą jak fala poręcz fotela.
– Panie dyrektorze. Firma Santlite ma sporo tajemnic – oznajmił Henry, czując się przez chwilę jak
w kiepskim filmie detektywistycznym. Miał wrażenie, że stoi obok siebie, a głos, którym mówił, wcale
do niego nie należał.
– I?
– Oni prowadzą jakieś nielegalne działania! Tak myślę.
– Odkryłeś coś konkretnego?
– Tak jakby – stwierdził Henry. Stał na środku pokoju, a na głowie czuł przeźroczysty kaptur, który
zasłaniał mu widok plutony egzekucyjnego. Oddychał, jakby każda kolejna porcja powietrza mogła być
jego ostatnią.
– Co konkretnie? – zapytał Adler. Nie stukał już w poręcz, tylko wpatrywał się w swojego
inspektora, jak wysoki sąd w mordercę. Każde mrugnięcie mogło być rozkazem do strzału lub
pociągnięciem cyngla.
– Oni mają kontrolę nad Słońcem! – w końcu wykrztusił z siebie Henry, rozpoczynając lawinę słów.
– To oni wywołali Kryzys Słoneczny i być może chcą to zrobić ponownie. Trzeba ich natychmiast
powstrzymać! Musimy natychmiast działać! Wigger Anders, asystent Nihama Sante, ma jakiś artefakt,
urządzenie, którym kontroluje Słońce i oni mają plan, by przejąć władzę... – przerwał, by nabrać
powietrza i komicznym, piskliwym głosem dokończyć – ...nad światem!
Adler podniósł głowę z rozdrażnieniem oderwanego od posiłku zwierza i samym tylko spojrzeniem
sprawił, że Henry podkuliłby ogon, gdyby go miał. – Henry, odbieram ci tę sprawę. Nie pisz już raportu
– powiedział z wyuczonym spokojem i zasugerował ręką, że chciałby zostać sam.
– Ale jak to?
– Nigdy więcej nie mów o tej sprawie – szybko wtrącił dyrektor. – Zajmij się kolejną, masz już ją
przydzieloną. A teraz idź i nic nie mów – rozkazał, a jego słowa wypełniły pomieszczenie ścianą ognia,
która wypchnęła inspektora na zewnątrz nieznośnym skwarem.
Zlany potem, rozgrzany jak płynna stal, Henry pobiegł do siebie, zostawiając za sobą smugę
strachu, którą każdy mógł dostrzec, gdyby tylko chciał. W biurze bezmyślnie przejrzał doniesienie o
nowym przestępstwie, jakie mu przydzielono, a następnie wyszedł z budynku, choć była dopiero
dziesiąta. Identyfikator w ręce na pewno to odnotował, ale nikt go nie zatrzymywał, nawet Helen.
Szedł piechotą i walczył z myślami, by te zostawiły go w spokoju. Nie chciał ich, bo sprawiały mu
niezlokalizowany ból w głowie. Jednak im bardziej próbował je stłamsić, tym mocniej dzwoniły w jego
uszach. „Adler jest w to zamieszany. Santlite ma go w kieszeni, tak jak pewnie i całą Agencję. Kto wie
ile państwowych instytucji jest w ich rękach” – myślał, idąc przed siebie, prowadzony
przyzwyczajeniem do domu. Teorie spiskowe, jak fale, pchały go ku szaleństwu, zamieniając rozsądek
w białą pianę pięknego chaosu. Z toni obłędu wyrwał go dopiero piskliwy głos prezentera
popularnego talk-show. Henry spojrzał na publiczny ekran, gdzie mężczyzna w jaskrawym,
błyskającym obrazami ubraniu, gestykulował, jakby atakowało go stado szerszeni. Mówił z dziwnym,
sztucznym dialektem, akcentując prawie każdą sylabę z rozregulowaną intonacją.
– Moi drodzy! Tragiczna śmierć Nihama Sante to był tylko początek szokujących informacji! – dzielił
się nowinkami prezenter, próbując wszelkimi sposobami zwrócić na siebie uwagę. – Nie wiem, czy
wiecie, ale największa firma na świecie ogłosiła właśnie, że przenosi swoją główną siedzibę i całe
zaplecze strategiczne do Europy, by tam skupić się nad budową floty! To jednak nie wszystko!
Kochani, słuchajcie tego. Zgromadzenie Narodowe oddaje do dyspozycji nowego lidera Santlite swoje
siły pokojowe – dziewiątą armię świata! Międzynarodowe wojska, które jak wiemy służyły do działań
defensywnych, mają przyspieszyć reorganizację miast, w których powstają pola tarasowe do budowy
okrętów. To pierwsza firma z własną armią! Już widzę te masowe protesty! Ale poczekajcie, to nie
koniec, o nie, moi drodzy! Tu dopiero zaczynają się szokujące informacje! Nowym liderem Santlite jest
trzydziestojednoletni Wigger Anders. Czy ktoś w ogóle wie, kto to jest?!?
Henry złapał się za serce. Był jak ryba nagle wyrwana z wody. Nie mógł oddychać, ledwo stał i
marzył, by znaleźć się w domu. Sztywno wpatrzony w ziemię, maszerował przed siebie, licząc sekundy,
które dzieliły go najpierw od dworca, a potem od drzwi wejściowych mieszkania. Dopiero tam
zauważył, że zostawił swój płaszcz w Agencji i przez całą drogę marzł. Nie potrafił skupić myśli, nie
wiedział co ma robić i jedyne o czym marzył, to sen. Położył się na łóżku, nie ściągając nawet butów i
zasnął jak dziecko z nadzieją, że gdy znów otworzy oczy, wszystko będzie jak dawniej.
Henry zawsze uważał, że świat daleki jest od ideału. Nie akceptował zmian, nowych technologii,
tempa życia i wszechobecnego, próżnego nastawienia. Był odizolowany, samotny, nigdy się nie ożenił,
a rodzina dawno o nim zapomniała. Nie miał nawet psa, bo wiedział, że praca pochłania mu za dużo
czasu, by wziąć pod opiekę jakiekolwiek zwierzę. Zawsze uważał, że jest inny, że jego dar
skrupulatnego myślenia, płynnej logiki, budowania teorii to nagroda od sił wyższych i za razem jego
przekleństwo. Czuł się osaczony i nie mógł znieść podejrzeń, że on, wielki myśliciel, to tylko pionek w
grze korporacji i rządów. Przecież był pryzmatem społecznym, naturalnym liderem, wybitnym
blogerem, który wciąż nieoszlifowany, czekał na okazję, by pokazać swój pełen potencjał.
Dwie godziny później Henry ocknął się ze snu i siedząc w łóżku, oparty o ścianę, wywołał
interaktywny ekran na brązowej pościeli. – Wiem co muszę zrobić i nie mam wyjścia – stwierdził na
głos i otworzył kolejny wpis na swoim blogu, gdzie fanów przybywało w setkach z każdą godziną.
„Jestem już pewny, że firma Santlite to prawdziwy wróg. Ich celem jest bezwarunkowa władza.
Wykorzystają do tego nawet Słońce, nad którym w jakimś stopniu mają kontrolę. To oni są
odpowiedzialni za pulsację naszej gwiazdy i za Kryzys Słoneczny. Jedyne czego nie jestem jeszcze
pewien, to jaką rolę w tym wszystkim pełni nasz rząd, ale i tego zamierzam wkrótce się dowiedzieć.
Oby to nie był mój ostatni wpis. Demastos” – zanotował.
Całe popołudnie Henry spędził wędrując po domu, układając w głowie fakty i co chwilę
spoglądając na drzwi, które w jego wyobraźni były już setki razy otwierane, wysadzane, wyważane, by
ułatwić siłom specjalnym wejście do budynku. W zasadzie pogodził się już z tym, że któregoś dnia po
prostu zniknie. Był też pewny, że Niham Sante zginął w zamachu. „Czy to rząd posunął się do
zabójstwa, czy może to Wigger Anders pozbył się poprzednika?” – pytał własne osobowości w
trwającej wewnętrznej dyskusji. „Czy to znaczy, że boją się ujawnienia sprawy, czy może Sante chciał
powstrzymać zło w jego firmie i przez to zginął? Może sytuacja jest dużo bardziej skomplikowana, albo
plany Santlite są tak daleko posunięte, że tylko takimi, drastycznymi działaniami rząd może ich
powstrzymać? Jedno jest pewne, nie mogę ufać własnej Agencji” – stwierdził, a logika prowadziła go
jak artystę po linie ku krawędzi zrozumienia. Był pewny swojego rozumowania. Wszystko się zgadzało.
Elementy układanki powoli odsłaniały całość, a myśli, jak nigdy, były płynne i niepodważalne, piękne
jak muzyka płynąca z natury istnienia rzeczy wszelkich. Pozostało jedynie pytanie, dlaczego jego
dyrektor tak jednoznacznie zareagował na prawdę? „Niedługo się tego dowiem” – pomyślał i
wyskoczył z łóżka, pełen energii, jakby spał co najmniej tydzień. Odnalazł w szafie exopłaszcz, który
dawno temu kupił, ale rzadko nosił i wyszedł z domu, włączając sobie ulubiony zespół o nazwie
Retreat. Miał plan i wreszcie odwagę, by go zrealizować.
Idąc przez miasto dyktował w kołnierz płaszcza nowy wpis na swojego bloga. – Władze od zawsze
pragnęły tylko jednego — mieć niezbywalną kontrolę nad światem, ale też zawsze były obserwowane
przez swoich obywateli. Istniała więc delikatna równowaga między realizacją woli narodów, a
władczymi zapędami rządzących. Co innego z firmami. Te, w duchu kapitalizmu, mogą robić co chcą, a
rosnąć w siłę, rozwijają swoją megalomanię i być może dotarliśmy do chwili, w której to one chcą
rządzić światem. Rożnica jednak polega na tym, że państwa podzielone są granicami i wzajemnie się
nimi blokują, uniemożliwiając absolutną hegemonię żadnego z nich. Niham Sante kiedyś powiedział:
„My myślimy globalnie, państwa niestety terytorialnie”. Kiedy nie ma granic, marzenie o władzy nad
całym światem staje się wyjątkowo realne i całkowicie możliwe do zrealizowania dla takiej firmy jak
Santlite. Obywatelu, czy jesteś w stanie oddać wszystkie swoje zabawki, bio-mechanizmy, exoubrania,
by zapobiec dominacji Santlite nad światem? To jest ich zapłata za nasze przyzwolenie. Biorąc ją,
zawierasz niepisaną umowę, w której twoje ciało i dusza, i wszystko co sobie zatrzymujesz, co dajesz,
czym handlujesz, co kupujesz, wyżebrzesz, pożyczysz lub ukradniesz i myśli twe, i każdy gest, stają się
ich na wieki.
Wędrując ulicami New Hampshire, Henry mijał ludzi, którzy wydawali mu się tylko trybikami w
kołach zamachowych Wielkiego Planu, ofiarami jeszcze większego spisku i straceńcami na wojnie
niewidzialnych sił schowanych za fasadami organizacji, korporacji, władz. – Musimy walczyć, bronić
się, odrzucić ich świat – dyktował dalej, próbując zamknąć wpis chwytliwym podsumowaniem – a
może wtedy Ziemia nas ocali, zamiast zniszczyć wszystko. I wstanie nowy dzień dla tych, którzy trwali,
a lasy rozbrzmią znów śmiechem – zakończył, widząc na kołnierzu migającą liczbę sześć, oznaczającą
pozostałe do wykorzystania znaki. Starał się nie przekraczać z góry określonej długości wpisu, bo
wyczytał kiedyś, że skupianie uwagi jest już rzadko spotykaną sztuką i nie ma sensu zarzucać ludzi
tekstem. – No tak – mruknął, publikując podyktowaną treść, – ludzie są coraz głupsi. To pewnie też
zaplanowali w Santlite – stwierdził i roześmiał się na myśl, że za chwilę złamie prawo i wystąpi
przeciwko swojemu długoletniemu pracodawcy. Chciał to zrobić już dawno, marzył o tym od lat, ale
nigdy tego nie sprecyzował, nie mając okazji, nie znajdując odwagi, pomysłu, czasu. Teraz bez wahania
rzucał wyzwanie potężnym wrogom, negował Wielki Plan, sprzeciwiał się ustawionym następstwom
rzeczy i był w swej krucjacie kompletnie sam. Niewiele mógł jednak stracić: dom, trochę sprzętu i kilka
lat życia. To nic w zamian za możliwość ocalenia ludzkości z rąk tyranów. Zawsze chciał być tym
bohaterem, który w cieniu codzienności poświęca się dla ogółu, i z taką wizją maszerował ulicami
miasta, uśmiechem zdradzając szaleństwo w akcie tworzenia. Dotarł do opustoszałej dzielnicy, kiedyś
zamieszkiwanej przez bogatszych mieszkańców New Hampshire i stanął przed drzwiami starego, ale
zadbanego budynku. Właśnie tu, o dziwo tu, miał spotkać dostawcę. Tak nazywano ludzi
sprzedających nielegalne oprogramowanie szpiegowskie, łamiące zabezpieczenia, destrukcyjne i inne.
Henry już kilka razy korzystał z ich dobrodziejstw, by uzyskać dostęp do płatnych usług w sieci, na
które nie chciał wydawać pieniędzy. To były drobiazgi, jakich raczej nikt nie ścigał i nie karał, jeśli tylko
zachowało się umiar. Tym razem jednak, do szpiegowania serwerów Agencji potrzebny był dużo
bardziej skomplikowany i agresywny program, klasyfikowany do grupy narzędzi terroru sieciowego. Za
jego posiadanie groziły lata więzienia i Henry o tym doskonale wiedział.
– Kto? – wołał głos zza czerwonych, jednolicie płaskich drzwi budynku.
– To ja, Demastos – odparł Henry, rozejrzał się jak w szpiegowskich filmach i wszedł do środka.
Ekstremalny snobizm wnętrza, niczym obrzydliwy zapach zgnilizny, wzbudzał w nim chęć zwrócenia
jedzenia. Tylko fakt, że już dawno nic nie włożył do ust, powstrzymał go przed zabrudzeniem gładkiej
jak lodowisko podłogi. Był to bardzo popularny w latach tuż przed Kryzysem Słonecznym
minimalistyczny trend bogatszej części mieszkańców Ameryki. Idea była prosta. Usunąć jak najwięcej
mebli, zostawić absolutnie to, co niezbędne, resztę wrzucić w konstrukcję budynku. Oprócz całej
elektroniki, która tak jak u Henry’ego, była zintegrowana ze ścianami, w podpory sufitu wbudowane
zostały wysuwane stoły, krzesła, szafki, lodówka, pralka, wszystko. Słowem, pomieszczenie było
kompletnie puste. Nawet światło generowały same ściany, na których pełnej powierzchni wyświetlało
się, kontrastujące z architekturą, nowoczesne graffiti, niewątpliwie dodane już przez nowych
mieszkańców. Henry miał wrażenie, że jest zamknięty w prostej bryle muzeum z jednym eksponatem
— czystością w doskonałej formie. „Jak można tak mieszkać?” – pomyślał z odrazą, przerażony
przerostem sztuki nad praktycznością.
– Jak ci się lubi moja siedziba? – zapytał młody chłopak w samym środku pomieszczenia, pokazując
rozłożonymi rękoma gołe ściany. Jego ubiór kompletnie nie pasował do stylu mieszkania. Miał na
sobie trzywarstwową, różnokolorową kurtkę, dwuwarstwową czapkę i masę elementów ozdobnych na
szyi, rękach i twarzy. Wyglądał jak stoisko z drobiazgami, wieszak na biżuterię i bezdomny z całym
dobytkiem na sobie.
– Fajna – odparł Henry, próbując zaaklimatyzować się w tym absurdalnym dla niego środowisku.
– E tam, To tylko dziupla. Korzystam, bo właścicieli wywiało – mówił chłopak z głupkowatym
uśmiechem. – Już raczej nie wrócą, czaisz? – dodał.
Henry rozumiał. W Ameryce trwała właśnie cicha rewolucja, o której nikt nie mówił. Po
wprowadzeniu Wielkiego Planu zamożniejsza warstwa społeczna straciła wszelkie przywileje i stała się
kozłem ofiarnym władz, które przymykały oko na liczne samosądy i wypędzenia spontanicznie
organizowane przez uboższych mieszkańców. To samo miało miejsce w Europie i to ze zdwojoną
brutalnością. Najbiedniejsi mogli wreszcie zemścić się za swój marny los i jednocześnie ukarać
winnych zagłady Ziemi, w ich mniemaniu przynajmniej. ZN nawet nie próbowało powstrzymywać tej
krwawej rewolucji, więc co jakiś czas wypływały doniesienia o śmierci lub zaginięciu bogaczy starego
świata. – Tak, czaję – potwierdził Henry, naśladując styl dostawcy. – Czytałem, że ostatnio zabili kogoś
z rodu Wistros.
– Szkoda, bo fajne ciuchy robią – odparł młodzieniec z fałszywym wzruszeniem. – W sumie to już
nie robią przez ten jebany Plan – dodał, wpisując jakieś komendy na ramieniu kurtki.
– Akurat ten, co zginął miał firmy z branży samochodowej.
– Wszystko jedno. Jest ładnie, czysto. Chodź na dół.
Henry ruszył za nim, wpatrując się w wyświetlane na kurtce chłopaka graffiti, mimo jego ruchu,
tkwiące w miejscu. To sprawiało bardzo dziwne wrażenie. Jakby miał na sobie ogromny, nieruchomo
zawieszony w innymi wymiarze obraz, którego fragmenty można było zobaczyć tylko przez pęknięcie
w czasoprzestrzeni widoczne w materiale jego ubioru.
– Czytam czasami twoje wpisy – opowiadał chłopak, dotykając ściany i sprawiając, że podłoga
przed nim otworzyła się i odsłoniła schody do piwnicy. – Jak chcesz mogę ci sprzedać fajny temat do
rozpisania.
– Jaki?
– Nasz słodki rząd próbuje wbić się nam do łbów.
– Już od dawna próbują.
– No tak, ale teraz, oprócz srania nam bzdurami w szkołach, chcą jeszcze montować biomechanizmy w naszych czaszkach i to, kurwa, bez naszej wiedzy – zdradzał dostawca, tym razem
szczerze przejęty. – Dostałem info, że od lat pracują nad tajnym projektem, czekaj, jak oni to nazywali?
– zamyślił się, stając w połowie drogi na dół. – Miraż, czy jakoś tak. To gówno ma notować wszystko,
co widzisz, a nawet usuwać ci z pola widzenia to, czego nie chcą byś zobaczył. Pojebane.
– Nie słyszałem o tym i szczerze mówiąc nie mam teraz czasu na ten temat rozmawiać.
– Ok, ok. Zluzuj, takie tylko ciekawostki sprzedaję. Może to ściema tylko – chłopak niepotrzebnie
uspokajał Henry’ego, który uśmiechnął się na widok pokoju anty-elektronicznego w podziemiach
budynku. Tego typu zabezpieczenie w jego przypadku było wysoce wskazane.
– Mieszkasz tu? – zapytał Henry.
– Co ty, głupi? – wyśmiał klienta dostawca. – To tylko miejscówka do ogarniania biznesów. Mam
nadzieję, że identyfikator zostawiłeś w domu? – zapytał.
– Tak.
– Podobno chcesz się włamać do głównego komputera ANS?
– Tak. Podobno masz odpowiednie narzędzia? – przeszedł do sedna Henry.
– A ty podobno masz fizyczny dostęp.
– Zgadza się.
– Tak więc S.O.L ma dla ciebie prezent, jeśli tylko ty masz pieniądze – oświadczył chłopak,
zacierając już ręce na myśl szybkiej transakcji.
Henry znał ten pseudonim. To nazwa jednego z profesjonalnych programistów rządowych, który
wybrał ciemną stronę mocy po ogłoszeniu strategii budowy floty. Wiedział więc, że kupuje towar
najwyższej klasy. Bez zastanawiania wyciągnął w stronę dostawcy rękę i powiedział: – Dziewięćdziesiąt
tysięcy Amero.
Chłopak wystawił przedramię, by dokonać transakcji. Spojrzał na potwierdzenie przelewu, które
zgłaszała mu kurtka, zabłysł uśmiechem i dodał: – Jest ok. Włączam pole blokujące. – Potem wskazał
na niewielki panel w środku pomieszczenia i zapytał: – A masz plan na kamerki w środku?
– Nie muszę.
– Niewidzialny jesteś czy jak?
– Nie działają – wyjaśniał Henry. – Padły w 2112 roku razem z innymi sprzętami i do tej pory nikt
ich nie wymienił. W zasadzie to z zabezpieczeń działają tylko identyfikatory.
– Nikt nie ogarnął? – pytał chłopak, skupiony na szybkich komendach, które wykonywał oburącz,
krzyżując dłonie na piersi i pracując palcami na ramionach kurtki.
– Oficjalnie wszystko działa. Ludzie się pilnują, włamań nie było – opowiadał Henry, z niesmakiem
przyglądając się obecnie modnej wśród nowego pokolenia metodzie pracy na stojąco.
– Do teraz – skwitował dostawca. – A ty skąd wiesz, że nie kamerują?
– Przez przypadek zniszczyłem kiedyś jedną z kamer i nikt nigdy nie przyszedł jej naprawić. W ogóle
już nic nie naprawiają. Jak się zepsuje, to zostawiają, bo nie ma na to po prostu pieniędzy. Flota jest
ważniejsza.
– To masz chłopie farta – stwierdził chłopak. – Dobra, działa. Załaduję do symulatora to cudo.
Możesz sprawdzić jak śmiga – zaproponował, odchodząc od komputera. – Ty, a może chcesz jakieś
dragi jeszcze? Co?
– Co?
– No narksy, wiesz. Mam sporo dobrych z DPP. Nic nie uzależniają, a latasz jak smok.
– Każdy narkotyk uzależnia – stwierdził Henry, przeglądając zapuszczony symulator zabezpieczeń.
– Nie no, DPP maskuje się dobrze.
– Może organicznie nie uzależniają, ale psychicznie tak. Na tym polega narkotyk.
– Jak chcesz, nie to nie – dostawca odpuścił, wzruszył barkami i spoglądał na ekran, gdzie
zaawansowany program duplikujący wykonywał niepostrzeżenie swoje zadanie. – Widzisz, działa
elegancko.
Henry spędził w budynku ponad godzinę testując i optymalizując pod siebie wirusa, a wychodząc
kurczowo trzymał w kieszeni specjalnie przygotowany dysk. Musiał go tylko podpiąć bezpośrednio do
głównego komputera Agencji. Nie bał się. Strach, jaki przez lata owijał jego umysł i wiązał ręce, teraz
prysł w chłodnym, jesiennym powietrzu, jakby nigdy nie istniał. „To takie proste” – pomyślał.
„Wystarczyło zrobić pierwszy krok, a klatka wiecznego domniemania słabości otworzyła się na świat
nieskończonych możliwości. Nie jestem od nich gorszy, ani głupszy, ani bardziej wystraszony. Jestem
im równy i wreszcie gotowy”.
I był. Świadczył o tym każdy pewny krok i każda mijana osoba, której Henry spoglądał odważnie w
oczy. Wwiercał się w ich źrenice i triumfował, gdy to oni uciekali wzrokiem. – To takie proste! –
krzyknął, jeszcze bardziej onieśmielając przechodniów. – Każdy skrywa w sobie strach, a bohaterami
zostają ci, którzy wiedzą jak go poskromić – podyktował do kołnierza, tworząc kolejny wpis na blogu.
– Jeśli takich jest niewielu, zostają męczennikami, ale jeśli jest ich więcej, razem tworzą rewolucję.
Wkrótce przyjdzie moment, by każdy podjął decyzję. Czy zostaniesz marionetką władz, czy
bojownikiem o wolność, zależy już tylko od ciebie. Ja właśnie wybrałem.
Gdy następnego dnia Henry przebrnął przez korytarz Agencji, który już nie wydawał mu się taki
straszny, od razu poprosił Helen do siebie. Ta posłusznie przybiegła, jak zawsze w pozytywnym
nastroju. – Jak zdrowie? – zapytała.
– Dobrze, już dobrze. Słuchaj, potrzebuję nowy identyfikator. Ten sam model – zażądał Henry,
wykonując przypadkowe akcje na swoim pulpicie, by stworzyć wrażenie zajętego piętrzącą się od
wczoraj pracą. Chciał spojrzeć jej w oczy, pokazać swą siłę, ale wiedział, że nie powinien tak łatwo
zdradzać przemiany.
– A co jest nie tak z obecnym?
– Jest skażony, połączenia nie są stabilne. Wiesz o co chodzi.
– Rozumiem. Miałam niedawno podobny problem. Zauważyłeś, że jakość urządzeń ostatnio
spada? Myślisz, że to przez Wielki Plan? – pytała Helen nieświadoma gry, która właśnie się
rozpoczynała.
– Możliwe, w końcu cała gospodarka skupia się na produkcji okrętów.
– Też tak myślę. Ciekawe jak będzie wyglądał świat za te kilka lat, gdy Wielki Plan zdominuje
wszystko. Myślisz, że ANS będzie jeszcze istniało? – pytała kobieta, obserwując swojego przełożonego,
który dzielnie walczył z wyimaginowanym zadaniem na biurku.
– Wątpię, bo w planie mają całkowite wyłączenie sieci gdzieś w połowie lat dwudziestych, więc
nasza praca byłaby zbędna.
– Co będzie wtedy z nami? – pytała Helen, zmartwiona tak, jakby dopiero teraz dotarło do niej, że
świat zaczął kręcić się w drugą stronę. – Nie wyobrażam sobie pracy w hali. Nie znam się na tym i nie
wiem czy potrafiłabym, tak o, przestawić się z dnia na dzień. Mam nadzieję, że pozwolą nam
dopracować tu w spokoju.
– Nie wiem – zdawkowo odparł Henry, nadal wykonując zaawansowane komendy na biurku.
– Słyszałam też, że Rosjanie budują własną flotę. Niektórzy straszą kolejną wojną, a ja sama nie
wiem co myśleć.
Henry oderwał wreszcie wzrok od pulpitu i po raz pierwszy w życiu przyjrzał się Helen dokładnie.
To niesamowite jak inna była od tego, co sobie o niej wyobrażał. Słaba, zniszczona pracą,
pomarszczona, zdruzgotana, bez wiary, rozbita, zdeptana, stała przed nim, jak ofiara wieloletniego
maltretowania. Nie była filarem Agencji, nie utrzymywała jej na swych barkach, wręcz przeciwnie, to
ściany budynku dawały Helen schronienie i tak potrzebną stabilność na burzliwych wodach
nieakceptowanej Wielkim Planem starości. Niewidzialna hierarchia, w której tkwiła na najniższym
szczeblu, dawała jej poczucie złudnego bezpieczeństwa. Do teraz, bo właśnie oplótł ją strach
nadchodzących zmian. Nowo narodzona na oczach Henry’ego, dołączyła do grona ludzi świadomych
sytuacji na Ziemi, dając mu sygnał, że podjął słuszną decyzję. Poczuł się jak bohater, który własnym
poświęceniem może ocalić ją i wszystkie inne sekretarki na świecie, albo asystentki, jeśli nią była.
Henry wciąż tego nie wiedział. Poczęstował ją uśmiechem, po raz pierwszy nawiązując dłuższy kontakt
wzrokowy z kobietą. – Myślę, że niewiele się zmieni. Przekwalifikują nas odrobinę i wszystko będzie
po staremu – zapewniał, wywołując na jej ustach uśmiech, który uznał za wyjątkowo ładny i szczery. –
Helen, proszę cię, identyfikator. Bez niego nie mogę pracować – poprosił grzecznie.
– No tak, faktycznie. Już idę po nowy.
Ta gra coraz lepiej mu szła. Henry był opanowany, chłodny, inteligentny i jak tajny szpieg podczas
którejś z kolei misji. Czekając na asystentkę, włączył telewizję i delektował się informacjami, które
spływały z całego świata, dając wgląd w majestatyczny obraz Wielkiego Planu. Kolejne pięć okrętów
wchodziło właśnie do służby, następne trzydzieści było na ukończeniu, a w Azji otworzono sześć
nowych pól tarasowych. ZN podało, że od następnego tygodnia kursy techniczne dla szkół
podstawowych będą przymusowe, a naukowcy potwierdzili nieodwracalne uszkodzenia DNA roślin i
rozpoczynają pracę nad zachowaniem genetycznie modyfikowanych pól uprawnych. Z mniej istotnych
wydarzeń, jakiś polityk został wyrzucony z którejś sub-organizacji ZN za negację istnienia zagrożenia
zagładą i będzie sądzony jak za terroryzm.
W głowie Henry’ego, niczym szum spadającej gilotyny, zabrzmiała straszna myśl: „A jeśli Helen jest
w to zamieszana? A jeśli ją wysłali, by sprawdziła czy nie mam wywrotowych poglądów?” – pytał w
głowie roztrzęsione swe dłonie. Niesiony paniką, podniósł się z fotela, a jego ciało zadrżało, aż poczuł
bolesny skurcz mięśni. – Co ja robię?! – krzyknął i wpadł plecami na ścianę, gotowy wyznać każdą
zbrodnię żołnierzom, którzy już za drzwiami przeładowywali broń. – Co ja zrobiłem, co ja zrobiłem –
powtarzał, stukając zębami, chowając twarz w dłoniach i płacząc na myśl o torturach, jakie przyjdzie
mu znosić za chwilę słabości i zabawę w szpiega. Zaś najbardziej ze wszystkiego bał się tego, że nikt
nie przyjdzie na jego pogrzeb. – A no tak – powiedział, przeradzając rozpacz w śmiech. – Tacy jak ja
nie mają pogrzebów – stwierdził i tym absurdalnym faktem uspokoił swe najstraszliwsze obawy. Serce
wciąż dudniło mu w piersi, ale atak minął. Odzyskał spokój sprzed chwili, mówiąc sobie: – To tylko
moment słabości, nic się nie stało, nic się nie stało.
Piętnaście minut później Helen przyniosła nowy identyfikator. Henry pewną ręką wziął od niej
urządzenie i powtórzył procedurę sprzed dwóch dni, ale tym razem kichnął, albo raczej udał że
kichnął, zakrywając usta dłonią, gdy wciąż miał otwarty w niej bio-mechanizm.
– Pobrudzisz sobie złącza – przestrzegała Helen, szukając w kieszeni chusteczki.
W tym momencie Henry dokonał podmiany. – Bez obaw, to porządny bio-mechanizm, a nie
podróbka z Indii – powiedział, samemu nie wiedząc czy miał to być żart, czy fakt. Na oczach Helen
włożył stary identyfikator na miejsce, choć nie domknął płytki, zakrywając to drugą dłonią, a nowy jej
oddał. Asystentka schowała urządzenie do pudełka bez patrzenia i wciąż wdzięczna za słowa otuchy
sprzed kilkunastu minut, wyszła z biura.
„Jak zawsze nie sprawdziła numeru seryjnego” – pomyślał Henry. Dumny ze swej
spostrzegawczości, odliczył parę sekund, upewnił się, że stary identyfikator nie jest podłączony i
szybkim krokiem wyszedł ze swojego biura. Za około dziesięć minut Helen zresetuje nowe urządzenie i
wtedy podmiana wyjdzie na jaw, ale póki co, dzięki tej małej pomyłce, Henry mógł wykonać swoje
zadanie niezauważenie. Wjechał na najwyższe piętro, gdzie znajdowała się serwerownia, i jeszcze w
windzie wpiął w miejsce identyfikatora mały dysk, który schował we wczoraj przyszytej do marynarki,
ukrytej kieszeni. Przy bramie sali komputerowej stało dwóch nieruchomych, jak ze stali odlanych
strażników. Henry przystawił rękę do czytnika. „Oby się udało” – pomyślał i poczuł dwie pędzące mu
po plecach krople potu. Nie powinien tu być. Do serwerowni wchodzili tylko technicy i programiści,
ale szansa, że pilnujący drzwi mężczyźni ich nie rozpoznawali była spora. Henry wiedział też, że po tej
akcji będzie ścigała go cała Agencja. Ci dwaj na pewno wezmą w tym udział, dlatego spojrzał im
odważnie w oczy, jak gdyby chciał powiedzieć, że nie ma w nim już strachu. Nie odpowiedzieli na jego
uśmiech. Drzwi serwerowni, jak komnata pełna skarbów, odsłoniły długie ciągi serwerów, witając
inspektora chłodnym powietrzem wentylatorów. Henry ruszył odważnie w stronę panelu zarządzania,
a gdy upewnił się, że jest sam, wyjął dysk z dłoni i wpiął go w system. – Teraz twoja kolej, S.O.L –
powiedział, wpatrzony w trzy wężowe głowy tworzące na panelu czerwone logo. Po Trzydziestu
sekundach wyjął urządzenie, schował je do kieszeni i wyszedł, pamiętając o ponownym włożeniu
identyfikatora w dłoń. Programy były załadowane i teraz potrzebowały około sześć godzin, by
pozyskać dla niego pełny dostęp do wszystkich plików Agencji.
Henry pospiesznie wrócił do biura, gdzie już czekali na niego agent ochrony i Helen. „Minęło
dziewięć minut” – pomyślał, patrząc na ich twarze.
– Panie Skimmer, komputer wykrył brak sygnału z pana identyfikatora. Proszę pokazać dłoń –
rozkazał ochroniarz w czarnym, wojskowym mundurze. Henry wyciągnął grzecznie rękę, udając
zupełnie zaskoczonego, a mężczyzna przyłożył do niej mały kontroler. – Bio-połączenie nie jest
aktywne – stwierdził.
– Ale jak? Przecież to nowy identyfikator! – wołał oburzony Henry, klepiąc się po dłoni, próbując
tradycyjną metodą wstrząsów poprawić urządzenie. Identyfikator wskoczył na miejsce, generując
właściwy sygnał.
– To na pewno przez to, że kichnąłeś sobie w gniazdo – zwróciła uwagę Helen pouczającym, wręcz
nauczycielskim tonem.
Ochroniarz spojrzał na kobietę, później na Henry’ego i na swoje urządzenie. – Numer
identyfikacyjny się nie zgadza – powiedział, oczekując wyjaśnień od przerażonych pracowników.
– Jak to?! – krzyknęła Helen, czując że to może być jej wina.
– Widzę stary, zdezaktywowany, zaś nowy, śledzony przez system został wyczyszczony.
– Pomyliliśmy identyfikatory! Bardzo przepraszam, to moja wina. Powinnam była to sprawdzić –
tłumaczyła się gęsto kobieta, racząc ochroniarza wzrokiem zbitego psa.
Henry wtórował jej, odgrywając równie zaskoczonego i zdenerwowanego. To drugie uczucie akurat
odtwarzał wyjątkowo naturalnie, czując na piersi parzący skórę dysk, którego odkrycie zależało
jedynie od decyzji strażnika, by go przeszukać.
– Panie Skimmer – mówił agent ochrony, wywołując w głowie Henry’ego myśl, że nienawidzi
swojego nazwiska. – Przez dziewięć minut nie był pan w ogóle monitorowany. To jest naruszenie
protokołu i będę musiał to zgłosić – informował.
– Proszę więc zgłosić, że byłem w łazience, oczyścić nos i się wysikać, w odwrotnej kolejności.
Wszystko jest na kamerach, może pan sprawdzić – zapewniał Henry, pokazując palcem sufit, a potem
ścieżkę swojej wizyty do toalety.
– Rozumiem, odnotuję to. Niech pana sekretarka przygotuje nowy identyfikator. Tym razem proszę
upewnić się, że bio-połączenie będzie poprawne. Tymczasowo przywracam śledzenie starego
identyfikatora.
Henry kiwnął głową na znak, że zrozumiał. Agent wyszedł, a za nim Helen, zostawiając go na
słomianych nogach, które odmówiły posłuszeństwa, gdy tylko opadł na fotel. Wtedy ogarnęła go
nieopanowana radość, jakby zdobył najwyższy szczyt świata. Już prawie ich pokonał, musiał tylko
odczekać sześć godzin, a wtedy zwycięży. Nie miał zamiaru już pracować, nie dla nich, więc z
zaangażowaniem oglądał pojedynki w strategiczną grę StarCraft IV i sam grał w różne, znalezione w
sieci strzelanki. Przez cały dzień nic się nie działo. Adler nie pisał, zaś Helen wpadła tylko na chwilę
przekazać mu nowy identyfikator, a gdy przyszedł czas, Henry wyciągnął dysk szpiegowski i zobaczył
na nim migające zielone światełko. Miał już dostęp do najlepiej zabezpieczonych plików Agencji.
Spokojnie założył płaszcz, rozejrzał się po biurze, jak pracownik, który już tu nie pracuje, i wyszedł z
uśmiechem wolnego, odmienionego człowieka. Po drodze, jak nigdy, mówił wszystkim: – Do widzenia.
Rozdroże
(historia nr 01.02 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Lumen
Była późna jesień, kiedy do baru Rozdroże, ubrane w lekkie tradycyjne płaszcze, weszły Lumen i
Silla Sereday. Lumen miała trzydzieści pięć lat, a Silla dwanaście i łączyły je widoczne od razu więzy
rodzinne. Obie, oprócz świadomie dopasowanych ubrań, miały podobne, proste blond włosy i
niebieskie jak czyste, letnie niebo oczy. Lumen jednak była ścięta na krótko, tak jak już od wielu lat, i
nosiła czarne okulary, o które wszyscy wciąż pytali. Miała dość rzadką wadę genetyczną —
monochromatyzm, przez co widziała świat głównie w odcieniach szarości. Jednak dzięki okularom
mogła cieszyć się pełną paletą barw odbieraną przez oprawki i bezpośrednio przesyłaną do mózgu
połączeniami neurologicznymi umieszczonymi na zausznikach. Widziała więc świat w dwójnasób i
zawsze uważała to za swój przywilej.
Już przy drzwiach baru dało się wyczuć panującą w środku grobową atmosferę domu
pogrzebowego. Zebrani w lokalu goście rozmawiali ciszej niż zazwyczaj, ich gesty nie były takie
odważne, a spojrzeniom nie towarzyszyły uśmiechy, jak kiedyś. Rozdroże wkrótce miało zostać
zlikwidowane, tak jak cała reszta zbędnych dla Wielkiego Planu lokali w mieście. To była dyrektywa
Zgromadzenia Narodowego, którą teraz MRRG wdrażało w życie, brutalnie i bez wyjątków. Kluby,
puby i restauracje musiały być zamykane, a ich właściciele otrzymywali nowe przydziały pracy. Powoli,
ale skutecznie wygaszano całe segmenty życia społecznego. Szczególnie odczuły to branże
rozrywkowe, prywatna gastronomia i edukacja. Upadały biznesy, z dnia na dzień ludzie tracili dobytek
życia, a cała klasa średnia społeczeństwa straciła sens istnienia. Ci, którzy się sprzeciwiali, byli
doprowadzani do porządku — tak to oficjalnie nazywano — przez pracujące warstwy społeczne. Nikt
tego nie kontrolował. Ludzie znikali, ginęli w ulicznych samosądach zawistnego tłumu, budynki
płonęły, celowo niegaszone, a krzyki niesprawiedliwości były ignorowane przez media, które skupiały
się już tylko na statystykach budowy floty.
Lumen bez problemu mogła odczytać otaczające ją w barze ponure miny. Dla niej też Rozdroże
było miejscem wielu przyjemnych historii, które teraz wywoływały słodko-gorzkie poczucie nostalgii.
Gdyby nie córka, przywdziałaby te same szaty żałoby, dołączając się do nieoficjalnego pożegnania
tego wspaniałego miejsca. Nie kojarzyła żadnych twarzy, ale nie musiała nikogo znać, żeby wiedzieć,
że wszyscy tu zebrani, tak jak ona, zdzierali kiedyś gardła, śpiewając po pijaku najgłupsze piosenki. Te
rozhulane noce i ciężkie poranki łączyły ich, tak jak świadomość, że nowe wartości nieubłaganie
zastępują stare. Lumen czuła się jak na uroczystości zakończenia nauki. Wtedy oficjalnie odebrano jej
dzieciństwo, zastępując je obowiązkami, odpowiedzialnością i pracą. Coś bezpowrotnie znikało w
cieniu potrzeb ludzkości. Dziś więc potulnie, bez narzekania, z trochę wymuszonym uśmiechem przed
córką, wypije już ostatnią kawy w swoim ulubionym barze. Silla była za młoda, by rozumieć magię tej
zamykającej pewien rozdział w życiu wizyty. Lumen poniekąd zazdrościła jej, bo kto nie znał starego
świata, nie będzie za nim tęsknił. Z drugiej strony jednak wiedziała, że rozpisana z góry Wielkim
Planem przyszłość jest wyjałowiona z marzeń i niepewna. Targana ambiwalentnymi uczuciami, które
przyjmowała z uległością i świadomością, że nawet jeśli są one podszyte smutkiem, to już nigdy nie
będzie ich w ten sposób doznawała, podążyła za córką do wybranego przez nią stolika.
Silla upatrzyła sobie miejsce przy szklanej ścianie lokalu, gdzie słońce świeciło najmocniej. Obie
rozebrały się wykonując podobne ruchy i jeszcze bardziej zdradzając swoje więzy rodzinne.
Dziewczynka usiadła na środku dużej, czerwonej sofy, a Lumen po drugiej stronie stolika w równie
krwistym fotelu. Niemal jednocześnie odwróciły twarze w stronę ostatnich, ciepłych promieni
słonecznych. Tę małą przyjemność nielicznej rodziny Sereday zakłóciła kelnerka, przywiewając złą aurę
marazmu i niechęci. Ona też jutro znajdzie się w zupełnie innym miejscu, prawdopodobnie naprzeciw
taśmy produkcyjnej jakiegoś elementu statku. Będzie spędzać przy nim czternaście godzin dziennie,
codziennie, do końca życia. Opuści dom, znajdzie pryczę w robotniczych halach i pozna parę nowych
osób. Potem przez trzydzieści, może czterdzieści lat nie zamieni z nimi słowa, bo po co, jeśli wszystko,
czego będą od niej oczekiwać, to stemplowania, stukania, albo przepinania kabli.
– Mają państwo talony? – zapytała kobieta, wpatrzona w szklaną ścianę baru. Marzyła o magicznej
krainie, gdzie Słońce nie gaśnie, Ziemia nie umiera, a alkohol płynie górskimi strumieniami.
Lumen wyciągnęła z płaszcza pięć kartoników oznaczonych dużym czerwonym napisem „produkty
spożywcze — dodatkowe” i z przesadnie przyjaznym uśmiechem wręczyła je kobiecie.
Kelnerka wcisnęła talony w kieszeń brudnej spódnicy i zerknęła na Lumen, prawie natychmiast
odwracając wzrok. Uśmiech najwyraźniej ją drażnił. Nabierając powietrza, które rozdymało
nienaturalnie jej pierś, powiedziała z milczącą złością: – Z ciast jest już tylko wiśniowe.
– Kawa dla mnie – zamawiała Lumen – herbata dla tej młodej damy, a ciasto może być wiśniowe.
Poprosimy dwa kawałki.
– I lody! – dodała Silla z uśmiechem słodkiej dziewczynki, testując nowo-nabytą zdolność
wykorzystywania mimiki to realizowania własnych celów.
– Lody. Coś jeszcze?
– Dziękujemy – powiedziała Lumen i do ręki dostała pomięte dwa talony.
– Wystarczą trzy – stwierdziła kelnerka i ruszyła ociężale z powrotem za bar.
– Niemiła ta pani – wyraziła swoją opinię Silla i posłała w jej stronę złowrogie spojrzenie, które
byłoby w stanie rozgonić w popłochu najodważniejszą armię. W arsenale wypracowanych
charakterów miała niewinne zagubienie bezbronnego dziecka i demoniczną, mrożącą krew w żyłach
twarz opętanej złem dziewczynki. Była naturalną, świadomą swej siły aktorką.
– Pewnie jest zła, że zamykają Rozdroże – tłumaczyła Lumen z silnym postanowieniem, że nic nie
zepsuje jej tej ostatniej, pożegnalnej wizyty w barze. Nawet niegrzeczna zabawa w głupie miny Silli. Za
niecałe dwie godziny miała wyjechać koleją podoceaniczną do Ameryki i choć oficjalnie nie było
żadnych przeszkód, by do Europy wrócić, to czuła, że już nigdy Kalisto nie zobaczy. Po drugiej stronie
świata czekał na nią projekt Arki. Tu nie mogła go już kontynuować. W zamian oferowano jej nowy
dom z pakietem przywilejów dla osób istotnych w walce o przetrwanie ludzkości. Prawa te dawały
szansę na jeszcze parę lat normalnego życia, ale zabierały wolność wyboru, bo praca dla
amerykańskiego rządu oznaczała dożywotnią lojalność. Mimo gromadzonej w rękach Andersa władzy
światowej, konflikt między Ameryką, a Europą rozgrzewał się razem ze Słońcem, a to tylko
pieczętowało losy rodziny Sereday.
– Przepraszam! – rozbrzmiał śpiewny głos obcej im dziewczyny, która jak duch zawisła nad stołem,
przyciągając uwagę Lumen. – Może spodoba się pani któraś bransoletka? – pytała, wyciągając rękę
przed jej oczy i potrząsając biżuterią jak grzechotką. – A może tej młodej damie przypadnie jakaś
błyskotka do gustu? – zaproponowała i klęknęła przed stołem, by zrównać się wzrokiem z
dziewczynką.
– Ta jest ładna – powiedziała Silla i pokazała palcem łańcuszek złączonych daszkami liter „z”.
– Świetny wybór!
– Za talony je pani wymienia? – zapytała Lumen, mierząc wzrokiem dwudziestoletnią dziewczynę o
długich, brązowych włosach, ubraną w kolorowe szaty, jak cyganka.
– Jeśli jakieś pani ma. Wezmę cokolwiek – mówiła kobieta z uśmiechem, który jak otwarta książka
zdradzał głód. – Ale to może być prezent, jak nic pani nie ma. Taka piękna młoda dama zasługuje na
najlepszą biżuterię – mówiła do Silli, ściągając dla niej wybraną bransoletkę.
– Naprawdę ładna – powiedziała Lumen, wyciągając pomięty przez kelnerkę talon. – Proszę,
starczy?
– O tak, oczywiście! – ucieszyła się dziewczyna i niczym skarb schowała kartonik pod sukienkę. – I
jak? Pasuje? – zapytała Sillę, która walczyła z zapięciem. – Pomogę ci, dobrze? Jak masz na imię?
– Silla.
– Popatrz, tu masz taki mały przycisk. O Już – mówiła kobieta, zapinając bransoletkę na nadgarstku
dziewczynki. – Dokąd jedziecie? – zapytała jej mamę.
– A to tak widać, że gdzieś jedziemy?
– Tu wszyscy dokądś jadą.
– W sumie trudno zaprzeczyć. My udajemy się do Ameryki, prawda Silla?
– Tak – dziewczynka potwierdziła, zaaferowana prezentem, jakby dostała go na gwiazdkę.
– Ameryka! – jęknęła z rozmarzeniem kobieta. – Mówią, że tam jeszcze świat nie oszalał. Pewnie
jedziecie koleją? – zapytała.
– Tak, za dwie godziny mamy pociąg – odpowiadała Lumen.
– Życzę więc powodzenia, szczególnie tej młodej, pięknej damie! – mówiła kobieta, odgarniając
dziewczynce długie, blond włosy, by zwrócić na siebie uwagę.
– Silla! – wołała ją matka. – Co się mówi?
– Dziękuję – dziewczynka wysylabizowała, jak w szkole na lekcji języka, trochę szczerze, trochę z
wymuszenia. Potem grzecznie pożegnała swojego darczyńcę, której imienia nie zdążyła poznać.
Ten drobny gest dobroci rozchmurzył Lumen i pozwolił zapomnieć o problemach, które w oczach
bezdomnych, jaką niewątpliwie była tajemnicza dziewczyna, musiały brzmieć jak błahostka. Mogła
znów spędzić miłe chwile w barze, miejscu jej najcieplejszych wspomnień sprzed lat, nie martwiąc się
o dobrobyt, dach nad głową, jedzenie. – Gdy studiowałam, to tu właśnie przychodziłam przed każdym
egzaminem – opowiadała córce. – Uważałam, że kawa tutaj przynosiła mi szczęście. Wiem, to głupie,
ale takie myślenie pozwalało mi zapomnieć o stresie. Szkoda, że zamykają to miejsce – stwierdziła z
nostalgią, rozglądając się po lokalu, jakby szukała bodźców, które przywołają związane z nimi emocje.
Rozdroże było urządzone w starym stylu sprzed stu lat, bez automatyzacji, która według Lumen
zabijała przyjemność wizytowania takich miejsc. Przestrzeń, goły beton na podłodze, duże szklane
witryny i wystające wszędzie żeliwne rury budowały w barze industrialny klimat. Kiedy Lumen
wspominała studenckie lata, Silla gniotła prawdziwą, papierową kartę dań i nie zwracała uwagi na to,
co mówiła jej matka. Rozkołysana na boki, odtwarzając w głowie jakiś zasłyszany przebój, zapytała,
wyrywając Lumen z podróży w przeszłość: – A czy tam będą mieli dla mnie części do aparatu?
– Co, kochanie?
– Czy będą tam mieli dla mnie części do aparatu? – powtórzyła dziewczynka, dając każdym słowem
do zrozumienia, że w żaden sposób nie podziela dobrego humoru mamy.
– Tak, będziemy mieli tam pełną obsługę techniczną dla ciebie. Nie bój się, wszystko już
zorganizowałam – zapewniała Lumen.
Silla niemalże od urodzenia posiadała implant w uchu, który korygował wadę jej słuchu. Poza tym
urządzenie miało funkcję zapisu i odtwarzania dźwięków, a także wyostrzało zmysły. – Dlaczego w
ogóle musimy lecieć? Nie możesz pracować nad Arką tutaj? – pytała dziewczynka, wcielając się w rolę
okrutnie pokrzywdzonej ofiary spisku na jej dziecięcą swobodę.
– To nie jest takie proste, Silla. w Ameryce mam zespół, sprzęt i laboratorium. Przecież mówiłam ci,
że tam będzie mi łatwiej pracować, a to, co robię, jest bardzo ważne. Nie przejmuj się, będzie nam
tam dobrze, zobaczysz – po raz kolejny Lumen cierpliwie tłumaczyła córce sytuację.
– Ale tam nie będę miała koleżanek.
– Mnóstwo dzieci tam leci, również z naszego miasta. Zobaczysz, poznasz dużo nowych, fajnych
osób.
– Ale Béatrice nie leci – stwierdziła dziewczynka, po czym przeszyła mrocznym wzrokiem swoją
matkę, jak gdyby chciała rzucić na nią zły urok.
– Silla – z miłością prosiła Lumen, próbując załagodzić gniew córki. Doskonale rozumiała jej żal.
Sama też w podobnym wieku musiała się przeprowadzić, zostawiając wszystko za sobą, również
przyjaciół. Nie potrafiła wtedy zaakceptować własnej tragedii, więc nie oczekiwała, że Silla będzie
bardziej niż ona sama wyrozumiała. – Nie rób takich min, to straszne – mówiła. – Posłuchaj mnie.
Wiem, że będziesz tęsknić za nią i jej braćmi. Wiem, że nie będzie łatwo nam się przystosować do
nowych warunków, ale to minie. Poznamy nowe osoby, zobaczymy ciekawe miejsca i z każdym dniem
będzie nam lżej – obiecywała, wyciągając do córki dłoń na zgodę.
– Nie chcę lecieć – zażądała Silla, niczym księżniczka, i urwała dyskusję, rozglądając się po kawiarni
i szukając ciekawych rozmów do podsłuchu. Kelnerka przyniosła kawę, herbatę i ciasto, stukając
nieprzyjemnie naczyniami o szklany blat stołu. Tego dziewczynka nie mogła jej wybaczyć, dlatego w
podzięce obdarzyła ją szarlatańskim spojrzeniem, zdolnym doprowadzić kobietę do samozapłonu,
gdyby ta tylko zechciała zwrócić na to uwagę. Zapach biszkoptu i wirująca nad filiżankami para
złagodziły gniew Silli i wywołały uśmiech na twarzy jej matki. W ciszy obie oddały się przyjemności
rozgrzewających napojów i ciasta, poszukując dookoła czegoś, co warte byłoby skomentowania.
Uwagę Lumen zwrócił wielki plakat wiszący na ceglanej ścianie za plecami córki, przywołujący
wyjątkowe wspomnienia sprzed lat. Identyczny portret tego dość popularnego artysty XX wieku
widziała w jednym z barów Nowego Jorku dekadę temu, gdy wbrew swej woli zabawiała prawie
najbogatszego człowieka na Ziemi. Znów ogarnęło ją to słodko-gorzkie uczucie niespełnienia, jakby
gdzieś w konstrukcji własnej osobowości zabrakło jej jakiegoś elementu i przez to nie mogła być sobą.
– Ciekawe dlaczego akurat to zdjęcie tak chętnie wieszają w barach? – zapytała powietrze Lumen,
chcąc zawrócić myśli z nieprzyjemnego kursu.
Dziewczynka odwróciła się, podążając za wzrokiem matki, i spojrzała na zdjęcie mężczyzny w żółtej,
pełnej błyskotek kurtce i z uniesioną dłonią w geście zwycięstwa. Nie znalazła w nim nic ciekawego,
może poza wąsami, które na twarzy postaci wyglądały komicznie. Wzruszyła ramionami z chłodną
obojętnością i powiedziała: – Mamo.
– Tak, kochanie?
– Co to jest Aimeiz?
– Skąd takie pytanie? – zdziwiła się Lumen, podnosząc na widelcu ogromny kawałek ciasta.
– Tamci panowie – szeptała jak w filmie szpiegowskim Silla, wskazując kiwnięciem głowy stolik w
kącie kawiarni – mówią, że wydostali Aimeiz ze skał.
– Silla, ile razy ci mówiłam, żebyś nie podsłuchiwała innych. Nie wolno tak – pouczała ją Lumen,
próbując balansować rozdygotanym biszkoptem na widelcu.
– Ale oni mówią coś o nas.
– Mówią, bo na nich patrzysz. Przestań podsłuchiwać! – matka skrzyczała córkę, mając dość jej
wścibstwa. – Przepraszam. Zjedz ciasto, bo dobre – dodała, uspokajając głos i próbując udobruchać
znów złorzeczące spojrzenie Silli. Sama w końcu połknęła to, co miała na widelcu.
– Ale ja nie lubię wiśni.
– Jak to? Przecież lubiłaś wiśnie?
– Ale nie te – narzekała dziewczynka, szukając zwady w każdym zdaniu.
– To nie jedz – powiedziała Lumen, uwalniając skrywany gniew. – Tylko pamiętaj, że może już nigdy
więcej nie będziesz miała okazji takiego ciasta zjeść – groziła z widelcem w powietrzu, natychmiast
żałując chwili słabości i gorzkich słów. Nie tak miał wyglądać ten dzień. Mroczne myśli i niepokojące
uczucia zaczęły przytłaczać radosne wspomnienia, szczelnie wypełniając przestrzeń między matką i
córką. Lumen myliła się. To nie był ostatni dzień wspaniałego dla niej okresu — ten przepadł już
dawno wraz z milionami ofiar Kryzysu Słonecznego. Rozdroże nie przypominało swojej legendy sprzed
lat. Straciło urok, a niegdyś emanująca ze ścian radość starła się i rozpierzchła w zimnym,
listopadowym powietrzu. – To taki idealny dzień – mówiła Lumen z melodią w głosie. – Cieszę się, że
spędzam go z tobą – niemal śpiewała, walcząc o uśmiech córki.
– Nie lubię, jak mówisz do mnie piosenkami – oświadczyła chłodno Silla. Odporna na urok matki,
uciekła wzrokiem za okno, gdzie trzy niemal martwe drzewa kołysały się na wietrze, a ludzie gonili za
własnym obłąkaniem w nieprzerwanym marszu marionetek.
– Oj Silla, przecież wiesz, że cię kocham, wiesz? – pytała zalotnie Lumen, wyciągając w jej stronę
pojednawczą dłoń. – Jesteś moim najwspanialszym skarbem – zapewniała, próbując pogłaskać córkę
po policzku. – Nie oddałabym cię nikomu!
– Nikomu?
– Nikomu przez najbliższe dwadzieścia pięć tysięcy lat! – zawołała Lumen, nie bojąc się reakcji
zebranych w lokalu osób.
– A potem?
– Potem to by już nas raczej nie było, ale do tego czasu będę cię trzymać przy sobie. Każdego dnia!
– A jak nie dotrzymasz słowa? – dociekała dziewczynka, szukając dziury w misternym planie matki.
– Choćby wrzucili mnie do najgłębszej jaskini bez wyjścia, wydrapię się i wrócę do ciebie.
– Nie wierzę!
– Choćby zamknęli mnie głodną w ciastkarni, to nie zjem nic, a nic, dopóki mi cię nie oddadzą! –
obiecywała Lumen, pokazując rękoma górę wyimaginowanych słodkości, których nigdy nie wzięłaby
do ust.
Silla natychmiast podchwyciła jej wesoły humor. – A gdyby to były ciasta wiśniowe? – pytała,
mrużąc oczy, jak detektyw wypatrujący kłamstwa.
– To byłoby ciężko, oj bardzo ciężko – wahała się Lumen z grymasem niepewności na twarzy, który
wywołał błyskawiczną reakcję zdruzgotanej tymi wątpliwościami jej córki.
– Mamo!
– Oczywiście, że nie zjadłabym ich, choćby mi siłą je do buzi ładowali! – zarzekała się Lumen z
podniesionymi palcami, jak na przysiędze.
Ich synchroniczny śmiech wypełnił lokal, przysypując wszystko co wkoło smutne i ponure. Nie czuły
już ciężkiej atmosfery baru, chłodnej jesieni za oknem i przez chwilę nawet nie straszna im była
podróż podoceaniczną koleją. Niezniszczalna aura radości, jaką tylko matka z córką potrafią
wytworzyć, rosła wywołując skrajną niechęć i zazdrość wśród zebranych w barze gości. Czas leciał,
podsłuchiwani przez Sillę mężczyźni wyszli w pośpiechu, a ich miejsce zajęło kilka młodych, głośnych
osób. Lumen zajrzała do kieszeni płaszcza. – Został mi jeden talon. Chcesz coś do picia? – pytała. –
Chyba jeszcze mają sok pomarańczowy.
– Nie chcę. Nie lubię soku pomarańczowego.
– Też? – zdziwiła się Lumen, zaskoczona obcymi jej upodobaniami córki. – Nie wiedziałam.
– Bo mnie nigdy nie słuchasz.
– Oczywiście, że cię słucham.
– To dlaczego pokłóciłam się z Béatrice wczoraj? – zapytała Silla, niemal wyskakując z sofy w
oczekiwaniu na odpowiedź.
– Nie wiem, mówiłaś mi?
– Tak! Mówiłam, ale nie słuchałaś!
– Przepraszam, od tej pory będę uważniej słuchać – przysięgała Lumen, w sercu oddając temu
zobowiązaniu całą swoją wolę. Rozumiała, że jest winna okropnej w oczach córki zbrodni.
– Bo ona kłamała, że w testach Dumana trzeba grać w jakąś grę, a to nieprawda.
– Rozmawiałyście o testach do akademii? Chyba jesteście trochę na to za młode, co?
– Ale ona mówiła, że każdy może je zrobić – zarzekała się Silla, z zaaferowania nie zauważając, że
wkłada włosy do rozmemłanego ciasta. – I mówiła, że wystarczy dobrze grać w gry, żeby zdać.
– Pobrudzisz sobie włosy – powiedziała Lumen i sama odgarnęła długi ich pęk dziewczynce z
talerza, przy okazji głaszcząc ją po głowie. – Po części miała rację. W teście jest gra strategiczna, ale to
tylko jedno z zadań.
– Ale po co?
– Akademia jest dla przyszłych oficerów floty, a taka gra sprawdza twoją umiejętność
podejmowania szybkich decyzji, myślenie strategiczne, zdolność planowania i przewidywania. To
istotne cechy każdego oficera – wyjaśniała Lumen.
– Grałaś w nią?
– Grałam w komercyjną wersję, na której ta w testach Dumana jest oparta. Możesz się pochwalić
Béatrice, że wiesz co to za gra. To Starcraft.
– Ale przecież już nigdy jej nie zobaczę – niemal z płaczem wydukała Silla, zatapiając wzrok w
pustej szklance po herbacie.
– Przepraszam! – próbowała ratować sytuację Lumen, gryząc się w język. – Zjedz jeszcze ciasta. Jest
naprawdę dobre – prosiła, walcząc z nieprzyjemną ciszą ściskającą jej serce.
Dziewczynka wzięła duży kawałek do ust, mlaskając na złość matce, a potem pokazała wypchane
policzki kelnerce, która przyniosła puchar lodów. Długą łyżką Silla zaczęła dziabać kolorowe gałki i
zapytała: – Mamo, a Béatrice mówiła, że niedługo nie będzie można już jeść lodów, bo przestaną je
robić. To prawda?
– Tak bardzo lubisz lody? – zapytała Lumen i nie czekając na urażone miny córki, mówiła dalej. –
Widzisz, lody zaliczono do towarów ekskluzywnych, a te mają w planach wycofać w ciągu roku lub
dwóch.
– Nie rozumiem, dlaczego nie będzie można ich już dostać?
– To skomplikowane, Silla.
– W ogóle nie rozumiem tych talonów na jedzenie. Dlaczego musimy ich używać? – nalegała na
odpowiedź dziewczynka.
– Ok, spróbuję ci to wytłumaczyć – powiedziała Lumen i przez chwilę tkwiła w zamyśleniu, wydając
z siebie cichy, monotonny dźwięk litery „m”. – Posłuchaj. Kiedy wszystkie narody zgodziły się
wprowadzić Wielki Plan, to wspólnie postanowiono, że powoli trzeba będzie eliminować zbędne dla
ludzi produkty, bo szkoda na nie materiałów i pracy.
– Takie jak lody?
– Takie jak lody, niektóre sprzęty elektroniczne, samochody, biżuteria, luksusowe produkty w
ogóle, a także sztuka, niestety. Jest tego cała lista. Nie możemy ich już produkować, bo gdy przyjdzie
nam się wyprowadzić z planety, to będą one zbędne – wyjaśniała Lumen, wpatrzona w córkę jak w
obrazek, radując się na widok jej rozpromienionych policzków i zakopanych w lodowych górach
oczach. Opowiadała dalej. – Takich produktów, których się już nie robi, jest coraz więcej i choć można
je jeszcze znaleźć w różnych marketach, czasami nielegalnych, to musimy się przyzwyczajać do
korzystania tylko z tego, co jest niezbędne. W ten sposób zwiększymy swoje szanse na przetrwanie.
– A dlaczego talony są papierowe?
– Kompozytowe. Złożone z bardzo różnych materiałów, zwykle odpadów.
– Ale dlaczego nie można ich mieć elektronicznie? – pytała Silla, zakopując łyżkę w lodowej gałce.
– Bo systemy finansowe, działające w sieci, nie są już użyteczne – odpowiadała Lumen. – Świat się
zmienia, Silla. Krok po kroku wszystko zmierza w kierunku jednego celu — budowy floty okrętów,
które pozwolą nam opuścić Ziemię, gdy ta przestanie być już dla nas odpowiednia do życia. Sieć i te
wszystkie luksusy nam w tym nie pomogą, dlatego Zgromadzenie chce, by każdy pracował na rzecz
Wielkiego Planu i za tę pracę otrzymywał tylko niezbędne do przeżycia środki – tłumaczyła, próbując
przedstawić córce ogromne społeczne, gospodarcze i kulturowe zmiany w jak najprostszy sposób.
– Mówisz, jakby to było złe – zauważyła Silla, wywołując szeroki uśmiech na twarzy Lumen.
Mimo młodego wieku, dziewczynka była niezwykle bystra i nawet najdrobniejsze zawirowania w
głosie, zdradzające emocje, nie umykały jej uwadze. Prawda dla niej, jak Słońce na niebie, przebijała
promieniami chmury niedomówień.
– Widzisz Silla, cel jest ten sam, ale może się okazać, że nie wszyscy chcą obrać tę samą drogę do
niego – Lumen próbowała zobrazować problem.
– Ktoś chce wykorzystać Wielki Plan w złym celu?
– Tacy są ludzie, że szukają okazji, by coś dla siebie zdobyć, ale nie mamy innego wyjścia. Musimy
wprowadzić Wielki Plan w życie. Czasu jest niewiele, a zadanie ogromne. Nie możemy sobie pozwolić
na jedzenie lodów, dlatego wcinaj swoje – Lumen poganiała córkę z przyjaznym uśmiechem. Jej
uwagę odwróciła grupa kliku młodych mężczyzn w czarnych mundurach, którzy rozmawiali o swoich
przydziałach wojskowych, chwaląc się nimi na cały głos, tak że trudno było ich nie słuchać.
– Mamy przydział! Jedziemy do hali w Arten! – wołał jeden z żołnierzy, dobiegając do stojących
przy barze kolegów.
– To na wschodzie? – pytał jeden z młodzieńców z butelką piwa w ręku.
– Nie wiem, chyba. Słyszeliście, że Wasiv też dostał się do DARPA?
– Aldon? Ten co się poszczał ze strachu na oczach wszystkich? – nabijał się drugi z grupki
niedojrzałych mężczyzn.
– No on.
– Wzięli go? Po co?
– Pewnie żeby zabawiał innych co noc moczonym łóżkiem – wymyślił jeden z chłopaków,
rozśmieszając całą kompanię kolegów.
– Ale tak poważnie go wzięli? Przecież to psychopata.
– Oni takich potrzebują, bo tacy najlepiej zaganiają ludzi do roboty – mówił najwyższy z całego
towarzystwa chłopak. Niedojrzałym śmiechem drażnił Sillę i martwił Lumen, która wiedziała, że
młodzieńcze żarty wkrótce obrócą się w koszmarną prawdę, a niegroźna radość wykluje brutalną
przemoc.
– Dlaczego tak na nich patrzysz? – pytała dziewczynka, dostrzegając w oczach matki niechęć do
żołnierzy.
– Widzisz Silla, historia lubi się powtarzać.
– Nie rozumiem.
– Kiedyś, dawno temu, podobni młodzi chłopcy ubierali już czarne mundury. Myśleli, że znaleźli
świetne zajęcie i że robią coś dobrego dla świata – Lumen opowiadała, nie odrywając wzroku od
grupki kadetów, prawdopodobnie świeżo po przysięgach.
– Jak dawno?
– Dawno, nieważne – urwała temat Lumen. – Jedz te lody, bo ci wyparują – prosiła, odciągając
uwagę dziewczynki od hałaśliwych chłopaków przy barze.
– No przecież jem – protestowała Silla, jak każde dziecko nie lubiąc poganiana.
Do baru wchodziły kolejne osoby. Byli wśród nich ludzie starsi, którzy w ciszy zajmowali najmniej
wyeksponowane miejsca, i młodzi, którzy zachowywali się, jakby zdobyli szczyt świata. Lumen
rozumiała tych pierwszych i miała świadomość ignorancji tych drugich. Ignorancji, która zaprowadzi
ich w ślepy zaułek. Tak uważała, tego była pewna dziś tak, jak nigdy przedtem.
– Mamo! – Silla zwróciła jej uwagę. – Powiedz mi coś więcej o tej Arce. Co tam będziesz robić? –
zapytała, wyrywając ją z potoku mrocznych myśli, które rozpędzone lawiną rozczarowania, nie dawały
się łatwo zatrzymać.
– To proste, kochanie – oświadczyła Lumen, rozpędzając ciemne chmury w głowie. – Będę badała
zwierzęta, wyciągała z nich esencję kodu genetycznego, a potem to wszystko zamknę w bezpiecznej
kapsule dla przyszłych pokoleń, by ludzie mogli odtworzyć ziemską faunę na nowej planecie –
opowiadała, niczym bajkę na dobranoc.
– To tak się da?
– Jeśli tylko będziemy posiadali odpowiednią technologię, to tak – odpowiadała Lumen – ale to nie
jest jedyne zadanie dla mnie i mojego zespołu. Równie ważne jest przygotowanie roślin i zwierząt do
życia w przestrzeni kosmicznej – pouczała, ściągając na chwilę okulary ze zmęczonego ich noszeniem
nosa. Jej świat błyskawicznie przybrał jednolite, szaro-jasne kolory, jakby znalazła się w klasycznym
filmie z ery kina niemego. Utrata barw nie była jednak tak uciążliwa, jak nieprzyjemne uczucie, które
zainstalowany w oprawkach Tyranit powodował. Urządzenie wysysało energię bezpośrednio z jej
ciała. Nie było to groźne, ale wytwarzające się przy tym ciepło, po dłuższym czasie irytowało Lumen.
Masując dłońmi skronie, czekała na kolejne, oczywiste pytanie córki.
– Ale po co?
– Widzisz, nie wystarczy zbudować wielkiej floty statków. Trzeba jeszcze zadbać, by ludzie na ich
pokładach mieli co jeść i czym oddychać. Do tego potrzebne nam są zwierzęta i rośliny.
– Czy to znaczy, że jak Słońce wybuchnie to będziemy żyć na statkach kosmicznych?
– Być może – cierpliwie odpowiadała Lumen. – Kiedy opuścimy Ziemię, skierujemy się w stronę
najbliższej planety, która będzie w stanie nas utrzymać. Taka podróż na pewno potrwa długo, więc
trochę czasu na statkach spędzimy.
– To będzie bardzo nudne – zauważyła Silla i jęknęła z przejedzenia, gotowa resztę życia spędzić już
bez słodyczy.
Lumen roześmiała się i pogłaskała swą ukochaną, mądralińską córkę po głowie. – Powinnyśmy już
iść. Przed wyjazdem zajdziemy jeszcze w jedno miejsce, dobrze? – mówiła, nakładając z powrotem na
nos okulary i odsuwając pustą filiżankę po kawie.
Silla zdążyła jeszcze z łakomstwa wylizać długą łyżeczkę od lodów, zanim podniosła się i jak Lumen
z identycznym ruchem założyła płaszcz. Robiły to świadomie, pielęgnując w ten sposób niewidzialną
obcym okiem więź matki z córką. Podziękowały ładnie i wyszyły przed bar, gdzie Silla z piskiem skryła
twarz w piersi matki, gdy wokół chodnik zapełniły czarne mundury i tupot ciężkich butów. Żołnierze,
jak wilki na polowaniu, otoczyli jakiegoś mężczyznę, powalając go na ziemię i siadając mu na plecach.
– Gdzie jest Kastrimo, gnoju?! Mów! – wołał jeden z nich, gdy Lumen objęła córkę i
niezatrzymywana poprowadziła ją jak najdalej od tej okropnej sceny. Próbowała nie słuchać
bestialskich okrzyków watahy żołnierzy i dźwięków katowanego na ziemi człowieka, ale wiedziała, że
implant Silli wszystko nagrywa.
Silla
Silla naprawdę próbowała usiedzieć spokojnie na twardym, niewygodnym krześle dla interesantów
ośrodka badawczego, gdzie do niedawna jej matka pracowała nad Arką. Po swojej prawej miała
wypolerowane drzwi do pokoju dyrektora, a po lewej otwartą recepcję. Starsza kobieta o masywnej
posturze i pomarańczowych włosach wykonywała tam jakieś, prawdopodobnie zbędne, obowiązki.
„Nie chcę z nią tu siedzieć” – pomyślała i w ramach jedynej dostępnej sobie rozrywki wymachiwała
nogami na przemian przed siebie, starając się kopnąć jak najwyżej. Próbowała też zliczyć literki „z” na
swojej nowej bransoletce. Minęło już dziesięć minut odkąd drzwi pokoju dyrektora trzasnęły,
zabierając mamę i zostawiając Sillę samą. Miała siedzieć grzecznie, co skrupulatnie robiła, ale przecież
za chwilę czekała ją podróż do Ameryki. Może nie zdążą, może odwołają pociąg i przełożą wyjazd do
jutra? „Gdybym miała jeszcze jeden dzień, mogłabym pogodzić się z Béatrice” – myślała, kręcąc loki
własnymi włosami, które otulały jej twarz słonecznym płótnem. Błękitnym spojrzeniem wędrowała po
suficie, przywdziewając różne grymasy twarzy, jakby rozgrzewała mięśnie przed wielkim
wystąpieniem.
– Chcesz coś do picia, młoda damo? – zapytała sekretarka, niepostrzeżenie, mimo swojej rażącej
postury i alarmujących włosów, zawisając nad Sillą, jak ciemne chmury. Kobieta nie dość, że była
gruba, to jeszcze jej zapach uderzał mieszanką sztucznych perfum i potu. Do tego posługiwała się tą
fałszywą uprzejmością, którą dziewczynka rozpoznawała z daleka. Znała tę postawę bardzo dobrze, bo
jej ostatnia opiekunka w ten sam sposób, uśmiechami i przesadną kulturą, próbowała zamaskować
nienawiść do swojej pracy.
– Nie, dziękuję – grzecznie odpowiedziała Silla, dokładnie tak jak była uczona. Od razu zaczęła
bawić się brzegiem własnego płaszcza, by pokazać masywnej kobiecie, że nawet zwykła tkanina jest
ciekawsza od rozmowy z nią. Sekretarka szybko zrozumiała aluzję i wróciła na swoje stanowisko za
biurkiem recepcji, zostawiając dziewczynkę na katorgę nudnej ciszy. Nadmiar energii i brak możliwości
jej rozładowania, pchały Sillę w stronę głupich pomysłów, które odpowiednio długo mielone w głowie,
zaczynały wydawać się całkiem rozsądnymi. Po chwili zmagań z własną pokorą, zdecydowała, że
nadszedł czas zemsty na sekretarce za brak szacunku do własnego wizerunku. – Proszę pani! –
zwróciła uwagę zajętej pracą sekretarki – a kiedy moja mama skończy rozmawiać?
– Nie wiem, kochanie. Trudno powiedzieć – odpowiedziała kobieta, prezentując wyuczony
uśmiech.
Silla wyczekała chwilę, dając jej szansę skupić się ponownie na pracy, i zawędrowała w podskokach
pod samą recepcję. Stanęła na palcach, by dosięgnąć wysokiego blatu. – Proszę pani, co pani robi? –
pytała ze słodką miną ciekawskiej dziewczynki, opierając brodę o krawędź stołu w kształcie
półksiężyca.
– Wypełniam jeden formularz.
– Ale co dokładnie pani robi?
– Wypełniam formularz pracowniczy, w którym muszę dokładnie wypisać swoje wszystkie
umiejętności – opowiadała sekretarka, z przyklejonym do twarzy, obowiązkowym uśmiechem.
– Proszę pani – Silla dalej ją męczyła, pochłaniając jak rozety wielkimi oczami sylwetkę kobiety. –
Ale co pani robi na co dzień?
– Jestem sekretarką.
– Ale ja pytałam co pani robi na co dzień, żeby schudnąć?
– Co, proszę?! – podniosła głos kobieta, w jednej chwili krusząc maskę uprzejmości. – Idź na
miejsce – rozkazała, powstrzymując z trudem wybuch gniewu. Pochyliła się groźnie nad blatem i
rzuciła piersią cień na wypełniany formularz, który Silla właśnie z uwagą oglądała.
– Chyba pani skłamała w polu wagi ciała – zauważyła dziewczynka, próbując wytknąć palcem błąd.
Stół był jednak nieco za wysoki, by mogła nad nim swobodnie przenieść rękę.
– Zamknij się już! – krzyknęła sekretarka, wypuszczając tłamszoną od lat nienawiść, jak huragan
nieświeżym oddechem rozwiewając długie, blond włosy Silli. Lżejsza o całą tę złość, dodała już
spokojnym głosem: – Przepraszam, usiądź proszę. Zaraz twoja mama wróci. – Gdy dziewczynka
potulnie i z uśmiechem odwróciła się, maszerując na swoje miejsce, cicho burknęła: – I zabierze cię ty
mały, wredny bachorze.
Silla usłyszała te słowa dzięki bio-mechanizmowi w uchu i potraktowała je jak fanfary na cześć
swojego zwycięstwa. Mogła kontynuować zabawę i doprowadzić kobietę do histerii, ale nie
uniknęłaby konsekwencji, dlatego uradowana łatwą wygraną, wróciła do zabawy bransoletką i
kopaniem powietrza. Lubiła tak drażnić ludzi i to wcale nie po to, by ich krzywdzić. Ćwiczyła w ten
sposób umiejętność manipulacji. Odkryła ją w sobie przypadkiem, gdy w szkole spostrzegła, że
otrzymywane oceny bardziej zależą od tego, jak się zachowuje, niż od samego zadania. Chwila na
krześle wystarczyła, by w jej głowie wyrosły następne, odważne i niezbyt mądre pomysły na zabawę.
Przez moment nawet miała ochotę przypuścić kolejny atak na sekretarkę, ale odpychająca masa i
wspomnienie nieprzyjemnego zapachu kobiety szybko ją zniechęciły.
Dziewczynka wstała i udając, że jest wyjątkowo zainteresowana listwą na ścianie, zaczęła iść w
stronę pokoju, gdzie jej mama i obcy mężczyzna rozmawiali już prawie piętnaście minut. Gdy była
blisko, odwróciła się, by sprawdzić czy sekretarka nic nie podejrzewa. Potem przyłożyła swoje
ulepszone uchu do drzwi i zaczęła nasłuchiwać dobiegających z wnętrza dźwięków. Mimo implantu,
trudno było Silli wychwycić wyraźne słowa, bo co chwilę z dworu dolatywały okropne hałasy
wiercenia lub stukania. Tupnięcia i złowieszcze piski nic jej nie pomagały, więc słyszała tylko
pojedyncze, poszarpane zdania.
– Lumen, zrozum, oni nie dadzą ci wyboru, nie masz go, w ogóle – mówił męski, przejęty głos. –
Albo polecisz z córką, albo... – tu dźwięk stukania zagłuszył jego słowa – ...za terrorystkę, bo z nim
współpracowałaś.
– Ale ja nie mogę (...) pracy na Ziemi. Tyle lat badań, walki (...) nie mogę – przekonywała Lumen.
– Posłuchaj – powiedział mężczyzna tak, że Silla aż wcisnęła ucho w drzwi. – Jeśli zostaniesz, to was
rozdzielą. On cię już nie potrzebuje, a dla Amerykanów... – dźwięki wiercenia – ... wiesz co teraz robią
z... – dźwięki wiercenia – ...do przysposobieniówki, albo może akademii, jak będzie... – dźwięki
wiercenia – ... z nią być.
Kolejna długa seria hałasów zagłuszyła całkowicie odbiór rozmowy. Silla dosłownie gotowała się w
środku, na głos wyzywając pracujących za oknem ludzi.
– Silla! Usiądź proszę. Mama na pewno zaraz wyjdzie – żądała tonem nauczycielki sekretarka.
– Nie – stanowczo odpowiedziała dziewczynka i kompletnie zignorowała dalsze słowa kobiety,
wprawiając ją w osłupienie. Chwila ciszy za oknem pozwoliła wychwycić kilka zdań.
– Aimeiz ma wszystko, czego... – mówił mężczyzna zagłuszany stukaniem. – Ten... – wiercenie –
...jest jak najbardziej możliwy. Teraz... – stukanie – ...jakieś pięć sześć miesięcy.
– To zabawne – powiedziała ze smutkiem w głosie Lumen. – Nagle wszyscy mnie ścigają za... –
stukanie – ...naprawdę wierzyłam, że robię coś... – wiercenie – ...Walkin mógł wykorzystać moją
pracę? Ufałam... – stukanie.
Mimo dzielących je grubych drzwi, Silla wychwyciła rozpacz w słowach matki i po raz pierwszy
poczuła, że ta rozmowa dotyczy też niej samej.
– Dla niej zrobię wszystko – powiedziała Lumen z siłą przebijającą łoskot młotów za oknem,
zamieniając kolana swej córki w watę. Dziewczynka zachwiała się i oderwała od drzwi ucho,
przerażona, że może usłyszeć coś, czego nie chce. Wróciła na miejsce i już cierpliwie czekała,
wpatrzona w pustą, przeciwległą ścianę korytarza, zajmując myśli nowym tematem. „Budynek musi
być albo bardzo stary, albo bardzo nowy, że nie ma w nim paneli na ścianach” – stwierdziła w swej
głowie i uspokoiła oddech, postanawiając w przypływie pozytywnej energii, że od tej chwili będzie już
grzeczna na zawsze. Ta złożona samej sobie obietnica dodała jej odwagi, a nawet pozwoliła się
rozchmurzyć.
Drzwi pokoju w końcu ustąpiły. Zanim jednak dziewczynka zdążyła wydać z siebie jakikolwiek
dźwięk, Lumen klęczała tuż przed nią, obejmując ją, jak nigdy wcześniej.
– Nie pozwolę im nas rozdzielić. Kocham cię – powiedziała jej matka.
Momentalnie oczy Silli zaszkliły się, zalewając policzki łzami, jakby świadomość realnego ryzyka
rozstania dotarła szybciej do jej serca, niż rozumu. Na chwilę stworzona intymna między nimi aura
runęła, skruszona szorstką, obcą ręką, która chwyciła Lumen za ramię i szarpała w górę. Jeszcze
pocałunek w czoło, jedno kojące spojrzenie i drogocenny uśmiech, a potem wszystko się zmieniło.
Świat przyspieszył, a Silla została porwana z prądem wydarzeń. Widziała sceny, jak na karuzeli,
oślepiana rozmytymi obrazami i odurzona powietrzem pełnym nieznanych zapachów. Najpierw długi
korytarz, odmierzany głośnymi krokami mężczyzny przed nią, a potem schody, których kolejne stopnie
zliczały niespokojne oddechy ukochanej matki. Następnie światło dnia i świeży jesienny wiatr,
szumem przeplatający się z jej własnym biciem serca. W końcu samochód, jakiego Silla nigdy
wcześniej nie widziała, pełny elektroniki i delikatnych materiałów. Usłyszała trzaśnięcie, drugie,
mocne, nerwowe, niszczące na chwilę zmysły. Siedziała wciśnięta między metal, a matkę. Czuła ciepło
jej ciała i energię przyspieszającego auta. Bała się. Trochę mniej po stronie mamy, ciut więcej przy
drzwiach, ale najbardziej przerażał ją ten obcy człowiek, starszy, na czarno ubrany, niby przyjaciel, ale
o zdradliwych gestach. Jego głos był nieprzyjemny, szorstki, a słowa szybkie i zlane w niejasną całość.
Wyglądając zza matczynej piersi, Silla widziała jedynie kolana i ręce mężczyzny, jak węże wijące się w
ukropie, kąsające na oślep z pięcioma językami każdy. Wstrząs, niewielki, nieważny. „Na pewno?” –
myślała i zaciskała coraz mocniej dłonie na płaszczu swej matki. Wtulona w nią, wtopiona, znikała w
jej wnętrzu, tworząc wspólną z nią całość. Lumen i Silla, jeden organizm, zsynchronizowane drżenie.
Poczuła szarpnięcie, dłonie, mama.
– Nie bój się. Wszystko będzie dobrze – zapewniał głos ciepły, jak Słońce na plaży. Spojrzenie oczu
niebieskich, dużych, schowanych za szkłem okularów — Silla zapamięta je na zawsze. – Musisz mnie
uważnie posłuchać – padły kolejne słowa, które jak na złość rozgoniły jej myśli i zabrały słuch. –
Posłuchaj mnie Silla. To ważne – znów słyszała swoje imię. Lubiła je, bo brzmiało jak piosenka,
radosna i o miłości. – Wkrótce ruszymy w podróż, tak jak miałyśmy zaplanowane. Nie bój się o nic.
Pojedziemy daleko, daleko stąd – słowa skapywały, jak krople wody z parapetu. Gubiła je w szumie
ogólnego deszczu, ale lubiła mżawki, ich wilgotny masaż na twarzy i pluskanie w kałużach. – Czeka nas
wielka przygoda. Zobaczysz, będziemy szczęśliwe i bezpieczne. Wszystko wkrótce zrozumiesz, ale na
razie, chciałabym żebyś była odważna i postępowała tak, jak ci powiem. To ważne, dobrze? – padło
jakieś pytanie, zawinięte ładnie głosem mamy w górę, ale jakie? Nie wiedziała.
– Dobrze – mechanicznie powtórzyła.
Naprawdę starała się słuchać, wyłuskiwać słowa, przetwarzać w głowie ich definicje, ale wszystko,
co do niej docierało, po chwili przepadało. Zdania, jak śpiew w obcym języku, przestały nieść
informację, wypełniając przestrzeń pojazdu melodią strachu i nadziei. – Bądź dzielna – usłyszała tytuł
kompozycji, zanim czerwona kurtyna opadła i rozbrzmiały okrzyki rozentuzjazmowanej publiki.
– Oznaczyli auto! – wydzierał się obcy mężczyzna, rozpoczynając lawinę zewsząd dobiegających
słów. Raz mówił on, raz kierowca pojazdu, a czasami do nerwowej rozmowy dołączała Lumen.
– Boję się – Silla cichutko jęknęła w gąszczu czarnych drzew, pobłyskujących poświatą
umierającego dnia. Zagubiona i osaczona echem wilczych warknięć, ratunku szukała w dotyku dłoni
matki. Próbowała ubłagać własne serce, by tak okropnie nie dudniło. Ktoś ją szarpał. To on, obcy
mężczyzna o żmijach zamiast rąk. – Bransoletka! – padło znajome jej słowo, które od teraz na zawsze
będzie kojarzyła z bolesnym rozcięciem nadgarstka. Krwawiła? Nie, ale i tak nieprzyjemnie piekło.
Błyskotka, jak ptak pofrunęła za okno, wolna i szczęśliwa, ach, jak jej zazdrościła. – Odwróć głowę –
usłyszała i jęknęła, gdy potylicą trafiła w szybę drzwi. Twarda. Na nic wszystko. Węże oplotły ją swymi
jęzorami, prowadzone na smyczach przez obrzydliwego ogra o czerwonej paszczy — ależ był ohydny. –
Silla, odwróć proszę głowę – znów usłyszała, tym razem z ust matki. Te same słowa, a jednak tak inne,
tak delikatne, jak biszkopt ciasta, tak słodkie, jak lody, tak, odwróciła. Zimny dotyk, dreszcze i płacz.
Chyba płakała, czy może nie? Wołała o pomoc, to na pewno, ale nikt nie słuchał, bo cichego łkania
nikt nigdy nie słucha. Znów zimno, węże pchały jej się do ucha, a potem diagnoza, jak u lekarza. Tę, o
dziwo, usłyszała wyraźnie. – Namierzyli jej implant i oznaczyli auto. – Zapadła cisza, okropna. Już
wolała krzyki. Teraz ryczała na cały głos, ale nie słyszała siebie, dlaczego? Dziwne, dyskusja, o niej?
Tak, o niej. Spokój, spokój, nie potrafiła.
– Nie zostawiaj mnie, proszę – zapłakała wprost do ucha swej matki. Jednak słowa nie miały już
żadnego znaczenia. Nie mogły zatrzymać czasu, nic zmienić. Jak w zapisanej opowieści, z góry
ustalonym scenariuszem musiały się rozstać. Drzwi ustąpiły i kolejna para obcych rąk szarpała ją. Choć
zaciskała pięści na płaszczu matki, to nie miała siły, by dłużej walczyć. Była tak straszliwie bezbronna i
słaba, jak listek płynący z prądem rwącej rzeki, szarpany wystającymi z wody skałami.
– Silla – przywołała jej dźwięczne imię Lumen, klęcząc przed dziewczynką na ruchliwej ulicy pod
betonowym sklepieniem tunelu. – Spotkamy się na statku już za parę chwil. Bądź dzielna i idź z tym
panem. Kocham cię – przyrzekała i choć nie mogła tego wiedzieć, to po raz ostatni rozświetliła jej
życie uśmiechem.
Znów szarpnięcie i Silla była w drodze, jak w nowym akcje sensacyjnego filmu. Szła teraz z jakimś
mężczyzną. Nie wiedziała dokąd, nie wiedziała po co. Nienawidziła go, jak tego drugiego ogra o
wężowych dłoniach. Złością darzyła też matkę za to, że ją zostawiła, porzuciła, oddała obcym, bo była
niegrzeczna, niemiła, nie warta jej czasu? Maszerowała, bo takie dostała polecenie, bo nogi same z
przyzwyczajenia pracowały, bo cóż mogła zrobić. Trzymana za rękę, wpatrzona w podłogę, czuła jego
owłosioną, wielką dłoń, spoconą i zaciśniętą zbyt mocno. Wyszli na jakiś korytarz, biały i pełen ludzi,
którzy poruszali się w dwóch kierunkach. Silla miała wrażenie, że tylko ona idzie pod prąd. Mężczyzna
skręcił, ona za nim, po raz kolejny szarpnięta. Zaczął mówić.
– Zaraz wejdziemy do pewnego pokoju, gdzie jeden pan wyłączy twój implant. To ważne, żebyś
pozwoliła mu działać. Nie będzie boleć. Potem pojedziemy do portu, gdzie spotkasz swoją matkę i
razem... – przerwał, stając w miejscu, jakby nagle zmienił zdanie.
Silla zatrzymała się krok dalej, wciąż trzymana silnym uściskiem mężczyzny, który z wielkim
zaskoczeniem patrzył na coś w oddali. Próbowała dostrzec to, co go tak interesowało, a gdy
wędrowała wzrokiem po korytarzu, upadł. Teraz to ona ściskała mocno jego dłoń. – Proszę pana? –
pytała, potrząsając jak na powitanie luźną rękę leżącego na ziemi człowieka. Bez efektu.
– Silla, chodź ze mną, proszę – powiedział wysoki mężczyzna, kolejny mężczyzna w ładnym,
czarnym mundurze. Już dziś taki widziała. Był szczupły i jak drzewo wysoki. – Jestem sierżant Stanston.
Miło mi cię poznać – przedstawił się, oślepiając ją bielszym od ścian uśmiechem. Wyciągnął w jej
stronę otwartą dłoń. – Puść go, proszę. Ten mężczyzna już nie żyje – dodał i cierpliwie czekał na
reakcję dziewczynki.
Silla zmierzyła wzrokiem leżącego właściciela trzymanej przez nią ręki, potem spojrzała na
sierżanta i znów na martwego człowieka. Rozluźniła w końcu uścisk, a obumarła kończyna opadła
bezwolnie na podłogę. Teraz ściskała dłoń Stanstona, ciepłą, żywą, delikatną, gładką i wreszcie
poczuła, że nie jest już szarpana.
– Chodź ze mną, młoda damo – oficer powiedział i poprowadził ją dalej, jak gdyby cel jej podróży
się w ogóle nie zmienił.
Silla nie protestowała, nie walczyła, nie próbowała nawet zrozumieć, tylko szła tam, gdzie
wskazywał mężczyzny, bez słów, bez burzliwych emocji. Opanował ją obcy, ale przyjemny spokój.
Umysł miała świeży, jak po burzy, a zmysły wyostrzone. Już bez strachu uważnie słuchała.
– To, co się teraz stanie, zależy tylko od ciebie – opowiadał Stanston. – Trafisz albo do hali, albo do
akademii. Będziesz zwykłym robotnikiem, albo przywódcą. Najbliższe dni okażą się najważniejszymi w
twoim życiu i jeśli dobrze wybierzesz, poprowadzisz ludzi do nowego świata, kiedy ja i twoja matka
będziemy już tylko wspomnieniem. To w młodych, takich jak ty, kryje się nadzieja i cała szansa na
przetrwanie ludzkości. Pamiętaj o tym, a teraz chodźmy, bo na pewno jesteś zmęczona tą całą
szarpaniną.
Błękitna Rewolucja
(historia nr 01.03 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Raport wstępny w sprawie zamieszek w Kalisto w dniach 01-05 lipca 2126 roku przygotowany na zlecenie
Międzynarodowej Rady Restrukturyzacji Gospodarczej. Dokument stanowi zarys sytuacyjny wydarzeń
przedstawionych z mojej perspektywy — aktywnego dowódcy sił DARPA w rejonie zachodnim. Relacja może być
niepełna i podlegać późniejszym zmianom wraz z pojawianiem się kolejnych faktów dotyczących sprawy.
Wprowadzenie
Kalisto stanowi centrum wzmożonej aktywności grup terrorystycznych w Europie, dlatego w ciągu ostatnich
3 miesięcy kilkukrotnie podniesiono w nim stopień zagrożenia atakami. To wiązało się z pogorszeniem nastrojów
miejscowej ludności, o czym lokalne władze były regularnie informowane. Jednak brak reakcji i środków
zaradczych prowadził do zaogniania się sytuacji, której punktem kulminacyjnym były wydarzenia z pierwszych
dni lipca. W międzyczasie siły DARPA stacjonujące w pobliżu miasta były kilkakrotnie wykorzystywane do
wprowadzania porządku, mimo że nigdy nie zostały do tego przygotowane, ani odpowiednio wyposażone.
Problem ten był zgłaszany przez oficerów w łańcuchu dowodzenia wielokrotnie. Nie spotkał się on jednak z
reakcją wyższego dowództwa.
30 czerwca
Wieczorem 30 czerwca w dzielnicy Maserat zebrała się większa grupa osób protestujących przeciwko
reformom szkolnictwa wprowadzanym kilka dni wcześniej przez Zgromadzenie Narodowe. Ich agresywne
zachowanie, niewątpliwie napędzane upojeniem alkoholowym, zakłócało porządek w godzinach wieczornych.
Na miejsce wezwana została policja, a siły DARPA zostały postawione w stan gotowości, gdyż istniały
podejrzenia, że działania te miały na celu zainicjować poważniejsze wrogie akty. Lokalne służby zdołały jednak
szybko rozwiązać sytuację. Za zakłócanie porządku i agresywną postawę wobec stróżów prawa aresztowano 21
osób, w tym aż 12 osób w wieku powyżej 18 lat. Osoby te zostały oskarżone o niszczenie mienia (zarówno
prywatnego, jak i państwowego) i przewiezione do aresztu o zwiększonym nadzorze przy ulicy Caspera.
Znajdowała się tam specjalna jednostka taktyczna DARPA sprowadzona na miejsce, by nadzorować
przesłuchania zatrzymanych. Wciąż istniało zagrożenie, że w sytuację mogą zaangażować się grupy
terrorystyczne, których aktywność w okolicy w ostatnim okresie znacząco wzrosła. Informacja o miejscu
przesłuchań szybko wyciekła powodując, że pod bramą aresztu zaczęli gromadzić się ludzie. Wśród nich
jednostka specjalna zaobserwowała prowokatorów, którzy agresywną postawą próbowali zmusić żołnierzy do
podjęcia działań. Tych udało się jednak przez noc uniknąć, szczelnie odgradzając budynek od protestujących.
1 lipca
Następnego dnia rano pod aresztem policji zebrała się jeszcze większa liczba agresywnie nastawionych
mieszkańców z żądaniem wypuszczenia aresztowanych. Prośby o spokój nie przyniosły skutków, a rozjuszona
grupa zaatakowała bramę wejściową wykorzystując przyniesione ze sobą uzbrojenie (w tym kilka później
zabezpieczonych pistoletów i noży). Siły taktyczne DARPA zostały wycofane do wnętrza otoczonego budynku, by
nie prowokować rozjuszonych ludzi. Próba przeczekania sytuacji nie odniosła skutku, gdyż protestujący przedarli
się przez bramę i ruszyli w stronę budynku. Policja została zmuszona do użycia broni obezwładniającej. Tu dalszy
bieg wydarzeń jest niejasny. Z relacji świadków znane mi są dwie wersje. W pierwszej protestujący oddali strzały
w stronę kordonu policji ze staroświeckiej broni palnej, na co w odpowiedzi funkcjonariusze odpowiedzieli
użyciem własnej broni ostrej. W drugiej wersji rozjuszona grupa porwała dwójkę policjantów, których życie było
zagrożone, na co ich towarzysze zareagowali użyciem broni ostrej. W wyniku tych walk zginęło 5 osób, a 20
zostało rannych. Dwóch policjantów wymagało natychmiastowej opieki medycznej. Rzeczywisty przebieg
wydarzeń jest w tym momencie nie do odtworzenia z uwagi na niedziałający w tym czasie system nadzoru
miasta i stopień zniszczeń spowodowanych dalszymi walkami.
O godzinie 12.00 na Placu Nihama Santego zaczęli zbierać się protestujący, a ich liczba bardzo szybko rosła. Z
raportów moich żołnierzy, którzy obserwowali wydarzenia, wynika, że protestujący byli wyjątkowo dobrze
przygotowani. To sugeruje odgórne planowanie i istnienie struktur dowódczych. W ciągu 3 godzin na placu było
już według różnych szacunków od 20 do 40 tysięcy ludzi, a protest przerodził się w zamieszki skierowane
przeciwko organizacji Zgromadzenia Narodowego. Cel protestujących był bardzo wyraźny, a działania
skoordynowane, co dalej implikuje udział zorganizowanych komórek terrorystycznych. Zaatakowane zostały
budynki ambasady amerykańskiej, forum oraz parlament Zgromadzenia Narodowego, a także budynki
administracyjne władz w całym mieście. Sytuacja była na tyle poważna, że kapitan policji miasta Kalisto, Grin
Farlestain, zdecydował się przekazać swoje zadanie jednostkom DARPA, którymi tymczasowo dowodziłem ja.
O godzinie 19.00 na placu znajdowało się już około 100.000 ludzi, co potwierdziły odczyty drona
szpiegującego wykorzystanego do nadzoru zamieszek. Dokładniejsza analiza z wykorzystaniem wojskowego
sprzętu wykazała, że na miejscu działały grupy młodocianych przestępców, uzbrojonych w amatorskie ładunki
wybuchowe. Na placu znajdowali się też zauważeni wcześniej prowokatorzy, których celem było podjudzanie
negatywnych nastrojów. Trwają obecnie próby analizy wykonanych na miejscu zdjęć w celu rozpoznania tych
osób i ostatecznego potwierdzenia tezy o terrorystycznym podłożu zamieszek. Analiza wykazała nam także, że
ponad 40% protestujących było w wieku 10-18 lat. Wmieszani w tłum mieli prawdopodobnie osłaniać
prowokatorów i tym samym uniemożliwić siłom zbrojnym wyłapanie rebeliantów i rozwiązanie sytuacji bez
użycia siły. Niestety, próby zatrzymywania najagresywniejszych osobników kończyły się potrzebą użycia narzędzi
kontroli tłumu. W tak trudnej sytuacji siły DARPA, pod moim dowództwem, użyły legalnych środków do
rozpraszania zamieszek: gazu, ultradźwięków, armatek wodnych i żelowych, środków klejących i innych
posiadanych. Do końca dnia udało się rozproszyć główne zgrupowanie protestujących na placu Santego. By
zapobiec kolejnym próbom przejęcia centrum przez protestujących, zdecydowałem się wykorzystać ciężki
sprzęt, w tym pojazdy opancerzone, mobilne stacje pancerne, zbrojone maszyny operacyjne i czołgi. Środki te
miały służyć jako narzędzie odstraszające. Przez noc zamieszki ucichły, a specjalnie wyznaczonym jednostkom
DARPA udało się odeprzeć agresywne ataki na główne budynki administracyjne ZN.
2 lipca
Następnego dnia zamieszki wróciły do miasta i były dużo bardziej agresywne. Protestujący posiadali
uzbrojenie proste oraz wybuchowe, a wśród nich pojawiły się zidentyfikowane grupy organizacji terrorystycznej
„Odwróceni”. W obliczu rosnącego ryzyka przerodzenia się protestów w rebelię, skupiłem wojska w kluczowych
punktach miasta. W trakcie relokacji grup taktycznych, jedna z nich została otoczona i odcięta w siedzibie
komisji gospodarczej przy ulicy Vagira. Żołnierzom udzieliłem pozwolenia użycia broni ostrej w sytuacji
zagrożenia życia. Z relacji członków tej grupy specjalnej wynika, że terroryści przynależący do organizacji
„Odwróconych” przeprowadzili szturm na budynek i zaminowali go. W wyniku walk żołnierze zdołali
wyeliminować 5 terrorystów nie ponosząc strat własnych. Walki z użyciem ostrej broni przeniosły się na ulice
miasta, gdzie „Odwróceni”, przy wsparciu cywili, przygotowywali liczne przyczółki i barykady. Do godziny 16.00
w wyniku poważnych potyczek i ryzyka poniesienie znacznych strat, zdecydowałem się wycofać jednostki z
mniej istotnych punktów miasta. Rebelianci zajęli centrum, Ogrody 12 lipca i znaczną część struktur
administracyjnych. Prawdopodobnie już tego dnia całą rebelią dowodził Donovan Kastrimo — lider
„Odwróconych”. Tak szybki przyrost sił zbrojnych tej organizacji i ich taktyczna świadomość na polu walki
sugerują, że wydarzenie było przez nich reżyserowane od samego początku.
3 lipca
W mieście trwają regularne walki, a liczba zwolenników i rebeliantów „Odwróconych” znacznie wzrasta.
Sytuacja wymagała więc użycia bardziej stanowczych środków. Dlatego za potwierdzeniem Sekretarza ZN,
obecnego w oblężonym budynku forum, wydałem rozkaz użycia militarnych rozwiązań na wyposażeniu DARPA.
Pozwolę sobie tu zaznaczyć, że moja jednostka taktyczna przynależna do DARPA nigdy nie posiadała ani
przeszkolenia w kontroli tłumów, ani też wyposażenia przeznaczonego do tego celu. Żołnierze tej grupy zostali
zwerbowani z dawnych jednostek specjalnych sił taktycznych wojsk amerykańskich i europejskich, a więc ich
przygotowanie obejmowało działania wojenne w terenach zamieszkałych, a nie kontrolę tłumu. Jako dowódca
całej operacji byłem świadomy, że wśród rebeliantów znajdują się cywile, zwykli protestujący i osoby postronne.
Pod wpływem nacisków ze strony rządowej, a także mając utrudnioną komunikację z naczelnym dowództwem i
obserwując lawinowo postępujący upadek miasta, zdecydowałem się oznaczyć Kalisto terenem działań
zbrojnych, a walczących w rebelii uznać za wrogów Zjednoczonych Narodów. Na mój rozkaz jednostki DARPA
zaczęły oczyszczać miasto. Jeszcze tego dnia pod kontrolę moich sił wróciło centrum, dzielnice Alezyjska i
Katalana oraz kilka innych ważnych punktów, a główne budynki ZN, w tym forum, zostały zabezpieczone.
4 lipca
Po dotarciu wezwanych przeze mnie posiłków, Kalisto zostało oblężone i odcięte. Nikt nie mógł opuścić
miasta, ani do niego się dostać. Jeszcze przed południem sprowadzona na miejsce 6 Dywizja Wojsk Lądowych
stoczyła bitwę z głównym zgrupowaniem terrorystów na terenie ogrodów Pamparina, która rozlała się na
okoliczne dzielnice. W walkach została użyta broń masowego rażenia, głównie organiczna, by uniknąć zniszczeń
strukturalnych. Terroryści jednak mieli na wyposażeniu liczne wyrzutnie rakiet, pociski burzące i bomby zapalne,
tak więc wiele budynków zostało zniszczonych lub uszkodzonych. Przez cały dzień dowodzone przeze mnie siły
odzyskiwały kontrolę nad miastem i wypchnęły rebeliantów z Centrum. Po godzinie 21.00 walki toczyły się już
tylko w mało istotnych taktycznie dzielnicach na obrzeżach miasta, głównie na Malakowie i Kosanie.
5 lipca
Rankiem 5 lipca zostały zniszczone ostatnie wrogie stanowiska ogniowe, a do godziny 15.00 miasto było
opanowane. Zatrzymaliśmy 334 rebeliantów, którzy obecnie są przetrzymywani w tajnym ośrodku sił DARPA,
którego w tym raporcie nie mogę zidentyfikować. W walkach straciłem 25 żołnierzy, a około 110 zostało
rannych. Dokładnie wyliczenia nie są jeszcze znane, ale szacuję, że w wyniku walk zginęło co najmniej 500
terrorystów, a śmierć poniosła znaczna liczba cywilów. W dużej mierze za tak wysokie liczby odpowiada użyta
przez rebeliantów broń, która w terenie zabudowanym i zamieszkałym dokonywała ogromnych zniszczeń.
Obecnie, 6 lipca, w Kalisto prowadzona jest akcja ratownicza oraz działania militarne mające na celu
wychwycenie wszystkich ukrywających się w mieście terrorystów. Stan odcięcia Kalisto nadal jest w efekcie.
Podsumowanie
Poproszono mnie, bym umieścił w raporcie własną opinię na temat przyczyn tej rewolty, co trudno jest mi
zrobić z uwagi na wciąż wiele niejasnych aspektów wydarzeń z ostatnich dni. Nie jestem w stanie ani
potwierdzić, ani zaprzeczyć teorii, że cała rebelia była dokładnie zaplanowana i przeprowadzona przez rosnącą w
siłę organizację „Odwróconych”, ale w moim odczuciu taka właśnie jest prawda.
Gen. dyw. Fiodor Lybnitz, dowódca sił DARPA, dnia 6.07.2126.
Zamach
(historia nr 01.04 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Góra Le Mans była niegdyś atrakcją turystyczna w centralnej Europie, pełną ośrodków hotelarskich
i tras wycieczkowych. Kilkanaście lat temu porośnięta drzewami i krzewami, teraz straszyła martwymi
połaciami jałowego gruntu. To efekt słonecznej radiacji, która po 2112 roku systematycznie niszczyła
środowisko skuteczniej i szybciej, niż ludzka cywilizacja wcześniej. Sztucznie podtrzymywana
roślinność bujnie kwitła tylko w okolicznych rezydencjach dygnitarzy, kontrastując ze szkieletami
drzew i dogorywającymi krzewami. Ta odmierzana płotami wojna trwała na całej planecie i wszędzie
tak samo ofiarą padała natura.
Oprócz politycznych dygnitarzy i wysokich stopniem wojskowych, przyganianych wspomnieniem
świetności ich letnich kurortów, nikt już nie odwiedzał tych rejonów. Zamknięci w halach pracownicy
nie myśleli o urlopach, wycieczkach i turystyce — Wielki Plan dawno wpisał je na listę rzeczy
utraconych. U podnóża góry, w dawno zapomnianych wioskach, wciąż jednak egzystowali
pozostawieni sobie ludzie, głównie starsi. Nikt już o nich nie pamiętał, bo niedołężność w świetle
zmian była równoznaczna z bezużytecznością.
Na tym wrogim człowiekowi pustkowiu, wypełnionym przerażającą ciszą i ponurą aurą porzucenia,
straszył zasypany śmieciami parking. Jeszcze kilkanaście lat temu służył tym, którzy marzyli o zdobyciu
wierzchołka Le Mans, ale nie mieli ochoty zaczynać od zera. Położony na wysokości jednej czwartej
góry, mógł pomieścić trzysta aut, ale dziś miejsce zajmował na nim tylko jeden pojazd: stara,
pordzewiała, od lat nieużywana furgonetka z gumowymi oponami i klasycznym, spalinowym
silnikiem. Odkopana ze złomowiska i częściowo odremontowana, teraz służyła organizacji
Odwróconych. W jej środku dwóch mężczyzn skupiało wzrok na rozpadającej się desce rozdzielczej,
gdzie zamontowany ekran wyświetlał obraz majestatycznego budynku jednej z rezydencji. Wewnątrz
auto wyglądało jeszcze gorzej niż na zewnątrz. Fotele były poobdzierane z materiału i pokryte grubą
warstwą brudu, a w podłodze prześwitywały dziury wyżarte rdzą. Wszędzie wystawały kable i rogi na
wpół wyrwanych elementów, których przeznaczenia nikt już nie pamiętał. To jednak nie przeszkadzało
mężczyznom. Oboje w kompletnej ciszy obserwowali interesujący ich budynek na ekranie krzywo
ustawionego monitora. Byli znudzeni, ale skoncentrowani, a regularne spojrzenia na prawie statyczny
obraz zdradzały, że cicha rezydencja wkrótce stanie w centrum wydarzeń.
– Cel się jeszcze nie pojawił – zgłaszał przez ukryty w uchu komunikator starszy z dwojga mężczyzn.
– Kastrimo się niecierpliwi? – zapytał chłopak zajmujący miejsce pasażera, próbując poprawić
przekrzywiony ekran, który jak na złość cały czas wracał do wcześniejszej pozycji. Mocująca go taśma
była po prostu za słaba.
– Niecierpliwi się, bo to ważna misja – odpowiedział mężczyzna za kierownicą.
– Musi mu bardzo zależeć na śmierci tego gościa – stwierdził Helin i zawisł na desce rozdzielczej,
która pod jego ciężarem zajęczała nieprzyjemnie dla ucha. Miał dwadzieścia dwa lata i dopiero co
dołączył do Odwróconych, a to była jego pierwsza prawdziwa misja. Już nią znudzony, wiercił się w
aucie, denerwując swojego dowódcę.
– Tobie też powinno – odparł Kelvin, starszy o siedem lat weteran organizacji.
– Co on właściwie wam zrobił? Przecież to nie on strzelał.
– Ale to on wydał rozkaz, by strzelać do bezbronnych ludzi.
– I za to chcemy go załatwić?
– To mało? – zapytał Kelvin, nie po raz pierwszy spoglądając z niechęcią na świeżego rekruta
Odwróconych. – Co byś jeszcze chciał?
– Nie wiem. Nie było mnie wtedy w mieście – stwierdził Helin, prostując plecy z grymasem bólu na
twarzy. – Do tego krążą różne plotki i nikt nie chce o tym gadać, wiesz sam – dodał i uciekł wzrokiem
za okno, gdzie zbocza pokryte były czarnymi plamami zgnilizny. – To trochę jak z rokiem, o którym nikt
nie mówi.
– Właśnie dlatego nikt o nim nie mówi – zbył rozmowę Kelvin. – Status? – zapytał przez
komunikator snajpera.
– Cisza – odpowiedział im zachrypnięty, niski głos.
– Jak działko?
– Gotowe, choć warto by je przetestować.
– Panel pokazuje jakieś problemy? – zapytał Kelvin, wyglądając przez okno w stronę pozycji
strzelca, którego i tak nie mógł zobaczyć, bo znajdował się dwieście metrów dalej, na skalnej półce
poniżej krawędzi skarpy.
– Nie, ale będziemy mieli tylko jeden strzał, a nikt jeszcze tej broni nie używał. Musimy mieć
pewność, że zadziała.
– Jak chciałbyś to przetestować? Broń działa tylko na ludzi – pytał Kelvin, czując że propozycja mu
się nie spodoba.
– Dziewięćdziesiąt stopni w prawo widzę jakiś dom – zgłosił snajper, a zamontowany w aucie ekran
wyświetlił mały, biały i w połowie rozsypany budynek. W fotelu na jego werandzie siedział starszy
człowiek od pasa w dół przykryty kocem.
– Chcesz strzelać do niewinnych ludzi? – wtrącił się Helin.
– Nie miałem na myśli człowieka – wyjaśniał strzelec, podirytowany zbędną dyskusją – tylko psa
obok. Jeśli mam wykonać zadanie, muszę mieć pewność, że broń działa – wyjaśniał.
Kelvin podniósł rękę, hamując odpowiedź Helina. – Nie ma zgody – przekazał snajperowi. – To
tylko zwróciłoby na nas uwagę, a generał może nie pojawić się jeszcze parę godzin. Poza tym jeśli
trafilibyśmy na losowe pole detekcyjne, to od razu by nas namierzyli – podsumował, dając wszystkim
do zrozumienia, że to rozkaz. Był jednym z dwunastu dowódców w armii Odwróconych i bliskim
towarzyszem Kastrimo, więc władzę miał niemal bezwzględną.
– Jak chcesz – odparł snajper i zamilkł.
W furgonetce również zapadła cisza, a mężczyźni wrócili do rutyny spoglądania na przemian w
monitor i za okno. Na ekranie dominowała soczysta zieleń przyciętej trawy przed budynkiem, a na
zewnątrz post-apokaliptyczny obraz dogorywającej natury. Bezczynność wyraźnie nudziła Helina,
zafascynowanego starym, niedziałającym radiem. – Patrz jaka technologia, jeszcze z pokrętłami –
stwierdził, kręcąc wielkimi gałkami i próbując zainteresować Kelvina fascynującym odkryciem. – Nie
mogliśmy wziąć nowszego auta z wbudowanym hologramem, żeby chociaż pograć w jakieś gry? –
pytał, coraz bardziej rozbawiony i nieświadomy tego, że swoim zachowaniem zaczyna irytować lidera.
– Nikt ci nie powiedział, że wszystkie nowe auta można łatwo namierzyć? – zapytał Kelvin,
spoglądając groźnie na pasażera.
– Wiem. Tak tylko sobie żartuję – wyjaśnił Helin i na chwilę zamilkł. – Nigdy nie miałem auta. Nie
umiem jeździć i nawet nie wiem do czego to służy – powiedział po chwili, popychając drążek skrzyni
biegów. – Śmieszna gałka. Wygląda jak stojak na kapelusze – wymyślał, by rozchmurzyć atmosferę i
zbudować jakąkolwiek konwersację. Niestety wszystkie jego starania rozbijały się na ścianie
obojętności Kelvina, więc westchnął w akcie ostatecznej kapitulacji i znów wygiął obolałe siedzeniem
plecy w łuk.
Oboje byli ubrani w ciemnozielone, skórzane kurtki pełne kieszeni, oraz luźne moro spodnie, jakie
nosili wszyscy Odwróceni. Nie mieli żadnej wszytej w ubiór elektroniki z obawy, że tę można łatwo
namierzyć i wykorzystać przeciwko nim. Choć różnili się wiekiem, to łączyły ich krótkie i niedokładnie
ścięte, ciemne włosy oraz twarze pokryte naturalnym, kilkudniowym zarostem. Mimo to, Kelvin budził
większy respekt i nie dlatego, że tuż pod jego okiem błyszczała biała blizna w kształcie gwiazdy. Od lat
walczył z siłami DARPA, a bitewne doświadczenie, jak szlachetna rdza, pokrywało mu strudzeniem
skórę, emanując autorytetem i egzekwując szacunek. Helin był niedojrzały, wciąż delikatny, zaczesany
bardziej do tyłu i obok Kelvina wyglądał jak młodsza jego wersja. Różnił się jednak zachowaniem. Nie
potrafił usiedzieć na miejscu, zostawić wyposażenia pojazdu w spokoju i wciąż szukał tematów do
poruszenia. – Słyszałeś? – zaczął, podżegany nieznośną dla niego ciszą. – MRRG wciska wszystkim kit,
że wywozimy ludzi w kosmos – próbował żartować. – Podobno mamy jakąś tajną, pozaziemską bazę.
To prawda?
– Nie. To bzdury.
– Wiesz, rozmawiałem z jednym z Odwróconych. Taki śmieszny gość, nie pamiętam imienia, bo w
sumie co chwilę każą mi gadać z kimś innym i ciężko spamiętać wszystkich. Myślisz, że celowo tak
robią? – zapytał Helin i powrócił do opowieści, nie widząc reakcji towarzysza. – W każdym razie, on mi
mówił, że ci kretyni w rządzie poważnie boją się, że ewakuujemy ludzi w kosmos i szkolimy tam
terrorystów.
– Bzdury.
– Też tak myślę. Po co uciekać z planety, żeby szkolić terrorystów. Możemy to całkiem dobrze robić
na Ziemi, prawda? – szukał aprobaty Helin, ale wciąż jej nie znajdował, natrafiając tylko na poniżającą
obojętność swojego lidera. Ustąpił i zamilkł, szukając kolejnej rozrywki dla niespokojnych rąk.
– Coś podjeżdża – zgłosił snajper, głosem jak budzikiem wyrywając Kelvina z letargu.
– Nie strzelaj dopóki nie potwierdzisz celu – rozkazał lider i pochylił się nad ekranem, próbując
prześwietlić wzrokiem czarne szyby limuzyny krążącej po parkingu przed budynkiem. Pojazd jak sęp
zataczał z wolna równe kręgi, szukając miejsca, by się zatrzymać.
– Co oni robią? – zapytał Helin.
– Pewnie czekają na koniec skanowania – stwierdził snajper. – Niepotrzebnie, bo i tak nas nie
wykryją – dodał głosem tak obojętnym, że budzącym grozę.
– Zaraz wysiądą – powiedział Kelvin i wstrzymał oddech, samą siłą spojrzenia zatrzymując auto w
miejscu. Ze środka wyłoniła się ubrana na galowo para, prowadząc żywą i radosną rozmowę. – To nie
on – oznajmił, rozczarowany.
– To nie on – potwierdził snajper.
– Możemy go zidentyfikować? – zapytał Helin tonem ucznia, który szuka uznania swojego
nauczyciela.
– Nie będę ryzykował połączenia z siecią – odparł Kelvin. – Poza tym nie ma znaczenia kto to.
Ważne, że goście zaczynają się zjeżdżać.
– Skąd wiesz? – odważnie dopytywał Helin.
– Co wiem?
– Że to goście.
– Chłopie, mam oczy, to widzę, tak? – mówił zdenerwowany Kelvin. – Są odświętnie ubrani i witają
się w drzwiach. Pewnie szykują jakąś imprezę, czy coś – dodał i uciekł rozdrażnionym spojrzeniem za
okno.
– Ok, ok. Nie musisz się tak irytować. Tak tylko pytam – łagodził sytuację Helin. – To moja pierwsza
misja i chcę się jak najwięcej nauczyć, ale spoko, będę siedział cicho. Z tym, że on może jeszcze długo
nie przyjechać, a dookoła syf, że żal patrzeć, więc możemy siedzieć cicho, albo...
– Kurwa – Kelvin wtrącił mu w połowie zdania. – Gdybyś chociaż pytał o jakieś normalne rzeczy.
– No to właśnie chciałem zapytać.
– O co?
– O Demastosa – powiedział Helin i trafił na zdziwione spojrzenie lidera. – Słyszałem, że po
Błękitnej zniknął, bo się wkurzył. Wiesz gdzie jest?
– Nie mam pojęcia.
– Myślisz, że się złamał?
– Myślę, że zasługuje na nasz szacunek – pouczał chłopaka Kelvin.
– Nigdy go nie spotkałem.
– Ja też nie.
– Wiesz coś o nim więcej? – Helin dopytywał z nadzieją, że uda mu się wyciągnąć od swojego
lidera choć jedno dłuższe zdanie.
– To on stworzył Odwróconych i zbudował fundamenty dla naszego ruchu oporu. Jego blog obudził
ducha walki w ludziach i dzięki niemu teraz tu jesteśmy. W ogóle czytałeś jego blog?
– Fragmenty – powiedział chłopak, w oczywisty sposób kłamiąc.
– To przeczytaj całość – stwierdził Kelvin i pogroził mu spojrzeniem. – To on wyznaczył nam cel, a
jego słowa mobilizują ludzi do działania. Bez Demastosa bylibyśmy bandą obdartusów bawiących się
w wojenkę. Gdyby nie jego odkrycia, ludzie dalej wierzyliby w kłamstwa ZN.
– Nie wiedziałem. Ty, a jakie tajemnice odkrył?
– Jakie? – odpowiedział pytaniem Kelvin, wzdychając tak, by było oczywiste, że z trudem akceptuje
obecność chłopaka na misji. – Tajny projekt inwigilacji władz amerykańskich – zdradził, szukając
piękna w powalonym obok auta pniu martwego drzewa, które kiedyś bujną zielenią swojej korony
dawało turystom schronienie przed rozgrzanym Słońcem.
– No nie gadaj – żartował Helin, trafiając na nietkniętą humorem twarz Kelvina.
– Słyszałeś o Eye Mirage?
– Nie.
– To się ciesz, że nie mieszkasz w Ameryce. Podobno połowę społeczeństwa podpięli pod ten
system. Nie pytaj jak działa, bo nie wiem, ale podobno dzięki niemu władze widzą wszystko to, co
widzą obywatele.
– Jak? – zapytał głupkowato Helin.
– Kurwa, no jak, oczami, a jak inaczej? – drwił z niego Kelvin, uderzając dłońmi w kierownicę. –
Demastos tylko musnął ten temat w serwerach Amerykanów, a ci o mało go nie wypalili specjalnie
przygotowanym wirusem.
– Kurde, nieźle. Nie dziwie się, że uciekał.
– Poza tym odkrył też, że Niham Sante żyje.
– Kto? – zapytał chłopak, zupełnie nie przejmując się swoją niewiedzą.
– Niham Sante. To on wymyślił cały Wielki Plan i budowę floty. Nie znasz gościa?
– To ten, co zginął dawno temu?
– Nie zginął, tylko wyleciał w kosmos – rugał go Kelvin, jak ucznia przy tablicy.
– Poważnie? – nie dowierzał Helin, kiwając głową z nadmiaru szokujących informacji. – Czyli jednak
jest jakaś tajna baza kosmiczna?
– Podobno jest i Niham Sante się na niej znajduje.
– Mówiłeś, że to bzdury.
– Mówiłem, że nasza tajna baza w kosmosie to bzdury – prostował Kelvin, pulsując ze złości jak
Słońce.
– Ok. Rozumiem już – powiedział chłopak i przeczesał dłonią włosy, biorąc głęboki wdech. – Kurde,
ile tajemnic. Ten gość musiał mieć jaja ze stali, żeby tak podskakiwać ZN i DARPA. Prawdziwy bohater z
niego, nie? Jak ten no, czekaj, czytałem ostatnio taki komiks... – szukał nazwy, pstrykając palcami nad
uchem lidera.
– To ty umiesz czytać? – zapytał Kelvin i po raz pierwszy zabłysł przed nim zębami.
– No pewnie. Trochę umiem, bo podstaw uczyli w przysposobieniówce – Helin chwalił się
wykształceniem. – Czekaj, czekaj, to był ten, no... – walczył z pamięcią, wyciągając z niej wszystkie
możliwe skojarzenia, by tylko odzyskać tytuł komiksu. – Tam coś było z Ameryką. Już wiem! To był
Kapitan Ameryka. Śmieszny gość w gaciach i z taką mocną tarczą. Czytałeś?
– Nie czytam bajek.
– Ale to nie bajka, to komiks. Tylko nie rozumiem dlaczego nie dali mu żadnej broni i tylko z tą
tarczą biega, jak jakiś głupi. Mogliby mu dać jakiś miecz do tego, albo coś, bo wszyscy tam mają jakąś
broń.
– Właśnie dlatego on jej nie ma – powiedział Kelvin, przyciągając uwagę chłopaka, jak miód
przyciągał niegdyś pszczoły. – Dali mu tylko tarczę, bo to propaganda amerykańska. Chcieli pokazać, że
on się tylko broni i nie atakuje, a jeśli już, to tarczą, czyli w samoobronie, rozumiesz? Dlatego
nazywają go kapitan Ameryka, dlatego tylko on ma tarczę i dlatego, jak Amerykanie wjechali do Olten
z siłami specjalnymi w 2073 roku, to tłumaczyli się, że tylko bronili światowej sprawiedliwości, czy
jakoś tak.
– Kurde...
– Poza tym – kontynuował z satysfakcją lider – Kapitan Ameryka został rozerwany na kawałki. Teraz
jest dworskim błaznem ze złamanym sercem.
– Błaznem?
– Nieważne, to tylko taki żart. Nie zrozumiesz – Kelvin drwił z chłopaka z satysfakcją starszego
brata.
– Sześć minut do następnego planowanego skanu – zgłosił snajper, likwidując chłodnym raportem
luźną atmosferę w pojeździe.
– Rozumiem. Za chwilę przechodzimy w tryb uśpienia – odpowiedział mu lider i natychmiast
odwrócił się w stronę chłopaka. – Demastos był bohaterem – mówił już zupełnie poważnie, wytykając
Helina palcem – ale to słowo tak naprawdę nic nie znaczy, bo każdy, kto miałby choć trochę odwagi i
możliwości zrobiłby to, co on. Wyróżniła go tylko okazja, którą chwycił jako pierwszy. Prawda jest taka,
że ludzie zdecydowali się walczyć, bo mieli dość zamiatania nimi podłóg, tak jak wtedy, gdy zrodziła
się Armia Wyzwolenia. Demastos dał nam tylko kierunek, zjednoczył wspólny wysiłek, a reszta to
wiara i zwykła odwaga. Nazywając go bohaterem mówisz tak, jakby był inny, jakbyś sam nigdy nie
mógł zrobić tego, co on. A o to przecież chodzi, żeby podnieść dupę i postawić się władzy. W sumie, to
jeśli tu ze mną siedzisz, to siebie też możesz nazwać bohaterem, zwłaszcza że w każdej chwili mogą
nas wysadzić w powietrze – straszył Kelvin, pokazując dłońmi rozchodzącą się falę ognia. – A nic tak
nie robi z człowieka bohatera, jak nagłe jego rozczłonkowanie przez eksplozję – zakpił i już nic więcej
nie musiał mówić.
Helin zdębiał i uciekł szybko wzrokiem za okno, gdzie z czarnego zbocza góry spływał mu do głowy
koszmar możliwych konsekwencji zabójstwa jednego z generałów DARPA. Już rozumiał sens ponurej
miny Kelvina i jego nasyconej obojętnością postawy. Lider przywdziewał ją na misje niczym żałobny
garnitur. Był gotowy w każdej chwili oddać życie, jakby wcale go nie chciał, jakby tylko na chwilę
pożyczał oddech i z tęsknotą wyczekiwał dnia ostatniego. Wolał nicość niż obłędny świat, obdarty z
jego wizji sprawiedliwości. Przygnieciony ciszą, w której rosły koszmary, Helin zadał kolejne pytanie: –
A jak wyglądała twoja pierwsza misja?
– Co?
– Chciałbym wiedzieć jak się tu znalazłeś – chłopak rozwijał myśl, z przyjemnością znów
wypełniając słowami przestrzeń. – Wiesz, chodzi o to dlaczego robisz to, co robisz. To zemsta czy może
ideologia? Ja uciekłem z hali w Sans. To niedaleko Kalisto. Traktowali mnie tam jak śmiecia, a jak
doszło do wypadku, to pomyślałem, że to bezsensu i zwiałem – opowiadał.
– Jakiego wypadku?
– Kazali nam pracować przy konstrukcji tarasów, kiedy mało kto miał w tym doświadczenie.
Pewnego dnia wszystko po prostu runęło zabijając kilkanaście osób, także moich znajomych. Potem
powiedzieli mi, że nie ma co się przejmować i powinienem wracać do pracy, a to naprawdę byli moi
dobrzy przyjaciele. No to uciekłem i chowałem się po różnych takich zaułkach, trochę w Kalisto, trochę
w okolicy. Kradłem żarcie i ciuchy, a jak dowiedziałem się o Błękitnej, to stwierdziłem, że trzeba coś z
tym zrobić i przypadkiem trafiłem na paru chłopaków od was.
– Czyli robisz to z zemsty.
– Czy ja wiem – zastanawiał się głośno Helin. – Raczej wkurza mnie to, jak się porobiło i chciałbym
to zmienić.
– To tak, jak ja – krótko stwierdził Kelvin i sięgnął do tyłu po torbę, z której wyciągnął małe, foliowe
opakowanie.
– I to tyle?
– Tak – odparł lider i uśmiechnął się do woreczka. – Wyłącz komunikator – rozkazał, a potem zgłosił
snajperowi: – Przechodzimy w tryb uśpienia. Kontakt za pięć minut.
– A jak cel się pojawi w tym czasie? – dociekał Helin.
– Strzelec wie co ma robić, bez obaw.
– Ok. Co to? – zapytał chłopak, nie mogąc oderwać oczu od błyszczącej paczuszki w dłoniach
lidera.
– Siedzimy tu już dwie godziny, a ja muszę coś zjeść.
– Co masz?
– Kanapkę. Pewnie chcesz wiedzieć z czym?
– Ok, ok, spoko – Helin łagodził irytację lidera, wiercąc się w miejscu i grzebiąc po kieszeniach
kurtki. Przejrzał wszystko dwa razy, ale nie znalazł czego szukał i dał w końcu za wygraną, zastygając
oparty łokciem o drzwi. Przez chwilę tkwił wpatrzony w najdalszy możliwy punkt na horyzoncie,
próbując odtworzyć w myślach bujną zieleń góry Le Mans, ale nie wytrzymał tak za długo. – Możesz
przestać mlaskać? – poprosił wyjątkowo grzecznie, ale z płonącą w głosie groźbą.
– A ty co, moja matka?
– Po prostu przestań, proszę – domagał się Helin, ściskając z całych sił uchwyt drzwi.
– Pierdol się – odpowiedział Kelvin i ugryzł kanapkę, mlaszcząc tak głośno, jak to tylko możliwe.
– Wiesz co to mizofonia? – zapytał chłopak, ujawniając swój tik nerwowy skaczącego w górę i w
dół kolana.
– Nie, co to?
– To taka choroba, w sumie psychiczna, ale nie do końca. Nie wiem, w sumie.
– I co to ma do rzeczy?
– To, że przez nią jestem cholernie wrażliwy na pewne dźwięki, które doprowadzają mnie do szału i
tak się, kurwa, składa, że twoje mlaskanie sprawia, że mam ochotę strzelić ci w ryj i nic na to nie
poradzę.
– Chcesz się bić? – Kelvin zapytał z pełnymi ustami.
– Nie chcę, ale przez tę cholerną chorobę kusi mnie mocno, więc przestań – prosił przez zaciśnięte
zęby chłopak.
– Nie chcesz słuchać jak jem, to wypad z auta – doradził mu lider, wpatrzony z zaciekawieniem w
chodzącą nerwowo jego nogę.
– Nie mogę, misja...
– Kurwa, dobra, jak chcesz – Kelvin ustąpił i odłożył nadgryzioną kanapkę na deskę rozdzielczą,
dodając: – I tak mi nie smakuje.
– Dzięki – powiedział Helin, odzyskując natychmiast spokój.
– Przejebane żyć z taką chorobą.
– Ma swoje plusy, bo na przykład niektóre dźwięki sprawiają mi wielką przyjemność.
– Brzmi jak jakieś zboczenie – stwierdził Kelvin i poprosił snajpera o status. – Możesz już włączyć
komunikator – rzucił w stronę chłopaka.
– Cisza – zgłosił mężczyzna na stanowisku strzeleckim.
– Żadne zboczenie, tylko jakaś pojebana wada mózgu – wyjaśniał Helin. – To tak jakby...
– Nie wiem, nie chcę wiedzieć, wisi mi to, dopóki nie będziesz mi szaleć na misji.
– Nie ma problemu – zgłosił chłopak i zażartował: – Rzadko na misjach ktoś wcina kanapki. – Znów
otoczony ciszą, jak chłodem nieubłaganie powracającej co rok jesieni, wyjrzał za okno, wystukując
palcami jakąś melodię na podłokietniku. Rytmiczne wibracje poluzowanych elementów oddawały
jego niezadowolenie i narastającą nudę. Nagle wyrwany ze stanu odrętwienia, zaczął przeglądać po
raz trzeci kieszenie w poszukiwaniu batonika, którego zostawił sobie na później. Oklepując spodnie i
kurtkę jakby gasił pożar, jęczał z niezadowolenia.
– Chcesz kanapkę? – Kelvin proponował chłopakowi, obserwując jego akrobacje w rozpadającym
się fotelu.
– Nie, dzięki. Wytrzymam, aż tak głody nie jestem. Bywało gorzej. A ty brałeś udział w Błękitnej
Rewolucji?
– Chcesz rozmawiać o tej masakrze?
– Ta szrama na twarzy to pamiątka tych wydarzeń?
– Nie, to inna historia – odpowiadał Kelvin, zastanawiając się jak szybko doświadczenie w
organizacji wytrzebi w chłopaku beztroskę – ale byłem wtedy w mieście i widziałem tę rzeź.
– Podobno zginęło osiem tysięcy ludzi.
– Może więcej, może mniej, kto by to liczył. Najgorsze, że poległo mnóstwo młodzieży, dzieciaków,
które nic nikomu nie zrobiły.
– Naprawdę wojsko strzelało do uczniów? – pytał z niedowierzaniem Helin, natychmiast trafiając
na przenikliwe spojrzenie lidera, które już samym odbitym od jego źrenic światłem karało chłopaka za
karygodne zwątpienie. – Chcę znać prawdę, bo słyszałem tyle plotek i wersji, że trudno złapać, o co w
tym wszystkim chodzi – tłumaczył się jak złodziej schwytany na gorącym uczynku.
– Tak – powiedział Kelvin. – Najpierw pozamykali dzieciaki, które protestowały tylko przeciwko
likwidacji szkół i zniesieniu wakacji. Potraktowali ich jak kryminalistów, terrorystów – opowiadał,
oplatając słowa w nienawiść do wroga. – Potem, jak rodzice zażądali zwolnienia tych dzieciaków, do
akcji weszło wojsko i użyło siły, by ich rozpędzić. Ludzie oczywiście walczyli o swoje, więc ten
skurwysyn, który dowodził DARPA wtedy, pozwolił użyć żołnierzom ostrej amunicji – mówił tak, jakby
samą opowieścią chciał przywrócić sprawiedliwość na świecie. – Widziałem jak dzieci padały
dziesiątkami, zabijane i rozjeżdżane przez pojazdy opancerzone wojska, więc tak, jak najbardziej gość
zasługuje na śmierć – powiedział i przeklął pod nosem. – Definitywnie gnój zasługuje na śmierć –
powtórzył niemal jak klątwę.
– Wcale tego nie podważam – zapewniał Helin, podnosząc dłonie, by dodatkowo przekonać lidera
do swoich intencji. – Trzeba go sprzątnąć, to fakt. Szkoda, że nie możemy też załatwić żołnierzy, którzy
brali w tym udział i tych skurwieli, którzy potem prowadzili czystki w mieście – mówił rozczarowany,
odtwarzając gniew Kelvina. – Słyszałem, że straciłeś w tych walkach najlepszego przyjaciela.
– Straciłem wtedy wielu przyjaciół.
– Rozumiem. Też przez tę rewolucję straciłem bliską mi osobę – przyznał Helin i opuścił głowę,
ciężką od nagłych przebłysków wspomnień.
– Kto to był?
– Miała na imię Béatrice – opowiadał chłopak z uśmiechem marzyciela. – Cudowna dziewczyna,
młodziutka jak kwiat i mądra bardzo. Zakochałem się po uszy i wiedziałem, że to ta jedyna. Wiesz jak
to jest.
– Zginęła z rąk żołnierzy?
– Przeżyła, ale zginęli jej bracia, a później rodzice – powiedział Helin i zgubił aurę zachwytu sprzed
chwili.
– A ona? – dopytywał Kelvin, wsłuchany w jego słowa.
– Wyjechała do Ameryki do pracy w jakiejś hali. Nie wiem, nie mam z nią teraz żadnego kontaktu.
Chciałem jechać z nią, ale nie pozwolili mi, kurwa, bo nie miałem kwalifikacji – chłopak przeklinał swój
okrutny los i wszystkich temu winnych. – Co za bzdura. Jebany system. Naprawdę ją kochałem i ona
mnie też, ale gdy zginęła jej cała rodzina i to nie tylko w walkach, ale później z głodu i prześladowań,
to załamała się. Kurwa, zniszczyli ją – powiedział i uderzył pięścią w drzwi, próbując utrzymać gniew w
ryzach. – Nawet nie miałem jak się pożegnać, bo nic już do niej nie docierało. Rozumiesz to? Mówiłem
jej, że możemy uciec, schować się gdzieś na wsi, gdziekolwiek, nie wiem, ale ona tylko powtarzała, że
musi jechać, że musi jechać do Ameryki – opowiadał, rozpędzony słowami, które poganiał buzujący w
głowie szał. – Nie potrafiła wykrztusić nic innego, a jak patrzyłem w jej oczy przed wyjazdem, to nic
nie widziałem, pusto. A ona była taka żywa, radosna i miała tak piękne fioletowe oczy, jak takie
kamienie, ametysty. Specjalnie dla niej nawet poszukałem jednego i tak się cieszyła, bo nigdy nie
miała żadnej ozdoby i tak się śmiała wspaniale, tak błyszczała przed tym wszystkim, kochałem ją –
powiedział i urwał historię, jakby zabrakło mu tchu w ściśniętym gniewem gardle. – Kurwa – przeklął i
wziął głębszy wdech, którym zdławił w oczach łzy. – Wiesz, ja zawsze wierzyłem, że kiedyś spotkam tę
jedyną. Mówili mi, że skąd będę wiedział i że nigdy niczego nie można być pewnym, bo dziś czujesz
miłość, a jutro możesz zwątpić i tak jest ze wszystkim, ale nie w tym przypadku. Nie wiem jak to
wytłumaczyć, ale ja wiedziałem, po prostu wiedziałem, że to ona, że to jest taka stała rzecz, której się
nie wyprę zaraz. To jest jak Słońce, które codziennie wstaje i jesteś tego pewny, bo ono tak naprawdę
nigdy nie zachodzi, nie gaśnie, rozumiesz? – próbował opisać to wspaniałe uczucie, które grało mu na
strunach głosowych wzruszającą melodię. – Ja nie odpuszczę – przyrzekł sobie. – Jak tylko znajdę jakiś
sposób, by dostać się do Ameryki, to znajdę ją i jeszcze odzyskam, choćby mi, kurwa, nogi ucięli, to
doczołgam się na brzuchu, ale będę z nią, rozumiesz?
Znów zapadła cisza, ale tym razem to dla Kelvina nieznośna. Rozumiał chłopaka, toczącą go
nienawiść i rozczarowanie światem, który bezmyślnie deptał ostatnie piękno. Sam skrywał podobny
smutek i pod tym względem obaj byli weteranami.
– Nazywał się Filin – powiedział lider, ciągle wyglądając za okno, ale już nie z nudów, a ze strachu
przed spojrzeniem chłopaka i odbiciem własnej słabości w jego oczach. – W zasadzie to był
pseudonim, bo na pełne imię miał Filiano, ale jakoś tak przyjęło się krócej. Nieważne. On nie był moim
przyjacielem – stwierdził obojętnie i zaciągnął nosem, jakby szukając wymówki, by nie dokończyć
myśli – tylko ukochanym – zdradził i zaraz dodał: – Dobrze byłoby, gdybyś o tym nie gadał, ok?
Helin przytaknął i zacisnął usta, by przez przypadek nie powiedzieć czegoś głupiego. W tej krótkiej
chwili, gdy lider spojrzał mu w twarzy, zdążył odkryć ludzką w nim postać, a nie posąg wykuty w
kamieniu na postrach rekrutów.
Snajper zgłosił kolejny ruch w pobliżu rezydencji.
– Widzimy – odpowiedział Kelvin i zamarł pochylony nad ekranem, gdzie z rozłożonego jak kwiat
pojazdu wysiadły trzy kobiety i bez pośpiechu wędrowały w stronę rezydencji. – Kurwa, znowu nie on.
– Trzy osoby, nie widzę celu – potwierdził strzelec zautomatyzowanym głosem zimnego zabójcy.
– Ile ich tam jeszcze się zmieści? – zapytał żartem Helin.
– Nie wiem – mówił Kelvin, opierając się w fotelu – ale imprezy i tak nie będzie. – Ziewnął i wrócił
wzrokiem do obserwowania terenu wokół auta.
Wysypany kamieniami parking i otaczająca go goła ziemia odpychały wrażeniem pobojowiska,
gdzie poległa natura. Był początek kwietnia i typowa wczesnowiosenna pogoda. Zimny wiatr spierał
się o porę roku ze sporadycznymi jeszcze ciepłymi promieniami Słońca, a masywne, białe chmury
dawały chłodny cień, który przykrywał zbocza góry płachtą żałoby po utraconej na zawsze zieleni.
– Ile mamy czasu? – zapytał Helin.
Kelvin rozpiął kurtkę i spojrzał na zamontowany pod nią mały ekranik. – Godzina coś – powiedział.
– To pewne?
– Obserwujemy wszystkie satelity szpiegowskie. Najbliższy jest ponad godzinę stąd.
– Oby.
– Nie bój się. Po Kryzysie Słonecznym nadzór agencji rządowych praktycznie się skończył –
stwierdził lider i zajrzał do torby, z której wcześniej wydobył kanapkę.
– Ty tak mówisz.
– Wiem co mówię – odpowiedział Kelvin, wyciągając mały worek z zawartością jakichś suszonych
liści, które wyłożył na otwartej dłoni. – Większość agencji zlikwidowano po Kryzysie, kilka
przekształcono na potrzeby Wielkiego Planu, a DARPA wyżywa się halach. Ogólnie teraz każdy skupia
się na budowie floty i dlatego łatwiej jest nam ich wszystkich pozabijać – okrutnie żartował,
rozgniatając żółtawe rośliny okrężnym ruchem kciuka.
– Mówisz jak terrorysta – powiedział Helin i otworzył schowek pod deską rozdzielczą, szukając dla
siebie zajęcia. Nie zwracając uwagi na śmiech lidera i grzebiąc w otwartej skrytce, mówił dalej. – To, że
teraz wszystkie siły wchodzą w skład DARPA lub floty, nie znaczy, że Amerykanie zrezygnowali ze
szpiegowania. Tyle lat nie odpuszczali, to teraz jakieś Słońce ma ich powstrzymać? Na bank zachowali
sobie najważniejsze siatki szpiegowskie. Sam mówiłeś o tym projekcie, gdzie zrobili z ludzi chodzące
kamery – dyskutował, nie kryjąc w głosie pogardy do wszelkiej formy władzy. Ze schowka wyciągnął
jakieś stare rękawiczki i śrubokręt, obejrzał je dokładnie i wyrzucił za siebie.
– Chcesz powiedzieć, że Amerykanie nas obserwują? – zapytał Kelvin, skupiony na rozgniataniu
liści, które zamieniły się w rozgrzaną maź i wypełniły furgonetkę ziołowym aromatem.
– Nie, nie wiem. Kurwa, może – mówił chłopak, uświadamiając sobie potencjalne zagrożenie.
– Nie panikuj. Eye Mirage już jest nieaktywne. W ostatnich latach przerwali ten projekt. Tak
słyszałem.
– Nawet jeśli, to mają inne sztuczki, na przykład pola detekcyjne. Co z nimi? Podobno pokrywają
sześćdziesiąt procent Europy?
– Spokojnie. Sześćdziesiąt, to nie sto. Mamy więc czterdzieści procent szans, że nas nie zgarną od
razu po zamachu – stwierdził z prześmiewczą satysfakcją Kelvin i zaciągnął nosem rozgniecioną maź. –
Poza tym pole nie zawsze jest skuteczne. Może nie wykryć wyładowania energii z naszej broni, albo
nie aktywować się, bo na przykład kable im zamokną – opowiadał, szczerząc ironicznie zęby. – A tak w
ogóle, to jakby nas obserwowali, to byśmy już nie żyli – dodał i pokiwał głową w geście
niedowierzania, że ma tak niedoświadczonego partnera u boku. Znów przystawił nos do dłoni i
poczekał na pierwsze słowa chłopaka, by się zaciągnąć. – Co mówiłeś? – zapytał, drażniąc go dla
przyjemności.
– Mówiłem, że oni już dawno przejęli władzę na świecie, więc jakiś tam były generał nic dla nich
nie znaczy – powtórzył Helin.
– Kto oni?
– No ci, którzy kierują całością. Mam teorię, że tak naprawdę władzę ma tylko kilka osób, a całe ZN
to marionetka Amerykanów.
– Nic nowego – stwierdził Kelvin i skupił wzrok na ekranie, gdzie niezakłócony spokój wypełniał
teren rezydencji.
– No tak, ale najśmieszniejsze jest to, w jaki sposób przejęli władzę. Kiedyś rozmawiałem z takim
profesorem i on mi opowiadał, że Amerykanie zaplanowali cały łańcuszek biurokratycznych i
prawniczych przekrętów, rozumiesz to? – Helin próbował zainteresować tematem lidera. Sam
uwielbiał rozmawiać o sprawach politycznych, choć nie miał o nich wielkiego pojęcia.
– Inteligent z ciebie – Kelvin złośliwie mu słodził, jawnie nabijając się z chłopaka.
– Jesteś w organizacji terrorystycznej, więc powinieneś wiedzieć kim jest twój wróg.
– ZN i wszystko pod nimi. Tyle mi wystarczy wiedzieć.
– A wiesz ile tam ludzi siedzi? – zapytał Helin, z obrzydzeniem obserwując jak jego lider znowu
wciąga nosem żółtawą maź. Chłopak jej nie lubił i nie potrzebował, bo był wystarczająco pobudzony, a
do tego dotyk klejącej substancji o mocnym, orientalnym zapachu odpychał go.
– Dużo?
– Ponad sześćset tysięcy.
– Poważnie?
– A wiesz ile osób tak naprawdę ma władzę?
– Wszyscy? – zgadywał dla zabawy Kelvin.
– Jedna osoba — Wigger Anders.
– To po co reszta?
– Nie mam pojęcia – odparł Helin, wzruszając ramionami.
– Kurwa, poważnie tak ich tam się namnożyło? – zapytał lider, nagle zainteresowany tematem.
Pokiwał głową, wytarł nos i dodał: – To czeka nas sporo pracy.
– To jeszcze nic. Wiesz, że obecnie armią zarządza Związek Wspólnot Bioaktywnego Rolnictwa
Zachodniego? – chłopak zdradzał zasłyszane ciekawostki.
– Czego? Rolnictwa?
– Ale tylko w kwestii bielizny. Mogą wymienić siłom specjalnym gacie, ale misje zleca im Urząd do
spraw... – Helin poszukiwał nazwy, głośno pstrykając palcami, by szybciej ją sobie przypomnieć. –
Czekaj, już wiem. To Urząd Regulacji Prawnych Infrastruktury Międzypaństwowej, czy jakoś tak. Ten
dorwał się do zarządzania armią, bo jeden minister podpisał nie ten dokument co trzeba – z dumą
opowiadał.
– To jak oni tam funkcjonują?
– Normalnie. Cała ta gra, to tylko pozory, by namieszać nam w głowach. Przynajmniej na początku.
Teraz to już nie ma znaczenia. W każdym razie parę ustaw, kilka wytycznych i dyrektyw, mały błąd w
statusie dokumentu, wiesz, jakaś decyzja, ugoda, porozumienie, odpowiedni podpis i okazuje się, że
każdy rozkaz wydany flocie i DARPA wymaga zgody Międzynarodowej Rady Restrukturyzacji
Gospodarczej.
– Pojebane – skomentował Kelvin i polizał maź na dłoni.
– Ale to nie koniec! – z egzaltacją stwierdził Helin, zagubiony w politycznych rozterkach. Nie
zwracał już uwagi na to, co robi lider i wiercąc się w fotelu opowiadał dalej. – MRRG to tylko
przykrywka. Owszem składa się z setek urzędników i dwunastu radców, a także całej masy doradców,
ale liczy się tylko jeden z nich...
– Wigger Anders – dokończył Kelvin, podziwiając majestatyczny spokój obumarłych gór.
– Do-kła-dnie – potwierdził chłopak, akcentując każdą sylabę w tym słowie. – Oczywiście oficjalnie
w ogóle nie przynależy do tego organu, ale bez jego podpisu MRRG nie może podjąć żadnej decyzji.
Jak Anders dorwał się do takiej władzy, to nie wiem. Myślisz, że to marionetka Amerykanów?
– Nie wiem, w dupie to mam. Na niego też przyjdzie kolej – stwierdził lider, znudzony już
bezwartościowymi odkryciami. Strzepnął resztkę ziół z dłoni i wyprostował w fotelu plecy, zmęczony
ciągłym siedzeniem w tej samej pozycji.
– Widzę, że interesuje cię tylko zemsta – powiedział chłopak i tak jak on zaczął się gimnastykować.
– Interesuje mnie wiele rzeczy, ale nie lubię dyskutować na tematy, na które nie mam już wpływu –
Kelvin podsumował i wytarł ręce w spodnie, zdradzając narastające zdenerwowanie. Miał dość
czekania i bezproduktywnych rozmów.
– Pewnie zaraz przyjedzie – uspokajał go Helin. – Wiesz co, muszę się odlać. Zaraz wracam – dodał
i wyskoczył z auta, pędząc przez parking, jak sprinter, w stronę najbliższego rowu.
Kelvin skorzystał z okazji i dokończył kanapkę, która była już ciepła od leżenia w Słońcu. Nim zgniótł
foliową torebkę, jego towarzysz był z powrotem, trzaskając drzwiami, jakby uciekał przed martwicą
natury i silnym wiatrem niosącym odór jej agonii.
– Smakowała? – zapytał Helin i nie czekał na odpowiedź, bo załatwiając swoje potrzeby, zdążył
zrodzić kolejny temat do dyskusji. – Ty, a co myślisz o akademiach?
– Co? Teraz chcesz gadać o szkolnictwie? – Kelvin próbował zrozumieć jego zapał do rozmów.
– Nie no, co ty. Pytam, bo podobno planujecie atak na jakąś akademię.
– Był taki pomysł, ale zrezygnowaliśmy.
– Dlaczego? – chłopak dociekał, jak dziecko w szkole.
– Za duże ryzyko. Mieliśmy w Olten swojego człowieka, ale po tym, jak przesłał nam dostępy,
DARPA rzuciło w rejon kilka dywizji więcej i Kastrimo stwierdził, że nie ma co ryzykować.
– A co byście zrobili z tą Akademią?
– Ty wszystko musisz wiedzieć, co? – irytował się Kelvin z coraz mniejszą tolerancją dla nachalności
przydzielonego mu partnera. – Tam trzymają najbystrzejsze umysły, dzieci dygnitarzy i całą śmietankę
inteligencką. Tacy zakładnicy są dużo warci – tłumaczył.
– Poważnie chcieliście ich wziąć na zakładników? Dzieci?
– Posiedzisz trochę w temacie, to zrozumiesz, że w tej wojnie nie ma dobrych i złych. Są tylko
zwycięzcy i przegrani.
– Ale granica gdzieś musi być?
– Oczywiście, że jest. My nie zabijamy dzieci. Nie celowo przynajmniej.
– Ok, rozumiem – Helin próbował zatrzymać temat, ale bezskutecznie, bo Kelvin już wpadł w tory
pouczającego monologu.
– Akademia to nie szkoła, nie ma z nią nic wspólnego – lider tłumaczył agresywnym tonem. – To
nie jest edukacja taka, jak przed Kryzysem. To pralnia umysłów, w której szkolą dzieciaki tak, by były
posłuszne władzy. To gorsze od sił DARPA, bo żołnierzy możemy zabijać, musimy zabijać, bo na tym
polega ta wojna. Tylko, że oni robią z wrogów nas samych, z dzieci, z całego pokolenia i jak zasieją w
nim posłuszeństwo, to już nie będzie nikogo, żeby tę wojnę prowadzić – gniewnie recytował
rozpędzone myśli, próbując wyłożyć całą ideę, która pobudza go do walki.
– Rozumiem, akademie to dobry cel – przyznał Helin, ale nie oparł się pokusie, by dodać: – O ile
niszczymy tylko budynki, a dzieci zostawiamy w spokoju.
– Kiedyś było inaczej – kontynuował lider, zupełnie zatracony we własnej opowieści. Za jego
poruszeniem stała osobista historia. – Pamiętam, że kiedyś szkoły były otwarte i publiczne. Każdy
mógł się w nich uczyć, nawet był taki przymus – mówił, głosem ciepłych wspomnień.
– Ja tam nie pamiętam. Chodziłem do jakiejś szkoły chwilę, ale szybko się skończyło.
– Ja miałem okazję trochę się pouczyć, dlatego teraz jestem mądrzejszy od ciebie – zażartował
Kelvin, wracając myślami do rzeczywistości.
– Tak? A wielkomowę znasz?
– Uczyłeś się takich śmieci? – pytał lider z pogardą dla języka używanego przez młodych
robotników.
– No pewnie. W hali chłopaki tak mówili, to ja też musiałem. Chcesz lekcję? – zaproponował Helin i
od razu zaprezentował swoje lingwistyczne umiejętności. – No więc tak, praca to wachanie, a zadania
to repki, więc jak mówisz, że idziesz coś zrobić, to będzie tak: hulam wachać repki. To nie trudne,
chłopaki po prostu zamieniają sobie słowa.
– A gramatyka?
– Gramatyka?
– Budowa zdania, funkcje, czasy – wyjaśniał Kelvin.
– A to nie wiem. Ogólnie chodzi o to, że ich nikt nie uczył języka, tylko sami w halach ze słyszenia
wszystko biorą. Poza tym to się ciągle zmienia, bo druhy w bajdach sami edzą sobie nowe słowa.
– Co?
– Chłopaki sami wymyślają sobie słownictwo – tłumaczył Helin, dumny z posiadanej nad liderem
przewagi.
– To jak im władze hal dają zadania?
– Nie trzeba. Od tego są filmy instruktażowe. Oglądasz, uczysz się ruchów na pamięć i tyle. Myśleć
nie musisz, bo to robią za ciebie złomki, to znaczy maszyny.
– I o tym właśnie mówię – zaznaczył Kelvin, wytykając groźnie palcem chłopaka. – To nie nauka. To
wyrabianie nawyków, robienie maszyn z ludzi. W szkołach kiedyś dawali ci wiedzę, która mogła ci się
nigdy nie przydać, ale fakt, że ją miałeś, sprawiał że inaczej myślałeś, że widziałeś wszystko z szerszej
perspektywy. Dzięki temu wiedziałeś jak myśleć, a nie co myśleć. To, co robią teraz w halach, to
zupełnie na odwrót. Zamieniają ludzi w bezmózgie stworzenia, gotowe posłusznie wykonywać jedną
pracę całe życie.
– Dlatego to olałem i zwiałem z hali – obojętnie stwierdził Helin – choć dla mnie nauka, taka czy
inna, to tam strata czasu. Wole z wami działać – mówił beztrosko.
– Bo nie rozumiesz. Bo może nie potrafisz już zrozumieć, właśnie dlatego, że nie miałeś
wykształcenia – Kelvin próbował bezskutecznie dogryźć chłopakowi.
– A ty co tak bronisz tych szkół. Nie chcieli cię przyjąć, czy jak?
– Nie bronię, tylko krytykuję – prostował lider. – Nie zrozumiałbyś, to długa historia.
– Czyli nie wzięli cię, spoko.
– Nie spoko, tylko długa historia.
– Zajebiście, dawaj – Helin odważnie zachęcał do zwierzeń.
– Z kim ja tu siedzę – narzekał Kelvin, łapiąc się za głowę – ale ok. Może czegoś się nauczysz –
mówił, wzdychając. – Moja młodość przypadła na początek reformy systemu szkolnictwa. Jak miałem
szesnaście lat, zaczęli wprowadzać przymusowe kierunki techniczne w szkołach, a że ja nie chciałem
uczyć się skręcania kabli, to mnie wywalili. Potem próbowałem dostać się na uniwersytet...
– Ale cię nie wzięli – wtrącił Helin.
– Kurwa. Zamknij się i słuchaj. Nie wzięli mnie, ok? Nie chcieli mnie wziąć, bo nie podobał im się
wybrany przeze mnie kierunek. Chciałem studiować historię sztuki. Potem próbowałem dostać się do
Akademii na kierunek psychologiczny, bo to też mnie interesowało.
– Ale cię nie wzięli – znów złośliwie przerwał chłopak.
– Ja pierdolę. To może ty opowiesz o swoich szkolnych przeżyciach?
– Nie stresuj się. Nie wzięli cię bo?
– Bo nie spodobała im się moja orientacja seksualna – Kelvin wypluł słowa jak ślinę i zaraz zapytał:
– Nic nie chcesz dodać? Co?
Helin milczał.
– To już rozumiesz – powiedział lider. – Przed Kryzysem takich rzeczy nie było. Każdy mógł się uczyć
czego chciał, a jak weszła ideologia Wielkiego Planu, to nagle do szkół pasowały albo odpowiednio
głupie dzieciaki, gotowe całe życie sklejać panele, albo wzorowi społecznie, idealni adepci akademii.
Tacy przyszli psychopaci pokroju Andersa. Reszta wypadała na margines – podsumował szybko i z
gorącym postanowieniem, że więcej żadnych historii nie będzie już opowiadał.
– Dobrze cię rozumiem – Helin przyznał i zamilkł, skupiając wzrok na monitorze.
– Twoja kolej. Jaką masz historię? – wyciągał zwierzenia Kelvin, nie oczekując niczego
odkrywczego. – No śmiało. Chciałeś, żebym ci powiedział, to teraz sam dawaj.
– Nie wiem, młody byłem. Niewiele pamiętam z tych czasów.
– Mówiłeś, że byłeś przez chwilę w szkole?
– Przed Kryzysem chodziłem do jakieś szkoły, ale potem wszystko się zmieniło.
– Co ty taki tajemniczy nagle? – zapytał Kelvin i trafił na spojrzenie, które doskonale znał. Widział
je zbyt często u swoich towarzyszy, których doświadczenie przemian Wielkiego Planu zapędziło
wprost w objęcia Odwróconych. Obdarci z godności, zatraceni w koszmarnych przeżyciach, różnie
radzili sobie z problemami. Jedni kończyli życie z własnej ręki, inni radośnie oddawali je na polu walki.
Niektórzy zamykali się w murach samotności, a nieliczni, jak Helin, ubierali maskę ignorancji,
dziecięcej bezmyślności i przyziemnymi żartami opatrywali głębokie rany psychiki. – Może to zabrzmi
śmiesznie – mówił lider, jak przyjaciel, próbując uciąć kąśliwe ich spory – ale żyjemy w czasach, w
których nikt nie chce opowiadać o swoich problemach, bo świat się wali i nie ma miejsca w nim na
słabości, ale to jest właśnie słabość – tłumaczył pełen powagi. – Ukrywając przeszłość niszczysz się od
środka, to tak jakbyś, no wiesz... – próbował znaleźć porównanie – no wiesz, to tak jakbyś... kurwa, no
rozumiesz chyba?
– No tak – potwierdził z uśmiechem Helin. Nie podejrzewał lidera o jakąkolwiek wrażliwość, a tym
bardziej romantyzm, czy dobroduszność, ale był w błędzie i teraz czuł, że dobrze wybrał, dołączając do
Odwróconych. – Chodziłem jakiś czas do szkoły i to nawet takiej lepszej – otwarcie opowiadał bez lęku
i wstydu, powoli zatapiając się w czasy dzieciństwa. – Nie pamiętam nazwy tej szkoły, ale była tam
taka duża, złota brama, przez którą codziennie przejeżdżałem. Też mi dobrze szło. Miałem wysokie
oceny, chociaż w wieku dziesięciu lat to chyba wszystkim dawali dobre stopnie. Byłem cholernie
młody, ale już czułem, że coś się zmienia. Wiesz? – zapytał i zmrużył oczy, jakby dostrzegł coś
obrzydliwego w otchłani wspomnień. – To jak do mnie mówili, to jak mnie traktowali. W jednej chwili
stałem się ich wrogiem. Za cholerę nie potrafiłem zrozumieć dlaczego moi nauczyciele pewnego dnia
po prostu już się do mnie nie uśmiechali. Już wtedy nie miałem wielu przyjaciół, w sumie w szkole to
tylko jednego. Denil się nazywał. To mój kuzyn, lubiłem go, bo go też nikt nie lubił, wiesz jak to jest.
Był starszy chyba o pięć lat i powtarzał mi wtedy, że oni nas nienawidzą, bo jak się nie rozumie skąd
przychodzi nieszczęście, to się szuka winnych gdziekolwiek. To było świeżo po Kryzysie, więc wybrali
nas na swoje ofiary. On był naprawdę mądry i fajny, szanował mnie, a potem znikł i nikt nie chciał mi
powiedzieć co się stało. Do dziś w sumie nie wiem, ale to był dopiero początek – opowiadał Helin,
przeskakując pamięcią do konkretnego dnia. – Z tych wydarzeń pamiętam tylko pożar w sumie.
Wracałem właśnie ze szkoły i moja opiekunka nagle zakryła mi oczy. Słyszałem krzyki, uderzenia i
dźwięki odbijających się od auta kamieni. Nie rozumiałem co się dzieje, a ona tylko mówiła, żeby nie
patrzeć, to nie patrzyłem, ale wiedziałem, przeczuwałem, że tam byli moi rodzice i siostra – mówił
niespokojnym głosem, przystając co chwilę, by zdławić w gardle żal. – Oni zginęli. Zabili ich w ogrodzie
przed domem. Może nic nie widziałem, ale wszystko słyszałem – zdradził i zacisnął mocniej pięść na
uchwycie drzwi. – Próbuję to wyrzucić z głowy, ale te krzyki i okropne dźwięki, które potem po nocach
mi się śniły, to były ich tortury. Wiem to, jestem tego pewny. Skurwysyny nie mogli ich po prostu
zabić, musieli się jeszcze nad nimi znęcać. Też bym pewnie zginął, gdyby nie opiekunka, która wyrwała
mnie stamtąd i przygarnęła do siebie. Pytałem ją potem, co się stało, ale ona tylko zamierała
spanikowana i zaraz zmieniała temat – opowiadał, uciekając jak najszybciej od wspomnień. – Nigdy
nie szukałem prawdy, ale słyszałem podobne historie i wiem, że to byli zwykli ludzie, którzy z zemsty
za to, że moja rodzina była bogata zabili wszystkich i spalili mój dom. Nikogo to nie obchodziło, władze
na to przyzwalały, więc żadnego śledztwa czy sądu nie było. Żyłem potem z opiekunką, która udawała,
że jestem jej synem. Przyjąłem jej nazwisko i nawet przekonałem się, że jej rodzina, to moja rodzina.
To trwało parę lat, a potem trafiłem do przysposobieniówki, skąd zwiałem szybko, jak ci mówiłem.
Nigdy nie wróciłem do tej kobiety, w sumie nie wiem czemu, w końcu uratowała mi życie.
– Pamiętasz swoje oryginalne nazwisko? – zapytał Kelvin wyjątkowo cicho i ostrożnie.
– Pierwsze co moja opiekunka mi powiedziała, gdy znaleźliśmy się w jej domu, to żebym zapomniał
swoje nazwisko, ale nie zapomniałem, bo to jedyne co mi pozostało po mojej prawdziwej rodzinie.
– To jak się nazywałeś?
– Wistros.
– Kurwa, poważnie?! – krzyknął lider, podskakując w fotelu.
– Kolejne auto – zgłosił snajper. – Opancerzone, z osłoną – mówił, skupiając uwagę mężczyzn. – To
model wojskowy, SU-12, w nim celu nie trafię. Wyłączam skaner, bo mają detektory – raportował,
błyskawicznie zmieniając atmosferę w furgonetce.
Biały, masywny samochód z przyciemnianymi szybami przejechał przez bramę rezydencji i stanął
na parkingu przed budynkiem. Jedne z drzwi złożyły się w podwoziu, a ze środka wyskoczyła
kilkuletnia dziewczynka o czarnych, krótkich włosach, traktując krawędź pojazdu jak skocznię
narciarską. Lądując kucnęła w swojej białej sukience i po chwili wstała z rękami w górze w geście
małego zwycięstwa. Tuż za nią z auta wyszła ubrana na czarno kobieta klaszcząc, śmiejąc się i z
pewnością wychwalając daleki jej skok.
– To jego żona i córka – oznajmił snajper.
– Kurwa, nie przy dziecku! – krzyknął Helin i chwycił Kelvina za ramię, jakby to jego ręka trzymała
broń.
– Jest w aucie i zaraz wysiądzie – raportował dalej strzelec bezdusznym głosem zawodowca, ale
lider nic nie odpowiadał. Wpatrzony w ekran, skupiony i sztywny, nie zwracał uwagi na szarpnięcia
chłopaka.
– Kelvin, kurwa, nie przy dziecku. Niech wejdą do środka. Pewnie wyjdzie później pogadać, albo
odetchnąć, wciągnąć jakieś zioła, cokolwiek. Będzie jeszcze okazja!
– Widzę go. Nie włączam automatycznego namierzania, bo mają detekcję – zgłaszał snajper niczym
maszyna licząca stany magazynowe. – Będę celował ręcznie.
– Nie rób tego! Nie teraz. Będzie jeszcze okazja! – Helin błagał lidera, zasłaniając mu ręką ekran, na
którym starszy mężczyzna w klasycznym, czarnym garniturze, przyłączył się do oklasków i kucnął przy
dziewczynce.
– Przestań! – krzyknął Kelvin i popchnął chłopaka, nie odrywając oczu od monitora. – Kurwa, wziął
ją na ręce – dodał i uderzył pięścią w deskę rozdzielczą, na chwilę zakłócając obraz.
– Kurwa, zabijesz ją! – wydarł się Helin do swojego komunikatora. – Nie strzelaj! – rozkazał. –
Słyszysz!?!
– Jak zadziała impuls, jeśli go trafisz? – lider pytał snajpera. – Co się z nią stanie?
– Nie wiem – odpowiedział mężczyzna bez skrupułów i zawahania, po czym dodał: – Zamknij się
szczeniaku – by uciszyć Helina.
– Jeśli trzyma ją na rękach, to czy broń nie uzna ich za jedno ciało? Czy impuls przejdzie przez
ubrania? – dopytywał lider, wciąż przyklejony do ekranu, gdzie ich cel podskakiwał kłusem konia, by
rozbawić dziewczynkę.
– Skąd mam to wiedzieć! – krzyknął snajper. – Idą do środka. Zaraz stracimy szansę. Kelvin,
cholera, Donovan dał ci dowództwo na tej misji, więc podejmij decyzję! – żądał, tracąc cierpliwość.
– Miałeś rozkaz zabić generała, a nie niewinne dziecko! – krzyczał z całych sił Helin, wciąż szarpiąc
lidera za kurtkę.
– Wiem! – Kelvin ryknął w stronę chłopaka. – Jest szansa, że strzał jej nie zabije – mówił, a jego
głos powoli kruszył się jak nabrzeżna skała, z impetem lądując w morzu wątpliwości. – Weź te łapy,
kurwa! – zażądał i znowu odepchnął Helina.
– Tak, o ile snajper przypadkiem jej nie trafi! – chłopak napędzał obłęd ich obydwu. – Ciekawe ile
razy strzelał bez automatycznego namierzania! – krzyczał mu prosto do ucha. – Kurwa, człowieku, czy
ty wiesz co ta broń robi z ciałem? Mieli wnętrzności, gotuje, zamienia w papkę w ułamku sekundy.
Chciałbyś zobaczyć swojego ojca, jak dostaje takim impulsem?!
– Zamknij się! – krzyknął lider, spoglądając na licznik ukryty pod kurtką, a potem na ekran. Generał
powoli, tanecznym krokiem walca, obracał się z córką na rękach, prowadząc ją do drzwi.
– Zaraz mi znikną z pola widzenia – zgłosił snajper przez zaciśnięte złością zęby.
Kelvin oparł plecy o fotel i wyjrzał za okno, jakby miał do dyspozycji cały czas na świecie. Jego usta
drgały w delikatnym uśmiechu wymierzonym w przeszłość, młodość, dni, gdy życie okrucieństwa nie
znało. Tak tkwił przez chwilę, otulony wspomnieniem miłości, a potem zmazał radość z twarzy,
obumierając wszystkim, co było dla niego kiedyś cenne. W końcu rozkazał: – Zabij go.
– Mieliśmy nie zabijać dzieci – Helin przypomniał mu obietnicę, rozdzierając płótno sumienia ich
obu.
– Cel trafiony – zgłosił snajper, a cisza doskonale oddawała obraz na ekranie, gdzie generał dywizji
Fiodor Lybnitz zamarł w tańcu z córką tak, jakby to była ostatnia klatka filmu z jego życia. Tylko kobieta
w czarnej, jakże adekwatnej, sukni powoli zbliżała się do prawdy, stawiając kolejne kroki. Matczyny
instynkt ją przyciągał, ale kobieca intuicja odpychała.
– Czy dziewczynka żyje? – zapytał Helin.
– Nie wiem. Wyłączam broń i się wycofuję – odpowiedział snajper.
– Poczekaj – rozkazał Kelvin, wciąż wpatrzony w kobietę, która wyrywała swe dziecko ze
skamieniałych rąk męża. Gdy skurcz ustąpił, powalając go bezwiednie, wtuliła córkę w pierś i pobiegła
do domu, niemal wchłaniając ją w siebie.
– Żyje? – ponownie zapytał Helin. – Zauważyliście czy żyje?! – wołał rozwścieczony. – Ruszała się?!
Ruszała, prawda?! Widziałeś ją?! – wył z przerażenia, zniszczony koszmarną wizją każdego dnia bez tej
wiedzy i bez świadomości czy jest już potworem, czy tylko mordercą.
– Ja nie wiem. Zwijam się – zgłosił snajper. – Za trzydzieści sekund będę w punkcie zbioru. Lepiej
się pospieszcie – mówił, a jego słowa przeplatały dźwięki składanej broni.
– Kelvin? – chłopak błagał lidera, szarpiąc jego ramię. – Czy ona żyje? – zapytał.
– Chuj mnie to obchodzi – charknął z agresją mężczyzna, a ryk starego silnika starł w proch
wszystko, co ich dziś połączyło. – Jesteśmy terrorystami. Zabijamy z zemsty i nienawiści, nie patrząc
kto staje nam na drodze – recytował rozwścieczone myśli przez gniewem zaciśnięte zęby, a pisk opon
mu wtórował.
– Co?
– Myślisz, że oni przejęliby się naszą śmiercią?! – krzyczał lider, manewrując autem na placu. – To
wojna, tu nikt o nikogo nie dba! Zrozum to, bo kiedyś sam przez to zginiesz!
– Ale dzieci?
– Dzieci, kobiety, kurwa, zabijamy wszystkich! – zawył Kelvin, uderzając pięścią w kierownicę. –
Zabijamy ich, oni nas, a po drodze giną niewinni. Proste. Chcesz się bawić w moralność? To, kurwa,
pomyliłeś planety! Żyjemy w piekle końca świata, rozumiesz to? – pytał zamroczonego chłopaka. – To
nie III wojna, gdzie wszyscy wiedzieli, że jak padnie ostatni strzał, to trzeba będzie się dogadać i żyć
dalej. Dla nas nie ma przyszłości, ani dla nich, ani dla żadnych dzieci, bo jak Słońce wybuchnie, to
wymaże ludzkość i cały ten jebany syf z nią związany! – krzyknął i przypomniał sobie, że musi zmienić
manualnie bieg.
– I dlatego ona musiała zginąć – wyszeptał pod nosem Helin, wchłaniając rozmazane widoki za
popękaną szybą rozpędzonego auta. Świat wciąż straszył gołą, martwą ziemią, z której sterczące pnie
drzew, jak zamrożone w miejscu trupy, przypominały o legendzie niegdyś pięknych wzgórz. Krajobraz
wciąż był taki sam jak trzydzieści minut wcześniej, za to sposób postrzegania go przez chłopaka
ukształtował się na nowo. Wreszcie dotarło do niego z impetem pocisku, że z tej gleby, szczerzącej
zęby kamieni, nic nigdy już nie wyrośnie do samego końca świata — ani kwiat, ani drzewo, ani
nadzieja.
Pierwszy dzień
(historia nr 01.05 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
– Nareszcie! – zawołał Niham, gdy dotąd niezniszczalne drzwi z lekkością odsłoniły salę, do której
załoga okrętu próbowała dostać się już kilka miesięcy. Białe ściany niewielkiego pomieszczenia
skrywały w samym centrum wysoki na półtora metra i balansujący na ostrzu jednej swej krawędzi
sześcian. Doskonale czarny, pochłaniając światło jak studnia bez dna, mógł być wyrwą w
czasoprzestrzeni prowadzącą do mikroświata zamkniętego w innym wymiarze. Na pokładzie Aimeiz
żadna teoria nie brzmiała abstrakcyjnie. Osobliwość długo wyczekiwanego odkrycia nie powstrzymała
jednak Nihama, by z ciekawością dziecka obmacać bryłę w poszukiwaniu nieziemskich doznań.
Przykładając dłoń do powierzchni, miał wrażenie, że to nie materia blokuje jego ruch, a inny wymiar,
którego ludzkie ciało nie mogło spenetrować. Na kontakt tajemniczy obiekt zareagował jasnym,
żółtym światłem rozpływającym się po powierzchni, jak strugi farby w wodzie. Ożywające i znikające
żyły ognistych prądów były niczym ławice gwiazd i całe galaktyki, stwarzane na chwilę przez ciepło rąk
Nihama. – To jest piękne – powiedział, zapraszając do środka Sesanę, Tasajeva i Gorada Browna, lidera
załogi i byłego managera w firmie Floyd Industries.
– Wcale nie wygląda jak komputer – stwierdził Gorad, jak zwykle pesymistycznie nastawiony.
Przechylił głowę, by zobaczyć w jaki sposób sześcian balansuje na ostrzu krawędzi i dodał: – Za
wcześnie się ucieszyliśmy. – Następnie związał ręce za plecami i obszedł tajemniczy obiekt w pustej,
białej i poza tym nieciekawej sali. Gorad był liderem tylko z nazwy. Nie posiadał charyzmy, ani silnej
osobowości, a jego gesty, w tym dłonie zaplecione z tyłu, służyły budowie wizerunku człowieka
odpowiedzialnego i tym samym godnego roli, jaką pełnił. Miał czterdzieści jeden ziemskich lat, ale
wyglądał na starszego, głównie przez brodę, która była częścią jego skrupulatnie budowanego
wizerunku lidera. Przyciągał wzrok ogromnymi uszami, jakich nie próbował już ukrywać, i brązowymi
oczyma chowającymi się pod gęstym zarostem nigdy nie przycinanych brwi.
– Wcale nie musi wyglądać jak komputer, żeby nim być – stwierdziła Sesana, jak zwykle
optymistycznie nastawiona. Na pokładzie przebywała prawie dwa lata, ale wciąż każdego dnia budziła
się z poczuciem czekającej na nią nowej przygody. Rozpromieniona, wiecznie radosna, szczera
uśmiechem i przyjazna do przesady, była przeciwwagą dla Gorada i źródłem dobrego humory dla
sporej, głównie męskiej, części załogi. – Wszystkie moje analizy wskazują właśnie na to pomieszczenie
– mówiła dwudziestotrzyletnia dziewczyna i programistka. – Jeśli ściany okrętu niosą informację jak
rzeki, to tu powinno być ich źródło – dodała, potwierdzając wyniki na rękawie swojego roboczego
kombinezonu z metalicznym połyskiem. Obcisły w biodrach, luźny w ramionach, zaburzał prawdziwe
proporcje jej sylwetki, ale dokładnie tak musiał wyglądać, by najlepiej integrować się z powierzchnią
okrętu. Strój w całości był inwencją Sesany i choć nie wyglądał zachwycająco, zwiększał szansę na
pozytywny odbiór komend przez kapryśny statek. – Trochę pracy i zdobędziemy kontrolę –
oświadczyła z uśmiechem małolaty o krótko ściętych, brązowych włosach.
– Trochę? – zdziwił się Tasajev, jak zwykle sceptycznie nastawiony. – Przecież nawet nie znamy
materiałów, z których to monstrum jest skonstruowane – powiedział z irytującą szczerością, krążąc
wokół sześcianu, jak sęp nad ofiarą. Na okręcie przebywał dopiero jeden dzień i tylko przypadkiem
dołączył do grupy odkrywców sali komputerowej Aimeiz. Nie przeszkadzało mu to jednak wygłaszać
krytycznych opinii na każdy temat i regularnie uprzykrzać złośliwymi komentarzami innym życie.
– To nie jest istotne – Sesana kontrowała podejście o rok młodszego od niej chłopaka. – Miałam
okazję dobrze poznać sposób działania Aimeiz – tłumaczyła z przejęciem. – Wynalazłam nawet
materiał, który świetnie integruje się ze ścianami. Jesteśmy w stanie nawiązać z okrętem połączenie,
ale większym problemem będzie uzyskanie praw dostępu. Podejrzewam, że system jest świetnie
zabezpieczony i bez znajomości jego jądra, języka kodowania i samych haseł nic nie zrobimy – mówiła,
spostrzegając, że nikt jej nie słucha. – Halo? – próbowała zwrócić na siebie uwagę, ale Tasajev, Niham i
Gorad skupieni byli na sześcianie. Jak małe dzieci, ciekawskie znaleziska, co chwilę zbliżali twarze do
jego całkowicie czarnej powierzchni w nadziei, że dostrzegą coś wyjątkowego, czym będą mogli się
pochwalić innym.
– Widzicie?! – wołał Niham, podekscytowany. – Jak dotykam w tym miejscu, sześcian wyświetla
żółty krąg wokół mojej dłoni – powiedział i kilkakrotnie zaprezentował odkrycie, chełpiąc się nim,
mimo trzydziestu dziewięciu lat na karku.
– Może to panel dostępu, gdzie weryfikacja następuje po zeskanowaniu dłoni – wymyślił Gorad,
wciąż z zaplecionymi na plecach rękoma.
– Myślisz, że obcy mają dłonie? – zapytał Tasajev z szyderczym uśmieszkiem na twarzy, narażając
się na srogie spojrzenia Sesany, którą mierzwiło do niemożności aroganckie zachowanie młodszego od
niej chłopaka.
– Myślę, że każdy pomysł jest dobry, dopóki rzeczywistość go nie zweryfikuje, panie Krotsky –
groźnie odparł Gorad, samemu przykładając dłoń do sześcianu. – Faktycznie wyświetla trójkąt –
dodał, raźnie temu przytakując.
– Jeśli ta technologia jest tak zaawansowana jak myślimy – przedstawiał własną opinię Niham – to
wątpię, żeby stwórcy Aimeiz używali dłoni, czy jakichkolwiek innych części ciała, do komunikacji ze
swoimi komputerami – stwierdził, zaglądając pod sześcian, by przyjrzeć się stykającej z ziemią
krawędzi.
– Myślicie, że oni wciąż tu są? – nagle zapytała Sesana. – W tej sali? – dodała i nieświadomie
wypełniła pomieszczenie grozą. – Jeśli są tak zaawansowani, to może w ogóle nie posiadają formy
fizycznej. Może nadal są obecni na okręcie, tylko ich nie widzimy – sugerowała, pogrążając się w
niezadowolonych spojrzeniach towarzyszących jej mężczyzn.
– Ludzie są na Aimeiz od kilkunastu lat i nie zauważyli żadnej obecności obcych – wyjaśniał Gorad,
gotowy rozwiać wszelkie wątpliwości, jak na lidera przystało.
– Poza relacjami o duchach, które sam widziałeś – wtrącił Niham, wywołując na twarzy
długoletniego przyjaciela zakłopotanie.
– To, co widziałem nie ma znaczenia. To zmęczenie – tłumaczył Gorad, próbując uciec od
nieprzyjemnego wątku.
– Nie słyszałem, żeby zmęczeni ludzie widywali piękne niewiasty chadzające po korytarzach obcych
okrętów – z przyjemnością prowokował dalej Tasajev. – Tak, już zdążyłem usłyszeć opowieści o
kobietach w kwiecistych sukniach uwodzących serca mężczyzn – wyjaśniał, jak zwykle żartując sobie
ze wszystkiego.
– Ja mam teorię, że statek sam w sobie jest żywy – opowiadała Sesana. – Te wszystkie dziwne
zachowania, których doświadczyliśmy, płynne ściany i inne zjawiska sugerują...
– W takim razie – chłopak wgryzł się w zdanie dziewczyny – po co te wszystkie drzwi, korytarze i
inne udogodnienia, które wyglądają, jakby ktoś je specjalnie przygotował na nasze przybycie? Poza
tym czy to nie dziwne, że tak zaawansowany okręt został porzucony na tym pustkowiu? – pytał.
– Może obcy zbudowali sobie lepszy model? – żartował Gorad, próbując ośmieszyć napastliwego
chłopaka.
– Możliwe – brnął w temat Tasajev, nie zważając na obrażoną Sesanę i podirytowanego lidera. –
Może kosmos jest pełen takich okrętów. W zasadzie to nawet pewne, jeśli trafiliśmy na jeden z nich.
Pomyślcie co to oznacza. Nie jesteśmy sami we wszechświecie i co gorsza nie zajmujemy już miejsca
na szczycie hierarchii. Biorąc dostępne nam liczby i rachunek prawdopodobieństwa można łatwo
stwierdzić, że wokół nas roi się od obcych, a my jesteśmy tylko insektami pełzającymi po leśnej
ściółce, którą depczą gigantyczne stwory.
– Bardzo interesujące – stwierdził Niham, nie dając po sobie poznać, czy dołącza się do
prześmiewczej koalicji Sesany i Gorada, czy też mówi poważnie.
– Możesz powtórzyć? – poprosiła dziewczyna, nagle zainteresowana dyskusją.
– To do mnie? – zapytał Tasajev, palcem wskazując swą piersi. – Nie słyszałaś co powiedziałem?
Przedstawiłem teorię...
– Słyszałam, nawet za dużo – przerwała mu Sesana, gubiąc uśmiech, po którym pustkę wypełnił
niepokój. Zastygając w miejscu, szepcząc zapytała: – Słyszycie ten pogłos? Jakby ktoś powtarzał nasze
słowa z niewielkim opóźnieniem.
Wszyscy, jak ona, zamarli w połowie oddechu. Słyszeli, ale do tej pory ignorowali ten straszliwy
efekt.
– Raz, raz – testował ciszę Niham. – Raz, dwa. Faktycznie. To ten sześcian? – zapytał, a jego
powielone obcym szmerem słowa wypełniły salę. Coś je naśladowało szumem odległych głosów,
bawiąc się nimi, jak zabawką po drugiej stronie wszechświata.
– Może obcy uczą się naszego języka? – zapytał Tasajev, manipulując intonacją, by w ten sposób
zwieść tajemniczego prześmiewcę. W odpowiedzi dostał niemal chichotem odtworzone pytanie,
jednak na tyle ciche i stłumione, że nie przekraczało granicy strachu.
Teraz każdy po kolei testował reakcje pomieszczenia, próbując przyzwyczaić się do niezrozumiałego
fenomenu. To nie było pierwsze, paranormalne zjawisko na jakie trafili. W zasadzie co dzień spływały
relacje o tajemniczych obserwacjach, niezrozumiałych dźwiękach, czy osobliwych doświadczeniach, w
które obfitowała Aimeiz i planeta, na jakiej statek ugrzązł. Codzienność przyzwyczaiła ich do egzotyki
tego miejsca i nauczyła z pokorą akceptować to, czego ich zmysły nie potrafiły pojąć.
– Być może to po prostu akustyka sali naruszona wielowymiarowością sześcianu – szukał
odpowiedzi Niham, jako jedyny nietknięty upiorną atmosferą.
– Jeśli sześcian jest w innej czasoprzestrzeni, a wibracje naszego głosu się od niego odbijają to
wszystko jest możliwe – wtórował mu Tasajev. – Być może nawet to brama do innego wymiaru.
– W którym ktoś nas naśladuje? – ze strachem zapytała Sesana, niwecząc próby towarzyszy, by
wyjaśnić fenomen.
– Jesteśmy bezpieczni – oświadczył Niham, oglądając bryłę z każdej możliwej strony. Swoją
odpornością na wszelkie dziwactwa napełniał odwagą innych. – Na razie okręt nam tylko pomagał i
gdyby chciał nas skrzywdzić, już dawno by to zrobił – dodał, kreśląc wzory palcem po powierzchni
sześcianu, jak gdyby ten był płótnem dla gwiazdami malowanych obrazów.
– To nie ma znaczenia – uciął dyskusję Gorad, próbując przywłaszczyć sobie ostatnie słowo. –
Niczego się nie dowiemy debatując w ten sposób. Cała prawda ukryta jest w tym komputerze – mówił
ze zniesmaczoną miną, a palcem pokazywał sześcian, jak gdyby wytykał jakieś obrzydliwe dziwactwo.
– Dopóki nie uzyskamy dostępu, możemy sobie teoretyzować do woli – stwierdził i skierował się do
drzwi. Zanim wyszedł, spojrzał raz jeszcze na resztę i powiedział: – Jesteście świadomi jak ważne jest
uzyskanie kontroli nad okrętem. Sesana, to zadanie ma najwyższy priorytet. Skompletuj zespół i
zacznijcie pracę. Tasajev ci się przyda, w końcu to specjalista od kosmitów.
– Specjalista od kosmicznych teorii, nie kosmitów. Jestem filozofem nieba – z dumą wyjaśnił
chłopak.
– Jak tam chcesz. Wspomożesz póki co pracę Sesany, a potem znajdziemy dla ciebie zajęcie –
powiedział Gorad i poszukał wzrokiem Nihama, który nadal dotykał monolitycznego sześcianu na
wiele sposobów, grając jak na instrumencie i tworząc kolorystyczne uwertury z matematyczną
precyzją. – Już czas na twój plan – zdecydował lider, głaszcząc swoją bródkę tak, jak to miał w
zwyczaju, gdy nerwy dawały o sobie znać. – Zobaczymy czy i tym razem okręt nam pomoże. Idziemy?
– Idziemy – jak echo powtórzył Niham, ale nadal okiem naukowca przyglądał się bryle, każąc
liderowi Aimeiz na siebie czekać. Nie robił tego celowo dla rozrywki, jak Tasajev, czy z braku
wychowania. Był po prostu ekscentrykiem, od paru lat wykuwając sobie renomę tajemniczego, lekko
szalonego naukowca zatopionego w badaniach nie zawsze etycznej natury. Skupiony, cichy, z zapałem
do nieustannej pracy, imponował Sesanie i wpędzał w zakłopotanie każdego, kto próbował traktować
go na równi z innymi. W jednej chwili stracił zainteresowanie bryłą, jak gdyby sześcian nigdy nie
istniał, i szybkim krokiem wyszedł. Za nim, niczym zbity pies, ruszył Gorad, próbując odzyskać
odrobinę swojej godności.
Gdy tylko obaj znikli w drzwiach windy magnetycznej, Sesana podeszła do Tasajeva i bez
ostrzeżenia przytuliła go, jak starego, dobrego przyjaciela. Ten, zdziwiony i zaskoczony, wyrwał się i
odskoczył, gotów bronić swej fizycznej niezależności. – Co jest? – pytał.
– Witam na pokładzie – powiedziała dziewczyna, uśmiechnięta jak półksiężyc, a potem beztrosko
zabrała się do pracy, wykonując serie szybkich poleceń na swoim kombinezonie.
– Wszystkich tak witasz?
– Nie wszystkich, to byłoby niewykonalne – z rozbrajającą szczerością stwierdziła Sesana,
skoncentrowana na bryle sześcianu, który wciąż w tle przedrzeźniał szmerem ich głosy.
– Jestem aż tak wyjątkowy?
– Może, nie wiem. Ja taka jestem. Lubię przytulać osoby, które poznaję – wyjaśniała dziewczyna,
uśmiechając się niewinnie pod nosem. – Wiem, to dziwne – dodała i przyłożyła do sześcianu rękaw.
Od niedawna była główną programistką na pokładzie. Miała dopiero dwadzieścia trzy lata, ale
poważnie traktowała swój tytuł, prowadząc szereg autorskich badań i prac mających na celu
nawiązanie kontaktu z okrętem.
Tasajev obserwował dziewczynę, poświęcając jej więcej uwagi niż odkrytej sali. Oglądał ją jak
eksponat i próbował dostrzec ukrytą pod nieprzyjemnie błyszczącym kombinezonem sylwetkę Sesany.
Była dość niska, prawdopodobnie drobna, być może wysportowana i miała w sobie coś z delikatności
dziecka, małolaty, która próbuje udawać dorosłą osobę ścinając krótko włosy na męski wzór. Niestety,
jej strój niweczył cały urok.
– Wyglądasz jak niskobudżetowy robot – stwierdził chłopak, rozśmieszając ją do łez.
– Wiem, ale inaczej się nie da – tłumaczyła Sesana, w pełni odporna na uszczypliwości. – Muszę
mieć jak największą powierzchnię tego materiału, bo tylko on reaguje na sygnały okrętu. To
skomplikowane – mówiła, częstując chłopaka przyjaznym uśmiechem.
– Jak tu trafiłaś? – dociekał Tasajev.
– Zostałam zwerbowana przez ludzi Nihama kiedy jeszcze byłam w Akademii.
– Wiedziałaś w ogóle dokąd lecisz?
– Powiedzieli mi o okręcie, ale niewiele więcej – cierpliwie odpowiadała Sesana, obserwując raz
sześcian, a raz swoje ramię, na którym kombinezon wyświetlał jej zaskakujące dane.
– Nie miałaś wątpliwości?
– Oczywiście, że miałam i to dużo. Musiałam opuścić Akademię, brata i Ziemię, ale też nie miałam
za bardzo wyboru. Gdybym nie poleciała, dostałabym pewnie przydział do pracy w hali. Wiesz co to
znaczy.
– Opuściłaś brata? – Tasajev wychwycił z jej wypowiedzi, jak rekin wyczuwając krew. Uwielbiał to
robić, wyrywać ze zdań ciekawe kęsy informacji. Traktował to niczym grę, którą wygrać można tylko
poprzez zdemaskowanie głęboko skrytych tajemnic i wycofanych uczuć oponenta.
Sesana pokiwała w milczeniu głową, zdradzając, że trudno jest jej pojąć nietypowy charakter
chłopaka. Starała się zawsze traktować wszystkich z należytym szacunkiem, ale sama też posiadała
złośliwą stronę. W każdej chwili byłą gotowa stoczyć bitwę na uszczypliwości, ale nie dla idei
dręczenia ludzi ich problemami, ale tak o, dla czystej, niegroźnej zabawy. – Słyszałam o tobie –
powiedziała, zwierając szyki do dziecinnej wymiany drwin.
– Poważnie? Nie sądziłem, że moja popularność sięga aż tak daleko.
– Nie, nie w tym sensie. Słyszałam o tobie od Silki, którą wcześniej poznałeś. Wiesz co mi
powiedziała?
– Słucham uważnie.
– Że jesteś narcystycznym palantem – stwierdziła Sesana. Uśmiechnęła się od ucha do ucha,
prawie zamykając oczy, by zrobić więcej miejsca na twarzy dla białego rzędu zębów.
– Szybko mnie oceniła. Będę musiał wyprowadzić ją później z błędu – mówił chłopak,
niewzruszony ostrzałem, jak twierdza nadal tkwiąc w przekonaniu o swojej wyjątkowości. Czy robił to
dla żartów, czy mówił poważnie, trudno było jej to określić.
– I do tego bez poczucia humoru – dodała Sesana, wzdychając nad sześcianem, który dołączył do
ich zabawy w uszczypliwości.
– Wręcz przeciwnie! – wołał wzburzony Tasajev – z wyjątkowo wyostrzonym poczuciem humoru,
ale dość o mnie. Mówiłaś mi jak to się stało, że opuściłaś brata, którego zresztą wymieniłaś na drugim
miejscu po akademii.
– Silka miała rację – stwierdziła dziewczyna, zmazując uśmiech z twarzy. – Jesteś narcystycznym
palantem.
– Jeśli nie zauważyłaś, to chciałbym porozmawiać o tobie, co zaprzecza chyba tej teorii.
Przynajmniej we fragmencie dotyczącym narcyzmu. Prawda?
– A ty jak dostałeś się na Aimeiz? – Sesana odbiła pytanie.
– Jesteś bystra, nie w moim typie, ale bystra.
Dziewczyna parsknęła śmiechem, złożona w pół, trafiona szorstką szczerością chłopaka, jak kulą w
brzuch. Teraz rozumiała co Niham miał na myśli, mówiąc, że ekstrema układają się odwrotnymi
biegunami obok siebie. Spojrzała na komika, oczekując zawstydzenia, ale on już dawno zmienił punkt
zainteresowania.
– Dlaczego go tak postawili? – zapytał Tasajev, kucając przed sześcianem, który sztywno tkwił na
ostrzu swej krawędzi. – I jak sprawili, że dotykając podłogi na tak niewielkiej powierzchni utrzymuje
równowagę?
– Może mają mocny klej – żartowała Sesana, do łez rozbawiona jego zachowaniem. – Przepraszam,
nie wiem jak odpowiedzieć na to pytanie – szybko dodała, zeskanowana poważnym spojrzeniem
młodzieńca.
– Ciekawe dlaczego jest też cały czarny, kiedy wszystko inne na pokładzie jest białe. Myślisz, że to
coś znaczy? – zapytał Tasajev, ale został zignorowany przez dziewczynę, która badała właśnie podłogę
przed sześcianem. Podniósł się i dodał: – Pracuj więc i daj mi znać jak coś jeszcze odkryjesz. Idę
zobaczyć oryginalne windy. Zawsze mnie fascynowały.
Sesana zamarła z otwartymi ze zdziwienia ustami. Tak zapatrzonego w siebie, pozbawionego
wyczucia człowieka nie widziała jeszcze nigdy. – Poczekaj, chcesz mnie tu samą zostawić? – pytała.
– Boisz się być sama?
– Mógłbyś mi choć chwilę potowarzyszyć.
– Rozumiem, boisz się, ale to bez sensu. Jesteś przecież na tym okręcie już od dłuższego czasu,
otoczona niezbadaną przestrzenią kosmiczną, na wrogiej życiu planecie. Skoro nie masz żadnych obaw
przemierzając korytarze zbudowane ręką kosmitów, to dlaczego masz się bać tej sali?
– Masz rację – chłodno odpowiedziała Sesana. – Idź sobie – dodała w taki sposób, że każdy inny
mężczyzna odebrałby to jak groźbę, ale nie Tasajev.
Chłopak ruszył w stronę wyjścia, gdzie obrócił się na pięcie, przypominając sobie nagle, że chciał
coś jeszcze powiedzieć. – No tak, pytałaś jak dostałem się na Aimeiz. Jeśli nadal cię to interesuje, to
wiedz, że nie miałem wyboru. Na pewno słyszałaś o prześladowaniach i mordach na zamożniejszej
warstwie społecznej.
– Słyszałam.
– To wiedz, że tam, skąd pochodzę, dzieją się podobne rzeczy. To, co nam zrobili robotnicy fabryki
mojego ojca wykracza poza ludzkie granice zrozumienia. Gdyby nie moja fascynacja pozaziemską
inteligencją, nigdy bym tu nie trafił i prawdopodobnie zginął razem z matką, ojcem i siostrą – Tasajev
powiedział i wyszedł, zostawiając Sesanę jak pień drzewa wrośniętą w podłogę i targaną nawałnicą
ambiwalentnych uczuć.
Aimeiz odkryto w 2079 roku, kiedy jedna z wysłanych przez firmę Floyd Industries sond namierzyła
gigantyczny, czarny obiekt uwięziony w czerwonych skałach planety krążącej wokół gwiazdy oddalonej
od Ziemi o pięć lat świetlnych. Wykonane zdjęcia nie pozostawiały złudzeń. Ludzie trafili na obcą
technologię, której potencjał mógł całkowicie odmienić oblicze świata. W 2082 roku wyruszyła
pierwsza ekspedycja na Aimeiz. Dwustu odważnych badaczy podjęło ryzyko, by spędzić ponad dekadę
życia w przestrzeni kosmicznej, nie mając pewności co spotka ich na skalistej powierzchni zabójczej
planety. Po nich wyruszali następni, wyznaczając początek największym w historii ludzkości badaniom,
o których nigdy publicznie nie wspomniano. Teraz na pokładzie Aimeiz było już prawie siedem tysięcy
osób, a wśród nich całe rodziny naukowców uciekających z Ziemi przed represjami, pracą w halach i
totalitaryzmem Andersa. Tym exodusem inteligencji kierował Niham Sante — naukowy lider okrętu i
ojciec budowanej na pokładzie społeczności.
Jego największym wyzwaniem i jak dotąd porażką była misja podniesienia Aimeiz z powierzchni
planety. Nie udało mu się uruchomić głównych silników i nie widząc innej możliwości, podjął decyzję,
by zastosować najprostsze dostępne rozwiązanie.
– Jedenaście z trzynastu ładunków jest gotowych – zgłosił Nihamowi główny technik w Centrum.
To w tym pomieszczeniu ludzie przygotowali punkt zarządzania Aimeiz. Była to duża owalna sala z
wysokim łukowym sufitem, przypominającym sklepienie katedry. Przestrzeń, niczym halę magazynu,
wypełniały potężne bryły komputerów, rozstawione w pozornie chaotycznym szyku. Między nimi, po
podłodze, pędziły grube, kolorowe kable, miejscami spinane w prowizoryczne huby, a gdzie indziej
rozchodzące się jak gałęzie wyrastające z powalonego drzewa. Ten nieład był efektem wielu lat
skrupulatnego planowania. Ściany okrętu, jak gąbki wysysały wszelkie sygnały, zmuszając załogę do
stawiania ekranów ochronnych i chowania przewodów w grubych osłonach. Poza tym Aimeiz, niczym
ocean, posiadała niewidzialne, energetyczne nurty, które miejscami całkowicie blokowały pracę
wszelkich maszyn lub przeciwnie, wspomagały i przyspieszały ich działanie. Lokalizacje i wystąpienia
tych niezrozumiałych zjawisk podporządkowane były absurdalnie skomplikowanym sekwencjom,
które Sesana od miesięcy próbowała rozwikłać, jednak bez skutku. Doszła jedynie do wniosku, że
Aimeiz jest jak kot, czasami pozwalając się głaskać po brzuchu, czasami drapiąc pazurami w pozornie
identycznej sytuacji.
W Centrum pojawił się Gorad, przemykając między komputerami, jak w jakiejś grze, z dłońmi
zaplecionymi na plecach. Wskoczył zwinnie na podest, który w środku pomieszczenia skupiał całą
kontrolę załogi nad okrętem, i stanął przy Nihamie. Spojrzał na ekran głównego technika, gdzie
wyświetlał się obraz z robotów montujących ładunki. – Mam nadzieję, że te atomówki nas nie
rozsadzą – wyszeptał, by nie zwrócić uwagi dwunastu zarządców, których stanowiska wypełniały w
kręgu podest.
– Nawet nie zarysują – głośno stwierdził Niham, niwecząc plan społecznego lidera na dyskretną
rozmowę. – Konstrukcja tego statku to prawdziwe arcydzieło. Przetrwała upadek na planetę z
prędkością co najmniej kilkunastu kilometrów na sekundę, to przetrwa też parę termojądrowych
eksplozji.
– Obyś się nie mylił – odparł Gorad, rytmicznie głaszcząc wygładzoną już do przesady bródkę. – Jak
ewakuacja? – zapytał jednego z zarządców w kręgu stanowisk.
– Wszyscy są już na okrętach towarzyszących. Zostali tylko wybrani oficerowie porządkowi –
mężczyzna raportował, wykręcony nieprzyjemnie do tyłu, by przekazać informację wraz z
porozumiewawczym spojrzeniem.
– To co, zaczynamy? – niepewnie zasugerował Gorad.
– Zaczynamy! – z nieskrytą przyjemnością zawołał Niham i zebrał dla siebie całą chwałę. Oboje
zeskoczyli z podestu, by znaleźć dla siebie miejsce w fotelach zainstalowanych pod ścianą. We
wspólnej symfonii klików i zatrzaśnięć, zapięli się, Niham z ekscytacją, Gorad z przerażeniem.
– Coś mnie ominęło? – zapytał Tasajev, stając w drzwiach z marchewką w dłoni.
– Co pan tu robi? – zwrócił się do niego Gorad, wpięty pasami w fotel. – Zresztą, nieważne. Proszę
siadać i nie przeszkadzać – polecił, pokazując mu palcem wolne miejsce obok siebie.
– Ładunki założone i sprawdzone – zgłosił główny technik i spojrzał na dwójkę liderów ze wzrokiem
skazańca czekającego na własną egzekucję. Jak wszyscy, miał pewne wątpliwości co do możliwych
konsekwencji połączenia broni termojądrowej z obcą technologią. Nie chciałby przerwać poszycia
okrętu i doświadczyć pogody na planecie, gdzie przez okrągły rok temperatura wynosiła trochę ponad
siedemset stopni Celsjusza.
– Słuchajcie! – zawołał Niham, czując się w obowiązku rozwiać wątpliwości załogi. – Nawet jeśli
moje wyliczenia są błędne, a mogą być, bo jestem tylko człowiekiem, to wierzę, że gdyby nasz plan był
zagrożeniem dla statku, na pewno Aimeiz by nas powstrzymała – powiedział, wywołując panikę wśród
zebranych w sali osób.
– Mam nadzieję, że twoja wiara wystarczy, by zapewnić nam przetrwanie detonacji trzynastu
głowic atomowych tuż pod naszymi stopami – cichutko wymamrotał Gorad, by nie prowokować losu.
– Termojądrowych, nie atomowych. To spora różnica – poprawił go Tasajev. – A czy przypadkiem
tak duży wybuch nie wywoła fali uderzeniowej, która zmieli nam wnętrzności? – zasugerował,
chrupiąc marchewkę i wypełniając Centrum dźwiękami łamanych kości.
– Rozpocznijcie odliczanie! – rozkazał Niham z ekscytacją szaleńca, dla którego życie nie mieści się
w pierwszej trójce najważniejszych wartości.
Gorad chwycił poręcze fotela i spiął barki, chowając w nich głowę jak jeż. Po prawej miał naukowca
— ekscentryka, po lewej filozofa — ignoranta z marchewką w zębach. Bardzo się starał, ale jakoś nie
potrafił przypomnieć sobie powodów, dla których podjął decyzję, by w ogóle tu przylecieć. – Ale tak
na poważnie – zaczepił naukowego lidera całej wyprawy – to wyliczenia zrobiłeś poprawne? Co? Nie
popełniłeś jakichś głupich błędów? – pytał z nadzieją.
– My nie popełniamy błędów, my mamy radosne wpadki – powiedział Niham, wysysając z Gorada
duszę, niczym kostucha, i zostawiając tylko nieruchomy po nim szkielet.
Tasajev parsknął śmiechem z drugiej strony rzędu foteli, wchłaniając atmosferę strachu i
przetwarzając ją na czystą dla siebie radość. Chrupał z zamiłowaniem marchewkę, w oczekiwaniu na
koniec ludzkich marzeń o podboju wszechświata.
Plan zakładał rozsadzenie skał dookoła zakopanego ponad dwieście metrów w głąb ziemi okrętu i
stworzenie wystarczającej siły nośnej, by wspomagające silniki były w stanie go unieść i rozpędzić.
– Dziesięć sekund – zgłosił główny technik.
– To ciekawe – stwierdził Tasajev, przyciągając wzrok Gorada. – Gdziekolwiek ludzie nie podążą,
zawsze próbują się wysadzać w powietrze, nawet w kosmosie. Co o tym sądzisz? – zapytał lidera o
białej twarzy i dwóch księżycach zamiast oczu. Nawet jego broda pobladła w kontraście do otchłani
otwartych ust.
– Trzy sekundy – technik odliczył, zapadając się w fotelu i oczekując na wybuch, który nie nastąpił.
– Co się dzieje?! – krzyknął Gorad, prawie tracąc zmysły.
– Nie mam pojęcia, ale chyba się wznosimy – odpowiedział Niham, wyraźnie zadowolony.
Jego słowa potwierdził jeden z zarządców w kręgu stanowisk. – Mamy dwieście metrów, pięćset! –
mówił.
– Co z silnikami? – pytał Niham, wypinając się z fotela i kilkoma skokami wracając na podest.
– Nie są włączone – zgłosił główny technik. – W ogóle, żadne silniki nie pracują.
– Ale się wznosimy – potwierdzał zarządca, stukając ekran, na którym obraz z zamontowanych na
zewnątrz kamer pokazywał okręt w całej okazałości nad powierzchnią planety.
– Miałem rację – mówił Niham. – Aimeiz nas słucha, wie co robimy. Pomaga nam!
– A odda nam kontrolę? – zapytał Gorad, z trudem wchodząc na podest i biorąc głębokie wdechy,
jakby dopiero co wrócił z biegania.
– Może. Patrz! – zwracał jego uwagę Niham. Z bananem na twarzy wskazał ekran zarządcy, gdzie
Aimeiz, jak balon, wznosiła się w powietrze, niwelując przyciąganie planety. – To takie oczywiste! –
krzyczał, niesiony rzeką endorfin. – Okręt kontroluje siły grawitacyjne. Potrafi ukryć własną masę i nie
potrzebuje żadnych silników, by oderwać się od powierzchni!
– Świetnie, ale wolałbym mieć nad tym monstrum kontrolę – z posępną miną skwitował Gorad,
powoli odzyskując czerwień cery i pozę społecznego lidera. Jego ręce powędrowały na plecy, a wzrok
w stronę Tasajeva.
– Już mi się tu podoba – chłopak oświadczył i dokończył marchewkę, ruszając do wyjścia, jakby po
zakończonym seansie w kinie. Dla niego to była tylko zabawa.
– Panie i panowie! – zawołał Gorad w poczuciu obowiązku podsumowania misji. – Oto pierwszy
dzień naszej prawdziwej podróży! – oświadczył, klepiąc skostniałą dłonią przypadkowych zarządców
po barkach. Potem spojrzał na swojego przyjaciela i naukowego lidera. – Jak myślisz – zapytał go
szeptem – to kiedy okręt odda nam kontrolę?
– Nie wiem – odpowiedział z szyderczym uśmiechem Niham, bo dla niego to też, w gruncie rzeczy,
była tylko zabawa.
Tasajev Krotsky znajdował się na pokładzie dopiero jeden dzień. Mimo to już zdążył uprzykrzyć
życie społeczności i wszcząć jedną kłótnię zakończoną spoliczkowaniem niewinnej osoby. Miał
dwadzieścia dwa lata i tak, jak wielu przybyszy na Aimeiz, uciekał z Ziemi przed zmianami, ciężką
pracą w halach i nowymi władzami. O okręcie i możliwości wylotu w kosmos dowiedział się od grupy
naukowców firmy Floyd Industries. Został zwerbowany podczas jednego z nielegalnych już wówczas
wykładów na uczelni w Draniesku. Władze masowo likwidowały zbędne kierunki studiów i
rozwiązywały wszystkie szkoły, zgodnie z nowymi wyznacznikami polityki edukacyjnej. Celem było
wytworzenie jak najszybciej masy pracującej nad flotą, która doskonale sprawdzałaby się w swoich
zadaniach i niczym więcej. Kto chciał nadal zdobywać wiedzę w dziedzinach nieakceptowanych przez
ZN, musiał robić to w ukryciu. Mimo ogromnego ryzyka, Tasajev czynnie brał udział w organizowaniu
podziemnego szkolnictwa. Po śmierci rodziny i masowych aresztowaniach profesorów, którzy
prowadzili jego wykłady, lot na Aimeiz był jedynym wyjściem i szansą, by podążać za swoją fascynacją.
Teraz jego wiedza i zapał mogły się wreszcie przydać.
Tasajev przemaszerował już kilkanaście kilometrów pokładami okrętu, chcąc własnymi stopami
zmierzyć jego wielkość. Wędrując po pustych, niezagospodarowanych jeszcze przestrzeniach,
zrozumiał jak trudne postawił sobie zadanie. Sto dziesięć pięter, a każde o powierzchni małego miasta,
dawały ogromny potencjał na rozwój. Nie tylko technologia była dla ludzi nieprzecenionym skarbem,
ale też fakt, że statek mógł pomieścić pełną, samowystarczalną społeczność. Jego myśli wybiegały już
w przyszłość, gdzie wyobrażał sobie Aimeiz jako dom dla doskonałej, skrupulatnie zaplanowanej,
sprawiedliwej, pozbawionej wad, ciężarów historii i fałszywych bogów cywilizacji. Przy odrobinie
szczęścia, mieszkańcy mogliby stworzyć wolną od ziemskich problemów utopię. Szkoda tylko, że
Aimeiz nigdy im na to pozwoli. Tak rozmarzony, drwiąc z własnego dziecinnego idealizmu, Tasajev
wsiadł do windy magnetycznej. Drzwi zamknęły się i otworzyły jak migawka aparatu, odsłaniając
ruchliwy korytarz części mieszkalnej okrętu. Z krokiem turysty, wymijał biegające jak po bieżni
dzieciaki, aż trafił przed drzwi, przy których stała tabliczka z imieniem i nazwiskiem; Niham Sante.
Chłopak miał się z nim spotkać pod koniec dnia, by porozmawiać o swoim wkładzie w prace
badawcze. Zapukał w staroświeckim stylu i nie czekając na zaproszenie, gestem przesunął drzwi. W
środku poczuł się jak w urzędzie, widząc codzienne meble, w tym biurko, które lider naukowy zabrał z
Ziemi w dniu swojej sfingowanej śmierci. To był jeden z masowo produkowanych mebli średniej klasy
z drobnymi, roślinnymi wzorami w drzewo-podobnym materiale. Za nim stał ciąg meblowy, podłużny,
wąski i z różnego rozmiaru szafkami. Klasyczne rozwiązanie dla osoby, która ceni wyżej pojemność i
wygodę od estetyki. Pokój był przestrzenny, ale wizualnie skurczony przez fakt, że nic nie dotykało
ścian. Wyglądało to tak, jakby te dwadzieścia centymetrów wolnego miejsca określało jakieś
absurdalne uregulowanie prawne. Nie istniały tu rzecz jasna okna, ale mimo to, pomieszczenie
wypełniała przyjemna, ciepła aura dziennego światła.
– Co daje taki niesamowity efekt oświetlenia? – zapytał Tasajev.
– Dobrze, że jesteś – powiedział Niham, wciąż pracując nad jakimś projektem, który pokrywał cały
blat jego biurka. – W ścianach płynie ciecz, o której wiemy tylko tyle, że rozprowadza ciepło i służy
jako źródło światła – tłumaczył.
– Ciecz? – powtórzył chłopak, stając naprzeciw jednej ze ścian. – Faktycznie, wydaje się, jakby
płynęła – dodał, dotykając jej powierzchni, widząc coś, co przypominało gromadę mikroskopijnych
insektów podążających jeden za drugim w oceanie ledwo dostrzegalnego ruchu.
– Tylko nie wpatruj się w nią za długo.
– Nie rozumiem?
– Ściany są w pewnym sensie halucynogenne – opowiadał Niham, zamykając powoli wyświetlone
na biurku okna. – Jak będziesz zbyt długo się w nie wpatrywał, zaczniesz widzieć pewne obrazy.
– No co ty, poważnie? – z uśmiechem złoczyńcy zapytał Tasajev i, jak można było przewidzieć, wbił
wzrok w ścianę. – Fascynujące, mają jeszcze jakieś właściwości?
– Oczywiście. Podejrzewamy, że za ich pomocą okręt przesyła dane i być może nawet się odżywia,
bo w pewnym sensie jest biologiczny, choć to tylko oczywiście teoria – zdradzał Niham, wstając
wreszcie od biurka. – Ten sześcian, który dziś znaleźliśmy też jest zbudowany z tego materiału.
– Ten komputer?
– Sesana nie mówiła ci?
– Nie widziałem jej od rana – przyznał Tasajev i wytężył wzrok, by przyspieszyć halucynogenny
proces.
– Miałeś jej pomagać.
– Cóż, musi się najpierw do mnie przyzwyczaić.
– Rozumiem – stwierdził Niham i uśmiechnął się pod nosem, wyczuwając konflikt osobowości, jaki
między nimi dał się łatwo zaobserwować. – Sesana to bardzo inteligentna dziewczyna, ale też
wrażliwa i emocjonalna. Nie waha się mówić tego, co myśli. Jest otwarta na dziwactwa, wiem bo
przyzwyczaiła się już do moich, ale jeśli chcesz z nią funkcjonować i uniknąć nieprzyjaznych starć,
radzę, przynajmniej na początku, zachować umiar w słowach.
– Zauważyłem też, że lubi się przytulać.
– O tak, też to zauważyłem – z cynizmem stwierdził Niham.
– I gdzie te obrazy? – pytał chłopak, rozczarowany brakiem efektów.
– Tu wszystko zależy od humoru Aimeiz. Wizje czasami pojawiają się po minucie, czasami po
piętnastu, a czasami sprawiają, że ludzie wpadają bezpowrotnie w szaleństwo. Chodź, później się
pobawisz – Niham zapraszał go na skórzaną, białą sofę. – Tę kanapę osobiście wnosiłem na pokład
okrętu – z dumą opowiadał, prowadząc gościa w stronę niepozornie wyglądającego mebla ze śladami
licznych doświadczeń.
– Jakaś historia się z nią wiąże? – otwarcie pytał Tasajev, widząc niewypraną, granatową plamę na
siedzeniu, najpewniej po winie.
– Mnóstwo, ale przede wszystkim jest bardzo wygodna.
– Faktycznie – przyznał chłopak, opadając na siedzenie i podrygując z radości, jak dziecko.
– Drinka? – zaproponował Niham przy ciągu meblowym, gdzie czekała cała półka butelek whisky.
– Nie, dziękuję, ale wody bym się napił. Cały dzień chodziłem po pokładach i powiem, że jest co
zwiedzać.
– Też na początku dużo spacerowałem – dzielił się wspomnieniami lider naukowy okrętu,
przygotowując dla siebie alkohol, a dla gościa czystą wodę. – Nawet musiałem, bo wtedy jeszcze nie
mieliśmy pełnej kontroli nad windami. Wyobraź sobie ile czasu zajęło mi wtarganie tu tych wszystkich
mebli! – żartował, niosąc w stronę sofy dwie szklanki. Podał jedną z nich chłopakowi i opadł obok z
udawanym jękiem zmęczenia. – Znam twoją historię – zaczął mówić – tak, jak każdej osoby, która
trafia na pokład Aimeiz. Przykro mi, że twoja rodzina zginęła i to w tak okrutnych okolicznościach.
Ziemia już dawno przestała być przyjaznym miejscem dla ludzi.
– A będzie jeszcze gorzej – kontynuował myśl Tasajev, skinieniem dziękując za wodę. – Nie wiem
jaki Anders ma plan, ale jeśli likwiduje uczelnie i wprowadza jawną indoktrynację, to nie może to być
nic dobrego.
Niham wsadził nos do szklanki, a potem zakołysał nią, by przyjrzeć się miedzianym błyskom
alkoholu. W końcu wziął pierwszy, jak zawsze najintensywniejszy łyk i zapytał: – Co myślisz o
Andersie?
– Bardzo dziwna postać. Przybył znikąd, nagle dostał do rąk ogromną władzę i zaczął wszystko
zmieniać – opowiadał chłopak z zaangażowaniem, którego nikt by się po nim nie spodziewał. – Myślę,
że to najgorszy typ lidera. Psychopatów i szaleńców było już mnóstwo, a ich cele zawsze wyglądały tak
samo. Anders jest inny. To normalny człowiek, być może nawet sprawiedliwy, ale przekonany też o
swojej misji. On nie chce zniszczyć świata. Myślę, że raczej chce przebudować go na wzór, jaki ma w
chorej głowie. Nie jest jednak świadomy tej manii, więc zrobi wszystko, by swój cel zrealizować. Jeśli
nikt go nie zatrzyma, to świat będzie skończony i to wcale nie za sprawą Słońca.
– Bardzo ciekawy pogląd.
– Dziwi mnie tylko, dlaczego pozwoliłeś mu przejąć władzę w firmie? – zapytał Tasajev i wyczekiwał
z ciekawością odpowiedzi, zapominając o trzymanej w rękach szklance.
– To nie jest takie proste.
– Domyślam się. Powiedz mi, wiedziałeś, że chcą przekształcić Santlite w MRRG?
– Nie, nie wiedziałem – zdradził Niham i odpłynął wzrokiem, jakby w poszukiwaniu ukojenia dla
zadręczonej duszy. – Prawdę mówiąc, to już tygodnie przed moją upozorowaną śmiercią nie miałem w
firmie żadnej władzy. To, co się później stało, to była walka sił w ZN, która rozniosła się na wszystkie
duże firmy i mnie już nie dotyczyła, ale mniejsza z tym – próbował przenieść ciężar rozmowy na
chłopaka. – Jak wygląda sytuacja na Ziemi? Dostaję oczywiście wiadomości, ale chciałbym wiedzieć
jakie ty masz odczucia.
Tasajev potraktował tę prośbę, jak wyzwanie i test zarazem. Wiedział, że jeśli chce dołączyć do
zespołu odkrywców, musi zbudować zaufanie ich lidera. Szanował Nihama, widząc w nim wzór dla
siebie. Podziwiał jego oddanie i zazdrościł mu kropli szaleństwa, która jak nić łączyła go z obcym
światem Aimeiz. – Mam wrażenie, że na świecie trwa wojna, ale zwykli ludzie o niej nie wiedzą –
opowiadał, wciąż nieświadomy trzymanej w dłoniach szklanki. – Floyd Industries zostało rozwiązane
trzy tygodnie przed moim odlotem, ale media nawet o tym nie wspomniały. Trzon firmy nadal
funkcjonuje i pracuje nad tym najważniejszym projektem, ale jest pod nieustanną groźbą ataku ze
strony władz. Natomiast Santlite zostało przetworzone w Międzynarodową Radę Restrukturyzacji
Gospodarczej, jakby w akcie wymazania jej historii, lub raczej zamaskowania czynów Andersa.
– To nie miało tak wyglądać – mruknął Niham, kołysząc whisky z harmonią ruchu budowaną latami
doświadczeń.
– Na górze trwa walka o władzę, a zwykli ludzie pracują i to coraz ciężej. Świat się zmienia –
przekonywał Tasajev, wciągnięty w wir rozmyślań.
– Jakie są reakcje na MRRG?
– Trudno powiedzieć. Sieć się rozpada, a ludzie mają poważniejsze problemy, niż wygłaszanie
swoich opinii. Mnie najbardziej dziwi zakres praw, jaki ten twór otrzymał. Nie wiem czy to Anders ma
taką siłę, czy może gdzieś w cieniu kryje się jakiś potężniejszy spisek, ale cała władza ZN powoli
przecieka w granice jurysdykcji MRRG. W zasadzie mają już kontrolę nad całą armią.
– Słyszałem, że tworzą się nowe siły – zwyczajnie wtrącił Niham.
– Tak. Z tego co rozumiem, to nie ma już klasycznego podziału wojsk. Teraz jest flota i siły DARPA.
Jedne mają organizować załogę dla budowanych okrętów, drugie pilnować porządku na Ziemi podczas
wdrażania Wielkiego Planu w życie. Co gorsza obydwiema siłami zarządza bezpośrednio lub pośrednio
Anders.
– Anders – Niham wspomniał dawnego asystenta w nostalgicznym tonie.
– Znałeś go dobrze? – zapytał Tasajev, wyczuwając bliską relację między nimi.
– Nie. Nie znałem go wcale. Słyszałem natomiast, że terroryzm staje się poważnym problemem.
– Nie wiem jak w Ameryce, ale w Europie Odwróceni rosną w siłę – kontynuował przemyślenia
chłopak, jakby prowadził własny wykład na uczelni. – Trudno się dziwić, bo ich opozycyjne poglądy są
powszechne, jak nienawiść do władz. Sporo o nich czytałem w sieci, jak była jeszcze łączność.
Podobno wyłonił się nowy lider — Kastrimo, choć osobiście uważam, że to tylko nowy pseudonim
Demastosa.
– Tego blogera?
– Znasz go?
– Czytałem – krótko stwierdził Niham.
– To on zapoczątkował ten ruch, albo ona — są różne wersje. W każdym razie, Odwróceni rosną w
siłę i w jakiś magiczny sposób unikają zniszczenia przez Andersa, który wszystkich innych terrorystów
likwidował szybko i skutecznie – opowiadał Tasajev, coraz agresywniej angażując się w wypowiedź.
Wciąż nie wziął nawet łyka wody.
– Myślisz, że Odwróceni mają szansę odegrać jakąś istotną rolę w nadchodzących latach? – pytał,
ku uciesze chłopaka, Niham.
– Kto wie. Może. Jedno jest pewne, ludzie w Europie jeszcze nie powiedzieli ostatniego słowa.
Myślę, że niedługo sytuacja pęknie i masy wyjdą na ulicę, a wtedy...
– A wtedy Anders użyje siły – Niham za niego dokończył, wziął kolejny łyk whisky, jakby wyznaczał
nią granice między wątkami, i zmienił temat. – A jak ci się podoba okręt? – zapytał.
Tasajev czuł się niezręcznie i nie rozumiał jeszcze dlaczego. Lider był w stosunku do niego chłodny i
przyjacielski za razem, wycofany, choć zainteresowany i przede wszystkim nienaturalnie tajemniczy. To
rozpraszało chłopaka i budziło w nim ostrożność. Mimo to, szacunek do naukowca i własna
wylewność pchały go do dalszej opowieści. – Na pewno muszę podziękować za możliwość przylotu. To
dla mnie doskonała okazja, by podążać za swoją pasją. Poza tym gdybym został na Ziemi, moja
przyszłość wyglądałaby marnie.
– Taki jest nasz cel. Chcemy zebrać na Aimeiz największe umysły świata, zarówno te już dojrzałe,
jak i młode z potencjałem – mówił Niham, podnosząc szklankę do góry w stronę Tasajeva, jak gdyby w
geście toastu.
– Dziękuję. Okręt na pewno jest wspaniały. Próbowałem dziś zwiedzić choć część, ale to
niemożliwe, jest zbyt duży. Przeglądałem też bazę wiedzy i widziałem ten pamiętnik jednego z
członków oryginalnej wyprawy. Przerażające. Naprawdę nie wiadomo co się z nimi stało?
– Nie wiadomo – potwierdził Niham. – Poza tym, że jeden z nich poszedł na spacer po powierzchni
planety i nie wrócił. Reszta znikła razem z wszelkimi zapisami ich pracy. Został tylko ten pamiętnik.
– To budzi pytanie, czy Aimeiz nie jest może naszym wrogiem?
– Nie rozumiem.
– Chcę powiedzieć, że jeśli jest tak zaawansowana, a do tego świadoma, to dlaczego pozwala wam
tu przebywać? – dociekał chłopak, szukając w sztywnym profilu lidera wskazówek, które pozwoliłby
mu odkryć, co tak naprawdę myśli.
– Może wraz z rozwojem, inteligencja, nieważne czy ludzka, czy obca, traci gniewny instynkt do
wszystkiego, co napotka i przestaje traktować rzeczy w kategoriach wróg i przyjaciel – teoretyzował
Niham, wędrując kolorowymi źrenicami po pokoju i co chwilę delektując się whisky. – To ciekawy
temat, ale nie, nie myślałem nigdy, że Aimeiz jest naszym wrogiem. Wręcz przeciwnie, przeczuwam,
że nam pomaga.
– Może dlatego okręt jest tak bardzo... – zamyślił się Tasajev w poszukiwaniu słowa – ...ludzki.
– Co masz na myśli?
– Ci co go zbudowali i w nim funkcjonowali musieli być podobni do nas. Są tu automatyczne drzwi
wielkością zbliżone do naszych, korytarze pozwalające przechadzać się po okręcie i pomieszczenia
przestronne jak na Ziemi.
– To prawda. Okręt wydaje się być do nas dopasowany, jak gdyby był dla nas stworzony.
– Też o tym pomyślałem. Trochę to dziwne, nie sądzisz? – pytał Tasajev, próbując zdemaskować
prawdziwą naturę lidera.
– Nasi antropolodzy stwierdzili, że to nic niezwykłego – wyjaśniał swój pogląd Niham. – Jeśli gdzieś
istnieje życie, to może być ono bardzo do nas podobne. W końcu, ewolucja jest uniwersalna, jeśli
tylko warunki są adekwatne.
– Pytanie czy przybyli tutaj z pokojowymi zamiarami, czy odwrotnie.
– Dlaczego uważasz, że przybyli tutaj specjalnie? – dociekał Niham. Szybkim spojrzeniem zmierzył
chłopaka, onieśmielając go różnobarwnością swych źrenic.
– Kosmos jest ogromny, więc fakt, że ich statek doleciał aż tak blisko naszej planety, to nie
przypadek. Myślę, że oni zmierzali w stronę Ziemi, ale coś się stało i wylądowali tutaj.
– Ciekawe. Myślisz, że chcieli nas podbić?
– Nie wiem, ale z tak zaawansowaną technologią nie mieliby po co nas podbijać, chyba że dla
zabicia czasu – próbował żartować chłopak, zagubiony jednak trochę w swych zamiarach. – Raczej
mieli inny powód. Kto wie, może nawet chodziło o nasze Słońce, które tak dziwnie się zachowuje.
– Jesteś wyjątkowo spostrzegawczy – pochwalił go Niham, jak ucznia w pierwszym dniu szkoły.
– Dziękuję – odparł Tasajev, wreszcie biorąc pierwszy łyk wody.
– Myślisz, że obcy posiadali technologię zdolną uratować nasze Słońce?
– Możliwe. Ciężko cokolwiek potwierdzić. Zbyt krótko tu jestem – chłopak podsumował i zamilkł.
– Rozumiem, to dopiero twój pierwszy dzień – zauważył Niham, przyjaznym uśmiechem dziękując
mu za rozmowę. – Czekam więc z niecierpliwością na kolejne twoje spostrzeżenia. Tego właśnie
oczekuję od ciebie. Chciałbym żebyś dołączył do zespołu badającego okręt pod kątem poznania
oryginalnych jego właścicieli. Chcę wiedzieć kto i dlaczego zbudował ten statek, kiedy i po co, a przede
wszystkim co tu robił i dlaczego się rozbił. To będzie twoje zadanie – powiedział, wstając nagle z sofy i
sygnalizując koniec spotkania.
– Rozumiem. To będzie dla mnie jak spełnienie marzeń – przyznawał Tasajev, prowadzony przez
lidera do drzwi. – Praca nad prawdziwą obcą technologią i do tego w gronie takich postaci jak doktor
Suess, czy Hadel Ulcel, to coś wspaniałego. Kogo jeszcze tu macie? – zapytał, pokonując kolejne
centymetry z prędkością wzrostu rośliny.
– Jest parę ciekawych osób, które pewnie poznasz wkrótce. Tak jak mówiłem, moim celem jest
sprowadzić tu śmietankę intelektualną Ziemi.
– Jakieś ciekawe postacie są w planach? – dociekał chłopak, stając oporem do ponaglających
gestów lidera.
– Oczywiście. Pracujemy teraz nad pozyskaniem biologów. Chcemy, na przykład, dotrzeć do Lumen
Sereday. Jej wiedza o genetyce roślin bardzo by nam się tu przydała – tłumaczył Niham z wyciągniętą
w stronę drzwi ręką.
– Sporo czytałem o jej pracy nad Arką. Potężny projekt. Masz z nią kontakt?
– Osobiście nie, ale nasi ludzie ją obserwują – Niham starał się z kulturą odpowiadać, zagarniając
chłopaka pod drzwi, niczym pług śnieg. Gdy byli już tylko metr od wyjścia, znów padło pytanie.
– Nie boicie się Amerykanów?
– Władze na Ziemi to problem, dlatego wszystko odbywa się w tajemnicy. Zanim do kogoś
dotrzemy sprawdzamy go, a pierwszy kontakt nawiązujemy nie bezpośrednio. Wykorzystujemy też
własne okręty budowane poza świadomością ZN. Mamy całą strukturę do tego stworzoną. Nie musisz
się martwić.
– To fascynujące. Bardzo mi się tu podoba – Tasajev przedłużał rozmowę, już nawet nie dlatego, że
miał jakieś pytania, a po prostu z przyzwyczajenia do stawiania oporu. – Prowadzicie badania i do
tego budujecie społeczność. Mógłbyś coś o niej jeszcze powiedzieć? – poprosił z całą zebraną w sobie
grzecznością.
Niham uśmiechnął się, rozumiejąc intencje chłopaka, i przy otwartych już drzwiach, zapytał: – A co
chciałbyś wiedzieć?
– Na przykład, jak podejmujecie decyzje. W końcu słyszałem, że macie już siedem tysięcy ludzi na
pokładzie.
– Dobre pytanie – przyznał lider, przypominając sobie o szklance w dłoni. Wypił co miał w środku i
z grymasem opowiadał. – Choć pierwotnie to była misja ściśle naukowa, a nawet trochę militarna, to
teraz wszystko obraca się wokół społeczności. Liderem jest Gorad Brown, poznałeś go już. Jest to
jeden z najstarszych stażem członków załogi badawczej Aimeiz. Mamy też swoją konstytucję i zbiór
zasad funkcjonowania na okręcie. Polecam się z nimi zapoznać – zachęcał, wyrywając chłopakowi
szklankę wody z rąk. – Sprawy społeczne rozwiązujemy głosowaniami za pomocą specjalnie
skonstruowanego systemu. Wszelkimi działaniami naukowymi kieruję ja, zaś Gorad podejmuje
pozostałe decyzje związane z celem misji. Wszyscy jesteśmy zobowiązani wykonywać jego polecenia.
Widzisz, na początku prowadziliśmy jedynie badania, ale teraz mamy na pokładzie całe rodziny, w tym
ponad czterysta dzieci. Musieliśmy podzielić swoje obowiązki, stworzyć własną organizację i w ten
sposób powstały już trzy przedszkola, siedem stołówek, biblioteki, a nawet salony gier i kilka kin.
Zadowolony? – zapytał, w oczywisty sposób grożąc chłopakowi rękoczynami, jeśli zaraz nie opuści
jego pokoju.
– Chciałbym brać w tym udział – przedrzeźniał go Tasajev, nie kryjąc złośliwych intencji. Ta zabawa
zaczynała mu się podobać. – Chciałbym budować nową społeczność od podstaw, bez fałszywych
autorytetów, bez wad starego świata, gdzie kultura jest ceniona, a ignorancja...
– Będziesz miał okazję – Niham wtrącił i wypchnął go na zewnątrz, jak starą sofę.
Drzwi się zamknęły, a chłopak poprawił czarną marynarkę i skwitował całość słowami: – Co za
dziwak.
Pod koniec dnia Niham stawił się w sali głównego komputera, gdzie Sesana nieprzerwanie
pracowała od momentu otwarcia wrót. W środku był już Tasajev, bezczynnie obserwując jej zmagania,
i Gorad Brown, niecierpliwy wszelkich wieści.
Dziewczyna klęczała tuż przed sześcianem na żółtym kocyku w czarno-białe koty, który Tasajev
zdążył już wyśmiać. U boku miała mały komputer podpięty do ziemi za pomocą tego samego
materiału, jaki tworzył jej kombinezon, a jej mina zdradzała, że nowiny nie będą pozytywne.
– I jak? Mamy dostęp? – zapytał Gorad z obowiązkowo zaplecionymi z tyłu rękoma.
– Niestety nie – odpowiedziała dziewczyna, wstając z jękiem zmęczenia. – To bardzo dziwny
system zabezpieczony sekwencją ruchów – dodała i kilkoma gestami przy swoim kombinezonie
sprawiła, że tajemniczy sześcian zaczął się obracać, utrzymując jednak stałe położenie środka. Co jakiś
czas tylko dotykał ziemi ostrym krańcem tak, jakby lewitował w powietrzu.
– Wcale nie jest zamocowany do podłogi – Tasajev musiał zwrócić uwagę na ten oczywisty fakt.
– Ok. To mamy dostęp czy nie? – ponowił pytanie Gorad, pełen nadziei i głodny dobrych wieści.
– Tak jak mówiłam, sześcian zabezpieczony jest sekwencją ruchów – cierpliwie wyjaśniała
dziewczyna, pokazując, że ma przynajmniej kontrolę nad prędkością obracania się bryły. – Mogę
spróbować ją złamać siłowo, ale to nie takie proste – oznajmiła z miną pełną przeprosin.
– Nie ma innego sposobu? – naciskał ją społeczny lider, chodząc od ściany do ściany.
– Bez znajomości sekwencji, nie.
– Może rozbierzmy ten sześcian na części.
– Komputer stanowi jedną całość i nie ma części, które można by odkręcić – wyjaśniała Sesana,
zawstydzona zdradzonym zaufaniem liderów.
– Czyli pozostaje tylko opcja złamania hasła? – upewniał się Gorad.
– Tak. Tylko... – dziewczyna przerwała, bo słowa stanęły jej na chwilę w gardle – ...sekwencja ma
dwieście dwanaście pozycji.
– Ile?! – krzyknął Niham, mimowolnie wyładowując swój gniew.
– Dwieście dwanaście, a każda pozycja ma prawie nieograniczony zakres. Możemy próbować
siłowo złamać hasło. Bryła nie daje żadnych ograniczeń co do prób i jestem w stanie wykonywać aż
pięć sekwencji na sekundę, ale uzyskanie dostępu i tak zajmie kilkadziesiąt lat – mówiła Sesana,
pędząc słowami, jakby ich obecność w ustach sprawiała jej ból. – W najlepszym przypadku.
– To może odciąć to cholerstwo od statku? – zaproponował Gorad.
– Jak? – zapytał Tasajev, wyczuwając okazję do złośliwości. – Przecież sześcian już lewituje, odcięty.
– Wiesz co mam na myśli – tłumaczył lider, robiąc koło wokół sali.
– Aimeiz by się to nie spodobało – stwierdził Niham.
– Poza tym to bardzo niebezpieczne – wyjaśniała Sesana, jako jedyna poważnie traktując
propozycję lidera. – Jeśli odetniemy kontrolę, to wszystko padnie: systemy podtrzymywania życia,
sztuczna grawitacja i kto wie, co jeszcze.
– To co teraz? –zapytał Gorad i zaraz zrozumiał, że jako lider nie powinien wysyłać takich
komunikatów.
– Nic. Szukamy dalej – dał odpowiedź Niham i tak, jak miał w zwyczaju, bez ostrzeżenia ruszył do
drzwi. Pod maską zamyślenia ukrył rozczarowanie i lęk przed świadomością, że jego plan znów stanął
w miejscu.
– Szukamy więc dalej – powtórzył Gorad, robiąc z tych słów polecenie dla Sesany. Jak Niham chciał
wyjść, ale coś go zatrzymało przy drzwiach. – Dobra robota – burknął, zagubiony w sytuacji, i dopiero
po chwili opuścił salę z poczuciem, że nie zachował się profesjonalnie.
– To oczywiste, że ludzie nie są w stanie kontrolować obcej technologii – przyznał Tasajev, gdy w
pomieszczeniu został sam z Sesaną. – To nie jest komputer stworzony przez innych ludzi. To nawet nie
jest maszyna w naszym rozumieniu tego słowa, a skoro nie potrafimy jej rozsądnie nazwać, to jakie
mamy szanse ją poznać? Ja bym się nie przejmował porażką – na swój sposób podnosił na duchu
dziewczynę.
– Czy ty próbujesz mnie pocieszyć?
– Jeśli chcesz, mogę skrytykować twoją bezsilność.
– Nie trzeba, ale dziękuję za tę próbę bycia miłym – powiedziała Sesana i uśmiechnęła się uroczo.
Zmęczona całym dniem pracy, podniosła ręce i zaczęła kołysać biodrami, by rozluźnić trochę mięśnie.
Z delikatnym mruczeniem napięła plecy, a potem wypięła brzuch do przodu i wybuchnęła śmiechem,
widząc wlepione w nią oczy chłopaka. – Jak tak bardzo chcesz mnie zmierzyć, to polecam udać się
jutro rano do lasu Aimeiz. Staram się codziennie biegać. Będziesz miał lepszy widok – mówiła
szyderczym głosem, robiąc kilka przysiadów. – Chociaż wątpię, żebyś potrafił tak wcześnie wstać –
żartowała.
– Jak czegoś bardzo chcę, to nic mnie powstrzyma – dwuznacznie odpowiedział Tasajev, nie
odrywając od niej oczu, jakby chciał pokazać, że nie boi się konsekwencji. – Skoro jesteśmy już przy
lesie, to chciałbym go zobaczyć. Mogłabyś mnie tam zaprowadzić? – zapytał.
– Mogłabym.
– A chcesz?
– A co będę miała w zamian? – dociekała Sesana. Bez reszty wciągnęła się w grę uszczypliwości i
ukrytych przekazów.
– Moje towarzystwo? – zaproponował retorycznie chłopak, na co w odpowiedzi otrzymał szeroki
uśmiech. Sam też nim zabłysł, bo dziewczyna miała w sobie tę tajemniczość, która przyciągała
inteligencję, a więc i jego ciekawość. Co gorsza, Sesana była na tyle inteligentna, że doskonale o tej
słabości wiedziała, i wiedziała też, że on wiedział. Oboje czuli się więc związani niepisanym
porozumieniem, które poprowadziło ich do najbardziej, jak dotąd, niezwykłego miejsca dla załogi
Aimeiz.
– Jesteś bardzo pracowita – Tasajev próbował wywalczyć sobie jej przychylność w drodze do lasu.
– Dzięki, szkoda tylko że moja pracowitość nic nam nie dała.
– Jak to nic? Każda praca coś nam przynosi. Tu, na przykład, dowiedzieliśmy się, że twórcy tego
okrętu byli od nas znacznie mądrzejsi. Poza tym wiemy już, że lubią ruchome sześciany. To coś.
– Próbujesz mnie rozśmieszyć, czy zdołować? – zapytała Sesana, szczera do bólu.
– Próbuję ci powiedzieć, że starałaś się i to jest najważniejsze – równie otwarcie zapewniał
chłopak, dostając w zamian podziękowania.
Winda bezzwłocznie zabrała ich do ogromnych wrót lasu Aimeiz.
– To tu – powiedziała Sesana, pokazując bramę, która na jej gest bez wysiłku ustąpiła. Przed nimi
wyrosła ogromna przestrzeń, wyrwana jak kadr z przyrodniczego filmu. Soczyście zielona trawa
wylewała się na biały korytarz, a dosłownie kilkanaście metrów dalej, młode drzewa ogradzały
ziemistą alejkę prowadzącą w głąb ciemnego lasu. Powiew chłodnego wiatru, jak wspomnienie
najpiękniejszych dni, obezwładnił chłopaka. Nie sądził, że w kosmosie znajdzie piękniejsze widoki niż
na Ziemi.
– Już martwiłam się, że jesteś kompletnie nieczuły na piękno – przyznała dziewczyna, wpatrzona w
otwarte z zaskoczenia usta Tasajeva. – Chodź, pokażę ci jak przyjemnie jest w środku! – zawołała i
pociągnęła go za ramię, wskakując jak sarna na zieloną polanę.
Hala była wysoka na sto pięćdziesiąt metrów i nieobliczalnie dla oczu szeroka. Wszędzie rosły
drzewa, przy wejściu niskie, niedawno zasadzone, a pod ścianami potężne i bujnie zielone. Dla
chłopaka przekroczony próg białego, sterylnego korytarza wydawał się przejściem do baśniowej
krainy.
– Nigdy czegoś takiego nie widziałem – mówił Tasajev, prowadzony przez dziewczynę leśną ścieżką.
Pod stopami czuł prawdziwą trawę wyrastającą z miękkiej ziemi, a do uszu napływał mu szum
wierzchołków drzew poruszanych zawirowaniami spokojnego wiatru.
– Las Aimeiz dopiero powstaje – zaczęła opowiadać Sesana, pokazując połacie
niezagospodarowanej jeszcze ziemi. – Staramy się sprowadzać rośliny i glebę, by zbudować tu
samodzielny ekosystem. Jak na razie udało nam się przyspieszyć wzrost roślin, ale wciąż brakuje
specjalistów do opieki nad tym projektem. Niham próbuje sprowadzić kilku, którzy pomogą nam
stworzyć tu prawdziwy raj. Za kilka lat mamy nadzieję wypełnić całą halę roślinami. To fascynujące,
nie sądzisz? – pytała chłopaka, ale jego wzrok wędrował po suficie, pod którym kumulowały się
najprawdziwsze, białe chmury.
– Prawie całe życie spędziłem w mieście – opowiadał Tasajev – i taki widoki widziałem tylko na
filmach, a gdy Kryzys Słoneczny dobił przyrodę, nie wierzyłem, że kiedyś zobaczę na własne oczy
jakąkolwiek zieleń. Jakim cudem udało się wam je tu wyhodować? – zapytał, a gdy w skupieniu
poszukiwał granic lasu, Sesana zdążyła rozpiąć górną część kombinezonu. Materiał zawisł na jej
biodrach, odsłaniając biały bezrękawnik. Teraz pochylona, dzielnie walczyła z butami, próbując je
ściągnąć, by wreszcie poczuć gołymi stopami chłód trawy.
– Aimeiz w jakiś sposób wytworzyła tu bardzo dobre warunki do hodowli – mówiła, siłując się z
obuwiem. – Podejrzewamy, że przed nami to pomieszczenie pełniło już podobną rolę i dlatego
wszystko rośnie tu jak na... – przerwała, bo zauważyła, że chłopak utknął wzrokiem na jej zgrabnej
sylwetce, najpewniej w ogóle nie słuchając. – Uważaj! – krzyknęła, pokazując coś za jego plecami.
Tasajev podskoczył, jak w tańcu, odwracając się i łapiąc wreszcie żart. – No tak, zagapiłem się –
wyjaśniał, nieco onieśmielony. Widok piersi dziewczyny zamroził go w bezdechu. Ich doskonały kształt
kropli, dobrze przez materiał podkreślony, budził dręczące umysł słodkością pytania o boską
ingerencję w formę jej biustu.
– Nie przejmuj się, nie ty pierwszy – z chichotem uspokajała go Sesana, nie mając nic przeciwko
łapczywemu zerknięciu, czy dwóm.
– Obcy trzymali tu roślinność? – zapytał Tasajev, zmieniając szybko temat i jak ognia unikając
wzrokiem dziewczyny. – To niesamowite. Musieli być do nas niezwykle podobni – stwierdził i wziął
głęboki oddech. – Gdyby moja siostra mogła to zobaczyć – powiedział nostalgicznym głosem.
– Gdyby mój brat mógł to zobaczyć – odtworzyła jego melancholię Sesana.
– Czy on też nie żyje?
– Żyje i myślę, że ma się całkiem dobrze, ale jest na Ziemi i prawdopodobnie nie będę już miała
okazji go zobaczyć i przeprosić. Jak ostatni raz z nim rozmawiałam, padło trochę ostrych słów. Stavros
myślał, że celowo go zostawiłam.
– A zrobiłaś to celowo?
– Oczywiście, że nie. Chciałam go zabrać, ale on myślał, że to szaleństwo i wolał zostać.
– Rozumiem. Przynajmniej możesz mieć nadzieję, że kiedyś znów się spotkacie – pocieszał ją
Tasajev, próbując z całych sił wymazać złośliwość z rozmowy.
– Przykro mi, że straciłeś rodzinę i przepraszam za wcześniejsze żarty – powiedziała Sesana i wtuliła
się w niego z pokutną miną.
– Nie musisz przepraszać. Żarty są dobre, bo pozwalają uporać się ze smutną rzeczywistością.
– Zgadzam się – natychmiast potwierdziła dziewczyna. Nagle rozchmurzona, jak świeże po burzy
niebo, przycisnęła go mocniej, świadomie i z pełną premedytacją. Pozwoliła też zetknąć mu ramię z jej
apetyczną piersią. – Wiesz co, ty też nie jesteś w moim typie – dodała, promieniejąc uszczypliwym
uśmiechem – ale to nic nie szkodzi.
Tasajev poczuł na skórze próbkę własnej arogancji. – Pewnie nie podoba ci się moja burzliwa
fryzura? – zapytał oczywistym żartem, próbując wolną dłonią uporządkować chaotycznie rosnące,
bujne, czarne włosy. – A może to broda? – zmienił zdanie i zaczął masować kilkudniowy, mocno
widoczny już zarost. – No chyba, że chodzi o te gęste brwi – znów kpił – i bystre, brązowe spojrzenie
spod nich płynące? Co? – ciągnął żart. – A może po prostu już z kimś jesteś? – nagle, zupełnie
poważnie, zapytał.
Sesana eksplodowała śmiechem, niemal padając na kolana. – Czyżbyś nagle się mną
zainteresował? – dociekała z anielskim głosem niewiasty.
– Zawsze lepiej wiedzieć. Poza tym ciężko znoszę odmowy – Tasajev próbował obrócić sytuację w
żart, ale tylko odsłonił swą wrażliwą stronę.
– Czy rozczaruję cię, jeśli powiem, że jestem z kimś związana?
– Z kim? – natychmiast zapytał chłopak.
– Nie mogę powiedzieć, bo to nasza tajemnica – oznajmiła Sesana i znów uraczyła go
dwuznacznym uśmiechem. – Poza tym przecież nie jestem w twoim typie, prawda? – drażniła amanta,
wbijając ostrze w nagie podbrzusze jego romantycznej duszy.
– Widzę, że trafiłem na godnego przeciwnika – chłopak skapitulował i poczuł mocniejszy uścisk
owiniętej wokół ramienia jej dłoni.
– Nie przejmuj się – pocieszała go Sesana. – Zawsze możesz sobie popatrzeć.
– A dotknąć? – pytał z nadzieją Tasajev.
– Popatrzeć jak biegam wokół jeziora – Sesana mu wyjaśniła, bez ostrzeżenia wyrwała się i
chwyciła buty w dłoń. – Chodź! Las to nie wszystko! – zawołała i pognała w stronę gęstej ściany
zieleni. Tasajev ruszył za nią, wypatrując jej zwinnej sylwetki, migającej między pniami drzew. A ona
pędziła przed siebie, jak sarna pokonując przeszkody, nie zwalniając, nie tracąc równowagi, zupełnie
jakby las stanowił jej dom. On zaś potykał się, przeklinał i znów gubił balans, próbując stawiać stopy
między zaroślami. Gdy tracił ją z oczu, wołał, prosząc, by na niego poczekała. Gnał na złamanie karku,
aż ściana drzew wypluła go na piaszczystą plażę. Jak okiem sięgnąć rozciągał się ogromny zbiornik
wody, wypełniony tylko przy dnie, ale tak duży, że chłopak miał problemy z dostrzeżeniem drugiego
brzegu.
– Popatrz, to nasze jezioro – powiedziała Sesana, stając tuż za nim, świeża i pełna energii, jakby
wcale nie biegła.
– Muszę... więcej... trenować – dukał Tasajev, przeżywając mały zawał serca. – Tak, wiem –
próbował sam sobie dociąć – jestem mało wysportowany.
– Ja tego nie mówiłam! – przysięgała dziewczyna. – Już dobrze? – pytała, faktycznie zatroskana o
ciężko dychającego chłopaka.
– Już jest ok – zapewniał Tasajev, podnosząc wzrok, by odnaleźć majestatyczny horyzont jeziora.
– Na razie zbyt wiele tu nie ma, ale to się wkrótce zmieni – opowiadała Sesana. – Już
namierzyliśmy kilka źródeł wody w pobliżu i mamy plany, by odtworzyć tu pełny ekosystem. To spory
projekt, ale jeśli nam się uda...
– To powstanie idealna, samowystarczalna cywilizacja – dokończył Tasajev, odzyskując równy
oddech pod wrażeniem potencjału, jaki okręt stwarzał. – Teraz to widzę. Cel Nihama jest jak
najbardziej realny.
– Tak, mając zachowaną florę i faunę, ludzie mogą odbudować świat gdziekolwiek się znajdą –
Sesana przedstawiła marzenie siedmiu tysięcy mieszkańców Aimeiz. Znów niepostrzeżenie przytuliła
pierś do chłopaka, wpędzając go w niemałe zakłopotanie.
– Czy on nie będzie zazdrosny? – zapytał Tasajev.
– Więc jednak jestem w twoim typie – stwierdziła Sesana i już nic nie mówiąc, pognała wzrokiem
po tafli jeziora.
Zdrada
(historia nr 01.06 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Blok zajęć z analizy matematycznej był dla Silli doskonałym zobrazowaniem definicji koszmaru. Nie
znosiła jej jak słodkiej herbaty, stojących w przejściu ludzi i czytania codziennych raportów z budowy
floty. Całe szczęście dziś już ją przetrwała i wreszcie mogła się skupić na tym, co uważała za istotne.
Obecnie każdą wolną chwilę poświęcała na pisanie książki, którą planowała niedługo skończyć i
opublikować. Miała już kilkanaście gotowych stron, plan kolejnych rozdziałów i zero pojęcia o realiach
wydawniczych w kontekście Wielkiego Planu. Jej największym wrogiem był jednak brak czasu i
chroniczne poczucie zmęczenia. Napięty grafik zajęć i lista dodatkowych obowiązków skutecznie
eliminowały nudę, nadmiar energii i zapędy rewolucyjne. Tych ostatnich władze Akademii obawiały
się najbardziej, traktując twórczość artystyczną, zwłaszcza tę niezwiązaną z Planem, jak rozpałkę dla
wszelkich buntowniczych myśli. Profesorowie nie szczędzili dziewczynie spojrzeń potępienia i słów
pogardy, pomrukując niezadowoleniem na każdą wzmiankę o mało pożytecznym jej zajęciu.
Ostrzeżenia, przerysowane przypowieści, skryte w nich groźby i dwuznaczne docinki spływały jednak
po Silli, jak krople wody po nieprzemakalnych, szkolnych mundurach. Dziewczyna rozumiała zamysł
indoktrynacji, rozpoznawała rządzące nią mechanizmy i miała świadomość z czego wynikają. Czarnobiałe spojrzenie i gruba kreska oddzielająca marnotrawstwo od przydatności pozwalały realizować
Plan, choć często kosztem drastycznej niesprawiedliwości. Mimo to, Silla pisała w każdej możliwej
chwili, bo tylko tak potrafiła poradzić sobie z drążącym duszę niepokojem, nieokreślonym,
tajemniczym, jeszcze dla niej niezrozumiałym. Zwątpienie raz po raz paraliżowało jej wolę,
zamieniając oddech w torturę i napełniając głowę zgubnymi myślami. Choć wiecznie otoczona
rówieśnikami, ciągle pod okiem czujnej kadry profesorów, czuła się samotna, porzucona, oderwana i
wykluczona z kręgu osób znających tajemnicę beztroskiego szczęścia. Co gorsza, wszelkie
uzewnętrznianie wątpliwości i nieprzepisowych emocji uznawane było za słabość porównywalną z
wywrotowym zachowaniem.
„Wielki Plan nie potrzebuje kruchych jednostek. Wielki Plan stoi siłą jego pracowników i mądrością
jego przywódców.” Tak mówił profesor Winters, diagnozując zgubnym lenistwem każdy przejaw
sprzeciwu uczniów. „A lenistwo to symptom nieświadomej negacji wspólnego wysiłku” zawsze
dodawał. Silla miała szesnaście lat i dysponowała wysoką odpornością na takie bzdury. Zawdzięczała
to matce, od której nauczyła się podważać wszystko i burzyć autorytety, jeśli tylko dostrzeże w nich
fałszywe rozumowanie. Nigdy jednak nie robiła tego wprost — na to była za mądra. Za to wciąż
polegała na przeczuciach, które w tym szybkozmiennym świecie, dawały jej wrażenie kontroli, ale w
zamian często prowadziły w ślepy zaułek gorzkiego rozczarowania.
Silla siedziała teraz w swoim bloku sypialnym w sali grupy B, wpatrzona w elektroniczny notatnik.
Próbowała pisać, klęcząc na krześle przed wąskim biurkiem. Raz po raz nieświadomie odgarniała za
uszy długie, jasne włosy, które jak okienne zasłony opadały jej na oczy. Jednak im zażarciej walczyła o
skupienie, tym mniej efektywnie pracowała, denerwując się przy tym do granicy cichych pisków.
Kręcąc wystającymi za siedzisko krzesła gołymi stopami, zaczęła czytać na głos ostatni napisany
fragment, naśladując męski, niski głos głównego bohatera.
– Wyszedłem z domu nie zamykając za sobą drzwi. Nie zapomniałem, to po prostu było zbędne. Nic
tam przecież nie ma, trochę pustych butelek i parę wspomnień. W lewo? Prawo? Nie wiedziałem w
którą stronę skręcić, bo bez motywacji nie mogłem podjąć decyzji. Sparaliżowało mnie wrażenie, że
od tego, co wybiorę, będzie zależało czy ją znajdę, czy minę o parę kroków. Aimeiz? Kim była? Kim
była dla mnie? Przecież jej nie znałem w ogóle, nawet nie widziałem, ale ciągnęła mnie do siebie i
kusiła aurą samych niewiadomych. Musiałem ją znaleźć, bez tropu, wskazówek, mając tylko jedną
czerwoną rękawiczkę w jakiś sposób z nią powiązaną, ale jaki? To takie frustrujące. Tyle od niej zależy,
tyle tajemnic jej dotyczy, a ja nic nie mogę zrobić. Skręciłem w lewo i ruszyłem z rękoma w kieszeni
płaszcza, który dwa dni wcześniej zepsuł się i już nie ogrzewał mnie w ten chłodny, jesienny poranek.
Usta Silli zamarły w wygiętym na bok dzióbku. Nie była zadowolona z własnej twórczości i zżerał ją
wstyd za niepasujące w tekście słowa. Wyobrażała sobie nawet skrępowane uśmiechy
rozczarowanych recenzentów i te pokrętne wypowiedzi mające na celu uciąć wszelkie jej starania.
Fragment nie brzmiał jak chciała, nie miał płynności i nie dało się w nim skąpać, jak to sobie
powtarzała, choć bez pewności co, to w zasadzie znaczy. Wiedziała tylko, że jeśli nie czuje go, to tekst
jest do przepisania. Próbowała zmieniać słowa i czytać od nowa, ale rozproszenie zwyciężało,
sprowadzając jej myśli zawsze do tematu nadchodzącego egzaminu sprawności. Był to najważniejszy
test w Akademii, który sprawdzał pozyskane umiejętności w praktyce. Jeśli zda, zostanie przeniesiona
do wojskowego ośrodka szkoleniowego, gdzie w ciągu czterech lat przywdzieje mundur oficera floty,
prawdopodobnie w sekcji zarządzania zasobami.
Silla w końcu poległa i dała zmęczeniu za wygraną, przeznaczając ten dzień na regenerację
kreatywnych sił. Jutro będzie znowu walczyć, ale teraz położyła się na łóżku, dotknęła jednej ze ścian
swojej niewielkiej kapsuły i włączyła przyciemnianie szyb. W sali było trzynaście podobnych bloków
sypialnych, równo wbudowanych w ściany pomieszczenia. Każdy miał dwa metry długości w poziomie
i półtora metra wysokości oraz głębokości, a w środku responsywne meble — składane i rozkładane w
zależności od potrzeb. Wszystkie prywatne rzeczy, w tym buty i szkolne mundury, szyte na wzór
wojskowych, uczniowie musieli jednak zostawiać w ogólnej przestrzeni sali. Przebieranie się w środku
wymagałoby akrobatycznych zdolności. Przez to na podłodze zawsze leżały sterty ubrań, które jak
magnes przyciągały wścibskich adeptów szukających okazji, by zrobić innym na złość. Silla często była
ich ofiarą. Dziewczyna podejrzewała, że obowiązek trzymania rzeczy we wspólnej przestrzeni miał
uzasadnienie w jakieś formie nauki, ale jakie dokładnie płynęły wnioski z bałaganu i nieustannej
zabawy w chowanego — nie wiedziała. Przebywała na wydziale psychologii już czwarty rok i wciąż
stosowane przez kadrę wykładowców techniki dydaktyczne wzbudzały w niej zdumienie i podejrzenia,
że cała edukacja Wielkiego Planu to jedno wielkie matactwo.
Sillę obudziła dopiero delikatna wibracja munduru wzywająca ją na kolejne zajęcia. Zaspana,
odrętwiała drzemką w środku dnia, przywróciła przeźroczystość ścian i aż westchnęła, widząc trzy
znienawidzone przez siebie uczennice. Zdążyła już zakwalifikować osobowości całej trójki do tych z
najniższej, moralnej półki. Wszystkie miały szesnaście lat, tyle ile Silla, i tworzyły grupę Tyranek.
Nazwa wynikała z ich zamiłowania do znęcania się nad każdym, kto wszedł w ich pole widzenia.
Dziewczyny nazywały to swoim małym projektem naukowym. Osobom, które jeszcze szanowały, a nie
było ich wiele, mówiły że prowadzą badania nad ludzką uległością, stosując technikę stopniowej
werbalnej dekonstrukcji — same zbudowały to pojęcie. Ich plan polegał na tym, by regularnie w
czasie komunikacji obdzierać atakowanego człowieka z nadanych mu urodzeniem praw i obniżać jego
poczucie własnej godności. Tym chciały sprawić, że będzie akceptował coraz to niższe role społeczne.
Silla doskonale wiedziała co kryje się za tą akceptowaną przez władze Akademii zabawą. Rozumiała, że
trzy przepełnione strachem dziewczyny znalazły poczucie bezpieczeństwa w potęgowaniu go u
innych. Tak akurat wypadło, że od niedawna Silla była przedmiotem ich zainteresowania i na własnej
skórze doświadczyła technik Tyranek.
– O! Blondyna wreszcie wyszła. Ściemniłaś ściany, żeby się wypłakać? – zapytała jedna z dziewczyn.
Ubrana była, jak wszystkie, w ten sam szkolny mundur, w którym ona akurat wyglądała komicznie z
uwagi na niedopasowaną do jej sylwetki marynarkę.
– Ściemniłam ściany, żeby odpocząć – odpowiedziała Silla, odgarniając włosy z twarzy i zaczepiając
je za uszy.
– To nie płakałaś? – udawała zdziwienie druga z dziewczyn.
– Wcale nie płakałam – broniła się Silla.
– Nie no, ryczałaś. Masz czerwone oczy.
– Wycierałaś je rękawami, co?
– Nie wiem czego znowu ode mnie chcecie. Zostawcie mnie – prosiła Silla, opuszczając głowę, by
ukryć rzekomo zaczerwienioną twarz za firaną włosów. Wpatrzona w podłogę, ruszyła do wyjścia,
zdradzając nierównym, sztywnym krokiem słabość. Tyranki wywęszyły ją, jak głodne bestie krew
rannego zwierza.
– Czekaj, czekaj. Widzę przecież, że jesteś smutna. Na pewno płakałaś, bo wkrótce test, a ty
niczego się nie nauczyłaś. Teraz wyjdzie, że tak naprawdę jesteś głupiutka. Prawda? – wmawiała jej
jedna z Tyranek, nieprzyjemnie piszcząc głosem.
– Nieprawda! – wykrzyczała Silla, jakby była winna wszystkich postawionych jej zarzutów. Zamarła
w rozterce, niepewna czy uciekać, czy walczyć. Jej twarz faktycznie poczerwieniała trochę złością,
trochę wstydem i strachem, podkreślona jeszcze złocistą barwą włosów, które znów próbowała
nerwowo odgarnąć za uszy.
– Prawda! To dlatego właśnie jesteś sama! – kąsała obca dziewczyna. – Taka słodziutka
blondyneczka z niej, a nikt jej nie lubi – stwierdziła z przesadnym politowaniem, szukając aprobaty u
koleżanek i bezwzględnie ją otrzymując. Tyranki mówiły na zmianę i w kolejności, która była
prawdopodobnie z góry ustalona i zaplanowana. Brzmiały jak jedna osoba o trzech głosach, ale
wspólnym celu. Działały niczym stado wilków starające się otoczyć ofiarę i atakować z każdej strony
bez ostrzeżenia, uderzając we wrażliwe miejsca i nie dając szansy na obronę.
– Mówię wam, że nie płakałam! – odpierała zarzuty Silla rozłamanym głosem, pełnym sprzeciwu i
żalu. Nie miała jednak odwagi podnieść w ich stronę wzroku, bo coś blokowało jej skulony kręgosłup i
więziło w zgarbionej pozycji. Chciała uciec, zniknąć, przybrać postać wiatru, dlatego pobiegła do
drzwi, ale te kościstym ciałem blokowała już jedna z dziewczyn.
– Nam nie musisz kłamać. Wiemy, że nie idzie ci za dobrze, że nikt cię nie lubi, ale to przecież
normalne.
– Jesteś słaba i głupiutka. Z tą swoją słodką twarzyczką nadajesz się do sal rozrywki dla chłopców w
halach. Sama wiesz do czego. Cóż, po prostu to zaakceptuj.
– A jak się z tym pogodzisz, to będzie ci lepiej i nawet zapomnisz o tym, że nie masz mamusi –
zadała ostatni cios trzecia dziewczyna, sprawnie zamykając cykl agresji.
Uczennice otoczyły Sillę, zacieśniając fizyczną pułapkę i potęgując uczucie lęku. Budowały napięcie,
powoli wbijając ostrze poniżenia i z rozkoszną brutalnością nim przekręcając. Kosztowały
okrucieństwa, napędzały się strachem i były jak bezduszne psy, osaczające tuż przed atakiem
bezbronną zwierzynę.
– Zostawcie moją matkę w spokoju!! – krzyknęła Silla, a dziewczyny rechotały, jednocześnie,
synchronicznie i w tej samej tonacji, jakby połączone niewidzialną nicą pogardy.
– Przykro nam, że to zdrajczyni i terrorystka Odwróconych, ale taka jest prawda. Współczujemy ci z
całego serca.
– Patrzcie jak cała lata! – naśmiewała się druga dziewczyna, pokazując palcem drżące dłonie ofiary.
– Zostawcie mnie – ciszej prosiła Silla, załamując głos i robiąc krok w tył, kolejny, do rogu sali, pod
ścianę.
Tę ustępliwość Tyranki potraktowały jak sygnał do polowania. Ruszyły w pościg, niczym gończe psy,
popychając ją, szturchając, chwytając za włosy i puszczając, sprawdzając w ten sposób jej reakcje.
Krzyczały Silli do uszu i prosto w przerażoną twarz: – Jesteś szmatą! – powtórzyła każda po kolei z
nienawiścią przeplataną rozbawieniem.
– Patrzcie! – wołała jedna z nich. – Rozklekotała się, jak stary mebel! – wyśmiewała Sillę, chwytając
ją za palce, które biegały po niewidzialnych klawiszach pianina. Ze śmiechu Tyranki wyrastała
krwiożercza agresja.
– Wypierdalaj do hali! Chłopaki tam cię zniszczą, rozumiesz? Będziesz napierdalać młotkiem, aż się
zużyjesz! – dziewczyny szczekały na przemian i razem, ujadając, nakręcane wonią własnej pogoni i
wirującego w powietrzu strachu. – Wiesz co tam robią z takimi jak ty szczeniarami?! Wiesz na pewno!
Wyrwą ci te wszystkie kudły, aż nie będzie za co trzymać! – groziły, klęły, gryzły do krwi i mięśni.
Rozrywały psychikę deptanej ofiary i wciąż przyspieszały, wplatając w szał wyzwiska w stronę jej
matki, wymyślając najokrutniejsze dla niej tortury, nie znając granic i nie robiąc przerw.
Silla, otoczona i skulona, łzami zalana, pozwalała Tyrankom na wszystko. Wydawała bolesne jęki
przy każdym pchnięciu i cicho, bezskutecznie łkała: – Zostawcie mnie, zostawcie.
– Wiesz co? Dobrze, że zabili ci matkę, bo też byś wyrosła na terrorystkę!! – pluła jedna z
dziewczyn, ślepa na zaciśniętą pięść swej ofiary.
Potężny cios trafił Tyrankę w szczękę, wypełniając salę dźwiękiem kruszonych kości. Jak łuk
triumfalny, Silla wyrosła nad ciałem powalonej liderki grupy, czerpiąc przyjemność z widoku
wykrztuszonej przez nią krwi. Już tydzień temu, gdy pierwszy raz zderzyła się z dziewczynami,
wiedziała która z nich kontroluje zachowanie reszty. Zauważyła, że choć zawsze mówiły na przemian,
to ta jedna dyskretnymi spojrzeniami stopniowała agresję, nadzorując atak i wyznaczając im kolejność
w szyku ciosów. Teraz przywódczyni leżała z zakrwawioną twarzą na ziemi, nieprzytomna. Dwie
pozostałe dziewczyny odskoczyły w szoku, miotane bezradnością, jak ciało węża pozbawione głowy.
Silla wbiła w nie wzrok, już nie prowokując słabością. Jej twarz płonęła demoniczną aurą przeklętej,
wypełnionej terrorem duszy, zaś niebieskie oczy, dotychczas wrażliwe i miłe, odwrócone nagle
zaklęciem, otwierały wrota do rozpalonych piekieł, uwalniając krzyki wiecznie potępionych. Miała
uwagę dziewczyn i ich dudniące strachem serca jak na dłoni. Mogła więc zakończyć projekt. Podeszła
do ściany, gdzie znajdował się automat z napojami i dotknęła panelu, mówiąc: – Woda. – Brzmiała
przy tym, jakby zawędrowała ze swą armią pod bramy oblężonego miasta, żądając wydania wszystkich
dziewic na ofiarę okrutnemu demonowi. Prawa dłoń bolała ją przeraźliwie, więc drugą, sprawną ręką
chwyciła wystawioną przez maszynę szklankę. Dumnym krokiem, bez pośpiechu, wróciła w miejsce
ataku, by wylać zawartość pojemnika wprost na twarz liderki grupy. Dziewczyna zaczęła stękać i pluć
krwią, rozpryskując ją po całej sali. Jej dwa stracone zęby błyszczały w małych, czerwonych kałużach,
jak drogocenne perły na aksamitem wyłożonej wystawie.
Silla bez ostrzeżenia rzuciła szklanką w ścianę, wciskając pozostałe Tyranki w kąt pomieszczenia.
Parsknęła śmiechem, bo przecież naczynie było zrobione z nietłukącego się materiału. Klęknęła nad
zamroczoną liderką i powiedziała demonicznym głosem: – Mam ochotę cię zabić.
W odpowiedzi powalona dziewczyna zabełkotała coś krwawą śliną. Silla wstała, wytarła oplutą
rękę o spodnie munduru i zwróciła się do pozostałych uczennic. – Myślicie, że jesteście w stanie mnie
złamać? – zapytała i poczekała na pierwszą sylabę odpowiedzi. Gdy ta zadrżała w gardle jednej z
dziewczyn, ryknęła na cały głos: – ZAMKNIJ RYJ!!
W uszach Tyranek pozostało tylko wgniatające w ziemię dudnienie. Silla mówiła dalej, teraz
spokojnie, jakby zamieszkiwały ją dwie, skrajnie obce sobie persony. – Wasz eksperyment jest
skończony. To małe przedstawienie może zostać między nami, lub jak wolicie możemy je zgłosić
władzom wraz z nagraniem, na którym nieudolnie próbujcie mnie atakować – przedstawiała sytuację,
pokazując palcem sufit. Sugerowała w ten sposób ukrytą w nim kamerę. Żadna z nich nie wiedziała
czy to prawda, ale skoro to wojskowy obiekt, to możliwe, że wszyscy są na co dzień obserwowani.
Liderka grupy w końcu stanęła na nogi. Trzymając twarz w dłoniach, jakby za chwilę miało coś jej
odpaść, zatoczyła małe koło i znalazła drogę do swoich koleżanek. Próbowała coś mówić, bełkocząc,
ale tylko ciche łzy dało się zrozumieć. Silla z uśmiechem popchnęła dziewczynę, by zebrać wszystkie w
jednym miejscu. Wtedy cichutko, by uniknąć nagrania, ale wciąż na tyle głośno, by być dobrze przez
Tyranki słyszaną, powiedziała głosem bestii zza światów: – Następnej osobie, która choć spojrzy na
mnie nie tak, wyrwę krtań.
Trzy dni po incydencie z Tyrankami Silla został przeniesiona do nowej grupy bez żadnych wyjaśnień
i wyraźnej przyczyny. Nie było też mowy o konsekwencjach czy karach. W ogóle cała sytuacja została
zignorowana przez władze Akademii, które milczały na ten temat nawet wtedy, gdy plotki o
poturbowanej liderce grupy obiegły całą szkołę. Nie był to specjalnie wielki problem dla Silli. Wręcz
cieszyło ją, że może skupić się na nauce i przygotowaniach do egzaminu, choć nie znała ani jego
terminu, ani nawet formy. Nie istniały żadne reguły, zakres tematyczny, czy warunki zaliczenia.
Któregoś dnia uczniowie po prostu dostawali wezwanie na test, a po nim, niezależnie od wyników,
wszyscy znikali. Nie mówiono nawet kto zdał, a kto nie i czy w ogóle zakończenie ich nauki miało coś
wspólnego ze sprawdzianem nabytych umiejętności. Akademia była ogromna i podzielona między
kilkanaście klas, które widywały się podczas posiłków i czasami na apelach, więc egzamin pozostawał
tajemnicą okraszoną tylko mało wiarygodnymi plotkami.
Nowi rówieśnicy i wisząca w powietrzu niewiadoma osiadały stresem w głowie Silli. By z nim
walczyć, dziewczyna potrzebowała odosobnienia, którego najczęściej szukała na tarasie najwyższego
piętra Akademii. Mało kto tu przychodził, bo widok zniszczonego miasta nie interesował uczniów. Ona
jednak uwielbiała wpatrywać się stąd w horyzont, siedząc niebezpiecznie blisko krawędzi dachu.
Akademia stała w centrum zrujnowanej metropolii, która po bombardowaniach pięćdziesiąt lat
temu została zupełnie wysiedlona. Silla pamiętała Olten z opowiadań matki i książek o III wojnie
światowej. To tu odkryto Tyranit, a niedługo potem stoczono pierwszą regularną bitwę sił
amerykańskich z europejskimi. Dziewczyna widziała nagrania z tych wydarzeń. Piękne, pełne życia i
spokoju miasto zostało obrócone w pole bitwy i w jednej chwili wypełnione odgłosami wystrzałów i
krzykami przerażonych ludzi. Wiedziała, że Olten przed wojną było ośrodkiem kulturalnym całej
Europy, z którym konkurowało tylko Kalisto. Teraz jednak miasto leżało w ruinach, zniszczone chęcią
zemsty Amerykanów na nieistniejącym już narodzie.
Wśród zgliszczy Olten stała Akademia — jeden z ostatnich używanych budynków na tym prawie
całkowicie opustoszałym terenie. To odosobnienie było celowym zabiegiem. Tu szyki zwierali przyszli
liderzy, dowódcy, naukowcy i arystokracja upadającej Ziemi. każdy kontakt ze światem zewnętrznym
mógł skazić ich potencjał. Silla to rozumiała, tak jak i to, że zagrożenie atakami terrorystycznymi
stanowiło poważny problem. Z tego powodu w mieście rozstawiono kilka dywizji sił DARPA, tworząc
ochronny kordon.
Budynek uczelni był bardzo stary i niegdyś mieścił centrum sztuk pięknych, więc od zawsze służył
edukacji, choć w zupełnie innej postaci. Z zewnątrz konstrukcja nadal straszyła ruiną, by w ramach
maskowania idealnie oddawać smutny krajobraz miasta. W środku jednak wszystko wyremontowano i
nowocześnie wyposażono, pozostawiając tylko kubaturę sal równo rozmieszczonych wśród długich,
prostych korytarzy. Dominowała biel i prostota, a wszelkie istotne rzeczy akcentowano jaskrawymi
kolorami, pomarańczowym lub czerwonym. Całość była więc sterylna i pozbawiona elementów
ozdobnych. Wszystko zgodnie z minimalistyczną teorią Wielkiego Planu, który zakładał, że czas i
materiały należy poświęcić na budowę floty. Oczywiście filozofii tej przestrzegano tylko w miejscach
publicznych. Gabinety nauczycieli i nadzorcy, a także sale noclegowe dla przyjezdnych dygnitarzy
zalewano luksusami i dobrami, jakich już dawno w teorii nie produkowano.
Silla uwielbiała otwarty, przestronny taras Akademii. Mogła tu obserwować niebo płynące
niewzruszenie za horyzont i ruiny, które paradoksalnie uspokajały ją i koiły rozbiegane myśli.
Spoglądała na skłębione, białe letnie chmury, wyobrażając sobie, że jedna z nich nagle okaże się
wielkim kosmicznym okrętem, który przyleciał z gwiazd, przywożąc jej matkę. To było tylko marzenie,
jedna z wieli teorii o Aimeiz — tajemniczym obiekcie, miejscu, planecie, postaci. Dziewczyna nie
wiedziała, tak jak nie wiedziała, czy faktycznie jej matka ma coś z nim lub nią wspólnego. Kobieta
mogła tkwić w więzieniu, zginąć, lub po prostu nie chcieć się z nią już więcej widzieć. Silla nie znała
prawdy, ale świadomość, że celowe porzucenie widniało na liście realnych opcji, kluła ją w serce
każdego dnia. Nie potrafiła zniwelować poczucia, że w jakimś stopniu to ona zawiniła i zafundowała
sobie życie bez obojga rodziców. Nieumyślnie zdradziła matkę i teraz płaci za to wysoką cenę.
Niezliczone możliwości, jak chmara much brzęczeniem, męczyły ją swym nadmiarem, więc szybko
skierowała myśli w stronę nieukończonej książki. To w niej ujarzmiała wszystkie obawy, smutek i złość,
jakie zalegały pod jej skórą.
– Tu jesteś – powiedział profesor Wamon Selter, wchodząc na taras i rozglądając się po niebie.
Chciał rozeznać pogodę, która z każdym rokiem była coraz mniej przewidywalna.
– Dzień dobry, profesorze. Co pana tu sprowadza? – zapytała Silla.
Często się tu spotykali, bo on też lubił odosobnienie. Nie znajdował w nim zagrożenia dla
Wielkiego Planu, tak jak to widziała większość grona pedagogicznego. Był jedyną osobą wśród
wszystkich wykładowców, której dziewczyna mogła powierzyć swoje problemy bez obaw, że w
odpowiedzi dostanie agresywny bełkot doktryn obecnej linii politycznej.
– Musimy porozmawiać – oświadczył profesor i westchnął, nabierając świeżego powietrza do płuc.
Miał dwadzieścia dziewięć lat, oczy błękitne jak niebo i sprawiał wrażenie człowieka o dobrej i
przyjacielskiej naturze.
– Tutaj?
– Może być tutaj. Może nawet lepiej tutaj, niż w środku – zagadkowo stwierdził Selter, siadając tuż
obok niej.
Silla Lubiła go, bo uczył psychologii stosowanej, zawsze mówił swobodnie i miał poczucie humoru,
które w Akademii nie było mile widziane.
Profesor wyciągnął rurkę tytoniu, niespotykanego już w punktach dystrybucji żywności, i dobrze
przyjrzał się przedmiotowi zanim włożył go do ust. Prawdopodobnie tylko on palił w całym Olten. –
Dobry tytoń. Trudno taki dostać – mówił, pokazując Silli podłużne, małe urządzenie.
– Przecież wie pan, że nie palę.
– Tak, tak, wiem – tłumaczył mężczyzna, zaskoczony jej miną. – Tylko mówię, że ciężko już o takie
małe przyjemności – wyjaśnił. Choć uczył psychologii, wydawał się niezdarny, nieobyty i jakby
nieobecny, ale za to doskonale wiedział o czym mówi, nawet jeśli robił to w okrężny sposób. –
Podobno winda kosmiczna w Doniesku runęła, słyszałaś? – zapytał, trzymając między zębami rurkę, z
której wyleciał drażniący gardło dym. Siedział obok dziewczyny i na pierwszy rzut oka wyglądał jak jej
kolega z klasy.
– Nie słyszałam. Znowu terroryści?
– Architekci – zażartował lubieżnie profesor. – Tyle materiałów na to poszło i wszystko w cholerę
wzięło. Myślisz, że ci w Nampa dadzą radę? – pytał wpatrzony w horyzont, ignorując niezadowolenie
Silli z wiszących nad nimi kłębów tytoniu.
– Nie mam pojęcia. O tym chce pan ze mną rozmawiać?
– Nie, skąd – wyjaśniał Selter, rozczarowany małą jej domyślnością.
– Słucham więc.
– Jak myślisz, czego uczymy was w Akademii? – zapytał profesor.
– Psychologii – odpowiedziała szybko Silla.
– Ale dokładniej, jakiej umiejętności?
– Umiejętności... czytania ludzi. Skąd te pytanie?
– Nieprawda, nie uczymy was czytać ludzi. To mylne uproszczenie, które rozprzestrzeniło się w
Akademii jak zaraza – narzekał profesor, rozdrażniony sztampową odpowiedzią ulubionej uczennicy.
– W takim razie, czego nas uczycie? – dociekała Silla z coraz większym zainteresowaniem, otwarta
na kolejne przemyślenia wykładowcy, których tak lubiła słuchać.
– Nie dać się przeczytać.
– Chcecie, żebyśmy umieli ukryć własne słabości.
– To też, ale przede wszystkim chcemy, byście podejmowali samodzielne decyzje i byli odporni na
sugestie.
– Rozumiem, ale dlaczego pan mi to mówi?
– Widzisz – rozpoczął Selter, zaciągając się tytoniem z przesadną zachłannością – wszystkie
wypowiadane przez nas zdania to sugestie, które są jak broń w dyskusji. Możemy nimi ranić drugą
stronę, ale... – przerwał, by znów skosztować dymu.
– Ale? – dopytywała Silla, niecierpliwa.
– Ale to nie słowa przeciwnika mogą zrobić nam największą krzywdę, o nie – podkreślał profesor z
rozkołysanym, ostrzegawczym palcem w powietrzu. – Najniebezpieczniejsze są nasze własne czyny,
którymi można wypalić sobie jak z karabinu w podbródek.
– Co to za militarystyczny język? – pytała Silla, rozbawiona jego porównaniem.
– No tak – mruknął Selter. – To może akurat nie najlepsza analogia – dodał, uśmiechnął się i zaraz
spoważniał. – Słyszałaś o zamieszkach w Kalisto jakiś miesiąc temu?
– Same plotki.
– To pewnie wiesz ile było ofiar tych zajść. Nazywają to Błękitną Rewolucją, choć kompletnie nie
wiem dlaczego. Nie to jest jednak istotne – mówił profesor, uważnie obserwowany przez dziewczynę,
która wiedziała, że z twarzy nauczyciela może wyczytać więcej niż ze słów. – Chodzą już też różne
pogłoski o tym, co spowodowało te zamieszki i kto był w tym wszystkim winny. Oczywiście my,
profesorowie i wszelcy dygnitarze, mamy jedną oficjalną wersję, ale dużo ludzi widzi tę rewolucję jako
zbrodnię sił DARPA. To podejście wydaje się najbardziej rozsądne. W końcu zginęło tyle osób, kiedy
wojsko wprowadzało porządek w mieście. Prawda może być jednak odmienna i zupełnie
nieprawdopodobna, ale niestety wielu ją odrzuca tylko dlatego, że nie powiela powtarzalnych
schematów.
– A jaka jest ta prawda? – zapytała Silla.
– Nie mam pojęcia.
– Ale jak to?
– Najważniejsze, żebyś wiedziała, że nie zawsze najprostsze i najoczywistsze rozwiązanie jest
prawdziwe – podsumował przypowieść Selter i położył dłoń na jej ramieniu, by korzystając z oparcia,
podnieść się z udawanym, starczym trudem. Błysnął jeszcze skrępowanym uśmiechem, zdradzając, że
i tak powiedział zbyt wiele, po czym znikł za drzwiami tarasu.
Silla nic nie zrozumiała, ani ze słów profesora, ani z jego zachowania. Nie miała też czasu, by nad
tym specjalnie rozmyślać, bo poczuła wibracje munduru, które oznaczały nową wiadomość. Dostała
wezwanie do głównej auli wykładowej. Prawdopodobnie znów szkolne władze będą zmuszały
uczniów do wysłuchiwania długich tyrad na temat Wielkiego Planu i związanych z tym wyrzeczeń.
Silla przeleciała przez drzwi auli i zaraz wyhamowała. Speszyło ją spojrzenie długiego rzędu
uczniów jej nowej grupy, kilku żołnierzy DARPA i komandora Grantisajeva — nadzorcy Akademii i
najważniejszej osoby w całym mieście.
– Siadaj Silla – rozkazał mężczyzna. – No śmiało, usiądź sobie – powtórzył bardziej ludzkim głosem,
a gdy dziewczyna potulnie zajęła miejsce na skraju długiego rzędu krzeseł, przemówił oficjalnym
tonem. – Studenci grupy F wydziału psychologii, ochrona dziś rano odkryła nielegalną komunikację
wychodzącą z waszej sali. Zawarte w niej były tajne i wrażliwe informacje dotyczące Akademii, łącznie
z istotnymi bazami danych z głównego komputera – mówił z wojskową manierą poniżenia w każdym
słowie. – Co gorsza, informacje te wysłane zostały organizacji terrorystycznej Odwróceni. Oznacza to,
że w Akademii jest szpieg! – krzyknął i każdego studenta z osobna obarczył ciężkim spojrzeniem. –
Śledczy prowadzą już czynności operacyjne i będą potrzebować waszych zeznań, które z uwagi na
doświadczenie i znajomość was wszystkich, poprowadzi Kalser Grinden, profesor synergologii.
Silla aż jęknęła, ukuta nazwiskiem znienawidzonego nauczyciela. Był agresywny, szorstki i
brakowało mu empatii. „Idealny śledczy” – sarkastycznie pomyślała, widząc jego postać w progu sali.
Komandor zniknął za drzwiami, goniony pilnymi sprawami, a Grinden stanął na środku w rozkroku.
Ręce zaplótł na plecach jak żołnierz i tkwił tak, niczym pomnik ofiar Kryzysu Słonecznego, aż nie zebrał
dla siebie całej uwagi. – Ktoś wykorzystał hub waszej sali, by wysłać tajne informacje! – mówił
językiem pełnym konkretów i zwięzłym, ale suchym i niesmacznym. – System odnotował godzinę 8.12
rano, a więc tuż przed śniadaniem. Jesteście studentami psychologii, więc na pewno ktoś z was coś
zauważył. Słucham! – warknął i zawiesił wzrok w powietrzu.
Nieprzyjemna cisza dudniła w głowach skrępowanych uczniów. Kto nie pochłaniał Grindena
wzrokiem skrzywdzonego dziecka, ten spoglądał na czterech w pełni umundurowanych żołnierzy
DARPA, którzy jak żeliwne posągi stali wryci w ziemię, nie reagując na wydarzenia w sali.
Profesor sam przerwał tę żałosną scenę. – Rozumiem, nikt nic nie widział. Nie ma sprawy, nie
musicie nic mówić. Jak śledczy skończą zbierać dowody, to pewnie będą chcieli z wami porozmawiać
indywidualnie w towarzystwie tych panów z DARPA – powiedział, spojrzał na uzbrojonych mężczyzn i
przywdział uśmiech sadysty. – Dalej nic? – zapytał i nie widząc zmiany postawy wśród uczniów, dodał:
– W takim razie macie tu siedzieć, dopóki nie zakończymy śledztwa. – Postał jeszcze chwilę, delektując
się władzą, a potem machnął na żołnierzy i wyszedł, jak komandor, nagle tracąc zainteresowanie
sprawą. Czarne, obłożone sprzętem i bronią cyborgi opuściły salę, pozostawiając w niej narastający
szum rozmów.
Plotki i dyskusje, jak rój szerszeni, osaczyły Sillę, stawiając ją niemalże natychmiast w centrum
oskarżeń. Była nowa w grupie, obca i z historią zdrady w rodzinie, więc idealnie pasowała do
przygotowywanego już ze słów paleniska.
– To ta nowa – mówił jeden z chłopaków – córka tej terrorystki. To na pewno ona. Nie ma co robić
w ogóle śledztwa!
Silla zareagowała natychmiast, wiedząc że spirala oskarżeń nakręca się błyskawicznie. – Gdybyś
przeprowadził śledztwo, to wiedziałbyś, że moja matka była badaczem, poważanym biologiem i
zginęła w wypadku helikoptera – wyjaśniała prawdę okraszoną kłamstwem, bo w tej chwili nie mogła
pozwolić sobie na zawiłe opowieści. Musiała jak najszybciej zniwelować chodzące o niej plotki. Dbając
więc o płynność słów, stabilność głosu, otwartą pozycję ciała, mówiła i koncentrowała się na
udawaniu głębokiego urażenia oskarżeniem. – Nie wiem skąd bierzecie te historie, ale to głupie
wymysły, które może są śmieszne na co dzień, ale nie teraz, kiedy zarzucają nam zdradę –
przekonywała, jak lwica walcząc o swą godność.
Zapadła cisza, kolejna nieprzyjemna, pełna pogardliwych spojrzeń i niewypowiedzianych zarzutów.
Na szczęście dla Silli, w auli byli też inteligentni studenci i jeden z nich powiedział: – Myślę, że nie
powinniśmy łączyć faktu, że jest w naszej grupie nowa z tym wyciekiem informacji. To czysty zbieg
okoliczności – rozsądnie stwierdził.
Dziewczyna podziękowała mu mgnieniem przyjaznego uśmiechu. O ile ją pamięć nie myliła,
nazywał się Polis, a z przyjętej przez niego postawy wywnioskowała, że jest liderem klasy.
– Słuchajcie – mówił chłopak. – Nie mamy żadnych dowodów i nawet możliwości, żeby jakieś
zdobyć. Nie widzę więc szans na to, by znaleźć szpiega bez pomocy z zewnątrz. Powinniśmy poczekać
na przesłuchania.
– Nie zgadzam się – wtrącił inny uczeń. – A jeśli to jest egzamin? Tylko tak oprawiony, żeby nas
bardziej zestresować? – sugerował, wywołując kolejną konsternację.
– Też tak myślę. To może być egzamin i jeśli nie znajdziemy szpiega, to nas wszystkich obleją –
dodała dziewczyna, której imienia Silla nie pamiętała. Kojarzyła ją jednak z tych kilku wspólnych zajęć,
jako pilną i prostą uczennicę. Od tej pory miała więc dla niej pseudonim „Kujonka”.
– Ja nadal myślę, że to ta nowa. Rano była z nami w pokoju i kiedy wszyscy rozmawialiśmy, ona
siedziała w bloku. To podejrzane – mówił Stelan, ciężko pracując sobie na alias „Inkwizytora”. Szukał
kozła ofiarnego i był pierwszym zagrożeniem dla Silli.
– To, że siedziała w bloku, nic nie znaczy. Ja też siedziałem – włączył się Kindel, otrzymując od
dziewczyny kryptonim „Amant”, bo już pierwszego dnia po przeprowadzce zabiegał o jej względy.
Od tej chwili każdy, kto brał udział w dyskusji, otrzymywał słowo klucz, pseudonim, pozwalające
Silli uporządkować uczniów na polu dyskusji. Do listy szybko dołączyli: „Wróg” — młodszy o rok
chłopak, który żywił wyraźną do niej niechęć z nieznanych jeszcze przyczyn, „Cynik” — traktujący
wszystko pół-żartem i „Obca” — dziewczyna, która lubiła wtrącać swoje trzy grosze, ale nigdy nie
brnęła w dyskusję. Mając rozeznane postawy rówieśników, Silla mogła skupić się na grze, której cel i
nagroda pozostawały na razie zagadką.
[Wróg] Ja też uważam, że to Sereday.
[Amant] Hej, ona ma imię.
[Obca] Ona jest dziwna i pewnie coś ukrywa.
– Co takiego ukrywam? – zapytała Silla, wiedząc, że pewnie nie uzyska odpowiedzi.
[Obca] Nie wiem, nie ważne co, ważne że coś.
[Amant] Weź ją zostaw.
– Ludzie, jeśli nie macie konkretnych argumentów, to nie utrudniajcie dyskusji – powiedział Polis i
od tej pory był „Moderatorem”. Wokół niego zebrali się wszyscy uczniowie, stojąc lub siedząc przy
pierwszym rzędzie krzeseł w auli.
[Cynik] Przecież tu nikt nie ma konkretnych argumentów.
[Moderator] Ważne, żebyśmy nie wyciągali pochopnych wniosków, ok?
[Inkwizytor] Super, tylko że ktoś jest szpiegiem i musimy go odkryć.
[Cynik] Poprośmy żołnierzy o pomoc. Może nawet pożyczą nam broń.
[Pesymistka] Przestań gadać głupoty. Przecież i tak nigdy nie będziemy pewni, kto jest tym
szpiegiem. Proponuję odpuścić sobie i zawołać Grindena.
[Wróg] Nie zgadzam się. Musimy tylko wymusić od niej dlaczego szpieguje i egzamin będzie
zaliczony.
– Co wy tacy pewni, że to egzamin? – zapytał jeden z uczniów, który jeszcze nie miał pseudonimu.
[Moderator] No właśnie, nie mamy pewności czy to egzamin, czy nie.
[Kujonka] Sereday pewnie wie. Przyciśnijmy ją, to powie.
– To jak, jesteś terrorystką? – zapytał „Wróg” i ściągnął na Sillę spojrzenia rówieśników. Niektóre
złorzeczące, inne ciekawskie lub współczujące, ale wszystkie głodne jak najszybszego rozwiązania
sytuacji kryzysowej.
Dziewczyna wiedziała, że musi natychmiast unieszkodliwić chłopaka, jeśli chce uniknąć spirali
nienawiści, która powoli nakręcała się przeciwko niej. – Ej ty, dlaczego uważasz, że to ja jestem
szpiegiem? – zapytała go.
[Wróg] Bo jesteś nowa i zachowujesz się podejrzanie.
– Masz na myśli przerwy, które spędzam w samotności?
[Wróg] No na przykład.
– To wiedz, że wtedy pracuję nad swoją książką. Powiedz mi lepiej, dlaczego mnie nie lubisz?
[Wróg] Głucha jesteś? Mówiłem ci już.
– Może się we mnie zakochałeś? – zapytała Silla słodkim głosem prześmiewcy.
[Wróg] Chyba głupia jesteś, w tobie?
[Amant] Przestańcie. To nie ma sensu.
– Oczywiście, że jest we mnie zakochany – stwierdziła Silla, zadzierając nosa. – Wiem to, bo
dziwnie się zachowuje – dodała, naśladując jego głos.
[Wróg] Wal się szpiegu.
– Nie muszę. Wystarczy, że ty to robisz myśląc o mnie.
Śmiech uczniów dokończył dzieła zniszczenia. „Wróg”, rozpalony złością i wstydem, ruszył w stronę
Silli, ale w porę zatrzymał go „Moderator”.
[Moderator] Chłopie, jesteś cały czerwony na twarzy. Uspokój się i najlepiej nie oskarżaj jej więcej
bez dowodów.
[Amant] Proponuje wszystkim poszukać sobie innego kozła ofiarnego. Ok?
Silla odetchnęła z ulgą. Miała jedno zagrożenie z głowy.
[Inkwizytor] A ty, Alias, dlaczego siedzisz cicho? Co robiłeś rano podczas włamania?
[Cynik] Pewnie to, co ty, nakładał gacie.
[Obca] A co ty robiłeś?
[Cynik] Ja włamywałem się do tajnych komputerów ZN.
[Kujonka] Ja bym tak nie żartowała. Ludzie, skupmy się na zadaniu!
[Amant] Ale jakie jest zadanie?
– To może inaczej. Czy ktoś spostrzegł jakieś faktycznie podejrzane zachowanie rano? Tylko bez
żartów! – prosił Polis, traktując swoją rolę wyjątkowo poważnie.
Kiedy grupa prowadziła dyskusję, przerywaną co chwilę potyczkami na złośliwości, Silla próbowała
rozwikłać jedną, niedającą jej spokoju zagadkę. Jeśli władze Akademii celowo przeniosły ją do nowej
grupy po ostatnim incydencie z Tyrankami, to znaczy, że musiały się jakoś o tym dowiedzieć.
Dziewczyny na pewno nikomu nie powiedziały, a Silla zrzuciła winę za swoją obolałą rękę na wadliwe
meble w bloku. Jak więc władze poznały prawdę? W sali zapewne były kamery, a jeśli tak, to musiały
być też w pokoju nowej grupy. Czy nagrania nic nie pokazały? Czy może szpieg w ogóle nie istnieje?
– Przecież wyszliśmy z sali równo o 8.09. Dane wysłano trzy minuty później – powiedział chłopak,
który do tej pory tylko obserwował resztę. Nazywał się Alias.
[Moderator] Skąd to wiesz?
– Spojrzałem na czas, kiedy wychodziliśmy. Ten, kto wysłał te dane musiał wejść do sali tuż po nas.
[Kujonka] No to kto mógł wejść do naszej sali?
[Amant] Na pewno nikt z nas, wszyscy poszliśmy na śniadanie.
[Moderator] Kogoś brakowało?
[Cynik] Wszyscy grzecznie jedli śniadanie. Sam widziałem.
[Wróg] Czy to możliwe, że ktoś wysłał te dane automatycznie, po tym jak już wyszliśmy?
[Moderator] Raczej nie, chociaż wszystko jest możliwe, jeśli masz dostateczną wiedzę i
technologię.
– To co to oznacza? – zapytała dziewczyna o pseudonimie „Mim”, bo na całą dyskusję do tej pory
reagowała tylko dziwnymi grymasami na twarzy. Widocznie nie bawiła się tak dobrze, jak reszta.
[Inkwizytor] Kto ma jeszcze dostęp do naszej sali?
[Kujonka] Nauczyciele.
[Obca] Ja widziałam profesora Grindena na korytarzu, jak wychodziliśmy rano na śniadanie.
– Ja też go widziałem. Minął nas tuż przy drzwiach, więc mógł po naszym wyjściu skorzystać z huba
w sali – powiedział Alias, a jego spłowiałe blond włosy i niebieskie, inteligentne, ale też egoistyczne
oczy wydawały się Silli znajome. Kojarzyła go, choć do tej pory nie mogła sobie przypomnieć skąd.
Teraz ją olśniło. To był Alias Onstrom, syn Walkina Onstroma, jednego z bogaczy starego świata, który
sponsorował pracę jej matki. Dziewczyna wiedziała już jaki nadać mu pseudonim. Wybrała „Filozof”,
bo chłopak sprawiał wrażenie wiecznie zamyślonego, bystrego, ale jak pamiętała, nieco tchórzliwego.
[Sługa] Ja też go widziałem.
[Amant] Chyba nie podejrzewacie profesora?! To bez sensu.
[Pesymistka] Nie zdziwiłabym się, jakby wyszło, że ktoś nas próbuje wrobić.
– Czy ktoś z was zna się na zabezpieczeniach hubów, na tyle by móc je złamać? – zapytała Silla,
wracając do dyskusji.
[Moderator] Wątpię. Dlaczego pytasz?
[Kujonka] Przecież to wydział psychologii, nie informatyki.
[Cynik] Poza tym kto by się przyznał.
– Nie pamiętacie? – Silla skupiała na sobie uwagę. – Jakiś czas temu władze Akademii wprowadziły
limity na przesył danych w sieci.
[Filozof] Faktycznie, sieć zewnętrzna jest mocno obciążona i by nie nadwyrężać łącza, zostały
wprowadzone limity. A skoro wykradziono również bazy danych...
[Cynik] Ile zajmują takie bazy danych?
[Inkwizytor] Dużo, choć zależy jakie.
Możemy założyć, że komunikacja nie mogła trwać więcej niż parę minut, bo przecież szybko
wróciliśmy ze śniadania. To znaczy, że szpieg musiał na ten czas ściągnąć limity – zauważyła Silla,
wyraźnie uradowana swoim odkryciem.
[Amant] Wiecie co, ja słyszałem, że Grinden był w służbach specjalnych. Co prawda jako psycholog,
ale technologiczne przeszkolenie na pewno miał.
[Filozof] A ja wiem, że jego brata stracili za terroryzm niedawno.
Na te słowa, prowadzona dotychczas bezcelowo rozmowa, bardziej dla zabicia czasu niż odkrycia
prawdy, przybrała mroczny odcień poważnego oskarżenia. To zmieniło nastrój w sali, windując
napięcie i poczucie zagrożenia.
– Myślicie, że to on jest szpiegiem? – zapytała Silla, szukając potwierdzenia swych obaw.
[Fantasta] Możliwe.
[Cynik] No to pięknie. Dostaliśmy zadanie od szpiega, żeby znaleźć szpiega.
[Kujonka] I co teraz? Nie możemy przecież oskarżyć profesora.
[Filozof] Może na tym polega zadanie? Musimy wskazać go jako zdrajcę.
[Moderator] O ile to faktycznie jest egzamin. A co, jeśli on naprawdę się włamał i zrobił to tak, by
podejrzewano nas?
[Pesymistka] No to mamy przejebane.
– Spokojnie, na pewno jest jakieś wyjście – Silla próbowała podtrzymywać wszystkich na duchu,
budując sobie stabilną pozycję w grupie.
[Fantasta] Zawołajmy go i jak wejdzie z żołnierzami DARPA, powiemy im, żeby go aresztowali,
przynajmniej na czas śledztwa.
[Wróg] No nie wiem.
[Moderator] Mnie zastanawia dlaczego kazali nam samym szukać szpiega, kiedy nawet nie dali
nam żadnych informacji.
[Amant] To prawda. Powiedzieli nam tylko, że był wyciek. Nic więcej.
[Obca] To na pewno test. Tylko może cel mamy inny?
[Moderator] Co masz na myśli?
[Obca] Nie wiem, może chcą żebyśmy go sami załatwili.
[Kujonka] Nie słyszałam jeszcze o egzaminach, w których trzeba zabijać profesorów.
[Cynik] Albo w ogóle nie chodzi o szpiega. Może musimy zrobić coś innego?
[Filozof] Myślę, że celem testu jest sprawdzenie jak poradzimy sobie dokładnie z tą sytuacją.
Zostawili nam dostatecznie dużo danych, by odkryć, że to Grinden jest szpiegiem. Od tego, co zrobimy
z tą informacją zależy jak nas ocenią.
[Pesymistka] To już jesteśmy pewni, że to Grinden jest szpiegiem?
– Możemy go zawołać i postawić przed oskarżeniem – zaproponowała Silla, uradowana z faktu, że
już nikt jej o nic nie oskarża. – Zobaczymy co się stanie.
[Cynik] Jeśli nie zauważyłaś, to są z nim żołnierze i to uzbrojeni po zęby.
[Filozof] Nie wiem czy to dobry pomysł odkrywać tak od razu karty.
[Kujonka] No właśnie, a jak się wkurzy?
– Dlaczego? – zapytała Silla, widząc nagłe zwątpienie w oczach uczniów. – Komandor wie, że tu
jesteśmy, więc raczej nic nam nie grozi.
[Obca] Raczej.
[Moderator] Ja myślę tak samo. Może się wkurzy, ale nic nam nie zrobi. Oskarżymy go razem.
[Pesymista] Zawsze możemy obrócić wszystko w żart.
– Zostawcie to mnie – zgłosił „Cynik” i kiedy reszta uczniów budowała uśmiechami więź odwagi,
Silla spanikowała, sparzona atakiem lęku. Dyskusja płynęła niczym rzeka w kierunku, który sama
wskazała, gładko i wartko, jakby odtworzona według scenariusza. Wątpliwości stawały zatorem w
myślach dziewczyny, demontując rozsądek i w zamian konstruując szubienicę dla jej oficerskiej
kariery. Nie rozumiała dlaczego do przesłuchania wybrano akurat Grindena. Znał studentów, miał
zdolność czytania ludzi, ale do prowadzenia śledztwa w Akademii się nie nadawał. Nawet ona to
wiedziała. Dziwiły ją też zachowania niektórych uczniów, niespójne i nienaturalne, jakby coś ukrywali.
Gdyby w pomieszczeniu była jedna taka osoba, stwierdziłaby, że może jest szpiegiem, ale podobne
odczucia budzili w niej prawie wszyscy. Zbyt łatwo też wybrnęła z oskarżeń, a cała dyskusja
przypominała efekt stadnej paniki. Wtłoczona między innych, Silla biegła tam, gdzie prowadziła grupa,
bez woli, bez kontroli, zniewolona sytuacją. Sygnały, że coś jest nie tak otaczały ją ze wszystkich stron,
ale nie miała czasu ich odebrać, bo do sali wszedł Grinden. Stawił się, jakby na zawołanie, czekając
tylko, aż jego oskarżenie się skonsoliduje. Ostrze wspólnie napiętej gilotyny było już w ruchu, choć
niewiadomą pozostawało, czyja głowa dziś spadnie.
– Śledczy skończyli prace w sali – oświadczył profesor, jakby przynosił dobrą sobie nowinę. – A co
do przesłuchań...
– Nie będą potrzebne – dokończyła Silla, skacząc w paszczę lwa z życzeniem szybkiej śmierci. Jeśli
popełniła błąd, to przynajmniej spłonie pewna siebie, odważna, dumna. Wolała to, niż tkwić w
strachu i niepewności, której bolączka trawiła jej rówieśników. – Znaleźliśmy szpiega, ale chcielibyśmy,
by komandor Grantisajev był obecny w trakcie jego ujawniania – mówiła, niesiona adrenaliną i
radością z możliwych konsekwencji dla znienawidzonego profesora.
Grinden spojrzał lekceważąco na Sillę, potem na resztę grupy i znów na dziewczynę, jak gdyby nie
wierzył, że to ona odważyła się wystąpić przed szereg. Wziął głęboki wdech i powiedział: – Dobrze. –
Machnął ręką na jednego z żołnierzy DARPA, który na rozkaz wybiegł z sali, ale ciekawość wzięła nad
nim górę. – Skoro go znaleźliście, to gdzie jest? – zapytał.
[Inkwizytor] Przed nami.
[Grinden] Nie rozumiem, gdzie?
[Cynik] W tej sali.
[Grinden] To nie zabawa! Kto jest szpiegiem?
– Ty – oświadczyła Silla, szukając przerażenia w jego oczach.
– Co?! Chyba poszaleliście! Skąd taki pomysł?! – ryczał profesor, rozsierdzony, wędrując wzdłuż sali
i psiocząc pod nosem. Obserwowany jak zwierz w klatce przez uczniów, poganiał w myślach
komandora. – A jakie macie na to dowody? Co? – pytał bez skutku i maszerował, niczym strażnik na
warcie, co chwilę zerkając w stronę drzwi, gdzie w końcu dostrzegł upragnioną osobę.
– Co tu się dzieje? – zapytał nadzorca Akademii.
– Niech oni panu powiedzą. Ja nic z tego nie rozumiem! – oświadczył Grinden i rozłożył ręce.
– Doszliśmy do wniosku, że to on jest szpiegiem! – Silla przedstawiła wolę grupy, wypchnięta
samotnie przed szereg. Wyciągniętym palcem, jak ostrą szpicą, wskazywała profesora, czując
trzymany w dłoni ciężar kamiennych oskarżeń. Ściągana w otchłań wątpliwości, wstrzymała oddech
rozsądku, bo tylko słabi zawracają tuż przed drzwiami przeznaczenia.
Jedno spojrzenie komandora wystarczyło, by zrównać z ziemią pewność grupy. – To poważne
oskarżenie. Jakie macie na to dowody? – zapytał, w domniemaniu grożąc już konsekwencjami.
– Nie było nas w pokoju, kiedy nastąpił przesył danych – zaczął „Moderator”.
[Fantasta] Stwierdziliśmy też, że do takiej akcji, szpieg musiał mieć możliwość zdjęcia ograniczeń, a
profesor ma do tego przeszkolenie.
[Cynik] No i tylko on był w pobliżu naszej sali rano.
– To wszystko? – zapytał komandor.
– On miał terrorystów w rodzinie! – krzyknął „Wróg”, trafiając oskarżeniem w czuły punkt
profesora.
Grinden, niczym zapałka, spłonął szaleńczym gniewem i ruszył taranem na chłopaka, rycząc: – O ty
gnoju!! – Jego krótki rajd roztrzaskał się na ścianie żołnierzy, którzy wyrośli mu nagle na drodze,
chwytając go za ręce i składając jak pudełko na ziemi. Wciśnięty w parkiet sali, rzęził coś przez chwilę
niewyraźnie, a potem lewitując między czarnymi mundurami, zdezorientowany, rozbity, załamany,
opuścił pomieszczenie.
– Śledczy skończyli prace w waszej sali – oświadczył nadzorca, niewzruszony sytuacją. – Wracajcie
do siebie i czekajcie na dalsze polecenia – dodał, w drodze do wyjścia.
– Panie komandorze! – zatrzymywała go „Kujonka”. – Czy zdaliśmy egzamin? – zapytała, a cała
klasa nadstawiła uszu.
Grantisajev stanął, odwrócił się w stronę grupy i groźnie rozkazał: – Idźcie do sali. – Zanim wyszedł,
obarczył jeszcze Sillę przelotnym, ale w jej mniemaniu nieprzypadkowym, spojrzeniem.
Dziewczyna zdrętwiała, porażona rozczarowaniem płynącym strumieniami z oczu mężczyzny.
Zawiodła go i jak słoma płonęła wstydem haniebnej postawy, której wybaczenia próżno mogła szukać
w odwróconych plecach komandora. Właśnie gasły światła przedstawienia, a ona wciąż nie wiedziała
w jakiej roli przyszło jej zagrać. Jak ze snu wyrwana, z gorzkim posmakiem utraconej kariery w ustach,
zadrżała na myśl taśmy produkcyjnej, przy której spędzi resztę życia. Nie mogła przegrać, nie taki był
plan. Wybiegła z sali, porzucając grupę na pastwę domniemań i pognała w stronę tarasu, gdzie myśli
zawsze miała czyste, a oddech pewny. Tylko tam czekał spokój zdolny zainspirować ją, podnieść na
duchu, zanucić pierwsze dźwięki pieśni ocalenia, jeśli tylko taka kompozycja istniała. Pod nosem snuła
już nici potencjalnego planu, eksplorując możliwości, licząc szanse, szukając przesmyków między
katastrofą, a kończącym się czasem. Niesiona wiatrem pomysłów, ale smagana po plecach ognistymi
jęzorami porażki, nie zauważyła zmaterializowanej przed sobą nagle przeszkody. Profesor Selter
chwycił ją w ramiona i prawie upadł od naporu łączonych energii biegu i rozkojarzenia.
– Profesorze! – zawołała Silla, w jednej chwili ucieszona, w drugiej przerażona. – Słyszał pan, co się
stało z profesorem Grindenem? – błagała o wskazówkę, a błękit jej oczu płynął niczym miód.
– Wszyscy słyszeli jego krzyki – odpowiedział Selter, trzymając dziewczynę mocno w miejscu. Bał
się, że nakręcona biegiem, wystrzeli dalej, jeśli tylko ją puści.
– Co z nim zrobią?
– Pewnie go zabiją – stwierdził obojętnie profesor.
– Nawet jeśli to szpieg, to nie mogą go od tak zabić! Na pewno nie na podstawie oskarżeń paru
uczniów!
– Oczywiście, że mogą. Mogli już dawno, ale potrzebowali wymówki.
– O czym pan mówi?!
– Jesteś bystra. Domyśl się – Selter podsycał ogień podejrzeń dziewczyny, powoli puszczając ją
wolno.
Silla zamarzła ciałem, by rozpalić kuźnię myśli. W jednej chwili w jej głowie, niczym kwiaty,
rozwinęły się scenariusze wydarzeń, potencjalne ich następstwa, możliwe wątki i motywy. W gąszczu
zagadek tkwiła prawda zarośnięta zwartymi pnączami kłamstw, które dziewczyna, jak maczetą,
karczowała bez wytchnienia. Nie zdradzając słowem planu, zrobiła zwrot i ruszyła z powrotem, niczym
robot prowadzony nowym wierszem poleceń. Gnała przez korytarz i wykreowany pobieżnie
alternatywny wszechświat wątków przyczynowo-skutkowych. W samotności znajdując plecami ścianę,
znów obumarła i już bez przeszkód pogrążyła się w wewnętrznym monologu. „Nie było dostatecznych
dowodów, by stwierdzić, że Grinden jest szpiegiem, a mimo to, ja sama wydałam go komandorowi” –
prowadziła zamknięty w głowie proces, będąc oskarżycielem, obrońcą i sędzią w jednym. „Czy to była
pułapka na niego, czy na mnie? Chcieli go wrobić i nas wykorzystali? Po co więc „Kujonka” zapytała o
egzamin? Jeśli to był ich test, a nie mój, to czy zdali? Przecież to ja go wydałam!” – przyznawała się do
zbrodni, wyobrażając sobie ławę przysięgłych i własną, drżącą w akcie skruchy na piersi dłoń.
Rozpalona aktorskimi wizjami, które koloryzowały proces trwającej dedukcji, podeszła do szklanej
ściany korytarza, by spojrzeć na ruiny miasta. Poszarpana, ale nieruchoma linia betonowego
horyzontu pozwoliła jej zbudować płynność wywodu i uspokoić myśli. W logicznej machinie bez
trudu, taśmowo, łączyła kolejne elementy układanki, jak ogniwa w łańcuchu.
– To był mój egzamin – powiedziała. – Przeczytali mnie. Nie zdołałam się obronić, mimo że
profesor Selter mnie ostrzegał. Mówił przecież, że najoczywistsze rozwiązanie nie zawsze jest
prawdziwe. Rozumiem już. Sugestie mnie oślepiły, a ja podążyłam ich tropem, gubiąc zupełnie z oczu
prawdę, ale egzamin jeszcze trwa. Mam wciąż czas. Muszę jedynie odwrócić decyzję naszej grupy,
tylko jak to zrobić? – zapytała, a jej ciało znało odpowiedź. Rytmiczny oddech odmierzał dziewczynie
kroki z powrotem do sali. „To aktorzy. Wszyscy. Dostali zadanie odgrywania ról, dlatego tak łatwo było
mi określić ich charaktery” – mówiła, bezdźwięcznie poruszając ustami. „Przedstawienie jednak nadal
trwa. Mogę wykorzystać przeciw nim ich scenariusz i przywdziać nową rolę” – postanowiła, delektując
się dźwięcznymi w głowie słowami, jakby pieczętowała nimi słodką zemstę. Skręciła do sali swojej
grupy i bez zawahania wpadła do środka, przyodziana w pięknie skrojone zdenerwowanie, przejęcie i
rozpacz.
– Zabiją go! Zabiją! – wołała Silla, ściskając pięścią dekolt munduru, przyduszona okropnym
doświadczeniem, którego nie było.
– Nie krzycz tak – prosił „Cynik”, zbierając z podłogi rozrzucone przez śledczych rzeczy.
[Amant] Kogo zabiją?
– Profesora Grindena! – grzmiała Silla. Agresywnym wejście rozłupało apatyczny nastrój
rówieśników. – To wszystko było ustawione! Ukartowane! Oni chcieli go wrobić, zabić! – składała
słowa w chaotycznym szyku, maszerując po sali, jak więzień słyszący kroki zbliżającego się kata.
– Kto? – zapytał „Moderator”, wystawiając głowę z bloku sypialnego.
– DARPA! Podsłuchałam ich rozmowę!
[Wróg] O czym ty mówisz?
– To wszystko spisek DARPA. Oni chcieli wrobić profesora, a my im tylko pomogliśmy. Nie
rozumiecie?! – pytała, doskonale wiedząc, że nie mogli jeszcze nic zrozumieć. Jednocześnie dbała, by
łamać głos w losowych miejscach, wędrować dłońmi, jak roztrzęsionymi gałęziami na wietrze, i
błyszczeć szklanymi oczyma. Niemalże opłakiwała już śmierć Grindena. Tym doskonale prowadzonym
tańcem rozpaczy poderwała całą grupę, budząc zainteresowanie i przejęcie.
[Moderator] Spokojnie, powoli. Co się stało?
[Kujonka] No właśnie, co dokładnie usłyszałaś?
– Podsłuchałam ich, jak mówili, że pomogliśmy im wrobić profesora!
[Fantasta] Tak sobie o tym po prostu mówili, a ty akurat przechodziłaś obok?
– Nie musiałam przechodzić – wyjaśniała Silla, pokazując swoje ucho, w którym od dzieciństwa
miała zainstalowany bio-mechanizm wzmacniający słuch. – Oni wymyślili cały ten wyciek danych, żeby
go wrobić w terroryzm.
[Amant] Ale po co?
– Bo im się naraził! – Silla krzyknęła niepotrzebnie, ale celowo. – Pamiętacie jak parę tygodni temu
oskarżył jednego z żołnierzy w ochronie o molestowanie jakiejś dziewczyny? – dociekała, gorączkowo
szukając zrozumienia w oczach uczniów.
[Inkwizytor] Pamiętam to.
[Wróg] Ale to stara historia. Dlaczego teraz mieliby się mścić?
[Pesymistka] No właśnie, bez sensu.
– Bo to nie był jedyny incydent – powiedziała Silla, gotowa na gruncie prawdy zbudować
kłamstwo. Wiedziała, że fikcja wymieszana z rzeczywistością doskonale się maskuje. Faktycznie,
Grinden oskarżył jednego z żołnierzy o molestowanie jakiejś studentki i choć sprawa szybko zeszła z
forum, to nigdy nie znalazła swego końca. Teraz, jak rozgrzanym szkłem, dziewczyna mogła
modelować historią na własne potrzeby. – Kojarzycie Fionę? – zapytała cicho, wpuszczając do sali
chłodne powietrze tajemnicy. – Trzy dni temu została zaatakowana. Tak słyszałam – ostrożnie mówiła.
[Obca] No znam ją.
[Inkwizytor] To żołnierze ją tak załatwili?
[Sługa] Ja też ją kojarzę i cieszę się, że złamali jej szczękę.
[Amant] Nad tobą też się znęcały Tyranki?
[Sługa] Próbowały. Głupie szmaty.
[Moderator] To żołnierze byli odpowiedzialni za ten atak?
– Rozmawiałam o tym z Fioną – zdradzała Silla, mówiąc z przejęciem o dziewczynie, której
załatwiła odrutowanie twarzy. – Powiedziała mi, że jeden z nich dobierał się do niej, ale ona się
broniła i on ją uderzył. Chyba zdradziła to też Grindenowi, bo oni byli blisko.
[Amant] Blisko?
[Filozof] Sporo czasu razem spędzali, to fakt.
[Sługa] Ale nie w tym sensie blisko?
– Jeśli Grinden znowu się z nimi starł, to faktycznie mogli chcieć go wrobić – stwierdził
„Moderator”, a jego słowa, niczym klucz obracany w zamku, zagrzechotały w głowie Silli. Tak jak
sądziła, nikt nie znał prawdziwej historii jej spotkania z Tyrankami.
[Fantasta] Ale chcą go od razu zabić? To trochę bez sensu.
[Pesymistka] Żołnierze znają tylko jeden sposób załatwiania spraw. Poza tym im wszystko wolno.
[Fantasta] Czyli to nie był nasz egzamin?
[Cynik] A może chcieli upiec dwie pieczenie...
[Inkwizytor] Daj se spokój, to nie temat do żartów.
[Kujonka] To nie ma sensu. Ja dalej myślę, że ona kłamie.
– Chciałabym, żebyś miała rację – z ubolewaniem mówiła Silla, podchodząc do dziewczyny. –
Wolałabym nie usłyszeć ich słów, nie wiedzieć co żołnierze robią w Akademii. Jednak prawda
pozostanie prawdą, nawet jeśli zamkniesz na nią oczy. Jeśli teraz nie zareagujemy, to ty lub ja możemy
być następne!
[Kujonka] O co ci chodzi?
– A jak myślisz? Jak pozbędą się profesora, to będą mogli robić co chcą. Rozumiesz co to oznacza?
– Silla sugestywnie pytała centymetry od jej twarzy.
[Filozof] Ona próbuje ci powiedzieć, że ty możesz być następną ofiarą żołnierzy.
[Obca] I komandor nic o tym nie wie? Przecież on tu dowodzi.
[Cynik] Dowodzi szkołą, nie siłami DARPA. Swoją drogą, taka Akademia pełna młodych dziewczyn
to łakomy kąsek dla tych kilku tysięcy żołnierzy stacjonujących dookoła.
[Kujonka] Przestań, to nie jest śmieszne.
[Cynik] Wcale nie żartowałem, poważnie mówię. Kto wie jakie tu operacje z nudów robią. W
końcu, w mieście nie ma nic ciekawego.
– To idź powiedz to komandorowi! – „Wróg” rzucił w stronę Silli. – To ty słyszałaś co mówią.
– Ja? – dziewczyna jęknęła i skurczyła się, jakby oblana lodowatą wodą. – No co wy, a jak żołnierze
wiedzą, że ich podsłuchałam? Załatwią mnie zanim dojdę do jego biura.
[Amant] A widzieli cię?
– Skąd mam wiedzieć, oni mają wszędzie kamery.
[Inkwizytor] Skąd wiesz?
– Nie wiem, pewnie mają – Silla próbowała wybrnąć z błędu. – Ich tu jest pełno, sama nie idę –
postanowiła i uciekła wzrokiem w sufit. Pamiętała, by drżeć całym ciałem, które jak antena wysyłało
sygnały pomocy. Sama była pod wrażeniem własnych umiejętności.
– Całej grupy nie ruszą – stwierdził „Filozof”, wpadając jako pierwszy w jej sidła.
[Obca] A skąd wiecie, że komandor nie jest w to zamieszany, co?
[Cynik] No jak on byłby w to zamieszany, to już dawno mielibyśmy tu burdel, a nie szkołę.
[Moderator] Ale co chcecie mu powiedzieć?
[Cynik] Żeby nie rozstrzeliwał jeszcze profesora.
[Kujonka] No właśnie, żeby nie było, że to przez nas go skazali.
– Myślisz, że komandor ci uwierzy? – „Filozof” zapytał Sillę, gotowy odegrać dla niej ostatni i
najważniejszy akt tej dramaturgii.
– Nie wiem – stwierdziła dziewczyna, wiedząc już, że ma chłopaka po swojej stronie – ale spróbuję
go przekonać – dodała z odwagą, przez którą przebijał delikatny strach, jak promienie słońca przez
luźny materiał.
– Idziemy? – zaproponował „Filozof”, rozpoczynając konkurs na badawcze spojrzenia.
Przez chwilę, jak w muzeum figur woskowych, wszystko zamarło i tylko oczy wędrowały między
sobą w rozpaczliwej próbie odnalezienia woli grupy. Ta, jak fizyczny przedmiot, niemalże skarb,
schowała się w czyichś źrenicach.
– Idziemy – powiedział „Amant”, przechylając szalę decyzji na korzyść Silli.
[Inkwizytor] Ja tam mogę iść.
– Zawsze możemy zwalić wszystko na Sillę. To ona ich podsłuchiwała – stwierdziła „Obca” i ruszyła
za „Moderatorem”.
Zwarci, wciąż niepewni, ale pchani niewidzialną więzią obowiązku podjętej decyzji, wszyscy
skierowali się do administracyjnej części budynku. Wtedy Alias Onstrom, do tej pory „Filozof”,
doskoczył do Silli, chwycił ją za nadgarstek, przysunął się bliżej i zanucił przy policzku: – A ja wiem co
ty robisz.
Dziewczyna zesztywniała, jakby chłopak wlał jej przez ucho truciznę, paraliżując każdy mięsień. –
Co? – odpowiedziała równie cicho, idąc sztywno jak na szczudłach.
– Bez obaw, nikomu nie powiem – dalej szeptał Alias. – Pamiętasz mnie?
– Pamiętam.
– Istnieje wiecznie niezaspokojony głód, a nasze zmęczone oczy wciąż błądzą za horyzont – cytował
chłopak, wywołując skromny jej uśmiech. – A to pamiętasz?
– Pamiętam jak kłóciliśmy się o to, co znaczy niezaspokojony – wspominała Silla, stając przed
drzwiami z numerem sześćdziesiąt jeden. Pewna siebie, z przyjacielem u boku, przyłożyła do nich dłoń
i wiedziała już, że ostatni akt przedstawienia to tylko formalność. Jak zbita w jedno ciało, grupa
uczniów wyrosła przed biurkiem sekretarki, wywołując niemałe zamieszanie. Krótka scena histerii
nastolatków i jednym chórem wygłaszane prośby namieszały wystarczająco kobiecie w głowie, by
przepuściła wszystkich do pokoju nadzorcy. Ostatnie drzwi otworzyły się same, odsłaniając salę pełną
staroświeckich mebli, wśród których, na środku i przy okrągłym stole, stał Grantisajev. Jednym palcem
przewijał wyświetlane na blacie obrazy i zanim spojrzał na zebraną zaraz za progiem klasę, zapytał: –
Czego chcecie?
– Komandorze, mamy panu coś ważnego do przekazania – wprowadziła temat Silla i jak reżyser
oddała scenę aktorom.
– Profesor Grinden jest niewinny! – oświadczył Alias, wciąż u boku dziewczyny jak oddany jej
rycerz.
[Kujonka] Nasze oskarżenie profesora było trochę przesadzone.
[Moderator] Poza tym podejrzewamy, że ten wyciek danych to spisek DARPA.
– Spisek? – zapytał nadzorca i wyłączył blat. – Jaki spisek? – ponowił pytanie, stając przed
chłopakiem, jak przed szarym szeregowcem. Zdławił go spojrzeniem i w ten sposób wysysał odwagę z
całej grupy jednocześnie.
– To Silla podsłuchała ich rozmowę – zaczął tłumaczyć „Moderator”. – Mówili, że chcą się pozbyć
Grindena, bo ten odkrył, że molestowali jakieś dziewczyny. Fionę na przykład.
– Fionę? – powtórzył komandor. Znów jednym słowem rzucił na wszystkich czar trwogi i dosięgnął
spojrzeniem sprawczynię całego zamieszania. – Co im powiedziałaś? – zapytał Sillę.
– Że to żołnierze ją tak załatwili – wyjaśniała dziewczyna, błyszcząc jak perła pośród ogłuszonych
rówieśników – ale pan wie, że to nieprawda – dodała i wypięła pierś niemalże do medalu.
– Po co ich okłamałaś? – zapytał Grantisajev, nie mniej osłupiały niż jej klasa.
– Żeby zdać egzamin – przyznała Silla, skąpana w ciszy, niczym w chwale zwycięstwa.
Komandor nabrał do płuc powietrza, wypełniając je wściekłością po brzegi. Jego nagły wybuch
gniewu zmiótł wszystkich pod ścianę. – Myślicie, że to egzamin!?! – wydarł się na uczniów. – Niczego
was tu nie nauczyli?! Mamy w Akademii szpiega, prawdziwego! – ryczał, rozsierdzeniem plując w
twarze nastolatków. – Marsz do sali i macie tam siedzieć, dopóki nie dostaniecie innych poleceń!
Zrozumiano?! – zapytał. – ZROZUMIANO!?! – zawył, niczym instruktor musztry, a w odpowiedzi
otrzymał rozsiane po sali przebąkiwania. – Wynocha!!! – w końcu krzyknął, a młodzież czmychła z
pokoju, przepychając się przez drzwi, jak zwierzęta w ślepej panice.
Santlite 75
(historia nr 01.07 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
W 2131 roku na obrzeżach Nowego Chicago w Illinois stanęła największa hala produkcyjna w
Ameryce. W jej środku miał zostać skonstruowany okręt flagowy floty, duma Zjednoczonych Narodów,
ostrze i tarcza ludzkości — SS Santlite 75. Do jego budowy ściągnięto setki naukowców i specjalistów,
zaprzęgnięto dziesiątki tysięcy robotników, sprowadzono najlepsze materiały, sprzęt i technologię.
Zrobiono wszystko, by ostatni i zarazem najpotężniejszy projekt na Ziemi stał się na żywo wykuwaną
legendą odwagi i woli przetrwania cywilizacji człowieka. Zarządcą, pomysłodawcą i architektem tego
gargantuicznego dzieła był Erin Anders — geniusz w swojej specjalności i jedyny na świecie tak
doświadczony budowniczy okrętów, dla którego Santlite 75 stanowił opus vitae. W rękach złożone mu
zostały: nadzieja na przetrwanie wszystkich istot żywych i wspólna wiara ludzkości w świetlaną
przyszłość. Były to rzeczy tak cenne, tak niezbędne, że każda jego decyzja, słowo, gest i oddech,
trafiały pod dyskusję członków MRRG i wracały z długą listą adnotacji.
Cztery dni przed egzekucją
Główną przestrzeń do pracy w hali nazywano zatoką. Każdego dnia, w trybie trzyzmianowym,
pracowało tu kilkanaście tysięcy ludzi, specjalnie wyselekcjonowanych i na bieżąco kontrolowanych,
by zminimalizować ryzyko opóźnień w budowie. Ubrani na biało, krzątali się według powtarzanych co
dzień schematów. Nad nimi, na pierwszym piętrze, pozamykani w małych biurach, o sprawną
realizację planów walczyli technicy i wszelacy specjaliści. Nosząc dumnie niebieskie kombinezony,
próbowali skrawać nierealne założenia do fizycznie wykonywalnych form. Wyżej, na drugim piętrze,
kierownicy projektu w czerwonych strojach dbali, by absurdalnych wymagań nigdy nie brakowało. Na
samej górze, na trzecim poziomie, mieszkał i pracował Erin Anders razem z dwunastką swoich
najważniejszych zarządców. Oni, dla odmiany, nie mieli wyznaczonych kolorów i mogli nosić dowolne
ubrania, choć było to bez znaczenia, gdyż nikt z nich nie opuszczał nigdy hali. Za to do dyspozycji
oddano im basen z sauną, siłownię, a nawet mini-kino. Erin rzadko jednak z nich korzystał. Jeśli nie
prowadził spotkań strategicznych, spędzał czas ręcznie rysując plany kolejnych pokładów lub osobiście
doglądając budowy, przechadzając się po wszystkich poziomach między mrówczą pracą tysięcy ludzi.
Oddany budowie, w pełni nią pochłonięty, od dzieciństwa marzył, by stworzyć najpotężniejszy okręt
świata. Niektórzy nawet porównywali go zapałem i zaangażowaniem do Nihama Sante, ale on
doskonale wiedział, że jest zupełnie innym człowiekiem.
Potrafił obiektywnie na siebie spojrzeć i rozumiał, że powołanie do tej pracy jest równocześnie
jego ograniczeniem. Nie umiał robić nic innego, nie posiadał dodatkowych zdolności, nie potrafił
odnaleźć się w społeczeństwie Wielkiego Planu. W gruncie rzeczy był szczęśliwy, że zamknięty w hali,
jak w złotej klatce, może spełniać młodzieńcze marzenia. Miał sześćdziesiąt pięć lat, jedno
zainteresowanie i na szczęście wciąż bystre zmysły, znacznie dla niego ważniejsze niż białe na głowie
włosy. Siwizna nie spędzała mu snu z pomarszczonych powiek, tak jak wysuszone i popękane policzki,
które w dotyku przypominały korę drzew kołyszących się w odległych wspomnieniach jego rodzinnego
domu. W oczach odbijał mglistą aurę szarego, zimowego poranka, podkreślonego zaspami śnieżnych,
na przekór wszystkiemu wciąż bujnych brwi. Każdego dnia narzekał na strzelające kości i bolące
mięśnie, ale o bio-mechanizmach, czy zabiegach odmładzających nie chciał słyszeć. Traktował starcze
słabości jak kolejne wyzwanie i świadectwo solidarności z milionami innych osób przed nim, które bez
wspomagania dożywały długich lat.
Jak każdego wieczoru, dziś też dwunastka zarządców Erina spotkała się na odkrytym tarasie
widokowym hali. Wśród nich byli sami mężczyźni w różnym wieku, o skrajnych poglądach,
odmiennych specjalnościach i kontrastujących osobowościach. Wiecznie przez to wzniecali zarzewia
konfliktów, jakich Erin nie potrafił gasić i w zasadzie nie chciał. Sam rzadko brał udział w dyskusjach,
bo wolał słuchać i wyciągać jedynie sobie dostępne wnioski. Jak zawsze usiadł w fotelu przy samej
krawędzi tarasu, odcięty od reszty, tylko kątem oka zerkając na bezmyślnie walczących zarządców.
Ubrani w krótkie koszulki i spodenki, których kolory i kroje kłóciły się bardziej niż oni sami, mężczyźni
popijali piwo, spoglądając co chwilę w stronę pobliskiego jeziora. Odbite od księżyca promienie
tańczyły wszystkimi kolorami na powierzchni toksycznej tafli. Konstruowane przez nich argumenty
rozgrzewały i schładzały dyskusję w parabolicznych cyklach, a śmiech wypełniał szczeliny między jedną
ostrą wymianą zdań, a drugą. Tacy byli główni zarządcy, niezwykle inteligentni indywidualiści,
geniusze w swoich dziedzinach i ludzie z personalnymi problemami, których echo pobrzmiewało w
wiecznie odżywających konfliktach.
Erin cierpliwie czekał na ciszę, z reguły nasyconą niewypowiedzianym dysonansem poglądów, by
przedstawić swój najnowszy pomysł. Nigdy nie wchodził w słowo, ani nie przerywał dyskusji, bo
uważał to za niegrzeczne. – Chcę wprowadzić na Santlite windy magnetyczne – ogłosił w jednej z
przerw w rozmowie.
Jak na dźwięk syreny alarmowej, z fotela wyskoczył Solom Gatsbil, jeden z najbliższych przyjaciół
Erina i jego prawa ręka. – Poważnie?! Przecież tę technologię cudem udało się wdrożyć w miastach, a
ty chcesz ją umieścić na okręcie? – pytał w imieniu całego zespołu, który nagle wyrósł za nim murem,
zjednoczony w obliczu niewykonalnego zadania.
– Ja nawet nie wiem jak oni to zrobili, że te windy działają – wtrącił następny zarządca.
– Może w miastach implementacja tego rozwiązania miała sens – przekonywał Salin,
trzydziestojednoletni członek zespołu pochodzący z Europy wschodniej – ale na Santlite tylko
utrudnimy sobie zadanie – mówił, zbierając aprobatę towarzyszy. – Co najwyżej skrócimy czas podróży
o te kilkanaście sekund. Nie warto.
– Te kilkanaście sekund może kiedyś uratować życie wielu oficerom floty – stwierdził Erin,
zdziwiony błyskawicznie zbudowanym murem sprzeciwu.
– Ale jak my to wdrożymy? Przecież nie skopiujemy miejskiej sieci – kolejny zarządca włączył się do
dyskusji. Hindelan Stormfendel, specjalista w dziedzinie materiałów promieniochłonnych, masywną
sylwetką wyrósł ponad zespół. – Ta technologia nie była nigdy ujawniona, a do tego chyba wszystkie
windy zostały rozebrane, więc nawet nie mamy skąd wziąć wzorca – przekonywał.
– Wzorzec udostępnia nam MRRG. Mają wszystkie plany – odpowiadał Erin.
– Przecież to pozaziemska technologia. Ja bym jej nie montował na okręcie – odezwał się Stavros,
najmłodszy z zarządców i główny programista projektu.
– Znowu szerzysz te teorie? – odparł mu, jak echo, nieco starszy Mikas. Na okręcie obsługiwał
instalacje Tyranitu i wyjątkowo nie lubił arogancji, tępiąc ją na każdym kroku i przy tym wywołując
regularne sprzeczki. – Nikt już nie chce słuchać tych głupot – dodał, a szum cichych rozmów wypełnił
przestrzeń tarasu znajdującego się dwieście metrów nad ziemią, gdzie apatia i zmęczenie kładły do
snu kolejną zmianę pracowników hali. Miasto zasypiało w mroku nocy i nadchodzących koszmarów
płynących znad jeziora Michigan. Niegdyś piękne i czyste, teraz było toksycznym zbiornikiem odpadów
powstającej floty. Opary tego holokaustu natury drapały ściany hali, ale nie docierały do zarządców,
rozsadzonych wygodnie w kolorowych fotelach na szczycie ich prywatnej wieży. Mężczyźni sączyli
wykwintne alkohole, otuleni ciepłym i sztucznym światłem. W dyskusji próbowali utopić wyrzuty
sumienia, uciekając spojrzeniami od panoramy gnijącego świata, dla którego byli latarnią nadziei,
głównym frontem wojennym, kolebką odrodzenia, ostatnią przystanią przed podróżą w nieznane.
– To tobie powinno zależeć, by tych wind nie montować, w końcu weszłyby w twoje kompetencje –
prowokował współpracownika Stavros, brnąc w bagno utarczek słownych.
– W przeciwieństwie do ciebie nie boję się wyzwań – odpowiedział mu Mikas.
– Nie boisz się? A jeśli te windy to specjalnie zamaskowana broń, technologia, która udaje coś,
czym nie jest?
– Nie wiem skąd bierzesz te teorie, ale to bzdury.
– Bzdury? – parsknął Stavros, jak żmija sycząc pogardliwie i wielkimi oczyma pożerając mężczyznę.
Wyrazem kościstej twarzy dawał mu jasno do zrozumienia, że darzy go tylko niechęcią. Miał bardzo
krótko ścięte włosy, rysy przestępcy, wrogie nastawienie i wiecznie towarzyszącą mu aurę złych
intencji, więc nawet, gdy żartował, wywoływał kłótnie.
– Miałem okazję badać te windy – wtrącił Kaster, czterdziestotrzyletni zarządca infrastruktury
komunikacyjnej – i muszę powiedzieć, że faktycznie nikt nie był w stanie wytłumaczyć jak funkcjonują.
Co nie znaczy, że jest to obca technologia. Możliwe, że Sante po prostu odkrył coś, czego nie umiał
wyjaśnić, za to potrafił wykorzystać.
– A czy my będziemy w stanie wykorzystać je na pokładzie Santlite? – zapytał Solom, pełniąc w
grupie niefortunną funkcję pośrednika między idealizmem głównego zarządcy, a realiami projektu.
– Mam już wszystko rozrysowane. Nie będzie problemu – krótko stwierdził Erin i dalej obserwował
najciemniejszy punkt na horyzoncie, nawet nie spoglądając na rozczarowaną grupę. Siedział przy
barierce tarasu, zwrócony ku tafli martwego jeziora, ignorując, być może celowo, podupadające
morale zespołu.
Cichy szum niezadowolenia zapoczątkował wśród zarządców wielowątkową dyskusję szybko
rozdmuchaną do widowiskowej bitwy na ogniste przemowy, chłodne szyderstwo, obrażone miny i
sarkazm podszyty złośliwościami. Erin tylko słuchał, jak dowódca zdemoralizowanej armii, karmiąc
obłęd marzeniami o niezrealizowanych jeszcze sukcesach przyszłości. Pół godziny później kłótnie
samoczynnie ustały, przerwane konsolidującym się poczuciem ich bezcelowości. Mężczyźni ruszyli do
swoich pokojów. Na tarasie został tylko główny zarządca i jego najlepszy programista.
– Co chcesz? – zapytał Stavros i zawisł na przeźroczystej barierce odgradzającej go od przepaści.
– Widzisz te pobłyskujące w równym rzędzie punkty? – zapytał Erin i pokazał je palcem.
– No widzę.
– To bastiony. Wczoraj je rozstawili, wiesz po co?
– Bo podnieśli zagrożenie w skali Radiana? – zgadywał Stavros, nie wkładając w dylemat
najmniejszego wysiłku.
– Oficjalnie tak, a nieoficjalnie mogą zrównać halę z ziemią jedną salwą z tej kompanii czołgów.
Myślę, że to taki drobny dla nas bodziec do działania – żartował Erin, wypełniając własną
rzeczywistość salwami śmiechu, którego nikt nie słyszał. – Mam dla ciebie zadanie – oświadczył, gdy
tylko pogratulował sobie poczucia humoru. – Śmiało, siadaj – dodał, mierząc wzrokiem
wychudzonego, niechlujnie ogolonego mężczyznę.
– Oby nic z windami – odparł Stavros i zwalił się bezwiednie na czerwony fotel obok zarządcy.
– Nie, tym zajmę się ja, bez obaw. Chodzi o nowe skafandry dla całej floty. Dostaliśmy zadanie ich
przygotowania.
– Dla całej floty?
– Tak, chcą, żebyśmy stworzyli im uniwersalny wzór. Rozmawiałem już wstępnie z Kasterem i on
zbuduje z zespołem powłokę, ale ty musisz przygotować oprogramowanie.
– Przecież wiesz, że siedzę w systemach sterujących i długo z nich nie wyjdę – narzekał Stavros, jak
to miał w zwyczaju.
– Wiem, wiem, ale dasz radę. To zadanie ma priorytet, bo oni chcą jak najszybciej je wdrożyć.
– Oni, kto oni?
– No oni, MRRG – tłumaczył Erin, jak zwykle przytłoczony obowiązkiem zlecania zadań, których
przydzielanie sprawiało mu większy ból niż zwyrodnienie stawów.
– Może Anders?
– Kto? On? Nie, skąd – odpowiadał główny zarządca, wyraźnie zakłopotany. – Jacyś dowódcy
DARPA na polecenie MRRG. Zresztą nieważne kto. Dostaliśmy zadanie, musimy je wykonać – mówił
skrótami, z tęsknotą w głosie do ciszy i spokoju, jakie znajdował ostatnio tylko w swoim biurze.
– Mamy chociaż jakąś specyfikację? – Stavros zadawał kolejne pytania.
– Jutro mają ci ją dostarczyć. Myślę, że dasz radę, w końcu tworzyłeś już oprogramowanie dla
naszych służb specjalnych.
– Tak, tylko to były mundury dla żołnierzy na Ziemi, nieprzystosowane do kosmicznych warunków.
– Cholera, Stavros – Erin pękł irytacją. – Tu nie ma prostych zadań. Myślisz, że dlaczego ciebie
wybrałem? Pomóż mi trochę – prosił.
– Spokojnie, nie narzekam. Tylko mówię, że będzie sporo roboty, ale damy radę.
– Świetnie.
– Zajadą nas tu, ale spoko – niepotrzebnie dodał Stavros, skrępowany trudną komunikacją z
przełożonym. Tak jak on, nie potrafił rozmawiać z ludźmi, więc razem tkwili w meandrach etykiety i
płynności dialogu, niczym dzieci w piaskownicy.
– Świetnie, jutro omówimy dokładnie projekt. Pomyśl jak chcesz rozłożyć go czasowo i pogadaj z
Kasterem, ok?
– Ok, ok. Damy radę – powtórzył Stavros i wstał z pytaniem: – Coś jeszcze?
– Nie, idź sobie – pogonił go Erin. – Tylko pamiętaj – dodał i zacytował: – Wielki Plan nie
potrzebuje kruchych jednostek. Wielki Plan stoi siłą jego pracowników i mądrością jego przywódców.
– Wielki Plan stoi mi wielkim chujem – cicho skomentował Stavros i wyszedł.
Po pracy zarządcy ruszali do baru na piwo lub dwa, a potem zamykali się w pokojach, otoczeni
luksusem, jakiego nikt na niższych poziomach i w mieście już nie mógł doświadczyć. Mieli wszystko,
czego pragnęli: wysokiej klasy sprzęt, najlepsze jedzenie, używki i dostęp do serwerów w Oklahomie z
całą zebraną w nich twórczością człowieka. Tylko wolność odbierał im kordon trzech taktycznych
dywizji sił DARPA rozmieszczonych wokół hali. Ta niedogodność była jednak niczym w porównaniu z
warunkami, jakie towarzyszyły zwykłym robotnikom w zatoce. Ich dzień zaczynał się i kończył w
prowizorycznych barakach, a życie płynęło pod znakiem wiecznej optymalizacji pracy, by wyrobić
nieosiągalne normy. Adekwatnie do zajmowanych stanowisk, pracownicy otrzymywali inne posiłki,
mieli inne przerwy, a nawet inną ochronę, zgodnie z hierarchią, którą wyznaczał Wielki Plan wartością
jednostki przeliczaną na wkład w budowę floty.
Trzy dni przed egzekucją
Prace w hali ruszały o siódmej rano, gdy długie korowody ubranych na biało pracowników
zapełniały zatokę, jak strumienie wody koryto jeziora. W przerażającej ciszy sznury ludzi rozpryskiwały
się po całej powierzchni, stając odłamkami każdy przy swoim stanowisku. Ich zadania jednak nie były
tak proste i repetytywne, jak przy budowie innych okrętów, które celowo upraszczano do seryjnej
produkcji. Na Santlite 75 robotnicy musieli zainstalować ponad dwanaście tysięcy kilometrów kabli, a
samych paneli kontrolnych do wytworzenia czekało osiemdziesiąt tysięcy. Według najnowszych
wyliczeń pięciowarstwowe poszycie statku składało się z 19.460.442 elementów, z których ponad
połowa wymagała indywidualnych schematów i podobno Erin miał w głowie je wszystkie. Każdego
ranka stawał nad zatoką i obserwował mrówczy ruch pracowników, doskonale wiedząc kto za co był
odpowiedzialny. Potrafił dostrzec nawet pojedyncze osoby w niewłaściwym miejscu, w złym czasie,
błędnie wykonujące swoje zadania. Jednak za ten dar doskonałej pamięci i geniusz teoretycznej
inżynierii zapłacił kompletną bezradnością w obliczu zwykłych, ludzkich problemów.
Dla zarządców dzień rozpoczynał się spotkaniem strategicznym, na które Erin przychodził z
kanapką wypchaną po brzegi warzywami, serkami i szynką. Mężczyźni zdążyli już zaakceptować
mlaskanie jako nieodzowną część raportów. Niektórzy sami zaczęli przynosić jedzenie do sali,
absurdalnie zamieniając spotkania we wspólny posiłek poza przeznaczoną do tego jadalnią. Po
omówieniu wszystkich kwestii, zespół ruszał na niższe piętra, by rozdzielić zadania w podległych sobie
grupach specjalistów. Zaś Erin chował się w biurze, gdzie rysował, najczęściej ręcznie, techniczne
plany kolejnych elementów okrętu i rozwiązywał konstrukcyjne problemy. Zamknięty w prawie pustej,
ogołoconej z mebli przestrzeni, przy wielkim, skierowanym w stronę okna biurku, wertował papiery i
mówił do siebie. Prowadził długie dyskusje z podziałem na role, czasami dwie, trzy, a niekiedy cały
chór. Tak pochłonięty projektem, spędzał kolejne dnie, gniewnym spojrzeniem atakując każdego, kto
śmiałby mu przeszkodzić w pracy. Dziś na jego złość już z samego rana naraził się Solom, wchodząc
bez zapowiedzi do pokoju. Nie zgłaszał przy drzwiach swojej obecności, bo Erin nigdy nie odpowiadał,
licząc na to, że zainteresowany szybko zrezygnuje.
– Nad czym dziś pracujesz? – zapytał zarządca, ignorując niezadowolenie z najścia przełożonego.
– Windy. Próbuję je zmieścić na okręcie.
– Jest szansa?
– Szansa? – Erin nie rozumiał tego słowa. – Będziemy musieli otoczyć je warstwą materiału
blokującego prądy grawitacyjne, ale nie wiemy jak grubą, bo nikt tego nie testował – mówił, stukając
archaicznym ołówkiem o blat stołu, którego interaktywnych funkcji chyba nigdy nie uruchomił.
Wszystkie obliczenia wolał robić w głowie lub, w przypadku tych wyjątkowo skomplikowanych, zlecać
je innym.
– Czyli już są problemy – podsumował Solom i zawisł nad biurkiem, rzucając na nie własny cień.
Nie było dla niego fotela, dlatego jak zawsze musiał sterczeć niczym petent w urzędzie. – Słuchaj Erin.
Dostaję raporty z zatoki, że plan zadań się rozsypuje, bo nowi nie wyrabiają – mówił do pobłyskującej
łysiny na głowie głównego zarządcy. – Musimy zwolnić, wiesz, dać im czas na dostosowanie się i
przeszkolenie, bo inaczej to się źle skończy – przekonywał, z rozczarowaniem obserwując coraz
mocniej wygięte w łuk plecy dorosłego mężczyzny, który jak dziecko próbował zniknąć z pola widzenia
w natłoku papierów na biurku. – Erin, przerwij na chwilę. To poważna sprawa – prosił Solom. – Zadań
jest coraz więcej i to trudnych, nowych, do których trzeba się przygotować, przeszkolić ludzi, nawet
kierowników. Ja nie narzekam. Ja cię ostrzegam, że z tego mogą wyjść poważne problemy. Słuchasz
mnie w ogóle? – próbował odkleić go od blatu.
W akcie kapitulacji Erin odłożył ołówek i podniósł głowę, wzrokiem próbując przepędzić zarządcę
ze swojego biura. – Co chcesz żebym zrobił? – zapytał i oparł się w fotelu, nieprzyjemnym
skrzypieniem metalu wypełniając pomieszczenie.
– Zwolnij – doradził Solom.
– Zwolnij? Mam zwolnić? Kogo mam zwolnić, żebyś zrozumiał, że tu terminy to nie coś, co możemy
sobie przesuwać do woli – mówił pobudzony Erin, nie kryjąc złości, którą zawsze wyładowywał bez
oporów na swoim najbardziej zaufanym zarządcy. – Jeśli zwolnimy, to okręt nie powstanie, a jak nie
powstanie, to wszyscy zginiemy. Proste.
– Jak ludzie się wykończą, to okręt też nie powstanie.
– To znajdziemy następnych.
– Erin, tak nie można – błagał Solom głosem wszystkich wykończonych pracowników w hali. –
Wiesz, że ludzie zaczynają przyrównywać cię do Wiggera Andersa? Mówią, że chcesz tu wprowadzić
obozy pracy jak w Europie.
– Nic na to nie poradzę. Niech mówią co chcą.
– Wiem, że to nie to samo, bo nikt tu ludziom nie przystawia broni do głów, ale te ciągłe naciski i
zwiększanie tempa... Erin, pomyśl o tym, proszę – mówił Solom, zabierając papiery sprzed oczu
zarządcy, który znów zaczynał się nimi interesować, uciekając od rozmowy.
– Ja nikogo nie naciskam. To Aldon i jego ludzie. Nie mam na nich wpływu – tłumaczył Erin, jak
pokrzywdzone dziecko – a o Europie mi nie mów, bo daleko nam do nich.
– Daleko czy nie, to nie jest dobra droga. Erin, przecież ty tu dowodzisz. Rozmawiałeś z nim?
– Ja tu tylko próbuję zbudować okręt. Nie prosiłem o żołnierzy, ani o krótkie terminy. Nic nie
poradzę.
– Możesz negocjować. Daj ludziom coś w zamian – Solom szukał wyjścia z sytuacji. – Masz prawo
wymagać od nich ciężkiej pracy, ale jednocześnie powinieneś im pokazać, że doceniasz ich wkład w
budowę i robisz wszystko, by im pomóc. Oni tego nie widzą, bo siedzisz całe dnie w biurze, a jak już
wyjdziesz, to kontrolujesz tylko ich robotę i traktujesz jak maszyny albo duchy – otwarcie go
krytykował, stawiając zaciśnięte pięści na blacie stołu w formie ostrzeżenia przed konsekwencjami
kontynuowania tych praktyk.
– Ty im to powiedz. Wiesz przecież, że ja się do tego nie nadaję – prosił Erin z błagalnym
spojrzeniem zbitego psa.
– Ok, jak chcesz – Solom ustąpił i zabrał ręce z bagna papierów na biurku, po raz kolejny
uzmysławiając sobie, że nie jest w stanie wpłynąć na sześćdziesięciopięcioletniego mężczyznę. Wciąż
miał jednak nadzieję, że chociaż wzbudzi w nim wolę walki, dlatego, jak nie raz już, postanowił ubrać
w słowa to, co leżało mu na sercu. Był szczery i uczciwy do bólu, bo dobro ogółu cenił ponad własny
wizerunek. Za to go szanowali i nienawidzili, ale zawsze słuchali. – Pamiętaj tylko, że czasy się zmieniły
– powiedział, zawirowaniem chłodnych słów wywołując ciarki na ciele Erina. – To już nie jest 2112 rok,
kiedy ludzie przystępowali do odbudowy miast pełni energii i zapału. Wtedy było jasne, że po tragedii
wszyscy muszą ciężko pracować i nie oczekiwać nagrody. Nikt nie musiał ich namawiać i im tego
wyjaśniać, dlatego Nowy York i inne duże miasta tak szybko podniosły się z gruzów. Teraz, kiedy
minęło już prawie dwadzieścia lat od startu Wielkiego Planu, ludzie zaczynają rozumieć, że tych
okrętów to oni nie budują dla siebie, tylko dla przyszłego pokolenia. Zderzając się z taką
rzeczywistością można łatwo stracić nadzieję i chęć do pracy. Nie mówię, że jest na to jakieś łatwe
rozwiązanie, ale słowa nie kosztują, a zwykłe docenienie ludzi może przynieść niebywałe efekty. Nikt
nie oczekuje od nas cudów, ale powinniśmy chociaż zrobić to, co możemy.
– Zróbmy więc, co możemy – odpowiedział główny zarządca, miażdżąc starania Soloma, który jak
przebity ostrzem odrzucenia odwrócił się i ruszył do wyjścia. – Myślisz, że nie wiem jakie są realia?! –
krzyknął mu w plecy Erin. – Nie jestem głupi i wiem jak cholernie świat jest pogmatwany. Wiem co się
dzieje w Europie i wiem, że nas to też czeka i nic na to nie poradzę! Nic! – wołał, słowami próbując
zdrapać z własnego sumienia poniżające rozczarowanie podwładnego. Chciał jeszcze coś dodać,
czując, że wypowiedziane zdania nie odzwierciedlały w pełni jego myśli, ale było już za późno. Został
sam ze sztormem nagle wzbudzonych emocji, które raz rozkołysane, napędzały się w nieskończone,
wewnętrzne dyskusje. Dręczyły go same sobie stawiane zarzuty, niepewna wina, żal i złość, a czas
płynął, powoli zrównując wzburzone fale w gładką taflę obojętności. Pół godziny później, gdy wreszcie
osiągnął równowagę i mógł skupić myśli na pracy, do biura weszła kolejna, niezapowiedziana osoba.
To był major Wasiv Aldon, dowódca ochrony hali, ubrany w czarne, na kant wyprasowane spodnie i
śnieżnobiałą koszulę z kołnierzykiem. Na prośbę Erina, on i jego żołnierze ochraniający budynek nie
nosili oficjalnych mundurów, tylko zwykłe ubrania, jak reszta zarządców. Nie zmieniało to oczywiście
faktu, że na zewnątrz stacjonowały kilkutysięczne siły DARPA, gotowe w każdej chwili utopić we krwi i
zdeptać najmniejszy przejaw buntu.
– Panie Anders – mówił dwudziestoośmioletni, fanatyczny oficer DARPA o delikatnej twarzy, która
jak niewinna maska skrywała bezlitosną brutalność. Wygolony do gładkiej skóry i równo
przystrzyżony, budził nieświadomy niepokój, bo zupełnie nie pasował do niechlujnych, zapuszczonych
pracowników zatoki, czy niedbających o wygląd zarządców. – Jedna z pana pracownic publicznie
podważyła sens całego projektu, a gdy zwrócono jej na to uwagę, cóż, kobieta oszalała – informował z
kamienną miną przykładnego żołnierza.
– Jak to oszalała? – zapytał Erin.
– Nie jestem lekarzem, nie wnikam. W każdym razie, dziewczyna wywołała incydent na oczach
innych pracowników. Panie Anders, bardzo prosiłbym zaprowadzić porządek na hali. Jeśli coś takiego
się powtórzy, będę zmuszony zająć się sprawą osobiście. Przekazałem już tę osobę, zgodnie z naszymi
ustaleniami, pana pracownikom odpowiedzialnym za kadry – mówił Aldon, a każde słowo przesadnie
akcentował w innej tonacji. Fałszywym śpiewem chciał przykryć śmiertelną groźbę. Był sztuczny i
odpychający, przerysowany i jakby wykąpany w nienawiści emanującej odrażającym odorem z jego
irytującej ogłady.
– Ale dlaczego pan mi to mówi?
– Bo to nie pierwszy przypadek. Proszę porozmawiać z pańskim personelem i załatwić sprawę.
Miłego dnia – zakończył nieszczerą uprzejmością oficer, skinął głową i zawrócił na pięcie z
zadowoleniem udanej reprymendy.
Erin miał ochotę coś krzyknąć, zawołać, pokazać, że się nie boi, ale doświadczenie wieku
powstrzymywało go przed wybuchem. Słyszał już wiele historii o Aldonie, jego szaleństwie i
barbarzyństwie, więc zacisnął zęby, odczekał chwilę i wyszedł z intencją, by osobiście rozwiązać dziś
choć jeden problem. Zjechał windą do zatoki i oblepiony oczyma pracowników, ruszył w stronę pokoi
rekreacyjnych, gdzie każda zmiana mogła spędzić dziennie piętnaście minut na czynnościach innych
niż praca. Z reguły wszyscy od razu padali na ustawione pod ścianą prycze, próbując złapać oddech
przed powrotem do zadań. Erin minął straszące kurzem konsole do gier, nigdy nie używane
stacjonarne rowery, przykryty płachtą materiału stół bilardowy i ruszył prosto w stronę Soloma i
siedzącej na łóżku dziewczyny. Nazywała się Béatrice, miała dwadzieścia jeden lat, krótkie, czarne
włosy naturalnie otulające twarz, duże oczy o fioletowej poświacie źrenic, oraz wymieszaną urodę
rosyjsko-japońską. Ewidentnie pochodziła z wielokulturowej rodziny i bez wątpienia uśmiechem
mogłaby rozświetlić najmroczniejszą otchłań kosmosu. Lecz nie dziś, nie teraz, nie kiedy smutek i
strach oplatały halę, jak pnącza stare ruiny. Chuda i malutka siedziała na krawędzi pryczy, bezruchem
próbując zniknąć z powierzchni rzeczywistości.
– Powiedziała cokolwiek? – Erin zapytał zarządcę.
– Tłumaczyła coś, ale... – mówił Solom, wyjątkowo zakłopotany. – Musisz sam ją spytać –
zasugerował i stanął obok, bezradny.
Erin najpierw pochylił się nad pracownicą, szukając z nią kontaktu, a potem klęknął i długo szukał
odpowiednich słów. – Pracujesz w zatoce? – zapytał, nie mając pojęcia dokąd zmierza.
– Tak – dziewczyna cichutko odpowiedziała, wpatrzona we własne kolana i schowana w forcie
skulonych ramion.
– Na jakim stanowisku?
– Składam sieci płyt sterowniczych.
– Składasz płyty? – powtórzył Erin, nie słysząc jej ledwo wypychanych z ust słów. Wygiął się
nieprzyjemnie nad nią i zamarł w bezruchu w obawie, że najmniejszym drgnięciem skruszy
dziewczynę, jak taflę cienkiego szkła. – Powiesz mi co się stało? – pytał szeptem.
– Ja nie chciałam. To on mnie sprowokował. Ja tylko powiedziałam, że jestem zmęczona i że nie
potrafię pracować, kiedy stoi za mną żołnierz i on to usłyszał – opowiadała Béatrice, a jej słowa
płynęły jak rzeka, zlewając się w jeden potok krótkich, nerwowo wydychanych zdań. – Przeprosiłam
go głośno, by wszyscy usłyszeli, ale on mnie złapał za rękę i powiedział, że takich buntowników jak ja
rozstrzeliwują. Wyrwałam się. Krzyknęłam, by mnie zostawił. Głupio powiedziałam też, że nienawidzę
takich jak on, ale zaraz przeprosiłam go znowu, tak głośno, żeby nie było, ale on, on... – podnosiła
głos, zaciskając pięści na kolanach i zanurzając się głębiej w zadartych ramionach. – Przepraszam! To
było złe, poniosło mnie, nie chciałam! Proszę nie zmniejszać mi racji żywnościowej!!' – krzyknęła,
fioletem nagle wynurzonych z oceanu łez oczu wywracając głównego zarządcę na plecy.
Jak wstydem palony, Erin błyskawicznie wstał i chwycił Soloma pod ramię, odciągając go na bok.
Wciąż roztrzęsiony, wręcz przerażony, zapytał: – Czy my zmniejszamy rację żywnościowe naszym
pracownikom?
– Nie, na pewno nie – sprostował mężczyzna. – Ona jest z Europy. Mieszkała w Kalisto w czasie
Błękitnej Rewolucji i możliwe, że była ofiarą represji władz. Może jej się pomyliły czasy i zdarzenia.
– Myślisz? To było dość dawno. Mogła mieć z piętnaście lat wtedy.
– Nie wiem, Erin – mówił zmęczonym głosem Solom. – To jej historia, zapytaj ją. Proszę przemyśl
też sprawę na poważnie, bo to nie może się powtórzyć.
– Tak, tak. Już mi o tym przypominał Aldon.
– To tym bardziej nie może się to powtórzyć.
– Tak, pomyślę o tym. Dajmy jej wolne do końca dnia. Jutro z nią porozmawiam i zobaczę co z tym
zrobić.
– Jak chcesz – odpowiedział Solom bez wiary w obietnice swojego przełożonego. Podszedł do
dziewczyny, która potakiwała głową na każde jego słowo, choć jej oczy zdradzały, że wcale nie
słuchała. Gdy skończył, szybko podniosła się, ukłoniła, podziękowała i uciekła, spłoszona jak sarna w
lesie.
Resztę dnia Erin spędził biegając między pokojami dyrektorów, ciężkimi oddechami mierząc długie
korytarze. Nienawidził rozwiązywania problemów logistycznych i kadrowych, a te, jak na złość,
uwielbiały wyrastać nagle i grupami, niczym chwasty na polu. Do tego za każdym razem, gdy postęp
zadań zwalniał, na karku czuł oddech strażników i szpiegów Aldona, którzy tylko węszyli po kątach,
szukając soczystych donosów. Erin obiad zjadł w pośpiechu na korytarzu i w drodze do kolejnego
biura, a o kolacji w ogóle zapomniał. Nigdy nie miał też czasu zadbać o właściwą higienę, więc kładł
się i wstawał nieogolony, skropiony tylko wodą prysznica, niemal jak bezdomny. Nikt tu jednak nie
zwracał uwagi na wygląd, poza oficerami ochrony, którym dni płynęły wolno pod znakiem grania w
karty i terroryzowania robotników. O 19.00 praca Erina dobiegła końca. Jeszcze tylko spotkanie
podsumowujące, chwila na tarasie, by popatrzeć w stronę zachodzącego Słońca przy dźwiękach
skłóconych zarządców, i wreszcie pokój. Dzień się skończył i nastała cisza nocna. Erin uciekł do siebie,
wziął kilka czerwonych tabletek na dobry sen i niebieskich na okropne myśli, pomasował chwilę
obolałe nogi i zniknął pod pościelą. Wdychał ciemność jak truciznę z nadzieją, że zdławi w nim życie
na parę godzin.
Dwa dni przed egzekucją
Erin miał swój poranny rytuał. Zaczynał od krótkiej gimnastyki, którą traktował jak lek na całe zło, i
toalety, by zmyć z twarzy zmęczenie. Potem szukał czystej koszuli, a przed wyjściem zawsze spoglądał
w odbicie w lustrze. Patrzył sobie w oczy, głęboko i długo, by sprawdzić czy wciąż jest człowiekiem, czy
może już bezdusznym potworem. Następnie szedł na spotkanie strategiczne, po drodze zahaczając o
jadłodajnię, i wreszcie zasiadał do właściwej pracy w biurze. Jak co dzień, prowadzony
przyzwyczajeniem, zapomniał o spotkaniu z Béatrice, na które wczoraj tak nalegał. Koniecznie chciał z
nią porozmawiać, bo choć znał historię Błękitnej Rewolucji, to tylko w wersji oficjalnej władz i w
postaci legend rozprowadzanych transferami pracowników. Teraz, gdy tylko Solom przypomniał mu o
dziewczynie, miał okazję wysłuchać zeznań naocznego światka. Kulejąc i ciągnąc za sobą zmęczone od
wczoraj nogi, wrócił do swojego pokoju.
Béatrice już na niego czekała, siedząc w wygodnym fotelu na korytarzu przed drzwiami. Z
otwartymi ustami rozglądała się po ciepłych, naturalnie oświetlonych ścianach i meblach, które w
nauczaniu Wielkiego Planu były ogromnym marnotrawstwem. Erin przywitał ją błyskiem uśmiechu i
otworzył pokój, ruszając od razu w stronę kuchennego automatu. Duszkiem wypił pierwszą szklankę
wody. – Chcesz coś do picia? – zapytał, zdyszany pośpiechem.
– Nie, dziękuję – opowiedziała dziewczyna. Nadal tkwiła przy drzwiach, wpatrzona w potężne
jezioro za ogromną szklaną ścianą.
– Podoba ci się ten widok?
– Tak.
– Wiesz dlaczego ta hala stoi właśnie tu? – zapytał Erin i ręką zaprosił Béatrice na sofę ustawioną
tak, by korzystając z jej wygód, móc w pełni podziwiać panoramę jeziora.
– Nie mam pojęcia.
– Bo urodziłem się niedaleko i za młodu pływałem w tym jeziorze prawie codziennie. Chodziłem do
parku Shakespeare'a, pewnie nie kojarzysz, i tam z kolegami robiliśmy pikniki. Wiesz w ogóle kto to
był Shakespeare? – zapytał Erin, obserwując jak dziewczyna na polecenie siada we wskazanym
miejscu. Robiła to z wyuczonego posłuszeństwa i bez cienia własnej woli, zajmując tylko skraj sofy, by
nie zużywać na siebie komfortu mebla.
– Nie wiem – Béatrice odpowiedziała krótko i spolegliwie, ostrożnie ważąc każde słowo zanim
wypuści je z ust. Była przerażona i zdławiona strachem przed wygodami, które od samego ich
podziwiania mogły sprowadzić na nią represje.
– To taki pisarz, swojego czasu dość znany – tłumaczył Erin bez wiary w sens tej dyskusji. – Może
kojarzysz „Romeo i Julię?”.
– Nie, niestety nie. Dawno nie czytałam żadnej książki – mówiła dziewczyna z poczuciem winy, że
nie spełnia oczekiwań zarządcy. Oczami, lecz nie ruszając głową, wędrowała po widocznej części
pokoju, szukając znajomych obrazów, na których mogłaby skupić wzrok. Zdobione meble, wygodne i
solidne, tak inne od tych w jej barakach, peszyły ją, wręcz przerażały obcością i czymś zakazanym. Bała
się ich do tego stopnia, że drewnianych, błyszczących lakierem paneli w podłodze dotykała tylko
czubkami palców u stóp.
– Ok, nieważne. Słyszałem, że pochodzisz z Europy? – zapytał Erin i usiadł na drugim krańcu sofy,
ostrożnie i uważnie, by drganiami nie spłoszyć dziewczyny.
– Tak, z Kalisto.
– Słyszałaś o Błękitnej Rewolucji? – wprost dociekał Erin, przez nieuwagę rozdmuchując po pokoju
śladowe opary odwagi Béatrice, bez których pracownica zastygła w pozycji zbitego, winnego strasznej
zbrodni psa. – Przepraszam – powiedział i zaczął tłumaczyć dziewczynie, po co ją do siebie zaprosił. –
Posłuchaj, wezwałem cię tutaj, bo interesuje mnie temat wydarzeń z 2126 roku w Europie. Dużo
słyszałem o tej Rewolucji, ale to wszystko tylko plotki, a oficjalnymi doniesieniami nawet nie ma co
sobie zawracać głowy. Te psy z DARPA karmią nas wszystkich tym samym ścierwem. Nie chcę cię
skrzywdzić, chcę tylko usłyszeć prawdę i nic więcej. Obiecuję, że nikomu o tej rozmowie nie powiem –
zapewniał, czując, że mówi do ściany, pustej powłoki, ciała, z którego Wielki Plan wyssał krew,
zastępując ją posłuszeństwem.
– Ja niewiele widziałam – Béatrice zaczęła pieśń próśb o wybaczenie. – Mama trzymała mnie w
domu większość czasu. Poza tym niewiele pamiętam – odpychała wspomnienia, wyrzucając słowa jak
fragmenty poszarpanej litanii przeprosin. Najprawdopodobniej wszystkim odpowiadała tą samą,
wyuczoną regułką, poinstruowana polityką Wielkiego Planu, by nic nie pamiętać, nie mówić, nie
myśleć.
– Rozumiem, spokojnie, bez obaw. Przyleciałaś do Ameryki sama?
– Tak.
– A twoi rodzice, rodzeństwo?
– Przepraszam, nie chcę o tym mówić – załkała Béatrice i próbowała wstać.
Erin chwycił ją i przytrzymał w miejscu, choć zaraz puścił, przerażony kościstym chłodem jej
roztrzęsionego ciała. Do tej pory nie sądził, że dotykiem można poczuć zniszczenia, jakich dokonuje
życie w wiecznym strachu. Jego ciekawość przerosła jednak wrażliwość. Zmienił więc podejście. –
Przecież wiesz, że mogę się tego sam dowiedzieć od oficera DARPA. Na pewno mają twoją historię.
Mają nawet moją i każdego innego pracownika w hali. Nie wpuszczają tu terrorystów. Nie jesteś
terrorystką, prawda? – zapytał, sugerując okropną odpowiedź.
– Nie! – krzyknęła Béatrice. – Proszę tego nie robić! Proszę ich nie wzywać! Oni zabili moją rodzinę
i zabiją też mnie! – błagała, wybuchając lawiną łez.
Zmieszany dumą własnej skuteczności i obrzydzeniem do swojej okropności, Erin nie mógł się już
wycofać. – Spokojnie, nikogo nie wezwę, jeśli tylko usłyszę prawdę. Uspokój się i powiedz mi, jak to
było – prosił na w pół przyjaźnie, wciąż jednak grożąc. Celowo usiadł odrobinę bliżej.
– Ja nie brałam udziału w protestach i nie byłam terrorystką! – zaręczała dziewczyna, znów
fioletem oczu, jak kolorowym wodospadem, wgniatając Erina w sofę. – Wolałam zostać w domu, ale
moi bracia nie mogli się pogodzić z tym, że odwołano wakacje i wprowadzono nam przymusową
pracę. Wyszli na ulice, ale nikomu nie robili nic złego. Na pewno nie mieli broni, jak potem nam
wmawiano. Oni też nie byli terrorystami, ale i tak ich zabili i nawet ciał nie oddali! – wyrzucała z siebie
wspomnienia, okaleczając się słowami jak żyletkami. Próbowała wstać, ale znów Erin ją przytrzymał,
czując wychudzone patyki jej ramion, które mógłby złamać, gdyby tylko mocniej zacisnął dłoń.
– Spokojnie, poczekaj. A co się stało z twoimi rodzicami?
– Moi rodzicie i ja nie wychodziliśmy z domu, ani do pracy, ani do składów żywnościowych. Nie
wiedzieliśmy co się dzieje i tylko słyszeliśmy historie, różne, straszne.
– Jakie historie?
– O rozstrzeliwaniach, o podkładaniu broni dzieciom, o torturach. Proszę mnie puścić! – krzyknęła
Béatrice, tym razem agresywnie, wyszarpując ramię z uścisku. Wciąż jednak siedziała,
przytrzymywana wyuczonym posłuszeństwem.
– Ok, spokojnie. Jesteś bezpieczna – uspokajał dziewczynę Erin, odsuwając się na sofie na znak
dobrych intencji. – Co się potem stało? – kolejnymi pytaniami pchał ją jednak w okrutną opowieść.
– Czekaliśmy, aż będzie bezpiecznie, a gdy walki się skończyły, do domu przyszli żołnierze i
powiedzieli, że za pomaganie terrorystom obniżają nam racje żywnościowe. Potem i tak się okazało,
że skoro nie chodziliśmy do pracy, to nam się jedzenie nie należy w ogóle. Mama była chora już
wcześniej. Zmarła z wycieńczenia, tak myślę, a tato umarł niedługo później. Chodził szukać dla mnie
jedzenia, ale w mieście wszędzie było wojsko i dbali, by nic nie znalazł. Gdy poczuł się gorzej,
próbowałam zabrać go do lekarza, ale że nie pracował już, to mu się opieka nie należała. Zmarł tak o,
na ulicy – mechanicznie opowiadała Béatrice. Wypluwała zdania jak kadry fikcyjnego filmu, próbując
odciąć myśli od tego, co mówi. To nie była jej historia, tak sobie wmawiała, tylko wymysł chorego
umysłu.
– A ty? – pytał roztrzęsiony Erin, wchłaniając potok słów, a wraz z nim lęk dziewczyny.
– Przydzielono mi łóżko w fabryce, a dom zburzono. Okazało się, że już dawno chcieli się go
pozbyć, bo mieli postawić tam zbiornik retencyjny czy coś innego – mówiła Béatrice, a z każdym
kolejnym słowem jej głos łagodniał, tracił surowość i zwalniał, jakby wyczerpała wszystkie pokłady
strachu. Zanurzała się w katatonicznym stanie, bez emocji, bez życia, jak lalka pusta i nieświadomością
szczęśliwa. – Gdy były transfery robotników, udało mi się zapisać na wyjazd do Ameryki i tak tu
trafiłam.
– To okropne. Nie wiem co powiedzieć – Erin wykrztusił przez zdławione współczuciem gardło i
daremnie szukał dla niej i siebie źródła pocieszenia.
– Mogę już iść, czy ty też chcesz mnie zgwałcić?
Erin wstał, wyrwany z miejsca mocniejszym uderzeniem serca. Machnął ręką, by dać jej znać, że
może wracać do pracy, a gdy usłyszał dźwięk zamykanych drzwi, opadł bez sił na sofę i zamarł. Patrzył
w spokojną taflę wielkiego jeziora, które widziane z zewnątrz trwało niezmiennie od setek lat, lecz w
środku powoli pęczniało pompowaną w nie trucizną.
– Mamy problem – oznajmił Solom, wchodząc do pokoju. – Słyszysz? – zapytał, stając przy sofie,
wpatrzony w uśmiechniętą twarz głównego zarządcy nucącego coś pod nosem.
– Nie jestem nawet w połowie tym, kim byłem kiedyś – powiedział Erin i odpłynął pamięcią w
odległą krainę młodości.
– Mieliśmy wypadek w zatoce – mówił Solom, próbując skupić uwagę przełożonego. –
Osiemnaście osób jest rannych, ale nikt nie zginął. Spadł jeden z bloków nośnych – zgłaszał sugerując,
że to nie koniec złych wieści.
– Co? – Erin powrócił do rzeczywistości. – Jak to blok nośny?
– Zerwał się – powiedział Solom i na chwilę ucichł, budując niepotrzebnie napięcie. – Technicy
podejrzewają, że główna kolumna kadłuba jest za słaba i przenosi drgania...
– Jak to? Skąd te wnioski? – przerwał mu z oburzeniem Erin i wyskoczył z sofy, gotowy
własnoręcznie ukarać winnego.
– Spokojnie, na razie jeszcze nie wiadomo. Jeśli jednak okaże się, że źle ją zaprojektowaliśmy, to
będziemy musieli przemyśleć całą konstrukcję okrętu od nowa.
– Jak nie wiadomo, to po co mnie straszysz?! Idź i się dowiedz! – Erin krzyknął mu w twarz,
uwalniając skumulowaną po w rozmowie z Béatrice złość.
– Ok, spokojnie, zajmę się tym. Może to nic wielkiego, ale jeśli...
– To na co czekasz?
– Stavros cię szuka – powiedział Solom, ustępując głównemu zarządcy. Domyślał się, że to
rozmowa z dziewczyną go tak rozjuszyła. – Mówi, że musi pilnie z tobą porozmawiać.
– Gdzie?
– Jest w swoim biurze.
Erin wyszedł z pokoju, jak wystrzelony z katapulty, rozgrzany, pobudzony, myśląc tylko o jednym.
Chciał jak najszybciej rzucić się w wir prac i zapomnieć o rozmowie z Béatrice. Żałował, że pytał ją o
szczegóły, a jeszcze bardziej żałował sposobu w jaki to zrobił. W duszy nienawidził dziewczyny za jej
bezradność i kompleks ofiary, cechy, które widział też w sobie. Tak jak ona, był słaby, beznadziejny,
zdany na łaskę żołnierzy, a do tego stary i tchórzliwy. Teraz, jak nigdy, czuł, że jego marzenie o
budowie największego okrętu na świecie kosztowało go więcej niż mógł zapłacić. Co gorsza, tysiące
ludzi, a być może miliony, pokładały w nim swoje nadzieje, składając życia los w zdławionym,
zdeptanym, osaczonym przez żołnierzy, strachliwym starcu, który nie potrafił nawet przemaszerować
korytarza bez palpitacji serca.
– Jesteś – powiedział Stavros, gdy Erin wpadł do jego biura, zachowując się jak spłoszone zwierzę
w obcym środowisku. Natychmiast wcisnął przełożonemu do rąk ogromny plik papierów, a uwolnione
dłonie od razu przystawił do ust. Lubił obgryzać paznokcie, publicznie, bez skrupułów i wykonując przy
tym niesamowite akrobacje, by usunąć nadmiar zrogowaciałego naskórka.
Erin stał bezmyślnie wpatrzony w grubą teczkę dokumentów. Nie pamiętał jak tu dotarł, czy szedł
piechotą całą drogę, czy skorzystał z windy. Pogrążony w pełnej narzekań, wewnętrznej dyskusji,
zgubił ten wycinek dnia. Teraz automatycznie wertował kartki, próbując zatrzymać wzrok na jakimś
konkretnym zdaniu. – Co to jest? – zapytał. – Chciałeś o czymś porozmawiać? W ogóle, po co ktoś to
wydrukował? – mówił, próbując uporządkować myśli.
– Przeczytaj dwieście dwudziesty paragraf na trzydziestej trzeciej stronie – powiedział zarządca i
usiadł przy wielkim, interaktywnym biurku, wciąż z dłonią niemal wsadzoną do ust. Teraz jeszcze z
podrygiwał nerwowo nogą. Nie potrafił ukryć stresu i nie pomagał mu nawet obraz zachodzącego
Słońca wyświetlany na całej powierzchni ściany. Komputer sam go uruchomił zgodnie z programem
mapującym emocje, który Stavros w wolnej chwili napisał, korzystając z dopiero testowanej
technologii sterowania myślami.
Erin stał z plikiem kartek w rękach, zdziwiony, że ktoś jeszcze oprócz niego używa tak archaicznych i
kosztownych materiałów. Wertował dokument, próbując odnaleźć odpowiedni paragraf, a brak
możliwości automatycznego wyszukania odpowiedniego miejsca irytował go dziś bardziej, niż
powinien. W końcu jednak trafił gdzie trzeba i uważnie wzrokiem śledził tekst. Chwilę mruczał pod
nosem, aż w końcu przeczytał na głos: – Oprogramowanie powinno umożliwiać zdalną i masową
realizację celu, którym jest eliminacja nosicieli mundurów w sposób niezdradzający zewnętrznej
ingerencji, to znaczy za pomocą usterek, błędów oprogramowania i pożądanych w mundurze
systemów... – Przerwał, bo poczuł ucisk w klatce i szybsze bicie serca. – Co to, kurwa, jest? – zapytał i
spojrzał na milczącego Stavrosa, który blady na twarzy, stukał tylko nerwowo palcami o blat.
Erin czytał dalej, coraz głośniej i mocniej akcentując zaskoczenie. – System musi uniemożliwiać
nieautoryzowane ściągnięcie munduru, a także tworzyć między mundurami sieć pozwalającą
rozpoznać wszystkich członków załogi danego okrętu i wyeliminować ich jednocześnie w sytuacji
takiej potrzeby, jak i w sytuacji odkrycia przez nich działania ukrytego oprogramowania – skończył i
dodał: – To jakiś żart?
– Nie. Wczoraj Aldon przyniósł mi te papiery i powiedział, że to specyfikacja mundurów – Stavros
opowiadał z przerażeniem w oczach. – Dopiero teraz przebrnąłem przez nie i w większości są to
normalne specyfikacje, ale to... – Urwał, pokazując rozdygotanym, obgryzionym palcem pakiet kartek
w rękach głównego zarządcy. – Oni chcą zainstalować w tych mundurach program do zabijania
żołnierzy – powiedział, a słowa jak klej stanęły mu w gardle, odbierając mowę i spokojny oddech.
Erin usiadł na fotelu z drugiej strony wielkiego biurka. Spojrzał na gruby plik dokumentów, potem
na twarz roztrzęsionego zarządcy, znów na własne ręce trzymające projekt narzędzia masowego
mordu i zrozumiał, że to nie jest żart. – Ale dlaczego na papierze? – zapytał, nie potrafiąc sformułować
żadnego innego zdania zdolnego zawrzeć ogrom barbarzyństwa tej zbrodniczej architektury.
– Pewnie nie chcą, bym miał dowód, że taki rozkaz wydali. Wiesz, w komputerze mogę namierzyć
pochodzenie wiadomości, poza tym jest uwierzytelnienie i szyfrowanie, a na papierze? Co z tym
zrobię? Takie coś każdy może sobie wydrukować, jeśli znajdzie papier. Do tego ten Aldon, psychopata.
On zabronił mi o tym mówić, ale pieprzyć go. Pieprzyć ich wszystkich. Nie będę im robił narzędzia
masowego mordu – zarzekał się Stavros i dalej próbował obgryzać zniszczone do krwi już paznokcie.
Zapadła cisza, którą zakłócało regularne stukanie o blat palców drugiej, równie obgryzionej, ręki
zarządcy. Erin powrócił myślami do wspomnień Béatrice i jej okrutnej historii. Zadawał sobie kolejne
pytania o to, jak nisko może upaść świat, jak obrzydliwy może być człowiek i gdzie jest granica
pogardy istnieniem. – Gdybym miał jakąkolwiek władzę w tej kwestii, gdybym miał cokolwiek do
powiedzenia w tej hali – mówił do ściany, na której pełny księżyc rozjaśniał ciemną noc.
– To te gnoje w MRRG z własną armią myślą, że mają cały świat w kieszeni, skurwysyny – Stavros
wtórował mu pustą mową w przestrzeń, jak gdyby każdy z nich był w innym pokoju. Siedzieli tuż obok
siebie, ale dzieliła ich przeraźliwa samotność i znów ta znienawidzona, wlekąca się wszędzie za nimi
bezradność.
– Może mają – wyjąkał bez emocji Erin i z pomrukiem zmęczenia wstał. – W każdym razie, kiedy
świat stoczy się do rynsztoka, nas już prawdopodobnie nie będzie. Wracaj do pracy – polecił.
Stavros przerwał swój nerwowy tik stukania o blat i odprowadził zdezorientowanym wzrokiem
głównego zarządcę do drzwi. Nie takich słów oczekiwał, nie ich potrzebował, ale też żadnych innych
nie mógł usłyszeć. Obrócił się na fotelu w stronę ściany i jedną komendą myśli włączył grę. W tej
prostej strzelance mógł wzrokiem i impulsami elektrycznymi mózgu zabijać bez zawahania żołnierzy
DARPA po trzech jednym strzałem z broni.
Wydrążony z wszelkiej woli, wyrwany z biegu dnia, wyniszczony doświadczeniami, Erin udał się na
taras. Przygotował sobie martini, usiadł wygodnie w miękkim fotelu tuż przy barierce i włączył
ulubioną muzykę. Stary, klasyczny rock, o którym zapracowany świat już dawno zapomniał, zabrzmiał
w powietrzu świeżością, pozwalając mu wreszcie odetchnąć. Budowane windy pofrunęły w
atmosferę, problemy zatonęły w Michigan, a zatoka była wielkim parkietem pełnym roztańczonych,
młodych par. Erin rozpoczął wakacje. Ziemia znów lśniła rosą na zielonych liściach w parku nad
jeziorem, gdzie unosił się zapach grillowanego kurczaka. Zewsząd dobiegały dźwięki zabawy, zaś
Słońce niegroźnie głaskało twarze dzieciaków z sąsiedztwa. Głos matki wołał go z daleka, tak słodki i
delikatny jak zapach jabłecznika. Erin gonił, i pędził, by go skosztować, spróbować zanim wystygnie, a
tafla jeziora wielkim lustrem oślepiała go, mamiąc chłodem czystej wody, namawiając do skoków i
obiecując tajemnicę nieskończonej głębi.
– Tu jesteś – Solom wkradł się do jego chwili niewinności.
– Nie, nie ma mnie tu – zaprzeczył Erin. – Jestem nad jeziorem, tam daleko – mówił z zamkniętymi
oczyma, pokazując palcem odległy punkt na horyzoncie.
– Ale wiesz, że to jezioro jest toksyczne?
– Nie jest. W moich czasach nie jest.
– No tak – burknął z uśmiechem Solom, siadając na czerwonej pufie obok przyjaciela i próbując jak
on zatonąć w dźwiękach gitary. Kojarzył utwór i ten zapętlony riff, słyszał go już wiele razy w pokoju
zarządcy, ale nie rozumiał jego magii. Muzyka nigdy nie była dla niego, tak myślał. Wiązał ją z
przywilejem bogatych, lub raczej tych, którzy nie musieli pracować. On nigdy nie mógł sobie pozwolić
na taką przyjemność. Urodził się w niezwykle biednej rodzinie w 2086 roku na południu Ameryki,
gdzie kryzys wywołany zmianami gospodarczymi odebrał im wszystko, nawet dom. Pracował od
najmłodszych lat, a potem walczył o swoją edukację, by ostatecznie zrezygnować z marzeń o karierze
pilota i wziąć na siebie odpowiedzialność za schorowanych rodziców. Nigdy jednak nie narzekał.
Zdobył zawód w metalurgii, trochę przypadkiem, a potem doszkolił się w dziedzinie osłon
radiacyjnych i latami zdobywał niezbędne doświadczenie, by ostatecznie trafić do zespołu Erina i
błyskawicznie zyskać sobie jego przyjaźń. – Wiesz – rozpoczął opowieść Solom, wyciągając przed
siebie nogi i tonąc w siedzisku ze sztucznego puchu. – W moim rodzinnym mieście też było jezioro,
czyste jak łza i otoczone drzewami, całą ich masą w sumie. Tam zrobili jakąś piaskownie specjalnie dla
nas. To znaczy, nie dla nas, ale tak wtedy myśleliśmy. Wiesz jak to dzieci mają. Usypali takie górki z
piachu i skakaliśmy jak szaleni nieraz calutki dzień. Nic nas wtedy nie interesowało, poza dobrym
skokiem oczywiście, żeby zrobić wrażenie na dziewczynach – mówił, a jego głos akompaniował
nostalgicznej muzyce. – Tam była jedna taka wspaniała dziewczyna – wyszeptał, słowami modelując
jej sylwetkę.
– Znam cię już prawie trzy lata, a nie wiem nawet gdzie się urodziłeś – Erin przyznał i spojrzał na
rozmarzonego przyjaciela.
– Calera, to w Alabamie. Nic tam w zasadzie już nie zostało.
– Masz tam wspomnienia. To sporo.
– To fakt – powiedział Solom i westchnął z delikatnym uśmiechem, który był jak ukłon w stronę
świata zachowanego zaklęciem pamięci.
– A twoja rodzina? – pytał Erin, nagle głodny szczegółów.
– Miałem dwóch braci i siostrę. Wszyscy rozjechali się po Ameryce i pracują gdzieś w halach, ale
nie wiem gdzie dokładnie. Nawet gdybym mógł ich odwiedzić, to nie miałbym jak – Solom zdradzał
haniebną dla niego prawdę. – Niestety, cena przetrwania jest wysoka – stwierdził i zamilkł. Pozwolił
muzyce wypełnić przestrzeń narastającą falą dźwięków. Te, napierając i nagle wypełniając cały taras,
pchnęły Erina, by poruszyć gnębiący go od wyjścia z biura głównego programisty temat.
– MRRG chce, by Stavros wdrożył w projektowanych mundurach system do zabijania żołnierzy.
– Poważnie? Są aż takimi szaleńcami? – krzyknął Solom i zapadł się głębiej w pufie od ciężaru
obrzydzenia, które nim nagle targnęło.
– Szaleńcy nie działają z premedytacją. Oni chcą, by można było pozorować śmiertelne wypadki.
Myślę, że raczej są psychopatami, którzy nie rozumieją, gdzie jest granica ich władzy.
– To przerażające...
– Stavros mi o tym powiedział – wyznawał ponurym głosem Erin – a ja nie wiedziałem co zrobić.
Patrzył na mnie tym błagalnym spojrzeniem, wiesz, kogoś, kto oczekuje pomocy i ma prawo jej ode
mnie wymagać, bo w końcu jestem liderem projektu, ale ja stchórzyłem, kazałem mu wrócić do pracy
i wyszedłem.
– A co innego mogłeś zrobić?
– Nie wiem – powiedział Erin – ale powinienem móc coś zrobić – dodał, opuszczając głowę i
odsłaniając ostrzu kary nagi swój kark.
– A co na to Stavros? – zapytał Solom, zarażony okropną bezradnością, na którą nie było lekarstwa.
– Sprzeciwia się, wiadomo, jak to on. Mam tylko nadzieję, że nie zrobi nic głupiego.
– On nie jest głupi. Nienawidzi rządu i DARPA, ale nie będzie im się stawiał. Wykona zadanie.
Jestem tego pewny, bo czytałem jego akta.
– Ja ich nigdy nie czytałem – stwierdził Erin i zastygł, rewidując cały swój system wartości. – Do tej
pory uważałem, że najważniejsze jest doświadczenie i umiejętności, a reszta to szum.
– Cóż, każdy ma coś na sumieniu. Wiedziałeś, że Stavros miał siostrę?
– Nigdy nic o niej nie mówił.
– To nie dziwne – stwierdził Solom. – Podobno jego rodzice zmarli tuż przed Kryzysem Słonecznym
w jakimś niewyjaśnionym wypadku. Potem trafił do akademii, tak jak siostra, którą wydał DARPA za
działalność spiskową. Nie wiem jaką, ale to chyba bez znaczenia. Kiedyś go o to zapytałem i
powiedział, że uciekła, ale dokąd i jak, tego już nie chciał zdradzić – opowiadał, sztywno wpatrzony w
horyzont. Liczył na to, że zawieszony w oddali wzrok wyrwie go z bagna ohydnej rzeczywistości.
– Wydał własną siostrę?
– Tak było napisane w aktach – potwierdził Solom.
– Krwawe rewolucje, narzędzia masowych mordów, bracia wydający swoje rodzeństwo władzy i
niewinność przemielona na posłuszeństwo w machinie ignorancji. W jakich my czasach żyjemy? –
zapytał Erin, próbując jeszcze przez chwilę uciec do lasu nad brzegiem jeziora, gdzie echo dziecięcych
zabaw unosiło się razem z ptakami.
– Nie wiem, Erin. W trudnych, okrutnych, bezsilnych – wymieniał Solom, nagle pobudzony. – Tyle
ludzi już zginęło, tyle z nich bezsensownie, a wiele jeszcze umrze równie niepotrzebnie. To obrzydliwe,
ale nic innego nam nie pozostało. Co możemy zrobić? Walczyć? Z kim i o co? To smutne, ale jedyne co
jest w naszych rękach, to budowa okrętu.
– Chcesz powiedzieć, że mam to po prostu zignorować?
– Na tym świecie nie ma już nic dobrego. Są tylko rzeczy skuteczne i marnotrawstwo. Możemy
próbować walczyć z nimi, ale wtedy Santlite 75 nie powstanie. Nawet jeśli wygramy, przegramy,
rozumiesz?
– Wielki Plan – powiedział Erin, majestatem słów budując potęgę skrytej za tym określeniem
hegemonii. W jej obliczu mógł jedynie polec i choć serce podpowiadało mu, by walczyć na śmierć i
życie, to rozum sugerował, by zapomnieć. Doskonale wiedział, że wybór jest fikcją. Nie było sensu
kontynuować wątku i Solom też tak myślał.
– A dziewczyna? – zapytał zarządca, zmieniając temat.
– Mówiła, że w tej rewolucji zabijali uczniów, bo protestowali przeciwko zniesieniu wakacji.
– Coś o tym słyszałem.
– Kiedyś czytałem raporty z tego wydarzenia – wspominał Erin. – Podobno zginęło wtedy ponad
cztery tysiące osób i według DARPA prawie wszyscy to byli terroryści. Tych, których nie mogli tak
nazwać, określili mianem ofiar organizacji terrorystycznych. Nawet nie chciało im się wymyślić
rozsądnych wyjaśnień – opowiadał, przypominając sobie o kieliszku martini w ręce. – Za absurd! –
wygłosił ironiczny toast i wlał w siebie alkohol w nadziei, że pozwoli mu zapomnieć twarz
zmaltretowanej i zniszczonej dziewczyny.
– Myślę, że im już nie zależy – stwierdził Solom. – Nie teraz, kiedy mają już władzę w garści. Pewnie
nawet chcieli, by ludzie poznali prawdę, bo strach to potężne narzędzie kontroli tłumów –
argumentował – a że sieć już praktycznie nie działa, to plotki rozchodzą się od ust do ust i potęgują
przerażenie. Ukarałeś ją? – nagle zapytał, ucinając echa śmiechu ganiających po plaży dzieci.
– Ja? – bezmyślnie zapytał lider, wyrwany z pół-sennych wspomnień. – Myślę, że historia już
wystarczająco ukarała tę dziewczynę. Zresztą, nie ją jedną. Pewnie każdy w zatoce ma swoją tragiczną
historię, której nikt nigdy nie usłyszy.
– Świat nigdy nie był sprawiedliwy, Erin.
– Tak, wiem.
– Dowiedziałeś się może chociaż dlaczego tę rewolucję nazywają Błękitną? – dociekał Solom.
– Ciekawe, nie przyszło mi to do głowy. Muszę ją o to później zapytać.
– A co robimy z problemem słabej głównej kolumny?
– Nie wiem jeszcze – zbywał problem Erin.
– A myślałeś o poprawie nastrojów w zatoce?
– Nie. Daj mi jeszcze trochę czasu.
– Czasu to akurat za wiele nie mamy – stwierdził Solom i podniósł się z pufy, prostując przy
barierce plecy. – Dostaliśmy niełatwe zadanie, ale dlatego do dyspozycji mamy najlepszych
specjalistów z całego świata, więc po prostu zróbmy to, co mamy zrobić. Dobra? – prosił głównego
zarządcę, ale Erin już popłynął myślami na brzeg jeziora, gdzie dzień był młody, twarze roześmiane,
dorośli daleko, a on wciąż miał dwa małe palce u obu dłoni. Nigdy nikomu nie zdradził jak je stracił,
ale też nigdy nikt nie odważył się o to zapytać.
Resztę poranka Erin spędził na tarasie. Potem zamknął się w biurze, prowadząc grę w chowanego i
celowo uciekając przed każdym, kto chciał z nim porozmawiać. Tak dotrwał do wieczora i po raz
pierwszy od lat zasnął bez tabletek.
Jeden dzień przed egzekucją
Kompleks produkcyjny w Illinois był jednym z ostatnich wielkich osiągnięć architektonicznych na
Ziemi. Obok wysokiej na trzysta metrów hali, w której trwała mozolna praca nad zaawansowanymi
detalami, znajdowały się tarasy, gdzie ogromne maszyny przemieszczały jeszcze większe od siebie
elementy budowanego okrętu. Ukończone konstrukcje wystrzeliwano na orbitę za pomocą kilku
tysięcy mini-rakiet, które w powietrzu roiły się i tężyły jęzorami białego ognia, dźwigając
kompozytowe fragmenty. Wokół kompleksu powstały farmy i pola z żywnością, otoczone wysokimi
płotami i przykryte pół-przeźroczystym materiałem chroniącym je przed niszczycielskim działaniem
Słońca. Cały teren oplatała sieć kolejek, którą tysiące osób co dzień podróżowało do pracy z baraków
ustawionych za halą.
Erin obudził się z nieoczekiwaną dawką energii i od razu wpadł w rytm swojego porannego rytuału:
gimnastyka, toaleta, w drodze kanapki i spotkanie strategiczne, na którym zabrakło Stavrosa. Jego
nieobecność nie dziwiła, bo często zasypiał lub celowo nie przychodził. Dziś i tak głowy wszystkich
konstruktorów zajmował problem głównej kolumny kadłuba. Nagły kryzys, jak wspólny wróg, skupił
uwagę zarządców i Erina, dla którego nieokreślona jeszcze wada była niczym ujma i wyzwanie.
Dyskusje, badania i niemal detektywistyczne śledztwo, by uchwycić synergię zjawisk prowadzącą do
osłabienia materiału, pochłonęły go do reszty, pożerając czas, jak czarna dziura. Zamyślony i oddany
teoretyzowaniu, wędrował korytarzami od biura do biura. Przy sobie miał próbki kompozytu, z
którego powstawał Santlite 75, miniaturowy wydruk szkieletu okrętu i na szybko tworzone, ręczne
rysunki. Do trwającej w jego głowie debaty dołączył nagle obcy, szorstki głos.
– Major Wasiv Aldon chce z panem porozmawiać – powiedział żołnierz, jak mur wyrastając mu na
drodze. Twarz miał zasłoniętą przyciemnianą maską, w dłoniach trzymał karabin, a obok stała jego
odrobinę niższa kopia.
– To niech do mnie przyjdzie – odpowiedział Erin i ruszył między nimi prześwitem. Na drugą stronę
nie dotarł, bo ognisty ból w brzuchu wypalił mu powietrze w płucach, oczy wypełniając łzami.
– Proszę z nami – grzecznie powiedział mężczyzna i podniósł zwiniętego w kłębek zarządcę, jak
worek brudnego prania.
Dalsza rozmowa nie była już potrzebna. Erin bezwiednie wisiał między żołnierzami, łapczywie
chwytając oddechy, niesiony przez wszystkie poziomy hali wprost do pokoju przesłuchań w
najbardziej wyeksponowanym miejscu zatoki. Każdy mógł zobaczyć jak dynda komicznie z
przyciśniętym do piersi modelem swojego wymarzonego okrętu. Nikt jednak nie zatrzymał na nim
dłużej wzroku. Widocznie scena była codziennością niegodną uwagi lub też strach nie pozwalał
robotnikom oderwać oczu od pracy.
To nie miało jednak znaczenia dla Erina, który w końcu stanął na własnych nogach przed drzwiami
do pokoju sto jeden. Pchnięty przeleciał przez próg, a gdy odzyskał pion, zobaczył sadystyczny
uśmiech Aldona z wypisanym: „a nie mówiłem” na twarzy.
Oficer siedział przy masywnym, antycznym biurku z prawdziwego drewna. Ręką pokazał proste,
plastikowe krzesło na środku prawie pustego pomieszczenia. – Dzień dobry panie Anders, proszę
usiąść – powiedział i bezceremonialnym gestem ponaglił zarządcę, jakby w kolejce po nim miał do
przesłuchania jeszcze kilkadziesiąt osób.
Erin, znów lekko pchnięty przez żołnierzy, podszedł do zmaltretowanego, brudnego siedziska i
spanikował na widok zaschniętej na nim krwi. – Gdzie jest Stavros? – zapytał, odwracając się w stronę
Aldona, kierowany gorącym pragnieniem, by uciec wzrokiem od echa czyichś tortur.
– Tak jest, przejdźmy do rzeczy. Pański zarządca jest chwilowo zatrzymany – wyjaśniał major,
uradowany szybkim postępem spraw.
– Dlaczego?
– Nie chce pan usiąść? Ta rozmowa potrwa dłużej.
– Dlaczego?
– Dobrze więc – Aldon ustąpił. – Spieszę tłumaczyć, że pan Kascadance nie wykonał rozkazu –
mówił, kontrolując płynność i wyrazistość zdań bardziej niż ich treść. Ta arogancka dbałość o kulturę
mowy i przesadna perfekcja odgrywanych gestów zawsze irytowały Erina. Teraz wręcz doprowadzały
go do szału.
– Przecież on nie jest żołnierzem, tylko naukowcem. Nie możecie wydawać mu rozkazów!
– Pan Kascadance nie chce wykonać zadania powierzonego mu przez MRRG, a organ ten stanowi
oficjalną władzę i ma pełen nadzór na tym projektem. Dlatego Stavros został przesłuchany w sprawie
domniemanego udziału w grupie terrorystycznej i ukarany.
– Czy wy powariowaliście?! Przecież on nic nie zrobił! – wydarł się Erin z młodzieńczą werwą, ale
atak kaszlu szybko przypomniał mu ile ma lat.
– Panie Anders, niech się pan cieszy, że jeszcze jest pan wolny – sprowadzał go na ziemię Aldon z
życzliwością altruisty. – Wiemy, że Stavros przekazał panu informacje o swoim zadaniu, choć dostał
wyraźny rozkaz, by tego nie robić. Pan tego nie zgłosił, a to budzi pytania o naturę pańskiej lojalności
– mówił, podirytowany brakiem kultury gościa, który nie chciał skorzystać z przygotowanego dla niego
miejsca.
– Czyli teraz jestem szpiegiem, czy może już terrorystą?
– Fakt niezgłoszenia złamania przez niego rozkazu podchodzi pod niesubordynację, ale niestety nie
zatrzymał się pan na tym. Musiał pan jeszcze zdradzić zawartość tajnych dokumentów swojemu
pracownikowi. Panie Anders – zaakcentował Aldon, kołysząc się w skórzanym, czarnym fotelu – takie
zachowanie budzi podejrzenia o najgorsze przestępstwo – zaśpiewał głosem i machnął ręką na swoich
żołnierzy. Ci w kilku szybkich ruchach posadzili zarządcę na krześle, składając go jak kartonowe
pudełko.
– Co zrobiliście ze Stavrosem? – znów zapytał Erin, choć już ugładzonym tonem. – Bez niego ten
projekt stanie w miejscu. Potrzebuję go – spokojnie wyjaśniał.
– Weźmiemy pod uwagę wkład pana Kascadance w pracę zespołu. Jeśli tylko zechce wykonać
zadanie, będzie mógł wrócić do siebie cały i zdrowy. Ewentualnie troszkę obity – zażartował oficer i
zaciągnął się władzą jak narkotykiem.
Erin spojrzał na zamaskowane twarze żołnierzy warujących po bokach, niczym wytresowane psy,
gotowe skoczyć mu do gardła na pstryknięcie palcami. Potem zmierzył widoczne dla niego kąty
pomieszczenia — czystego, schludnego i pustego. Od Aldona, jak mur, odgradzało go masywne biurko,
a szczególną jego uwagę zwracała antyczna broń leżący na blacie obok kubka z parującą kawą. Jej
istnienie, cel i czarny, matowy kolor zaprzątały myśli Erina.
– Jest pan bardzo inteligentnym człowiekiem – opowiadał major. – Widać, że projekt nie mógł
dostać lepszego zarządcy. Problem w tym, że jest pan zbyt wrażliwy – mówił, odchylając się w fotelu,
gotowy na dłuższy wywód.
– Czego ode mnie chcecie? – zapytał Erin już na granicy wycieńczenia niebosiężną nonszalancją
mężczyzny.
– Chcesz przejść do rzeczy? Nie ma problemu – Aldon zmienił ton, urywając nagle śpiew. – Widzisz,
ten okręt musi zostać skończony zgodnie z terminem. Ty masz go zbudować. My natomiast mamy to
zagwarantować. To dopiero początek prac, a już widzimy sporo negatywnych sił, które opóźniają
powstanie statku.
– To normalne, że na początku są problemy i opóźnienia.
– Chcesz mi mówić co jest normalne? – szczeknął Aldon, ujawniając agresję psychopaty. Był jak
szaleniec, którego leki przestawały działać i jak morderca głodny kolejnej ofiary.
– Chcę tylko powiedzieć, że zatrzymując moich zarządców utrudniacie mi pracę – Erin próbował
koić budzącą się ze snu i nienasyconą bestię.
– No jasne, w końcu jesteśmy tylko psami z DARPA, prawda?
– Nie wiem o czym mówisz – bąknął przerażony Erin, w myślach odtwarzając wszystkie swoje
wypowiedzi, które teraz, jak wystrzelone w powietrze kule, spadały mu na głowę.
– Myślisz, że jesteśmy idiotami, że nie wiemy co się dzieje w tej hali?! – Aldon atakował coraz
ostrzej. – To my ją zaprojektowaliśmy i zrobiliśmy to tak, żeby każdy wasz ruch i słowo było w naszych
archiwach – powiedział i szybkim gestem uruchomił na ścianie za swoimi plecami ekran, a na nim
rozmowę głównego zarządcy z Béatrice. – My wiemy wszystko! My jesteśmy wszystkim! Myślałeś, że
jeśli nie nosimy mundurów, to nie stanowimy zagrożenia?! – krzyknął z grymasem rozczarowania na
twarzy i wstał, robiąc chwilę przerwy w przemowie, by odzyskać spokój i tę melodyjną karykaturę w
głosie. – Stavros popełnił ogromny błąd. Chciał zniszczyć główny komputer hali i tym samym opóźnić
powstanie okrętu. Słowem, Stavros to sabotażysta i my takich zazwyczaj od razu eliminujemy, ale w
przeciwieństwie do ciebie, my znamy realia. Wiemy jak trudno znaleźć dobrego programistę, dlatego
skrzywdzimy go tylko tyle, by mógł wciąż dla nas pracować. Obijemy go trochę, pogrozimy,
zamkniemy w pokoju i odbierzemy przywileje, ale kogoś musimy ukarać, prawda?
– Proszę bardzo, możecie mnie zamknąć, pobić i publicznie poniżyć. Nie zależy mi już –
odpowiedział Erin, spluwając spojrzeniem.
– Nie, nie, nie. Ciebie ruszyć nie możemy, przynajmniej nie fizycznie. Dlatego ukarzemy bliską ci
osobę, ale taką, która może ponieść pełny wymiar kary.
– Nie ma takiej osoby! Wszyscy są mi niezbędni!
– Nie wszyscy – poprawił go Aldon, chodząc po pomieszczeniu, jakby przekuwał agresję w ruch. –
Solom Gatsbil na przykład, to bardzo ciekawa postać. Owszem, przykłada się do pracy i jest dość
bystry, ale myślę, że znajdziemy dla niego zastępstwo – stwierdził, myślami już dobierając
kandydatów.
Erin wstał, ale ciężkie łapy żołnierzy posadziły go z powrotem. – Co chcecie z nim zrobić?! –
krzyknął.
– Powiem ci co zrobimy – przemówił Aldon i zatrzymał się w miejscu, po raz pierwszy prezentując
swoją sylwetkę w pełnej krasie. Ubrany był w czarny mundur oficera, który wyraziście deklarował
okrutną jego naturę, do tej pory świetnie maskowaną pod przykrywką białej, klasycznej koszuli. – Od
teraz DARPA będzie dbała o właściwą jakość prac w tej hali. Taki dostaliśmy rozkaz z góry. Koniec z
pobłażaniem, koniec z pogaduszkami na tarasach. Do hali wejdą uzbrojeni strażnicy, którzy zadbają o
postęp prac, a każdy przejaw sprzeciwu, niedbalstwa, buntu lub lenistwa będzie natychmiast karany.
Osobiście o to zadbam. Dodatkowo, by wyraźnie zaznaczyć tę zmianę polityki, jutro w ramach
pierwszej lekcji, Solom Gatsbil zostanie publicznie osądzony za terroryzm, a następnie rozstrzelany.
– TY SKURWYSYNU! – wydarł się z całych sił Erin, przymocowany do krzesła łapami niewzruszonych
żołnierzy.
– Ty i Stavros wrócicie do pracy – kontynuował Aldon – i grzecznie wykonacie swoje zadania, bo
inaczej sprowadzę wasze rodziny i je także publicznie rozstrzelam. Zrozumiałeś? – zapytał znużonym
głosem.
– PIERDOL SIĘ! MOŻECIE MNIE ZABIĆ TU I TERAZ!
– Wrócisz teraz do biura i zabierzesz się za swoje obowiązki – rozkazał oficer i spojrzał na żołnierzy,
którzy równocześnie ustąpili, pozwalając zarządcy wyskoczyć z krzesła jak z bloku startowego.
Oślepiony szałem i ogłuszony walącym sercem, Erin doskoczył do biurka, chwycił leżącą na nim broń i
wycelował najpierw w gończe psy Aldona, zatrzymane jego rozkazem, a potem w samego majora.
Przystawiona do czoła lufa nie robiła na nim jednak większego wrażenia. – ZABIJĘ CIĘ! – groził Erin,
popychając go pistoletem.
– Widzisz, jesteś zbyt wrażliwy – opowiadał bez emocji oficer, jak gdyby całe szaleństwo w sali
przeskoczyło na Erina. – Myślisz o prawach człowieka, o sprawiedliwości i wydaje ci się, że one nadal
mają wartość. Niestety, dziś już nic nie znaczą, bo kiedy świat dobiega końca, liczy się tylko jedno —
przetrwanie. MRRG to rozumie, DARPA to rozumie, a ty dalej słuchasz dwudziestowiecznego rocka.
– Nie twoja sprawa, szczeniaku! – Erin pluł przez zaciśnięte zęby. – Wypuścisz Stavrosa, wyjdziemy
stąd i pozwolisz nam odejść, ALBO CIĘ ZABIJĘ!
– Nic nie rozumiesz. Nie wyjdziesz z tej hali do końca życia. Po to daliśmy ci te wszystkie luksusy,
żebyś nam nie narzekał za bardzo, ale ty chciałbyś więcej. Chciałbyś ocalić wszystkich, nawet zwykłą
dziewczynę z zatoki, której jedynym celem w życiu było produkowanie kabli, czy co ona tam robiła.
– Nie mieszaj jej do tego – ostrzegał Erin, a pot zalewał mu dłoń, w której trzymany pistolet ciążył
jak skała, wyślizgując się z uścisku tylko czterech sprawnych palców.
– Ja? Ja jej do niczego nie mieszałem. Za to ty musiałeś rozdrapać jej rany. Musiałeś ją doprowadzić
do granicy wytrzymałości i pchnąć do tego okropieństwa.
– O czym ty mówisz?!
– Ona nie żyje – powiedział Aldon. – Powiesiła się wczoraj, niedługo po waszej małej pogawędce.
Przykro mi – oświadczył z ohydnym uśmiechem na parszywej gębie zbrodniarza.
Erin pociągnął za spust, ale zamiast usłyszeć odgłos wystrzału, poczuł kopnięcie prądu, które
wyrwało mu pistolet z ręki i zamroziło w miejscu.
– Nie jesteś aż tak inteligentny – stwierdził major i schylił się po swoją broń. – Przecież wiesz, że
nasze uzbrojenie posiada personalną aktywację i z obcej ręki nie wypali – tłumaczył jak dziecku,
spoglądając na dwójkę posłusznych mu żołnierzy. – Nie sądziłem, chłopaki, że on też da się nabrać na
ten numer – z humorem powiedział i wystrzelił w kolano Erina, powalając go z krzykiem bólu na
ziemię. Przez chwilę stał, bezmyślnie słuchając płaczliwych jęków dorosłego mężczyzny. Gdy nacieszył
oczy widokiem, odchrząknął, by przeczyścić gardło, i powiedział, zaczynając melodyjnie i z perfekcyjną
dykcją, a kończąc z szałem rozjuszonego obłąkańca. – Panie Anders, koniec tej zabawy. Jutro, zaraz po
egzekucji, zaprowadzę tu porządek, a Pan wrócisz do swoich rysunków i spotkań, by zbudować nam
największy okręt, jaki widziała Ziemia. A jak dobrze się sprawisz i będziesz grzeczny... TO MOŻE
POZWOLĘ CI ŻYĆ, JEBANY ŚMIECIU, I NIGDY WIĘCEJ NIE CELUJ WE MNIE Z MOJEJ WŁASNEJ BRONI!!
Zwiadowca
(historia nr 01.08 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
To śmieszne, że mając w rękach losy całej ludzkości i będąc odpowiedzialnym za największą w
historii wyprawę naukową, Niham myślał tylko o kobiecie, z którą spędził jeden wieczór wiele lat
temu. To niesamowite jak zawróciła mu w głowie, jak zakorzeniła w myślach, jak każdego dnia echem
bajecznych wspomnień nie pozwalała o sobie zapomnieć. Teraz śpiące pod naukowym rozsądkiem
marzenia o ponownym jej spotkaniu zapłonęły w sercu Nihama, bo okręt z Lumen na pokładzie
właśnie dokował w porcie Aimeiz. Za chwilę, zza białych wrót w długim korytarzu przejściowym, mieli
pojawić się nowi przybysze z Ziemi, w tym ona. Całe szczęście nadzieja nigdy nie umiera. Możną ją
zetrzeć w pył, zdusić i zakopać głęboko pod codzienną rutyną, ale zawsze odżyje, gdy zabłyśnie
najmniejszy promyk szansy. Niham właśnie stał w jego świetle. Przetrwał już trzydzieści dziewięć lat i
wciąż wierzył, że dawno temu w Waszyngtonie spotkał miłość swego życia, tak jak wierzył, że
tragiczne rozstanie Lumen z jej córką nie było jego winą.
Wrota okrętu rozstąpiły się, by odsłonić ścianę zdezorientowanych i oszołomionych podróżników.
– Witajcie na Aimeiz! – mówił Niham z gestem rozpostartych rąk, zapraszając wszystkich do
środka. Jego wzbudzony entuzjazm natrafił, jak zwykle, na puste i ostrożne spojrzenia. – Śmiało,
zapraszam dalej – poganiał ich, jak pasterz stado owiec. Uważnie wypatrywał wśród tłumu jej
złocistych włosów, błękitnych oczu i charakterystycznych okularów, które pozwalały Lumen widzieć
świat w kolorach.
– Nareszcie! – wyjęczała Wilsta Rebenaum, polityk z zawodu i humanistka z wykształcenia. –
Myślałam, że zwariuję w tej puszce – narzekała, pierwsza przekraczając próg okrętu. Na Ziemi pełniła
jakieś mgliste funkcje w jednej z sub-organizacji ZN i wcale nie myślała teraz zmieniać swojego
powołania.
– Dobrze, że nie brała pani udziału w pierwszej ekspedycji na Aimeiz. Ta trwała prawie dwanaście
lat – Niham pocieszał ją ciekawostką, którą zdradzał wszystkim przybyszom, zawsze naciągając na
twarz ten sam ułomny uśmiech.
– To musieli być bardzo odważni ludzie – próbowała rozpocząć dyskusję Wilsta, blokując cały
korytarz i przejście prawie trzystu osobom. A każdy chciał natychmiast przekroczyć próg łączący
okręty, jakby symbolika tego aktu miała wymazać zmęczenie długim lotem. Ci zaś, którzy w końcu
dotknęli stopami pokładu Aimeiz, zatrzymywali się, niczym zagubione w labiryncie dzieci, tarasując
drogę innym.
Niham skanował zdumione twarze, szukając tej jedynej, która miała wynagrodzić mu lata ciężkiej
pracy i serię porażek. – Do przodu! No dalej! – wołał, poganiając podróżnych. – Na końcu korytarza
czekają na was przewodnicy. Oni pokażą wam gdzie iść – tłumaczył, machając rękoma, jakby próbował
wiatrem napędzać masę ludzką. – Za chwilę wszystko wam wyjaśnimy, a bagaże odbierzecie później –
komunikował ze znużeniem w głosie i podirytowaniem niskim czasem reakcji ludzi. Plastikowymi
uśmiechami częstował tych, którzy przystawali, by się z nim przywitać. Podawał im rękę i poklepywał
po ramionach, sugerując, że nie ma na to teraz czasu. Wciąż jednak nie mógł dostrzec Lumen i
wkrótce korytarz opustoszał. Niham spanikował, niezdecydowany czy gonić tłum, czy szukać jej na
zadokowanym przy Aimeiz statku. Już miał ruszyć za wycieczką, gdy jej głos stłukł naczynie, w którym
od lat zbierał całe swoje zakochanie.
– Cześć – przywitała się Lumen, materializując tuż za nim.
– To ty! – wykrzyczał Niham, zaskoczony i odrobinę rozczarowany brakiem tej magi ich pierwszego
spotkania, które milion razy odtwarzał w ciszy swojego pokoju. – Już myślałem, że zaszła pomyłka –
powiedział, tak jak wtedy, bezmyślnie.
– Chciałabym – odparła ze smutnym uśmiechem Lumen, przesuwając palcem po jego koszuli, jak
gdyby w nieśmiałym substytucie przytulenia. Miała wciąż podobnie ścięte do szyi blond włosy i nadal
czarne, proste okulary, o których pewnie musiała wszystkim po kolei na statku opowiadać.
Wpatrzeni w siebie, próbując wzajemnie i bez słów rozpoznać czy są tylko przyjaciółmi, może wciąż
kochankami, czy jednak zupełnie obcymi sobie ludźmi, zastygli w rozczarowaniu nieudanym
spotkaniem.
Niham podniósł rękę, wskazując jedyną możliwą drogę. – Pozwól, że oprowadzę cię po okręcie –
zaproponował, rozumiejąc już, że nadzieja, oprócz tego, że nigdy nie umiera, to kumuluje też
nierealne oczekiwania.
– Niham Sante! – wołał młody chłopak z wielką torbą na plecach, wyłaniając się z komory
zadokowanego statku.
– A ty kim jesteś? – zapytał lider. Gniewnym spojrzeniem samca walczącego o swoje terytorium
zamroził go zaraz za progiem wrót.
– To Lev Stronmo – odpowiedziała za niego Lumen. – Bardzo ciekawy człowiek, skromny,
strachliwy, ale inteligentny – dodała.
Chłopak podziękował z oddali, a potem ostrożnym krokiem podszedł do nich, by lepiej się
zaprezentować. – Lev Stronmo, fizyk molekularny, do usług – mówił, sprawiając wrażenie wiecznie
zestresowanego.
– Jakich usług? – wprost zapytał Niham, a jego uwagę odwróciła kolejna postać przekraczająca
próg okrętu.
– To Grom Wectoren – Lumen przedstawiła pięćdziesięcioletniego mężczyznę, który powoli, bez
pośpiechu i szczególnego zainteresowania nowym otoczeniem, podszedł do tworzącej się grupki. –
Badacz pozaziemskich sygnałów i dusza towarzystwa – dodała, pełniąc funkcję nieformalnego
reprezentanta całej trójki.
Niham skapitulował i z niemałym trudem powrócił do roli naukowego lidera Aimeiz. – Dzień dobry,
profesorze – powitał go, podając dłoń najpierw jemu, a potem wciąż zestresowanemu chłopakowi. –
Mam nadzieję, że podróż nie była dla was zbyt uciążliwa – mówił, dbając o to, by brzmieć jak
najbardziej naturalnie i pozytywnie.
– Nie było tak źle – przyznał Grom. – Mieliśmy bardzo ciekawe towarzystwo, więc było o czym
rozmawiać. Zwłaszcza ta pani polityk, Rebenaum, opowiadała wiele interesujących historii –
relacjonował podróż z sączącym się ze słów sarkazmem.
– Podejrzewam, że mieliście mnóstwo okazji, by wyczerpująco przedyskutować parę wątków –
próbował żartować Niham, świadomy tego, że o trującą atmosferę pośród trzystu osób zamkniętych
na małej powierzchni przez okres kilku miesięcy nie trudno. Sam przez to przechodził. – Zapraszam
więc dalej – mówił, wskazując grupie drogę. – Proponuję najpierw zajrzeć do lasu Aimeiz, by ukoić
zmysły po długiej podróży, na pewno nasyconej emocjami – skomentował uwagi profesora i zaraz
poparzył się słowami, przypominając sobie pierwsze raporty z ich lotu. Lumen niemal nie
spowodowała katastrofy, próbując zawrócić okręt. – Na pokładzie mamy naturalny las i jezioro –
kontynuował w nadziei, że nie spalił jeszcze wszystkich mostów. Potem płynnie przeszedł do
opowieści o statku, prowadzonych badaniach i mieszkańcach. Robił to już wiele razy, więc w rezultacie
chłodny marsz szybko przybrał znamiona szkolnej wycieczki krajoznawczej.
– Tu jest jak na Ziemi, a nawet lepiej! – radował się Grom Wectoren, biorąc głębokie wdechy i
gimnastykując zardzewiałe barki. – Świeże powietrze, jak górskie, do tego ciepłe letnie światło i
idealna grawitacja. Nie to, co na naszym statku.
– Aimeiz jest jak Ziemia, tylko w przestrzeni – opowiadał Niham, próbując podtrzymywać
pozytywny humor przybyszów.
– Ziemia też jest w przestrzeni – zauważył Lev, niechcący wywołując uśmiechy na wszystkich
twarzach. By zrzucić z siebie jarzmo przebywania w centrum uwagi, skupił się na badaniach ściany. Jej
dotyk sprawiał mu dużą przyjemność. Przesuwał po niej opuszkami palców, próbując wyczuć materiał
i fakturę powierzchni.
– Nie radziłbym tak obmacywać ścian – ostrzegał Niham. – Okręt w pewnym stopniu ma własną
wolę i czasami dziwnie reaguje na dotyk – mówił ze złowieszczym uśmiechem, wysysając z chłopaka
wszelką chęć do eksperymentów. – Nie ma oczywiście żadnego niebezpieczeństwa, po prostu warto
być ostrożnym – dodał, bo zrobiło mu się żal młodzieńca, niepotrzebnie taszczącego ze sobą wielką
torbę.
– Mam wrażenie, że te ściany płyną. Są niby płaskie, ale jakby falują – Lumen próbowała przekuć w
słowa swoje obserwacje, ignorując potencjalne ryzyko. Ściągnęła nawet okulary, by spojrzeć na białą
powierzchnię okrętu z innej perspektywy. Następnie dotknęła materiału, najpierw jednym palcem,
kontrolnie, a potem już odważnie, całą dłonią. Podobnie zrobił profesor Wectoren i teraz oboje
wszystkimi zmysłami poznawali statek, traktując ostrzeżenie lidera jak zaproszenie do badań. Tylko
Lev siedział cicho, zmieniając co chwilę zmęczoną noszeniem torby rękę.
– Aimeiz nie jest zwykłym okrętem i nie raz to już udowodniła – z dumą odkrywcy opowiadał
Niham. – Z zewnątrz ma twardą, czarną powłokę, a w środku delikatne ściany zbudowane z materiału
o właściwościach zarówno cieczy jak i ciała stałego. Ta materia jest trochę jak plazma w fazie
amorficznej, pulsuje i bardzo powoli płynie. Ma biały, lekko przeźroczysty kolor, ale potrafi go
dowolnie zmieniać. Regularnie otrzymujemy zgłoszenia o barwnych rewiach pochłaniających nieraz
całe korytarze, choć rzadko dzieje się to publicznie.
– Wstydzi się – stwierdził Grom, wąchając chwilę ścianę.
– Poza tym – kontynuował Niham, zostawiając najciekawsze na koniec – mamy też raporty, że zbyt
długie wpatrywanie się w jej powierzchnię wywołuje halucynacje. Osobiście jednak sam nic takiego
nie stwierdziłem.
– Może to jej sposób komunikacji? – pytał profesor, próbując odgadnąć zapach Aimeiz. – Truskawki
– stwierdził, nieco zaskoczony.
– Truskawki? Ja czuję jakiś ostry, cytrusowy zapach – mówiła Lumen, przystawiając nos do
powierzchni, a potem nawet ucho i cały policzek.
– To także fascynujące zjawisko – opowiadał Niham, wczuwając się w rolę przewodnika. –
Zauważyliśmy, że każdy odbiera okręt inaczej. Niektórzy czują jej zapach, inni słyszą dźwięki, a
mieliśmy przypadki osób, które twierdziły, że ściany pulsowały alfabetem Morse'a. Też sądzimy, że w
ten sposób właśnie Aimeiz próbuje nawiązać kontakt. Niestety badania idą bardzo powoli, bo trudno
o pewne wnioski, kiedy nawet nie możemy spenetrować tego materiału. Ani ogień, ani lasery, ani
zwykła siła nie są w stanie go drasnąć. Ściany pochłaniają większość sygnałów i do tego same jakieś
generują utrudniając nam pracę.
– Nie udało się zrobić skanów wielowymiarowych? – zapytał Lev, przypominając o sobie i swoim
bagażu, który ciągnął teraz po ziemi, powoli podążając za grupą.
– Byliśmy w stanie zeskanować strukturę kilku elementów, ale niewiele więcej. Okręt wciąż
pozostaje dla nas tajemnicą – podsumował dyskusję Niham, stając przy drzwiach windy. – Macie
ochotę na przejażdżkę? – zaproponował i uśmiechem spróbował jeszcze raz zawalczyć o względy
Lumen. Został jednak brutalnie zignorowany.
– Podobno na pokładzie Aimeiz jest doktor Emanuel Suess. To prawda? – zapytała miłość jego
życia.
– Zgadza się. Od paru miesięcy jest z nami. Jego śmierć, tak jak moja, była upozorowana –
odpowiadał Niham, ukrywając rozczarowanie funkcją windziarza, do którego został sprowadzony
chłodnym jej spojrzeniem. By otworzyć drzwi musiał klęknąć przed niewielkim panelem i wpisać parę
komend.
– Po co tu tyle kabli? – zapytał Grom, zahaczając stopą o jeden z nich.
– No właśnie – Lev dołączył do profesora, zainteresowany ciągnącymi się przez cały korytarz
przewodami. – Nie można zastosować transmiterów? Nawet jeśli ściany pochłaniają sygnały, to
wystarczy stworzyć sieć punktów transmisji – sugerował i wzrokiem mierzył już stanowiska, w których
sam by je zainstalował.
– Myślisz, że przez lata prac nikt na to nie wpadł? – Niham docinał chłopakowi, szybko
sprowadzając go do roli biernego słuchacza. Gdy skończył pracę przy panelu, podniósł się i przepuścił
Lumen w drzwiach. – Próbowaliśmy wszystkiego – mówił, zapraszając wycieczkę do środka – ale
ściany nie tylko pochłaniają sygnały, ale też, jakby to ująć – szukał odpowiedniego terminu –
zakrzywiają czasoprzestrzeń. – Gestem pokazał, że jest to tylko luźny dobór słów. – Podejrzewamy, że
okręt jest wielowymiarowy i pełen obcych nam zjawisk, przez co nasze sygnały elektromagnetyczne,
świetlne, a nawet promieniowanie dosłownie rozsypują się i giną, jak strzały wystrzelone w wodzie.
Tylko specjalnie izolowane kable, na krótkich odcinkach są w stanie przenosić stabilnie informacje.
Pracujemy nad systemem, który pozwoli ominąć ten problem, ale to nie jest proste zadanie –
powiedział i pokazał ręką wyjście. Byli na miejscu.
– Już? – zapytał Grom, zasłuchany w opowieść lidera. – Nic nie poczułem – dodał i wywrócił
oczami, gdy za drzwiami zobaczył Wilstę Rebenaum.
– Panie Sante, co zamierza pan zrobić z tym okrętem? – domagała się odpowiedzi kobieta,
demolując miłą atmosferę wycieczki i blokując wyjście z windy.
Niham długo milczał, szukając w myślach powodu, dla którego dawno temu zatwierdził przylot tej
strasznej postaci. Wzdychając, obojętnie stwierdził: – Ja nic, jestem tylko liderem naukowym. Decyzje
gdzie okręt leci i co się z nim dzieje podejmuje lider społeczności Aimeiz i oni sami poprzez
głosowania – grzecznie tłumaczył, mając na uwadze stojącą obok Lumen. Przy niej, w jakiś magiczny
sposób, jego z reguły niepohamowana żądza, by ścinać ludzi sarkazmem, prysła w powietrzu.
– Nie wierzę. Chyba nie po to pan tu przyleciał, żeby tylko badać kosmiczne technologie?
– Chyba nie po to pani tu przyleciała, żeby truć wszystkim dupę? – Lumen zadała jej cios,
rozśmieszając Groma do łez i wilczym wzrokiem pożerając kobietę.
– Skoro tę kwestię mamy już wyjaśnioną – natychmiast zabrał głos Niham – to pozwólcie, że
pokaże wam coś, co pomoże rozluźnić nieco atmosferę. Pani pozwoli – zwrócił się do Wilsty, stając na
linii ognia jej drapieżnych spojrzeń. – Mogłaby pani odblokować przejście? – poprosił.
– No właśnie – dodał Grom. – Blokowanie wyjścia jest na pewno niezgodne z przepisami
przeciwpożarowymi – docinał jej, ubawiony po pachy.
– Tu zaraz obok! – Niham ratował sytuację, jak plastelina przeciskając się między wrytą w ziemię
kobietą, a krawędzią windy. – O tu! – skupiał na sobie uwagę, pokazując wielkie, białe wrota. Szybkim
gestem otworzył je, odsłaniając soczystą zieleń lasu Aimeiz, w jednej chwili zamieniając negatywne
emocje wycieczki w oczarowanie. Jak odurzeni narkotykami i w sennym transie, przybysze z Ziemi
wkroczyli na puszysty trawnik. Pochłaniali wszystkimi zmysłami szum wierzchołków drzew, blask
wbijanych między nimi w ziemię słonecznych promieni i chłód roztańczonego na polanie wiatru.
– To jest w tej chwili nasz największy projekt – rzekł Niham, rozkładając dłonie, jakby chciał objąć
nimi majestatyczność malowanego pejzażu. Zapraszał gości głębiej, prowadząc ich niczym
zahipnotyzowanych między pachnące żywicą drzewa i wyścieloną korzeniami ściółkę.
– Czy on tu tak rósł? – zapytała Lumen, z trudem kompilując zdanie i dotykając korę pierwszych
napotkanych drzew. Głaskała ją delikatnie, jak poduszkę na dobranoc.
– Nie – odparł Niham pełen dumy i z nadzieją, że uda mu się uszczknąć dla siebie choć odrobinę jej
zafascynowania przyrodą. – Wszystko stworzyliśmy od podstaw sami, choć mieliśmy ułatwione
zadanie, bo Aimeiz wytwarza tu idealne warunki dla roślinności. Kiedy odkryliśmy to miejsce była tu
nawet gleba – odpowiadał, prowadząc grupę przez gęsty las. – To jeszcze nie wszystko. Poczekajcie aż
zobaczycie jezioro! – zawołał do ociągających się z tyłu Stronmo, Wectorena i Wilsty, którzy musieli
dotknąć każdego drzewa i źdźbła trawy, jak w dzieci w muzeum.
– Jest tu jezioro?! – Lumen nie dowierzała, brnąc przez krzaki za Nihamem. – Na Ziemi przyroda
umiera i wszystko ginie mimo modyfikacji genetycznych. Tylko specjalne opryski ratują uprawy –
mówiła zdyszana, ale podekscytowana jak na studiach. – To fascynujące jak tu, na obcym statku i w
sztucznie wykreowanych warunkach, drzewa kwitną bez... – ucięła i niemal omdlała, odurzona
morską bryzą.
Po chwili na brzeg jeziora dotarli Lev, Wilsta i Grom, który z zadyszką wylądował w piachu,
potykając się o wystający z ziemi korzeń.
– O matko! – zawołał profesor, podnoszony przez wstydliwego, ale pomocnego chłopaka.
– Na razie próbujemy wypełnić zbiornik wodą – Niham kontynuował wyprawę w tajemniczy świat
Aimeiz. – Gdy nam się to uda, będziemy chcieli stworzyć tu pełny ekosystem. Dlatego, profesor
Sereday, tak o ciebie zabiegałem – powiedział, zwracając się formalnie do Lumen, by nie zburzyć
błogości na jej rozmarzonej twarzy. Była piękna jak wtedy, gdy rzucali w siebie śnieżkami na ulicach
Waszyngtonu. Dla tej jednej chwili oddałby teraz cały las Aimeiz, poświęcił misję i zapomniał o
świecie, gotowy wieczność spędzić w gruzach umierającego miasta.
– Możemy pochodzić po lesie? – zapytał Grom, ucinając chwilę ciszy.
– Tak, oczywiście – odpowiedział Niham. – Możecie poruszać się po całym okręcie do woli.
– W takim razie, idę na spacer – zgłosił profesor, jak gdyby był uczniem w klasie, a potem zawrócił
w gąszcz drzew i znikł.
– To ja się przejdę wokół jeziora – oznajmiła Wilsta tonem wyborczej przemowy i ruszyła przed
siebie.
Tylko Lev Stronmo nie mógł zdecydować co ze sobą zrobić. Chwilę stał ogłuszony dylematem, a
potem znikł ze wstydu w ścianie lasu, zapewne udając się na poszukiwania zgubionej gdzieś torby.
– Ten okręt jest prawie jak dom – powiedziała Lumen, uwalniając cały zebrany w duszy żal.
Mogłaby nim wypełnić po brzegi jezioro.
– Wiele osób tak myśli – Niham rzucił słowa na wiatr, by zaznaczyć tylko swoją obecność.
– Ziemia umiera w okropnej agonii, a tu wszystko kwitnie tak pięknie.
– To prawda.
– Wiem o czym myślisz. Aimeiz to idealne miejsca dla naukowców, takich jak ja i ty, a ten wspaniały
las to prawdziwy skarb dla biologów. Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałabym zostać i badać to
miejsce, ale nie mogę i doskonale wiesz dlaczego.
– Lumen...
– Zorganizujesz mój powrót?
Jakim głupcem był Niham, myśląc że długi lot jest w stanie zatrzeć koszmar rodzinnej rozłąki. Teraz
to widział, rozumiał i nie miał już słów na swoją obronę. – To nie takie proste – starał się zachować
pozory naukowego lidera okrętu, zakopując spojrzenie w brzegu jeziora. – Musiałabyś zdobyć jeden z
okrętów i pozyskać załogę.
– Zorganizujesz to? – Lumen powtórzyła pytanie.
– Spróbuję przekonać społeczność Aimeiz, ale to potrwa. Tydzień, dwa, trudno powiedzieć.
– Poczekam.
– Powrót na Ziemię to nie jedyny problem – przekonywał Niham, zagubiony we własnych
uczuciach. – Musisz wiedzieć, że wszyscy, którzy podjęli decyzję tu przylecieć, są określani mianem
terrorystów w oczach władz – mówił, słowami jak kamieniami kalecząc gardło. Nie po to ją tu
sprowadził i nie takiej reakcji się spodziewał. Marzył o pojednaniu, wyznaniu miłości, odtworzeniu tej
bliskości, jaką niegdyś z mroku upadłego miasta wykrzesali.
– Wszyscy, którzy podjęli decyzję tu przylecieć – powtórzyła jego słowa Lumen, rzucając na fale
jeziora niesprecyzowane oskarżenie.
– To nie ja wykorzystałem twoje badania. To nie ja chciałem, żebyś pracowała dla rządu w
podziemiach tajnych laboratoriów – mówił Niham, z trudem powstrzymując głos przed wybuchem
gniewu. – To Onstrom wykorzystał twoją pracę i sprawił, że teraz ścigają cię Amerykanie, DARPA i kto
wie jakie agencje jeszcze. To on zabrał ci córkę i sprawił, że może jej już nigdy... – wstrzymał słowa na
widok łzy spływającej po policzku Lumen. Czuł się jak morderca z zakrwawionym ostrzem w dłoni.
Powiedział za dużo i natychmiast przeprosił, ale lawiny rozpaczy nie potrafił już zatrzymać. Był zły,
bardzo, ale na siebie, bo oślepiała go zazdrość i chęć zemsty, które komponowały tragedię jego
ukochanej. – Przepraszam – powiedział po raz któryś z kolei i zrobił krok w tył, by oddać jej przestrzeń.
– Jeszcze ją zobaczysz, obiecuję ci to.
– Zabierz mnie do niej – prosiła go Lumen, jak jedynego na świecie przyjaciela. – Ona pewnie
myśli, że ją porzuciłam, jeśli w ogóle jeszcze żyje.
– Żyje i ma się dobrze. Jest w Akademii w Olten, cała i zdrowa, tak jak ci pisałem. Sprawdzam
codziennie wiadomości z Ziemi i poleciłem naszym ludziom, żeby nadzorowali jej sytuację. Jak na razie
wszystko jest w porządku.
– Na pewno zadbali o to, by myślała, że ma matkę terrorystkę.
– Najważniejsze, że żyje i na pewno ją jeszcze zobaczysz.
– Na pewno mnie już nienawidzi – Lumen pogrążała się w mrocznych przepowiedniach – a
profesorowie tej Akademii zadbają, by tego stosunku nie zmieniła. Powinnam była wtedy z nią iść. Jak
mogłam...
– Sama była bezpieczniejsza – Niham wciąż walczył. – To na ciebie polowali i gdybyś z nią poszła,
mogłoby się to skończyć dużo gorzej – tłumaczył, ale nie rozumiał, że rozsądek, choć odkrywa prawdę,
nie ma w sobie ukojenia.
Lumen ściągnęła okulary i zakryła oczy dłonią. Nikt nie mógł jej pomóc, bo nic nie jest w stanie
uciszyć bólu matki, która musiała rozstać się z dzieckiem.
– Lumen – powiedział cicho Niham, jakby nie chciał wcale wyrywać jej z otchłani smutku – może to
nie jest dobry moment, by o tym rozmawiać. Powinnaś odpocząć. Chodź, odprowadzę cię do twojego
pokoju. Mamy tu wygody większe niż na Ziemi. Bagaże pewnie już dotarły – mówił, sugerując gestem,
że pora już iść. Ona jednak nie patrzyła, nie reagowała i dopiero, gdy zbliżył do niej dłoń, podniosła
głowę, jak zwierzę wyczuwając zagrożenie.
– Rozumiem, chodźmy – szorstko zgłosiła Lumen, w jednej chwili wyłączając wszystkie emocje, od
smutku po jakąkolwiek reakcję na rzeczywistość. Była jak skorupa bez wnętrza, manekin bez duszy,
zaprogramowany robot, który maszerował przez las prowadząc Nihama do wyjścia.
Na korytarzu przed halą czekał na nich Gorad Brown, chodząc od ściany do ściany i masując dłonią
sztywny kark. Robił to zawsze, gdy dusiło go zdenerwowanie przed trudną konfrontacją. – Muszę z
tobą porozmawiać – zażądał, zachodząc im drogę i łapiąc Nihama za rękę. – Chodź na bok – dodał,
odciągając go od Lumen. – Miało być już bez tajemnic. Taką mieliśmy umowę – z irytacją szeptał mu w
twarz.
– Nie rozumiem.
– Do kogo wysyłasz wiadomości?
– Jakie wiadomości?
– Nie udawaj idioty! – krzyknął Gorad i sam się wystraszył. – Wiem, że wysyłasz zaszyfrowane
wiadomości na Ziemię – znów wyszeptał, gniewem kontrolując skrępowanie.
– Regularnie, do naszych ludzi – odpierał zarzuty Niham, zachowując spokój. Co chwilę zerkał w
stronę Lumen, która wciąż tkwiła w miejscu, zatrzaśnięta w innym wymiarze pełnym rozpaczy i
wykuwanych sobie zarzutów.
– Tylko, że oni ich nie dostają. Sprawdziłem to! Do kogo są te zaszyfrowane wiadomości? Do
Amerykanów? Współpracujesz z nimi?! – oskarżał Gorad, szarpiąc go za delikatny materiał jasnej,
bawełnianej koszuli.
– Puść mnie – zażądał Niham. – Nigdy więcej nie szpieguj mojej komunikacji z Ziemią – mówił
cicho, ale stanowczo.
– Mieliśmy razem dowodzić tą wyprawą. Oszukałeś mnie prowadząc swoje tajne testy na
artefakcie i teraz prowadząc regularną wymianę informacji z kimś na Ziemi. Nie mogę ci ufać i nie
mogę pozwolić, byś dalej był liderem naukowym – Gorad zagroził i zamilkł, bo w korytarzu zgasło
światło.
– Co się stało? – zapytała Lumen.
Niham uruchomił oświetlenie w swojej exo-koszuli i klęknął przy panelu windy, wywołując
Centrum i głównego zarządcę technicznego okrętu.
Po chwili ciszy odezwała się pełniąca tę funkcję Fiona Dernisk. – Aimeiz wszystko wyłączyła –
raportowała, a w tle jej słów słychać było gorącą dyskusję specjalistów. – Uruchamiamy własne
zasilanie, ale na razie nic nie działa. Statek nie reaguje.
– Przyczyna? – zwięźle pytał Niham.
– Nie wiadomo, ale wszystko padło jednocześnie. Zresetowały się komputery i utraciliśmy
połączenia. Tylko grawitacja funkcjonuje.
– Czy mamy kontakt z naszą flotą?
– Radiokomunikacja działa i wszystkie okręty zgłaszają gotowość.
– Czy zanotowali coś niezwykłego? – zapytał Niham.
– Mówią, że Aimeiz znikła. Nie widzą jej, w ogóle, ani na radarach, ani na własne oczy.
– To znaczy włączyła jakiś kamuflaż, tak?
– Chwila – powiedziała Fiona, a echo jej głosu wypełniło długi, ciemny i przerażający korytarz
okrętu. W głośnikach panelu pozostał tylko szum trudnych do zrozumienia, ale goniących rozmów. –
Coś się pojawiło – zgłosiła kobieta. – Jakiś obiekt.
– Jak to pojawiło? – nerwowo wyciągał informacje Niham, czując nad sobą oddech Lumen.
– To coś nas okrąża.
– To jakiś obcy statek? – włączył się do rozmowy Gorad, klękając tuż obok Nihama.
– Nie wiem, ja nie mam żadnych odczytów. Są tylko raporty kapitanów statków. Oni zgłaszają, że
obiekt...
– Że obiekt co?! – krzyknął Niham, podirytowany zbędnym suspensem.
– Chwila, nie słyszę co mówią – zgłaszała w natłoku informacji Fiona. – Kapitanowie zgłaszają, że
obiekt ich skanuje... oświetla czymś, nie wiem, coś robi.
– Niech nikt nie reaguje! – krzyknął rozkazem Niham i ruszył biegiem przez korytarz, ciągnąc za
sobą Gorada i Lumen, wabionych jedynym źródłem światła w okolicy. Pędzili pokładem Aimeiz w
ciemności i na oślep, ucząc się na własnej skórze jak ogromny był to okręt. A przecież las rósł blisko
Centrum, zajmując, na szczęście, ten sam poziom. Niham biegł, jak piorun kulisty rozświetlając
przyklejonych do ścian, przerażonych ludzi, a Lumen mknęła za nim, wreszcie przypominając sobie, że
ma w okularach noktowizję. Za nią zmęczony gonił Gorad, powoli odstając, tracąc źródła światła i
gubiąc drogę.
Niesiony bezsilnością, zlany potem i zdyszany, Niham wpadł do Centrum, uderzając stopą w
niedawno przestawiony komputer. – Sytuacja? – z zaciśniętymi zębami zapytał i wyszukał w pół-mroku
pomieszczenia najważniejszych zarządców.
– Kapitanowie zgłaszają, że obiekt okrążył flotę i odleciał – informował jeden z nich z cichą w głosie
nadzieją, że kryzys został zażegnany.
Do sali wbiegła Lumen, ciągnąc za rękaw ledwo żywego Gorada. Światło wróciło, na chwilę
oślepiając wszystkich w środku, a odzyskane z mroku miny pokazywały łączące załogę zagubienie.
– Chyba już po wszystkim – stwierdziła Fiona. Stała na skraju podestu, gdzie mieściło się dwanaście
paneli zarządczych. – Obiekt nic nam nie zrobił, tylko zeskanował parę statków i odlatuje –
przekonywała młoda, zdolna, ale niepotrafiąca kłamać dziewczyna. Jak wszyscy wiedziała, że lata
pracy i wszelkie próby ujarzmienia okrętu właśnie spełzły na niczym, oddając ich los w ręce obcych im
istot.
– Chcę zobaczyć nagrania tego obiektu – zażądał Niham, wchodząc na podest i stając w jego
centrum.
Gorad zrobił podobnie, ale wciąż zmęczony, z trudem chwytając powietrze, znikł w cieniu lidera
naukowego i nie śmiał pisnąć nawet słowa. Otaczało ich dwanaście wielkich ekranów, choć nie
wszystkie włączone, i dwanaście foteli, część jednak pusta. Tu skupiona była cała posiadana i, jak
właśnie odczuli, niewielka władza mieszkańców nad okrętem. Stąd zarządzali infrastrukturą
komunikacyjną, flotą towarzyszącą i wszystkimi funkcjami okrętu, które udało im się ujarzmić.
– System wszedł w auto-diagnostykę – zgłaszał technik. – Za chwilę powinniśmy otrzymać nagrania
z kamer floty – mówił, akcentując element prawdopodobieństwa w zdaniu. Okręt nie raz już
udowadniał, że pewność logicznego wywodu nie zawsze ma dla siebie pokrycie. Tym razem jednak
sprzęt zadziałał i komputery zabłysły pełnym światłem, pokazując jak Aimeiz zlewa się z otchłanią
kosmosu, a tajemniczy obiekt okrąża flotę.
– Jest jak pszczoła zwrotny – stwierdził Gorad, przełamując strachem śluby milczenia.
– Zatrzymaj obraz. Zbliżenie – poprosił Niham i pochylił się nad panelem. – Wygląda jak połączenie
pawia z kałamarnicą – zauważył i wskazał długi, metaliczny i wieloczłonowy ogon, który wieńczył
smukłą sylwetkę obcej istoty. – Puśćcie dalej – polecił.
Na nagraniu obiekt przemknął między okrętami, zatoczył dwie pętle, okrążając flotę z bezpiecznej
odległości, i znikł w przestrzeni, nie znajdując dla siebie nic ciekawego. Spotkanie trwało może dwie
minuty i niewiele przypominało znane z literatury scenariusze kontaktu z pozaziemską cywilizacją.
– Zignorował nas? – zapytała Lumen, zaglądając do pierwszego przy krawędzi platformy ekranu.
– Najpierw zeskanował flotę – przypomniał technik – ale Aimeiz pominął. Prawdopodobnie nas nie
zauważył.
– I co teraz? – Gorad mruknął w stronę Nihama, jak reszta zarządców z ulgą oddając liderowi
naukowemu decyzję.
– Nic.
– Jak nic?
– No nic – powtórzył Niham i oderwał się od ekranu. – Zupełnie nic. Wracajcie do swoich zadań –
polecił i zeskoczył z podestu, chwytając Lumen pod ramię i prowadząc ją do wyjścia, oblepiony
spojrzeniami zdumionej załogi.
– Chcesz to tak zostawić? – krzyknął za nim Gorad.
– A ty nie? – zapytał Niham tuż przy progu drzwi. – Aimeiz wolała uniknąć z tym obiektem
spotkania, więc my też nie powinniśmy się nim interesować – stwierdził i nie czekając na kolejne
uwagi, wyszedł z Centrum, prowadząc Lumen pod rękę.
Na jedenastym piętrze Aimeiz ludzie zorganizowali sobie jadalnie, w których codziennie o
podobnej porze zasiadali, by zjeść to, co sami wyhodowali w ogrodach. Te kwitły i rozwijały się, ale
wciąż nie wystarczały, by w pełni rozwiązać problem wyżywienia mieszkańców. Nadal więc dostawy z
Ziemi uzależniały społeczność. Nie na długo jednak, bo Niham wdrażał już nowe technologie produkcji
mięs, które miały zapewnić im samowystarczalność. Póki co, skromne potrawy, uzupełniane przez
koktajle energetyczne, realizowały minimum ich potrzeb żywieniowych. Nie był to duży dyskomfort,
bo nie brakowało kawy, herbaty i alkoholu, pozwalających urozmaicić każdy posiłek i miło spędzać
wolny czas.
Niham i Lumen właśnie kończyli obiad, bez słowa odstawiając brudne talerze do dystrybutora na
środku okrągłego stołu. Siedzieli w rogu sali, z dala od innych osób, przy stanowisku złożonym z
masywnego blatu i siedziska w postaci nieprzerwanego kręgu. Oboje zamówili dla siebie kawę, on
zwykłą czarną, ona mocne espresso.
– Profesor Hadel ma ciekawą teorię – powiedział Niham, by podjąć kolejną próbę nawiązania
rozmowy z Lumen, która przez prawie cały posiłek milczała, konstruując tylko krótkie, mroczne
odpowiedzi. Zmieniła się od czasu ich ostatniego spotkania. Wtedy rozmowna, otwarta, wręcz
wylewna, potrafiła zamienić każde słowo w żart, pytać bezwstydnie, nieustannie zmieniać temat,
uśmiechem powalić wszelki argument, a słodkim spojrzeniem zamknąć każdemu usta. To Niham w
niej ubóstwiał i tęsknił za tym teraz, jak za krwistym, kruchym, argentyńskim stekiem. – Profesor
uważa, że Aimeiz potrafi chować się w szczelinach między wymiarami, dlatego ten obiekt nas nie
zobaczył – opowiadał, popijając słowa gorącą kawą. Ciecz parzyła mniej, niż brak zainteresowania jego
towarzyszki.
– Świetnie, że musimy chować się przed jakąś obcą formą życia – skwitowała Lumen.
Niham aż zacisnął mocniej palce na uchwycie filiżanki. Nie mógł już słuchać ponurych i
pesymistycznych uwag, którymi miłość jego życia raczyła go przy każdej okazji. Ignorując jej słowa,
opowiadał dalej. – Hadel mówił mi też, że Aimeiz może wykorzystywać zdolność przeskakiwania
między wymiarami do poruszania się w przestrzeni. Prawdopodobnie nie ma dla niej ograniczeń
prędkości. Rozumiesz co to oznacza? – pytał, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. – Jeśli to prawda, to
Aimeiz może zabrać nas na koniec wszechświata i z powrotem jak na wycieczkę do zoo.
– Świetnie – mruknęła Lumen, wpatrzona w otchłań kawy.
– Jeśli zdołamy poznać tę technologię, to świat będzie dla ludzi podwórkiem. Gwiazdy, planety,
odległe galaktyki staną się kurortami wakacyjnymi i adresami gotowymi do zamieszkania! – opowiadał
Niham, próbując wzniecić w niej nadzieję na świetlaną przyszłość.
– Jeśli tylko okręt nie postanowi inaczej – ze znudzeniem odparła Lumen, nagradzając jego
rozpaczliwe starania obojętnością. – Nadal myślisz, że masz nad nim kontrolę?
– Nadal myślę, że Aimeiz nie chce nas skrzywdzić i daje nam tyle kontroli ile jesteśmy w stanie
udźwignąć.
– Kontrola to złudzenia – powiedziała Lumen, mrożąc ostatnie promyki nadziei na normalną
rozmowę. Myślami była zupełnie gdzie indziej, oderwana, wpatrzona w punkt miliony kilometrów
stąd, gdzieś w głębi niedotkniętej kawy. Tu tkwiła tylko opustoszałą skorupą ciała.
Niham potrzebował chwili, by zrozumieć, że nie istnieje na tej samej płaszczyźnie, co ona. Lumen
nie słuchała go. Rozmawiała raczej sama z sobą, wykorzystując tylko jego słowa, by spotęgować
własną winę i zbudować sąd nad popełnioną w jej mniemaniu zbrodnią. Nie chciał tego komentować,
bo nie czuł się na siłach znów poruszać wątku rozstania matki z córką. Skapitulował i zamilkł, a ciszę
przerwał dopiero Lev Stronmo. Jak zbity pies stawiał każdy krok, idąc w ich stronę i przepraszając
wzrokiem za swoją obecność.
– Mogę się dosiąść? – zapytał chłopak, stając nad ich głowami. W odpowiedzi otrzymał dwojakie
spojrzenia: wybawienia i obojętności. Zbliżył się więc do kręgu siedzisk, które rozsunęło się
wyczuwając ruch, i zajął miejsce pomiędzy nimi. Od razu zamówił w dystrybutorze sok. –
Rozmawiałem z Tasajevem o tym tajemniczym obiekcie – zaczął rozmowę.
– I co myśli? – dociekał Niham, głodny normalnych interakcji.
– Tasajev mówi, że to była obca technologia. To znaczy obca Aimeiz, w sensie inna, rozumiecie?
– Rozumiemy – potwierdziła Lumen, nadal z pełną filiżanką kawy przed sobą. – To była inna rasa.
– Zgadza się! – krzyknął z radości Lev, widząc słomiane, ale jednak wciąż jakieś zainteresowanie
jego teorią. – Podłużny, lekko falujący kształt i ta rozgwiazda z tyłu, wyglądająca jak ogon pawia,
zupełnie nie przypominają niczego, co widzieliśmy na Aimeiz. To była maszyna, ale...
– Skąd wiesz, że to była maszyna? – wtrąciła Lumen, coraz bardziej angażując się w rozmowę, ku
uciesze Nihama.
– No bo była metaliczna?
– Z wyglądu, ale to nic nie znaczy.
– Ciekawe – wtrącił Niham. – Może to forma życia przystosowana do warunków kosmicznych? –
zapytał, by podtrzymać dyskusję.
– Może – przyznał Lev. – W każdym razie, mamy problem – dodał, podekscytowany wspólnymi
przemyśleniami. – Podobno już wcześniej zdarzały się takie utraty mocy?
– Tak, parę razy – potwierdził Niham.
– No właśnie. Jeśli to była reakcja na tę samą dziwną istotę co dziś, to znaczy, że okręt celowo się
wyłączył.
– Co sugerujesz? – znów pytała Lumen.
– To znaczy, że Aimeiz wolała uniknąć tego spotkania. Pytanie więc dlaczego – mówił chłopak,
wędrując od twarzy do twarzy swych towarzyszy przy stole. – Moim zdaniem, to był zwiadowca jakiejś
większej floty, a Aimeiz nie chce jej spotkać.
Niham postawił pustą filiżankę na stole, bawiąc się jeszcze przez chwilę jej uchwytem. – Mamy
więc problem – stwierdził i bezradnie patrzył jak w Lumen gaśnie ostatni promień nadziei.
– No właśnie! – zawołał Lev, uradowany aprobatą lidera. – Prawdopodobnie Aimeiz mogłaby
zniszczyć ten obiekt bez trudu, więc dlaczego się wyłączyła? – sam sobie stawiał zagadki. – Na pewno
gdzieś w kosmosie czeka jakaś potężna flota, która, kto wie, może poluje na nas, albo na Aimeiz.
– Cieszy cię to? – zapytał Niham, rozgniewanym wzrokiem karcąc chłopaka.
– Nie, dlaczego?
– Jeśli faktycznie istnieje jakieś zagrożenie dla Aimeiz, to nie możemy lecieć na Ziemię – Lumen
sformułowała oczywisty wniosek, po czym wstała i wyszła bez słowa pożegnania. Na stole została
niedotknięta kawa.
– Panie Sante – zwrócił się do lidera Lev, przyzwyczajony już do dziwnego zachowania kobiety, z
którą spędził kilka miesięcy w zamknięciu. – Chciałbym porozmawiać też o artefakcie, jaki odkryliście
na pokładzie okrętu – mówił.
Niham stanął na baczność, gotowy pobiec za Lumen. Słysząc jednak słowo „artefakt”, zawisł nad
chłopakiem, przygniatając go złowrogim pytaniem: – Skąd o tym wiesz?
– Od Tasajeva. Wspominał, że coś znaleźliście. Coś niezwykłego.
– Z nikim o tym nie rozmawiaj – Niham rozkazał, pogroził mu palcem i ruszył do drzwi. Dogonił
Lumen na korytarzu, gdzie zbierały się grupki przyjaciół umówionych na wspólny posiłek. Lawirując
między rozgadanymi ludźmi, chwycił jej ramię, mówiąc: – Pomogę ci wrócić na Ziemię!
Lumen wyszarpała rękę i odwróciła się, niczym lwica pożerając go wzrokiem. – Jak?! – krzyknęła,
zwracając na siebie uwagę wszystkich wkoło. – Ścigają nas jakieś maszyny, a na Ziemi jesteśmy
terrorystami! Nikt mi nie nie pomoże!
– Lumen, proszę.
– Ona jest sama w rękach tych bydlaków, a ja utknęłam lata świetlne od Ziemi bez możliwości
powrotu! Obiecałam, że nigdy jej nie zostawię, a teraz tkwię na jakimś chorym statku, o którym nie
macie zielonego pojęcia! – krzyknęła Lumen, a jej słowa odbiły się szeptem niezadowolenia wśród
mieszkańców, urażonych tą niepotrzebną uwagą.
Gniew, zrodzony z fuzji rozczarowania i niesłusznych oskarżeń, pochłonął Nihama. –
Porozmawiajmy u mnie – powiedział, chwycił Lumen za rękę, jak rodzic gotowy skarcić dziecko, i
zabrał ją w stronę wind. – Nie możesz tak mówić przy ludziach – pouczał, wpisując na panelu cel
podróży. – Oni poświęcili lata na ten projekt.
– Chcesz mi teraz robić wykłady wychowawcze? – złośliwie pytała Lumen z sarkastycznym
uśmiechem, za którym skwierczała czysta nienawiść. Winda aż pęczniała od wzajemnej niechęci.
– Nie, skąd – odpowiedział Niham i poprowadził ją do swojego pokoju. Gdy tylko zamknął drzwi,
złość go opuściła. Jak na karuzeli, z jednej skrajności wpadł w drugą i teraz z wielkim współczuciem
szukał słów ukojenia, którymi mógłby ocalić jej zranione serce. – Posłuchaj, proszę – zaczął głosem
pojednania – sprowadziłem cię na Aimeiz, bo to był jedyny sposób, by ci pomóc. Doskonale wiem co
się dzieje na Ziemi: aresztowania, tortury, kompletne bezprawie. Przez Onstroma i jego chory projekt
byłaś w niebezpieczeństwie, a ja chciałem ci pomóc i nadal chcę.
– Jesteś pewny? – zapytała Lumen, ukrywając w słowach niewypowiedziane oskarżenie. – A może
chodziło o to, że cię zostawiłam wtedy w Waszyngtonie, zakochanego i zdradzonego. Może chciałeś
się zemścić, zabrać mi córkę, która nie była twoja?
– Lumen! Przestań! – błagał Niham, nerwowo chodząc po całym pokoju, by rozładować emocje. –
Ta noc, ta piękna noc, to prawda, zauroczyłaś mnie doszczętnie, ale nigdy nie pomyślałbym, żeby cię
skrzywdzić, ukarać, czy oderwać od córki. Przecież to dziecko, niczemu niewinne. Plan był taki, by
sprowadzić was obie, bezpiecznie i razem!
– Widzisz – mówiła Lumen, wypełniając pokój chłodem – przynajmniej kanapę udało ci się
bezpiecznie sprowadzić. – To był tylko żart z pozoru. – To ta sama, prawda? Poznaję po plamie, której
nawet nie wyprałeś – wyśmiewała go z uśmiechem, który ranił bardziej niż szczerość.
Niham spłonął wstydem i wzrokiem winnego spojrzał na bordowe zabarwienie białego siedziska
kanapy. Mógł już dawno je wyczyścić, ale tego nie zrobił, traktując mebel jak amulet, materializację
wspomnień i źródło szczęścia. Był to też dowód słabości i wrażliwej duszy, który z łatwością ukrywał
przed innymi, ale nie Lumen.
Ona wiedziała doskonale jakie znaczenie miał ten przedmiot i nie wahała się teraz, niczym bronią,
nim dzierżyć. – Zadbałeś o trofeum z tamtej nocy, żeby zaspokajać żądze wspomnieniami, co? –
uderzała słowami, niczym nożem. – Jesteś żałosny! – ubliżała mu, wpatrzona w niego kamiennym
wzrokiem kata. – I do tego słaby – dodała, widząc jak zaciska dłonie. Prowokowała dalej, gestem i
złowieszczym uśmiechem, a gdy zrobił krok w jej stronę, cofnęła się z obrzydzeniem, gotowa pogardą
wyrwać mu serce. – Nawet nie zauważyłeś, że cię wykorzystałam wtedy i to jeszcze jak! Podwójnie! –
mówiła, śmiechem depcząc go jak butem. – Byłeś ślepym cielakiem. Wszyscy jesteście ślepi.
Wystarczy się tylko ładnie uśmiechnąć i machacie ogonami, jaka szczeniaki przy misce jedzenia! –
krzyczała, rozsierdzona, wreszcie uwalniając zebrany w sobie jad. – Mężczyźni! – z odrazą zawołała,
jakby nie było na świecie nic od nich gorszego. – Mam tego dość – dodała i odwróciła się w stronę
drzwi.
– Poczekaj – prosił Niham, zagubiony w sztormie rozsierdzonych myśli.
– Na co mam czekać? Co chcesz jeszcze ode mnie? Dostałeś co chciałeś i na powtórkę nie licz.
Znajdź sobie inną kobietę i sofę.
– Nie ma innej, nigdy nie było.
– Nic mnie to nie obchodzi! – krzyknęła Lumen i odgoniła go, jak bezdomnego. – Głuchy jesteś?
Niepotrzebnie mnie tu sprowadziłeś. Zabrałeś mi córkę, myśląc tylko o sobie! Jestem tego pewna!
Mam cię gdzieś, rozumiesz?! Zrobiłam to wtedy tylko dlatego, że mi się nudziło i byłam po ciężkiej
rozmowie z Walkinem. Chciałam odreagować i przy okazji napić się dobrej whisky. A ty, napalony,
ślepy osioł skoczyłeś na okazję, jakbyś kobiety nigdy nie widział! Zresztą i tak nie poszło ci za dobrze –
upokarzała go, a bezczelność i arogancja, jak kwas, spływały z jej ust wprost na rozszarpane serce
rozkochanego w niej mężczyzny.
Niham śmiechem próbował zdławić ból. – Dlaczego to robisz? Próbuję ci pomóc, a ty mnie
odpychasz – mówił, wyciągając w jej stronę roztrzęsioną dłoń na pojednanie. Sam go bardziej niż ona
potrzebował.
– Próbujesz sobie pomóc, bo nie możesz przeboleć tej jednej nocy i tego, że wybrałam Walkina.
– Każdy popełnia błędy – przekonywał Niham, stawiając kolejny krok w jej stronę.
– Błędy? Co nazywasz błędem? – pytała Lumen, rozkładając ręce. – Sam nie masz pojęcia o czym
mówisz! Wielki Niham Sante — naukowiec, inteligent i ofiara losu. Onieśmielony przez kobietę,
twórca Wielkiego Planu i bezradne dziecko – nabijała się bez granic. – Błędem było to, że pozwoliłam
ci siebie dotknąć – wypluła mu w twarz i odepchnęła jego dłoń.
– Przestań – prosił Niham, opuszczając głowę, przytłoczony ciężarem ciosów.
– Dlaczego? Nie o to ci chodzi? Nie chcesz poznać prawdy? – pytała Lumen, zaostrzając jeszcze ton,
jak rekin krążąc wokół krwawiącej ofiary.
– Nic nie rozumiesz. Jak tylko cię zobaczyłem wiedziałem, że jesteś mi pisana! Wiem, że to
dziecinnie brzmi, ale ja całe życie czekałem na ciebie, zrozum. Byłaś pierwszą, którą naprawdę... byłaś
pierwszą w ogóle! – Niham z trudem odsłaniał kruchą duszę idealisty, marzyciela, romantyka. Zawsze
chował ją za murem cynizmu i inteligencji w obawie przed światem, jego szorstkością, agresją,
niszczycielską siłą.
– Pierwszą? – pytała Lumen, udając zaskoczenie. – W tej kwestii też? – dodała, przysuwając się
bliżej.
– Nigdy wcześniej nie szukałem kobiety, nie potrzebowałem, nie sądziłem, że ją znajdę. W zasadzie
wiedziałem, że nie mam szansy. Dużo pracowałem, praca była...
Lumen wybuchnęła śmiechem, wbijając włócznię poniżenia prosto w jego nagą pierś. – Jesteś
bardziej żałosny niż myślałam – z agresją rzuciła mu w twarz, stając tuż naprzeciwko, gotowa pięścią
uderzyć, gdyby tylko drgnął. – Zasługujesz na najgorsze! Za chciwość, egoizm i za to, co nam zrobiłeś!
– Chciałem was uratować, naprawdę, naprawdę! – zarzekał się Niham, zaciskając dłonie aż do krwi
płynącej ze skóry rozciętej paznokciami. Nie miał jednak odwagi spojrzeć Lumen w twarz i jak
niewolnik, wpatrzony w jej biodra, wysłuchiwał dalej obelg.
– Nie potrzebowaliśmy ratunku, ani ja, ani Silla, ani świat, ani ludzie na tym statku, ani nawet
Walkin, któremu nie dorastasz do pięt!
– On jest potworem! Wykorzystał cię!
– Może chciałam, żeby mnie wykorzystał? – sugerowała Lumen, dociskając wbite mu w pierś
ostrze. – Może lubiłam jak mnie traktował, co? Nigdy byś tego nie zrozumiał, bo nawet nie jesteś
mężczyzną.
– Kocham cię – Niham wyznał ze łzami w oczach i zamilkł.
– Nie, nie, nie mnie. Kochasz siebie, okręt i tę ohydną kanapę, na której pewnie codziennie... –
Lumen nie dokończyła, z obrzydzeniem pokazując palcem mebel. – Popatrz na siebie, tak chcesz
ratować świat? Myślisz, że jesteś w stanie poprowadzić tych ludzi, ocalić ich? Jesteś jak ślepa owca
ciągnąca inne na rzeź. Ile lat już tu siedzisz, ile?! I co osiągnąłeś? – pytała, chwytając jego głowę w swe
szpony. – Nie potrafiłeś nawet ocalić mojej córeczki – wyszeptała, lawą nienawiści wypalając mu oczy.
– Próbowałem – równie cicho odpowiedział Niham. W jej spojrzeniu szukał wybaczenia, ale znalazł
tylko gniew.
– Pozwoliłeś im ją zabrać! – ryknęła Lumen, szarpiąc jego głowę. – Twoi ludzie, twój plan, twoja
wina! – krzyczała w szale, bez opamiętania, aż w końcu pchnęła go z całych sił na biurko. W efekcie
Niham strącił swój ulubiony kubek, roztrzaskując go na podłodze i rozlewając wszędzie starą, zimną
kawę. Odwrócił się i spojrzał na plamę, a potem kawałki naczynia. Na ziemi wciąż kołysał się
największy fragment z niepełnym nadrukiem „frak”. Gniew, jak żrący kwas, wypełniał jego żyły,
wypalając po kolei każdy narząd i powoli, skutecznie, systematycznie niszcząc w nim wszystko, co
ludzkie.
– Gdybym mogła cofnąć czas – rzekła Lumen ze spokojem, który tylko śmierć zna – wymazałabym
cię ze swojego życia – dokończyła, wykuwając sens tych słów w odsłoniętej potylicy odwróconego do
niej plecami Nihama.
– Kropla do kropli zbiera się ocean, życiodajna woda w potop się zamienia.
Te słowa, jak wyrocznia, rozbrzmiały w uszach Lumen, gdy na szyi poczuła uścisk jego dłoni.
– Nienawidzę cię – wypluł przez zęby Niham, powalając ją na ziemię. Zawiść i odraza spływały, jak
strugi potu, po jego rękach, wyciskając z jej ust wygięty w spazmie mięśni język. Dysząc i sapiąc,
niczym ranny, zgoniony zwierz, podziwiał szeroko otwarte oczy swej miłości. Były piękne, jak niebo
przed zachodem Słońca, zalewane łzami czerwieni i fioletu. Gubiły blask, traciły ostrość i pokrywały
się szklaną taflą bieli zamarzającego jeziora.
Lumen z trudem wykrztusiła z gardła ostatnie swe słowa: – Silla, idę... – Potem ciszę przerywał już
tylko zgrzyt zakleszczonych zębów mordercy.
– Oj Niham, Niham – powiedziała piękna, młoda dziewczyna o brązowych, długich włosach i
błękitnych oczach. Stała boso w letniej, kwiecistej sukience nad ich splecionymi wrogością ciałami.
Lekkim dotykiem pozbawiła oboje jednocześnie przytomności. Żyli i śnili, Lumen o córce, Niham o
zapomnianym już dawno barze w Waszyngtonie. – Co ja tu z wami mam – wzdychała kwiecista dama,
stawiając na biurku kubek starej, zimnej kawy, po której rozlaniu nie było już śladu.
Projekcja
(historia nr 01.09 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Benjamin zatrzymał się naprzeciw stalowej bramy, pomiędzy dwoma kamiennymi gryfami.
Zniszczone wiecznym czekaniem posągi wciąż srogo mierzyły spojrzeniem każdego intruza i lojalnie
strzegły dawno opuszczonej posiadłości na przedmieściach Nowego Jorku. Złote czasy rezydencji
przypadły na początek XXII wieku, a jej upadek wyznaczył Wielki Plan i towarzyszące mu w latach
2113-16 lokalne starcia klas. Benjamin przyglądał się dwumetrowemu, kamiennemu murowi, niegdyś
sforsowanemu przez żądny krwi tłum. Dotykiem poznawał historię agresji, po której pozostały tylko
wyrwy i wyżłobienia w ogrodzeniu. Podobnym zniszczeniom uległa brama wjazdowa, zaspawana
nieudolnie w późniejszym okresie. Wciąż budziła jednak respekt do mistrzów metalurgii. Ich precyzja,
doskonałość i wnikliwość w wykonaniu najdrobniejszych elementów nadal dały się dostrzec w
przęsłach o kształcie pnączy z liśćmi przypadkowo, ale szczelnie wypełniającymi przestrzeń. Na
powierzchni tego metalowego gąszczu na wieczność wyryto ciągi imion i jedno nazwisko.
– Arietta, Bella, Evelyn Wistros. Fiodor, Ilian, Sebastian Wistros – przeczytał z szacunkiem
Benjamin. Rozpacz rodziny, niesiona zimnem wpadającego mu za kołnierz wiatru, wciąż wisiała w
powietrzu.
Historia zagłady rodu Wistros była dobrze znaną przypowieścią. Wykorzystywano ją jako przykład
pokryzysowych zmian, koniecznych by oczyścić świat z zatracenia w zbędności luksusów i
marnotrawstwie środków. Ich losy stanowiły także najgłębiej skrywaną tajemnicę pracodawców
Benjamina, który rozumiał skomplikowane mechanizmy stojące za śmiercią dwustu dwunastu
członków rodziny oraz całkowitą eliminacją ich wpływów i bogactw.
– Nazwisko – powiedział agresywny głos dobiegający z wnętrza muru.
– Wilin – odruchowo odpowiedział Benjamin, szukając źródła dźwięku.
– Wejdź – zabrzmiało już przyjazne zaproszenie.
Brama z jękiem ustąpiła, wpuszczając gościa na teren posiadłości wyłożonej wszędzie, gdzie wzrok
sięgał, wyschniętymi, wijącymi się po ziemi gałęziami krzaków. Gołe, pełzające korzenie pożerały
czarną glebę, prowadząc Benjamina wąską, krętą ścieżką. W drodze do głównych drzwi wejściowych,
mógł przyjrzeć się budynkowi o wyjątkowej konstrukcji, nie pasującej ani do okolicznych domów, ani
do przedmieść Nowego Jorku. Posiadłość w ogóle omijała architektoniczny styl Ameryki.
Willa posiadała trzy piętra i wyraźny podział na cześć główną i skrzydła ustawione pod niewielkim
kątem w stronę wjazdu. Równe rzędy prostokątnych okien oddzielone były na kolejnych
kondygnacjach pasami setek malutkich rzeźb stojących na zdobionych parapetach. Zamrożone w
chwili postacie, splamione czernią jakiejś reakcji chemicznej, reprezentowały dzieci rodu Wistros. Tak
strzeżony posągami najmłodszych rodzinny grobowiec bił lodowatym chłodem nadchodzącej zimy. W
powietrzu dało się wyczuć coś jeszcze, czego Benjamin nie potrafił określić inaczej, jak echa
niewinnych zabaw z przeszłości. Może to te ciche pojękiwania nieopodal skrzypiącej huśtawki.
– Czego oni tu szukają? – zapytał sam siebie, stając na tarasie przed głównym wejściem do
budynku. Przytłaczała go mroczna aura pochmurnego nieba i dziecięce spojrzenia z parapetów
skrzydeł willi. Nie znalazł dzwonka, więc złożył pięść, by w starym stylu oznajmić swoje przybycie, ale
nie zdążył zapukać, bo stare, spróchniałe drzwi ustąpiły z piskiem. Otworzyła je dziewczynka o jasnych
włosach, ubrana w kilka warstw wytartych swetrów, które wisiały na niej jak na przeciążonym
wieszaku. Wychudzona, zgarbiona i drobna, poczekała aż gość przekroczy próg domu. Potem
popchnęła oburącz masywne dla niej wrota i zatrzasnęła je z grymasem niezadowolenia na białej jak
śnieg twarzy, przykrytej słomianymi włosami. Gdy spełniła swą powinność, uciekła po schodach na
górę, ulatniając się, jak duch w powietrzu.
Benjamin chciał ją zatrzymać, zapytać o imię, ale słowa utknęły mu w gardle. Widok zniszczeń
głównego holu, które nie czasem, a ludzką ręką dokonane, zabraniały przełamywać ciszę straconych
tu dusz. Dziury w ścianach od ciężkich narzędzi, rysy nożami pociągnięte, powyrywane agresją deski
parkietu układały się w krwią pisaną powieść. Główną przestrzeń parteru wypełniało echo
rozpaczliwych krzyków i odległe piękno, ukryte w zdobionym łukami, wysokim suficie, gdzie niegdyś
promienie Słońca tańczyły, plotąc cieniem wspaniałe obrazy i wychwalając snopami światła równie
wyjątkowe, szerokie i ręcznie rzeźbione schody. Benjamin nie chciał jeszcze wejść na górę, dlatego
ruszył jednym z korytarzy, gdzie gruz kumulował się pod nogami, a ciemność żądała, by zawrócił. Mijał
kolejne drzwi, drewniane, obdrapane, zablokowane lub wyważone, aż trafił na jedne zamknięte, ale z
pionową wyrwą zrobioną jakimiś ciężkim, ostrym narzędziem. Pochylony nad otworem, zaglądał do
środka, ciekawy skrywanej w pomieszczeniu tajemnicy. Zobaczył rozsadzone złością, skatowane i
poobijane meble, wybite okna i pod nimi stłuczone doniczki, z których ziemia jak krew wypływała
grudkami. Dostrzegł też misia na ziemi, bez głowy, z wypatroszonym puchem, a nad nim, na
jasnoróżowej ścianie, napis wymazany białą farbą z zaciekami. By uchwycić jego początek musiał
wygiąć głowę i niemal wsadzić nos do dziury.
– Mój słodki dzieciaku zawieszony w czasie – zaczął recytować – wkrótce dostrzeżesz granicę,
granicę wyznaczoną pomiędzy dobrem i złem – dokończył zdanie, pod którym ktoś dopisał liczbę
„dziewiętnaście” z trzema chaotycznie pociągniętymi znakami zapytania. Mieszanka ciepłych i
koszmarnych uczuć, jak lodowata i parząca woda, na przemian kąpały jego przewiane przeklętą
atmosferą tego miejsca serce. Kojarzył cytat, łączył go z bardzo miłymi wspomnieniami, których ckliwe
widmo szybko rozproszył dźwięk skrzypiących schodów. Podążał za nawiedzoną melodią miażdżonego
drewna z powrotem w stronę głównego holu. Wysoki, szczupły mężczyzna bez pośpiechu pokonywał
kolejne stopnie w dół, chłonąc ich jęki z nienaturalnie wyszczerzonymi, pożółkłymi zębami. Benjamin
stanął przy zakończonej głową lwa barierce. Dotarło do niego z jaką lekkością napotkana wcześniej
dziewczynka musiała przemierzyć schody, nie wywołując ich najmniejszego szmeru. Zachował to
spostrzeżenie na później i odwzajemnił uśmiech gospodarzowi. Ten już od zakrętu półpiętra bacznie
obserwował gościa, wyczekując momentu, gdy odległość pozwoli mu nawiązać rozmowę. – Też je
widziałeś? – zapytał.
– Je?
– Błędy – uprzejmie wyjaśnił mężczyzna.
– A tak, oczywiście – Benjamin odgrywał zawstydzonego. – Nie jestem pewny co widziałem, ale to,
co widziałem było naprawdę dziwne – mówił, odtwarzając przygotowaną wcześniej rolę.
– To normalne. Na początku nikt nie potrafi pojąć znaczenia tych zjawisk. Nie przejmuj się –
pocieszał gościa mężczyzna. – Gerald Strandem, Lider grupy – powiedział i podał mu kościstą,
lodowatą dłoń. Miał około pięćdziesięciu lat, zarośniętą, chudą twarz i rozstrzelone na wszystkie
strony, nigdy nie czesane, czarne włosy. Nadal uśmiechnięty, jakby mięśnie jego twarzy doznały
okropnego paraliżu, oglądał wytarty płaszcz Benjamina, szukając w nim ukrytych exo-elementów i
potencjalnych zagrożeń. Najwyraźniej nie znalazł ich, bo zamaszystym gestem zaprosił gościa na górę,
dumny z posiadłości, której nie był właścicielem. – Czytałem twoją historię i domyślam się, że jesteś
zdezorientowany – stwierdził, prowadząc Benjamina po schodach w górę. – Widziałeś jak znikali
wbrew znanej ci naturze rzeczy, ale nie chcesz tego zaakceptować, nie możesz, bo nikt w pojedynkę
nie jest w stanie unieść prawdy – wyjaśniał kojącym nerwy, rozkołysanym głosem, który zwalnia czas i
odurza delikatnością. – To wspaniałe, że zdecydowałeś się przyjść, poszukać odpowiedzi, przyjąć ją z
otwartymi rękoma, choć przeraża cię nie mniej niż sama śmierć. Nie łatwo jest szukać prawdy, gdy
droga do niej prowadzi przez rozczarowanie rzeczywistością.
– Cóż, po to tu przyszedłem. Może wy wytłumaczycie mi w końcu co się dzieje z moją głową –
próbował nawiązać rozmowę Benjamin, choć miał wrażenie, jakby pukał w zamknięte drzwi pustego
pokoju.
– Bez obaw, z twoją głową jest wszystko w porządku – postawił mu diagnozę Gerald. – Za chwilę
poznasz innych i wszystko zrozumiesz – mówił, leniwie pokonując kolejne stopnie w akcie prywatnej
wojny z czasem. Brzmiał jak niegroźny człowiek zmęczony życiem, mędrzec zagubiony w meandrach
rozmyślań, skarcony życiem, ale wciąż pozytywnie nastawiony.
Benjamin wyczuwał w nim jednak drapieżnika, który pożera ludzi bez litości, najpierw wabiąc
wonią wyrozumiałości, potem wstrzykując truciznę zgubnego zaufania, a na końcu wysysając
życiodajne płyny. W innych okolicznościach, mógłby się wiele od niego nauczyć. – Długo tu
mieszkacie? – zapytał, pokonując za nim kolejne stopnie nieskończonych schodów.
– A skąd! Nikt tu nie mieszka. To tylko nasze miejsce spotkań – opowiadał Gerald, jak przewodnik
w górach prąc do przodu i nie patrząc za siebie.
– To dlaczego to miejsce?
– To proste. Budynek jest przestronny i na uboczu.
– Nie przejmujecie się jego historią?
– Skądże, to wszystko fikcja, więc dlaczego mamy się tym przejmować? – pytał Gerald, zamknięty
w świecie zdobionych marmurem ścian, błyszczących parkietów i wypolerowanej poręczy, po której
sunął dłonią. Rozciągniętym swetra rękawem zahaczał o pęknięcia i wyżłobienia w drewnie. Nie
widział zniszczeń, nie akceptował dokonanej tu zbrodni. Jego schizofrenia szczelnie maskowała
rzeczywistość.
– Jak wielu was jest? – zapytał Benjamin, zatrzymując Geralda przed ostatnim stopniem schodów.
Mężczyzna odwrócił się, wciąż ze sztywnym uśmiechem na twarzy, przytrzymał go chwilę w
niepewności, a potem stwierdził: – W sieci jest nas wielu, ale na spotkania przychodzi garstka, bo albo
pracują, albo nie mogą dojechać. Poznasz ich bliżej, to zrozumiesz. Chodź, wszystkiego dowiesz się na
spotkaniu.
– Świetnie – Benjamin zamarkował zainteresowanie i jak wagon pociągu, podążył za liderem grupy.
Pierwsze piętro było nieco jaśniejsze od parteru i mniej zdewastowane ręką człowieka. Podłogę
pokrywała jednak gruba warstwa brudu, kurzu i kruszącego się pod naciskiem stóp tynku, a gdzieś w
oddali kapała woda, nużąc atmosferę monotonią nieprzerwanej samotności. Długi karawan okien tarł
o nisko zawieszone chmury, wpuszczając ich szarzyznę do środka. Benjamin wyjrzał na zewnątrz, gdzie
ocean martwych gałęzi pokrywał ogród.
– To tu – rzekł Gerald, pokazując dłonią otwarte drzwi niemal na końcu długiego korytarza. – Już
cię zapowiedziałem, więc śmiało poznawaj innych – zachęcał, wpychając nowego członka do środka,
jak więźnia do celi. – Za chwilę zaczynamy – dodał i niczym okręt w przystani zawrócił, by już bez
słowa odpłynąć w stronę horyzontu.
Pomieszczenie, do którego Benjamin został na siłę wciśnięty nadto przyjacielskim pchnięciem, było
pełne ludzi wpatrzonych w niego, jak w kelnera przynoszącego długo wyczekiwane potrawy.
Oblepiony spojrzeniami, wsysany powstałą na jego widok ciszą, przyglądał się zgromadzonym
osobom. Od razu dostrzegł, że wszyscy nosili stare, znoszone, ale skrupulatnie naprawiane ubrania,
losowo dobrane i bez jakiejkolwiek elektroniki. Gdy zainteresowanie przybyszem osłabło, a gwar
cichych i monotonnych rozmów powrócił, Benjamin wychwycił kolejną ich wspólną cechę —
niezwykłą, nienaturalną, rzeźbioną tajemniczymi pragnieniami przyjaźń, manifestowaną nieustannym
kontaktem fizycznym. Dotyk, muśnięcia, poklepywania były jak obowiązkowy gest dla grupy wsparcia
osób o tym samym, wstydliwym problemie. Z rytmu ciekawych obserwacji wybiły go nadpobudliwe
szarpnięcia za rękaw.
– Opowiedz co widziałeś – prosiła znana mu z parteru dziewczynka o blond włosach i niebieskich
oczach. Wpatrzona w niego z wygiętą do tyłu głową wyglądała komicznie na tle wielu warstw
noszonych swetrów.
– Jak ci na imię? – rozpoczął z nią rozmowę Benjamin.
– Eliza. Opowiesz? – pytała dziesięciolatka, ponaglając go szarpnięciami za płaszcz. – Każdy ich
widział, ale każdy inaczej – dodała, pochłaniając gościa wzrokiem jak czekoladowy tort.
– Ok, opowiem, tylko mnie puść – prosił Benjamin, przypominając sobie historię, którą wysłał dwa
tygodnie temu na specjalnej sieciowej tablicy założonej przez grupę. Na zaproszenie musiał czekać aż
czternaście dni, bo Internet w 2134 roku działał sporadycznie i komunikacja w czasie rzeczywistym już
praktycznie nie istniała. W zamian do łask wróciły specjalne serwisy informacyjne, gdzie użytkownicy
zostawiali krótkie wiadomości tekstowe, odczytywane przez innych w miarę posiadanego dostępu do
sieci.
Zapowiedź nowej opowieści przyciągnęła grupkę osób, jak zapach świeżego pieczywa. Kilka
sztucznie uśmiechniętych kobiet i paru bezpodstawnie uradowanych mężczyzn przylgnęło do
przybysza, wyciskając z niego nachalnym wdzięczeniem pierwsze słowa.
– To było miesiąc temu – opowiadał Benjamin. – Szedłem do zakładu tą samą drogą co zawsze.
Mijam taki plac z punktem wydawania żywności, gdzie zawsze jest sporo ludzi – mówił, próbując
zaspokoić nierealne oczekiwania zebranych wokół członków grupy. – Wtedy kątem oka zobaczyłem
człowieka, który mnie zainteresował, bo był dziwnie ubrany, a gdy się odwróciłem, znikł. Tak po
prostu. Myślałem, że to jakieś złudzenie i chciałem je zignorować, zwłaszcza że byłem już spóźniony
do pracy, jednak chwilę później cały plac był pusty. Kompletnie pusty, opuszczony. Żadnych ludzi,
żadnych odgłosów, więc przez kolejne dwie minuty chodziłem wkoło, nie mogąc zrozumieć gdzie się
wszyscy podziali. Nigdy w życiu nie byłem tak przerażony, więc zamknąłem oczy, skuliłem się i
czekałem, aż się obudzę. Gdy znowu otworzyłem oczy, wszystko było jak dawniej. Pełno ludzi, jak
wcześniej, ale nikt nic nie zauważył.
– To wszystko? – zapytała Eliza, nadal uczepiona jego rękawa, jakby myślała, że bez tego nie
dostanie odpowiedzi na żadne pytanie.
– Tak. Wiem, że brzmi to niewiarygodnie, ale tak było.
– Doświadczyłeś błędu systemu – powiedziała jedna z kobiet, wyjątkowo szczupła, o delikatnej
twarzy i nienaturalnie dużych oczach, które jak lustra odbijały wszelkie próby poznania jej myśli.
Przypominała mechaniczną lalkę na granicy wyczerpania energii.
– Jakiego systemu? – agresywnie zapytał Benjamin.
– Komputer, w którym jesteśmy wygenerowani, popełnił błąd – wyjaśnił mężczyzna obok. – Ja
miałem okazję siedzieć na ławce, która znikła, gdy tylko wstałem. Nie uwierzysz jak mnie to zdziwiło.
Wstaję z ławki, której nigdy nie było. Czy można to w ogóle pojąć? Trudno mi nawet opisać co wtedy
poczułem.
– Ja, podobnie jak ty, widziałam znikających ludzi – wtrąciła kolejna kobieta, dumna z
doświadczenia, jakby nic w życiu ważniejszego nie osiągnęła. – Trzech mężczyzn, którzy szli za mną i
rozmawiali, a gdy się odwróciłam już ich nie było – opowiadała, szczerząc zęby i udając szok, który na
pewno odtwarzała już setki razy.
Wszyscy chętnie relacjonowali swoje historie. Traktowali je jak trofea, pielęgnowali w głowach,
ubierali w coraz to ciekawsze okoliczności, upiększając wątki, by na nowo ekscytować nimi grupę.
Benjamin słuchał ich uważnie, szukając elementów wspólnych i szybko dedukując, że większość
dotyczy znikających osób lub przedmiotów. Wśród nich usłyszał kilka opowieści, które dla kogoś z jego
wiedzą były w oczywisty sposób zmyślone. Żądni wrażeń, nieświadomi ludzie wchłaniali je jednak, jak
ciepłe bułeczki. Rozmowa szybko zaczęła żyć własnym życiem, a relacje z tajemniczych doświadczeń
zapętlały się w surrealistycznym, repetytywnym resecie zbiorowej pamięci. Benjamin mógł wreszcie
bliżej poznać wybrane przez grupę miejsce spotkań.
W każdym z czterech kątów pomieszczenia stały zbędne meble, wepchnięte tam, by nie blokować
przestrzeni i zostawione tylko dlatego, że gabarytami nie pozwalały się łatwo wynieść. Teraz
zdewastowane i celowo roztrzaskane, niczym zwłoki dawnych obyczajów, straszyły połamanymi
kośćmi, choć nikt nie zwracał na nie uwagi. Tak jak na korytarzu, tu też gruz, kurz i kłęby brudu
pokrywały dosłownie wszystko i nie było chętnych, by chociaż pozamiatać podłogę. Wszyscy
automatycznie wpisali panujący w budynku nieład do listy nienaprawialnych błędów systemu.
Ignorowali nawet rozrzucone kawałki tynku na ziemi, które przypadkiem kopane przypominały mały
mecz piłkarski. Benjamin obszedł salę, zatrzymując się przed ścianą, gdzie wisiał jedyny w
pomieszczeniu, ręcznie malowany obrazek. Dzieło przedstawiało postać małego chłopca o
majestatycznym, za pewne wymuszonym na potrzeby dzieła, wyrazie twarzy. Na wysokości jego piersi
ktoś rozszarpał płótno nożem w okrutnym akcie odtworzonej zbrodni, która prawdopodobnie
zakończyła żywot dziecka.
Do pomieszczenia wszedł Gerald i zawirowaniem powietrza, jak wiatr liście, skupił wszystkich w
jednym miejscu. – Zaczynajmy! – zawołał, gestem uniesionej dłoni kończąc rozmowy i ściągając ku
sobie uwagę, niczym magnes metalowe opiłki. Był niekwestionowanym liderem i spoiwem grupy.
Wyróżniał się energią, pewnością siebie i uśmiechem, który zdradzał świadomą dominację pozyskaną
systematycznym pożeraniem godności zebranych w sali ludzi. Przy jego charyzmie grupa bledła,
równając poziom swego istnienia z cienką warstwą kurzu na podłodze. – Słuchajcie! – mężczyzna
zawołał, choć wcale nie musiał. – Mamy dziś wyjątkową historię. Jest z nami ktoś, kto ma ostateczny
dowód potwierdzający naszą teorię – powiedział i pokazał dłonią niskiego, skromnego mężczyznę w
progu sali. – Graham przyjechał do nas z Chicago, bo usłyszał o naszej grupie i zrozumiał, że to, co
widział kilka miesięcy temu, to nie przypadek. Zapraszam do nas! – Gerald przywoływał gościa, który
idealnie pasował do reszty zebranych w pomieszczeniu ofiar. Skulony, wychudzony, próbował
generować uśmiech nie mający nic wspólnego z radością. Wyglądał jak jeszcze jeden więzień obozu
koncentracyjnego, gotowy przyjąć na szyję tabliczkę z numerem jeńca. Przy dźwiękach kruszonego
pod stopami tynku, podszedł do swego oprawcy i wydukał cichutko: – Cześć.
– Śmiało, opowiedz nam co widziałeś – polecił Gerald i położył mu na ramieniu dłoń w geście
wsparcia, który przypominał lufę karabinu przystawioną do skroni.
– Normalnie mieszkam w Bloomington – zaczął opowieść mężczyzna, co chwilę zerkając na lidera –
ale byłem w Chicago w kwietniu. Miałem dawno umówioną wizytę u lekarza. Choruję na taką
genetyczną chorobę, która utrudnia mi pracę. Mało znana, w ogóle nikt o niej nie mówi, bo w sumie
nikt już nie mówi o chorobach, bo kogo to obchodzi...
– Tak, wiemy – Gerald przerwał jego spiralę niepotrzebnych narzekań, zaciskając dłoń na kościstym
ramieniu mężczyzny.
– Rozumiem, mam mówić o tajemniczej postaci – przyznał Graham, zbierając rozbite lękiem myśli.
– No więc, szukałem adresu tego lekarza, bo on przyjmował już tylko w domu, tak na czarno, i
zobaczyłem nagle pewną dziwną, bardzo szybko biegnącą istotę – powiedział i zerknął na lidera w
poszukiwaniu zgody na dalszą opowieść. – To był człowiek, tak myślę teraz, ale wtedy jeszcze tego nie
wiedziałem, bo był ubrany na czarno i miał przerażającą białą twarz, bez oczu i ust. Myślałem, że to
jakiś potwór, bo pokonał jednym skokiem kilkadziesiąt metrów w powietrzu. Ruszyłem za nim, nie
wiem w sumie dlaczego. Biegłem ile sił w nogach. Zauważyłem, że nikt inny nie zwracał na niego
uwagi, mimo że mijał ludzi tuż obok. Potem znikł mi z oczu, ale biegłem dalej i w końcu zobaczyłem go
leżącego na chodniku, chyba martwego. Ludzie przechodzili obok, omijali go, ale nie zwracali na niego
uwagi, jak gdyby podświadomie wiedzieli, że muszą ominąć przeszkodę, choć jej nie widzieli.
Chciałem podejść bliżej, ale byłem tak bardzo przerażony – przyznał, ucinając historię, zdruzgotany
własnym tchórzostwem.
Gerald pocieszał go delikatnym poklepywaniem, a cisza pomieszczenia korodowała grupę
rozpaczliwą bezsilnością. Ta zawładnęła atmosferą i jak deszcz zmyła z twarzy sztuczne uśmiechy.
Odsłoniły się prawdziwe, wypłukane z osobowości oblicza zebranych w sali osób. Jednak pod
oczywistym, wspólnym zatraceniem wiary w rzeczywistość tkwiło coś bardziej zawiłego, schowanego
w samym sercu zbiorowości, w kościach każdego człowieka z osobna i w strukturze całości. Jak pod
taflą jeziora, tajemnica lśniła rozmazanym kształtem, nęcąc kolorem, okłamując wzrok, wiążąc uwagę i
wciągając Benjamina w niebezpieczną toń zaraźliwego marazmu i rozleniwienia. Z monotonnie
falujących myśli wyrwała go dopiero Eliza, znów szarpiąc jego płaszcz i traktując rękaw jak spławik, by
skupić na sobie spojrzenie przybysza.
– Masz coś do jedzenia? – zapytała dziewczynka z komicznie odchyloną do tyłu głową, a jej głos
rozpłynął się w płomiennym przemówieniu Geralda.
– Teraz już wiecie! – oznajmił mężczyzna z palcem, jak anteną, skierowanym ku niebu. – Świat
został wygenerowany przez obce nam siły, które wykorzystują go do własnych rozgrywek! –
opowiadał, promieniując złowieszczą sensacją. – Być może jesteśmy dla nich tylko zabawą, być może
laboratorium, a być może grą, która właśnie dobiega końca. Być może finałem naszego świata jest
Kryzys Słoneczny! – wymieniał coraz czarniejsze wizje, wszczynając mizerne salwy zmęczonych
oklasków, których intencji nie sposób było zrozumieć.
– Graham! – zawołał Benjamin, rozdzierając monotonię klapnięć, niczym grzmot błyskawicy ciche
plumkanie deszczu.
– Tak? – cicho odpowiedział mężczyzna, schowany pod ramieniem Geralda, jak dziecko pod
daszkiem domu.
– Mogę wiedzieć co robisz na co dzień?
– Ja? Nic w zasadzie – stwierdził Graham i wykręcił nienaturalnie głowę, by spojrzeć na lidera,
który w każdej chwili mógł zabrać rękę, zostawiając go na pastwę otwartego nieba.
– A dlaczego o to pytasz? – wtrącił Gerald.
– Chciałbym wiedzieć kim jest.
– Co za różnica?
– Taka, że jeśli Graham się nie wstydzi, to mógłby mówić za siebie – Benjamin z satysfakcją dogryzł
liderowi, roztrzaskując cherlawe stosunki z grupą, jak szkło kieliszka.
– Pracuję w hali pod Bloomington przy utylizacji – szybko odpowiedział Graham, dumnie wypinając
pierś do przodu, by pokazać niemalże rycerską odwagę.
– Ok, dzięki – mruknął Benjamin i schował się za plecami wychudzonych ludzi, unikając agresywnie
wyszczerzonych mu w twarz kłów lidera. Miał potrzebne informacje i wiedział już, że świadek z
Chicago, przygnany tu zawirowaniem wiary w rzeczywistość, zobaczył coś, co powinno było umknąć
jego oczom.
– Siadajcie! – przyzwolił grupie Gerald, gładząc na ziemi zebrane w sali osoby, jak źdźbła wysokich
traw. Tylko Benjamin nie uległ podmuchowi jego głosu, stając oporem mocnego pnia i dopiero po
chwili kucając na ohydnej, poplamionej podłodze.
Gdy dźwięk ugniatanego pośladkami tynku uciekł za okno, a ludzkie głowy spadły, jakby wszystkim
pękły rdzenie kręgowe, lider rozpoczął właściwą przemowę. Zimnym głosem uciął ostatnią żyłkę
nadziei. Marazm przepoczwarzył się w jawną desperację, fermentując powietrze odczuwalnym na
języku posmakiem zgorzkniałej życia zgnilizny.
– To nie śmierć cywilizacji wyznacza upadek człowieka – Gerald sączył z ust żałość, powoli składając
swe ciało na ziemi jak do grobu. – Upadek człowieka określony jest świadomością nicości, w której się
zrodził – nucił odrętwiałym głosem żałobną pieśń, a każdym słowem, niczym słodką kroplą kwasu,
drążył czaszki, by dostać się do miękkiej, ludzkiej istoty i osiąść w niej pasożytem.
– Dobry z niego aktor – bąknął pod nosem Benjamin i przeniósł uwagę na siedzącą obok
dziewczynkę. Na dłoniach miała dwie, różnokolorowe rękawiczki — jedną krwistoczerwoną, drugą
morsko-błękitną, a obie dużo dla niej ciekawsze od przemowy lidera. – Gdzie są twoi rodzicie? – cicho
zapytał, nachylony nad jej głową.
– Nie żyją – odpowiedziała Eliza, skupiona na wyszarpywaniu z rękawiczki wystającej nitki.
Okręcała ją wokół palca i zaraz rozwijała, żując nieświadomie spory pukiel własnych włosów.
– Przykro mi – rzucił mechanicznie Benjamin w nasączony zagładą eter. – Dlaczego tu jesteś? –
zapytał i chwilę wpatrywał się w jej bezsensownie niewinną zabawę. – Nie chcesz powiedzieć?
– Nie mam gdzie iść – jęknęła z pretensją Eliza i szybko zmieniła temat. – Ta czerwona rękawiczka
jest za duża. W ogóle nie pasuje – narzekała, schowana za kurtyną włosów, których końcówki wciąż
gryzła w ustach.
– Skąd ją masz?
– Znalazłam pod tamtą szafą – powiedziała dziewczynka i pokazała palcem stos zmaltretowanego
drewna przypominającego salonowe meble. – Była tylko jedna. Szukałam drugiej i znalazłam taką –
dodała, przystawiając mu do twarzy dłoń w niebieskiej rękawiczce – ale ta jest gorsza. Kłuje bardzo.
– Rozumiem – wyszeptał Benjamin, zatracony w labiryncie zgubnych odczuć. Przysunął się bliżej i
chwycił jej ramię, tonąc palcami w grubej warstwie swetrów, jakby Eliza była z nich zrobiona, a nie
tylko nimi obwieszona. – Czy ty też widziałaś znikających ludzi? – zapytał.
– Nie.
– Skłamałaś?
– Nie. Ja widziałam coś innego.
– Opowiesz? – prosił Benjamin, szukając oczu dziewczynki, która w bezmyślnej zabawie
odnajdowała sens własnego istnienia.
– Moja historia nie jest taka dobra jak innych.
– I tak chętnie jej wysłucham.
– Bo ja miałam kiedyś batonik – przyznała Eliza, nakręcając nitkę czerwonej rękawiczki na palec. –
Taki zbożowy, bardzo dobry. Miałam go cały dzień w kieszeni i trzymałam na później, ale jak chciałam
go zjeść, to go już nie było. Tylko sam papierek został – mówiła, obrażona na świat. – Jestem pewna,
że go nie zjadłam. Pamiętam przecież – powiedziała i podniosła wzrok, pochłaniając Benjamina
błękitną głębią oczu, niczym zimną, morską falą. Potem wtłoczyła go pod taflę rzeczywistości
strąconym z przestworzy letnim nieboskłonem. – Masz może takiego batonika? – zapytała, ssąc włosy,
jak lizaka.
Nagły skurcz zmęczonej kucaniem łydki powalił Benjamina na brudną podłogę, przez chwilę
intensywnym bólem blokując trujący wyziew monotonnych przypowieści Geralda. Masując nogę,
przyglądał się ludziom, którzy wrastali w podłogę z głowami pełnymi spijanego z ust lidera bełkotu. Im
dłużej mężczyzna mówił, tym głębsze łuki pleców wyrastały z żyznej gleby nihilistycznej propagandy.
Jak ciężka mgła, słowa wieszczące niechybny upadek wszelkiego istnienia wypełniały pomieszczenie,
uzależniając Benjamina od beznadziei grupy.
– Nasz świat to projekcja – mówił jednostajnym głosem Gerald, żeglując płynnie po cichych
wodach rozpaczy. Wzrokiem wędrował cyklicznie po sali, jak latarnia światłem po czarnym
horyzoncie, ale nic nie widział, na nic nie zwracał uwagi, bo oczy miał mroczniejsze niż otchłań próżni,
w którą spoglądał. – Nasz świat to kłamstwo – recytował kolejne wersy zagłady. – Żyjemy w wytworze
czyjejś wyobraźni. Jesteśmy ofiarami obcej myśli. To niewiarygodne jak mało znaczymy. Świat to
zabawka, eksperyment w nadrzędnym wymiarze, być może nawet przypadek, wydarzenie jedno na
milion. Być może jesteśmy samoistnym wytworem jakiejś maszyny, która raz puszczona w ruch,
generuje nasz świat, bo ktoś zapomniał ją wyłączyć. A może nasz skrawek istnienia to przekłamanie,
błędny uskok w ogromnym wszechświecie. Nigdy nie poznamy prawdy, nie jesteśmy jej godni. Miliony
przed nami umarło bez świadomości kim są, czym są i my też odejdziemy bez słowa i bez wiedzy. Tylu
poszukiwało znaczenia, sensu, logiki świata i nikt nie pojął, że te nie istnieją. Nie ma sensu, nie ma
celu, nie ma nic, co by uzasadniało nasze istnienie.
Benjamin filtrował wypowiedź Geralda, próbując znaleźć w niej ukryte dno, ale w sicie rozsądku
pozostawały mu tylko grudki zbitych błotem słów i odchody mielonych rozczarowaniem myśli. Jednak
ta niejadalna masa monologu lidera hipnotyzowała grupę i wprowadzała ją w stan oderwania od
rzeczywistości i utraty wszelkiej kontroli. Normalnie niebezpieczna papka poglądów, dla osób
zebranych w pokoju oznaczała jedyny możliwy sposób na ukojenie, ukryte w kompletnym wyzbyciu
nadziei i świadomości swojej bezsilności.
– Jesteśmy nic nie znaczącym odpadem świata nadrzędnego – mielił kolejne zdania Gerald. –
Świata, który wkrótce się skończy. Nasi stwórcy, kimkolwiek są, stwierdzili, że pora kończyć to
przedstawienie. Wyłączą maszynę, zatrzymają tryby, zasłonią kurtyny. Słońce wyznaczy nam ostatni
dzień, więc pozostaje tylko czekać. Nie łudźcie się, że nadejdzie ratunek. Nikt nam nie pomoże, nikt
nas nie ocali. To koniec i powinniśmy się z tego cieszyć. Nasze mizerne istnienia, wyniszczone ciała,
poplątane umysły wreszcie zaznają spokoju. Wreszcie w nicości zaznamy ukojenia, którego nigdy nie
mieliśmy. Upadek tej projekcji to dla nas wyzwolenie. To prawda, która uwolni nas od okrucieństwa
tego szaleńczego eksperymentu – prowadził senną tyradę, a słowa jak smoła wlewały się ludziom do
płuc, zabierając im oddech i zamieniając w skamieniałe ruiny, karmione do przesytu życia niechęcią.
Zaduch pełnego beznadziei pomieszczenia budził w Benjaminie żądzę ucieczki i tęsknotę za
czystym, świeżym powietrzem i przestrzenią normalnego dnia. Nie mógł jednak jeszcze opuścić tej
jaskini zatracenia, dlatego chwycił siedzącą przed nim człekokształtną, uśpioną postać za ramię i
potrząsnął, lecz nie za mocno, by nie skruszyć ceramiki jej letargicznego życia. – Czy Gerald często
wygłasza takie przemowy? – zapytał.
– Przemowy? – powtórzyła słabnącym echem kobieta, a jej głowa jak skorodowana śruba, szorstko
przekręciła się w stronę dobiegającego ją głosu. – Po to tu jesteśmy – dodała z otwartymi ustami, z
których wyciekał odór gnijącej egzystencji. Wpatrzona w kołnierz płaszcza Benjamina, zawieszona w
próżni własnej woli, czekała na kolejne komendy.
– Dużo was tu przychodzi?
– Nie, nie dużo – stwierdziła kobieta, a jej wargi drgnęły w syzyfowym wysiłku, by wygenerować
choćby ślad urojonego uśmiechu. Nie mając więcej sił na rozmowę, powróciła do domyślnej pozycji,
natychmiast zapadając w toksyczny sen.
Benjamin nie pytał o nic więcej, nie chciał zabierać jej ostatnich ochłapów życia i przyjemności
zjednoczenia w żałobie z grupą. Skupił więc uwagę na Elizie, dla której zabawa nitkami rękawiczki
odzwierciedlała dziecięce pragnienie podążania za nieskażoną racjonalizmem radością. Z kolei
odruchowe żucie włosów było remedium na sukcesywne w tych próbach klęski. Widok zajętej
nakręcaniem włókien na palce dziewczynki koił naruszone smęceniem lidera nerwy Benjamina i
pomagał mu odciąć się od atmosfery dobrowolnego upodlenia. Z przyjemnych rozmyślań o
niewinności wyrwał go dopiero cichy pisk Elizy. Czerwona rękawiczka na jej prawej dłoni zaczęła
wyświetlać jakieś tajemnicze linie kodu. – Nie bój się – powiedział Benajmin, ale ona wciąż próbowała
strzepywać małe literki z palców. – Ten materiał jest exo. Miałaś kiedyś taki?
– Nie – odparła dziewczynka, wytrwale usuwając wciąż powracające cyfrowe robaczki.
– To taki komputer sprytnie wszyty w materiał zdolny przewodzić światło. Pokaż bliżej, zobaczę co
wyświetla – zaproponował Benjamin i pochylił się nad jej dłonią, mrużąc oczy, by odczytać ciąg
drobnych znaków sugerujących jakiś błąd. Pod nim wyświetlał się duży, wyraźny napis: „Znajdź drugą
rękawiczkę, Evelyn!”.
– Co to? – pytała Eliza, niecierpliwa.
– To jakaś gra.
– Gra?
– Tak. Ja chcesz w nią zagrać, to musisz znaleźć drugą taką rękawiczkę.
– Nie ma. Szukałam już wszędzie. Mogę grać jedną? – dociekała dziewczynka, podnosząc rękę w
górę do światła, by zbadać magiczne właściwości czerwonego materiału. Napis wyświetlał się jakby w
miejscu, zawieszony w innym wymiarze, nawet gdy poruszała dłonią i każdym palcem z osobna.
– Nie wiem, wątpię – stwierdził Benjamin, nie rozumiejąc, że pytanie było czysto retoryczne, bo
przecież w oczach dziecka zepsuta zabawka potrafi zapewnić o wiele więcej frajdy niż sprawna.
Eliza szybko odkryła nową, fascynującą sztuczkę. Im intensywniej poruszała dłonią, tym łatwiej
mogła zobaczyć zawieszony w powietrzu napis, dlatego machała nią jak na pożegnanie, rozkwitając
uśmiechem i nie przejmując się faktem, że w ogóle nie potrafi jeszcze czytać. Trzepot żywych barw w
powietrzu rozbijał mrok skarconych wokół dusz i łamał drętwotę zrośniętych z ziemią posągów,
produkując energię, ciepło i nadzieję.
– Śmierć! – zawył w odpowiedzi Gerald, jakby trafiony piorunem i na krótką chwilę ożywiony. –
Śmierć to ukojenie – dodał agonalnym stęknięciem, na powrót siejąc monotonię i zapadając w pełny
majaczeń sen. – Śmierć to nagroda za nieskończone cierpienia, więc wszystko co możemy teraz zrobić,
to czekać na naszą nagrodę, na śmierć. Zniszczenie i zagłada, destrukcja świata, rozkład tego, co
ludzkie, upadek i zatracenie to nasza droga do wiecznego spokoju – opowiadał, tworząc wokół siebie
załamującą światło otchłań, wsysającą wszystkich wokół.
Benjamin zakleszczył zęby i wbił palce w podłogę, by odeprzeć mroczne siły, mackami słów
wciągające go za horyzont zdarzeń. Wzrok zaczepił na oknie, najprostszym filmowym ekranie. Gruba
warstwa jednostajnych chmur tworzyła kanwas mrocznego, październikowego nieba, przesuwanego
powoli i płynnie jakimś banalnym mechanizmem korbowym w dłoniach znudzonych wiecznością
wyższych sił rządzących światem. Panicznie i bez opamiętania, jak zwierzę w śmiertelnej pułapce,
Benjamin żądał oddechu, wolności, swobody, przestrzeni. Tylko pod tym ciężkim stropem kłębów miał
nadzieję je znaleźć. Napędzany spiralą ambiwalentnych emocji, wystrzelił do góry jak rakieta,
wzbijając się ponad spaloną męczeństwem ziemię, i stanął pośród ludzkich zgliszczy. – Jesteście... –
powiedział i zamilkł, bo ze zwróconych w jego stronę twarzy wreszcie odczytał zagadkę grupy.
To nie tajemnicze zjawiska ich tu sprowadziły, tylko głód, bieda, desperacja osób bezdomnych, bez
pracy, rodzin, wsparcia, zamkniętych we własnych założeniach nieuniknionego końca. Nie mieli nic,
nawet chęci, by szukać drogi ucieczki. Błąd programu, którego doświadczali, pozwalał im zrzucić ciężar
winy za własną bezczynność, skasować ostatnie ludzkie uczucie ubolewania nad straconym życiem i
wreszcie uzyskać spokój równy śmierci. Do niej dążyli, jej się tutaj uczyli. To agonia była wyższym
stopniem wtajemniczenia, a niebyt upragnioną doskonałością. Zbędni dla społeczeństwa, odrzuceni
przez świat, zbyt tchórzliwy, by osiągnąć absolut najprostszą drogą, zbierali się tu, by plastikowymi
uśmiechami potwierdzać sobie wzajemnie prawidłowość podjętej decyzji. Nikt z nich nigdy nie
przyznałby, że Wielki Plan ich po prostu przerósł.
– ...Wyjątkowi – dokończył zdanie Benajmin i spojrzał na Elizę, która wciąż komicznie żuła włosy i
machała w powietrzu rękawiczką, jako jedyna w sali dzierżąc jeszcze wolę niezaprzeczalnego trwania.
Nic już nie mówiąc, wyszedł z pokoju, zszedł po schodach i zatrzasnął za sobą drzwi.
Nigdy wcześniej Benjamin nie delektował się tak powietrzem. Spływające do płuc zimno
wybudzało go delikatnym dreszczem, nasycając ciało czystą energią i budząc umysł pozytywnymi
myślami. Rozumiał już ekscytację psa wypuszczonego na dwór po długim dniu w domu i radość
dziecka, które pierwszy raz widzi śnieg. Niebo lśniło pięknymi białymi pasmami na eleganckim szarym
płótnie, a ogród wiązał ziemię regenerującymi nićmi korzeni w akcie ukojenia jej obtłuczeń.
– Grupa nie stanowi zagrożenia – Benjamin zgłosił Centrum Dowodzenia w Nowym Waszyngtonie
poprzez wbudowany w ucho bio-mechanizm.
– Powtórz – poprosił oficer na wypełnionym szumem kanale.
– Nie stanowią zagrożenia. To mała grupka ludzi, którzy czekają na koniec świata. Projekt Eye
Mirage jest bezpieczny. Wystarczy, że zdejmiemy tablicę grupy z sieci i możemy ich zostawić w
spokoju.
– Rozumiem. Wracaj do bazy złożyć pełny raport. Wycofuję jednostkę wsparcia.
– Przyjąłem. Główne łącza dalej nie działają? – zapytał Benjamin, próbując myślami wyregulować
jakość połączenia.
– Jeszcze nie. Mają jakieś problemy z szyfrowaniem, bo okazuje się, że nie mogą odtworzyć
głównych kluczy straconych w Nowym Jorku. Pracujemy dalej na łączach zapasowych.
– Przyjąłem, wracam – zgłosił Benjamin i zakończył rozmowę. – Jesteś głodna? – zapytał uwieszoną
na jego rękawie Elizę. Jej oczy w odpowiedzi urosły jak dwie niezapominajki.
Sesana
(historia nr 01.10 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Jak każdego poranka, od ponad trzech lat, Sesanę obudziło delikatne drganie pościeli w łóżku.
Cienka, zielona kołdra pulsowała, rozgrzewając dziewczynę i zachęcając rosnącą duchotą do pobudki.
Była 8.00 rano i właśnie zaczynał się kolejny dzień na Aimeiz. Zamontowana w ścianie kontrola
oświetlenia powolutku wypełniała pokój blaskiem, jak w piękny letni świt. Sesana wyskoczyła z łóżka,
by nie walczyć z przyjemnym ciepłem opuszczanej pościeli, i od razu ruszyła w stronę szafy, z której
wyciągnęła świeży, przez noc automatycznie oczyszczony, sportowy dres. Założyła buty, chwyciła
przygotowaną w poprzedni wieczór butelkę wody i wyszła pięćdziesiąt pięć sekund później.
Jak co dzień, zaczynała od czterdziestu minut biegania wokół jeziora, nazwanego żartobliwie przez
załogę „Brodzikiem”. Uwielbiała to miejsce i tę chwilę dla siebie, bo las i woda przypominały jej
rodzinny dom w Brainerd w Minnesocie i zabawy z bratem na piaszczystej plaży. Nie tylko ona miała
takie hobby. Wiele osób na okręcie biegało z rana, choć dla niektórych był to profesjonalny trening
przygotowawczy do maratonów Aimeiz, które od czterech lat odbywały się regularnie raz w miesiącu.
Sesana nie brała w nich udziału. Nie lubiła rywalizacji, interesowało ją bardziej oczyszczenie umysłu i
rozruszanie mięśni. Poza tym z dumą obserwowała jak każdego dnia las pęczniał nową roślinnością, a
jezioro nabierało wody. Była zżyta z przyrodą, tak jak z całym okrętem i społecznością Aimeiz, która
coraz lepiej organizowała sobie życie w kosmosie. Rozrywka, edukacja, sztuka kwitły i
systematyzowały się, a problemy były kolejno rozwiązywane, jak zadania w szkolnym podręczniku, bez
wrogości i nieporozumień.
Po przebieżce, zmęczona i szczęśliwa, Sesana wróciła do swojego pokoju. Odwiesiła dres w szafie,
gdzie program piorący natychmiast zaczął działać, a następnie sama wzięła szybką kąpiel. Urządzenie
prysznicowe w ciągu minuty oczyściło, odkaziło i odświeżyło jej ciało za pomocą naświetlania
promieniami, pary wodnej pod ciśnieniem, powietrza i specjalnych filtrów chemicznych. System
zużywał minimalną ilość wody, która zresztą i tak była prawie w stu procentach odzyskiwana. Potem
Sesana założyła przygotowane dzień wcześniej ubrania i wyszła z pokoju, nie oglądając się za siebie.
Poranny cykl powtarzała zawsze z tą samą precyzją, do tego stopnia, że próg drzwi przekraczała
dokładnie o 8.58. To była jedna z tych drobnych rzeczy, które sprawiały jej ogromną radość i dawały
poczucie porządku.
Śniadanie mieszkańcy jedli w jadalniach — trzech do wyboru. Wszystkie powstały na jedenastym
piętrze i właśnie tam teraz Sesana zmierzała. W drodze do windy spotkała Levinasa Stronmo —
nieśmiałego i nieobytego w relacjach damsko-męskich fizyka w mniej więcej jej wieku. Wymienili na
dzień dobry uśmiechy, on skromny, ona promienisty, i zrównali krok. Nie rozmawiali, Sesana z wyboru,
on z zawstydzenia, a jeszcze w korytarzu dołączyła do nich Wilsta Rebenaum i od razu popsuła obojgu
humor. Polityk lubiła mówić, nawet jeśli nikt nie lubił jej słuchać.
– Słuchajcie – zaczęła monotonny monolog kobieta – razem z Goradem budujemy strategię
społecznego zarządzania okrętem. Chcemy stworzyć nowy, lepszy system funkcjonowania, zwłaszcza,
że jest nas tu coraz więcej. W skrócie, planujemy położyć nacisk na referenda jako główny sposób
decydowania, trochę jak na Ziemi, ale jednak z uwzględnieniem rozsądku grupy. Prowadzimy otwarte
rozmowy i jeśli chcecie, możecie się dołączyć do dyskusji – proponowała z entuzjazmem, którego nikt
nie podzielał.
Lev potulnie kiwnął głową na znak, że zrobi, co kobieta zechce, zaś Sesana nie miała problemu
odmawiać bez nawilżania. – Mam dziś mnóstwo pracy, zresztą jak zawsze, a takie dyskusje mnie nie
interesują – wyznała. Rebenaum już budowała w głowie moralizatorską przemowę o nieprzecenionej
wadze świadomej aktywności jednostek w zbiorowym kreowaniu przyszłości grupy, ale dziewczyna
nie dała jej nawet zacząć. – Natomiast! – powiedziała z uśmiechem, chwytając ją po przyjacielsku za
ramię – wierzę, że wymyślicie idealny system władz, godny Aimeiz.
Pani polityk nie miała już czasu zareagować, bo winda w kilka sekund zabrała ich przed drzwi
stołówki. Sesana, nie zwracając uwagi na towarzyszy, szybkim krokiem ruszyła w poszukiwaniu stołu
dla siebie. Nie miała swojego miejsca, wolała wybierać spośród ludzi, a nie mebli, dlatego co dzień
jadła w innym otoczeniu. Lev, jak magnes, podążał za nią, choć powoli tracił dystans, aż w końcu
poddał się i usiadł przy pierwszym wolnym stanowisku, racząc dwójkę młodych dziewczyn po
przeciwnej stronie nieśmiałym uśmiechem. Nastolatki zareagowały chichotem i szeptaniem zapewne
na jego temat.
Tymczasem Sesana upatrzyła sobie miejsce na śniadanie obok Groma Wectorena — badacza
kosmicznych sygnałów i dziwaka w opinii innych. Jej to jednak nie przeszkadzało. Lubiła zamienić od
czasu do czasu z nim zdanie, zwłaszcza przy śniadaniu. Uważała to za ciekawą odmianę od nudnych
dyskusji o polityce, które ostatnio dominowały na salonach. Jego pomysły zaskakiwały, czasami
bawiły, a bywało, że i zmuszały do myślenia.
– Mogę się przysiąść, profesorze? – zapytała Sesana z rękoma splecionymi za plecami i wypiętą do
przodu piersią. Tak robią małe dzieci, gdy czegoś chcą, dlatego często była posądzana o dziecinność.
Traktowała to jednak na równi z komplementem i ignorowała złośliwe komentarze. Dbała, by zawsze
budować wokół siebie wyczuwalną aurę życzliwości. Taką miała mentalność.
– Tak, oczywiście, młoda damo. Proszę siadaj – odpowiedział profesor, uradowany
zainteresowaniem dziewczyny. Wskazał ręką stół, gorąco ją zapraszając, a sam przesunął się w bok,
choć miejsca było pod dostatkiem.
Nie czekając na reakcję kręgu siedzisk, Sesana wskoczyła do środka, opadając z zawirowaniem
powietrza tuż obok Groma. Wcisnęła się między niego, a przestrzenną pustkę. Wtulona w ramię
mężczyzny, przeglądała skromne menu wyświetlone na blacie. Każdy, kto miał przyjemność ją spotkać,
mógł odnieść wrażenie, że bez dotyku nie potrafi rozmawiać. Nikomu to jednak nie przeszkadzało, bo
była w tym nieszkodliwym dziwactwie zawsze delikatna i wyrozumiała.
– Nie widziałaś może Gorada? – zapytał profesor.
– Dziś jeszcze nie.
– Miał przy śniadaniu przedstawić mi plan regulacji działań sił porządkowych, ale chyba zapomniał.
– Nie wiedziałam, że jest pan zainteresowany kwestiami bezpieczeństwa – stwierdziła Sesana i
jednym gestem zamówiła śniadanie. Dziś składało się ono z płatków, owoców, koktajlu
energetycznego i pieczywa wypełnionego mieszanką specjalnie przygotowanych kremów. Całość
miała za zadanie uzupełnić wszystkie niezbędne składniki żywnościowe i zatrzymać uczucie głodu.
Prawdziwe jedzenie, jak na kosmiczne warunki, dostępne było dopiero na obiad.
– Jeszcze wielu rzeczy o mnie nie wiesz, młoda damo. Żyję już wystarczająco długo na tym świecie,
żeby interesować się tego typu sprawami.
– Nie jest pan aż tak stary.
– W ogóle nie jestem stary! – oburzył się profesor. – Mówiłem tylko, że żyję dość długo, by
rozumieć jak ważne jest kontrolowanie tego typu przemian – tłumaczył, trochę urażony, trochę
zauroczony jej bezpośredniością.
– Przepraszam – powiedziała Sesana i pięknym uśmiechem poprosiła o wybaczenie.
– Nie musisz przepraszać. Wiem, że nie chciałaś mnie obrazić. Sam zresztą żartowałem, ale –
zaakcentował Grom i rozpoczął wykład jak za dawnych dobrych lat – wszelkie przemiany dotyczące
służb bezpieczeństwa powinny być kontrolowane przez organy niepowiązane z władzami. To ważne.
Jeśli Aimeiz ma się rozwijać w duchu otwartej współpracy, tolerancji i wolności, to nie możemy
pozwolić, by dotychczasowa ochrona okrętu, która przecież podlega wciąż oryginalnej wyprawie
badawczej, a tym samym firmie Floyd Industries, samodzielnie ustalała zakres swoich praw i
obowiązków.
– Rozumiem! – zawołała Sesana, z utęsknieniem czekając na moment, gdy profesor będzie chciał
wreszcie nabrać powietrza.
– O tym właśnie chciałem porozmawiać z Goradem, ale on chyba też stwierdził, że stary badacz
kosmicznych sygnałów nie powinien mieszać się w politykę bezpieczeństwa okrętu.
– Jestem pewna, że nie. Prawdopodobnie miał coś pilnego do zrobienia. A skoro już pan
wspomina, to nad czym pan teraz pracuje?
– Cóż, nie mogę za bardzo o tym mówić, ale badam pewne bardzo dziwne zjawisko.
– To taka tajemnica? – pytała Sesana, mrużąc oczy, by zauroczyć profesora i wyciągnąć od niego
więcej informacji. Bez oporów wtulała się w jego ramię, budując w ten sposób do siebie zaufanie.
– Na polecenie Santego mam nikomu o swojej pracy nie mówić, choć bardzo bym chciał! – żałował
z dziecinnym rozczarowaniem Grom, choć miał już pięćdziesiąt lat.
– Mnie pan może powiedzieć. Potrafię dotrzymać tajemnicy.
– No dobrze – profesor z przyjemnością skapitulował pod naporem jej pogodnej postawy. Ulegał
Sesanie jak córce, której nigdy nie miał. W ogóle nie posiadał dzieci, a żonę stracił w wypadku, o jakim
nie opowiadał, ucinając temat zawsze grobowym milczeniem, gdy tylko się pojawiał. Na Aimeiz trafił
pierwszym mu zaproponowanym lotem. Uciekał przed prześladowaniami i fizyczną pracą w hali, do
której chciano go wysłać po tym, jak odmówił swoich usług flocie. Nigdy nie zdradził dlaczego to
zrobił, tak jak nigdy nie opowiadał o swojej przeszłości. Zamknął te drzwi i rozpoczął nowe życie,
oddając się w pełni projektom naukowym Nihama. – Tylko nie mów nikomu! – żądał, kiwając groźnie
palcem, na co Sesana nie potrafiła zareagować inaczej, jak hojnym uśmiechem. – Na pokładzie mamy
pewien bardzo interesujący przedmiot, który emanuje sygnałami, jakich nigdy nie widzieliśmy.
– Jest dla nas niebezpieczny? – zapytała dziewczyna, odgrywając urocze zaniepokojenie. W
oczywisty sposób nie traktowała rozmowy poważnie.
– Nie, raczej nie – odpowiadał profesor, dopiero teraz zdając sobie sprawę z potencjalnego ryzyka.
– Te sygnały są o tyle dziwne, że nie rozchodzą się jak światło, czy dźwięk. One istnieją już wszędzie,
jakby były wpisane w struny czasoprzestrzeni od samego początku.
– A do czego służą?
– Nie mamy pojęcia póki co, ale może mieć to jakiś związek z naszym Słońcem – zdradził Grom i
ugryzł się w język, zdając sobie sprawę z wagi tych informacji.
– Poważnie? Czy to znaczy... – dziewczyna była gotowa wyciągnąć oczywisty wniosek.
– Nie, koniec! Już więcej nic nie mogę powiedzieć. Starczy, jedzmy! – zawołał profesor, prosząc
strachliwym spojrzeniem, by nie ładować go już w większe tarapaty.
Sesana nie nalegała. W sumie nie chciała wiedzieć, znać szczegółów, więc potulnie ustąpiła i
ugryzła kolejną mała kanapkę z kremem. Przez chwilę w ciszy spędzali poranek.
– Kiedy wreszcie zaczną nam dawać jakieś normalne jedzenie? – pytał z kwaśną miną Grom,
mieszając kremowy koktajl energetyczny. – Mogliby chociaż dorzucić więcej owoców – narzekał
tonem małolata.
– Niedługo, panie profesorze, niedługo. Wczoraj byłam w ogrodach i nie uwierzy pan jakie pyszne
owoce i warzywa tam rosną. Gałęzie i łodygi aż uginają się pod ich ciężarem.
– Mogliby już je nam dać – profesor wciąż grymasił ze swobodą, którą czuł tylko w obecności
Sesany. Wiedział, że przy niej nic mu nie grozi. – Najlepiej razem z soczystymi stekami i tłustymi
żeberkami, które Niham obiecuje wszystkim od miesięcy.
– W końcu dotrzyma słowa. Trochę cierpliwości, panie profesorze.
– A ty dalej jesz tylko zieleninę? – zapytał Grom i łyknął koktajl, jak lekarstwo z obrzydzeniem – bo
jak nie, to ja chętnie zjem twoją obiadową porcję mięsa.
– Może pan ją zjeść – potwierdziła Sesana, uradowana szansą na bezinteresowny dobry uczynek.
– Na pewno? Dziś ma być jakaś dziczyzna.
– Na pewno. Rzadko mam ochotę na mięso. Delikatne, jasne czasami jeszcze zjem i ryby też są ok,
ale na myśl o stekach czy żeberkach robi mi się niedobrze. Jakoś tak po prostu mam – opowiadała z
uśmiechem Sesana, wzruszając ramionami na znak, że sama do końca siebie nie rozumie.
– Eh – westchnął Grom. – Zjadłbym prawdziwy, świeżutki stek.
– Niedługo, panie profesorze! – po raz kolejny obiecywała dziewczyna, wynagradzając mu
żywieniowe braki pięknym uśmiechem. Sobie zaś uzupełniła bujną wyobraźnią trzymaną w rękach
kanapkę o plasterek pomidora, ogórka i kruchy liść sałaty.
Cisza nie trwała długo, bo w przeciwieństwie do Sesany, Grom nie lubił pustki słów. Ciężko było mu
znieść uczucie bezmyślnego zaspokajania potrzeb energetycznych organizmu, niczym zwierz przy
karmniku. – Nadal jesteś z Tasajevem? – zapytał, ciekawy ostatnich plotek na temat wścibskiego i
nieokrzesanego chłopaka, o którym legendy przechadzały się po korytarzach, jak sami mieszkańcy.
– Tak jakby – odpowiedziała dziewczyna i wzruszyła ramionami. – To trudne.
– O tak, związki zawsze były trudne, a jeśli do tego mówimy o tak obcesowym mężczyźnie, to
naprawdę nie żadna to zagadka – prezentował swoje zdanie profesor, odstawiając niedokończony
koktajl z powrotem w dystrybutorze. – W każdym razie, mogę zrozumieć jego wybór tak mądrej,
miłej, ambitnej, uzdolnionej i skromnej młodej damy.
– On lubi moje cycki.
– No tak, to też, rozumiem – Grom pogubił się w słowach, ogłuszony banalnością młodzieńczych
relacji. Westchnął rozczarowany i burknął: – Młodzież – niemal agresywnym, roszczeniowym tonem.
Sesana parsknęła śmiechem, widząc zakłopotanie mężczyzny, wyraźnie pokoleniowo
niedostosowanego. Popchnęła go mocniej ramieniem, jakby chciała rozruszać i rozchmurzyć
atmosferę. – Spokojnie profesorze, to był tylko żart. Jestem pewna, że zależy mu na czymś więcej.
Poza tym nie tylko on wychwala moje piersi – z dumą mówiła, wypinając dekolt białej, obcisłej
koszulki. – A pan co sądzi? – zapytała, trzymając jego wzrok w szachu, czekając aż ulegnie i w chwili
słabości zatopi spojrzenie we wcięciu napiętego materiału.
– Nie wiem za kogo mnie masz, młoda damo, ale nie ze mną te sztuczki – powiedział pół-żartem i
trochę szczerze Grom. – Może na młodych to działa, ale..
– A tam! – przerwała mu Sesana. – Na starszych też działa. Sprawdzałam! – zapewniała, dobrze się
przy tym bawiąc. Lubiła takie rozmowy, trochę w krzywym zwierciadle, odrobinę prowokacyjne, z
nutą podtekstów i otwarte na przyjazną konfrontację. Wstyd był jej obcy, ciało ludzkie, a mężczyźni
oddani.
– A co do tego chłopaka – zmieniał temat profesor, przerażony faktem, że mógłby zdradzić
naturalne swe żądze – to ostatnio sporo czasu spędza z tą dziwną kobietą, jak jej tam, Olganic.
– Nie jest dziwna, ma tylko dziwne poglądy – Sesana broniła i oskarżała ją jednocześnie – a Tasajev
zapisał się do panelu dyskusyjnego na temat nowej konstytucji, który Kathrina akurat organizuje.
Trochę to dziwne, że interesują go takie tematy, ale on też jest dziwny – mówiła, zwalniając z każdym
słowem. Nie do końca wiedziała co w zasadzie chciała powiedzieć. W końcu zamilkła i dokończyła
śniadanie, nie wracając już do tego tematu. Była 9.19, pora do pracy, więc Sesana grzecznie
podziękowała, wstała i wyszła z kręgu siedzisk, zostawiając profesora z gorącą kawą w ręce. Sama jej
nie piła, nie lubiła i nie potrzebowała żadnych wspomagaczy, by rano wybudzić organizm. Ukłoniła się
jeszcze, nisko i z uśmiechem, zamykając w pełni oczy, by pozwolić profesorowi zerknąć w swój dekolt.
Ten nie skorzystał, tylko chrząknął z niezadowolenia i obrażony odwrócił wzrok. Był dumny, silny i
oddany swoim wartościom, ale cholernie żałował straconej okazji, bo sam też po kryjomu podziwiał
jej piękny, obfity biust.
Na statku każdy miał przydzielone zadania i codziennie poświęcał im około siedem godzin. Oprócz
tego, od niecałego roku, wszyscy byli zobowiązani przez co najmniej godzinę każdego dnia pracować
na rzecz budowy społeczności Aimeiz. Pomysł ten wdrożył Gorad, by wzmocnić międzyludzkie
struktury, jak to nazywał. Chciał tym samym stworzyć idealną cywilizację, pozbawioną nierówności,
niesprawiedliwości i pełną wygód dla każdego. Nie zważając na realność tych planów, Sesana zapisała
się do pomocy przy rozbudowie systemu szkolnictwa, który obejmował już ponad tysiąc młodych
osób. Specjalnie dla nich prowadziła staże programistyczne, a najmłodszym z nich organizowała gry
komputerowe. Zanim jednak mogła zająć się młodzieżą, musiała poświęcić kilka godzin dla rozwoju i
modernizacji centralnej sieci kontroli okrętu. To była dziwna praca, bo w dużej mierze zależna od tego
jak Aimeiz zareaguje na próby opanowania kolejnych jej pokładów. Czasami wszystko od razu
współgrało, a czasami był problem nawet z otwarciem drzwi. Sesana nie mogła narzekać na nudę,
zwłaszcza, że raz na jakiś czas, jej też trafiały się jedne, z tych później szeroko omawianych,
tajemniczych zjawisk. Po okręcie krążyły różne plotki o znikających korytarzach, ścianach rwących jak
rzeki, śpiewach słyszanych w opuszczonych sektorach i dziwnej postaci bosej dziewczyny biegającej po
statku niczym po zielonych polanach. Większość takich historii była zmyślana na poczekaniu, bo
mieszkańcy traktowali je jak zastępstwo rozmów o pogodzie, której przecież na Aimeiz w ogóle nie
doświadczyli.
Sesana, gotowa na kolejny dzień wyzwań, udała się do swojego biura piechotą. Kiedy mogła,
omijała windy, gdyż spacer zawsze dawał jej świetną okazję, by przemyśleć wszystkie ważne sprawy.
Stanowisko pracy miała w sali głównego komputera Aimeiz. Czarny sześcian, mózg okrętu, już ponad
rok nieustannie wirował zawieszony w powietrzu, a podpięty do niego system próbował
bezskutecznie złamać kod dostępu. Przy barierce odgradzającej bryłę, niebezpiecznie blisko
pędzących krawędzi, stał Niham. Wpatrzony w próżnię, próbował mentalnie nawiązać z maszyną
kontakt. Coś do siebie mówił.
– Mogę ci w czymś pomóc? – zapytała Sesana, zdziwiona tą poranną wizytą lidera naukowego
Aimeiz.
– To ty! – pisnął Niham, wyraźnie zaskoczony. Odskoczył z przerażenia, jakby zobaczył ducha, i nic
więcej nie mówił.
– To ja – niepewnie potwierdziła dziewczyna. – Masz dla mnie jakieś zadanie?
– Jak nam idzie łamanie kodu? – zapytał Niham w sposób, który od razu wzbudził w niej poczucie
zagrożenia. Znów nie był sobą, znów musiał za dużo wypić, nakręcając swoją ekscentryczność do
niebezpiecznej skrajności.
– Bez zmian. Jeśli dostaniemy się do komputera w tym stuleciu, to będzie sukces.
– Rozumiem. Czyli nie mam szans na jej odpowiedź.
– Jej? Dlaczego zakładasz, że to kobieta? – zapytała Sesana i ruszyła w stronę swojego stanowiska
pracy, w skład którego wchodził mały panel, krzesło i wieszak w rogu sali.
– Bo to ona, kobieta, płeć żeńska.
– Skąd to wiesz?
– To musi być kobieta, jest tak uporczywa – skomentował Niham, wpatrzony w rozpędzany
sześcian.
Sesana zignorowała szowinistyczną uwagę, choć miała ochotę skontrować ją jakimś złośliwym
żartem. Czuła jednak, że moment nie jest odpowiedni, a postawa Nihama, tajemnicza i szorstka,
sugerowała zbliżającą się mroczną rozmowę. – Przyszedłeś tu tylko po to? – zapytała, pokazując, że
ma do wykonania pracę.
Niham nie odpowiadał, zamyślony i oddany fascynacji ruchomym obiektem, którego szybki ruch
oszukiwał oczy, kreśląc idealną, czarną kulę. Lider wbijał w nią wzrok pełen złości, zarzutu, zazdrości,
zawstydzenia i innych uczuć potęgowanych alkoholem. Pił go coraz więcej, oddając mu kontrolę i
wszystkie problemy. – To będzie trzeci albo czwarty cykl – powiedział głosem obcej istoty z zaświatów.
– Wiedziałaś? – zapytał i wykręcił nienaturalnie głowę w jej stronę.
– Cykl? Jaki cykl?
– Trzeci albo czwarty! – wybuchł szaleństwem Niham. – Nie rozumiesz?! Tyle razy wszystko było
resetowane! – wydzierał się, gubiąc resztki rozsądku i chodząc w kółko, niczym oczekujący na
egzekucję skazaniec. – Nic nie wiecie, nic, nic, nic! – powtarzał, a każde jego słowo sala groźnie
duplikowała. – Oni wszystko kontrolują i są wszędzie, a my nic nie możemy zrobić. Nic! Jesteśmy
zwierzętami w zoo, myszami w laboratorium, rybami w akwarium, które regularnie nam wymieniają,
rozumiesz? – zapytał i stanął spłoszony. Wzrokiem, jak pistoletem, wycelował w Sesanę i podszedł do
niej, przypierając ją do ściany i chwytając boleśnie za barki, aż ta pisnęła cicho z przerażenia. –
Najgorsze jest to – szeptał w tajemnicy – że nikomu nie mogę o tym powiedzieć, bo wszyscy zginiemy.
Wszyscy, cała ludzkość, rozumiesz?!? – krzyknął, potrząsając drobną dziewczyną jak pustą butelką.
Sesana próbowała się wyrywać, ale uścisk był zbyt mocny, wykuty żelaznym obłędem
niepoczytalnego umysłu. Jej prośby i błagania jak papier płonęły pożerane gorączką opętanego
mężczyzny.
– Maszyny, wszędzie maszyny! – grzmiał Niham. – Te, które spotkaliśmy, to jedne z wielu! Nie
mamy szans, żadnych. Nasz plan to nonsens, wolność to złudzenie. Siedzimy na tym okręcie już tyle
lat i dalej nie mamy nad nią żadnej kontroli! Ona z nami gra, oszukuje nas, bawi się jak marionetkami,
śmieje się z nas! Jest jedną z nich, jest z nimi, przeciw nam. Nie rozumiesz? Nie rozumiesz?! Jesteśmy
sami! – krzyknął, nieświadomie plując śliną w twarz dziewczyny.
– Niham!!! – ryknęła ze łzami w oczach Sesana, wyrywając go z obłędu chwili.
Niepoczytalny lider odpuścił i odskoczył, gubiąc maskę paranoi. Zaczął ją przepraszać zbiorem
przypadkowych słów i krążył po sali, niecierpliwy i nerwowy.
– Co się z tobą dzieje? – pytała Sesana, szybkim gestem wycierając uronione łzy. – Jesteś liderem i
nie możesz tak szaleć! – mówiła, podnosząc z nerwów głos.– Jeszcze ten alkohol! Ludzie na ciebie
liczą, a ty się upijasz!
– Nie jestem pijany – zaprzeczył Niham.
– Jak nie? Wali od ciebie whisky.
– Wypiłem tylko trochę. To nie przez alkohol.
– A co?
– Stres, praca, wymagania, nie wiem! – znów zawrzał Niham, ale szybko opadł z sił na widok
przypartej do ściany, wystraszonej dziewczyny. – Przepraszam, wiem, nie powinienem. To moja wina,
ale odkąd ty, wiesz sama, ja...– nie dokończył. Wpadł jak kropla wody w ocean przygnębienia,
zalewając gardło gorzkim rozczarowaniem ich wspólnej historii.
To nie był dobry moment, by poruszać tak wrażliwy temat, dlatego Sesana bez zastanowienia
zapytała: – Czy to przez ten artefakt? – i zaraz żałowała.
– Co o nim wiesz?! – krzyknął Niham, gniewem spalając ocean smutku. Skakał po całym spektrum
emocji, jak dziecko po tapczanie.
– Czy to prawda, że znaleźliśmy jakiś artefakt? Grom coś o tym mówił, ale myślałam, że przesadza.
– Tak.
– Mówił coś o Słońcu...
– Tak – potwierdzał Niham, zatrzymując się w palecie nastrojów na obojętności graniczącej z
apatią. – To prawda. Mamy na pokładzie artefakt, który jakoś wpływa na zachowanie gwiazd i być
może odpowiada za Kryzys Słoneczny – opowiadał ze znudzeniem, jakby o rzeczach codziennych,
które zagracają ludziom głowy przy porannej kawie.
– Czy to znaczy, że wydarzenia na Ziemi zostały zaplanowane? – dopytywała Sesana.
– Możliwe.
– Czy to dlatego się tak zachowujesz?
– Ciekawe, Gorad też o to pytał – powiedział Niham i stanął tuż przed nią. Szaleństwo go opuściło,
pozostawiając czarną pustkę, wyrwę w duszy, próżnię, którą lider próbował bezskutecznie teraz
zasklepić kolejnymi słowami. – Jak byłem bardzo mały – mówił, wpatrzony w ziemię, wypełniając salę
bezdźwięcznym głosem, którego nawet sześcian nie chciał naśladować – rodzice kupili mi zjeżdżalnię i
postawili ją w ogródku przy naszym domu w Manchesterze. To była taka spiralna zjeżdżalnia z małym
daszkiem na górze – opowiadał, zalążkiem uśmiechu uciekając w odległe lata dzieciństwa. – Dobrze ją
pamiętam, bo wybiłem na niej dwa zęby – zdradził i rozkwitł pożyczoną z przeszłości radością. –
Zjeżdżałem z niej tysiące razy, całymi dniami, nieraz do nocy. Czułem, że znam jej każdy element, rysę,
zabarwienie, pęknięcie, a gdy stałem na górze, cały świat miałem u stóp. To uczucie, gdy spoglądałem
w dół, do dziś je pamiętam, tę dumę i pewność siebie, że wyżej nikt nigdy nie postawił nogi. Ile ja
mogłem mieć lat? – głośno myślał. – Pewnie z pięć, może mniej. W każdym razie pewnego dnia
rodzice zabrali mnie do parku rozrywki. Nigdy wcześniej w takim nie byłem, więc gdy weszliśmy do
środka i zobaczyłem największy na świecie rollercoaster, mój świat stanął w miejscu i do tego na
głowie. Nawet teraz pamiętam ten ból karku od patrzenia w górę i suchość w ustach od zdziwienia.
Byłem pod takim wrażeniem, że rodzicie przez dobrych kilka minut nie potrafili złapać ze mną
kontaktu – powiedział, parsknął śmiechem i przybrał szaleńcze spojrzenie. – Miałaś tak kiedyś? –
zapytał, znów chwytając jej ramiona, choć już nie tak mocno. – Myślisz, że coś wiesz, całe życie jesteś
tego pewna, a nagle okazuje się, że nic z tego nie jest prawdą?
– Nie wiem, może – odpowiadała szybko, bez myślenia Sesana, nie poświęcając pytaniu sekundy
uwagi.
– Masz świadomość jak wielki jest wszechświat?
– Nikt tego nie wie.
– Nikt, a wiesz jak długo wszechświat istnieje?
– Miliardy lat.
– Miliardy lat – potwierdził Niham i wyszczerzył zęby, kompletnie dezorientując dziewczynę.
– Dobrze się czujesz? – zapytała Sesana z prawdziwym przejęciem w głosie i poczuła rozgrzane
dłonie sunące w górę po jej barkach, a potem wrażliwej szyi. Zadrżała lekko w odpowiedzi na szorstki
dotyk. Choć niepewna jego intencji, pozwoliła mu objąć swe policzki ojcowskim gestem.
– Przepraszam cię – powiedział Niham. – Jestem zdenerwowany. Miałem przykry incydent z
Goradem. To nie twoja wina – tłumaczył z opiekuńczym, ale zdradliwym uśmiechem.
Właśnie dlatego Sesana wolała maszyny i programowanie. Ludzie byli dla niej zbyt skomplikowani.
Choć lubiła z nimi przebywać, rozmawiać, nawiązywać interakcje, w tym te fizyczne, niekoniecznie
seksualne, to gdy sprawy nabierały zagmatwania, wolała oddalić się i zostać sama. – Gorad cię tak
zdenerwował? – zapytała, szukając w kolorowych oczach lidera przyczyny całego zamętu.
– To nieistotne. Już z nim wszystko wyjaśniłem – chłodno odparł Niham i puścił ją, znów zmieniając
swe oblicze. Teraz, wyrachowany i ponury, zapewniał: – Wszystko przez to zmęczenie.
– Więc odpocznij – skomentowała Sesana, świadoma doskonale, że nie o ciężką pracę chodzi.
– Gdyby to było takie proste. W każdym razie, jeśli nasz plan zawiedzie, to wierzę, że wy, młodzi
znów spróbujecie i może wam się uda – Niham przemówił, na powrót przywdziewając szatę
ekscentrycznego naukowca. – Jestem pewny, że w końcu się uda – dodał i znów był liderem. Napiął
plecy, wygładził koszulę i jeszcze raz poklepał dziewczynę po ramieniu, tak jakby nigdy ich nic
większego niż praca nie łączyło. Wyszedł lekkim krokiem wolnego od problemów człowieka.
Ile prawdy zawarł w słowach, ile czystego szaleństwa, naukowej ekspresji, kłamstw, Sesana nie
wiedziała. Stojąc w miejscu, tam gdzie Niham przyparł ją do ściany, walczyła z myślami, które jak
gończe psy wyrywały do ciemnego lasu okropnych przypuszczeń. Maszyny, Słońce, zagłada jeszcze
długo brzmiały w jej głowie wilczym z oddali skowytem, trzymając w napięciu, dreszczami głaszcząc,
niwecząc piękny poranek. Tylko mechanizm dnia, rutyna i sekwencja z góry zaplanowanych działań
mogły wyrwać ją z pogoni czarnych spekulacji. Usiadła więc przy biurku, w kącie sali, gdzie czuła się
najlepiej, i zaczęła przeglądać dzienne raporty jeden po drugim. Co chwilę wracała do tych
poprzednich, by zaraz przejść dalej i znów powrócić, ale w chwili ogłupienia otwierać kolejne. To były
listy zaobserwowanych na pokładzie okrętu anomalii, odnotowywanych każdej doby w setkach i w
tych samych liczbach bezużytecznych. Otulona bezmyślną realizacją codziennych obowiązków,
ignorując kilka istotnych wskazań panelu, Sesana dotrwała do godziny 10.00. Ubrała się w swój
obskurny, roboczy skafander, wiecznie modyfikowany, wciąż ulepszany i przez to kpiący z esencji
estetyki, dla której nie było miejsca w naukach poznawczych. Gotowa, ruszyła do pracy, jak Niham,
krokiem wolnego od problemów człowieka.
Dwudzieste drugie piętro okrętu było wciąż wyłączone z użytku. Pobieżnie przejrzane, dawno nie
odwiedzane, czekało na zagospodarowanie i pierwszych mieszkańców. Zanim jednak ktokolwiek
będzie mógł zacząć korzystać z przestrzeni, Sesana musi ją podłączyć do podstawowej sieci kontrolnej.
Pomagali jej w tym technicy, Polt i Teja, którzy zdążyli już wyłożyć kable i teraz czekali na dziewczynę
przy drzwiach windy. W dłoniach rozcierali żółtą, ziołową substancję, jaką oni i im podobni, uwielbiali
się odurzać. Należeli do innej grupy, nie-naukowców, tworzących zwykłą siłę roboczą potrzebną do
wykonywania podstawowych, technicznych prac. Obok rodzin badaczy, spędzających czas niczym w
kurortach, tworzyli oddzielne mikro-społeczeństwo i wyraźnie odstawali od reszty mieszkańców.
Ubrani w zwykłe robotnicze mundury, dokładnie takie, jakie na Ziemi noszono w halach, zaciągali
nosami rozgniecione w dłoniach specyfiki, traktując pogłos tej czynności w ciemnym, pustym
korytarzu, jak dobrą zabawę. Byli starsi od Sesany i choć nie mieli nic przeciwko słuchaniu jej poleceń,
to nawet nie próbowali udawać, że są zainteresowani jakąkolwiek z nią przyjaźnią.
– Jestem – powiedziała dziewczyna, gdy tylko drzwi windy wpuściły trochę światła do mrocznego
przejścia. – Znowu to wciągacie? – zapytała, widząc ich pożółkłe nosy.
– Bo się spóźniasz – narzekał Polt.
– Przepraszam, musiałam coś jeszcze zrobić – wyjaśniła Sesana, oświetlając latarką korytarz. – Hub
działa? – pytała dwójkę obojętnych mężczyzn.
– Jest dobrze – mówił Teja z irytującą manierą przeciągania sylab. – Działa elegancko. Główny
kabel też położyliśmy – dodał, pokazując palcami przewody pod ścianą.
– Panele macie?
– Mamy.
– To do roboty – zarządziła Sesana i pierwsza ruszyła w pół-mrok korytarza. Nie czuła strachu, bo
od kilku miesięcy zapotrzebowanie na pokoje rosło, więc niemal codziennie zaczynała pracę od
otwierania kolejnych sektorów mieszkalnych.
Wszystkie odwiedzane dziś sale były mniej więcej tej samej wielkości i raczej nie sprawiały
problemów z dostępem. Do każdego pomieszczenia najpierw wchodziła Sesana i uruchamiała swój
skafander, który rozwijał się i opadał na ziemię, jak liść lilii przykrywając podłogę. Otoczona srebrzystą
suknią, mogła wtedy nawiązać połączenie z okrętem i rozpocząć pracę. W pierwszej kolejności
ustawiała natężenie światła i programowała tryb doby, a potem utrwalała połączenia z panelem, który
instalowali technicy. Postawiony na ziemi niewielki ekranik służył do obsługi drzwi i komunikacji z
siecią kabli na zewnątrz. Dzięki niemu przyszli użytkownicy mogli też sterować temperaturą i
wentylacją. Tę ostatnią umożliwiała siatka wąskich tuneli łączących, z nieznanego ludziom powodu,
wszelkie pomieszczenia na statku. Na tym w zasadzie kończyła się praca Sesany. Za instalację mebli i
pryszniców w pokojach, oraz przygotowanie zbiorowej toalety, po jednej na dwadzieścia rodzin,
odpowiadały już inne drużyny. Z reguły nie było problemów, choć od czasu do czasu Aimeiz grymasiła,
wydłużając proces obsługi jednej sali nawet do dwóch godzin. Wtedy też dziewczyna słyszała
najwięcej głupich i sprośnych żartów jej towarzyszy. Z uśmiechem ignorowała je, sprowadzając
interakcję z mężczyznami do minimum rozmów o bieżących zadaniach. Wolała oddać uwagę próbom
efektywnego połączenia dwóch obcych i odmiennych technologii, które jak żywe stworzenia gryzły się
lub doskonale razem bawiły, zależnie od nieznanych jej jeszcze czynników.
Aimeiz miała już ponad piętnaście tysięcy lokatorów. Zakwaterowanie ich było niewielkim
problemem w porównaniu do ciągle rosnących potrzeb żywieniowych. Ogromne transporty wysyłane
co jakiś czas z Ziemi nie wystarczały, tym bardziej, że nikt nie miał pewności czy i kiedy kolejny okręt
do nich dotrze. Do tego, proszkowana żywność i koncentraty energetyczne nie zaspokajały wysokich
wymagań mieszkańców Aimeiz. Ogrody warzywne i owocowe, którym planowano poświęcić dwa
pełne piętra, nadal się rozwijały, a ratunkiem i długoterminowym rozwiązaniem miały być genetyczne
masarnie, czyli hodowla masy bydlęcej. Tego typu produkcja funkcjonowała na Ziemi przed Wielkim
Planem i polegała na takiej modyfikacji laboratoryjnie wytwarzanych zarodków, by hodować same
ciała zwierzęce bez centralnego ośrodka nerwowego. Dzięki tej technologii w szybkim tempie,
minimalnym kosztem, mieszkańcy mogliby generować ogromne ilości mięsa. Do tego wyeliminowany
zostałby etyczny aspekt masowego uboju — hodowane stworzenie nie ma mózgu, a tym samym
żadnej świadomości. Niham sprowadził już z Ziemi odpowiedni sprzęt i wkrótce w menu miały zawitać
soczyste steki. Część mieszkańców się cieszyła, część była zgorszona, ale nikt nie narzekał, bo niedobór
pożywienia wszystkim poważnie przeszkadzał pracować.
Sesana nawet nie zauważyła kiedy dzień jej umknął. Była zmęczona, ale szczęśliwa i wspierana
poczuciem satysfakcji z dobrze wykonanych zadań. Technicy inaczej podchodzili do swych
obowiązków i gdy tylko wybiła 17.00, znikli w windzie, znów zanurzając nosy w żółtej, orientalnie
pachnącej substancji. Natomiast dziewczyna udała się wprost do swojego biura i z ulgą wrzuciła na
siebie codzienne ubrania pozbawione wszelkiej elektroniki. Uwielbiała staroświeckie spódnice, choć
praktycznie nikt już ich nie nosił. Akcentowała nimi zgrabne, wysportowane nogi i wzmacniała
wizerunek uroczej, niskiej wzrostem chłopczycy o krótkich ciemnych włosach i szerokim, jasnym
uśmiechu. Dobrze wiedziała, że podkreślając swe cielesne atuty, pobudzała zainteresowanie
mężczyzn. Lubiła te skryte spojrzenia, podejrzanie przypadkowe zerknięcia, czy udawane zamyślenie
ze wzrokiem wbitym w jej dekolt. Wiedziała jak to wykorzystywać, ale miała też silne poczucie
obowiązku i uczciwości, więc zawsze wyraźnie zgłaszała swoje intencje. Masowo karczowała przy tym
nadzieje młodych chłopców na spełnienie marzeń.
Jej sposób ubioru nie odbiegał jednak aż tak bardzo od przyjętych na Aimeiz kanonów. Tu
faworyzowano tendencje naturalistyczne i modę pozbawioną większych różnic między garderobą
damską i męską. Te same formy odzieży zawierały tylko drobne modyfikacje, by lepiej dopasować się
do kształtów ciała każdej z płci. Syntetyczna bawełna, len i inne kopie roślinnych włókien przeważały
w białych, kremowych i szarych kolorach. Była to odwrotność panującej na Ziemi przed Kryzysem
Słonecznym mody na jaskrawe, mocne barwy, mnożenie zbędnych elementów, wielowarstwowe
nakrycia, oraz wysoki stopień technologizacji ubrań. Od tego mieszkańcy Aimeiz uciekali, dosłownie i
w idei, dlatego szczególnie popularne stały się luźne, szerokie, zwężane dopiero przy kostkach
spodnie, krótkie koszule, często prześwitujące, i lniane buty. Wszystko w kremowej tonacji, w różnych
odcieniach bez żadnych ozdób. Zamiast zapięć, klamer i modnych na Ziemi rzepów, ubrania miały
zaciskane i zawiązywane sznurki. Na Aimeiz panowała idealna atmosfera i temperatura, zatem kurtki,
grube swetry i inna zimowa garderoba już dawno znikły z pokładu.
Sesana dziś postanowiła włożyć na siebie krótką, ciemno-szarą, pozbawioną wszelkich zapięć,
zamków i kieszeni marynarkę. Pod nią miała białą, luźno zwisającą koszulę z falbanami, która płynnie
przechodziła w równie jasną spódnicę. Wszystkie ubrania załoga Aimeiz produkowała samodzielnie za
pomocą maszyn sprowadzonych na pokład sześć lat temu. Jeszcze tylko spojrzenie w lustro i
dziewczyna była gotowa, by tę chwilę wolnego czasu przed wieczornymi zajęciami dydaktycznymi
spędzić z przyjaciółmi na Tarasach.
Tak nazywano jedno z większych odkrytych pomieszczeń na szóstym piętrze. Zaadaptowano je na
bar, ale też forum dyskusyjne. Sala przypominała trochę starożytne Koloseum, bo mieściła się w
kręgu, miała wysoki sufit i schodzące w dół tarasy, każdy metr niżej i o powierzchni zdolnej pomieścić
oddzielną imprezę. Na samym dole, w centrum tej wyglądającej jak kopalnia odkrywkowa sali, stał
automatyczny dystrybutor alkoholi. Cztery linie dobudowanych przez załogę schodów pozwalały
wędrować między piętrami, łatwo uzupełniać drinki i zmieniać bez przeszkód towarzystwo. Nikt nie
wiedział do czego taki układ pomieszczenia pierwotnie służył. Nie miało to jednak znaczenia, bo teraz
było to miejsce spotkań, mieszczące ponad tysiąc osób. Wchodząc do środka, Sesana zderzyła się ze
ścianą hałasu, która jednych zachęcała, innych odpychała, jednak jej nie przeszkadzała. Dziewczyna
obeszła najwyższy poziom, by poszukać znajomych twarzy i gdy upatrzyła sobie cel, pognała szybkim
krokiem w stronę schodów. Natychmiast, jak magnes, przylgnął do niej Nilson — siedemnastoletni
syn Kathriny Olganic, poetki i filozofki. – Cześć Sesana – powiedział, równając z nią kroku.
– Hej.
– Prowadzisz dziś kursy?
– Tak, później.
– Bo widzisz, mam sprawę – mówił chłopak, w drodze ocierając się barkiem o przypadkowych
ludzi. Nilson był typowym nastolatkiem, od wyglądu po zachowanie. Wiecznie szukał problemów i co
chwilę uważał, że trafił na coś niesamowitego, o czym musiał wszystkim powiedzieć. Sesana
tolerowała go, ale gdy mogła, unikała z nim kontaktu. On wciąż jednak uporczywie próbował ją
podrywać, mimo, że już przy ich pierwszym spotkaniu sprowadziła go na ziemię wodospadem
zimnych słów odmowy. W większości przypadków taka szczerość pozwalała uniknąć późniejszych
przykrości obu stronom, ale nie tym razem. Nilson nie poddawał się i dręczył Sesanę, wykorzystując
każdą okazję, by zaprezentować swą gotowość do poważnego związku. To było męczące,
problematyczne i irytujące, ale nieuniknione, bo każdy kij ma dwa końce. Popularność też.
– Co to za sprawa? – zapytała Sesana, mając nadzieję, że to nie kolejne wielkie jego odkrycie.
– Wiesz, myślałem nad tym, żeby zostać programistą, jak ty. Myślisz, że mogłabyś mi coś doradzić?
Sesana przystanęła, zdziwiona tym pytaniem. Chwyciła go pod rękę, zmrużyła oczy i zapytała: –
Jesteś pewien, że chcesz być programistą? W zeszłym tygodniu wolałeś być biologiem.
– Tak wiem, ale to się zmieniło. Widzisz, przerobiłem parę twoich programów szkoleniowych i
myślę, że to jest to, co chcę robić.
– Ok – dziewczyna zdążyła powiedzieć, zanim poczuła, jak ktoś ją szarpie z drugiej strony.
– Sesana, musimy porozmawiać – mówił jej do ucha Tasajev.
– Poczekaj! Rozmawiam teraz.
– Ale to pilne.
– Już! – krzyknęła Sesana, podirytowana szarpiącymi ją mężczyznami. – Przejrzyj moje programy
do końca – zwróciła się do Nilsona. – Jak nadal będziesz chciał programować, daj mi znać, dobra?
– No dobra, ale ich jest strasznie dużo – narzekał chłopak.
– I prawidłowo.
– Chodź. Mam ci coś ważnego do powiedzenia – nalegał Tasajev, ciągle szarpiąc ją za ramię.
– Przestań! – zawołała dziewczyna, zwracając uwagę ludzi w koło. – Już dziś raz mną szarpano i
mam tego dość!
– O czym ty mówisz?
– Nieważne. Czego chcesz?
– Nie tutaj – stwierdził Tasajev i pociągnął dziewczynę pod ścianę, gdzie było mniej osób i hałasu. –
Jutro wracam na Ziemię – powiedział szybko i bez emocji.
– Jak to jutro!?
– Wiem, że to tak nagle, ale muszę, zrozum.
– Zrozum?! Jak mam to zrozumieć? Mówisz mi bez żadnego ostrzeżenia, że wracasz na Ziemię? –
wyrażała swe zdumienie Sesana, próbując wyrywać rękę z jego uścisku. – Na jak długo?
– Nie wiem, na długo. Chcę wziąć udział w rewolucji.
– Czy ty oszalałeś? Jakiej rewolucji?!
– Spokojnie – mówił Tasajev i wciąż szarpał ją w głąb tarasu, gdzie nikt nie chciał stać. – Na Ziemi
wszystko zmierza ku prawdziwej rewolucji. Ludzie mają dość i wkrótce coś wybuchnie. Chcę to
zobaczyć. Poza tym dostałem od Nihama misję – opowiadał, wpatrzony w jej gniewnie rozpalone oczy.
Słowa utknęły gdzieś w gardle Sesany, przyblokowane napływem emocji. Po raz drugi dziś musiała
walczyć z absurdalnym zachowaniem mężczyzn i nie mogła już tego znieść. Z rozczarowaną miną i
groźnym spojrzeniem, milczała, a milcząc słuchała.
– Wiem, że trudno ci to zrozumieć, ale ja muszę lecieć – dalej przekonywał Tasajev. – Jeśli teraz...
– Rób co chcesz – Sesana wbiła mu w pierś lodowaty sopel obojętnych słów. – Leć sobie, walcz w
rewolucji. Nic mnie to nie obchodzi – ciskała kolejnymi ostrzami, odpychając go z całych sił. Zawróciła
i ruszyła w stronę tarasu, na którym dostrzegła swą najlepszą przyjaciółkę — Silkę. Z trudem
przecisnęła się między ciałami rozgrzanych alkoholem ludzi. – Tasajev chce wracać na Ziemię! –
mówiła do niej, zmuszona podnieść głos, by pokonać panujący dookoła hałas.
– Co on, głupi?! – odparła Silka, przytulona do koleżanki. – Może tylko żartuje?
– Nie wiem, ale na dziś mam dość mężczyzn. Wszyscy mną szarpią – próbowała się zwierzać
Sesana, ale podniesiony gwar zwrócił jej uwagę. Hałas przybrał niepokojącą tonację, jakby wszyscy
nagle zaczęli rozmawiać o tym samym.
– Gorad Brown nie żyje! – krzyknął ktoś w pobliżu, wywołując domino pytań o szczegóły.
Dziewczyny wyostrzyły słuch, wciąż wtulone w siebie, nasłuchując kolejnych doniesień. Gdy w
gwarze niedowierzań padły słowa: „zabili go”, Sesana wyrwała się z rąk koleżanki i pobiegła do drzwi,
przenikając między zdezorientowanymi ludźmi. Tuż przy wyjściu wpadła na masywne ciało jednego z
ochroniarzy, którego znała tylko z widzenia.
– Jesteś – powiedział mężczyzna, chwytając ją za ramię, by tak łatwo go nie wyminęła. – Niham cię
szuka.
– Puść mnie! – zażądała Sesana, mając dziś dość szorstkich łap na sobie.
– Spokojnie. Niham cię potrzebuje w pokoju Gorada. Był mały wypadek i trzeba sprawdzić zapisy z
systemu.
– Wypadek?
– Zobaczysz – zdawkowo odpowiedział ochroniarz i poprowadził ją do windy.
Przed drzwiami pokoju Gorada stało dwóch mężczyzn, członków tych samych sił porządkowych, do
których przynależał prowadzący Sesanę ochroniarz. Jednak w przeciwieństwie do niego, oni posiadali
nowoczesną broń impulsową, byli dużo młodsi, gotowi do walki i groźni. To o nich rano mówił Grom
Wectoren i to ich dziewczyna bała się, choć nie tak, jak tego, co zobaczyła za progiem sali. Od razu
dostrzegła Gorada. Leżał na środku podłogi, twarzą do ziemi i w kałuży własnej krwi wsiąkniętej w
kremowy dywan i ciągnącej się pod kanapę. Nad ciałem lidera stali Rebenaum, Niham i Kelon Brims,
były żołnierz i militarny dowódca oryginalnej wyprawy badawczej, obecnie odpowiedzialny za
bezpieczeństwo na pokładzie. Jeszcze kilka innych osób krążyło po sali, niszcząc spokój zmarłego, ale
Sesana nie zwracała na nich uwagi, bo widok zamordowanego przyjaciela zdewastował ją i
obezwładnił.
– Sesana? – zwrócił się do niej Niham. – Sesana?! – głośniej powtórzył i dopiero wtedy uchwycił jej
spanikowany wzrok. – Czy jesteś w stanie wyciągnąć historię tego pomieszczenia z systemu? –
poprosił i długo czekał na jej reakcję.
– Tak – cicho odpowiedziała Sesana, ale wciąż stała w miejscu jak kamienna kolumna, w obawie, że
nawet najmniejsze zawirowanie powietrza mogłoby sprawiać Goradowi niewyobrażalny ból.
– To zrób to – Niham nalegał.
Dziewczyna drgnęła, na chwilę wstrzymała oddech, a potem odwróciła się do okropnej sceny
plecami i klęknęła przy głównym panelu w pokoju. Jednak obraz wykręconej twarzy lidera i oceanu
zaschniętej krwi nie opuszczał jej głowy. Nie potrafiła skupić uwagi, wpisać poprawnych komend, a
dłonie, jak mrozem ścięte, popełniały proste błędy.
– To pierwsze morderstwo na Aimeiz od dawna – stwierdził Kelon, klękając przy zmarłym liderze i
zaglądając mu bezwstydnie w otwarte oczy.
– Dlatego musimy szybko znaleźć sprawcę, by było jasne, że tu też działa sprawiedliwość –
skomentowała Rebenaum, jak zwykle w tonie politycznej agitacji, tak niepasującej do chwili. – To
może być poważny problem, zwłaszcza teraz, gdy trwa dyskusja o siłach porządkowych. Myślisz, że te
wydarzenia mają ze sobą związek? – zapytała Nihama.
– Może, nie wiem – obojętnie odpowiedział lider, oblepiany zerknięciami Sesany, która odwracała
się co chwilę szukając echa jego porannego szaleństwa. – Masz coś? – zaskoczył ją pytaniem Niham.
– Ja? – bezmyślnie powiedziała dziewczyna. – Nie, nic – dodała, wracając wzrokiem do panelu. –
Ktoś wyczyścił cały system, tak jakby nikt tu nigdy nie mieszkał.
– Czyli morderca miał uprawnienia administracyjne – Wilsta prowadziła już śledztwo, jakby jej
dobre imię od tego zależało. Nie lubiła Gorada, nie lubiła w zasadzie nikogo i prawdopodobnie bała
się, że sama może zostać podejrzaną.
– Ktokolwiek go zabił – mówiła Sesana, wyrastając z ziemi jak drzewo i wijąc słowa oskarżenia
wokół Nihama – miał też pełen dostęp do naszego systemu.
– Mnóstwo osób ma taki dostęp – stwierdził naukowy lider Aimeiz, skapując obojętnym
spojrzeniem na ciało martwego człowieka.
– W tym ty – dziewczyna obwiniała go nienawistnym tonem. Nie kryła już intencji, które
spostrzegli wszyscy w sali, oprócz samego oskarżonego, wpatrzonego w podłogę, gdzie leżał jego
długoletni przyjaciel.
– W tym ja – jak echo powtórzył Niham. Zignorował zrywające skórę, rozczłonkowujące mięśnie i
łamiące kości spojrzenie Sesany. – Możesz stwierdzić czas zgonu? – zapytał szefa jednostki medycznej,
który w tym czasie przygotowywał wózek do transportu ciała.
– Prawdopodobnie wcześnie rano, może jeszcze w nocy – mówił mężczyzna, odporny na
gęstniejącą wokół atmosferę. – Śmierć nastąpiła, jak widać, w wyniku ran kłutych w serce.
Toksykologia jest czysta, a poza tym nie widzę ran defensywnych, więc możecie założyć, że napastnik
znał się z ofiarą. To wszystko co mogę na razie powiedzieć – raportował, nie przerywając pracy przy
wózku.
– Tu wszyscy się znają – wtrącił Kelon.
– DNA? – zapytała Rebenaum.
– Odnotowałem sporo różnych – stwierdził lekarz – ale nie mamy sprzętu, by rozróżnić czasy
osadzania się poszczególnych warstw, więc nic wam to nie da – mówił, przywołując do siebie drugiego
medyka. Razem przenieśli ciało na przygotowany transport i zakryli je białym płótnem. – Zabiorę go
do ambulatorium i zobaczę czy będę w stanie dowiedzieć się czegoś więcej – dodał i czekał na reakcję
zebranych w sali osób. – Coś jeszcze?
– Nie, możecie go zabrać – zdecydował Niham.
Jego pozbawiony emocji, współczucia i żalu głos rozjuszył tylko Sesanę. Wciąż spalając go
wzrokiem, odtwarzała w głowie szczegółowy przebieg porannego z nim spotkania. Rozumiała już ten
atak szału, karuzelę emocji, chaotyczny i psychotyczny bełkot, odsłaniający duszę mordercy. Dla niej
był to dowód zbrodni nie mniejszy niż leżący obok i zamknięty w pojemniku zakrwawiony nóż. Niham
Sante — przywódca, bohater, lider Aimeiz, naukowiec, bliski jej mężczyzna, któremu ufała, którego
podziwiała, dokonał bestialskiego mordu. Tylko ona mogła to udowodnić i dobrze wiedziała jak.
Wyszła z pokoju bez słowa, nie patrząc za siebie, nie czekając na pytania, kierując się wprost do sali
komputerowej. Tam czekały na nią dowody jego winy, gorzka prawda i rozczarowanie długoletnią
przyjaźnią. Pędziła przez korytarz, mijając odskakujących na bok ludzi. Wiedziała, że dzięki zapisom
systemu kopii bezpieczeństwa, który od lat pozwalał jej unikać straty cennych danych, odkryje
prawdziwą twarz przywódcy społeczności Aimeiz. Zaimplementowała to rozwiązanie w tajemnicy,
tylko dla siebie, bo już kilka razy niezrozumiałe fluktuacje okrętu pozbawiały ją istotnych informacji.
Program kopiował w czasie rzeczywistym wszystkie bazy danych na oddzielnym dysku, do którego
Niham nie miał dostępu. Wystarczą jej zapisy z kamer na korytarzu i odczyty z czujników
termowizyjnych zdolnych odnotować zatrzymanie akcji serca.
Sesana czuła się jak detektyw na tropie, gotowa podążać za prawdą, gdziekolwiek ją zaprowadzi.
Była podekscytowana, zdenerwowana, rozbita, załamana, zrozpaczona i pełna nienazwanych emocji
wymieszanych w tyglu jej rozgrzanej głowy. Przez prostą pomyłkę musiała dwa razy programować
windę. Traciła nerwy, jak na złość, teraz, kiedy chciała natychmiast dotrzeć do sali komputerowej,
gdzie kilka komend dzieliło ją od zerwania z twarzy mordercy obojętnej maski. Nie chciała uwierzyć,
nie mogła zrozumieć, nie potrafiła objąć rozsądkiem powodu, dla którego Gorad musiał zginąć.
Próbowała, ale myśli przeskakiwały jak slajdy w albumie pomieszanych, starych zdjęć. Była niczym
przegrzany komputer, zapętlony bezmyślnie program. Tylko prawda mogła ją oswobodzić. Wystrzeliła
z windy, napędzana tą jedną myślą, głodna wiedzy, faktów i ukojenia. Jej dłonie odtwarzały już
drobnymi spięciami mięśni sekwencje komend prowadzących do demaskacji zbrodniarza. Odliczała
sekundy, pędząc prosto na drzwi sali, aż przeleciała przez próg i stanęła tuż przed barierką
odgradzającą pracujący sześcian komputera Aimeiz.
– Mało brakowało – powiedziała, odsuwając się od pędzących krawędzi czarnej bryły. Wzięła kilka
głębszych wdechów dla uspokojenia zganianego serca. Klęknęła przy panelu deszyfrującym i z
rozczarowaniem stwierdziła: – Wciąż nic. – Niepotrzebnie tyle biegła, tak goniła, bo okręt nadal
blokował dostęp i pozostawał poza ich zasięgiem. Myślami, jak bumerangiem, wróciła do okropnej
śmierci Gorada. Dlaczego zginął, dlaczego w tak drastycznych okolicznościach, kto chciałby go zabić i
po co? Nie był doskonały, miał wady i przywary, których lider nie powinien posiadać, ale emanował
szczerą, wręcz ojcowską, troską o mieszkańców. Tego nikt nie mógł mu odmówić. Sesana westchnęła,
próbując radosnym wspomnieniem ostatniej śmiesznej z nim rozmowy, zakończyć długą, smutną
myśl. Obeszła sześcian i usiadła przy biurku w rogu sali, gdzie mechanicznie przejrzała dzisiejsze
komunikaty systemowe. – O nie, znowu pełno uszkodzonych plików – narzekała, wykrzywiając usta w
grymasie niezadowolenia. – Muszę w końcu stworzyć ten system kopii bezpieczeństwa – przyrzekła
sobie i przez chwilę zastanawiała się czy powinna odwołać dzisiejsze zajęcia programistyczne.
Stavros
(historia nr 01.11 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Przesłuchanie
Ręce Erina lewitowały w powietrzu, przywiązane do poręczy krzesła linką, która pozwalała mu
unieść przedramiona na wysokość dziesięciu centymetrów lub położyć je swobodnie. Tyle tylko, że
oparcia parzyły, a powietrze nad nimi przecinał niewidzialny laser zdolny spalić skórę w popiół. To było
autorskie narzędzie tortur Aldona, zaprojektowane tak, żeby wykorzystać słabość przesłuchiwanego
przeciwko niemu. Dyskomfort zawieszonych w niewygodnej pozycji kończyn, w kombinacji ze
zdenerwowaniem, w końcu doprowadzał chwilą nieuwagi do błędu. Napędzane odruchami
naprzemienne poparzenia, pomnożone jeszcze przez ilość rąk ofiary, dawały oficerowi niemałą
satysfakcję.
Fakt, że przed chwilą Erin trzymał w objęciach umierającą osobę nie pomagał mu utrzymywać
nieruchomo w powietrzu dłoni. Siedział zamknięty w pokoju numer sto jeden na parterze hali, w
której powstawał okręt flagowy floty, duma Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości — SS
Santlite 75. Przez ostatnie parę lat stracił trochę białych włosów, zmarszczki spłynęły mu rzekami po
twarzy, wysuszając skórę, a jego spojrzenie spowijał mrok bezksiężycowej nocy. Był na skraju wybuchu
niekontrolowanej złości. Oddychał ciężko, zaciskał zęby, pocił się i napinał mięśnie zawieszonych rąk,
wciąż zapętlając w myślach moment, w którym zginął jego przyjaciel, a cicha robotnicza rewolucja
spłonęła w nagłej eksplozji.
Przez uchylone na chwilę drzwi, do stęchlizną śmierdzącego pokoju wpadł hałas siłą dławionych
protestów. Przyszedł podpułkownik Wasiv Aldon, a razem z nim pojawiła się aura obrzydliwej zbrodni,
która jak zapach zabójczego gazu, wzmogła czujność Erina. Ubrany w galowy mundur sił DARPA, oficer
przywitał więzionego zarządcę uśmiechem i usiadł naprzeciwko w czystym, skórzanym fotelu o
kremowej barwie. Jak zwykle, mimo krwawo karanej za drzwiami rewolucji, był idealnie wygolony,
schludny i z włosami poskromionymi w gładką fryzurę.
– I po co było kłamać – rozpoczął moralizatorskie przemówienie Aldon. – Gdybyście od razu
przyznali się do tego zabójstwa, nikomu nic by się nie stało, a tak, Stavros uciekł, zatoka stoi zalana
krwią, a ty siedzisz tu z napęczniałą miną.
– Nikogo nie zabiliśmy – odpowiedział Erin, skoncentrowany na swoich dłoniach.
– Ty nie. Za stary jesteś, żeby tak okrutnie zasztyletować doświadczonego żołnierza, ale Stavros i
jego koledzy.
– To nie on.
– Nie on? – zdziwił się Aldon. – Jak nie on, to po co uciekał?
– Uciekł, bo chcieliście go rozstrzelać.
– A tam zaraz rozstrzelać. Tak traktujemy tylko zwierzęta w hali, słyszysz je? – zapytał oficer,
nastawiając ucha w kierunku forsowanych wrzaskami drzwi. Kolejni robotnicy byli właśnie przykładnie
karani.
– To ludzie! – krzyknął Erin, opuszką palca wskazującego dotykając rozżarzonej powierzchni
poręczy.
– To ludzie – powtórzył po nim Aldon i zamilkł. Dźwięk rozpaczliwych jęków zdewaluował za niego
wartość człowieka. – To niewolnicy, którzy budują dla ciebie najwspanialszy na świecie okręt – dodał
patetycznie.
– Nie dla mnie, tylko dla waszej korporacji.
– Dla ludzkości! – zawołał oficer, przedrzeźniając go. – Nic nie rozumiesz – chwilę później
stwierdził, tracąc nastrój do żartów. – Ci ludzie, których tak poważasz, to narzędzia, to środki do
osiągnięcia celu. Jak wykonają swoją pracę, to staną się dla nas zbędni – mówił, zakładając nogę na
nogę, odchylony wygodnie w fotelu. – Za długo ludzie pochłaniali wiarę w to, że są najwyższym
dobrem świata, że nic nad nimi nie stoi, że wszystko zostało stworzone dla nich. Skąpani w luksusach
bezsensownej produkcji i niepohamowanej konsumpcji, utknęli w tym szaleńczym kręgu tworzenia i
niszczenia. Byli nim oślepiani przez tyle lat, że teraz trudno im jest wrócić na swoje miejsce w
skorygowanym łańcuchu pokarmowym społeczeństwa. Wiesz, że taki istnieje? –zapytał Erina oficer,
ale nie widząc nadziei na odpowiedź, prowadził swój wywód dalej. – Istnieje, choć przez długi czas był
zachwiany masami pożerającymi wybitne postacie. To bardzo ciekawe zjawisko, wiesz, bo pokazuje, że
w zachowaniu stadnym człowieka funkcjonuje siła zmierzająca ku zatrzymaniu wszelkich zmian i jest
to działanie całkowicie wykluczone ze świadomości jednostki. To fascynujące, że żaden przeciętny
człowiek nigdy nie skrytykuje rozwoju jako takiego, choć cały czas będzie dążyć do likwidacji wszelkich
odstępstw od normalności, a przecież tylko dzięki nim można zapoczątkować rozwój. Nadążasz? –
znów zapytał Aldon, ale nie zdołał oderwać uwagi Erina od lewitujących nad poręczami krzesła rąk. –
No tak, to skomplikowane. W każdym razie, rozwój zawsze był domeną ludzi inteligentnych, którzy u
władzy potrafili budować doskonałe społeczeństwa z zachowaniem właściwej hierarchii, ale niestety
potem przyszła demokracja. Co za debilny pomysł, żeby dzielić władzę pomiędzy istotami tak
ograniczonymi, że zrozumienie różnicy między popytem i podażą graniczy u nich z cudem. Jak takie
biedne stworzenia, pozbawione jakiejkolwiek wiedzy na temat podziału władzy, międzynarodowych
stosunków czy też podstaw paradygmatów makroekonomicznych, mają decydować o sprawach
państwowych? Przecież ci prości ludzie mieli problemy z rozliczaniem się za zakupy w sklepie! Żadna
forma dzielenia władzy nie ma sensu, dopóki dzieli się ją pomiędzy małpy w zoo, no ale to temat na
inną dyskusję – podsumował, przez chwilę karmiąc głównego zarządcę nadzieją na szybki koniec
tortur. – Wracając jednak do kwestii ludzi pracujących w hali – wznowił monolog Aldon, przyglądając
się uważnie dłoniom swej ofiary, jakby czekał na moment, gdy zmęczone opadną na rozgrzany metal i
zaskwierczą wspaniałą dla niego melodią. – Myślę, że budowa tego okrętu to dla nich szansa na
zapisanie się w historii nie lada wyczynem. Myślę nawet, że po cichu spełniają tak swoje marzenia, bo
tak naprawdę, co innego mogliby teraz robić na tej umierającej planecie? Pisać książki, komu?
Malować obrazki, grać? Prowadzić badania bez żadnej edukacji, wiedzy, nawet zdolności płynnej
komunikacji? Powiem nawet więcej! – nakręcał się przemyśleniami Aldon. – Myślę, że Kryzys
Słoneczny był dla nich swego rodzaju wybawieniem, wiesz, ocaleniem z bezpłodnej egzystencji
skoncentrowanej wokół mechanicznej konsumpcji dóbr, kumulowania bogactw, szukania poklasku i
bezmyślnego podążania za stadem, którym kierował marketing. Marketing! – podkreślił, dostrzegając
nawet najmniejsze drganie zdrętwiałych palców Erina i reagując na nie wyszczerzonymi zębami. – Cóż
to za przekleństwo było, rozdmuchane do takich rozmiarów, że ludzie kupowali reklamę zamiast
produktu, ale to też temat na inną rozmowę. W każdym razie, świat przed rokiem 2112 to było jakieś
nieporozumienie.
– Skąd wiesz jak było przed 2112, skoro nosiłeś jeszcze wtedy pieluchy? – zapytał Erin i zrównał się
z nim wzrokiem, po raz pierwszy pozostawiając dłonie bez kontroli oczu.
W odpowiedzi Aldon pokazał wyszczerzone wilcze kły w uśmiechu, który jak cięta rana, krwawił
urażoną dumą. Potem wziął głęboki oddech, by odzyskać posturę, i pokiwał głową pod wrażeniem
odwagi głównego zarządcy. – Oglądałem materiały z tego okresu – tłumaczył bez zająknięcia. Jego
głos, jak zawsze, skakał po całej naturą mu danej tonacji, nadając wypowiedzi muzycznego brzmienia,
kontrastującego z docierającymi zza drzwi jękami. – Puszczali nam tego sporo w szkole oficerskiej i
jeden film szczególnie mocno zapadł mi w pamięci – chwalił się wykształceniem. – Jakiś uniwersytet
robił ankietę wśród przypadkowych ludzi na ulicy. Nie pamiętam jaki, ani gdzie dokładnie, ale zadawali
ludziom pytanie o to, gdzie mieszkają. Pytali o dokładny adres, ulica, numer, oczywiste rzeczy i wiesz
co się okazało? – zapytał z nadzieją, że tym razem zainteresuje przywiązanego do krzesła rozmówcę. –
Nikt, kurwa, nie wiedział gdzie mieszka! – krzyknął i wyskoczył z fotela, chodząc po brudnej sali,
ewidentnie rozgoryczony. – Ludzie byli tak uzależnieni od technologii, że nikt już nie kojarzył swojego
adresu! Ciekawe co ci idioci robili w dniu awarii, jak wszystkie satelity nawigacyjne padły. Ci, co byli
poza domem, to pewnie umierali na ulicach! – szydził z obrzydzonej mu wybiórczymi materiałami
epoki i wciąż zerkał na Erina okiem mechanika, który nie potrafi dojść do tego, dlaczego jego auto nie
odpala. Stanął przed nim zamyślony i mówił dalej. – Ludzie osiągnęli poziom totalnej ignorancji.
Wyposażeni przez naturę w najpotężniejszą broń — rozum, świadomie decydowali się z niego nie
korzystać. Tak było im łatwiej. Podążali za ślepymi trendami, wykonując polecenia, wierząc we
wszystkie bzdury, które im się wciskało. Byli jak jakieś zwierzątka w zoo, które w swoich klatkach są w
pełni szczęśliwe. Daj im tylko coś do jedzenia, zajęcie do wykonywania i będą się głupio uśmiechać,
nie rozumiejąc, że mogłyby żyć inaczej. Kryzys zdradził tę warstwę bezmyślnych stworzeń,
przywracając im właściwe miejsce w łańcuchu, o którym mówiłem wcześniej. Teraz już wiemy, że te
masy mają potencjał do wykonywania dowolnej pracy, jeśli tylko zobaczą w niej szlachetny cel.
Rosjanie to rozumieją i świetnie wykorzystują. Dla nich człowiek to zwierzę, bydło jak każde inne,
rozumiesz co mówię? – zapytał z zaskoczenia Aldon, trzymając zarządcę w cieniu własnej sylwetki.
Przytłaczał go, jak góra zabudowania u swego podnóża. Czekał cierpliwie, nie zdradzając intencji i
chowając wilcze zapędy pod maską myśliciela-amatora, notując jednak najdrobniejsze drżenie dłoni
Erina. Skrupulatnie zliczał przejawy zmęczenia, wypatrywał jego słabości, jak hiena, i szukał
odsłoniętej krtani. – Wiesz co to oznacza? – zadał kolejne pytanie, pochylony nad poręczą krzesła,
dodatkowo torturując zmysły ofiary intensywnym zapachem barbarzyństwa.
Erin nie odpowiadał, tylko w myślach toczył walkę, ale nie o słowa, a o centymetry, które liczył
między dłonią, a mundurem oficera. Chciałby go chwycić, pociągnąć z całych sił, by nadziać na
niewidzialny promień lasera i razem z nim spłonąć w bólu. Nie zabiłby go, być może nawet specjalnie
nie skrzywdził, ale zniszczenie zadbanego uniformu skurwysyna na pewno dałoby mu satysfakcję
wartą każdego cierpienia.
– Gdzie jest Stavros?! – ryknął Aldon, ucinając odważne myśli Erina.
– Nie wiem, majorze.
– Podpułkowniku – poprawił go oficer.
– Przepraszam, nie rozumiem tych zawiłości sił wojskowych i...
– Jeszcze jeden taki żart i wytnę cały twój zarząd – zagroził Aldon. – Myślisz, że mi zależy? Myślisz,
że kogoś obchodzi ilu pracowników zginie w tej hali zanim okręt zostanie ukończony? – pytał, celowo
stając na stopie Erina. Deptał ją w nadziei, że ten się zapomni i nieostrożny dotknie dłonią rozżarzonej
poręczy krzesła. – Gdzie jest ten gnojek?! – znów krzyknął.
– Nie wiem gdzie jest Stavros. Nie mam już prawie żadnego kontaktu z zarządcami – tłumaczył
Erin, zaciskając zęby. Czuł jak napięcie mięśni stopniowo przepływa z rąk na barki, zalewając jego
umysł dyskomfortem i powoli odkładając się koszmarnym bólem gdzieś z tyłu głowy.
– Czy zabiłeś porucznika Culina? – grzecznie zapytał oficer, tracąc zainteresowanie torturą i
wracając na swój czysty, wygodny fotel.
– Nie.
– Czy wiesz coś na temat jego śmierci?
– Nie.
– Czy zachęcałeś pracowników hali do buntu?
– Nie.
– Czy zorganizowałeś ten bunt?
– Nie.
– Czy pomogłeś uciec Stavrosowi? – Aldon skreślał kolejne formalności z listy.
– Nie – Erin powtórzył z grymasem bólu na twarzy. Jego dłonie płonęły wyczerpaniem, sprawiając
mu nieopisany koszmar wymuszonej bezczynności. – Nie, nie – powtarzał, by przyspieszyć proces.
– Powolutku, nie jesteśmy w zatoce, żeby tak pędzić – mówił oficer z uśmiechem udanego żartu. –
Czy wiesz gdzie on teraz jest?
– Nie wiem, nic nie wiem!
– Rozumiem – stwierdził Aldon, zadowolony z płynnie prowadzonego przesłuchania. – Nic nie
szkodzi, bo i tak go złapiemy, zamkniemy w pokoju z komputerem i zmusimy, by poprawił program, o
który prosi go flota.
– Prosi go flota? – Erin powtórzył słowa, które zadźwięczały mu oburzającym cynizmem w głowie.
– Taka jest jego praca. Jakby się zastanowić, to i tak lepsza niż setek innych osób, które w halach
sklejają kable po czternaście godzin dziennie.
– Kazaliście mu napisać program do zabijania żołnierzy, a teraz jeszcze chcecie poprawek?!
– Gdy przyjdzie moment ewakuacji, będziesz wdzięczny, że ZN ma pełną kontrolę nad swoimi
żołnierzami – przekonywał go Aldon, wierny flocie, oddany dowództwu, pewny wygłaszanej prawdy i
doskonale wytrenowany w zakłamaniu.
– Przecież tę broń mogą wykorzystać terroryści, wróg, przypadkowe osoby, dziecko z odpowiednim
sprzętem, ktokolwiek! – Erin próbował przebić się przez mur ignorancji oficera. – Kto będzie prowadził
flotę, jeśli jakiś błąd w systemie zabije wszystkich dowódców? – pytał, powoli tracąc wiarę w sukces
rozsądku w walce z lojalnością. W końcu zduszonym, ale kąśliwym głosem, dodał: – Kto będzie
terroryzował ludzi, gdy ciebie wyeliminują?
Powietrze w pokoju zastygło, jakby zmrożone w oczekiwaniu na burzowy front. Cisza zbierała w
sobie gniew i nienawiść, osiadając pyłem grozy na mundurze Aldona. Mężczyzna wyrwał się z fotela,
zostawiając za sobą skorupę wyuczonej ogłady, i ze zwierzęcą żądzą krwi, dopadł zarządcę. – Żyjesz
tylko dlatego, że ci pozwalam!! Rozumiesz?! – ujadał, szczerząc białe, wypolerowane zęby i wbijając
pazury w jego kolana.
– A ty żyjesz, bo ci flota pozwala! – odszczekiwał Erin, rozjuszony rwącym nerwy odrętwieniem rąk.
– Jak przyjdzie moment ewakuacji i wyjdzie, że nie ma dla takich śmieci jak ty miejsca we flocie, to się,
kurwa, zeszczasz ze strachu!
– Co powiedziałeś?!? – ryknął Aldon, a jego oczy spłynęły łzami opętania. Uzbierany gniew
wyładował na twarzy zarządcy, łamiąc mu pięściami nos, zalewając krwią, a potem odskakując na
widok miotanego poparzeniami ciała.
Erin rzucał się, jak na krześle elektrycznym, paląc swe ręce raz laserem, raz rozżarzonym metalem,
aż pokój wypełnił się dźwiękami skwierczącego mięsa. Gdy w końcu opanował koszmar, przywracając
równowagę dłoni nad poręczami, wybuchł rubinowym śmiechem szaleńca. Zamroczony zaklęciem
obojętności, powiedział: – Muszę obawiać się zła, gdyż jestem zaledwie śmiertelnikiem, a śmiertelni
mogą najwyżej umrzeć.
– Chcesz umrzeć? – zapytał Aldon, oglądając zakrwawione pięści. – Za piętnaście minut umrzesz.
Twój pluton egzekucyjny już czeka, a Stavrosa złapię sam i zniszczę. Zrobi to, o co prosi go flota, a
potem zginie, tak jak ty – odgrażał się, spluwając na zarządcę w akcie pogardy, na którą ten
odpowiedział tylko histerycznym śmiechem. – Tak ci zabawnie? – zapytał oficer i chwycił dłonie Erina,
dociskając je do poręczy. Smród spalenizny wypełnił mu nozdrza, a krzyk starca zaczął współgrać z
jękami gładzonych za ścianą robotników hali, gdzie powstawał okręt flagowy floty, duma
Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości — SS Santlite 75.
Polowanie
– To piękny dzień na polowanie – stwierdził pułkownik Windsel, wychylając się ze śmigłowca
krążącego nad miastem. Wchłaniając skórą wiatr, jak myśliwy wyczuwając woń ofiary, zapytał: – W
jakim stopniu system pokrywa miasto?
– Tylko czterdzieści siedem procent, panie pułkowniku – odpowiedział siedzący obok niego młody
oficer.
– Dobrze, dobrze – powtarzał dowódca, wpatrzony w sunące pod nim dachy wieżowców. – W
takim razie spuście ze smyczy psy – rozkazał i przez chwilę szczerzył zęby do zmęczonego pracą
Chicago. – Złapcie go i przyprowadźcie do mnie – dodał, jeszcze bardziej wyginając się w stronę
przepaści, jakby za chwilę miał wyskoczyć i dołączyć do grupy uśpionych w mieście żołnierzy.
Całą akcją pokierować miało oddalone o dziewięćset kilometrów Centrum Dowodzenia DARPA. W
schronie pod Nowym Jorkiem stu dwudziestu analityków przechwytywało miliony sygnałów z sieci
jeszcze funkcjonujących satelitów, naziemnych systemów śledzenia, wież nawigacyjnych, siatek
kontrolnych miasta, transmisji telekomunikacyjnych i programów miejskiego monitoringu
mikrodronów. Wszystko po to, by schwytać Stavrosa Kascadance, który pięć godzin wcześniej uciekł z
hali produkcyjnej SS Santlite 75. Wcześniej zamordował jednego z oficerów ochrony i wywołał bunt
wśród pracowników, zwiększając w regionie stopień zagrożenia atakami terrorystycznymi na skali
Radiana do poziomu ósmego.
We wschodniej części miasta, w jednej z dawno opuszczonych dzielnic, do misji przygotowywała
się jednostka specjalna porucznika Kirka Waneguta — mężczyzny o wyglądzie bezwzględnego łowcy z
wygoloną głową, szorstkimi zarostem na twarzy i oczach zabójcy wypuszczonego ledwo co z więzienia.
Na porzuconej i zdewastowanej szabrowaniem ulicy, przy placu zabaw, gdzie huśtawki i drabinki
przypominały salę tortur, jego siedmiu żołnierzy czekało tylko na rozkaz.
– Możemy ruszać, poruczniku – zgłosił jeden z nich, a reszta, jak wybudzone ze snu niedźwiedzie,
podniosła zakryte białymi maskami twarze. Wszyscy nosili czarne, jednolite mundury, przylegające
mocno do ich masywnych, zbrojonych bio-mechanizmami ciał. Silniejsi, szybsi, zwinniejsi i doskonale
chronieni przez pola energetyczne zdolne zatrzymać impulsy z większości broni nie przypominali już
ludzi. Noszone przez nich maski — białe, płaskie i doskonale gładkie, usuwały to, co z człowieka w nich
zostało, dając w zamian siedem rodzajów obrazu i wirtualną rzeczywistość. Jak zaprogramowane
roboty, likwidowali wrogów Wielkiego Planu, nie zadając pytań i robiąc to, do czego całe życie byli
szkoleni.
– Ma być żywy, więc włączcie tłumienie – rozkazał Wanegut i równo ze wszystkimi ustawił swoją
broń. Były to niezwykle lekkie, kompozytowe karabinki modułowe M-89. Żołnierze określali je
mianem „świstaków”, bo przy strzale w trybie snajperskim wydawały świst tak, jak klasyczna broń
palna, choć zamiast kul generowały impuls. Wszystkie egzemplarze sprzężono ze sobą i z centralnym
systemem ognia, którym kierował dowódca jednostki, wspierany mocą obliczeniową komputerów w
głównej bazie sił DARPA oddalonej o dziewięćset kilometrów stąd. W takiej konfiguracji,
rozbudowanej o nanotechnologię kojarzenia układu nerwowego z trybem celowniczymi,
prawdopodobieństwo chybienia spadało do dziewięciu setnych procent przy dystansie do stu metrów,
niezależnie od warunków i prędkości celu w wielkości przeciętnego człowieka.
– Kontrola ognia – zarządził Wanegut i podniósł broń. Wszyscy z drużyny, jak zintegrowane kopie,
odtworzyli jego ruch i bez opóźnienia wycelowali w ten sam punkt na zrujnowanej ścianie budynku po
drugiej stronie ulicy. Gdy porucznik odwrócił się i wypalił w huśtawkę na placu, żołnierze zrobili tak
samo, oddając salwę w sekwencji cztery-cztery, czyli cztery jednoczesne strzały, a po nich kolejne
cztery skorygowane i z opóźnieniem o trzy setne sekundy.
– Błąd w granicy normy. Zatwierdzam – powiedział oficer monitorujący akcję w bazie DARPA pod
Nowym Jorkiem.
– Zatwierdzam. Ruszamy – Wanegut rozkazał i zerwał się z miejsca. Za nim żołnierze rozkwitli
formacją, utrzymując ją, jak jeden organizm, kończyny tego samego ciała, zintegrowane maszyny.
Pędzili z nadludzką prędkością, niczym cienie ptaków opływając przeszkody, pokonując puste ulice w
niewzruszonej ciszy.
Chicago, jak większość dużych miast, obumierało na obrzeżach i cierpiało na masowy exodus
całych społeczeństw przesiedlonych w pobliże hal. Tylko centra wielkich metropolii wciąż tliły się
aktywnością pracowników administracyjnych, którzy zdalnie napędzali machinę reorganizacji
gospodarczej Wielkiego Planu. Poza nimi ulicami przemykali robotnicy lokalnych fabryk,
porozstawianych między ruinami dawnych domów mieszkalnych. Wpatrzeni w ziemię, maszerowali
tam, gdzie wskazywał im harmonogram dnia. Ignorowali toczący się w mieście pościg, ale nie dlatego,
że przywykli do widoku działań wojennych, ale dlatego, że po prostu nic nie widzieli i nie słyszeli.
Mimo Kryzysu Słonecznego i reformacji gospodarczych, projekt Eye Mirage nadal był rozwijany jako
główny środek inwigilacji społeczeństwa na potrzeby Wielkiego Planu. Każdy nowo-narodzony
obywatel przechodził rutynowe badania, w trakcie których wszczepiano mu mikroskopijny moduł w
korę mózgową, zdolny zakłócać i nadpisywać dowolne sygnały z oczu i uszu człowieka.
Dziewięćdziesiąt pięć procent mieszkańców Ameryki, w tym praktycznie sto procent osób w Chicago,
nieświadomie posiadało ten bio-mechanizm. Dlatego jednostka Waneguta mogła bez przeszkód gnać
najruchliwszymi dzielnicami, jak w innym wymiarze, niezauważona przez zamroczonych codziennymi
problemami ludzi. Projekt Eye Mirage był tajny, wykorzystywany przez wybrane jednostki wojska i na
bezpośredni rozkaz Wiggera Andersa wciąż rozbudowywany.
– Mamy trop, korygujemy trasę – zgłaszał oficer z Centrum Dowodzenia w Nowym Jorku. –
Wykryliśmy zaawansowane maskowanie. Zawężam teren – przesyłał kolejne komunikaty
zobojętniałym głosem.
– Przyjąłem – odparł Wanegut, jednym skokiem pokonując dwa samochody w ruchu. Pędził już ze
średnią prędkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę, prowadzony przez niezwykle
zaawansowany program nawigacyjny. Komputer uwzględniał ruch wszystkich ludzi i maszyn w
mieście, przewidywał ich kierunek i szybkość, unikał miejsc mogących tworzyć strukturalne pułapki,
synchronizował trasy każdego żołnierza w jednostce, wyliczał wszystkie możliwe skróty, ustalając
optymalną trajektorię kursu, a także pamiętał o ograniczeniach fizycznych wojskowych, a nawet
korygował wskazania o kierunek i siłę wiatru.
– Mam cel – zgłosił jeden ludzi Waneguta. – Osiemdziesiąt procent.
– Weryfikuję – dodał inny żołnierz. – Prawdopodobieństwo dziewięćdziesiąt procent.
– Potrzebna konfirmacja wizualna – zażądał porucznik i podniósł broń, wywołując ten sam ruch u
wszystkich w jednostce. – Cel za dwieście dwadzieścia metrów, sto dziewięćdziesiąt, sto pięćdziesiąt –
odliczał, a formacja samoistnie rozłożyła się jak wachlarz i każdy biegł teraz w trochę inną stronę.
– Brak konfirmacji. Nie widzę celu.
– Brak konfirmacji – zgłaszali po kolei żołnierze. – Mam widmo, namierzam.
– Koryguję położenie – informował Wanegut, bez wysiłku wskakując na dach czterometrowego
budynku i susami pokonując kolejne barierki. – Używa impulsów duplikujących i próbuje ldos'ów.
Ręcznie odrzucajcie żądania przetworzenia.
– Mam zakłócenia – raportował żołnierz, znikając liderowi z oczu za ścianą wieżowca.
– Atakuje nasze założenia algorytmiczne. System wysyła mnie w drugą stronę, ignoruję.
– Czy ktoś widzi cel?
– Brak konfirmacji...
– Brak konfirmacji...
– Kurwa jego mać – klął pod nosem Wanegut, zatrzymując się w miejscu, które wskazywał mu
system. Otoczony przechodniami, jak masą puszczonych w ruch marionetek, skanował wszystkie
twarze, ale wiedział już, że celu nie znajdzie. – Centrala, macie go? – zapytał. – Centrala? –
wywoływał, ale w uszach słyszał tylko narastający szum. – Kurwa, co wy tam...
– System jest zagrożony. Mam naruszenie protokołów – odpowiedział oficer i uciął komunikację.
– Przegrupuj! – rozkazał drużynie Wanegut i ruszył w stronę ustalonego wcześniej punktu
zbiorczego.
– Co jest, kurwa! – krzyknął ktoś na łączu przerywanym szumem.
– Wpiął się nam w system komunikacji!
– Odłączcie mundury!
– Co? – zapytał Wanegut, ale nie usłyszał już odpowiedzi, bo przed oczami wyrosły mu komunikaty
ostrzegawcze o próbie włamania. Manewrując między przeszkodami, bezsilnie podziwiał jak
dwadzieścia jeden barier, jedna po drugiej, upadały w urzekającej kaskadzie krwistej czerwieni. Po
kolei tracił wszystkie funkcje, w tym nawigację, która w czasie rzeczywistym korygowała mu kolejne
wektory ruchu. Ślepy i bez wskazań komputera, jak kula armatnia staranował jadące auto, wyrzucając
je w powietrze i wbijając w ścianę budynku. Oszołomiony, ale cały, dzięki licznym zbrojeniom w ciele,
chwycił za mundur na karku i z rykiem wyrwał potężny jego płat, odsłaniając metalowe elementy na
plecach.
Wanegut stracił połączenie z siecią oraz tyranitową baterię, ale ocalił życie. Podniósł się i ruszył
truchtem w stronę punktu zbiorczego, niezauważenie przemykając między gapiami plotkującymi na
temat latających aut. Jeden z jego żołnierzy, martwy, leżał na chodniku nieopodal, obok skruszonej
ściany, w którą musiał wpaść z rozpędu. Zabił go jednak mundur, a nie uderzenie w betonowy blok.
Przechodnie zahaczali o niego, po czym ruszali dalej, prowadzeni silnym impulsem, by zignorować
dziwne zjawisko. Jeden młody mężczyzna, mimo to, zaczął przyglądać się miejscu, jakby było tam coś
intrygującego, budzącego ciekawość. Zanim Wanegut do niego dotarł, chłopak leżał już na ziemi
nieżywy, powalony zawałem serca wywołanym przez protokół zabezpieczający program Eye Mirage.
Porucznik zerwał maskę z twarzy swojego żołnierza i potwierdził śmierć przez porażenie mundurem.
– Kascadance – wysyczał z obietnicą zemsty, a potem zamknął poległemu przyjacielowi oczy,
zerknął jeszcze na wykręcone agonią ciało przechodnia i ruszył dalej na spotkanie trzech, pozostałych
przy życiu członków jednostki. Wszyscy mieli uszkodzone mundury i nienawiść wymalowaną na
twarzach.
– Skurwiel wgrał nam jakiś program niszczący! – krzyczał Granner na krawędzi dachu opuszczonego
magazynu. – Kurwa! – ryknął w stronę miasta, gdzie życie sunęło po wyznaczonych Wielkim Planem
torach. Był najmłodszy w drużynie, doskonale wyszkolony, inteligentny, ale wciąż porywczy.
– Co z resztą? – zapytał porucznik, dołączając do grupy.
– Widziałem Dumasa – mówił podporucznik Elkin, druga osoba w łańcuchu dowodzenia. – Nie
zdążył odłączyć munduru i dosłownie spłonął. Co z innymi, to nie wiem.
– Nie żyją – poinformowała Hesla, trzymając w dłoni skruszoną maskę. Po jej czole spływała krew,
płynąc policzkiem do brody i skapując na spalony, poszarpany mundur. Miała najwyższy stopień
cyborgizacji w zespole i najwyraźniej przyjęła atak w pełnym jego wymiarze.
– Inne jednostki? Widzieliście je? – pytał Wanegut.
– Nie, ale wiem gdzie jest obserwator – powiedział Granner i pokazał palcem słup dymu na
horyzoncie, gdzie spadł helikopter pułkownika Windsela. Czarne kłęby, rozdmuchiwane wiosennym
wiatrem, skupiły na chwilę uwagę ocalałej czwórki żołnierzy, stając się symbolem ich porażki i
pomnikiem poległych towarzyszy.
– A co z Centrum Dowodzenia? – zapytała Hesla, spoglądając na białą maskę z długim pęknięciem
podążającym przez sam jej środek. – Ja nie mogłam nawiązać z nimi kontaktu – dodała, gdy dwie
krople krwi spadły na porcelanową powierzchnię.
– Ich też wypalił – oznajmił grobowym tonem Elkin, wciąż wpatrzony w czarną chmurę po
katastrofie śmigłowca. – Atakujący nas sygnał szedł po łączach od Centrum. Kascadance najpierw
zaatakował ich, a potem z pomocą wykradzionych kluczy szyfrujących wypalił nas.
– To dlatego nasze bariery tak szybko padły – stwierdził Wanegut i splunął na ziemię krwią, która
aż skwierczała żądzą zemsty.
– Jeśli nas wypalił, to co zrobił z Centrum? – zapytała Hesla.
– Pewnie wysadził ich w powietrze – Granner dał jej brutalną odpowiedź – a wraz z nimi całe
operacyjne dowództwo sił DARPA w Ameryce – dodał, zdradzając więcej, niż chciała. – Kurwa,
myślicie, że zostaliśmy tylko my?
– Możliwe – mruknął Wanegut, zamyślony.
– Jaki plan? – zapytał go zastępca. – Wycofujemy się?
– Co ty, kurwa – klął Granner – gość zajebał naszych, a ty chcesz iść do domu?
– Zamknij się – szczeknął na chłopaka porucznik. – Zrobimy tak – zaczął mówić, szukając w oczach
towarzyszy chęci do działania. – Cała przewaga Kascadance'a tkwi w sieci, więc najpierw mu ją
zabierzemy. Jeśli ktoś w dowództwie zdążył pomyśleć, to satelity zostały odcięte, więc dostępne są
jedynie naziemne połączenia. Z tego, co pamiętam, w Chicago jest tylko jeden hub.
– O ile gość jest jeszcze w mieście – Granner podważał słowa dowódcy.
– Jest. Wszelki transport z miasta i do miasta został odcięty zanim weszliśmy. Kascadance to
programista. Nie zna się na przetrwaniu, nie będzie wiedział jak się wydostać z Chicago, więc pewnie
siedzi tam, gdzie czuje się bezpieczny – porucznik budował dalej plan.
– To jego oczywista słabość – mówił Elkin – o której pewnie sam wie.
– Nie mamy już połączenia z siecią, a poza tym dla niego jesteśmy trupami – zauważyła Hesla,
zachęcając resztę słowami: – Złapmy gnojka.
– Złapmy skurwysyna – Granner przyłączył się do wniosku.
– W takim razie koniec dyskusji. Ruszamy do Evanston – rozkazał Wanegut i pierwszy zeskoczył z
dachu, prowadząc drużynę w klasycznej formacji, przyjmowanej w przypadku utraty połączenia z
Centrum Dowodzenia.
Pułapka
– Sami tego chcieli – zasyczał z nienawiścią Stavros. Stał przed interaktywną ścianą w kryjówce
swojego jedynego przyjaciela w mieście, którego poznał dwa lata temu przy okazji konferencji nad
oprogramowaniem inteligentnego oświetlenia dla floty. – Kazali mi stworzyć tego wirusa, to go
stworzyłem i nawet przetestowałem. Może teraz zrozumieją, że to był błąd – przeklinał wrogie siły,
wpatrzony w komunikat o utracie połączenia z Centrum Dowodzenia DARPA w Nowym Jorku.
– Wątpię, żeby byli ci wdzięcznie za sparaliżowanie ich całej komunikacji i zabicie kilkuset oficerów
– stwierdził Kaleb, dwudziestopięcioletni programista, w progu pokoju dawno opuszczonego domu.
– Sami tego chcieli – powtórzył wcześniejszą myśl Stavros, a potem krótką komendą, wydaną
zmęczonym gestem, posegregował logi z przejętych wojskowych mundurów. Ułożył je jak dziecko
kolorami w dwie grupy, tych potwierdzających śmierć żołnierzy i tych informujących o utracie
połączenia. Pusto wpatrzony w okrutne arcydzieło, gonił wzrokiem w przyszłość, gdzie duma z
posiadanych umiejętności, podświadomym mrowieniem, przekuwana była w jego zgubę rękoma
popleczników Wielkiego Planu. Bał się ich, ale mając nad nimi przewagę, jeśli tylko zachowa
ostrożność, zdoła zniszczyć wroga i może przy okazji zbawi świat. – Myślisz, że teraz odpuszczą? –
zapytał, nie oczekując innej niż tej oczywistej odpowiedzi.
– Wręcz przeciwnie, teraz kiedy wiedzą jak efektywny może być ten wirus, będą chcieli go jeszcze
bardziej – stwierdził Kaleb, wciąż przy framudze drzwi pokoju. – Oni nigdy nie dadzą za wygraną, znasz
ich przecież. To psychopaci, a ja mówiłem ci jaką mam teorię...
– Nie lubię teorii spiskowych.
– No wiem, wiem, ale to prawda! – przekonywał chłopak, stopami nadal za progiem
pomieszczenia, w którym podłoga przypominała wysypisko. Ubrania, sprzęt, śmieci, torby,
przypadkowe książki, a nawet brudne sztućce leżały na ziemi, raz rzucone i zapomniane, jakby po
dotknięciu gołego betonu stawały się niewidoczne. To tu, w opuszczonych przez bogatsze warstwy
społeczne domach, Kaleb prowadził zabroniony handel ekskluzywnymi towarami. – Oni mają
oczywiste intencje. Pełna, bezwarunkowa władza nad ludzkością to ich cel – mówił, odgarniając długie
blond włosy z oczu. – Oni wykorzystają każdą sytuację, nawet koniec świata, żeby posunąć do przodu
swój plan. Mając pełną kontrolę nad flotą i ludzkość zmniejszoną do paru milionów, będą mogli
odbudować świat gdzie zechcą i w takiej formie, która uniemożliwi jakikolwiek bunt, protesty czy
nawet niepoprawną myśl – opowiadał z nieopanowanym, nerwowym gestem dotykania wiecznie
zasłaniających mu twarz włosów. Wszyscy jego bliscy dawno temu wyjechali do pracy w halach lub
zaciągnęli się do wojska, a on został sam na sam z rewolucyjnymi poglądami, których nigdy w życiu by
nie zrealizował. – Jak już osadzą ludzi na jakiejś nowej planecie, to zbudują sobie idealną społeczność
niewolników, dla siebie idealną oczywiście, w pełni kontrolowaną i oddaną. To będzie utopia
dyktatorów! Zobaczysz! – zapewniał z palcem wycelowanym w stronę swojego gościa.
W głowie Stavrosa zatliły się obrazy cywilizacyjnego zoo, gdzie każdy ma swoją klatkę i zadanie, by
utrzymywać władców żyjących na koszt ludzi. Przeszył go dreszcz i poczucie pogardy do wszystkiego,
czym Wielki Plan był, ale to nie władza go przerażała — tę traktował jak grupę bystrych psychopatów.
To zwykłych, normalnych ludzi nienawidził. Gardził ich uległością, poddaństwem, słabością, cechami
tak pospolitymi, że widział je nawet w oczach Kaleba. Ledwo go znał — spotkali się dosłownie kilka
razy na konferencjach normalizacji oprogramowania i trochę chatowali przez sieć, ale już zdążył
wyczuć w nim te haniebne aspekty, ukrywane pod maską buntownika i biernego obserwatora. Handel
wykopanymi z gruzów urządzeniami był dla chłopaka szczytem rewolucji, a pomoc Stavrosowi w
realnej walce z żołnierzami sił DARPA nie leżała w granicy jego odwagi, najwyraźniej fizycznie
wyznaczonej progiem pokoju, do którego wciąż bał się wejść.
– To jaki masz plan? – zapytał Kaleb.
– Uciekam do Europy, do Xanadu. Już wiem gdzie jest. Muszę tylko wyczyścić swoje dane z hali, a
potem jakoś pokonać ocean.
– Najpierw musisz wyrwać się z miasta.
– To akurat żaden problem. Zamroziłem im wszystkie operacje, więc mam czas – mówił Stavros,
masując skronie opuszkami palców i sycząc z bólu. – Łeb mi pęka. Masz jakieś proszki? – zapytał,
spoglądając na Kaleba jednym, na wpół otwartym okiem.
– Nie bardzo, chyba że chcesz jakieś DPP.
– No co ty, narkotyki chcesz mi dawać?
– Nie mam nic innego. Ty, ale poważnie do Xanadu chcesz uciekać? A to nie legenda jest?
– Nie – jęknął Stavros. – Kurwa, zaraz padnę.
– Chcesz wody? – niemrawo zaproponował Kaleb i prawie wszedł do pokoju.
– Nie chcę.
– Może wódki? – chłopak rozpaczliwie szukał rozwiązania. – Mam tego sporo, bo akurat wpadł mi
klient na te sto powłok tyranitowych, o których ci pisałem...
– Wódka? – zdziwił się Stavros. – Dobra, nieważne. Już mi przechodzi – mówił, zamrożony w jednej
pozycji, by ruchem dodatkowo nie pogarszać tortur. – Ostatnio mnie jakieś migreny atakują. Pewnie
przez tę jebaną halę i chemikalia z jeziora.
– Jesteś pewny, że żołnierze nie namierzyli połączenia? – zapytał Kaleb z zaniepokojeniem, którego
nie zdołał zamaskować w głosie.
– Spokojnie, Centrum Dowodzenia wypaliłem i wysadziłem, a większość żołnierzy nie żyje –
opowiadał Stavros, powoli rozluźniając mięśnie i prostując plecy. Z dłonią na karku, kręcił szyją,
przeganiając ból i odzyskując przejrzystość myśli. – O, odcięli sieć – zauważył i jednym gestem ręki
wyświetlił status łącza, szczerząc do ściany zęby. – Frajerzy.
– Nie ma netu? To chyba niedobrze?
– To bardzo dobrze – stwierdził Stavros. – Nie potrafili mnie namierzyć, to ucięli dostęp do sieci w
całym mieście i pewnie teraz czekają przy hubie. Debile.
– A chcesz tam iść? – zadawał kolejne pytania Kaleb, przerażony konsekwencjami, jakie poniósłby,
gdyby wyszło na jaw, że pomaga terroryście. Dotychczas jego rebelia nie wykraczała poza obręb
drobnego handlu, na który wszyscy przymykali oko, jeśli tylko nie istniały żadne powiązania z
organizacjami przestępczymi. Teraz to się mogło zmienić.
– Muszę, bo potrzebuję dostępu do sieci – wyjaśniał Stavros. – Jeśli jeszcze dziś nie wykasuję
swoich danych z hali, to DARPA powieli je, jak tylko postawią serwery na nogi, a wtedy znacznie
trudniej będzie mi się zaszyć. Poza tym żołnierze nie odpuszczą mi tak łatwo, a skoro sami zebrali się w
jednym miejscu, to czemu mam nie skorzystać z okazji? – zapytał ze spojrzeniem sadysty gotowego na
kolejną zbrodnię. – Masz jakąś miejscówkę, gdzie będę mógł się podpiąć?
– No jest jedna pod ziemią, w kanałach – zdradzał Kaleb, szczęśliwy, że może pomóc koledze i tym
samym przyspieszyć jego wyjście z budynku. Podskokami, jakby beton parzył go przez czerwone
tenisówki, doskoczył do interaktywnej ściany, manewrując między wywróconym krzesłem i stertą
zgniłych ciuchów. Zamaszystym ruchem wyświetlił mapę miasta i narysował na niej wskazówki,
zakreślając palcem wybrane miejsce. – Zejdziesz tym włazem i jak będziesz się trzymać prawej strony,
to z daleka zobaczysz port bezpieczeństwa starego typu. Mam tam już nawet wpinki – opowiadał,
nagle blednąc na myśl o torturach, które czekają go, gdy żołnierze odkryją, że pomagał terroryście
skorzystać z głównego huba w mieście. – Ty, ale może lepiej nie rób tego, to znaczy weź nie korzystaj z
moich wpinek, dobra? – prosił niemal ze łzami w oczach.
– Spoko, jak z nimi skończę, to nie będzie już nikogo, kto mógłby cię ścigać – oświadczył Stavros z
impertynencką pewnością. Chwycił gestem zamykanej dłoni informacje ze ściany i ruszył do drzwi,
gotowy walczyć ze wszystkimi siłami DARPA i floty naraz. – Posprzątałbyś tu – poradził, potykając się o
jakieś plastikowe pudła. – Co to? – zapytał, trafiony błyskiem srebrnej na ziemi obrączki.
– Co? – jęknął Kaleb, powoli odbudowując odwagę, jak serwer stabilność po restarcie. – Nie wiem,
jakiś śmieć pewnie. Jak chcesz, to sobie weź – zaproponował, gotowy oddać mu cały zapas wódki,
żeby tylko już wyrzucić intruza.
– A wezmę, bo ładne. Dam jakiejś dziewczynie, jak tylko dotrę do Europy – zażartował Stavros,
schował pierścionek do kieszeni i niedbałym krokiem wyszedł, ku uciesze Kaleba, który pognał za nim,
gotowy ciałem blokować drogę, gdyby ten chciał jeszcze zawrócić. Tak pokonali wąski korytarz, od
którego ścian odpadały okruchy farby, i zeszli starymi schodami wprost na porysowane jakimś
metalowym ostrzem drzwi.
– Nie boisz się ich siatek szpiegowskich? – zapytał chłopak.
– Oni nie mają już siatek szpiegowskich, chociaż jeszcze o tym nie wiedzą – chwalił się Stavros,
depcząc na ziemi porozrzucane szmaty. – Poza tym strąciłem ich drony w promieniu trzystu
kilometrów, więc są ślepi jak szczeniaki po urodzeniu. Zanim ogarną ten bajzel, będę już w Europie –
dodał i stanął przy progu wyjścia, czując na plecach oddech Kaleba. – Słuchaj – powiedział, chwytając
go za skostniałe strachem ramię. – Dzięki. Bez ciebie nie dałbym rady. Odwdzięczę się kiedyś – złożył
mu pustą obietnicę, która chłopakowi brzmiała jak groźba.
– Ok, nie ma problemu.
– To pora na mnie – stwierdził Stavros i spojrzał na ulicę, jak na pole minowe pełne pułapek.
Odważnie ruszył przed siebie, mówiąc na głos: – Jestem jak jaskółka, która pierwsza spogląda na
horyzont, wyczuwając zbliżającą się burzę. – Zapiął pod samą szyję swój biały kombinezon, bo hala
odzwyczaiła go od wiatru, i włożył ręce do kieszeni, by imitować znudzenie innych przechodniów. W
robotniczych skafandrach, ciągnęli sznurami do pracy lub z powrotem tworząc jednolicie czerwone,
niebieskie lub żółte łańcuchy smutnych figur równo wtłoczonych w układankę Wielkiego Planu. Choć
Stavros szedł z nimi, to parł jakby pod prąd z głową wyniesioną ponad pułap bezsilności,
akompaniując sobie dźwiękami Wojennego Requiem. Jego odtworzenie umożliwiała mu technologia
sterowania myślami. Maszerując w rytm orkiestry, sunął wzrokiem po dachach budynków i wyobrażał
sobie, że to nierówne ostrza współczesnego świata, wymierzone w słabość cywilizacji człowieka. Te
szpice cięły miasta na grupy i kasty, jak kawałki tortu, pożerane przez niewidzialne siły Wielkiego
Planu. Za krawędzią tej gilotyny, Stavros dostrzegł dym rozbitego śmigłowca i zapłonął wspomnieniem
tragedii z dzieciństwa. Kaskady obrazów przeskakiwały mu przed oczami, a każdy slajd złożony był z
uczuć ostrych jak przyprawy i ulotnych niczym wiara w dobre intencje władz. Obciążony niechcianym
echem katastrofy, w której zginęli jego rodzice, układał w myślach plan, odznaczając sukcesy i notując
niebezpieczeństwa na wirtualnej tablicy zadań do wykonania. Usunął już wszystkie krytyczne o sobie
pliki z Centrum Dowodzenia DARPA, głównej serwerowni w Oklahomie i dwunastu zapasowych
rozrzuconych po Ameryce. Do całkowitego wyczyszczenia swojej historii, brakowało mu tylko dostępu
do komputerów hali, gdzie powstawał Santlite 75. Schowane pod ziemią, odcięte od sieci, skrywały
ostatnie ważne o nim informacje i były jak nóż przyłożony do szyi. Teraz, kiedy znajdował się
bezpiecznie na zewnątrz, mógł je doszczętnie zniszczyć za pomocą stacjonujących wokół miasta
wyrzutni rakiet penetracyjnych, nad którymi przejął kontrolę zanim wysadził w powietrze Centrum
Dowodzenia DARPA w Nowym Jorku. Z taką władzą w rękach mógł zniszczyć wszystko i wszystkich,
gdyby tylko zechciał, dlatego teraz dumnie stawiał kroki z wypiętą piersią, jakby wisiał na niej order
odwagi. Szedł w stronę Evanston z nadzieją, że zrównanie hali z ziemią pozwoli mu zaspokoić głód
zemsty przed przejściem na zasłużoną emeryturę. Okiem przybysza z cywilizowanego świata, turysty
w zacofanym mieście, obserwował, niczym w zoo, codzienne zmagania ludzi zniewolonych marzeniem
o budowie własnej kosmicznej klatki, lecz ślepych na zagładę miasta, które dwadzieścia lat po
wdrożeniu Wielkiego Planu gniło razem z nimi.
Centrum Chicago przypominało zapętlone przedstawienie, improwizację życia, wieczną próbę
generalną, maskaradę pod lufą karabinów i show, w którym publika uczyła się kłamstw jak prawdy,
sensu na opak, odwróconej logiki, a wszystko to, by Wielki Plan wciąż odurzał wymarzoną wielkością
tak, jak pierwszego dnia. Obdarte z godności, zrujnowane, szczerbate budynki lśniły przykładem
gospodarności. Pozamykane muzea, teatry, kina były pomnikami ofiar ludzkości. Tę architektoniczną
katastrofę przyozdabiały wszechobecne ekrany z raportami o stanie floty — pełne wielkich liczb,
zasypane procentami, zdobione niezliczonymi zerami, a jednak szare, statyczne, mijane przez ludzi tak
samo, jak ruiny, czarne parki i puste place. Na ulicach nikt się nie wyróżniał, ani osobowością, ani
zachowaniem, ani nawet krokiem. Tylko szyte masowo pod jeden wzór kombinezony zdradzały
kolorami, że ta smutna ludzka masa jest w ruchu, płynnie płynąc, bez słów i śmiechu, jak ławica ryb
dążąc do końca dnia, pożegnania Ziemi, upadku ludzkości, opaski na oczach, strzału w głowę i
wymarzonej śmierci.
Ta pożoga cywilizacji i agonia mas irytowały Stavrosa. Z ulgą więc wskoczył do kanału pod
zrujnowanym miastem, woląc jego smród, niż towarzystwo wypranych z odwagi ludzi. Zapach, jak
wrota czasu, zabrał go do domu ciotki, gdzie spędził kilka tygodni po śmierci rodziców i już trzeciego
dnia nabroił, odwracając bieg kanalizacji. Miał to być odwet za to, że kobiet zniszczyła jego model
Tokyo-3. Tak jak wtedy, tak teraz uśmiechał się szyderczo, niesiony pychą nad gnojem i rozkojarzony
przebłyskami wspomnień. Wśród nich, niczym rysa na idealnie gładkim materiale, drażniły go obrazy
siostry. Przeganianie, zawsze wracały, przynosząc ze sobą poczucie winy splątane w kłębku
przyczynowo-skutkowym z oskarżeniem zdrady. Nie mógł wybaczyć Sesanie tego, że go porzuciła,
zostawiła, nie zabrała ze sobą, gdy znikła tak nagle i bez porządnego pożegnania. Z drugiej strony
pamiętał, że sam nie chciał z nią lecieć, rzucając kilka ostrych słów tuż przed ich rozstaniem.
Idąc wzdłuż ściany kanału, raz napinał nerwowo policzki, raz wypuszczał z płuc śmiech,
uruchamiając przypadkiem w głowie galerię pamiątkowych zdjęć. Wyrzucone myślową komendą
fotografie rodziców, Sesany i wspólnej na dworze zabawy zmroziły mu stawy, zatrzymując na chwilę w
miejscu. Już zapomniał, że zapisał te obrazy w swoim implancie, który wciąż był niedopracowany,
nieokiełznany i czasami sam reagował na silne emocje. Zanim Stavros zmazał z twarzy ludzkie grymasy
i wyłączył galerię, przyjrzał się dokładnie fotografii, na której w wieku kilku lat walczył z siostrą o jej
żółty kocyk w czarno-białe kotki. Wtedy wygrał tę szarpaninę, ale teraz już wiedział, że to nie dzięki
własnej sile. Ostatnim uśmiechem pożegnał Sesanę i zastąpił jej falujące do ramion włosy mapą
kanałów. Był już blisko celu. Na prawej ścianie, wzdłuż wiszących luźno kabli, których nikt od 2112
roku nie modernizował, stał zardzewiały panel kontroli przepięć z portalami starego typu. Stavros
wyciągnął dawno nieużywane łącze z rękawa munduru i z przyjemnością wpiął je w urządzenie,
delektując się od dzieciństwa nie słyszanym, jakże satysfakcjonującym klikiem. Materiał munduru na
jego przedramieniu natychmiast rozbłysł roztańczonymi kręgami kolorów. Wygenerowane
mikroskopijne znaki w długich łańcuchach Stavros pochłaniał wzrokiem, jak czytnikiem, zwracając
myślami kolejne komendy.
– Skurwysyny – przeklął. – Uprzedzili mnie – powiedział i zamilkł, wstrzymując oddech, bo nad
głową usłyszał ciężkie tąpnięcia, które kojarzył i doskonale pamiętał. To biegli po niego żołnierze w
przydziałowych butach z grubej, sztucznej skóry doskonale nadającej się do kopania pracowników.
Weszli już do tunelu, bo echo lądowania w wodzie ważącego około dwieście czterdzieści kilogramów
cyborga, niczym wycie wilka rozpoczynającego polowanie, już do niego dotarło.
– No to już po was, śmiecie – Stavros rzucił wyzwanie w otchłań kanału, a potem ruszył do
najbliższego wyjścia, spacerując jak na szkolnej wycieczce. Dopiero przy drabince, gdy oburącz chciał
ją chwycić, zauważył, że zdążył już obgryźć do krwi wszystkie paznokcie prawej dłoni. Wtedy, jak
przebudzony ze snu, usłyszał dudnienie swego serca, które przeraziło go bardziej niż dźwięki
nadbiegających żołnierzy. Strach w niczym mu jednak nie mógł już pomóc, więc uruchomił swój
najcenniejszy program i wspiął się do wyjścia, wypychając głaz przeżutymi do mięsa palcami.
– Mam cię, gnoju! – ryknął zwycięsko Wanegut i chwycił Stavrosa jedną ręką za mundur,
wyrywając go, jak chwasta, z kanału. Gdy nasycił oczy pięknym widokiem schwytanej zwierzyny, rzucił
nim o ziemię i wycelował mu broń prosto w twarz.
– Macie rozkaz mnie zabić, czy tylko schwytać? – zapytał Stavros, dłonią zasłaniając oczy przed
promieniami. Uśmiechał się głupio, trochę ze strachu, trochę z oślepienia, ale przede wszystkim z
pogardy, jaką darzył swych oprawców.
– Ani jedno, ani drugie – odpowiedział porucznik i zmazał mu szyderstwo z twarzy twardą kolbą
karabinu.
Stavros upadł na plecy i zabulgotał krwią, a potem kaszląc gęstą mazią, odwrócił się na bok i
wypluł dwa zęby wprost na swoją dłoń. – Kulwa – powiedział, próbując językiem wybadać zakres
strat. – Moje zęby! – krzyknął i z obrzydzeniem odrzucił dwie małe, zbędne już kości. Wrócił do leżenia
na plecach, by wygodnie spocząć w ciepłym, wiosennym Słońcu, które zaczęło sprawiać mu nagle
ogromną przyjemność. Nie wstawał. Nie chciał dawać żołnierzom powodu do kolejnego uderzenia,
zwłaszcza, że jego program był załadowany w czterdziestu procentach. Potrzebował kupić jeszcze
trochę czasu. – Naprawdę chcecie, bym dokończył pracę nad tym wirusem? – głośno zastanawiał się,
połykając trochę gorzkiej krwi.
– Jakim wirusem? – zapytał porucznik Elkin, wyrastając nad głową powalonego programisty.
– Nie wiecie? No pewnie, że nie wiecie – Stavros bełkotał zza dłoni, która służyła mu jako
tymczasowy opatrunek. Wciąż oszołomiony uderzeniem, próbował się podnieść, ale szybko dał za
wygraną, obezwładniony nagłą sztywnością ciała. – Nic wam nie mówią, bo jeszcze byście
zorganizowali jakiś bunt.
– Nawet nie wiesz jak bardzo mam teraz ochotę zbuntować się przeciw rozkazom – groził
Wanegut, zawieszony z karabinem nad człowiekiem, który zabił dziesiątki jego kolegów.
– Ok, rozumiem, spokojnie – dukał Stavros i zakrwawioną ręką zasłaniał czarną otchłań lufy. –
Myślicie, że zamordowałem waszych żołnierzy, ale to nie ja – tłumaczył, odpływając na chwilę myślami
na odległe plaże Europy. Tam kwitło tajemnicze miasto Xanadu, gdzie mógłby bezczynnie opalać się
na Słońcu.
– To kto?! – ryknął Wanegut, wyrywając go odorem stęchłego oddechu z podróży za ocean.
– Co?
– Kurwa – zaklął porucznik i chwycił mamroczącego Stavrosa za spryskany krwią kombinezon. –
Mówiłeś coś o wirusie – przypominał – i o naszych żołnierzach, których zamordowałeś – dodał,
pokazując kły, jakby się nimi chwalił. – Mów, bo zaraz wyrwę ci język i już nic nigdy nie powiesz.
– No tak, wirus, już pamiętam – związał wątki Stavros, odpowiadając mu czerwonym, szczerbatym
uśmiechem. – Dostałem zadanie stworzenia wirusa, który ma was wszystkich wybić. Dziś mieliście
próbkę tego, co potrafi – zdradzał im tajemnicę, wracając do rzeczywistości. Jego program
aktywowany był już w sześćdziesięciu siedmiu procentach. – Ja go tylko stworzyłem, bo mnie zmusili,
ale MRRG chce wykorzystać go do kontrolowania floty i was – mówił otwarcie, usilnie próbując nie
ubierać słów w szyderstwo.
Wanegut puścił go i zrobił krok w tył, a z ciszy mógł wyczytać wątpliwości swoich towarzyszy.
– Po co? – zapytała Hesla, nachylona nad obitym ciałem programisty.
– Głupie pytanie – odparł Stavros i machnął dłonią, by odgonić żołnierza. – Zasłaniasz mi światło.
Możesz? – poprosił i grzecznie czekał, aż kobieta ustąpi. – Dziękuję. No więc, MRRG chce mieć nad
wami pełną kontrolę – zdradzał, kaszląc co chwilę krwią na boki. – Oni, albo raczej on, chce zbudować
idealną dla siebie utopię, w której będzie miał absolutną, niezbywalną władzę. Mając ten program
będzie kontrolował flotę, a flota będzie kontrolowała ludzi. Innymi słowy, jesteście psami Andersa.
Uśpi was, gdy tylko szczekniecie nie w tę stronę – znów z nich szydził udanym porównaniem, dławiąc
się przy tym histerycznym śmiechem. Rozgrzany w Słońcu szaleństwem, odkaszlnął, prawie
wypluwając płuca, a potem z wysiłkiem, ociężale, podniósł plecy, by usiąść na ziemi. Opuścił
bezwiednie głowę i cicho charczał krwią z ust.
– Dobra, całą historię opowiesz w hali podpułkownikowi Aldonowi. Wstawaj! – rozkazał Wanegut,
chwytając jego wychudzone ramię.
– Wasi dowódcy chcą was zabić, a wy jak pieski wykonujecie ich rozkazy?! – wykrzyczał Stavros,
szarpiąc wściekle całym ciałem. – Nawet tego nie zauważyliście! Świat umiera! Ludzie budują flotę,
która będzie tylko dla wybranych! Nie dla was! Nie dla mnie! A wy dalej bawicie się w armię?! –
ryczał, niemal płacząc i szczekając w twarz zdezorientowanym żołnierzom. – Nic nie rozumiecie! Paru
skurwysynów przejęło kontrolę nad Planem i próbują zbudować idealny świat dla siebie, a wy, jak te
pieski, skaczecie dookoła licząc na kolejny kąsek z pańskiego stołu!
– Zamknij ryj! – ryknął Wanegut, a gdy poczuł zmieszaną z krwią ślinę na twarzy, odepchnął
szalonego programistę, wymierzył mu karabinem w pierś i wystrzelił, choć nie wypalił. – Co jest?!
– Jesteście idiotami – ze spokojem stwierdził Stavros, gdy po kolei każdy z żołnierzy próbował go
bezskutecznie obezwładnić bronią. – Właśnie dlatego teraz zginiecie – dodał i znikł.
– Gdzie on jest?! – zawył Wanegut, kręcąc się jak karuzela w poszukiwaniu mężczyzny, który przed
nimi stał, a teraz prysł, niczym bańka mydlana, pozostawiając po sobie tylko nieprzyjemny ból głowy.
– Gdzie on jest?!? Widzicie go?!?
– Co się, kurwa, dzieje?! – krzyknął Elkin i dołączył do żywiołowego tańca towarzyszy, wymachując
bezradnie bronią i szukając celu. – Zhakował nam oczy?!
– Ale jak, jesteśmy offline! – przypominała Hesla.
– Offline jest tylko sieć globalna – uprzejmie wyjaśniał Stavros, włamując się do systemu Eye
Mirage. – Wy też macie implanty w mózgach, żebyście przypadkiem nie zobaczyli tego, czego wasi
właściciele nie chcą ujawnić. Moduły Eye Mirage potrafią działać offline i zawsze są włączone –
opowiadał głosem, który dla żołnierzy wydobywał się z ich własnych głów.
– Zabrałeś nam wzrok, skurwielu! – jak powalony niedźwiedź zaryczał Wanegut, łapami miotając
na wszystkie strony.
– Jesteście idiotami – Stavros powtórzył co o nich myśli. – Koniec świata jest bliski, a was interesuje
tylko misja, która wcześniej czy później zaprowadzi was do piachu. W zasadzie to już teraz – stwierdził
i wypełnił wokół nich przestrzeń sadystycznym śmiechem. – Wiecie, że mogę rozgrzać wasze implanty
do temperatury dwustu dziesięciu stopni? Jak myślicie, co stanie się z waszymi mózgami? – pytał,
klucząc między rozszalałymi żołnierzami. – Mogę wam powiedzieć. Ugotują się, jak jajka na twardo –
powiedział i upadł na ziemię nieprzytomny.
– Wyglądacie jak dzieci we mgle – chorąży Kasel Duistro skomentował zachowanie towarzyszy,
zatrzymując się przed ich grupą.
– Gdzie on jest?! – wciąż ryczał Wanegut. – Pokaż mi go, a zarżnę gnoja!
– Nie trzeba, już jest obezwładniony.
– Widzisz go?
– Leży dwa metry przed panem – ze spokojem odpowiadał dowódca drugiej jednostki, pokazując
palcem puste dla porucznika miejsce.
– Nie wypalił was? – zapytała Hesla i jako pierwsza opuściła broń, przyznając się do porażki.
– Nie. Pułkownik Windsel przewidział taką sytuację, dlatego kazał nam, jako jedynym, działać w
trybie całkowicie autonomicznym. Mieliśmy obserwować ruchy innych jednostek – tłumaczył chorąży
monotonnym, znudzonym głosem, jak gdyby była to dla niego tylko kolejna, typowa misja.
– Pułkownik żyje? – zapytał Wanegut.
– Nie żyje. Rozbił się dziewięćdziesiąt minut temu.
– Rozumiem. Zginął, ale uratował nam życie – przyznał Wanegut i podszedł do miejsca, gdzie
rzekomo leżało ciało Stavrosa. Przez chwilę stał wpatrzony w ziemię, wiercąc w niej dziurę wzrokiem i
płonąc pragnieniem, by skopać gnojka, ale ostatecznie zrezygnował, bo nie chciał skończyć, jak ten
zbyt ciekawski przechodzień.
Strażnicy
(historia nr 01.12 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
– Profesorze Selter, jak miło mi pana w końcu poznać! – powiedział schludnie ubrany, starszy
mężczyzna z drewnianą laską w ręce. – Musimy natychmiast porozmawiać – dodał i wstawił stopę w
szczelinę niezbyt przyjaźnie uchylonych drzwi biura Wamona Seltera.
– Co pan?! – natychmiast zareagował profesor, blokując ciałem wejście.
– A tak, przepraszam najmocniej! – intruz zaczął tłumaczyć swe najście. – Zapomniałem o
protokole, bo lata już nie te, a i nowych ludzi za dużo nie spotykam – żartował bez skruchy, negując
znaczenie naruszonej etykiety gościnności. – Nazywam się Walkin Onstrom i jak już wspomniałem,
muszę z panem pilnie porozmawiać, a mam tylko trzydzieści minut.
– Dzień dobry – powoli, jakby restartując rozmowę, przywitał mężczyznę Wamon. W myślach
zdążył już rozpisać co najmniej dwanaście scenariuszy, które pozwoliłyby ubranej w biały, tradycyjnie
skrojony garnitur postaci wejść na teren pilnie strzeżonego budynku Departamentu Psychologii
Ośrodka Badawczego Floty w Draniesku. – W czym mogę panu pomóc? – zapytał z wymuszoną
uprzejmością, przyglądając się drewnianej, zdobionej szlachetnymi metalami lasce, którą starzec
wymachiwał jak batutą.
– Nie zaprosi mnie pan do środka? – pytaniem zaproponował Onstrom, spoglądając w pusty
korytarz, jakby chciał pokazać, że jego obecność w tym miejscu jest co najmniej problematyczna. –
Wie pan, nie chciałbym tak publicznie opowiadać o najtajniejszych projektach wojskowych, od
których zależy los całego świata – z uśmiechem informował i choć w oczywisty sposób żartował, to
równie wyraźnie sugerował, że jest to prawda na tyle absurdalna, że ogólnie głoszona wzbudzać może
tylko sceptycyzm.
Profesor westchnął, nie gotowy na takie błazeńskie wizyty pod koniec dnia, ale z grzeczności
ustąpił i zaprosił mężczyznę do środka. – Niech pan wejdzie – powiedział, gestem dłoni prezentując
przestrzeń swojego biura. Gość wkroczył w nią, jak żołnierz na defiladzie, gotowy odebrać medal za
odwagę i kompletne wyzbycie skromności.
Walkin Onstrom miał siedemdziesiąt lat, aurę narcyzmu rozchodzącą się w powietrzu niczym
perfumy zbyt szczodrze nałożone i srebrne, długie, związane w warkocz włosy. Ubrany w jasny
garnitur i brązowe buty pod kolor drewnianej laski, krytycznym spojrzeniem zmierzył pokój, a potem
ruszył w stronę wydzielonej części mieszkalnej, której granicę wyznaczała wielka, stara szafa. – Widzę,
że próbuje pan oderwać pracę od życia prywatnego – zauważył, bezwstydnie wchodząc w przestrzeń
osobistą profesora. – Po tylu latach w ośrodku, wciąż utrzymuje pan pozory dawnego stylu życia,
kiedy produkcja i konsumpcja były dwoma trybami w tej samej maszynie kapitalizmu. To fascynujące
– stwierdził, biorąc z półki jedną z zakurzonych książek. – Czyta pan Orwella – powiedział, nieco
zaskoczony. – Nie znam tego tytułu, o czym jest? – zapytał i pokazał okładkę z wielkim tytułem „Keep
the Aspidistra Flying”.
– O botanice.
– Poważnie? – zdziwił się Onstrom, z obrzydzeniem odkładając relikt przeszłości na miejsce. – Wie
pan, każde uwielbienie powinno mieć granicę, bo nawet najmniej szkodliwe hobby może odwrócić się
przeciwko nam.
– Nie wiedziałem, że też pan jest psychologiem – skomentował Wamon, blokując ciałem drogę
gościowi, który najwyraźniej zamierzał obejść każdy metr pomieszczenia, zanim przejdzie do rzeczy.
– A skąd, nie jestem! Nie znoszę psychologów – wybuchł oburzeniem Onstrom i zawrócił w stronę
gościnnej sofy i niskiego stolika przed nią. Zanim usiadł, sprawdził dłonią czy aby na pewno stary,
przetarty materiał nie pobrudzi jego garnituru, a potem przez dobre kilkadziesiąt sekund szukał
oparcia dla swojej laski. Jej złota głowa lwa musiała koniecznie mieć widok na całe mieszkanie.
Bez słowa uwagi, Wamon usiadł w fotelu obok kanapy i uśmiechał się obojętnie tak, jak to robią
młodsi, by wyrazić wymagany kulturą szacunek starszym od siebie.
– Dobrze, dobrze – dukał nerwowo Onstrom, szukając pożywki dla oczu. – Bardzo tu ładnie. Jestem
pod wrażeniem luksusów jakie pan zgromadził – skłamał, poklepując stary stolik przed sobą.
Sprawdzał czy klej, który go łączy, nie puściłby pod naporem kubka.
– Mówi pan o tych paru meblach starszych ode mnie, jakie z trudem odrestaurowałem?
– Cóż, przeciętni pracownicy hali nie mają nawet własnej bielizny, więc trudno mi tu cokolwiek
krytykować.
– Kto szuka, znajduje – stwierdził Wamon, nie ściągając maski uległego ucznia z twarzy.
– Wie pan, że miał pan przyjemność uczyć moją córkę w Akademii? – zapytał z zaskoczenia
Onstrom.
– Nie przypominam sobie uczennicy z pańskim nazwiskiem. To było bardzo dawno temu, a ja też
zbyt długo nie pracowałem jako nauczyciel.
– No tak, to było dawno temu.
– To o kogo chodzi? – zapytał Wamon, doskonale znając odpowiedź.
– Mówimy o Nadzorcy do spraw Dystrybucji zasobów ludzkich w Instytucie Nadzoru Ludności, pani
Sereday – dumnie oznajmił Onstrom.
– A, tak – bezinteresownie i chłodno potwierdził profesor, w sercu celebrując rozczarowanie gościa
swoim brakiem entuzjazmu. Zastanawiał się też nad znaczeniem tak formalnego przedstawienia tej
bądź, co bądź bliskiej mu kobiety. – Faktycznie, uczyłem ją przez chwilę. To prawda – mówił, z trudem
budząc w sobie zainteresowanie tematem.
– I co pan o niej sądzi?
– Mnie pan pyta? To pana córka.
– Nie mamy zbyt udanych kontaktów, niestety – przyznał Onstrom, grymasząc na twarzy. – Jednak
dobrze sobie poradziła, prawda? Jest kontradmirałem i jedną z ważniejszych osób w strukturach floty.
Oczywiście, bez mojej ingerencji, aż tak by się nie wybiła, zwłaszcza, że jej matka była oskarżona o
terroryzm. Bez dwóch zdań to bardzo bystra dziewczyna – opowiadał ze skromnością, która aż kipiała
samouwielbieniem – no, w zasadzie to już kobieta – poprawił uwagę, szukając w zmrożonym
uśmiechu profesora jakiejkolwiek reakcji. – Napisała nawet książkę, ale teraz wydać książkę jest
niewykonalne. Wie pan jak to jest. Wielki Plan nie szuka marnotrawstwa. Czytałem ją. Jest pięknie
napisana, choć pełna dziecięcych fantazji, tak nieadekwatnych w dzisiejszych czasach – mówił,
zanurzając się w pogardzie do wrogiej mu powściągliwości.
Wamon nie słuchał, bo próbował nakreślić listę patologii jaka zżerała zdeformowaną rodzinę gościa
z przerażająco posuniętą manią samouwielbienia. – W jej sprawie pan przychodzi? – zapytał,
przełamując w końcu udawaną uprzejmość.
– Nie, nie. Tak tylko wspomniałem ją, wie pan, jako taki most w rozmowie – tłumaczył z przejęciem
Onstrom, spoglądając na swój prawy nadgarstek, na którym nosił klasyczny, od lat niespotykany,
zegarek tarczowy. Albo nie mógł znaleźć słów, by przejść do rzeczy, albo coś go mocno irytowało. – Czy
wierzy pan w Wielki Plan? – zapytał, ewidentnie niegotowy zdradzić celu swej wizyty.
– Dziwne pytanie. Zapewne pan wie, że pracuję tu prawie trzydzieści lat nad projektem
przystosowania ludzi do wydłużonego pobytu w przestrzeni kosmicznej. To chyba mówi samo za
siebie.
– Ale czy pan wierzy w powodzenie Wielkiego Planu? – dopytywał Onstrom, przeszywając
profesora spojrzeniem na wylot. Chciał dostrzec najskrytsze jego wątpliwości.
– Tak – odpowiedział Wamon, irytacją maskując zawahanie.
– I myśli pan, że w ten sposób uratujemy świat?
– Pyta pan o to dwa lata przed domniemaną śmiercią Słońca?
– Cóż, faktycznie – Onstrom przyznał z niepewnym uśmiechem, który powoli gasnąc wypełniał
pomieszczenie skrępowaniem. Szukając słów, by wrócić rozmowę na właściwe tory, podskakiwał
kolanem i drżącą na nim dłonią, choć nie ze stresu, a z powodu ewidentnej choroby. – Ma pan rację.
Wszystkie główne siły na świecie budują floty z nadzieją, że unikną zagłady – mówił. – Nawet
Chińczycy, którzy z mordowania się nawzajem zrobili narodowy sport, tworzą własną armadę. To musi
coś znaczyć – zakończył z nieprzekonaną miną.
– Pan się z tym nie zgadza?
– Jakby to ująć – nakreślił długi wywód Onstrom, już zmienionym tonem zdradzając niepoprawne
poglądy. – Wielki Plan ma bardzo poważną wadę u swych podstaw. Upchanie całej ludzkości na
pokładach niewielkiej floty jest miniaturowym problemem, jeśli spojrzeć na fakt, że ludzkość nie ma
gdzie specjalnie się udać. Rozumie pan? Nie znaleźliśmy dotąd planety, która byłaby w stanie
utrzymać pojawienie się na jej powierzchni milionów ludzi. Nie mówiąc już o tym, że budowane statki
to fuszerka...
– Fuszerka? – wtrącił Wamon, zaskoczony dawno niesłyszanym słowem.
– Tak, tak. Wiem coś o tym. Chociażby Santlite 75, okręt flagowy floty, duma Zjednoczonych
Narodów, ostrze i tarcza ludzkości, Kompletna Porażka – Onstrom przedrzeźniał tytuły nadawane
najważniejszej jednostce we flocie. – Zbudowany ze specjalnego kompozytu, którego nikt nie
przetestował. Gdyby chociaż wystawili ten materiał na działanie kosmicznej radiacji, odkryliby, że ma
poważną wadę. Poza tym cała jego konstrukcja to sito, zlepek prowizorycznych łat. Czy pan wie ile
zarządców pracowało nad tym okrętem? Wie pan? – dopytywał, nakręcony przemową. – No właśnie,
nikt tego nie wie. Nawet w ZN nie wiedzą, bo każdy kolejny zarządca albo się zabijał, albo go zabijali i
w rezultacie nikt nie wie na czym ten kolos w ogóle stoi. Nie chciałbym być na miejscu jego kapitana.
Biedny człowiek, mógł zaakceptować moją propozycję – stwierdził, kiwając z przejęciem głową i
roniąc sztuczne łzy współczucia nad błędną decyzją naiwnego przyjaciela.
– Do czego pan dąży? – zapytał Wamon, szukając kontaktu z chronicznie orbitującym wokół sedna
mężczyzną.
– Już tłumaczę, niech się pan tak nie niepokoi – Onstrom uspokajał profesora, studzącym gestem
dłoni wzburzając w nim fale niepohamowanego gniewu. – Wygląda na to, że ludzie będą musieli
spędzić na pokładach tych badziewnych okrętów całkiem sporo czasu, być może wiele lat, kto wie,
dekady. Pytanie więc, czy będziemy w stanie to przetrwać?
– I tego chce się pan ode mnie dowiedzieć? – zgadywał Wamon, zaciskając dłonie na poręczach
fotela. Był bliski podjęcia decyzji, by wyprowadzić nachalnego gościa siłą. – Dobrze, już rozumiem do
czego pan zmierza. Zgadzam się, wszystkie badania pokazują, że wieloletnie przebywanie w kosmosie
nie wyjdzie ludziom na dobre, ale...
– To wiedziałem już pięćdziesiąt lat temu, jak rozpoczynałem pracę nad swoim projektem –
wtargnął mu w zdanie Onstrom. – Ludzie nie zostali stworzeni do lotów kosmicznych i w ogóle do
przebywania w kosmosie, no może poza przypadkiem Aimeiz.
– Aimeiz?
– Nie słyszał pan? No tak, to w końcu wojskowa tajemnica – przyznał Onstrom i zanim zdradził
cokolwiek, poprawił oparcie laski, jakby jej wygoda była ważniejsza niż rozmowa. – Tylko niech pan
nikomu o tym nie mówi, bo zaraz pana oskarżą o terroryzm, wytargają z biura i przeciągną po całym
budynku, żeby się inni dla przykładu napatrzyli – ostrzegał żartem. – Aimeiz to okręt, na który uciekło
już kilkadziesiąt tysięcy naukowców z całymi rodzinami – tłumaczył jak dziecku.
– Jak to uciekło?
– Normalnie, przed DARPA, piekłem Ziemi, w poszukiwaniu lepszego życia, nieważne w sumie, bo
pomijając tę obcą technologię, nasza teza...
– Obcą?! – krzyknął Wamon i zerwał się z fotela, przez chwilę oszołomiony zawrotem głowy
towarzyszącym nagłej zmianie położenia. – Chce pan powiedzieć, że odkryliśmy obcą technologię w
kosmosie?!
– Niech pan nie udaje zaskoczonego. Przecież to żadna tajemnica, że ludzie od lat posługują się
obcą technologią – zauważył Onstrom i zachęcił profesora do powrotu na miejsce.
Wamon nic jednak nie słyszał, bo stał po pas zanurzony w wartkim strumieniu absurdu,
obcesowości i ignorancji, które niespotykaną mieszanką zagłuszały jego rozsądek. Z trudem
kontrolując gniew i pogardę dla mężczyzny, próbował przetrawić właśnie pozyskaną informację,
decydując czy chce dowiedzieć się więcej, czy wykopać snoba za drzwi.
– Nie chce pan usiąść, to może pan stać. Ma pan jeszcze... – mówił patrząc na zegarek Onstrom
– ...około dziewiętnastu minut na podjęcie decyzji, bo później muszę lecieć. A wracając do dyskusji –
kontynuował, biorąc do ręki wcześniej odstawioną laskę z głową lwa, której wierzchołek zdobił
wyraźnie odczepiany amulet z motywem gęsto ułożonych liści. – Ludzie nigdy nie byli przystosowani
do pobytu w kosmosie, dlatego już czterdzieści lat temu rozpocząłem prace nad swoim projektem.
Tutaj muszę przyznać, że bez pomocy matki Silli i jej wiedzy, badań, a nawet wyjątkowych zdolności
aktorskich, niewiele bym zdziałał – przyznawał, odrywając się od brzegu rozmowy w stronę otwartego
oceanu wspomnień. – To była wspaniała kobieta i jeszcze przyjdzie czas, gdy jej za to podziękuję, choć
raczej już nie osobiście. Natomiast – próbował wrócić do macierzystego portu – po latach zmagań z
porażkami, wreszcie jesteśmy blisko sukcesu. Pewnie chciałby pan poznać szczegóły tego projektu,
lecz niestety nie mogę ich zdradzić, do momentu, aż nie zgodzi się pan do niego dołączyć. Nie usiądzie
pan? – zapytał.
– Chce mnie pan zaprosić do projektu, na temat którego nie mogę się nic dowiedzieć? – Wamon
próbował zrozumieć cokolwiek, patrząc z góry na gościa. Dziwnie sztywne nogi, blokowane
niezdecydowaniem, strachem, może obawą przed poczuciem porażki, trzymały go w pionie.
– Nie, nie, spokojnie – Onstrom znów próbował ugłaskać gospodarza arogancją, która zburzyłaby
każdą spokojem murowaną fortecę. – Oczywiście, że przedstawię panu projekt. Niech pan będzie
tylko cierpliwy i usiądzie – prosił z pasywnie-agresywną grzecznością, zaskoczony posłuchem, z jakim
profesor opadł na fotel.
Ściągała go grawitacja kumulującej się w nim odporności na bzdury.
– O, usiadł pan – złośliwie zauważył gość. – W każdym razie, nie przeciągając, projekt SIRA ma na
celu przygotowanie rasy ludzkiej do post-słonecznych warunków – mówił jak w audytorium przed
grupką pierwszorocznych studentów. – Naszym zadaniem jest uodpornić ludzi na panujące w
kosmosie warunki, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Mniej więcej, tyle mogę panu powiedzieć.
– Innymi słowy robicie to, co my tutaj.
– Nie, nie, nie – żywiołowo zaprzeczał Onstrom, wyraźnie obrażony tym porównaniem. – Ten
ośrodek badawczy to komedia, nie przyszłość. Prowadzone tu zabawy nic do planu przetrwania
ludzkości nie wnoszą, a mój projekt, jeśli odniesie sukces, pozwoli nam zasiedlić całą galaktykę.
– A cały wszechświat? – zapytał Wamon z pękającym na ustach uśmieszkiem.
– Rozumiem, myśli pan, że jestem megalomanem. Jednak to mi nie przeszkadza, bo wiem, że w
przyszłości ludzie zrozumieją, że ocaliłem ich od zagłady i to nie jeden raz.
– I co ja miałbym w tym projekcie robić? – dopytywał profesor, odsiewając przerost ambicji gościa
od sedna ich żenującej rozmowy.
– Potrzebujemy wsparcia – stwierdził Onstrom i na chwilę zamilkł zamyślony – tak wsparcia, chodzi
o wsparcie psychologa przy współpracy z osobami, które biorą udział w projekcie.
– Wsparcia? – powtórzył Wamon i niemal nie wybuchł śmiechem, gotowy przekleństwem
odmówić i wyrzucić upierdliwego gościa za drzwi. Jednak ciekawość ciągnęła go w meandry
zuchwałości starca, gdzie żądza rewanżu miała swoje uzasadnienie. – Dobrze, potrzebuje pan
psychologa. Tylko dlaczego miałbym chcieć dołączyć do tego projektu, wiedząc jedynie, że ma pan
problem ze swoimi obiektami badawczymi? – zapytał i ugrzązł w oniemiałym spojrzeniu mężczyzny,
który nie mógł uwierzyć, że tak hojna propozycja może spotkać się z odmową.
– Profesorze – mówił Onstrom pochylony w stronę gospodarza – mój projekt rozwija się od
czterdziestu lat i po czterech dekadach pracy jesteśmy o krok od stworzenia nowej rasy ludzi, którym
obce będą nasze słabości. Starość, podatność na drobne zmiany atmosferyczne, uzależnienie od
wody, jedzenia, snu, ograniczenia umysłu, choroby – wymieniał, licząc rzeczy na palcach – to wszystko
może być wspomnieniem. Proszę sobie wyobrazić, co moglibyśmy zrobić pozbywając się, na przykład,
potrzeby oddychania. Ile światów stałoby dla nas rajem! To jest sposób na ratunek ludzkości —
przejście na wyższy poziom ewolucji, a nie budowa okrętów, które pomogą tylko przedłużyć agonię
rasy ludzkiej. Rozumie już pan? Moje podejście jest może ambitne, ale za to skuteczne – stwierdził i
zamilkł, licząc na to, że teraz znajdzie w oczach profesora zrozumienie.
Wamon jednak przykładał większą wagę do gestów mężczyzny, niż jego słów. Traktował go jak
pacjenta z urojeniami i zdegenerowaną osobowością, który zabrnął pod przypadkowe drzwi z
wymyśloną po drodze opowieścią. – Wie pan co, muszę się zastanowić – w końcu powiedział zgodnie
z praktyką, by nigdy nie odmawiać osobom niezrównoważonym.
– Zastanowić?! – wybuchł rozczarowaniem Onstrom, uderzając laską w wykładzinę. – Daję panu
szansę na udział w największym projekcie ludzkości, a pan musi się zastanowić?! Jeśli obawia się pan,
że pogorszą się pańskie warunki, to proszę się nie martwić. Dostanie pan wszystko, o czym można
zamarzyć. Dysponuję możliwościami, których ten zacofany ośrodek nie jest w stanie panu zapewnić! –
głosił, jak podirytowany kaznodzieja, grożąc mu złotą głową lwa.
– Mam wszystko czego potrzebuję.
– Rozumiem już. Boi się pan – stwierdził Onstrom.
– Podobno nie jest pan psychologiem?
– Ja? Skąd! Nie muszę nim być, żeby widzieć, że pan po prostu boi się zmiany. Po dwudziestu
siedmiu latach siedzenia w tym budynku, ogarnia pana strach przed jego opuszczeniem. To normalne.
– To normalne? – dopytywał Wamon, śledząc wzrokiem latającą mu koło twarzy drewnianą laskę.
– Tak, tak, normalne, ale ja daję panu szansę na zmianę i gwarantuję, że pana praca realnie
pomoże ocalić ludzkość. Trudno chyba o większą satysfakcję, nie sądzi pan?
– To, co pan mówi jest bardzo interesujące, ale nie zmienia to faktu, że decyzja ta wymaga
przemyślenia, nie sądzi pan? – Wamon naśladował gościa z przekonaniem, że rozmowa dawno
przekroczyła próg nieodwracalnej abstrakcji.
W odpowiedzi na cios, Onstrom skamieniał na sofie i tylko jego ręka chodziła po wertykalnej osi,
odmierzając czas tępymi uderzeniami laski o podłogę. Ostrym, płomiennym spojrzeniem mężczyzna
zatopił w rywalu obietnicę zemsty, a potem długo obaj ścierali się w pojedynku żelaznych min, jednej
wykutej w powadze, drugiej ze śladowym stopem sarkazmu.
– Rozumiem – Onstrom przełamał ciszą splątany pat, spoglądając na zegarek i podnosząc się z sofy.
W dłoni, jak miecz, dzierżył swoją laskę, błyskawicznie wracając do obojętnie pogardliwej postawy z
początku rozmowy. – Nie uważa pan, że mówię poważnie. Faktycznie, niech pan sobie to przemyśli.
Proszę jednak pamiętać, że decyzja już zapadła, nawet jeśli nikt jej głośno wcześniej nie wypowiedział.
Wiedza jest zabójczym przyjacielem, kiedy nikt nie ustala reguł – rzekł głosem skruszonego winą
przestępcy. – Rozumie pan?
– O czym pan w ogóle mówi?
– Los całej ludzkości, jak widzę, jest w rękach głupców. Rozumie pan? – pytał Onstrom z nadzieją,
że jego teatralna poza nad kawowym stolikiem nadała wystarczającej majestatyczności
wygrzebanemu z otchłani doświadczeń cytatowi. – To w naszym obowiązku jest poprowadzić świat.
Niech pan to dobrze przemyśli. Równo o 20.00 dostał pan na pocztę kilka materiałów dotyczących
projektu wraz z teczką postaci, którą chciałbym, żeby pan się zajął.
– A jeśli tego nie zrobię?
– Na wszystko jest sposób.
– Grozi mi pan? – natychmiast zareagował Wamon, powoli podnosząc się z miejsca, by tym
aktorskim trikiem zbudować postrach chwili.
– Ależ pan jest wrażliwy! – przedrzeźniał jego reakcję Onstrom. – Miałem na myśli to, że jeśli pan
się nie zgodzi, to zawsze mogę poszukać kogoś innego. Wie pan, poza tym gdybym chciał panu grozić,
to wspomniałbym pana wieloletnią współpracę z Odwróconymi – przyznał lekkim głosem,
jednocześnie gilotyną słów ścinając więzadła w nogach profesora.
Zatopiony z powrotem w fotelu, Wamon rozumiał już dlaczego nieproszony gość tak zuchwale i
butnie wkroczył w jego życie. Cały czas miał go w garści i tylko wyczekiwał chwili, kiedy ofiara będzie
czuć się najpewniej, by bez ostrzeżenia wbić nóż w jej serce.
Jak zwycięzca, Onstrom stał nad nim, uśmiechnięty i z poczuciem władzy, której Wamon Selter nie
mógł mu odmówić. – Tak więc, reasumując, proszę zapoznać się z dokumentami, a ja zorganizuję
panu lot do Rilington pojutrze o dziewiątej rano – gość przekazywał informacje niemal w formie
lokalnego obwieszczenia, gdzieniegdzie przemycając w głosie zadowolenie z doskonale
wyprowadzonego ciosu. Spojrzał jeszcze na zegarek, przetrzymał nienaturalnie chwilę i mówił dalej. –
Przybędzie po pana pewien oficer i proszę się nie martwić, wszystkie formalności już zostały
dopełnione. W zasadzie od wczoraj jest pan pracownikiem SIRA, choć oczywiście nie pod taką nazwą.
Zresztą sam pan zobaczy – dodał, znów sprawdzając czas. – Pora na mnie, bo wybiła 20.30 –
oświadczył, uderzając laską o blat stolika z hukiem, który jak strzał dobił profesora. – Mam tylko
nadzieję, że zderzenie z majorem Marsellasem nie będzie dla pana egzekucją. Trochę byłoby szkoda –
zażartował i zaśmiał się, choć skromnie i krótko, by okazać w ten sposób łaskę przegranemu.
– Ale... – Wamon zaczął z nadzieją, że język sam splecie słowa w jego obronie.
– A nawet gdyby, to nie będzie to chyba wielki problem – przerwał mu Onstrom. – Nie ma pan
rodziny, przyjaciół, w zasadzie żadnego dobytku. Nic tu pana nie trzyma, nawet kuracja na to
swędzenie, co tak pana męczy ostatnio – opowiadał, wyczytując w oczach profesora rodzące się
pytanie, na które natychmiast odpowiedział. – Ależ pan mnie rozczarowuje! To oczywiste, że wiem o
panu wszystko. Przecież nie zapraszałbym przypadkowych osób. Wiem nawet kiedy ostatnio pan pił
piwo i jak często wychodzi ma dach, by popatrzeć na gwiazdy. Dodam, że jest to w ośrodku
zabronione – przestrzegał, wytykając laską Wamona. – Choć dla nas to bardzo cenna pańska cecha. To
co? Wszystko mamy ustalone? W takim razie do zobaczenia – powiedział, grzecznie się ukłonił i
wyszedł, zostawiając profesora, jak znokautowanego rywala na ringu.
Wamon Selter był idealistą, ale mocno stąpał po ziemi, wierzył w doskonałe dobro, ale nienawidził
ludzi, marzył o podróżach w błogim zaciszu swojego pokoju i pomagał wszystkim, samemu tonąc w
problemach. Nie zdradzał ich, tak jak żadnych innych emocji, które buzowały w nim niczym
sztormowe, nieposkromione fale. Sprzeczności go wyznaczały, definiowały, pozwalały perfekcyjnie
wykonywać swoją pracę i sprawiały, że kompletnie gubił się w relacjach międzyludzkich, jakie
rozważał tylko w czysto naukowej sferze. Był doskonałym dawcą, beznadziejnym biorcą i krytykiem
świata we własnej głowie. Skończył pięćdziesiąt sześć lat i wciąż nie miał pewności czy już dorósł, choć
czuł, że jest od wszystkich o dekady starszy. Tak rozbity, ale ze skrupulatnie rozrysowanym w
wyobraźni wszechświatem, spokojnie płynął przez rzeczywistość, zamaskowany i podziwiany za
spokój, wiedzę, mądrość i stabilność, podkreślaną przez siwe już na bokach włosy. Wciąż przystojny, ze
spojrzeniem tajemniczego romantyka, milczeniem zdobywał serca, a przyjaznym uśmiechem zaufanie.
Był skromny, przynajmniej na zewnątrz, zawsze gotowy, pewny siebie i chwalony za prowadzone
badania w zakresie samotności i odosobnienia w warunkach kosmicznych. To te referencje musiały
przyciągnąć przedwczoraj do jego biura Walkina Onstroma, a dziś oficera jednostki specjalnej SIRA,
który miał zabrać go do Rilington. Wamon nie miał wyboru, został przeniesiony, dokładnie tak, jak
powiedział mu nieproszony gość i od teraz pracował dla specjalnej jednostki badawczej pod
jurysdykcją pionu Floty Wschodniej, podległej z kolei Komisji Rozwoju i Prac Naukowych w Dywizji
Rozwoju Zgromadzenia Narodowego. Nie myśląc nad zagmatwaniem struktur rządowych, spakował
walizkę z podstawowymi rzeczami i ruszył za mężczyzną w czarnym kombinezonie o przerażająco
białej cerze i twarzy zdradzającej, że wolałby nie wracać tam, skąd przybył. Profesor nie pytał też o
towarzyszących mu żołnierzy w piaskowych mundurach i z małą literką „z” w miejscu oznaczenia
jednostki. Na pewno nie przynależeli do sił DARPA, ale w ośrodku badawczym floty czuli się jak u
siebie.
Przez prawie czterdzieści minut lotu helikopterem Wamon przeglądał jeszcze dokumenty, które
podesłał mu Onstrom. Szczególną uwagę zwrócił na profil Brada Marsellasa. Z długiej i nudnej jego
historii, pełnej bezużytecznych faktów z lat młodzieńczych i pobytu w ośrodkach szkoleniowych,
profesor dowiedział się, że był żołnierzem sił DARPA do dnia, w którym poświęcił zdrowie, by ratować
kolegów. Raport niewiele podawał szczegółów, poza tym, że po tej antyterrorystycznej akcji, Marsellas
spędził trzy miesiące w szpitalu i nigdy do służby nie wrócił. Wśród zasług wyróżniała go Gwiazda
Honoru, a kontrastowała z nią nagana za uderzenie starszego oficera, który, według wersji Brada,
niesłusznie skazał całą drużynę na karę za przewinienie jednej osoby. Znów, raport nie zdradzał wielu
szczegółów. Mnóstwo informacji było wyciętych lub przeredagowanych, tak że dokument wyglądał jak
zlepek słów na siłę wiązanych w jakąś spójną całość przez biednego edytora, posadzonego do
niewykonalnego zadania.
Helikopter wleciał nad ruiny miasta Rilington we wschodniej Europie, płynąc w powietrzu nad
zgliszczami usłaną równiną. Betonowy horyzont i nieskończone fale gruzu wieściły namacalną już
przyszłość, dając namiastkę resetu cywilizacji, która wciąż szukała tu schronienia dla swoich
najtajniejszych projektów. Niosąca Wamona maszyna bezgłośnie osiadła na kawałku wysprzątanej
ziemi przed jakimś rozsadzonym budynkiem. Jego frontowa ściana zapadła się do środka, odsłaniając
przekrój kilku pięter, gdzie wciąż w rzędach stały opuszczone ławki. Być może kiedyś była tu szkoła.
Wpatrzony w ten symboliczny obraz, profesor wyskoczył z helikoptera. Na chwilę stracił równowagę,
trafiony momentem totalnej przejrzystości, której towarzyszyła końska dawka poczucia wolności,
skażonej jednak kompletnym wyzbyciem nadziei. Kompozycja pozornie sprzecznych wrażeń wyrwała
go na chwilę z rzeczywistości, zamykając w dziecięcym świecie nieskazitelnych marzeń i
wyolbrzymionych koszmarów. Jak wahadło, przenikał między nocą potworów i baśniowym dniem,
czerpiąc przyjemność z przepływających świtem i zmierzchem emocji. Z tego rozkosznego i
przerażającego zarazem stanu wyrwała go postać zrodzona z cienia zrujnowanego budynku. Kolejny
blady jak ściana oficer mknął przez zalany słońcem plac, mrużąc oczy i wyginając się pod ciężarem
wgniatających go w ziemię, niczym deszcz, promieni.
– Dzień dobry, profesorze. Podpułkownik Dartan Sillesiano – powiedział mężczyzna i wyciągnął w
jego stronę rękę.
– Dobry – odpowiedział Wamon, wymieniając z nim uścisk dłoni.
– Pewnie zastanawia się pan, po co tutaj pana sprowadziliśmy.
– Chętnie się tego w końcu dowiem.
– Wszystko panu wytłumaczymy w ośrodku. Proszę za mną. Bagaż może pan zostawić – polecił
oficer i zawrócił w stronę wyrwy w ścianie budynku, za którą skrupulatnie skrywano zejście do
podziemnego kompleksu SIRA.
Wamon przekroczył z cienia uszytą kurtynę betonowej jaskini, gdzie mrok koił oczy i jednocześnie
przeszywał ciało dreszczem tragedii, jaka musiała się tu rozegrać. Popękane mury, niczym fizyczny
odcisk krzyków dzieci, dawały świadectwo dawno już zapomnianej zbrodni. W odkrytej ziemi tego
przeklętego miejsca wyryto wąski otwór, a w nim schowano schody, zapraszając sztucznym światłem
do środka. W towarzystwie uzbrojonych żołnierzy, tym razem ubranych w czarne mundury DARPA,
Wamon zszedł poziom niżej. Znalazł się w białym korytarzu wyłożonym metalowymi płytami, które
szczękającym dźwiękiem zgłaszały różnice w obuwiu noszonym przez osoby wkraczające na teren
ośrodka. Wyjście na powierzchnię odciął im betonowy blok, pozostawiając tylko jeden możliwy
kierunek ruchu — prosto przed siebie przez trzy grube śluzy. Przy każdej z nich stalowe, okrągłe drzwi
rozsuwały się z jękiem zmęczenia i lenistwem nabytej masy, odsłaniając kolejną część tunelu, który
prowadził lekko w dół, co Wamon wyczuł ociężale opadającą stopą. Korytarz kończył się bramą z
grubych, srebrnych kolumn ściśniętych w jedną pofalowaną taflę metalu.
– Spodziewacie się jakiejś inwazji, czy może trzymacie w środku dinozaury? – zapytał profesor,
wywołując uśmiechy na twarzach żołnierzy.
– Zaraz pan sam zobaczy – odpowiedział podpułkownik, budując nastrój wielkiej tajemnicy.
Czerwona poświata zalała korytarz, a połyskująca brama powoli ustępowała, rozdziawiając paszczę,
której wirujące kły wkręcały się w sufit i podłogę, odsłaniając wnętrze ukrytego pod ziemią
laboratorium. Z klaustrofobicznego kanału, Wamon wkroczył w otwartą przestrzeń szklanych ścian i
sal pełnych krzeseł i tablic. To tu naukowcy debatowali o strunach rzeczywistości, wymiarach czasu,
płaszczyznach grawitacji i innych teoriach odziewających istotę stworzenia i niosących destrukcję w
rękach niepoczytalnych osób.
– Czy to o tym mówił Onstrom? – głośno myślał Wamon.
– Proszę? – zapytał podpułkownik, prowadząc gościa głównym holem kompleksu.
– To jedyny poziom? – zmienił temat Wamon, zaglądając w mijane korytarze niczym w pojedyncze
kadry innych filmów, gdzie długie, jasne tunele prowadziły do różnorodnych zakończeń historii.
– W ośrodku są cztery poziomy – opowiadał oficer, prąc do przodu, jakby gonił go czas. – Na tym
piętrze mamy sale noclegowe i biura, a poniżej jest laboratorium, gdzie odbywają się eksperymenty –
mówił, wykręcony bokiem do podążającego za nim profesora. – Na trzecim poziomie realizowany jest
już projekt, a na samym dole... – przerwał, kończąc podróż przed białymi drzwiami, które zlane ze
ścianą, nakreślone były tylko delikatną, opływającą je szczeliną. – Reszty dowie się pan od generała –
stwierdził z lekką zadyszką i wskazał ręką wejście.
Oślepiony jasnym światłem i ogłupiony labiryntem ośrodka, Wamon mimowolnie wyobraził sobie
sylwetkę rosłego mężczyzn, który mówiąc ideologicznie nasączonym językiem, od razu przejdzie do
rzeczy, jak ci wszyscy dowódcy w wojennych filmach starej daty. Gotowy zweryfikować ten przebłysk
przyszłości i popychany lekko z tyłu, profesor wkroczył do ciemnego, zadymionego pokoju, gdzie
czekał już na niego generał dywizji Gerald Coverly. Wyglądał dokładnie tak, jak Wamon myślał. Był
potężnym mężczyzną o siwych włosach i ogromnych dłoniach, które miażdżyły palce podczas
przywitania. W porowatej skórze twarzy skrywał kurz wojennych doświadczeń.
– Przejdźmy do rzeczy, profesorze – oznajmił generał, uwalniając połamaną rękę gościa i wskazując
mu proste, drewniane krzesło naprzeciw biurka. – Kawy? – od razu zapytał.
– Nie, dziękuję.
– A ja sobie zrobię – oświadczył mężczyzna, podszedł do automatu w rogu pokoju, wcisnął jakiś
guzik i usiadł w swoim skórzanym fotelu, nerwowo wpatrzony w profesora, który zdążył już wygodnie
zająć przydzielone mu żołnierskim gestem miejsce.
Wamon policzył brudne kubki zepchnięte do rogu stojącego przed nim biurka. Próbował
odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego choć świat zmienia się na ich oczach, ludzie wciąż tkwią w
sidłach tych samych, obrzydliwych przywar, które on już dawno porzucił. Całe pomieszczenie krzyczało
brudem i bałaganem, a chrupanie pod stopami przerażało go nie mniej niż zaciśnięte zęby generała.
– Mamy problem – powiedział dowódca, wykładając otwarte dłonie na blat pełen zaschniętych
kręgów z kawy. – Zapoznał się pan z postacią Brada Marsellasa? – wprost zapytał rozkojarzonego
nagłą zmianą otoczenia profesora.
Wamon przeciągnął ciszę, próbując na siłę opóźnić start nieprzyjemnej dla niego rozmowy. – Tak –
powiedział wzdychając. – To były żołnierz DARPA, bohater i idealista o silnej potrzebie sprawiedliwości
– stwierdził, wyciągając z pamięci historię postaci.
– Idealista – powtórzył generał, przytakując bezsensownie głową.
– Czy mogę się w końcu dowiedzieć dlaczego zostałem tu sprowadzony? Wiem, że prowadzicie
badania o co najmniej mało etycznej naturze, ale do tej pory nikt mi nie chciał wyjaśnić, co dokładnie
tu się dzieje. Może już pora?
– Ależ pan niecierpliwy – stwierdził dowódca, jak alarmem dzwoniąc słowami w uszach Wamona. –
Już spieszę tłumaczyć – dodał i odchylił się w fotelu, zbierając w myślach fakty. – Wszystko oficjalnie
zaczęło się w 2116 roku – mówił. – Bez obaw, to nie będzie długi wykład – zapewniał, spoglądając na
zegarek zawieszony nad wejściem. – To wtedy kilku członków ZN doszło do wniosku, że plan budowy
floty nie ma szans powodzenia i nie ocali ludzkości. Co najwyżej przedłuży naszą agonię, tylko po co?
To Walkin Onstrom przekonał ich, że szanse na znalezienie dla nas nowej planety są znikome, a życie
na statkach to nie do końca dobry pomysł. Wtedy właśnie oficjalnie powstał projekt SIRA i dziś,
prawie czterdzieści lat później, ponad dwie setki naukowców pracuje nieprzerwanie, by zrealizować
pomysł, który wtedy wydawał się absurdalny.
– Mogę prosić wody? – zapytał Wamon z suchością w gardle, jakiej nie pamiętał od czasów
pierwszych egzaminów doktoranckich. Tak jak na powierzchni, przed zejściem, znów dopadło go
błogie i przerażające wrażenie beznadziejnej swobody, przelewające się skrajnymi temperaturami
przez żyły w jego ciele. Zlał go pot, choć w pomieszczeniu było chłodno.
Generał Coverly sięgnął pod stół i wyciągnął butelkę wody, która najwidoczniej czekały tam na
dokładnie tę chwilę. Potem z szafki za plecami wziął szklankę, odsłaniając galerię kolorowych alkoholi
w gąsiorach i flaszkach o kształtach wzajemnie się prześcigających w kuriozalności. Na w pół
opróżnione, więcej mówiły o mężczyźnie, niż wszystkie dotąd jego słowa. Z brzdękiem szkła postawił
przed profesorem naczynie pełne wody i z niepasującym do chwili uśmieszkiem skomentował: – Tylko
niech się pan nie zakrztusi.
– Dziękuję.
– Projekt na początku zakładał stworzenie w człowieku odporności na warunki kosmiczne –
kontynuował dowódca.
– Jak to kosmiczne? – wtrącił Wamon, próbując balansować zalaną po brzegi szklanką.
– Odporność na zabójcze promieniowanie, skrajne temperatury i wyeliminowanie potrzeby
oddychania.
– Oddychania?! – wykrzyczał profesor, czując jak zimna woda spływa mu po dłoni.
Coverly nawet nie drgnął, tylko wpatrzony w oczy gościa, mówił dalej, jakby chciał wyrzucić z
siebie tę historię, zanim wypity przed spotkaniem alkohol przestanie działać. – By to osiągnąć
człowiek musiał stać się maszyną. Z takim założeniem wyszedł profesor Halladon, który
zaproponował, by zastosować metodę zastąpienia komórek ciała człowieka specjalnym materiałem
zwanym grenitem, wytwarzanym na bazie grafenu. Udało mu się stworzyć materiał elastyczny i
jednocześnie niezwykle wytrzymały, który potrafił przyjmować dowolne kształty, nawet ludzkich
komórek i co więcej doskonale naśladował tkankę organiczną.
– To jakiś absurd! Co to za profesor? Nie znam go.
– Zmarł w 2138 roku, a całe życie spędził w tym ośrodku, więc nie mógł go pan znać.
– Chciał podmieniać komórki w ludzkim organizmie grafenem? – dalej pytał Wamon, zapominając
o szklance, z której nie wziął ani łyka.
– Nie grafenem, tylko grenitem, to zupełnie co innego. Z tym, że przez lata żadna z prób się nie
udała.
– Sugeruje pan, że ktoś odważył się wziąć udział w takim eksperymencie?
– Tak, dokładnie sto dziewięć osób. Dziewięćdziesiąt siedem z nich zmarło – wyliczył generał,
zaciskając dłonie na blacie stołu i jak wulkan wstrząsami zdradzając nadchodzącą erupcję.
Wamon otworzył szeroko oczy i przypomniał sobie o wodzie. Przystawił zesztywniałą dłonią
szklankę do ust, ale jej przechylenie wydawało się zadaniem trudniejszym niż wiązanie butów z
wyrwanymi ze stawów palcami. Świadomy wzroku generała, wiedział, że ujawnia słabość, ale w tym
momencie nic go to już nie obchodziło, bo musiał przepłukać zebrany w gardle szorstki piach lęku.
– Pozostała dwunastka żyje i od około sześciu lat podlega stałej przemianie, komórka po komórce –
relacjonował generał. – W tej chwili w najbardziej zaawansowanym stadium jest major Brad
Marsellas. Jego ciało w siedemdziesięciu ośmiu procentach to zmodyfikowany grenit.
Wamon podniósł się i stanął jak żołnierz na baczność, zaciskając dłoń na szklance. W jego głowie,
niczym pocisk z karabinu, pędził proces logiczny, jakiego nie mógł zatrzymać, a który pchał go w
stronę jedynej możliwej konkluzji. – Stworzyliście ludzi-maszyny, a jeden z nich zwariował i straciliście
nad nim kontrolę – wyrecytował epitafium z własnego nagrobka i opadł bez sił na krzesło ze
skradającym się na ustach ironicznym uśmieszkiem. – Jak zła jest sytuacja? – zapytał.
– Jest tragiczna – przyznał Coverly, powoli gubiąc generalskie maniery. – Jego możliwości przerosły
wszelkie oczekiwania. Posiada niezniszczalne ciało, prawie nie potrzebuje tlenu, jest przynajmniej
trzykrotnie szybszy, nie męczy się i nie wymaga w ogóle zewnętrznych źródeł energii – wymieniał jego
cechy, mieszając dumę z obawami i tracąc opanowanie, które jak burzony budynek odsłoniło kłęby
strachu.
– I się wam zbuntował – dodał martwym głosem Wamon.
– Musi pan zrozumieć, że do testów braliśmy ochotników, którzy wiedzieli co ich czeka.
Wybieraliśmy spośród nich osoby o wysokim poczuciu obowiązku, patriotyzmu i wyraźnym
zrozumieniu wartości moralnych – przekonywał mężczyzna, czując się niesłusznie oskarżony. Wstał i
zrobił kilka kroków, by uwolnić spięte dreszczami ciało. Był tak samo przerażony jak profesor. – Gdy
projekt zaczął działać, gdy modyfikacje zaczęły ich zmieniać, myśleliśmy, że przyspieszyliśmy ewolucję
człowieka, że w ten sposób ocalimy siebie! Dzięki temu moglibyśmy żyć w kosmosie, w próżni, na
każdej planecie! Niestety, proces przemiany trwa zbyt długo, a czas nam się kończy, dlatego
zmieniliśmy plan. Ta dwunastka, która jest już w zaawansowanym stadium przemiany, to mieli być
strażnicy. Grupa super-ludzi, którzy otrzymają zadanie wywieźć całą genetyczną historię ludzkości w
kosmos, znaleźć dla nas nowy dom i odrodzić ludzkość raz jeszcze, w nowej, lepszej formie! – niemal
ryczał generał, wlewając ciekły strach w profesora.
Wbity w fotel przemową, przygnieciony rozmiarem obłąkania rzeczy, Wamon trzymał się szklanki
obiema dłońmi, jak ostatniego korzenia nad przepaścią. – Bardzo jest niebezpieczny? – zapytał.
– To nieistotne – stwierdził Coverly, chwytając w garść swe lęki. – Istotne jest to, czy będzie pan w
stanie go przekonać i przywrócić w nim wiarę w projekt.
– Wiarę w projekt? Jeśli on zwariował, jeśli jego mózg został uszkodzony przez wasz proces
przemiany, to ja nic nie poradzę.
– Jego mózg w sporej mierze jest jeszcze nietknięty. Proszę spróbować – mówił generał głosem
podszytym desperacją.
– Będę potrzebował czasu, by się przygotować.
– Miał pan cały dzień.
– Ale nie sądziłem, że będę musiał rozmawiać z maszyną! – krzyknął Wamon i wlał w siebie
wszystko, co pozostało mu w szklance. Tracił kontrolę, a tego nienawidził najbardziej na świecie.
– Jak wspomniałem, jego ciało jest syntetyczne, ale mózg wciąż działa jak ludzki – przypominał
Coverly, naśladując starania profesora, by odzyskać spokój. Oboje przez chwilę skupili się na świecie
wewnętrznych przeżyć, gdzie prowadzili atomową wojnę absolutnego terroru z kruchą brawurą.
Tymczasem na zewnątrz wyglądali niczym dwójka pokłóconych i obrażonych na siebie dzieci.
– Już czas – oznajmił generał, rzucając okiem na zegar nad drzwiami. – Przygotuje się pan w drodze
do jego pokoju. Proszę mi wierzyć, że nie wzięliśmy pana z jakiejś łapanki i jesteśmy pewni, że ma pan
do tego zadania odpowiednie kwalifikacje – dodał i zaprosił gościa do wyjścia.
Selter żył już tylko nadzieją, że za chwilę światło dnia wyrwie go z tego koszmaru. Czekając na
przebudzenie, niczym więzień zakuty w łańcuchy, wstał z fotela, by podążyć za generałem w stronę
windy, która miała zabrać go na szafot. Rozbity i przegrany, płynął z prądem, a narastający szum
zbliżającego się wodospadu konsekwencji zagłuszał sobie w głowie rozhisteryzowanym śmiechem
cyrkowego klauna. Jak beznadziejna była sytuacja, mógł wyczytać z twarzy mijanych po drodze
naukowców. Ze spuszczonymi głowami, niczym dzieci trawione poczuciem winy, unikali spojrzeń
profesora i zaraz skręcali w dowolny korytarz, by zdążyć na wyimaginowane, pilne spotkania.
Generał zaprosił Wamona do szklanej klatki windy, która opadała w głąb ośrodka niczym
przeźroczysta skrzynka pełna pożywienia dla rezydującej w otchłani bestii. Minęli dwa jasne piętra,
pełne gorączkowo zajętych swoimi sprawami badaczy, aż dotarli do mrocznego i pustego poziomu, jak
symboliczne piekło, będącego ich ostatnim przystankiem w podróży.
– Gdzie oni są? – zapytał profesor zanim zebrał odwagę, by wyjść z windy.
– Siedzą w swoich pokojach.
– Cały dzień? Nie nudzi im się? – próbował żartować Wamon, w pełni oddany roli cyrkowego
klauna, który ze sceny nie widzi w ciemnościach schowanej widowni. Nieskruszona humorem twarz
generała szybko jednak wyrwała go z ostatniego bastionu nadziei.
– Oni nie czują nudy, bo żyją w innym świecie. Są nieśmiertelni, więc upływ czasu dla nich nie
istnieje. Poza tym ich mózgi pracują bardziej jak komputery, to znaczy, nie mają potrzeb jak my,
pragnienia, głodu, nudy, rozumie pan – opowiadał Coverly, ciągnąc go za ramię przez pusty korytarz.
– Ale mówił pan, że ich mózgi są wciąż biologiczne.
– Tak, no tak. To tu – powiedział generał i wskazał palcem niepozorne drzwi. – Życzę powodzenia –
dodał, poklepał ramię profesora stalową dłonią, z każdym uderzeniem łamiąc mu kolejną kość, i ruszył
z powrotem, robiąc ogromne kroki, by jak najszybciej uwolnić się od problemu.
Wamon stał, niczym marmurowy posąg, przed drzwiami do swej prawdopodobnej zagłady.
Otoczony ciszą i wrażeniem zapieczętowanego sarkofagu, myślał nad strategią działania, ale za nic nie
potrafił jej w głowie rozpisać. Wiedział jedynie z jakim rodzajem psychiki miał do czynienia, choć fakt,
że mózg Marsellasa po części był już przeobrażony, mógł kompletnie zniwelować tę jedyną przewagę.
Jak na równi pochyłej, staczając się w otchłań dławiącego siły witalne lęku, czuł, że jeśli natychmiast
nie wejdzie do środka, zamarznie na zewnątrz pokonany.
Gestem ręki przesunął drzwi i nie miał już odwrotu. Wszedł do środka i od razu spostrzegł, że cały
wystrój pomieszczenia został bardzo skrupulatnie przygotowany i zaprojektowany, by wzbudzać
wrażenie chaosu ukrywającego pewną zagadkę. Na ścianach wisiały dwa specjalne wojskowe
mundury, niewątpliwie niegdyś noszone przez Brada. Były masywne i specjalnie wzmacniane, by
chronić ciało przed ogniem wroga. Pod lewą ścianą stało klasyczne, wojskowe łóżko polowe. Na nim
rozrzucone walały się ubrania, bielizna i jedna jedyna papierowa książka, położona okładką do dołu i
tak przykryta jakąś koszulą, że Wamon nie mógł nic z niej odczytać. Pod pryczą ustawiono buty,
podłogę pokrywały losowe przedmioty, budujące wrażenie sztucznie wytworzonego bałaganu, zaś na
skrupulatnie wydzielonej w środku pomieszczenia przestrzeni leżała klasyczna, długa broń palna.
Równolegle z jej lufą ułożono dwa naboje. W sali panował półmrok wytwarzany przez niewielką
lampę na suficie, która pracowała tylko częścią ogniw świetlnych, a w powietrzu czuć było stęchliznę,
jak w długo niewietrzonym, zamkniętym magazynie.
Profesor stał przy drzwiach w obawie, że może naruszyć tę przygotowaną z wysiłkiem scenografię.
Jego skanujący pomieszczenie wzrok zatrzymał się na najdalszym kącie pokoju, gdzie skulony siedział
Brad. Ubrany w cywilne rzeczy, zniszczone i podarte, tkwił nieruchomo, czekając z pewnością na
pierwsze słowa profesora.
Jak artyleryjski pocisk burzący, w głowę Wamona trafiła myśl, że przecież zupełnie nie pasuje do
tego zadania. Był psychologiem i posiadał sporą wiedzę ze wszystkich nurtów nauki umysłu, ale
ostanie kilkadziesiąt lat poświęcił badaniom wpływu długotrwałej izolacji na zachowanie człowieka.
Nawet z pamięci, której nigdy nie miał dobrej do nazwisk, mógł wymienić dwudziestu lepszych
kandydatów na jego miejsce. Przeklinał teraz pod nosem, że wcześniej o to nie zapytał Onstroma, ani
nawet generała Coverly. Nie było jednak odwrotu. Wszedł bezmyślnie na pole minowe, więc nie
pozostało już nic innego jak zamknąć oczy i iść przed siebie. – Podobno tożsamość jest zawiłą relacją
prostych doświadczeń i nawyków – powiedział i czekał na wybuch, który nie nastąpił.
Skulony w kącie mężczyzna powoli, mozolnie, jakby budząc się ze snu, wstał i zrobił dwa kroki
wchodząc w światło lampy. Jego postać nadal była ludzka, ciało przyjmowała prostą postawę, na
głowie błyszczały nieumyte, ciemne włosy, a zarośnięta gęsto twarz zdradzała grymas, który profesor
rozpoznał jako niechęć. Instynkt Wamona bił jednak na alarm. Stercząca przed nim kreatura
wzbudzała podświadomą, zakodowaną w jądrze istnienia odrazę i sprawiała wrażenie obcej istoty
nieudolnie naśladującej formę człowieka. Odbijające się od Marsellasa światło zdradzało jego jakby
polakierowaną skórę i oczy o matowym błysku figury woskowej.
– Czy wiesz czym jestem? – zapytał mężczyzna.
– Człowiekiem, maszyną, eksperymentem – wymieniał Wamon – żołnierzem, bohaterem...
– Potworem – dokończył Brad głosem kojącym, niskim, ale metalicznym i równie osobliwym jak
cała jego postać. – Jesteś psychologiem? – zadawał kolejne pytania, stając tuż pod źródłem światła.
– Tak – odpowiedział profesor, robiąc krok w tył i natychmiast łapiąc się na swoim błędzie.
– Najlepszym?
– To ciekawe, że pytasz. Szczerze mówiąc, jest wielu lepszych – przyznał Wamon, naprężając usta w
uśmiech i próbując w ten sposób pokazać opanowanie. Nie miał go nawet grama. Z trudem łapał
powietrze i ledwo kontrolował drżenie ciała, które odruchowo wyczuwało zagrożenie i samoistnie
reagowało wbrew woli umysłu. – W każdym razie, jestem tu, żeby ci pomóc, albo przynajmniej
spróbować – mówił, przełykając ślinę, jak kamienie.
– Boisz się?
– Każdy by się bał.
– Nie ma czego – mruknął burzowym łoskotem Brad, spływając po plecach profesora prysznicem
ciarek. – Usiądźmy – zasugerował i płynnym gestem pokazał stół pod ścianą. – Mamy tu wszystkie
alkohole świata. Może się napijesz? – z blaszaną uprzejmością proponował, przełamując skromny
uśmiech i odsłaniając zęby białe jak śniegi Arktyki. Jego dłoń wylądowała z delikatnością motyla na
plecach gościa, zachęcając subtelnym pchnięciem w stronę wysuniętego już dla niego krzesła.
– Chyba nie powinienem.
– Jak wolisz, ale przy mnie możesz prosić o co chcesz. Tu spełnią każdą moją zachciankę i nawet nie
muszę im specjalnie grozić.
– Groziłeś im?
– Chcesz mnie pouczać? – zapytał Brad, a jego słowa zabrzmiały jak odbezpieczana broń. – To
chyba niezbyt rozsądne podejście – zasugerował i stalową prasą ręki wbił profesora w krzesło.
– Na pewno nie po to tu przyszedłem. Właściwie to nikt nie powiedział mi, po co tu przyszedłem i
chętnie bym się tego dowiedział – Wamon próbował wykuć z lęku żart, siedząc sztywno w
marmurowej pozie, jak plastikowy robot powyginany w zabawie przez dziecko. – Powiesz mi, czego
ode mnie chcesz? – zapytał z prośbą w głosie.
– Rozrywki – szczerze odpowiedział Brad i zajął miejsce po drugiej stronie stołu, gdzie czekała
butelka czystej wódki i dwie wysokie szklanki. – Pijesz? – znów zaproponował, rozlewając alkohol w
idealnie równych proporcjach, jakby miał miarkę w dłoniach. Nie czekając na profesora, wtłoczył w
siebie wszystko jednym łykiem i natychmiast przygotował kolejną porcję.
– Nie, dziękuję – wydukał Wamon, przerażony widokiem zmechanizowanej libacji.
– Bez obaw, nie mogę się upić – zapewnił Brad i na odruchowym, choć zbędnym, wydechu
przełknął drugą rundę. – Alkohol już nie daje mi tego kopa co kiedyś – narzekał – nie zabiję nim już
nawet nudy.
– Zawsze możesz pić dla smaku – skromnie doradził profesor, a syk ostatnich jego sylab zagłuszył
huk roztrzaskanej o ścianę szklanki.
– Dla smaku?! – ryknął Brad, wprawiając w drżenie rozsypane na ziemi szkło. – Ci debile z góry
spieprzyli moją przemianę i przez to teraz nie czuję żadnych smaków!! Nic nie czuję! – zionął szałem i
uderzył pięścią w ścianę, która zawyła kruszonym betonem i pokryła się pajęczą siecią pęknięć. Jedna
z rys uciekła w sufit, ciągnąc za sobą wzrok przerażonego profesora. – Przepraszam – powiedział
żołnierz, oglądając burzącą mury dłoń, jak dobrze wykonanie narzędzie i zabójczą broń. Znów
opanowany, zagadkowy, ale dumny z siebie, dodał: – Gdyby nie przemiana, połamałbym wszystkie
kości.
– Co? – pisnął Wamon.
– Mniejsza z tym. Ważne, że cię przysłali i wreszcie możemy porozmawiać.
– O czym?
– O moich zdolnościach, o tym jak się zmieniłem. Nie chcesz wiedzieć?
– Chcesz się pochwalić? Po to mnie tu ściągnąłeś? – pytał Wamon, trzymając dłońmi uda, które
latały jak galaretka w mikserze. – Możemy porozmawiać o tej broni – zaproponował i stalowymi
zębatkami karku odwrócił głowę, by wskazać położony na ziemi karabin i naboje.
– Pewnie myślisz, że to symbol władzy, moja ukryta żądza kontroli, znak dominacji powiązany z
czasami, gdy byłem w wojsku – sugerował Brad.
– Skąd wiesz co myślę?
– Bo wiem o tobie wszystko.
Serce Wamona zabiło mocniej, a potem stanęło na chwilę, prezentując mu przed oczami serię
obrazów z możliwych scenariuszy, gdyby naprawdę zmarł tu i teraz. Zastanawiał się, czy ktoś by mu
pomógł i jakie zabrzmiałyby pierwsze słowa nad jego zimnym ciałem. Atak paniki szybko ustąpił, ale
pytanie wciąż stało — dlaczego został tu zwabiony i zamknięty w jednym pokoju z potworem,
maszyną, post-człowiekiem, pożerającym go bezdusznym, nieludzkim spojrzeniem? Dopiero teraz
zauważył, że Brad nie zamyka powiek, nie mruga i nie przeskakuje źrenicami czy bielmem gałek. Jak
soczewkami kamer, nieustannie śledził każdy grymas, ucieczkę wzrokiem i zawahanie w ruchu warg
profesora, któremu wiedza, lata doświadczeń, rozsądek były przeźroczystą z płótna tarczą. Teraz mógł
się już tylko kierować instynktem.
– Nie masz pojęcia co tu robisz, prawda? – zapytał Brad i parsknął śmiechem, trafiając Wamona
wybuchem radości, jak gradem kul. – Pozwól więc, że opowiem ci trochę o sobie – uprzejmie
zaproponował i wstał z krzesła, skrobiąc nim nieprzyjemnie dla uszu podłogę. Potem podszedł do
leżącej na ziemi broni, podniósł ją i przyłożył do piersi. – Widzisz, ja już nie jestem człowiekiem. To
twoje pierwsze błędne założenie. Ja nie myślę jak ty, nie widzę świata jak ty, nie ograniczają mnie
słabości ślepej ewolucji. Światło jest dla mnie klarowną transmisją danych, przestrzeń to rozgałęzienie
możliwości, a czas... – zawiesił głos, pozwalając chwili przepłynąć tuż obok – ...nie istnieje – dokończył
i schylił się po jeden z naboi. – Byłeś kiedyś na basenie? Zanurzałeś głowę pod wodą? Otwierałeś pod
nią oczy? – pytał, wkładając pocisk do komory. – Może kojarzysz ten tępy szum w uszach i rozmytą
mgłę niewyraźnych plam, które zamykają cię w percepcyjnej próżni. Masz wtedy wrażenie, że świat
zamyka się wokół kokonem i nic nie istnieje dalej, niż na wyciągnięcie ręki, ale gdy w końcu wynurzysz
się na powierzchnię, powłoka pęka z hukiem i obrazy wlewają się w twój umysł wodospadem. Wy
wciąż tkwicie pod wodą, a ja jestem już nad jej taflą. Choć nie potrzebuję płuc, to mogę wreszcie
oddychać, choć nie potrzebuję serca, to po raz pierwszy poczułem, że bije – przyznał Brad i hałaśliwie
przeładował broń. – Oczywiście bije symbolicznie, bo faktycznie to serce dawno wyłączyłem – dodał
dumnie i pękł drapieżnym uśmiechem. – To bardzo stary karabin, właściwie jeden z ostatnich palnych.
Kiedyś ludzie zabijali się nim na całym świecie, bo nigdy się nie psuł. Wiesz skąd go mam?
– Nie – wyznał zza zatrzaśniętych lękiem zębów Wamon, niezdolny, by poprawnie wyartykułować
najprostsze sylabiczne zlepienia. Nawet nie próbował przejmować kontroli nad sytuacją. Zapięty w
fotelu diabelskiej kolejki, mógł tylko wytężyć odwagę, napiąć mięśnie i czekać, aż ciemność tunelu
pożre go, przeżuje i wypluje zmielonego razem z metalem wagonu.
– Generał Coverly mi ją dał – przyznał Brad i lepiej chwycił broń, wkładając kolbę pod pachę. – Tak,
dokładnie, kazałem mu dostarczyć ten karabin – chwalił się z wysoko uniesioną brodą. – Generał
dostarczył mi tę broń, a teraz dostarczył mi też ciebie – dodał, płynnym ruchem kierując lufę w stronę
profesora.
Wamon nie wytrzymał i skoczył do drzwi, niczym sarna przez drogę, ale żadnym gestem nie mógł
ich otworzyć. Znów opłynęło go uczucie z powierzchni — zimna pewność zagłady, kojona ciepłem jej
nieuchronności. Jak przyjemnie jest znać godzinę własnej śmierci, która nastaje czarnymi chmurami
nadchodzącej nocy. Spokojne i majestatyczne obłoki zamykają wtem powieki oczu najpiękniejszym
widokiem skłębionych sił cyrkulacji istnienia, bez pośpiechu i osądu, traktując skowronka i pszczołę,
lwa, człowieka i rybę na równi.
– Profesorze, nie panikuj. Nic ci nie będzie, jeśli tylko zachowasz zimną krew – zapewniał Brad,
opuszczając broń. – Sam dobrze o tym wiesz. W końcu nawet robiłeś szkolenia na ten temat.
– Szkolenia? – Wamon próbował zrozumieć grę, którą major z nim toczył. – Skąd to wiesz?
– To nie jest oczywiste? W głowie mam dostępną całą sieć. Wgrano mi każdą informację, jaką
ludzie kiedykolwiek stworzyli — obraz, film, tekst, w tym też wszystkie twoje wykłady z Akademii i
szkolenia z ośrodka badawczego.
– Co jeszcze o mnie wiesz? – pytał Wamon, zatracony w zaklętym kole. Strach napędzał
dezorientację, a ta z kolei przeszkadzała się skupić, dezintegrując myśli, które potęgowały przerażenie
i zamykały napędzający się krąg szaleńczej dysfunkcji. Uwikłany w niezrozumiałe zasady rozgrywki,
szukał stabilności w przekonaniu, że dopóki bierze w tym zwyrodniałym przedstawieniu udział, będzie
żył. – Rozumiem, że czegoś ode mnie chcesz, po coś mnie tu sprowadziłeś – powiedział, wertując
przestrzeń pokoju jak kartki książki. – Zastanawiam się jaki jest twój cel. Zemsta? Władza? Może
chcesz odzyskać człowieczeństwo? – głośno myślał, mówiąc to, co pierwsze splecie mu z pomysłów
język.
– To niemożliwe.
– Nie powiesz mi co tobą kieruje? Zresztą, nie musisz. To nie jest ważne – coraz pewniej
przemawiał profesor. – Czytałem twoje akta i wiem, że jesteś rozczarowany służbą w DARPA. Jeśli
faktycznie oglądałeś wszystkie moje szkolenia i wykłady, to powinieneś wiedzieć, że takie uczucia
kumulują się i budują potrzebę działania...
– Nareszcie! – zawył Brad, podnosząc broń w geście zwycięstwa. – Teraz będziemy mówić o moich
potrzebach, ukrytych pragnieniach i kumulującej się nienawiści do świata – prześmiewczo planował
całą terapię. – Zaczniemy od lęków, poszukamy ich źródeł, a potem wspólnie dotrzemy do rozwiązań?
– Doskonale. Wiesz już o czym chcę rozmawiać! – Wamon podchwycił sarkazm rozmowy, szukając
w rozczarowanej inteligencji podstaw porozumienia. Odkleił plecy od drzwi, gotowy stanąć twarzą w
twarz z własnym strachem i uzbrojonym mężczyzną w środku pokoju. – Możemy zacząć od twojego
dzieciństwa, jeśli chcesz.
– Dzieciństwo miałem płaskie jak końcówka śrubokręta – zażartował Brad. – Lepiej opowiem ci o
moim bohaterskim czynie, za który nagrodzili mnie Gwiazdą Honoru. Pamiętam ten wybuch
doskonale, bo widzisz, po transformacji mój mózg potrafi odtworzyć go jak bardzo realistyczny film ze
wszystkimi szczegółami – opowiadał, uderzając palcem w skroń. – I wiesz, co wtedy czułem?
– Strach?
– Ból, kurwa! – wykrzyczał Brad, metalicznym skrzekiem wyciskając z profesora odwagę, jak wodę
ze szmaty – ale to nic, bo za to nauczyłem się wtedy dwóch istotnych rzeczy. Chcesz wiedzieć jakich? –
zapytał. – Po pierwsze, jak wyleje się z ciebie dostateczna ilość krwi, to jesteś odczuwalnie lżejszy. Tak
mi powiedział wtedy jeden z chłopaków w drużynie.
– A druga rzecz? – profesor pokazywał niezłomne zainteresowanie.
– Druga jest taka, że odwaga kiepsko łata dziury po odłamkach granatu.
– Zawiodłeś się?
– Czy zawiodłem? Przed wybuchem chciałem być bohaterem, a po nim, chciałem pozabijać
wszystkich wokół. Jak więc myślisz?
– Dlaczego?
– Nie ma takiej przyjaźni, za którą warto zrobić z brzucha sito.
– Ale przedtem tak nie myślałeś? – zadawał kolejne pytania Wamon, odważnie robiąc krok w
przód.
– Przedtem jeszcze nie wiedziałem tych dwóch rzeczy.
– Ale czy to nie ta bohaterska postawa zdecydowała, że przyjęli cię do tego projektu?
– Możliwe.
– Myślisz, że popełnili błąd?
– To ich błąd.
– Nienawidzisz ich? – zapytał Wamon, a wtedy Brad jednym ruchem przystawił sobie lufę karabinu
do podbródka i zachowując w oczach znudzoną obojętność, bez ostrzeżenia wypalił. Profesor padł
ścięty hukiem i przeczołgał się pod ścianę, w nozdrzach czując proch, a w ustach metal i smak
śmiertelnego przerażenia.
– Ja nie jestem już człowiekiem – rzekł major, zautomatyzowanymi słowami wieńcząc echo
wystrzału. Potem rzucił na ziemię karabin, który zabrzęczał u stóp profesora. – Dlaczego więc
traktujesz mnie, jakbym nim był? – zapytał, nieprzejęty wykonanym właśnie aktem potencjalnego
samobójstwa.
Wamon wstał z ziemi, z agresją otrzepał ubrania, uderzaniami karcąc się za chwilę słabości, i
przejedzony już cyrkowymi sztuczkami, bez strachu powiedział: – Ale wciąż tu jesteś, a ja wciąż żyję.
Gdzieś na dnie tego grenitowego mózgu, w tych paru jeszcze nieprzemienionych procentach, coś w
tobie z człowieka zostało. Pewne poczucie samotności lub pragnienie kochania, bo przecież innych
uczuć tak naprawdę nie ma. W każdym razie, jest w tobie coś, co nie daje ci spokoju, bo inaczej cała ta
rozmowa nie miałaby sensu! – wykrzyczał z zaciśniętymi pięściami.
Jego gniew, niczym wiatr, rozgonił pochmurność na twarzy Brada. – Mówiłem ci, że sprowadziłem
cię tu z nudów i dla zabicia czasu – z uśmiechem powiedział, a potem spojrzał na ścianę za
profesorem.
Wamon zrobił piruet i zobaczył kolejny analogowy zegar nad drzwiami. Coś w nim zaskoczyło i
wróciło z ulgą na miejsce, jak przesunięty w plecach dysk. Wiedział już, że wpadł w zaprojektowany
specjalnie dla niego labirynt zagadek, ale natychmiast postanowił ten fakt ukryć, by zachować swą
jedyną w tej grze przewagę. – Na co więc czekasz!? – krzyknął, kipiąc udawaną złością. – Po co tu
siedzisz?! Mógłbyś równie dobrze bawić się na powierzchni!
– Mój proces przemiany jeszcze się nie zakończył. Podobnie moich towarzyszy.
– Czyli czekasz na pełną przemianę, a potem co? Zabijesz wszystkich i przejmiesz władzę nad
światem na te ostatnie parę lat? – Wamon pytał z prowokacją w każdym kroku, który zbliżał go do
mężczyzny.
– Dlaczego myślisz, że zależy mi na władzy?
– A dlaczego nie? Mogę się mylić, wybij mnie z błędu, ale po tym, co zobaczyłem, to myślę, że
jesteś wadliwą maszyną, która straciła kontakt z rzeczywistością i chce wszystko zniszczyć, a
najchętniej samą siebie – stwierdził profesor i rozłożył ręce, pokazując, że nic nie może na to poradzić.
– Taka jest moja diagnoza – orzekł i zaraz dodał: – Kończymy ten cyrk?
– Jeszcze chwila – odpowiedział Brad i zaklaskał w spowolnionym tempie, by wynagrodzić
aktorskie starania Wamona. – Jesteś bardzo inteligentny i potrafisz adaptować się do sytuacji. To
cenna umiejętność – stwierdził i zapytał: – To wiesz już, dlaczego cię tu zaprosiłem?
– Nie wiem, nie mam pojęcia.
– Profesorze – zachęcał go do wysiłku Brad. – Pomyśl, zastanów się. Jesteśmy blisko finału.
– Masz jeszcze jeden nabój, może to dla mnie?
– Oba były dla ciebie.
– Co? – mruknął zdziwiony Wamon i zamarł chwilę w zamyśleniu, z coraz większym łakomstwem
przyglądając się sali. Najpierw bez celu, rzucając wzrokiem gdzie poniosła go żądza chwili, a potem z
większą uwagą, poszukiwał wskazówek i szukał korelacji między przedmiotami. Rozbiegane spojrzenie
zatrzymał dopiero na łóżku polowym, gdzie leżała jedyna książką w pokoju. – Po co ci ta książka, jeśli
masz całą sieć w głowie? – zapytał i widząc rozkwitający uśmiech na ustach majora, podążał dalej
ścieżką świeżo odkrywanych śladów.
Z wilczym głodem skanował każdy detal, a w myślach pielęgnował bujnie rosnące teorie, krojąc je
jak na stole operacyjnym, skrupulatnie ważąc ich znaczenie, mierząc potencjał, porównując między
sobą. – Dwa naboje – głośno myślał. – Dlaczego tylko dwa? – pytał Brada, który wymowną ciszą
napędzał jego śledztwo. – Masz dwa mundury na ścianie, jeden ciężki, zbrojony, drugi lekki do zadań
specjalnych. To może symbolizować jakiś proces przemiany lub rozwoju, a ten bałagan na ziemi
sugeruje bunt lub może gniew. Jesteś ubrany po cywilnemu, ale materiał jest zniszczony. Czy to
tęsknota za czasem służby? – pytał, węsząc dookoła odpowiedzi, lecz gubiąc się w gąszczu powiązań i
zawiłych pomysłów.
– Bez pośpiechu, profesorze. Masz jeszcze czas, możesz wszystko zmienić – zachęcał Brad.
– Mogę zmienić? – jak echo powtórzył te słowa Wamon, a przez jego żyły znów popłynęło uczucie
słodkiej swobody wymieszanej z widmem zagłady. Wypełniający powietrze zapach tej
niepowtarzalnej mikstury przywrócił mu obraz sprzed wielu lat, gdy cudem oczyszczony z oskarżeń o
szpiegostwo i zdradę, ocalił skórę, choć był winny. W Akademii i później w ośrodku badawczym
przynależał do Odwróconych i dwukrotnie uniknął kary, którą za niego ponieśli w najwyższym
wymiarze inni. Przez to zrezygnował z walki, ustąpił władzy, odciął się od terrorystów, zamknął na
świat, zajął tylko pracą naukową, a wtedy oplotło go to egzotyczne, ambiwalentne uczucie, mieszanka
skrajnie emocjonalnych przypraw, bo wreszcie zakończył grę pozorów, zdjął dwustronny płaszcz
oszustwem szyty, odzyskał przeciętność, monotonię dnia i tym samym wyrywał sobie z piersi serce. –
Zagadka dotyczy mnie, nie ciebie! – krzyknął – a ten bajzel na ziemi to odtworzenie mojego dawnego
pokoju w ośrodku! – spostrzegł, rękoma przytrzymując rozsadzane pomysłami skronie.
Brad skinął głową tak delikatnie, że gdyby nie jego mechaniczna natura, można by przypisać ten
gest przypadkowemu drżeniu mięśni.
– Nosisz cywilne ubrania, bo jesteś mną! – Wamon odkrywał kolejne części układanki. – Tylko
dlaczego są tak podarte? – pytał siebie, poszukując wskazówek, jak głodny okruchów. – To musi coś
znaczyć, wszystko tu coś znaczy! Broń! Ten strzał w podbródek! – wykrzyczał, jak dźgnięty w plecy
lodowym soplem. – Rozumiem, już rozumiem. To dosłowna reprezentacja mojego powiedzenia, że
własnymi czynami możemy zrobić sobie największą szkodę. Często to powtarzałem w Akademii i
potem w ośrodku, to takie oczywiste! – wył uradowany. – Ale dlaczego dwa naboje? Książka! – zmienił
punkt uwagi, pokazując pryczę wyciągniętym palcem. – To też odniesienie do moich szkoleń, na
których mówiłem, że najważniejsze w pojedynku psychologicznym to nie dać się przeczytać! A te
mundury? – pytał, teraz wytykając, jak ciekawskie dziecko, wiszące na ścianie wojskowe kombinezony.
– To pamiątki po mojej karierze – zdradził Brad. – Powiesiłem je, żeby nigdy nie zapomnieć swych
błędów – powiedział aksamitnym i delikatnym, jakże podejrzanym, głosem.
Wamon podszedł bliżej do eksponatów z dziwnym przeczuciem, że nie chce już poznać prawdy.
Wpatrzony w detale, szwy materiału, małe metalowe akcesoria, poszukiwał ostatniego elementu
układanki, fundamentu całej zagadki, odpowiedzi na pytanie co tu robi. Spojrzał znów na zegar nad
drzwiami i zrozumiał, a potem pobladł. – W ciągu ostatnich dni odtworzyliście dwie moje zbrodnie, za
które śmierć przez powieszenie poniosły dwie niewinne osoby – głośno wyrecytował swą winę i
zawiesił wzrok na przeźroczystych, ledwo widocznych żyłkach, które utrzymywały mundury na ścianie.
– A wszystko zaczęło się przedwczoraj, równo o 20.00, słowami Walkina Onstroma już w drzwiach,
kiedy mówił, że zapomniał o protokole. Od tamtego momentu zilustrowaliście ciąg wydarzeń z
Akademii i ośrodka badawczego, dbając o to, by zachować prawidłowe, choć skompresowane,
odstępy czasowe – wyartykułował apatycznym głosem, wciąż stojąc plecami do mężczyzny, którego
jeszcze przed chwilą nazywał potworem, samemu nim będąc. – Nikt nie znał prawdy. Skąd macie te
informacje? – zapytał.
– Powiedzmy, że od dnia twoich badań wstępnych w Akademii mamy cię nieustannie na oku.
– Rozumiem – powiedział Wamon i stanął twarzą w twarz z majorem. – Tylko, po co to całe
przedstawienie?
– Wierzę, że jesteś wystarczająco inteligentny, żeby samemu do tego dojść – rzekł Brad i rozłożył
ręce, pokazując ogół sali. – Zbrodnie nas nie interesują, sami popełniliśmy ich mnóstwo.
– No tak – mruknął profesor i pokiwał głową. – To takie oczywiste – stwierdził, przełamując na
twarzy delikatny uśmiech. – Chcecie, żebym do was dołączył.
– Plan jest prosty – oznajmił Brad. – Przejdziemy metamorfozę i zabierzemy ziarna ludzkości w
daleką podróż przez wieczność, nieskończoność i ku wybaczeniu dla nas i dla wszystkich – opowiadał
o misji już bez grania, mechanizowania gestów, ukrywania w słowach tajemnic i udawania maszyny. –
To jedyna szansa na ocalenie i okazja, żeby zmyć z rąk krew.
– Oddając człowieczeństwo?
– Oddając część człowieczeństwa – sprostował Brad. – Zresztą, to nie ma znaczenia, bo przecież,
profesorze, ty swoje człowieczeństwo utraciłeś już dawno, prawda? – zasugerował, podchodząc do
niego bliżej. – Po tym, jak przez ciebie zginęła druga niewinna osoba, poddałeś się, zrezygnowałeś,
umarłeś i czekałeś już tylko na akt zgonu, którego nikt przez lata nie chciał ci wydać – mówił z
wyciągniętą przed sobą, otwartą dłonią.
Najpierw cicho, jak dzwonienie deszczowych kropli, a potem z hukiem nagłej ulewy, śmiech
Wamona wypełnił pokój. – Los całej ludzkości, jak widzę, jest w rękach głupców – zacytował i uścisnął
błyszczącą dłoń majora. – Będzie bolało? – zapytał.
– Ani trochę – skłamał Brad i po raz pierwszy normalnie mrugnął.
Wróg
(historia nr 01.13 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Niham wyszedł z sali koncertowej zanim do końca przebrzmiały oklaski dla najmłodszych adeptów
okrętowej szkoły muzycznej. To było wielkie wydarzenie dla rodzin, których pociechy kończyły właśnie
pierwszy rok nauki, i marginalnie irrelewantne mgnienie dla otaczającej ich zewsząd martwej próżni.
Dryfowali pośród pustki, w każdą stronę obojętnej, wszędzie takiej samej, wiecznej, a mimo to
muzyka i udany występ dzieci zajmowały zmysły i umysły ich wszystkich. Szczęśliwi i kompletnie
nieświadomi zagrożeń wielkiego kosmosu, cieszyli się każdą nutą i fałszem. To dziwiło i jednocześnie
obrzydzało Nihama, ale dziś nie miał ochoty o tym myśleć. Wlekł bagaż depresji po ziemi w stronę
ciemnej ciszy pokoju, gdzie w odosobnieniu mógł kontemplować fascynujący proces przemiany
niegdyś mu towarzyszącej ambicji w sielską apatię. Oddany analizie poszczególnych etapów jej
rozkładu, stanął na środku pustego pomieszczenia i w natłoku rozleniwionych myśli zgubił wątek.
Kolejny bezproduktywny dzień dobiegł właśnie końca.
Wszystko zaś przez zaborczą Aimeiz. Sterowanie głównym napędem okrętu, dostęp do uzbrojenia,
komputera, a nawet niektórych sal były wciąż tylko w sferze marzeń załogi. Choć każdy dzień na
pokładzie obfitował w wyjątkowe odkrycia, nic nie zapowiadało przełomu, na który Niham od lat
czekał. A na jego nieszczęście, udany koncert muzyki klasycznej, turniej szachowy, olimpiady sportowe
zajmowały umysły mieszkańców bardziej, niż naukowe rozterki starzejącego się lidera. Dopóki okręt
sprawował nad nimi pieczę, dopóki dzień biegł niezakłócony, świat poza ścianami Aimeiz dla ludzi nie
istniał.
Melancholia pokoju koiła Nihama, bo w samotności zawsze mógł z ulgą zrzucić maskę naukowego
lidera, którego już nikt nie słuchał. Bez niej jednak tracił odporność na wplecione w mrok
pomieszczenia oskarżenia o zdradę, porzucenie i tchórzliwą ucieczkę. Podjęty przed laty plan, teraz
tak nierealny, utknął mu w głowie niedosięgalną drzazgą, a widmo nadchodzącej porażki zaciskało się
liną na jego gardle, każdego dnia coraz mocniej. Zamknął oczy i próbował uspokoić pochmurne myśli,
by opanować napływający atak lęku. Tych miał coraz więcej, rosnących w siłę, budzących prawdziwe
obawy o zdrowie, straszących niefortunnym, nagłym odejściem w samotności i porzuceniu. Nie miał
w sumie nikogo i niczego, nawet zwierząt. Ostały mu się jedynie wspomnienia. Pomyślał o Lumen i
zadrżał, gdy na biurku dostrzegł żółtą migającą ikonę nowej wiadomości, najpewniej od Tasajeva,
który już ponad roku prowadził ewakuację ludzi z Ziemi.
Niham usiadł w fotelu i delikatnie musnął panel przed sobą, gotowy wysłuchać kolejnych relacji
chłopaka. Powiększył widok na cały blat, przechyli go w swoją stronę i zastygł znużony. Zmrużył jeszcze
oczy na widok białych ścian niewielkiego pomieszczenia, gdzie nagrany został film.
Tasajev wydoroślał, spoważniał i już nie irytował skrupulatnie ułożoną burzą włosów. Teraz
naprawdę miał chaos na głowie, a pod niechlujnie przycinaną brodą skrywał skostniałą
rozczarowaniem twarz. Mówił wolno, od niechcenia, ukrywając między słowami przygnębienie, które
tak pięknie wpisywało się w nastrój Nihama.
– Nasza stacja kosmiczna nadal jest bezpieczna, tak myślę – opowiadał do kamery Tasajev, zerkając
jeszcze na bok, by sprawdzić, czy wszystko jest nagrywane – ale Amerykanie namierzyli już większość
kanałów międzynarodowego transportu osób. Trudno mi powiedzieć jak długo jeszcze będziemy w
stanie działać. W tym tygodniu postaramy się dotrzeć do profesora Siliana, jeśli tylko Amerykanie nie
przejmą go pierwsi. Ogólnie, po rewolucji w Kalisto jest gorąco. DARPA nie odpuszcza. Wsadzają
wszystkich jak leci, zawsze pod przykrywką udziału w zorganizowanej grupie przestępczej lub za
terroryzm. Teraz każdy, kto nie podąża za Wielkim Planem jest terrorystą. Historia zatacza koło. Znów
mamy masowe łapanki jak podczas III wojny. Anders umacnia władzę i wygląda na to, że to kawał
skurwysyna. Nie na darmo nazywają go Hegemonem – raportował chłopak, ujawniając natężenie
sfrustrowanych przemyśleń. Zawsze takim emanował, ale dziś brzmiał wyjątkowo ponuro. Niham
słuchał coraz uważnej, odnotowując drobne gesty, wychwytując przeciąganą ciszę między słowami i
rozumiejąc, że zbliżają się złe wieści.
– W każdym razie, realizujemy nasz plan – dalej opowiadał Tasajev. – Okręt trzydzieści cztery zero
jeden jest w drodze. Załączam dane nawigacyjne, a w przygotowaniu mamy następny z
prawdopodobną załogą tysiąca ludzi – zgłaszał zmęczonym głosem. – Jeśli chodzi o artefakt, to bez
zmian. Sygnały się nasilają, ale nie potrafimy ich zlokalizować. To wykracza już poza nasze możliwości.
Do tego coraz ciężej jest nam działać. Wszędzie stacjonują wojska, jakby cały świat był w stanie
wojennym i w sumie może jest. Co poza tym? – pytał sam siebie, spoglądając na przygotowaną
wcześniej notatkę. – No tak, mam wiadomość od twojej wtyki w SIRA. Cytuję: są kolejne trzy ofiary,
paru naukowców się wycofało i ogólnie projekt stoi. To tyle, nic więcej nie dostałem. Z innych rzeczy...
– odważnie zaczął i zaraz spanikowany wyhamował, wywołując ciszę, która wbiła Nihama w fotel jak
przeciążenia podczas startu rakiety.
– Budują windy kosmiczne – w końcu powiedział Tasajev. – Mówiłem ci o nich ostatnio. Jedną
stawiają w Doniesku i wygląda na to, że już mają problemy, bo co w teorii pięknie zaplanowali,
rzeczywistość sprowadziła na ziemię, dosłownie – żartował tak nieudolnie, że zamiast śmiechu,
wzmógł bicie serca Nihama. – Mam złe wieści o Lumen – w końcu wykrztusił, nie widząc nadziei w
dalszym przeciąganiu wiadomości. Zamilkł wpatrzony w kamerę, przewidując reakcję lidera, który
zawisł nad biurkiem, chwytając rogi blatu, jakby chciał go wyrwać i wytrząsnąć z niego informacje. –
Namierzyłem więzienie, do którego ją przenieśli – mówił w żałobnym tonie Tasajev. – Zorganizowałem
też już plan, by ją wydostać. Dotarłem do paru osób w tym ośrodku i miałem nawet dostępy, ale... –
wstrzymał oddech i słowa.
– Mów! – krzyknął Niham z nienawiścią skierowaną do nagrania sprzed kilku miesięcy.
– Ona nie żyje. Zagłodziła się na śmierć – powiedział i opuścił wzrok Tasajev.
Niham opadł na fotel bezwiednie, jakby z ulepionego plasteliną ciała mgnieniem wyrwano życie.
– Podobno odmówiła przyjmowania jedzenia – mówił dalej chłopak, choć nikt go już nie słuchał. –
Chcieli ją karmić na siłę, jednak dopięła swego i zmarła z wycieńczenia. Widziałem oficjalny raport, ale
pewnie nie chcesz znać szczegółów – sklecał słowa, tracąc powoli wiarę w ich sens. – Nasz człowiek
dotarł do jej rzeczy w więzieniu, choć sporo ryzykowaliśmy tą akcją. Przechwyciliśmy list
zaadresowany do jej córki. Myślałem jak go dostarczyć dziewczynie, ale dopóki jest w Akademii,
wątpię żebyśmy mieli okazję. Co chcesz zrobić? – zapytał, mając świadomość, że odpowiedź dostanie
dopiero za kilka miesięcy. Mimo to, zrobił chwilę przerwy. – Ok, to wszystko. Chciałbym mieć jakieś
dobre wieści, ale Ziemia ich już nie dostarcza. Jest źle. Szkolnictwo to teraz wylęgarnia bezmyślnych
robotników, polityka to jeden wielki handel władzą, coraz trudniej jest zdobyć jedzenie, a ludzie
znikają bez śladu. Widziałem też raport ZN o tym, że drastycznie spada liczba urodzin. W sumie,
trudno się dziwić. Idzie koniec, więc kto by chciał sprowadzać dzieci na ten świat. Z resztą to chyba
jest im na rękę, bo rodzina przeszkadza pracować. Rodzina to niepotrzebne więzy, rodzina to archaizm
dewaluujący Wielki Plan, tak pewnie myślą. Szkoda gadać – stwierdził, wziął głęboki oddech i jakby
prowadzony potrzebą zagłuszenia okropnej ciszy po drugiej stronie ekranu, mówił dalej. – Poza tym
docierają do nas informacje o liczbie ofiar Błękitnej Rewolucji. Podobno cztery tysiące ludzi zginęło, w
tym mnóstwo młodzieży. Zabili ich bo chcieli się uczyć, a nie pracować w halach. Nie wiem już co o
tym myśleć i chyba w ogóle nie chcę o tym myśleć. Ok, starczy tych narzekań. Czekam na wiadomość.
Do zobaczenia – zakończył, ale zanim wyłączył nagranie dodał: – Przykro mi.
Tasajev znikł, zabierając ostatni promyk światła w martwym pokoju lidera.
Dłoń Nihama, jakby oderwana od reszty sparaliżowanego ciała, wzniosła się nad pulpit, po czym
opadła. Jego kciuk i mały palec zaznaczyły położenie wirtualnej klawiatury. Niczym pianista
komponujący najsmutniejszy utwór, bez patrzenia, naukowy lider zapisał wiadomość: „Ten list musi
do niej dotrzeć”. Wtedy do jego duszy, studni bez dna, wtargnął gniew, najpierw małym strumykiem,
górskim potokiem, potem rzeką, wodospadem, w końcu lawiną, burzą, tornadem i wypełniał pustkę,
zalewał próżnię, faszerował i szpikował, aż twarz nie popękała mu grymasami nienawiści, agresji,
szaleństwa, błyskającymi, jak pioruny na nocnym niebie. W końcu ryknął, niczym człowiek pierwotny,
wyskoczył z fotela i nadprzyrodzoną siłą rozpaczy pchnął biurko, wywracając je na ziemię. Zabił Lumen
słowem, pożądaniem, chciwością i osierocił jej córkę egoizmem, krótkowzrocznością i bezmyślnością.
Jego plan pochłonął kolejne ofiary, a on był winny i wolny bez kary. Już spokojny, znów skamieniały,
pochylił się nad wywrócony meblem i na wciąż działającym blacie napisał:
„Zło w rozliczeniu zabiera bliskich.
Zapłacimy”.
Chwilę po wysłaniu tej notki, drzwi pokoju rozbłysły napisem: „Sesana Kascadance”. Możliwość
wyświetlania obrazów na powierzchniach okrętu była jednym z ostatnich przejawów postępu, którą
liczna grupa naukowców ogłosiła mianem znaczącego przełomu w interakcji z Aimeiz. Jednak poza
artystyczną stroną generowania symboli na ścianach, Niham nie widział w tym odkryciu żadnego
potencjału. Podirytowany najściem, ale spragniony czyjejkolwiek obecności, gestem odblokował drzwi
i wpuścił dziewczynę do środka. Sesana stanęła zaraz za progiem, próbując rozwikłać zagadkę
bałaganu, ciemności i zgarbionej sylwetki lidera.
– Co chcesz? – zapytał Niham, maniakalnie głaszcząc krawędź wywróconego biurka, jakby gładził
grzbiet psa.
– Chciałeś mnie widzieć.
– O tej porze?
– Nie mogłam wcześniej. Co tu się stało? – wprost zapytała Sesana, gotowa w każdej chwili
zawrócić, jeśli słowa Nihama ją zdenerwują. Od śmierci Gorada ich relacje były chłodne jak kosmos,
niefizyczne i do bólu formalne. Dziewczyna nigdy nie uwierzyła w jego niewinność i podświadomie
skazała lidera na wieczne potępienie. Karała go przy tym na każdym kroku dystansem i
oskarżycielskim spojrzeniem, w które teraz dodatkowo wplotła pogardę dla nieuzasadnionego
milczenia. Czekając na jakąkolwiek reakcję, zaczęła wzdychać rozsierdzona. – Chciałabym wrócić do
swoich zadań – oświadczyła.
– O tej porze? – bezmyślnie powtórzył pytanie Niham. Wciąż wędrował palcem po krawędzi biurka,
wyczytując dotykiem z mikroskopijnych rys historię jego powstania.
– Mam wieczorne zajęcia. Rozumiem, że mogę już sobie pójść?
– Czy chciałabyś wziąć udział w przeprogramowaniu głównego komputera? – zapytał lider,
monotonią napędzając słowa.
– Przecież wiesz, że w pełni oddałam się nauczaniu w szkole.
– Wiem, ale to twoje oprogramowanie tworzy główny system pośredniczący i...
– Nie chcę – oświadczyła dziewczyna, bezlitośnie ucinając jego wywód. Pokój znów wypełnił się
niezręczną ciszą. Gdy napięła mięśnie, by zrobić pierwszy krok ku wyjściu, Niham zatrzymał ją
pytaniem.
– Jesteś pewna?
– A ty jesteś pewny, że go nie zabiłeś? – Sesana natychmiast odpłaciła mu ponurym cynizmem,
znów wracając do tematu śmierci Gorada, którym raziła lidera, niczym włócznią, przy każdej okazji.
– Nie zabiłem go. Mówiłem ci to już – mantrą tłumaczył Niham, brocząc irytacją jak krwią.
– Oczywiście, że nie. Śledztwo, które sam prowadziłeś wykazało, że jesteś niewinny.
– Dobrze wiesz, że nie prowadziłem tego śledztwa.
– Tylko je nadzorowałeś.
– Nie mam zamiaru po raz kolejny wdawać się w tę dyskusję – Niham podnosił głos, w którym jak
ciche pomruki odległej burzy, brzmiała agresja pędząca na czołowe zderzenie z dziewczyną. Gniew
przejmował w nim kontrolę, złość go oślepiała, zaś zemsta wkładała mu do ust słowa. – A już na
pewno nie mam zamiaru się przed tobą tłumaczyć!
– A ja nie mam zamiaru dalej siedzieć na tym okręcie. Mam go dość, chcę wracać na Ziemię! –
krzyknęła mu twarz Sesana.
– Chcesz wracać?! – szydził z niej Niham, wybuchając śmiechem. Salwami rozbawienia rozrzucał
niepoczytalność po całym pokoju. – To wracaj sobie! Skończysz jak Lumen! Martwa! – krzyknął,
parując gniewem z każdego pora skóry.
– Lumen nie żyje?
– Nie żyje.
– Przepraszam – powiedziała dziewczyna, a jej słowa trafiły echem w ścianę, która zaczęła drgać,
chaotycznie pulsować, pęcznieć i napinać się, jak mięśnie dźwigające wielki ciężar. Pomieszczenie
rozbłysło uderzeniami nierównego światła, napełniając serca Nihama i Sesany lękiem, ale nie ich
własnym, a namacalnie przerażonego okrętu. Coś okropnego, nieopisanego czyhało w pobliżu, jeżąc
grzbiet Aimeiz, paraliżując ją wonią śmiertelnego zagrożenia i przenikając do umysłów wszystkich na
pokładzie. Mieszkańcy nastroszyli uszu, jak zwierzyna w lesie nasłuchując i marząc, by nic nie usłyszeć.
Potężny ryk skruszył ich nadzieje, rozdmuchując ciszę i zalewając korytarze wstrząsami płynącymi,
niczym tsunami, przez cały okręt. Następny huk, uderzenie młota, a po nim kolejny, słabszy. Niham
wybiegł z pokoju, goniąc ustępujące odgłosy i zostawiając Sesanę w mosiężnej formie odlanej
strachem. Niosła go adrenalina, szumiąc w uszach słomianą odwagą. W ustach poczuł smak
rozbrzmiewającej symfonii zagłady, której dźwięki wypalały się w głowach mieszkańców, jak trąby
apokalipsy obwieszczając koniec wszystkiego. To musiała być Aimeiz i jej rozpaczliwy śpiew.
Niham gnał korytarzami pośród ludzi wgniecionych strachem w ściany, rozumiejąc, że to tylko
oddech przed koszmarem, cisza przed burzą, początek unicestwienia i preludium dnia ostatecznego. –
Co się dzieje?! – krzyknął, wpadając do Centrum, wskakując na podest i próbując uchwycić wzrokiem
wszystkie panele na raz.
– Nie wiemy – w przewidywalny sposób odpowiedział mu obecny lider Aimeiz, Walerian
Dalsimano, który z wykształcenia był fizykiem jądrowym, a o kierowaniu prawie trzydziestotysięczną
społecznością w sytuacjach kryzysowych nie miał zielonego pojęcia. Nadrabiał jednak odwagą,
pomysłowością i świetnymi umiejętnościami organizacyjnymi. – Sprzęt nam zwariował i mamy tylko
kontakt z flotą towarzyszącą – mówił, zawieszony nad fotelem jednego z zarządców. – Zgłaszają, że
Aimeiz zaczęła świecić.
– Jak świecić? – zapytał Niham.
– Sam posłuchaj – zaproponował lider i zwrócił się do Fiony, głównego zarządcy w Centrum. –
Włącz ich na głos i zostaw.
W jednej chwili otoczył ich gwar dyskusji pilotów. Wypowiedzi splatały się w jedną ciągłą,
kakofoniczną kompozycję strachu, zaskoczenia i zdezorientowania. Jak w przepełnionym barze,
słowom towarzyszył szum głośnego otoczenia, choć nie ruchem ciał powodowany, a drganiem
okrętów reagujących na przemianę Aimeiz. Niedokończone zdania, urywane myśli, wtrącane uwagi,
pytania i prośby wspólną pieśnią zapowiadały nadchodzącą burzę.
– Słyszycie nas?!
– To jest niesamowite!
– Czy wy też macie te wibracje? U nas są już bardzo silne!
– Cholera, aż razi w oczy. Świecicie jak Słońce.
– Ten kolor...
– Wpadliśmy w jakieś pole i cały okręt aż skrzypi! Też tak macie? Co robić?!
– Cała podłoga drży, jakbyśmy...
– Aimeiz! Słyszycie nas? Otoczyła was jakaś bardzo gruba i gęsta warstwa materiału jak rozgrzany,
płynny metal. Jest cała czerwona, jaskrawo-czerwona i...
– Nie mogę zmienić kursu! Coś nas trzyma!
– To wygląda jak jakaś powłoka w agresywnym kolorze, jakby ostrzegawczym... mój...
– Wyłączcie to! – zawył Niham, natchniony koszmarem świadomości kursu wydarzeń. Spojrzał na
swoje dłonie — obce, oderwane, bezwiednie przyszyte, a jednak zsynchronizowane z nim strachem.
Bał się, naprawdę, po raz pierwszy od dawna bał się o swoje życie, które dotąd tak bagatelizował,
lekceważył, traktował niczym klątwę, a teraz, kiedy bez trudu mogło być mu zabrane, rozumiał jego
istotę, jak proste arytmetyczne równanie. Tak nieistotne są problemy dnia pospolitego, gdy tracisz
równowagę na linie życia rozwieszonej nad doliną czasu. Niham spadał bezwiednie, ogłuszony bijącym
sercem, które goniło, by dotrzeć przed śmiercią do ustalonej odgórnie liczby uderzeń, zanim grunt go
ucałuje i przytuli. Właśnie postanowił, że jeśli dziś nie odda tego, co od gwiazd pożyczył, jego droga
będzie jasna i przejrzysta. Na razie jednak czarne chmury kłębiły się nad horyzontem myśli, wieszcząc
rychły koniec, którego reżyserem mogła być już tylko Aimeiz.
– Słyszałeś? – zapytał Walerian, szturchając go za ramię.
– Co?
– Słyszałeś jak bardzo się powiększyliśmy? – powtórzył lider. – Masa Aimeiz wzrosła o
dziewiętnaście tysięcy procent. Tak pokazują odczyty, ale to chyba niemożliwe? Prawda? – błagał o
potwierdzenie swych wątpliwości.
– Jak masa?
– No masa! Masa!
– Pokaż – rozkazał Niham i zawisł nad zarządcą, który nienaturalnie wygięty w fotelu, uciekał
ciałem jak najdalej od panelu, by odciąć się od absurdalnych jego wskaźników.
– To musi być jakaś bzdura – mężczyzna wyjaśniał. – Jakieś złudzenie, przecież skąd okręt miałby
nagle wziąć dodatkową masę?
– O jasna cholera – zajęczał Niham, widząc odczyty gęstości otaczającej ich powłoki. – I jeszcze
żyjemy? – pomyślał na głos, iskrząc słowami w sali wypełnionej oparami łatwopalnego strachu.
Pozwieszane głowy, wspólny ceremoniał kapitulacji, i cisza, jak nad grobami z epitafium ku własnej
czci, połączyły załogę, przebudzoną ze snu o potędze, władzy i jakimkolwiek znaczeniu dla
międzygwiezdnych roszad i rozgrywek.
– To ich plac zabaw – stwierdził Niham, natchniony wytworzoną wspólnotą bezsilności. – To pole
ich rozgrywek – mówił pewnie i głośno. – To maszyny władają przestrzenią, tocząc tu własne wojny o
zasoby, władzę i wyższość. My jesteśmy tylko zagubioną w kosmicznym imperium zwierzyną, dla nich
archaiczną, banalną, przestarzałą, skazaną na Ziemię i wymarcie – przemówił i chwilą ciszy dał szansę
zarządcom i liderowi wchłonąć swe słowa w przesiąknięte już zwątpieniem dusze. – One wróciły –
powiedział, wyrywając na światło najskrytsze, najgłębiej schowane w sercach ich obawy.
– W takim razie – Walerian przyjął na siebie uwagę bezradnych zarządców – jeśli nie mamy żadnej
kontroli nad okrętem, puśćcie komunikację floty.
Na jego słowa Centrum znów wypełniło się rozpaczliwymi komunikatami kapitanów
towarzyszących im statków. Oni mówili, a zarządcy słuchali. Jedni tkwili uwięzieni w brzuchu bestii,
drudzy porzuceni na jej pastwę, zaś wszyscy byli bez wpływu na wyrytą w strunach czasu
przepowiednię.
– Aimeiz, do cholery! Słyszycie?!
– Przyciągacie całą flotę! Wszystkich nas ściąga!
– Mam awarię silników! Zaraz na was wpadniemy!
– Coś się pojawiło!
– Widzicie to?? Zmienia kurs, zwalnia i pędzi prosto na nas!
– Aimeiz?! Słyszycie nas? Co robić?!
– Rozpada się! Zaraz jego fragmenty nas pochłoną!
– To one! To one!
– To jest piękne... – zabrzmiał ostatni komunikat, a po nim nastała najdłuższa sekunda ciszy.
Komunikacja ustała, a zastąpił ją inny, znacznie bardziej makabryczny odgłos. Stłumiony setkami
ścian, wyciszony odległością, budził respekt, paraliżując, wstrząsając umysłem i okrętem jednocześnie
z wyczuwalną morderczą intencją. Jak jęk bitewny, naszpikowany zgrzytem metalu, nieprzerwany huk
walki wypełniał każdy centymetr okrętu, zachodząc pod skórę i ściany, pokrywając obie powierzchnie
dreszczami. Odgłosy tak nienaturalne, wydobyte z najdziwaczniejszych zakątków kosmosu,
bombardowały umysły załogi śpiewem zagłady, w który wplątane były jęki wszystkich ofiar świata,
echa katastrof i wojen, nuty piekielnych kompozycji i ryki nigdy niepoznanych istot żywych i
nadnaturalnych. Złowrogie siły naprężały okręt, jak stalową linę, wyginały go niczym wiatr gałęzie,
miażdżyły, dławiły, wykręcały w słyszalnym bólu.
– Czy to nasz koniec?! – zapytał Walerian i w odpowiedzi otrzymał potężny huk łamanych kości,
który ściął wszystkich z nóg. Centrum zalały tryskające kolory, eksplodując w powietrzu chaotycznym
tańcem namacalnych, fizycznych fal. Każdy mógł ich dotknąć, poczuć, przesunąć, ścisnąć, jak gdyby
barwa miała sprężyste właściwości, własny ciężar i kto wie, co jeszcze. Przez chwilę wszystko było
odwrócone, wywrócone, przekręcone, w tym prawa fizyki, podstawowe zasady świata, jak gdyby
dama nimi rządząca przysnęła, zapominając o gotujących się w kotle naturalnych kolejach rzeczy.
Dźwięk przeszywał skórę małymi widocznymi igłami, obraz płynął w powietrzu jak ptak, powoli
przemierzając przeszłość i przyszłość, a myśli nagle wyparowały w chmury, które każdy mógł odczytać,
jak pogodę na niebie. Potem spadł deszcz zapachów i wszyscy mieli okazję popluskać się w kałużach
aromatycznych kompozycji. Ta fantazja trwała sekundę, pozwalając mieszkańców szybko wrócić do
świata rozsądku. Tylko Walerian utknął w niej na dłużej.
Widział siebie, swoje plecy, za plecami kolejnej swojej wersji, jak w pętli obrazów, lustrzanym
labiryncie. To nie był on, on już nie żył, to takie oczywiste. Obserwował zagładę, koniec świata, upadek
człowieka, martwe ciało, błyszczące istoty po nim stąpające, puste domy i ulice, atrapy, pułapki,
miasta widma. Patrzył jej w twarz, bosej dziewczynie, znał ją, a ona jego bardziej. W sercu coś mu
mieszała, przeplatała, uśmiechała się. Dziwne. Stał na krawędzi błękitnego nieba, oświetlony po
trzykroć i zobaczył ostatni oddech wszechświata, lecz nie potrafił go opisać. Może tylko jednym
słowem. – Kaczka – powiedział.
– Kaczka? – zapytał Niham, pomagając wstać liderowi z ziemi. – Jaka kaczka? – dociekał.
– Nie wiem – odparł Walerian, stękając bólem, który rozsadzał mu głowę.
– Jesteś cały?
– Już po wszystkim?
– Tak jakby, przetrwaliśmy, chyba, to znaczy... – próbował słowami znaleźć grunt Niham. – To było
dziwne. Przez chwilę cię nie było, to znaczy byłeś, ale w trochę innym skupieniu – mówił, po raz
pierwszy w życiu zagubiony w zdaniach, jak w relacjach damsko-męskich. – To było cholernie
pogmatwane przeżycie.
– Też tak myślę – odpowiedział Walerian, próbując zachować pozory spokoju. – Wszyscy są cali?
– Na razie nie mamy informacji o poszkodowanych – raportowała Fiona, zaniepokojona faktem, że
jej lider jeszcze przed chwilą pływał z kolorami w powietrzu, jak ryba w ławicy. – Aimeiz też wygląda
na całą. Chyba zniszczyła maszyny – dodała.
– Flota? – zapytał lider, wpatrzony we własne dłonie, które przez moment wydawały mu się
bezkształtnym, powyginanym żelastwem.
– Nie ma – bez wahania odpowiedział Niham. – Wróciliśmy do pierwotnej formy, my i Aimeiz, ale
najprawdopodobniej nasza flota została zniszczona. Jesteś pewny, że wszystko ok? Przez chwilę...
– Nie chcę wiedzieć – przerwał mu Walerian. – Próbujcie nawiązać z nimi kontakt. Może ktoś
ocalał. Wyślijcie też kilka promów transportowych, by sprawdzić co jest na zewnątrz.
– Czy to bezpieczne? – zapytała Fiona, a jej głos reprezentował wszystkich zarządców w sali.
– Dobrze, niech najpierw wyleci jeden prom z automatycznym pilotem, a później...
– To nie ma sensu – powiedział Niham, obdzierając prawdę z ochronnej iluzji. – Nikt nie przeżył.
Wszyscy zginęli – mówił wolno i wyraźnie z okropną obojętnością. – Nie cofniesz tego. Nie naprawisz
też Aimeiz, nawet jeśli została poważnie ranna. Jedyne, co możemy teraz zrobić, to zadbać, by
maszyny już więcej tak nas nie zaskoczyły – przekonywał z ogniem szaleństwa w zmęczonych oczach. –
Nie ma już wątpliwości. Maszyny chcą nas zniszczyć i albo się przygotujemy, albo dopną swego. To
proste. Nie możemy wracać na Ziemię. Musimy walczyć.
– Co ty opowiadasz? – Walerian próbował go bezskutecznie hamować.
– Ten atak to dowód, że istnieje dla naszej planety zagrożenie inne niż Słońce – kontynuował
Niham, zamknięty w świecie przesytu absurdalnymi doświadczeniami i emocjami. Mówił jak prelegent
na wykładzie do otaczających go zarządców, z których żaden nie odważył się odwrócić, by spojrzeć mu
w twarz. – Maszyny chcą nas zniszczyć i wypowiedziały nam wojnę. Jesteśmy bardzo blisko Ziemi i jeśli
zaatakowały nas, mogą równie dobrze zaatakować całą ludzkość. Jeśli mamy przetrwać jako gatunek,
musimy wykorzystać jedyną nam dostępną broń, Aimeiz – przekonywał, niczym polityk z piedestału
zanurzony w gorączce przemowy. Gdy skończył, nagle i zupełnie nieoczekiwanie, zeskoczył z podestu i
wyszedł prowadzony snem, z którego nic nie mogło go wyrwać.
– Słuchajcie! – Walerian próbował stłumić pesymistyczną zarazę rozpyloną w powietrzu przez
naukowego lidera. – Być może ktoś jeszcze ocalał. Któryś okręt mógł zdążyć uciec i potrzebuje pomocy
– mówił, masując obolałe, rozgrzane od absurdalnych obrazów skronie. – Rozpocznijcie poszukiwania.
Sprawdźcie też czy nikt na Aimeiz nie ucierpiał – polecił i pogonił do wyjścia, ale nie zdążył złapać
Nihama przed windą. Sam więc z niej skorzystał. – Poczekaj! – zawołał, zdyszany krótkim, ale
intensywnym biegiem.
– Co chcesz? – groźnie warknął Niham w progu drzwi do swojego pokoju.
– Nie możesz mówić takich rzeczy w Centrum.
– Nie wiem o co ci chodzi.
– Dobrze wiesz, nie jesteś głupi. Ten atak może wpłynąć na decyzję o powrocie na Ziemię – mówił
Walerian, podążając za nim do środka. Tak jak Sesanę, jego też zaskoczył bałagan i wywrócone biurko.
– Co tu się stało? – zapytał.
– Nieważne. Mów co chcesz, jestem okropnie zmęczony.
– Nie powinieneś tak straszyć ludzi.
– Nie straszę, tylko ostrzegam. Musimy walczyć, albo zginąć. Nie mamy wielkiego wyboru –
wyjaśniał ze spokojem, nawet obojętnością w głosie Niham. Stał na środku pomieszczenia, zagubiony i
niezdecydowany co dalej. Nie potrafił wykrzesać żadnej emocji, współczucia i nie wiedział czy to z
wycieńczenia, czy ze skamieliny w piersi.
– O czym ty mówisz? Nie mamy żadnej kontroli nad tym okrętem, a ty chcesz iść na wojnę z obcą
rasą maszyn?! – dziwił się Walerian, pobudzony mrocznymi uczuciami, które zasiały w jego głowie
widziane wcześniej obrazy.
– Tak.
– Właśnie straciliśmy, nie wiem, może sto lub dwieście osób! Cholera wie kto był akurat na
pokładach tych statków. To nie pora, żeby myśleć o wojnie!
– To idealna pora.
– Niham, co jest z tobą? – pytał Walerian, zmęczony rzucaniem słów w jego plecy. – Od kilku
miesięcy nie można z tobą normalnie porozmawiać. Zachowujesz się jakbyś stracił rozsądek, zresztą
sam wiesz. Czy to przez to, że Lumen jest w więzieniu na Ziemi?
– Lumen – powtórzył jej imię Niham i poczuł jak serce mu pęka i ścieka krwią przez całe ciało,
tworząc u stóp kałużę rozlanych nadziei. Kochał ją, czy nienawidził? Wykorzystał, zniszczył, a może ona
jego? Pytania zgrzytały metalicznym pogłosem w pustym pudełku wyciśniętej już dziś głowy. Nie
odwrócił się, tylko zgarbiony, wpatrzony w podłogę, powiedział: – Robię to, co uznaję za słuszne. Będę
forsował plan, by odnaleźć i zniszczyć te maszyny. Jeśli masz inne zdanie, możesz walczyć lub
zrezygnować.
– Myślisz, że ludzie na to przystaną? – zapytał Walerian, znów rozsierdzony. – To ich decyzja, a nie
twoja czy moja! Wątpię, żebyś ich przekonał, by poszli na jakąkolwiek wojnę, a co dopiero z
maszynami, o których nic nie wiemy.
– To nasz śmiertelny wróg.
– Skąd wiesz? Może te maszyny atakowały Aimeiz?
– To my byliśmy celem.
– A nie artefakt? – Walerian zawiesił pytanie na ostrzu złośliwości. – Słyszałem plotki o tym
przedmiocie i jego właściwościach. Chyba już wszyscy je słyszeli – mówił dalej, tracąc cierpliwość.
– Jakich właściwościach?
– Leczniczych. Podobno uzdrawia rany i leczy wszystkie choroby.
– Co za bzdura – stwierdził Niham, zaszemrał śmiechem i wreszcie ruszył z miejsca, najpierw w
stronę łóżka, potem biurka, przy którym przecież nic nie musiał robić, a następnie w kierunku aneksu
łazienkowego. Nagle zapragnął odświeżyć twarz chłodną wodą.
– To nie ma znaczenia – mówił Walerian i uważnie śledził go wzrokiem. – Nie wiem skąd bierzesz
swoje przekonania i nie obchodzi mnie to. Nie będę szukał potyczek z tymi przerażającymi
maszynami. Właśnie straciliśmy naszą flotę i pewnie kilkaset osób, a bez statków skazani jesteśmy na
Aimeiz.
– To dobrze. Nie mamy już słabych punktów – bezdusznie skwitował Niham i w odpowiedzi
otrzymał westchnienie zmęczenia.
– Zmieniłeś się – stwierdził Walerian, słowem jak gestem budując most pojednania.
– Nie. Zawsze byłem taki sam, ale mam już dość tego czekania. Mamy coraz mniej czasu, a nie
robimy żadnych postępów.
– O czym ty mówisz?
– O nich!! – krzyknął Niham. Stanął przed społecznym liderem i wytrzeszczał w jego stronę oczy
szaleńca.
– Dziwne – stwierdził Walerian, ignorując kolejny wybuch przyjaciela. – Czy twoje prawe oko nie
było niebieskie?
– Co?
– Teraz jest na odwrót. Lewe masz niebieskie, a prawe brązowe.
– Jak to? –zdziwił się Niham i pognał do lustra. – Faktycznie – powiedział zza ścianki oddzielającej
aneks łazienkowy.
– Myślisz, że Aimeiz coś nam zrobiła? – zapytał Walerian, wchodząc głębiej do pokoju. – Może to te
maszyny? Wiesz, ja widziałem cholernie dziwne rzeczy. Ta dziewczyna, o której wszyscy mówią, ta co
chadza boso, widziałem ją i nie tylko ją. Ten błękit, wszędzie błękit i gwiazdy trzy, a potem kaczka...
– Kaczka? – powtórzył Niham, wciąż skupiony na pozamienianych źrenicach.
– Wiem, to głupie. Może to nie do końca była kaczka, coś dużego, żółtego...
– Żywa?
– Nie wiem, może. To nie był już zwykły obraz, raczej idea, coś jakby uczucie, wspomnienie.
Cholera, nie wiem. Nieważne. Myślisz, że nic nam się nie stało? – poważnie pytał Walerian, próbując
opanować rozpuszczone po najokropniejszych scenariuszach myśli.
– Nie mam pojęcia – odpowiedział Niham, palcami odsuwając powieki, by poszukać szkieł
kontaktowych lub śladów operacji, które mogłyby wytłumaczyć zamianę kolorów jego spojówek. Nic
nie znalazł.
Walerian podszedł bliżej i stanął za pochylonymi plecami lidera naukowego, by przyjrzeć się
zmaganiom przyjaciela, ale szybko stracił zainteresowanie. – Wracam do Centrum – oznajmił i
wyszedł, pogodzony z porażką rozsądku w tej nierównej walce.
To był dziwny dzień i Niham nawet nie próbował go zrozumieć. Wziął szybki prysznic i nie znajdując
dla straconych dziś ludzi współczucia, znikł pod kołdrą, zwinięty w kłębek, natychmiast zasypiając. Śnił
o psach, dzikich, agresywnych, opętanych szaleństwem, i o płachcie materiału między nimi, którą
zwierzęta szarpały zaciekle, konkurując brutalnością. Słyszał dźwięk rozrywanego płótna i prutych
kłami bestii nici. Widział rozrzucone wokół obślinione skrawki, a każdy z nich napawał go wstrętem,
tak jak rozgrzane cielska psów płonące szałem bezcelowej agresji. Każdy zacisk ich szczęk miażdżył mu
mięśnie, każde rozdarcie materiału obdzierało go ze skóry, a krew tryskała fontannami.
– Co się dzieje?! – zawył Niham wyrwany ze snu paniką i przeczuciem, że ktoś jest w pobliżu.
Spocony i zdyszany, jak po długim biegu, najpierw dostrzegł sylwetkę Sesany, a dopiero po chwili jego
umysł ją rozpoznał. To było dziwne uczucie, jakby światło przeganiało świadomość. Błyskawicznie
zapomniał o koszmarze, po którym zostało jedynie wzmożone bicie serca i mokra koszula.
– Zły sen? – zapytała dziewczyna, siedząc na skraju łóżka. Ubrana w strój do biegania, wpatrzona w
białą ścianę, czekała na pobudkę Nihama. Była znużona i znudzona, jak woda, która płynie tam, gdzie
prowadzi ją nurt.
– Nie. Jak tu weszłaś?
– Normalnie, przez drzwi.
– Ale przecież...
– Nauczyłam się oszukiwać system – wyjaśniła Sesana. – Aimeiz czyta nasze intencje i otwiera
drzwi zależnie od relacji mieszkańców. To fascynujące. Wiedziałeś o tym? – pytała, ale nie po to, by
usłyszeć odpowiedź. – W pewnym sensie nawiązałam umowę z okrętem i wchodzę gdzie chcę –
mówiła bez emocji, trochę od niechcenia, wciąż wpatrzona w próżnię. Zanim Niham zdążył w pełni
odebrać znaczenie jej słów, dziewczyna poprawiła się, dodając: – Prawie wszędzie gdzie chcę.
– Chcesz powiedzieć, że masz kontakt z Aimeiz?
– Nie, nie do końca. Jak odkryłam, że okręt czyta nasze myśli, zaczęłam za ich pomocą testować
różne zachowania i zauważyłam, że mogę czasami wywalczyć coś, czego wcześniej nie byłam w stanie
osiągnąć. To trochę jak modlitwa do Aimeiz – Sesana zbudowała porównanie i dumna z własnej
kreatywności, zaśmiała się cichutko i krótko, szybko wracając do żałobnego nastroju. – Sto
siedemdziesiąt sześć osób – powiedziała.
– Co? – pytał Niham, przecierając oczy i podnosząc obolałe plecy.
– Zginęło sto siedemdziesiąt sześć osób.
– Przykro mi.
– Nie jest ci przykro – poprawiła go Sesana i westchnęła, znużona dyskusją na temat, który jeszcze
się w ogóle nie pojawił. – Emanuel był we flocie – dodała, zmieniając wątek.
– Doktor Suess? – wciąż półprzytomny Niham próbował skojarzyć pary imion i nazwisk. – To
okropne, naprawdę jest mi...
– Chciałam pobiegać – zaczęła opowiadać dziewczyna, ignorując jego słowa – jak zawsze rano, ale
nie mogę, nie chcę, nie mam ochoty, siły, nie wiem – mówiła, pogrążona w oczywistej traumie. – Jak
zginęła? – nagle zapytała, wgniatając go spojrzeniem w łóżko i blokując wyjście.
Niham zwlekł się z drugiej strony i jęcząc z bólu, wyprostował plecy. Były sztywne, dziwnie obolałe
i sprawiały wrażenie, jakby ktoś je wykręcił, złamał, naprostował i skleił. – Samobójstwo – powiedział
chrząkając, by przeczyścić suche gardło.
– Dlaczego to zrobiła?
– Nie wiem, skąd mam wiedzieć. Może ją zmusili, może nie miała wyjścia, albo nie mogła już tego
znieść.
– Tasajev nie miał jej wyciągnąć?
– Nie zdążył.
– To okropne – powiedziała Sesana i podążyła wzrokiem za Nihamem, który skierował pierwsze
kroki nowego dnia w stronę barku z alkoholem. – Będziesz teraz pił?
– Muszę przepłukać gardło.
– Whisky?
– Whisky.
– Kochałeś ją? – zapytała dziewczyna i dwoma słowami zmroziła go w miejscu. – Kochałeś ją, a ona
zostawiła cię i to dwa razy – mówiła, bacznie obserwując w stali odlane plecy Nihama, który powoli
odtajał, sięgając do barku po szklankę. – Pewnie obwiniasz siebie o jej śmierć. Pewnie myślisz, że
przyczyniłeś się do niej. Nie znałam jej dobrze, ale zdążyłam wyczuć, że rozstanie z córką ją zniszczyło.
Chciała do niej wrócić za wszelką cenę, a skoro nie mogła, poddała się. Tak jak ty teraz.
– Aha! – zawołał Niham, już rozumiejąc intencje dziewczyny. Teraz mógł hojnie nalać sobie
alkoholu i wziąć pierwszy łyk, który jak zawsze, poparzył język i wykręcił mu usta. To było konieczne,
jak strojenie instrumentów przed wielkim koncertem.
– Gnębiło ją poczucie winy – mówiła dalej Sesana. – Porzuciła córkę i to musiało powoli ją zżerać,
niszczyć od środka, aż nie wytrzymała i... – nie dokończyła. – W każdym razie, ciebie też pogrąża
poczucie winy, prawda?
– Tak – wykrztusił szorstkim głosem Niham, zaprawionym zbyt dużym łykiem whisky. – Tak właśnie
myślałem, że po to tu przyszłaś. Nie zabiłem go – powiedział po raz setny, wywracając oczyma na
znak, że ma już dość tego samego pytania, zapętlonego w szaleńczej między nimi grze.
– Nie o to pytałam. Ja wiem, że go zabiłeś – stwierdziła Sesana, napuszona pewnością siebie – i w
ogóle się tym nie przejąłeś, tak jak teraz nie rusza cię śmierć tych stu siedemdziesięciu sześciu osób –
oskarżyła go, przepełniając czarę goryczy, która pękła, jak prawie pełna butelka alkoholu roztrzaskana
przez Nihama o ścianę. Huk uderzenia przyćmił jego ryk, a gdy kawałki szkła opadły na ziemię,
dziewczyna wstała przekonana o swoim zwycięstwie. – Jesteś szalony i Gorad to wiedział, dlatego go
zabiłeś. Tego jestem pewna – stwierdziła i chciała wyjść, ale drzwi tkwiły zamknięte, nie reagując na
jej intencje.
– Czyżby Aimeiz nie chciała cię wypuścić? – zapytał z szyderczym uśmiechem Niham. – Widocznie
stwierdziła, że nasza rozmowa nie jest jeszcze skończona. Może usiądziesz i skosztujesz dobrego
alkoholu? – proponował, wyciągając kolejną butelkę z barku. – Mam ich całe mnóstwo – dodał
żartem.
– Whisky z rana? Jeszcze tak nisko nie upadłam.
– W kosmosie nie ma rana! – wykrzyczał Niham i parsknął śmiechem, jak dziecko. Dobrze się bawił
kosztem dziewczyny i własnego zdrowia psychicznego. Z uniesioną w powietrzu butelką, którą
prezentował niczym trofeum, powędrował w stronę sofy. – Jak nie chcesz pić, nie musisz. Będzie
więcej dla mnie – mówił rozbawiony, pobudzony i gotowy na wszystko. – Mam wrażenie, że Aimeiz
też chciałaby usłyszeć moją historię, choć pewnie już ją dawno wyszperała z tego, co tkwi mi w
głowie. Pytałaś o Lumen – rozpoczął opowieść i opadł na kanapę tuż obok ciemnej plamy po winie,
która była jak pamiątka pięknej nocy i wspomnienie od tamtej pory nieprzerwanego koszmaru. Niham
zaprosił Sesanę zamaszystym gestem, pokazując miejsce obok, ale ona wolała stać przy drzwiach z
umierającą nadzieją na ucieczkę. – Nie zmuszam, możesz tam sterczeć, jak chcesz – nabijał się,
rozsadzony na sofie, niczym pan i król na złotym tronie. Niewyspany, ale pełen energii płynącej z
obłędu i zawieszonej w powietrzu woni alkoholu, kontynuował historię. – Widzisz, kiedy spotkałem
Lumen byłem młody i przekonany o wielkich, pięknych wartościach, jak ty teraz. Wierzyłem nawet w
miłość! Tak jest. Wierzyłem w wielką miłość i po części przez to teraz jestem takim wrakiem. Ciebie też
to czeka, bez obaw – przepowiadał dziewczynie przyszłość z uniesioną szklanką w dłoni. – Ale do
rzeczy! – zawołał, czując, że tą opowieścią zrzuca spory bagaż emocji. – Sprowadziłem Lumen na
okręt, bo chciałem ją ocalić. Jej praca od samego początku była wykorzystywana przez Walkina
Onstroma. Człowieka niegdyś bogatego jak ja, niezwykle inteligentnego, ale pozbawionego
samokrytyki. On ją wykorzystał tak brutalnie, jak mężczyzna potrafi tylko wykorzystać kobietę. Przez
to stała się celem Amerykanów i gdyby nie moja interwencja, trafiłaby do ich więzienia dużo
wcześniej. Niestety, rozstanie z córką zmusiło ją do powrotu na Ziemię i w rezultacie... – Niham zrobił
przerwę na łyk whisky – ...poniosła śmierć – dokończył i na chwilę zamilkł, przywdziewając minę
wcielonej zagłady.
– Do czego zmierzasz? – zapytała Sesana, nadal w głowie próbując przekonać Aimeiz do otwarcia
drzwi.
– Mamy cały czas na świecie – wygłosił z teatralnym wdziękiem Niham. – Wprowadzenie jest
potrzebne, żebyś zrozumiała w pełni moją historię. Widzisz, kiedy Amerykanie ją przechwycili i
uwięzili, sam przez chwilę chciałem lecieć na Ziemię, by ją ratować. Nawet myślałem, by przekonać do
tego załogę i w starym dobrym stylu odbić Lumen siłą. Niestety, plan jest ważniejszy.
– Plan, jaki plan? – pytała dziewczyna, napierając plecami na drzwi, jakby obawa przed prawdą,
której być może wolałaby nie słyszeć, miała ją wypchnąć na zewnątrz.
– Plan, który Gorad odkrył i któremu zagrażał.
– Zabiłeś go! – wykrzyczała Sesana, dając upust przerażeniu. Rozpędzona myślami, blokowana
drzwiami i pogrążona w żalu, że podjęła tak nierozważną decyzję, by tu w ogóle przyjść, walczyła z
Aimeiz, która w akcie złośliwości nie chciała jej wypuścić z pokoju.
– Jak już wspomniałem – mówił Niham, zarzucając szaleńczy sarkazm i przy tym markotniejąc –
kochałem ją i zrobiłbym dla niej wszystko, ale dla planu poświęciłbym Lumen każdego dnia,
codziennie, do końca świata. Plan jest ważniejszy, bo od niego zależą losy ludzkości – oświadczył,
kolejnym łykiem whisky wypalając słabość zadurzonego w kobiecie serca. – Pewnie słyszałaś plotki o
tym, że zachowanie Słońca nie było spowodowane naturalną koleją rzeczy. Sporo osób podejrzewało
spisek władz lub tajnych organizacji.
– Artefakt – wyłuskała z głowy Sesana.
– Może artefakt, może inne urządzenie. Tego do końca nie wiemy. W każdym razie, upadek
ludzkości był skrupulatnie zaplanowany przez... – Niham zrobił przerwę, by podręczyć jeszcze trochę
wdrapującą się na drzwi dziewczynę – ...przez maszyny – w końcu zdradził. – Potężne, istniejące
znacznie dłużej od nas, zdolne manipulować gwiazdami i jak sama wczoraj widziałaś, budować
zabójcze armady.
– Skąd to wiesz?
– Na krótko przed III wojną światową pewna archeolog, Elizabeth Risner, podczas wykopalisk w
Mongolii trafiła na bardzo ciekawy obiekt — doskonale zamkniętą, szczelną kapsułę ze stopu metali,
które znaliśmy tylko w teorii. W środku znajdowały się obce nam urządzenia i zakodowana
wiadomość, jakiej nie potrafiliśmy odczytać przez dobre kilkadziesiąt lat. Przesłanie napisano w języku
zupełnie nam nieznanym, ale za pomocą wskazówek, które sama kapsuła zawierała, w końcu
poznaliśmy jego treść. To było ostrzeżenie Irnasa, człowieka z poprzedniego cyklu.
– Cykle! – krzyknęła Sesana, układając urywki faktów w całość.
– Cykle – powtórzył Niham, znów unosząc w stronę dziewczyny szklankę. Był zadowolony z jej
reakcji, która przypominała mu własne przerażenie, gdy sam poznał prawdę. – Wiadomość mówiła, że
ta epoka nie jest pierwszą historią ludzkości, a Ziemia też nie jest pierwszą naszą planetą. Przed nami
były inne, ale wszystkie zostały zniszczone. Irnas odkrył, że gdy każda kolejna cywilizacja zbliżała się do
pewnego stopnia rozwoju, prawdopodobnie związanego z możliwościami kosmicznych podróży,
maszyny uruchamiały proces zagłady i w jakiś sposób przenosiły ludzi do nowego układu gwiezdnego.
– Dlaczego to robią? – pytała Sesana, krusząc głos, jak suche liście pod stopami.
– Kto wie, dla zabawy, albo eksperymentów? W każdym razie, znasz już prawdę – mówił Niham,
rozgrzewając się alkoholem i widokiem roztrzęsionej dziewczyny. Traktował swoją opowieść jak
prywatną zemstę za wszystkie złośliwości z jej strony. – Mój plan jest prosty — powstrzymać je przed
zniszczeniem Ziemi – powiedział i wzniósł sobie toast za ten cel. – A do tego potrzebuję technologii
Aimeiz – dodał i zmierzył wzrokiem sufit z nadzieją, że wyznaniem prawdy skruszy obojętność okrętu.
Sesana potrzebowała chwili, by przetworzyć nieobliczalne informacje. To było dla niej zbyt
surrealistyczne przeżycie, niemożliwe do okiełznania tak od razu. Zadawała sobie kolejne pytania,
próbując poprowadzić ciąg przyczynowo-skutkowy, układając fakty i wiedzę w całość. Ciągle jednak
gubiła wątek i zaczynała od nowa.
– On też nie mógł na początku tego pojąć – rzekł po chwili niewygodnej ciszy Niham. – A gdy w
końcu doszedł do siebie, chciał natychmiast wszystkim o tym powiedzieć. Znałaś go, jego podejście.
On nigdy nie lubił tajemnic. Nie chciał mnie posłuchać, zrozumieć dlaczego nie możemy ujawnić
światu istnienia maszyn. Wyrywał się, szarpał, to był wypadek.
– Dlaczego? – zapytała Sesana, wtulona w siebie, samotna, wciąż przy zamkniętych drzwiach. –
Dlaczego nie chcesz powiedzieć tego ludziom?
– Bo to oznaczałoby naszą zagładę – odpowiedział Niham, mrocznym tonem nakreślając fatalną
przyszłość. – One obserwują Ziemię, tak pisał Irnas, i gdyby ich obecność wyszła na jaw,
przyspieszyłyby cykl lub po prostu nas zniszczyły. Być może takich ludzkich kolonii mają setki, tysiące,
kto wie i jedna mniej to żaden dla nich problem. Gorad chciał tę informację ujawnić, a to za duże
ryzyko. Musiałem coś zrobić – tłumaczył, szukając wybaczenia w złotym trunku. – Plan jest
najważniejszy. Przetrwanie ludzkości jest najważniejsze – przekonywał zakrzywione światłem dno
szklanki.
– Kto jeszcze wie?
– Tylko ja.
– Chcesz sam zbawić ludzkość? – zapytała Sesana, przywołując sarkazm w głosie.
– Nikt więcej nie musi wiedzieć. Wystarczy, że będziecie robić swoje. Odkryjemy tajemnice okrętu,
zdobędziemy technologię i stworzymy flotę, która zdoła przeciwstawić się obcym.
– Jak chcesz to niby zrobić?
– Statki już powstają na Ziemi. Musimy tylko je wyposażyć, uzbroić i usprawnić. Widziałaś co
Aimeiz potrafi, jaką siłą dysponuje. Sama jest w stanie stawić czoła ich milionom! – Niham głosił
peany na cześć okrętu. – Gdybyśmy mieli jej technologię, gdybyśmy mogli wdrożyć ją jak windy,
gdybyśmy...
– I dlatego Gorad musiał zginąć – Sesana przerwała to alkoholowe delirium pijanego lidera.
Osunęła się na ziemię, plecami wciąż oparta o drzwi. Zwinięta w sprężysty kłębek, płakała sobie cicho,
schowana przed światem i jego straszną konsekwencją.
– Dlatego musiał zginąć – głośno przyznał Niham, biorąc spory haust whisky w hołdzie dla starego
przyjaciela. Gdy skończyli razem pić, wstał i podszedł do dziewczyny.
– Ja już nie mogę – mówiła Sesana, schowana we własnym uścisku, dukając stłamszonymi
słowami. – Nie wiem co mam myśleć. Tego jest za dużo – płacząc zdradzała. – Wczoraj z nim
rozmawiałam, dziś nie żyje. Mówił, że odkrył coś, coś strasznego, ale nie chciał powiedzieć co to
było...
– Doktor Suess? – pytał Niham, stojąc nad nią ze szklanką w ręce.
– On był przerażony i mówił, że chce wracać na Ziemię, bo tu nie jest bezpiecznie, a potem zginął
we flocie. To było okropne, dlaczego? To przypadek? – dziewczyna pytała własnymi rękoma stworzoną
otchłań. – I te straszne obrazy – dodała, ściskając ramionami skronie i miażdżąc zaklinowane w głowie
wspomnienia. – Czy ty też je widziałeś? – zapytała.
Niham klęknął przy niej i ostrożnie odstawił whisky, by nie spłoszyć Sesany tępym uderzeniem
szkła. Przez chwilę milczał, rozczulony nad losem rannego ptaka, który przyfrunął do jego jaskini. –
Myślę, że wszyscy wczoraj doświadczyli jakichś wizji – powiedział i położył rękę na jej ramieniu,
gotowy oddać dziewczynie wszelką nadzieję, każdy gram szczęścia, ostatnią uncję krwi, życie, byle
tylko ją rozchmurzyć, byle tylko uśmiechem na powrót wypełniła pokłady i serca mieszkańców, jak co
dzień, od samego początku ich podróży, nic w zamian nie biorąc. – Jeśli chcesz, możesz mi
opowiedzieć co widziałaś.
– To było okropne – wydusiła z siebie Sesana, odsłaniając załzawione oczy. – Ich twarze, te
zniszczone twarze i zdarte, brudne, suche usta, spojrzenia zmęczone, ale nie przerażone, bo strach to
życie. Oni go nie chcieli, a nad nimi niebo złote, całe złote i miliony ptaków – plotła, gubiąc sens i
rozum. – Oni tkwili w tej piwnicy, tam pod ziemią i ja byłam z nimi, nie wiem dlaczego, a potem
umarli, potem ja zginęłam, potem nic nie zostało, a pieśni grały i złoto spadło na ciała. Nie potrafię
tego opisać! Oni wsiąkli w ziemię i obojętność została, a z nią obrzydzenie do życia, okropna
samotność i ona, wszędzie ona, za nią tęsknota!
– Jesteś bezpieczna, nie bój się – Niham uspokajał Sesanę, przytrzymując drżące jej ramiona. Lecz
ona łkała tak delikatna, wrażliwa, bezbronna, jak dziecko czuła na ból i podatna na rany, wciąż
niewinna, niedojrzała, wspaniała. Łzy w końcu spłynęły policzkami, a bliskość wchłonęła lęk,
zamieniając dzielącą ich pustkę w namiętną czułość. Dziewczyna dłonią przylgnęła do piersi Nihama,
wędrując po szyi, głaszcząc jego zarośniętą twarz i masując mu skroń. Odzyskała bezwzględny spokój i
blask, niczym niebo po wiosennej burzy.
– Co oni zrobili z twoimi oczami? – zapytała z nieskalaną ciekawością.
25 grudnia
(historia nr 01.14 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Dwudziestego piątego grudnia Waszyngton wciąż przywdziewał żałobne szaty szarym dniem i
czarną nocą szyte, lecz nie dlatego, że brakowało energii, wręcz przeciwnie — Tyranit kumulował jej aż
nadmiar, a z powodu zniszczeń, które zamieniły miasto w jedno wielkie złomowisko. Pierwszego
grudnia Słońce wypaliło całą elektronikę, zabierając ludziom nawet najbardziej podstawowe
narzędzia. Bez nich miasto stało się dżunglą z betonu, a mieszkańcy rozbitkami we własnych domach.
Zdani na siebie, od miesiąca próbowali przetrwać najpierw zamieszki, regularną wojnę, a teraz głód,
choroby, samotność. Jednak bezradność chadzała beztrosko opustoszałymi drogami, wszędzie
zostawiając ślady rozpaczy, pośród rozbitych aut, spalonych budynków i przeoczonych, martwych ciał.
Śnieg przykrył białą płachtą poległe miasto i razem z ciszą, gwieździstym niebem, koił zmysły
wszystkich, którzy przetrwali dzień końca świata. Pośród konturów chowających się w nocy budynków,
tkwił jeden rozświetlony, jak latarnia na brzegu czarnego oceanu. Co chwilę jednak gasł, potem znów
błyszczał słabnącym światłem, migotał i następnie obumierał, ku rozczarowaniu zebranych w nim
naukowców, profesorów, mędrców, mistrzów słowa i żelaznej myśli, pionierów wszelkiej kreacji,
piewców pięknych idei, którzy nawet razem nie potrafili zapewnić sobie stabilnego oświetlenia. Od
wczoraj w hotelu Ramsey trwała konferencja na temat losów ludzkości, prowadzona na drugim
piętrze budynku, w sali wypełnionej po brzegi okrągłymi stołami.
Spotkanie uczonych przypominało stypę, na której nikt nie wiedział, kto umarł, a nie było
odważnych, by o to zapytać. Żaden z podstarzałych, ocalonych przez własną odrazę do biomechanizmów mędrców nie wychylał się ponad z góry ustalony pułap zgarbionych pleców, by tylko
nie zostać wywołanym do wygłoszenia peanów po zmarłym. Wykute na twarzach zdruzgotane ich
miny mówiły wszystko. Pierwszego grudnia wielki krzyk przerwała cisza, którą teraz ocaleni myśliciele
przekuwali w smutną świadomość uzależnienia od technologii, jakie od lat kaleczyło ludzkość. Nikt nie
znał liczby zabitych, ani zaginionych, wszyscy za to widzieli ogromne stosy ciał zagarnianych na
cmentarzach, jak suche liście jesienią. Potem instynkt zastąpił szok i brutalność zalała ulice, zmuszając
zdziesiątkowaną armię do użycia siły. Kolejne ofiary, zniszczenia i panika, a po nich spokój strzeżony
lufami karabinów. Teraz wracał rozsądek, a wraz z nim wielka rozpacz i pytanie co dalej, na które
odpowiedź znał tylko Niham. Obecny na konferencji jedynie po to, by obalić głosy, że zginął zabity
własną technologią, przechadzał się między stołami, poszukując dla siebie miejsca w mydlanej bańce
próżnej wiary prelegentów w możliwość zachowania jeszcze starego porządku rzeczy. Gardził tą
rozpaczliwą żądzą, by utrzymać zgniły świat dla samego tylko komfortu myśli ułożonej w równe rządki
wypolerowanych na błysk teorii. Obrzydzeniem darzył także siebie, świadomy zbrodni, którą
zdecydował się popełnić, pogrywając losem całej ludzkości. – Złe uczynki popełniają źli ludzie –
powiedział pod nosem, delikatnym uśmiechem nadając tym słowom ironicznego wymiaru. – Czy
mogę się dołączyć? – zapytał dwójkę podstarzałych mężczyzn przy stole postawionym w najdalszym
możliwym kącie sali.
– Proszę, panie Sante. Może pan usiąść i rozstrzygnąć nasz spór – powiedział ochrypłym głosem
starszy profesor z Cambridge, który przetrwał zagładę tylko dlatego, że był zagorzałym wojownikiem o
czystość ludzkiej fizyczności. W białym garniturze, siwych włosach i z poplamionymi dłońmi, zapraszał
zamaszystymi gestami do stołu.
– A muszę? – zapytał Niham, licząc na to, że tym skromnym żartem uniknie odpowiedzialności.
– Niestety sieć nie działa, więc nie możemy się do niej odnieść, a sprawa jest istotna – oznajmił
mężczyzna.
– Ja zacznę – wtrącił drugi z profesorów, równie dojrzały wiekiem i o wyraźnym, wschodnim
akcencie, który kaleczył uszy szorstkością sylab. On z kolei ubrany był w żałobną czerń.
– Nie, nie. Ja zacząłem dyskusję, więc ja ją przedstawię – kłócił się pierwszy mężczyzna,
rozpoczynając wojnę na przerywanie, uciszanie, gardzące spojrzenia i poniżające gesty.
Niham wstawał już od stołu, kiedy na biało ubrany prelegent chwycił go za ramię i ignorując
konkurenta, zaczął mówić. – Bo widzi pan, rzecz się rozchodzi, że mamy problem z określeniem jaką
rolę pełnił przywódca Armii Wyzwolenia podczas III wojny światowej – przedstawił sprawę, żelaznym
uchwytem ciągnąć Nihama jak kotwicę w dół, w otchłań zanudzenia.
– Znowu użył pan słowa przywódca! – wtrącił oburzony profesor rosyjskiego pochodzenia. – A
mówiłem przecież... – próbował kontynuować, wznosząc ręce do odciętego sufitem nieba.
– Użyłem, bo nie znam innego równie pasującego słowa – szybko wyjaśnił uczony z Cambridge.
– Tłumaczę panu, że przecież przywódca, to osoba, która posiada władzę opierającą się na
przyzwoleniu społecznym, w postaci wytworzonej wcześniej struktury w danej grupie. On nie miał
nadanego przywództwa. W żaden sposób!
– Ale był przywódcą. Ludzie za nim podążali, słuchali go. Na pewno był liderem.
– Lider to w zasadzie to samo, co przywódca! – stwierdził rosyjski profesor, uderzając pięścią w
stół.
– Dobrze więc – uspokajał pierwszy mędrzec, samemu napędzając się oburzeniem. – Jego władza
zrodziła się z charyzmy na początku, ale później powstała struktura i niech mi pan nie mówi inaczej,
bo gdyby jej nie było, to zamach w Welmond nie zakończyłby tak łatwo działań Armii Wyzwolenia! –
wykrzyczał, sprawiając wrażenie, że za chwilę dostanie ataku serca.
– Struktura była, ale nie miała nic wspólnego z władzą w rękach tego człowieka, jak on tam się
nazywał... – zamyślił się drugi z debatujących, zdradzając zmęczony już wiekiem umysł.
– Sprawdzę w sieci – powiedział profesor z Cambridge i zaraz zorientował się, że od czterech
tygodni Internet nie działał. – A pan wie jak się nazywał? – zapytał, spoglądając na Nihama, który
myślami był już w toalecie.
– Proszę?
– Jak się nazywał przywódca Armii Wyzwolenia, wie pan?
– Znowu to słowo! – z płonąca agresją zawył na czarno ubrany, jak arcyłotr w teatralnej farsie,
rosyjski profesor. Przeklął złowieszczo w swym ojczystym języku.
– O co panu chodzi? Jeśli to nie był przywódca, to jak by pan go określił? – żalił się uczony z
Cambridge w białym garniturze komiksowego bohatera.
– Pryzmatem społecznym.
– Co proszę? To jakaś niedorzeczność! Co to w ogóle znaczy?!
– Pryzmat społeczny – z dumą i wypiętą przy stole piersią, rozpoczął swój wykład rosyjski profesor
– to osoba, która nie jest liderem, ale w naturalny sposób skupia na sobie uwagę poprzez posiadane
cechy przywódcze i charyzmę, a jej decyzje zostają przyjęte nie jako rozkaz czy polecenie, ale słowo
prawdy, akceptowane przez daną społeczność na fali ślepego dla niej poparcia, zbudowanego na
wierze w jej wyjątkowe pochodzenie.
– Wymyślił pan sobie tę definicję! – oburzył się profesor z Cambridge, złowrogim spojrzeniem
próbując obalić tezę przeciwnika.
Niham skorzystał z okazji, że mężczyźni byli zajęci szamotaniną słów i pognał do wyjścia,
przytłoczony masywnością ich urojeń. Przed drzwiami do upragnionej wolności zatrzymał go, niestety,
Walkin Onstrom — człowiek równie bogaty, jednak o rok młodszy. Długie, blond, zaplecione w
warkocz włosy postaci i zdobiony złotą nicią garnitur raziły Nihama gorzką mieszanką próżności i
snobizmu, okraszoną jeszcze samouwielbieniem, które zdradzała jego przycięta z laserową precyzją
bródka. Na samej górze tej utopionej w czekoladowej polewie pyszności tkwiła wisienka błękitnych,
spalających pogardą wszystko oczu. Mężczyźni rzadko się widywali, a jeśli już, to na uroczystościach
rozdania nagród za Człowieka Roku lub Charytatywnego Lidera Rynku, które na przemian dostawali.
– Widzę, że nie masz ochoty rozmawiać o III wojnie światowej – zauważył Walkin, dopieszczonym
uśmiechem racząc swojego największego wroga.
– Cóż, to nie moje czasy – odparł Niham, czując się jakby z lwiej paszczy trafił wprost w pazury
hieny. Jej łapa wylądowała na jego piersi, zatrzymując go w miejscu.
– Poczekaj, musimy porozmawiać.
– Musimy?
– Tak, to ważne – powiedział Walkin, blokując ciałem drogę. – Słuchaj, wiem że nie jestem osobą,
którą podejrzewasz o pozytywne intencje, jednak wiedz, że obecna sytuacja martwi mnie tak, jak
innych.
– Nigdy nie wątpiłem w twoją szczerą potrzebę czynienia dobrych uczynków.
– Nie zatrzymałem cię, by toczyć pojedynek na subtelne uszczypliwości – stwierdził młodszy o rok
bogacz z obrazą w głosie. – Naprawdę nie ma na to czasu. Przez ostatnie dwa tygodnie
obserwowałem sytuację bardzo dokładnie i stwierdziłem, że ludzkość w obecnej formie nie jest w
stanie przetrwać. Może już wiesz, może dopiero się dowiesz, ale Słońce umiera i wkrótce nasz czas na
Ziemi dobiegnie końca. Wtedy żadne nasze pojedynki nie będą miały znaczenia – przekonywał, chyba
pierwszy raz w życiu posługując się szczerością i odsłaniając prawdziwe zmartwienie stanem świata.
– Dlaczego mi to mówisz? – zapytał Niham, w jednej chwili pozbywając się całej cyniczności.
– Możesz uznać mnie za szaleńca, tak jak każdy w tej sali, gdyby usłyszał co mam do powiedzenia,
ale wiedz, że uważam cię za człowieka bez granic, odkrywcę, który nie boi się patrzeć tam, gdzie inni
nawet nie myślą.
– Przejdź do rzeczy – ponaglał Niham niemal z groźbą w głosie.
– Rozpoczynam projekt podwyższenia ludzkiej wytrzymałości na kosmiczne warunki.
– Chcesz manipulować ludzkim DNA?
– Nie, nie. Nie rozumiesz. Nie ma sensu modyfikować DNA, jeśli ludzie nadal będą uzależnieni od
powietrza, ciepła, ochrony przed promieniowaniem – wyjaśniał Walkin, nieświadomie poniżając
sarkastycznym uśmieszkiem rozmówcę. – Nie chcę manipulować ewolucją, chcę ulepszyć ludzi, by
mogli istnieć w innych warunkach niż ziemskich. Jeśli Ziemia zostanie zniszczona, a my będziemy
zmuszeni ją opuścić, to jakie są szanse, że w zasięgu zbudowanej floty znajdziemy inną planetę zdolną
utrzymać całą ludzkość przy życiu?
– Nawet ja nie jestem w stanie wyobrazić sobie takiej transformacji. Nie jesteśmy aż tak
zaawansowani technologicznie, by nawet o tym myśleć!
– Jeszcze nie jesteśmy! – stwierdził Walkin, podnosząc głos, by skontrować zaskoczenie Nihama. –
Ale ja znalazłem sposób, który przynajmniej w teorii, pozwala nam stworzyć człowieka zdolnego do
przetrwania w kosmosie.
– Sposób?
– Za wcześnie, by mówić o szczegółach. W tym momencie mogę ci powiedzieć, że mam
technologię, na którą przypadkowo natknęła się pewna naukowiec pracująca nad budową arki DNA i
możesz mi wierzyć, choć ona sama nie jest tego świadoma, to odkryła coś, co pomoże mi przemienić
ludzi dosłownie w superbohaterów. Mam już całą niezbędną wiedzę – chwalił się Walkin,
promieniując narcyzmem, jak supernowa na nocnym niebie.
– To po co mi to mówisz?
– Na pewno się domyślasz. Twój intelekt i zaplecze technologiczne może przyspieszyć sukces tego
projektu o lata, a czasu, jak widać, mamy mało.
– Masz rację – powiedział Niham, oślepiony manią wielkości mężczyzny. – Niewiele nam czasu
pozostało, dlatego wybacz, ale nie mam zamiaru tracić go na absurdalne i nierealne projekty –
przyznał i zwinnie wyminął przeszkodę na drodze do toalety.
Walkin natychmiast naburmuszył się elegancko jak paw i zacisnął gniewnie pięści. – Mój sukces
będzie twoim zbawieniem! – zawołał w plecy śmiertelnego wroga, ale on znikł za progiem drzwi i
ruszył w stronę toalet, pchany biologiczną potrzebą i obłędem zebranych w sali osób.
Niham miał dość udawania, odgrywania ról i z mroczną satysfakcją, gdzieś w podświadomości,
przepuszczał promyk zadowolenia z faktu, że świat w takiej formie wkrótce zostanie całkowicie
wymazany. W drodze znów zgasło światło, stawiając go przed problemem wyboru męskiej części
toalety po omacku. Potrzeby żądzą się jednak innymi prawami, dlatego bezwstydnie ruszył przed
siebie, dotykiem wyszukując ścian i drzwi. W środku, w kompletnej ciemności, próbował zlokalizować
odpowiednie urządzenie, trafiając dłonią na jakąś mokrą powierzchnię. Przeklął soczyście, a w
odpowiedzi usłyszał cichutki chichot. – Kto tu jest? – zapytał, zaskoczony.
– Ja – odparł wszechobecny w pomieszczeniu kobiecy głos.
– To damska toaleta?
– Tak – potwierdziła dziewczyna, wciąż rozbrajającym chichotem wypełniając czarną przestrzeń.
Niham zakręcił się wokół, próbując dostrzec wyjście, ale zgubił orientację i przeklął ponownie, choć
tym razem niemal bezgłośnie. Wtedy światło wróciło, swym blaskiem na chwilę go przytłaczając.
– Niham Sante w damskiej toalecie. Niebywałe! – stwierdziła dwudziestopięcioletnia Lumen
Sereday z soczystym uśmiechem na twarzy. Stała tuż przed nim, tak blisko, że aż odskoczył, uderzony
dziwnym przeczuciem.
Choć był zdezorientowany i kompletnie bezbronny, jak każdy mężczyzna w damskiej toalecie, to w
głowie, niczym ryk eksplodującego wulkanu, rozbrzmiały Nihamowi prorocze słowa: „To ona”.
– A pani kim jest? – zapytał, zdziwiony faktem, że jego oczy wciąż zmagały się z oślepiającym
blaskiem. Kobieta wchłonęła światło, niczym jakąś super moc, i świadomie wykorzystywała je w
formie tarczy, by odbić wszelkie próby zmysłowego jej poznania.
– Lumen. Lumen Sereday, miło mi poznać – przedstawiła się dziewczyna, wyciągając do niego dłoń.
– Masz piękne oczy, fascynujące nawet – pochwaliła go szczerze, nie przestając mówić, jak fontanna
tryskająca wodą. – Sama kiedyś przez chwilę nosiłam soczewki, żeby uzyskać podobny efekt, ale to nie
to samo. Pewnie dużo osób zwraca na nie uwagę, co? – pytała, bezwstydnie potrząsając jego
zdrętwiałą rękę.
– Nie, nie – dukał zakłopotany Niham.
– Kłamiesz – natychmiast stwierdziła Lumen, jak śledczy na przesłuchaniu świadka. Ściągnęła z
nosa czarne okulary, zbliżyła zmrużone oczy do jego twarzy i wbiła mu się w przypisaną przestrzeń
osobistą, jak asteroida w atmosferę planety, jeszcze bardziej rozświetlając pomieszczenie. – Na pewno
masz już dość opowiadania o heterochromii. To musi być strasznie frustrujące. Wszyscy patrzą, a
każdy się wstydzi o to zapytać, tylko próbuje nie dać po sobie znać, że jest zaciekawiony. Wiem, bo
mam podobnie. Mnie wszyscy męczą o okulary. Myślą, że nie zauważyłam zmiany trendów i pytają
złośliwie czy jeszcze palę papierosy – mówiła jak do przyjaciółki, śmiejąc się i bawiąc archaicznym
urządzeniem w dłoniach. – Ja nie widzę kolorów – oznajmiła. – Stąd te okulary. Mam
monochromatyzm. To taka wada genetyczna, ale pewnie wiesz. Bez nich wszystko widzę w zasadzie w
odcieniach szarości, no może trochę zieleni, ale tak poza tym to mam jak w filmie z XX wieku.
Zakładając okulary nagle robi mi się kolorowo – żartowała sama z siebie bez cienia goryczy. – Tu mam
złącze – mówiła, pokazując mu małe metalowe miejsca na zausznikach.
Niham domyślał się, że dziewczyna już pewnie milion razy tłumaczyła działanie swoich okularów
przypadkowym osobom, ale nadal robiła to z zaangażowaniem, szczerą chęcią, a nawet
rozbawieniem, jakby przywykła do tego obowiązku nie mniej niż do codziennego wstawania. –
Wykłada pani na konferencji? – zapytał i momentalnie żałował swych słów, bo odpowiedź mógł sam
wyciągnąć z jej wieku, sposobu ubioru i teraz bezkrytycznie drwiącej twarzy.
– Oczywiście, że nie – odpowiedziała Lumen i założyła z powrotem okulary. – Jestem tu z trochę
innych powodów – dodała uśmiechnięta szeroko, znów widząc wszystko w kolorach.
Oboje zamilkli wzajemnie wpatrzeni w genetycznie wadliwe oczy, tocząc grę o to, kto pierwszy
powinien kontynuować rozmowę. Jednak dla Nihama to nie była zabawa. Jego myśli, roztrzaskane jak
szkło o ścianę, rozpierzchły się każda w inną stronę, rozrywając mu uwagę na strzępy, które próbował
rozpaczliwie chwytać jeden po drugim, upuszczając w międzyczasie te już zebrane. A wszystko to
przez tę niebywałą postać, jakiej nie był w stanie rozgryźć. Definiowało ją coś rozbrajającego,
odurzającego i negującego wszelką inteligencję, niczym antidotum zmyślnie spreparowane przeciwko
niemu. Nigdy wcześniej nie czuł się tak bezbronny, nagi i wystraszony, stojąc przed krótko ściętą,
złotowłosą dziewczyną w czarnych jak smoła okularach, o słonecznych, rozbawionych brwiach i z
niebieskimi, jasnymi oczami. Była niczym obraz stworzony ręką pozaziemskiego artysty. Ile by jej nie
podziwiać, ile uwagi nie poświęcić, żadnym spojrzeniem nie dało się poznać, rozczytać, objąć źródła
bijącego od niej piękna. Tylko rozum podpowiadał, że jest w tej magii jakaś doskonałość, której zwykły
śmiertelnik nie będzie w stanie pojąć. Wpatrzony w nią i rozkojarzony, Niham poczuł wstyd
bezradnego chłopca, który doskonale wie, że ma plamę na koszuli, wie też, że ona wie i wie, że ona
wie, że on wie. Jednak za żadne skarby nie chce się do tego przyznać, by w ten sposób ocalić chwilę
niepewności, która zawsze lepsza jest od zawstydzenia.
– Nie chcesz wiedzieć w jakiej sprawie tu jestem? – zapytała Lumen, przełamując ten mały
pojedynek na spojrzenia.
– Nie wiem czy chcę wiedzieć – wykrztusił z siebie Niham, natychmiast żałując wszystkich słów,
jakby te zmyślne, świetnie skonstruowane w głowie, po opuszczeniu jego ust, były świadectwem
idiotyzmu i bełkotem rozkojarzonego dziwaka.
– Zamierzasz tak stać w damskiej toalecie? – dociekała dalej Lumen, wzmagając w nim
zakłopotanie, które jak berło dzierżyła, dumna z władzy nad sytuacją.
Niczym ze snu wyrwany uderzeniem w twardą podłogę, Niham szamotał się w myślach, kierowany
już tylko instynktem ucieczki. Spojrzał w stronę drzwi, zrobił ku nim pierwszy krok i znów zgasło
światło. Przeklął głośniej niż za pierwszym razem, przyprawiając Lumen o niekontrolowany atak
śmiechu. – I co teraz? – zapytał sam siebie.
– Pomóc ci wyjść? – zaproponowała dziewczyna, tak jakby mówiła do dziecka, które nie potrafi
dosięgnąć klamki.
Nigdy wcześniej Niham nie był pod wpływem takiej bezradności i oszołomienia jak teraz.
Skołowany, szukając idealnej odpowiedzi, zastygł w oczekiwaniu na cokolwiek i prawie spłonął z
zawstydzenia, gdy jej dłoń wsunęła mu się pod ramię, delikatny uchwyt przeradzając w przytulenie.
Niham, najbogatszy i według wielu rankingów jeden z najprzystojniejszych ludzi na Ziemi, był
wyprowadzany po ciemku z damskiej toalety przez młodą kobietę w tanecznym kroku walca, którego
nie on prowadził. Otoczony zmysłową aurą uwodzicielskiego zapachu, cytrusowego, wytrawnego,
wzmocnionego ciemnością, podążał u jej boku tam, gdzie chciała.
– I już po strachu – kąśliwie oświadczyła Lumen, doskonale bawiąc się jego kosztem. Byli na
korytarzu, gdzie światło nieba delikatną poświatą szkicowało detale.
– Skoro nie jesteś wykładowcą, ani jak sądzę gościem i nie masz też przepustki medialnej...
– Może ją schowałam? – wtrąciła dziewczyna, wciąż wpleciona w jego ramię.
– Nie wyglądasz na dziennikarkę. Twój ubiór nic takiego nie sugeruje. Nie wyglądasz też na nikogo
z ochrony... – Niham przerwał i zaniemówił, przerażony zimnym jej spojrzeniem.
– Chcesz skomentować mój ubiór? – groźnie zapytała Lumen, każdym słowem wpadając mu za
kołnierz lodowatą kroplą rozdrażnienia.
– Nie, skąd, nie miałem takiego zamiaru! – wykrzyczał w swojej obronie Niham.
Śmiech dziewczyny wypełnił korytarz, w magiczny sposób przywracając światło. – Przepraszam! –
przez łzy rozbawienia mówiła. – Tylko się wygłupiam, przepraszam. Ja tak mam, że jak wyczuję
słabość, to gryzę, ale to tylko zabawa.
– To ja przepraszam – odpowiedział Niham, bezwarunkowo kapitulując. – Zachowuję się jak idiota.
Nie wiem jak to możliwe, ale rozbierasz mnie, to znaczy rozbrajasz jak bombę – szybko poprawił
przejęzyczenie i sam wypełnił korytarz śmiechem. –A twój ubiór mi się bardzo podoba – dodał i był w
tych słowach całkowicie szczery.
Lumen miała na sobie krótką, podkreślającą talię i jasnoniebieską marynarkę z mocno widocznymi
szwami, a pod nią malowany barwami jesieni sweter, połączony z równie pstrokatym szalikiem. Nosiła
też jeansowe spodnie. To były klasyczne ubrania, bez wplecionej w nie sieci komputerowej,
tradycyjne, a jednak w pewien sposób krzykliwe, stonowane, ale w tłumie od razu przyciągające oko.
Ta sprzeczność doskonale oddawała wrażenie, jakie Niham zdołał do tej pory zbudować o kobiecie.
– Dziękuję – Lumen wyraziła wdzięczność w sposób absolutnie szczery i pokorny, tylko
potwierdzając teorię o rozbieżnej swej naturze.
– Znasz mnie, a ja ciebie nie – zaczął już bez strachu Niham. – Wiesz co tu robię, a ja nadal nie
mam pojęcia co sprowadza cię na tę konferencję – mówił, ulegając jej urokowi i przez to absurdalnie
odzyskując pewność siebie.
– Przyjechałam tu, by spotkać jedną osobę.
– Spotkałaś ją?
– Tak.
– Dostałaś, co chciałaś? – zapytał Niham i z reakcji dziewczyny mógł bez trudu wyczytać, że
poruszył nieprzyjemny dla niej temat.
– Będziemy tak stać pod toaletą, trzymając się za ręce? – zapytała Lumen, próbując przywrócić ich
relację pełną roztargnienia i rozśmieszenia.
– Masz ochotę na drinka?
– A konferencja?
– Nie dowiem się z niej niczego, czego bym już nie wiedział – Niham oświadczył z nadmiarem
dumy, którą szybko stonował, dodając żartem: – Naprawa świata może poczekać. Idziemy?
– No jak może poczekać, to idziemy! – ochoczo oznajmiła Lumen, zatrzymując ich marsz już po
pierwszym kroku. – Nie chciałeś skorzystać z toalety? – zapytała.
– A, no tak.
– To z powrotem po prawej. Iść z tobą? – zaproponowała dziewczyna, a kąciki jej ust powędrowały
do góry.
– Nie trzeba – odpowiedział Niham, czując powracające zakłopotanie.
– Pytałam poważnie. Moje okulary mają wbudowaną noktowizję, a nawet iluminator, więc jak
zgaśnie światło mogę pomóc ci, na przykład, celować – żartowała Lumen, ubierając Nihama w
doskonały nastrój na całe dwie minuty, które spędził w toalecie uśmiechnięty od ucha do ucha, jak
małolat zarażony szkolnym zauroczeniem.
W drodze do wyjścia światła gasły kilkukrotnie, za każdym razem zbliżając ich do siebie w poczuciu
oderwania od świata i dosłownie wtulając wzajemnie w ciepło własnych ciał. Lumen prowadziła,
Niham nie protestował, a oboje świetnie się bawili obserwując biegających z piętra na piętro
organizatorów konferencji. Częstowali ich uśmiechami, a w zamian otrzymywali zaskoczone i
zatrwożone spojrzenia.
Na zewnątrz miasto tkwiło zamrożone w kadrze końca świata. Spowite mrokiem, zdławione ciszą,
przykryte warstwą śniegu, budziło grozę i dziwne piękno, które wlewało się mrozem do płuc
zauroczonej sobą pary. Windy magnetyczne nie działały, a nieruchome, porzucone auta zapełniały
pobocza, odgarnięte przez wojskowe pojazdy razem z zaspami. Ciemność i ciszę przecinały tylko
pojedyncze osoby, pokonując mrok archaicznymi latarkami, których strumienie zawsze padały im pod
nogi, oświetlając jak najmniejszy skrawek ziemi, by nie ujawniać post-apokaliptycznego,
przyprawiającego o ciarki krajobrazu. Zniszczenia były ogromne, choć nie wszystkie dało się dostrzec
gołym okiem. Nie działały żadne służby, transport i biznes, a po raz pierwszy od setek lat, głód
stanowił poważne wyzwanie dla władz. Równie drastycznie Kryzys odczuła natura. Plan jej powrotu do
miast, który przez ostatnią dekadę robił takie postępy, runął, gdy nagła zmiana temperatur i tydzień
upałów w środku zimy, a potem potężne opady śniegu, zdewastowały odnawiane parki, skwery i
aleje. Do tego nieznane wcześniej promieniowanie naruszyło delikatną strukturę DNA roślin,
zapowiadając nadchodzącą klęskę zbiorów. W tej chwili jednak nikt o tym nie myślał, bo za milionami
jeszcze nieotwartych drzwi do mieszkań, czekała wciąż nieokiełznana śmierć, grożąca najokrutniejszą
w historii ludzkości epidemią.
Szli długą, ciemną ulicą, zlani w jedną całość przytuleniem i prowadzeni białą smugą drogi
mlecznej.
– Zauważyłeś jak cudowne jest nocne niebo, gdy nie ma świateł miasta? – zapytała Lumen.
Niham spojrzał w górę.
– Zauważyłeś, jak cisza jest cicha, gdy auta nie jeżdżą? – zdradzała swe spostrzeżenia.
Niham zauważył, zawsze zwracał na to uwagę, ale nigdy wcześniej nie miał nikogo, kto by tak
dobrze rozumiał tę przepaść między ciszą, a ciszą. – Właśnie dlatego lubię jeździć do Australii. Na
otwartej przestrzeni, przygnieceni niebem, naprawdę możemy poczuć jak mali jesteśmy – stwierdził z
wygiętą w górę głową.
– Nigdy tam nie byłam. Chciałam, nawet bardzo, ale praca zawsze mnie powstrzymywała, a teraz
ten Kryzys – żałowała Lumen. – To takie niefortunne, ale może kiedyś jeszcze pojadę. Za to byłam w
Kanadzie, na Yukonie. Tam też niebo powalało urokiem. Miałeś okazję?
– Chciałem tam pojechać – stwierdził Niham i zanurkował, potykając się o śniegiem przykrytą
krawędź chodnika.
W ostatniej chwili Lumen go uratowała. – Uważaj – przypominała, rozbawiona niezdarnością
partnera. – A co to? – zapytała, widząc w jego dłoni małe urządzenie.
– To dron oświetlający. Taka mała latarnia wędrująca razem z tobą – Niham wytłumaczył i podrzucił
maszynę, która zawisła w powietrzu i rozświetliła przed nimi drogę snopem światła.
– Ale czad – krótko stwierdziła Lumen. – To nowość?
– Tak jakby. Prototyp. Nie widzieliśmy dla niego potencjału.
– Teraz go ma – zauważyła dziewczyna, zastanawiając się jak maszyna przewidzi w którą stronę
pójdą. – Dokąd idziemy? – zapytała, samej tego nie wiedząc.
– Tu niedaleko jest otwarty bar. Sprawdziłem przed konferencją na wszelki wypadek.
– Na wszelki wypadek? – powtórzyła Lumen, sugerując, że sama jest tym przypadkiem, po czym
mocniej wtuliła się w jego bark pod pretekstem przenikliwego zimna.
Szli środkiem ulicy, gdzie śniegu było trochę mniej, kopiąc jak dzieci zaspy i rozdzielając radość po
równo między siebie. Śmiechem zwalczali mróz, rozmową wypełniali pustkę miasta, a złośliwymi
szturchnięciami i czułym łaskotaniem przeganiali czyhającą na każdym kroku samotność. Co jakiś czas
w oddali dostrzegali światła w oknach budynków i rozmyślali nad tym, co ich mieszkańcy mogą
właśnie robić. Wymyślali najdziwniejsze historie i przeganiali się w absurdalności pomysłów,
prowadząc kolejną grę intelektu, uszczypliwości i onieśmielenia, która zaprowadziła ich w jedną z
bocznych uliczek, wąskich i mrocznych, gdzie wiatr poruszał kawałkami blachy łatającej ściany starych
domów. Na końcu drogi czekał obiecany im bar, już z daleka zapraszając podróżników ciepłą aurą
świeczek.
Jednak w środku natknęli się od razu na mur rozpaczy, zbudowany przez rozsadzone po kątach
karykatury ludzi, pochylone nad kuflami i przygnębione brakiem technologii, która przez lata
zapewniała im rozrywkę przy stołach. Dziś nieobecna, wzmagała w nich tylko głód uzależnienia.
Wyżłobione, człowiecze powłoki czekały na coś, co nigdy miało nie nastąpić, sącząc ciepłe piwo i
kontemplując własną bezsilność. Niemalże grobowa atmosfera zderzyła się z radością, którą Niham i
Lumen wpuścili do środka wraz z chłodnym powietrzem. Nie bacząc na posępne spojrzenia, znaleźli
sobie idealny kąt na czerwonych sofach pod ścianą oklejoną fototapetą przedstawiającą
dwudziestowiecznego artystę. Oboje go kojarzyli, ale nie potrafili przypomnieć sobie imienia postaci z
komicznym wąsem i wzniesioną, zaciśniętą pięścią na tle tysięcy fanów. Lokal był obskurny,
zdewastowany i z pewnością bardzo brudny, czego nie było jednak widać w stłamszonym świetle
świec. Gdy tylko usiedli, podszedł do nich barman.
– Mamy tylko piwo, ciepłe i nie przyjmujemy płatności elektronicznych – oznajmił mężczyzna i
zamilkł, garbiąc się nad stołem.
– Jak to tylko ciepłe? – zapytał Niham.
– No, lodówki wysiadły.
– To nie można było piwa wystawić na dwór?
Barman zawiesił wzrok na suficie, zamyślony i obezwładniony nagłym olśnieniem.
– To jak możemy zapłacić? – zapytała Lumen, mierząc wzrokiem ubranego w luźną, kraciastą
koszulę mężczyznę.
– Bierzemy wartościowe rzeczy, działający sprzęt na przykład.
– Mogę dać płaszcz – powiedział Niham, kładąc na stole czarny materiał, który w stłamszonym
świetle nie wyglądał zbyt interesująco. – Wystarczy? – zapytał.
– Działa?
– To specjalny płaszcz z wbudowanym zabezpieczeniem przeciw IEM, funkcjonalnością w klasie S i
specjalnymi modyfikacjami. Jest w pełni sprawny i wart kilkanaście tysięcy Amero. Powinno starczyć
na parę zimnych piw.
– No jasne – stwierdził barman, uradowany jak dziecko na święta. Chwycił materiał i uciekł za bar.
– Nie będzie ci zimno? – pytała dziewczyna.
– Wszystkie moje ubrania mają ogrzewanie. Poza tym w każdej chwili mogę sprowadzić auto.
– Też ma zabezpieczenie przeciw IEM?
– Wszystkie moje rzeczy je mają.
– To dobrze zabezpieczyłeś się przed Kryzysem Słonecznym – zauważyła Lumen. – Ktoś mógłby
pomyśleć, że to żadna przezorność i coś na ten temat wiedziałeś – sugerowała, próbując modulacją
głosu zbudować żartobliwe oskarżenie. – Widziałam twój wywiad sprzed paru miesięcy. Rozpętałeś
niemałą burzę. Wszyscy myśleli, że albo zwariowałeś, albo próbowałeś jakiś biznes ugrać. Ten tekst o
sztucznej inteligencji i nowej formie życia był straszny. Sama się przeraziłam.
– To był błąd – stwierdził Niham, śledząc wzrokiem barmana, który przyniósł z dworu kubeł pełny
śniegu. – Nie powinienem był tam iść. Potem tylko dostawałem setki pogróżek od różnych, dziwnych
ludzi, a fani Star Wars to chcieli mnie nawet zabić.
– Poważnie?
– Wysadzili mi jedno auto, tak się obrazili za mój komentarz.
– Przerażające – stwierdziła Lumen. – Tacy ludzie są najgorsi. Wiedziałeś? – zapytała, opierając
łokcie na stole i osadzając w dłoniach głowę, wpatrzona w Nihama po drugiej stronie blatu.
– O Czym?
– O Słońcu. Czy wiedziałeś, że wybuchnie?
– Nie – Niham zaprzeczył z lekkim zawahaniem, które sam zauważył i wiedział, że ona też. –
Miałem tylko podejrzenia, nic więcej – wyjaśniał. – Nasza wiedza o Słońcu nadal jest niewielka.
– I dlatego teraz świat stoi na głowie, a my pijemy ciepłe piwo w jakimś obskurnym barze –
mruknęła dziewczyna, biorąc łyk przyniesionego przez barmana alkoholu.
– Chcesz zmienić miejsce?
– Nie, nie. Podoba mi się tu. Lubię takie spelunki. Jak byłam na studiach – opowiadała Lumen – to
chodziłam tylko do takich. Możesz nie wierzyć, ale w takich ponurych norach czuję się najlepiej. Jest w
nich coś prawdziwego. Ty pewnie odwiedzasz tylko luksusowe restauracje, co?
– Aż tak snobistycznie wyglądam?
– Troszkę – przyznała dziewczyna, pokazując palcami jak dużo miała na myśli. – To ten twój sweter
– tłumaczyła – jest taki zbyt, no wiesz...
– Rozumiem – potwierdził Niham i natychmiast go z siebie ściągnął, wywołując pisk towarzyszki.
– Koszulę też masz samo-ogrzewającą? – zapytała Lumen i obserwowała, jak poprawia klasycznie
skrojone, kremowe rękawy.
– A co, też jest zbyt burżuazyjna?
– Nie, nie. Jest ok! – krzyknęła Lumen, chwytając dłonie Nihama z prośbą, by ten nie rozbierał się
do naga. Potem uraczyła go długim, słodkim spojrzeniem, które przy akompaniamencie ciszy,
wyznaczyło granicę między przyjacielskim spotkaniem, a romantycznym flirtem. Od teraz każde słowo,
myśl i gest zawierały w sobie sensualną grę dwojga zauroczonych sobą kochanków. Dyskutowali o
wszystkim, co pewien czas sprzeczając się głośno tylko po to, by po chwili śmiechem nawiązać
porozumienie. Alkohol płynął szerokim strumieniem, świeczek w magiczny sposób przybywało i nawet
barman był milszy.
– Mówisz jakbyś była z wykształcenia humanistką – odważnie stwierdził Niham, próbując
uszczypliwie podejść Lumen w kolejnej potyczce na kąśliwości.
– Biologiem – poprawiła go.
– Nigdy bym nie zgadł.
– Chcesz powiedzieć, że nie nadaję się na biologa? – zapytała Lumen, gotowa wstać i wyjść.
– Nie! Nie w tym sensie. Chodziło mi o to, że nie wyglądasz jak naukowiec. No wiesz, nauki ścisłe
to domena starszych panów.
– Nie nadaję się na biologa, bo jestem kobietą?
– Nie! – odkręcał Niham, czując się jakby spadał z klifu wprost na ostre skały. – Przestań, chodzi mi
o to, że nie powielasz stereotypów ludzi nauk ścisłych, rozumiesz?
– Masz coś do nauk ścisłych? – pytała Lumen, z trudem powstrzymując śmiech.
– Jesteś okrutna.
– Przepraszam. Nie chciałam cię zdenerwować – dziewczyna mówiła jak do słodkiego psiaka,
dobijając go komicznym i wyraźnie fałszywym współczuciem.
Ich zabawa w drobne złośliwości i prowokacje trwała w najlepsze. Ona go drażniła, on chętnie
dawał się podchodzić i oboje czerpali z tego ogromną przyjemność, wiedząc doskonale, że to tylko
gra.
– Powiedz mi Nihamie Sante, najbogatszy człowieku na Ziemi... – zaczęła Lumen.
– To nieprawda, nie jestem najbogatszy – poprawił ją Niham, narażając się na mroźne jej
spojrzenie.
– Nihamie Sante, prawie najbogatszy człowieku na Ziemi – z impertynencją dziewczyna poprawiła
wytknięty błąd – czy myślisz, że koniec świata jest bliski? – zapytała, celowo obniżając ton głosu, by
nadać wypowiedzi sarkastycznej powagi o podwójnym dnie.
Niham westchnął, jak to miał w zwyczaju, wziął łyk okropnego piwa i stwierdził: – Nie, to nie może
być koniec. Mój największy projekt nie ujrzał jeszcze światła dnia.
– Zaciekawiłeś mnie. Pochwal się – prosiła Lumen, jak mała dziewczynka szydząca z chwalipięty w
szkole.
– Możesz się nabijać, ale za rok uruchamiam pierwszy okręt klasy Santlite, który będzie zdolny
podróżować wśród gwiazd. To nie będzie prom kosmiczny, wahadłowiec, ani rakieta, jak dotychczas,
tylko prawdziwy samowystarczalny, międzygwiezdny okręt – z dumą mówił Niham, ucinając komiczny
aspekt ich dyskusji.
– Jesteś pewny, że za rok świat będzie istniał?
– Mogę ci to obiecać.
– Nihamie Sante, czy wiesz coś, czego my, zwykli śmiertelnicy, nie wiemy? – zapytała dziewczyna w
imieniu całej ludzkości, lekko podchmielona, zauroczona postawą partnera, znów głodna jego
zawstydzenia.
– Nie mogę ci na to pytanie odpowiedzieć.
– Oczywiście, że możesz.
– Nie mogę.
– Ależ możesz – odbijała piłeczkę Lumen, robiąc słodkie miny nastolatki, która chce się
przypodobać chłopakom.
– Jesteś niebywała. Myślisz, że w ten sposób wyciągniesz ze mnie najtajniejsze informacje?
– Jestem tego pewna! – zawołała dziewczyna, prawie obrażona sugestią, że jej metoda może nie
przynieść oczekiwanego rezultatu.
– Dobrze więc. Nie jesteśmy sami.
– Nie rozumiem.
– Nie jesteśmy sami w kosmosie.
– Poważnie? – wyszeptała Lumen, pochylona nad stołem, by nie zdradzić przypadkiem wielkiej
tajemnicy. – Chcesz mi powiedzieć, że nawiązaliśmy kontakt z obcymi?
– Tak jakby.
– Tak jakby?
– No tak – powiedział z pompatycznym uśmiechem Niham.
– To gdzie oni są?
– Nie oni, tylko ich technologia, którą znaleźliśmy na obcej planecie i teraz sprowadzamy na
Ziemię, zarabiając miliardy – przyznawał bez wyrzutów Niham.
Lumen wyostrzyła wzrok, próbując odgadnąć z jego reakcji, czy mówi prawdę, czy może kłamie. –
Ok, nabijasz się ze mnie, bo wcześniej cię złośliwie prowokowałam – stwierdziła, przewidując blef
Nihama.
– Masz mnie.
– Jesteś niebywały! – zawołała dziewczyna – aż muszę zapytać. Czy masz jakąś partnerkę?
Niham westchnął, nie kryjąc zaskoczenia z nagłego pytania i długo zastanawiał się zanim
odpowiedział: – Nie.
– Jak to możliwe? Taki przystojny i bogaty, inteligentny i pełen wdzięku, młody i kulturalny...
– Już starczy – przerwał jej Niham. – Oficjalnie nie mam, nieoficjalnie z kimś się spotykałem do
niedawna.
– Z kim? Z kim? To jakaś znana osoba? – dociekała Lumen, żywo zainteresowania. – Aktorka? Na
pewno, albo może modelka? Muszę ją znać – ekscytowała się, podskakując na miękkiej sofie.
– Nie wiem czy chcę o tym mówić – Niham oświadczył z pełną powagą, na którą dziewczyna
odpowiedziała jękiem zawodu.
– Mi możesz powiedzieć. Nie będę cię krytykowała.
– To Hiara Wistros.
– Kupiłeś jej takie drogie auto, a ona cię zostawiła? – zapytała Lumen, sugerując głosem straszliwą
niesprawiedliwość.
– To ja ją zostawiłem. Nie pasowaliśmy do siebie i niewiele więcej można tu powiedzieć –
opowiadał Niham, wyzbyty z emocji, ignorując podekscytowanie swej partnerki. Wzruszył lekko
ramionami, jak gdyby już dawno o całej sprawie zapomniał, i dodał: – Ostatnio mam sporo innych
rzeczy na głowie. Chcę jak najszybciej skończyć ten okręt.
– Zabrzmiało to trochę tak, jakbyś chciał uciec z planety. Chyba, aż tak cię nie skrzywdziła?
– Jestem silniejszy niż na to wyglądam.
– To może uciekasz przed jej zemstą?
– Przed niczym nie uciekam – z pełną powagą stwierdził Niham. – Miłość to trudny temat,
zwłaszcza dla naukowca. Ona tego nie rozumiała i dlatego nic z tego nie wyszło. Do tego bycie
idealistą pełnym marzeń nie pomaga, a nie każdy potrafi wytrzymać z kimś, kto poświęca cały swój
czas pracy.
– Ślepo podążasz za swoimi marzeniem. To niebezpieczne, ale i piękne – powiedziała Lumen,
tracąc w jednej chwili cały zapał do zabawy.
– Nie przejmuję się nieudanymi związkami, bo na świecie i poza nim jest wiele pięknych rzeczy, a
jeszcze nie wszystkie widzieliśmy – przekonywał Niham.
– I nie wszystkie zobaczymy.
– Możesz mi nie wierzyć, ale mamy jeszcze trochę czasu, by zrealizować swoje marzenia.
– Ty i te twoje zapewnienia – Lumen powiedziała z chłodem, który po raz pierwszy płynął prosto z
jej serca. Jakby znudzona spotkaniem, podparła głowę dłonią, zakrywając pół policzka i uciekając
wzrokiem w stronę baru.
W jednej chwili przyjazna atmosfera wypełniła się żalem, pozwalając mrokowi baru wsiąknąć w ich
relacje. W końcu przyszedł ten moment, by stawić czoła rzeczywistości i choć Niham nie był gotowy,
zapytał: – Powiesz mi kogo spotkałaś na konferencji?
– Walkin Onstrom – bez wahania zdradziła Lumen, kładąc się na stole, znużona już alkoholem.
Schowała twarz w ramionach i stłumionym głosem, od niechcenia mówiła: – To długa historia, smutna
i ostatecznie okazało się, że niepotrzebnie leciałam taki kawał drogi. Kalisto – na końcu dodała,
przewidując kolejne pytanie.
– Przyleciałaś tu z Europy?
– Wiesz co? – dziewczyna w jednej chwili odrodziła w sobie radość i wyprostowała się na sofie. –
Zadajesz tyle pytań, a nie zapytałeś mnie jeszcze jakie jest moje marzenie – narzekała.
– To prawda, przepraszam. Jakie jest twoje marzenie? – zgodnie z oczekiwaniem zapytał Niham,
spragniony jej uszczypliwości, jak dobrego alkoholu.
– Hmmm – rozmyślała Lumen, budując napięcie chwili. – Upić się najdroższą whisky na świecie! –
w końcu zdradziła, szeroko otwierając oczy i promieniejąc uśmiechem, który przełamał ostatni bastion
wątpliwości Nihama.
Uwielbiał ją, ubóstwiał, padał na kolana przed jej zmiennością i natychmiast odwzajemnił uśmiech,
bo wiedział, że dokładnie taką whisky dysponuje w swoim biurze w centrum miasta. – W takim razie,
mam dla ciebie idealny prezent! – powiedział, wstał i udostępnił dziewczynie swe ramię.
– Dokąd mnie zabierasz? – pytała Lumen, znów nabierając lekko szyderczego tonu.
– Do mojego biura w centrum.
– A co zamierzasz ze mną tam zrobić?
– Upić cię! – wykrzyczał Niham, nie widząc już poza nią świata.
– W takim razie... – Lumen zainicjowała wzniosłą wypowiedź, podniosła się z miejsca, założyła
szalik i niebieską marynarkę, a potem chwyciła Nihama pod ramię i z uśmiechem dokończyła –
...jestem twoja.
Raźnie ruszyli razem w stronę wyjścia, machając barmanowi i innym na pożegnanie, jak dzieci w
zoo zwierzętom. Sporo już wypili, a noc była młoda. Z nadzieją na piękny finał, Niham przepuścił
Lumen przez drzwi, przytrzymując je na oścież otwarte. Niepostrzeżenie, w najbardziej wrażliwym
momencie, powiedział: – Jesteś śliczna.
Dziewczyna zastygła w progu ze skromnym uśmiechem kopciuszka i cichutko, nie patrząc mu w
twarz, odpowiedziała: – Dziękuję. – Zdradzała autentyczne zawstydzenie i odsłaniała delikatność swej
natury. Była niewiele niższa od Nihama i według wszystkich standardów po prostu piękna. Miała ten
typ urody, który fascynował mężczyzn, bo powalał dziewczęcą niewinnością, ale jednocześnie nęcił
obietnicą tętniących gdzieś w głębi żywiołów. W połączeniu z inteligencją i niebywałą świadomością
swych atutów, Lumen była kobietą doskonałą. Przynajmniej tak się tej nocy wydawało Nihamowi. Po
raz pierwszy od kilku miesięcy był najzwyczajniej szczęśliwy. Jego tajemnica i misja ocalenia ludzkości
zeszły na dalszy plan, a ciemne i głuche ulice miasta tylko pomagały mu czerpać przyjemność z każdej
chwili spędzonej z tą wspaniałą, idealną dla niego partnerką.
– Pasujemy do siebie – mówiła tajemniczo Lumen.
– Pasujemy – Niham potwierdził, upojony jej doskonałością, nie mniej niż alkoholem.
– Nasze wady wzroku pasują doskonale. Twoje oczy mają różne kolory, moje nie widzą żadnych.
Oboje mogliśmy poprawić to łatwo, ale tego nie zrobiliśmy. Ja noszę okulary, o które wszyscy mnie
pytają, ty nie skorygowałeś spojówek, choć to przecież chwila. To nas wyróżnia – opowiadała
dziewczyna, a Niham milczał, idąc u jej boku. – Jesteśmy wyjątkowi, inni, wspaniali? – pytała ciemną
noc przed sobą, czując delikatny zawrót głowy. – Ja ślepa na kolory, ty z różnobarwnością, ona bez
słuchu.
– Co? – ocknął się Niham, oszołomiony zimnym powietrzem.
– Nic takiego – Lumen mruknęła z podejrzanym uśmiechem i zagarnęła z jednego auta śnieg.
– O nie.
– O tak! – pisnęła dziewczyna i rzuciła śnieżką w Nihama, a potem ruszyła do biegu, by uniknąć
jego zemsty. Jak dzieci na środku upadłego miasta, bawili się w wojnę, otoczeni mrokiem, który
próbował rozgonić wirujący im nad głowami dron. Ona dostała w plecy, a potem on w nogę, a na
końcu Lumen celowo wpadła w sidła Nihama, lądując razem z nim w gładkiej górce białego puchu.
– Topisz śnieg – powiedziała, przygnieciona jego ciężarem.
Niham nie reagował, zamieniony w słup soli błękitem jej oczu.
– Topisz śnieg – powtórzyła.
– Co?
– Twoja koszula topi śnieg i robi się mokro.
– Faktycznie – przyznał Niham, wyrwany ze snu. – Przepraszam – powiedział i pomógł jej wstać, a
gdy otrzepywał ubranie ze świeżego puchu, dostał śnieżną kulą prosto w nos. – Ał – wyjęczał i
natychmiast wybaczył dziewczynie, bo choć poliki kuły go mrozem, słodki jej chichot rozgrzewał mu
serce.
Wędrowali jak zdobywcy biegunów przez długie ulice, pokryte białymi, nietkniętymi ludzką stopą
dywanami. Mijali relikty niedawnej katastrofy — porzucone, wystające spod puchu, niczym ruiny
antycznych miast. Przeszli przez park, którego odnowę w połowie przerwał Kryzys Słoneczny. Widzieli
zamarznięte drzewa, niektóre zastygłe w akcie rozkwitu wywołanego krótkim okresem upałów w
środku jesieni. Oglądali też spalone ściany budynków, jakich nikt nie przyjechał gasić, i odwracali
głowy od zmiażdżonych aut, które mogły skrywać najgorsze. Przed nimi drogę blokował wrak
rozbitego helikoptera, strasząc powyginanymi śmigłami i urwanym ogonem. W środku, na szczęście,
nikogo nie było.
– Słyszałeś o Xanadu? – zapytała Lumen, przeskakując jakieś oderwane od maszyny fragmenty.
– To jakiś zespół?
– Nie, nie. Xanadu to takie miejsce. Legenda o krainie wiecznego szczęścia i młodości.
– Nie słyszałem – szczerze odpowiedział Niham.
– Mniejsza z legendą. Chodzi o to, że słyszałam, że grupa bogaczy chce wybudować sobie taką
krainę. Chcą stworzyć wielki kompleks pełen luksusów, dobrobytu, nieskończonych zapasów i odciąć
się od świata. To ich plan — zapomnieć, że w ogóle był jakiś Kryzys i żyć sobie, aż Ziemia nie przestanie
istnieć – opowiadała Lumen, przyspieszając kroku na widok auta, w którym wydawało jej się, że widzi
ludzką sylwetkę.
– Nic o tym nie wiem.
– Może to tylko plotka.
– Myślisz, że to dobry pomysł? – zapytał Niham.
– Jeśli koniec świata jest nieunikniony, jeśli nic już nie da się zrobić, to czemu nie. A ty co myślisz?
W sumie jako prawie najbogatszy człowiek na Ziemi mógłbyś sobie taki kompleks sam zbudować.
– A zamieszkałabyś w nim ze mną? – zapytał Niham z intencją żartu, ale rozkojarzony mijaną
barykadą z wszelkich mu znanych mebli, zrobił to z pełną powagą w głosie.
– Zapomnieć o wszystkim, cały dzień nic nie robić, mieć wszystko pod nosem? No jasne! Pod
warunkiem, że miałabym tam swój własny warzywny ogródek.
– Możesz mieć ogródek, nawet dwa i sad, jak chcesz.
– I psa – dodała ze złośliwym uśmiechem Lumen, doskonale wiedząc jak Niham reaguje na te
zwierzęta. Cała Ameryka wiedziała.
– Lubisz psy? – zapytał.
– W sumie to nie. Nie wiem dlaczego, może przez to, że podobno te zwierzęta potrafią rozpoznać
złego człowieka. Tak mówią.
– A masz coś do ukrycia? – zapytał Niham i znów błyskawicznie pożałował swych słów. Nie chciał
poruszać żadnych trudnych tematów, nie kiedy otaczała ich aura zniszczenia i panorama poległego
miasta, podkreślona światłem księżyca.
Lumen zamarła w miejscu, jakby zadane jej w oczywisty sposób dla żartów pytanie postawiło
przed nią mur. – Wszyscy mamy coś do ukrycia, a już w szczególności tacy bogacze jak ty. Mam rację?
– sprawdzała go z uśmiechem osoby domyślającej się najgorszych rzeczy.
– Myślisz, że coś ukrywam? – zapytał Niham, stając przed dziewczyną, gotowy zdradzić jej cały
plan, w jednej chwili porzucić misję ocalenia świata i zabrać ją do mitycznej krainy Xanadu. Alkohol
nie pomagał podejmować dobrych decyzji.
– A nie? Każdy ma coś na sumieniu. Chyba nie powiesz mi, że przez lata kontaktów z politykami,
miliarderami, ludźmi biznesu nie trafiłeś na żadne afery?
– Parę – powiedział Niham i zaśmiał się, nie dowierzając swej słabości wobec kobiet. – Nigdy w
żadnej jednak nie brałem udziału. Jestem naukowcem i tylko to mnie interesuje. Wiem jednak jak
mroczny jest świat władzy, który przypomina mocno szkolną hierarchię, gdzie kilku silniejszych
chłopaków trzęsie całą grupą, a reszta patrzy tylko na swój zysk. Nie byłem jednak w stanie tego
zmienić. To są zbyt potężne organizacje, wszyte w spoiwa władzy tak mocno, że ich wyrwanie
oznaczałoby upadek całej organizacji życia społecznego – mówił, bacznie obserwując umierające
zainteresowanie w oczach Lumen.
Bezmyślnie patrzyła teraz w czerwone, pulsujące światło na szczycie jednego wieżowca,
marnującego energię na ostrzeganie nielatających samolotów przed możliwą kolizją.
– A ty? – zapytał Niham, pełen obaw o to, co usłyszy. Jej wzrok wciąż jednak szybował po nocnym
niebie, szyjąc w gwiazdach zasłonę milczenia. – Lumen! – zawołał.
– Każdy ma swoje tajemnice i ja też – dziewczyna rzekła słowami z zimna splecionymi. – Mam na
sumieniu okropną zbrodnię, najcięższą – przyznała zgładzonym winą głosem – i teraz, kiedy świat się
kończy, powinnam odsłonić swą mroczną tajemnicę, nie sądzisz?
– Dlaczego mi to mówisz?
– Nie wiem – stwierdziła Lumen i wzruszyła ramionami. – Chciałam, żeby ktoś wiedział, a komu
mogłabym zaufać bardziej niż prawie najbogatszemu człowiekowi na Ziemi? – próbowała żartować,
obnażając własną niemoc.
– Znam cię tylko chwilę – przemówił Niham, jak pochodnia rozpalony żądzą, by niczym rycerz
pognać jej na ratunek – ale już wiem, że jesteś dobrą osobą, wspaniałą. Widzę to i czuję bardziej niż
bicie własnego serca! – przekonywał, chwytając drobne ramiona dziewczyny, potrząsając nią do
przesady i budując słowami patos chwili, by tylko wznieść się ponad puste obietnice, jakie nie raz
mężczyzna składał już kobiecie. – Rozumiem też, że każda zbrodnia ma swoją przyczynę i nie muszę
znać szczegółów, żeby wiedzieć, że jeśli cierpisz, to każesz się bardziej niż najgorsze więzienie! –
powiedział, zaczerwieniony na twarzy, wywołując u Lumen postępującą lawinę rozbawienia.
– Przestań! – prosiła dziewczyna, parskając niekontrolowanym śmiechem. – Błagam! – mówiła,
roniąc łzy wesołości. – Naprawdę, muszę przestać cię słuchać, bo jeszcze się w tobie rozkocham –
żartowała, sypiąc sól na jego świeżo obnażone drwiną ciało.
– Nie ma sprawy – stwierdził Niham i jak gdyby nic ruszył dalej.
– Przepraszam! – wołała za nim dziewczyna. – To piękne co mówisz, takie romantyczne! Dziękuję!
– próbowała go rozchmurzyć. Podbiegła i chwyciła go za ramię w błagalnym geście, by już się na nią
nie gniewał. – Nie bądź zły, ja tylko żartowałam – prosiła, słodkością zasmuconych oczu topiąc jego
zazdrosne serce. – Człowiek to taka straszna bestia — raz marudzi, raz się trudzi, aż się w grobie nie
obudzi.
– Co?
– To taki cytat – wyjaśniała Lumen, wtulając policzek w jego ramię. – Znasz Demastosa?
– Nie bardzo. To jakiś poeta?
– Bloger. Lubię go czytać czasami, bo ma ciekawy styl pisania.
– Nie czytam blogów – chłodno stwierdził Niham, wciąż rozgoryczony tym, jak został
potraktowany.
– Oj, nie smuć się – zażądała Lumen i z zaskoczenia pocałowała go niewinnie w policzek.
Niham aż stracił rytm kroków, przez chwilę miotając nogami w powietrzu, a gdy odzyskał
równowagę, po złości nie było już śladu. Zastąpiła ją żądza, by wywalczyć od dziewczyny coś jeszcze.
Chwycił ją, jak heros ukochaną w rozległych opisach antycznych epopei, wywracając obojga
niezdarnie na ziemię. Znów leżeli na ulicy, on na niej, ona na górce śniegu.
– Ah te twoje seksualne żądze – narzekała Lumen, niczym zmęczona życiem gospodyni domowa. –
Nawet nie wytrzymałeś do biura – drażniła go, jak lwa soczystym stekiem.
Niham błyskawicznie podniósł się i wyciągnął w jej stronę dłoń. – Chodźmy stąd – polecił niemal
rozkazem i pociągnął ją zbyt mocno, zdradzając, że coś jest nie tak. Szybkim gestem odgonił drona, ale
ona zdążyła spojrzeć za siebie, w ostatnim blasku światła dostrzegając na wpół zgniłe i zmrożone
ludzkie ciało. Tylko pisnęła cicho, zakrywając dłońmi twarz, i roztrzęsiona schowała się w piersi
Nihama, nie opuszczając jego schronienia do samego centrum miasta, gdzie przed wieżowcem firmy
Santlite sztuczne światło przezwyciężało noc. W biurze, gdzie czekała upragniona whisky, nietykalność
na wszelkie zło i smutki do nich wróciła. Przy dźwiękach starej jak świat muzyki, puszczanej przez
Nihama, i tej nowszej, polecanej przez Lumen, bawili się, rozmawiali i odkrywali nawzajem, jak
pierwsi stworzeni wybuchem gwiazd ludzie. Byli nieskalani wstydem, obawami i ciężarem historii.
Z tego błogiego stanu Nihama wyrwały dopiero promienie następnego dnia. Nieprzejednany ból
głowy kruszył jego mózg, jak młotek orzecha, za każdym razem, gdy obracał się na rozłożonej sofie
pośród bałaganu wczorajszej imprezy. Był nagi i przykryty tylko kocem, a pod udem czuł wilgoć
rozlanego wina, którym wspólnie z Lumen urwali wspomnienia ostatniej nocy. Czerwona plama
straszyła na białej skórze kanapy, a na podłodze błyszczała pusta butelka po whisky, będąca prezentem
od firmy Floyd Industries na poczet ich owocnej współpracy. Niham zerwał się na równe nogi i jak
marynarz na pokładzie okrętu, pośród fal rozszalałego oceanu, pomaszerował do toalety. Przemył
twarz wodą, na nic, a potem ruszył z powrotem z nadzieją, że znajdzie gdzieś jeszcze jedną pastylkę na
kaca. Znalazł ją w szufladzie biurka, zażył natychmiast i w oczekiwaniu na ukojenie, zawisł nad blatem,
niczym odstawiona w niebyt teatralna lalka. Na ścianie za jego zgarbionymi plecami lśnił panel z listą
najsmutniejszych utworów, jakie wczoraj razem z Lumen słuchali. Zapętlona muzyka nadal wypełniała
pomieszczenie, ale teraz tylko irytowała i wzbudzała w nim odrazę do rzeczywistości pozbawionej jej
sensualnego zapachu. Niham otworzył oczy, pozwalając światłu wlać mu się w duszę nowym,
nasyconym melancholią dniem i świadomością, że królowa jego życia odeszła. Wspomnienia spadły
mu na głowę deszczem pikantnych emocji, bez znieczulenia wszywając w skórę nostalgię, jaką stary,
zdruzgotany, rozczarowany mędrzec przeżywa na myśl utraconych w młodości lat.
Od tych obrazów dzieliły go godziny, jednak w duszy mijały miliony lat świetlnych bestialsko
wymazujących szczątki metafizycznych, nadludzkich, ponadczasowych przeżyć, które dotyk jej ciała,
impresja jej uśmiechu, zapach jej włosów, blask jej spojrzenia wytopiły w zdruzgotanym sercu. Teraz
porzucony, spalony niechcianym następstwem codzienności, wyrwany z krainy opętania miłością,
wbijał wzrok w pozostawioną mu na blacie biurka wiadomość.
– Proszę, nie podążaj za mną. Kiedy to przeczytasz, mnie już nie będzie – na głos wyrecytował
fragment jednego z siedemnastu wczoraj odtworzonych utworów i zapłonął tęsknotą. Teraz
miażdżony w piersi uczuciem porzucenia, pognał do drzwi, po drodze narzucając na siebie ubrania
rozsiane po całym biurze wczorajszym wybuchem namiętności. Zanim znikł w windzie, chwycił szary
szal, który ostatnio służył mu za najwygodniejszy podręczny komputer. Na dole przebiegł przez pusty
hol wielkiego wieżowca i wskoczył do czekającej na niego już czarnej jak sadź limuzyny.
– Lotnisko Reagana – zażądał. – Szybko – dodał, wiedząc, że jeśli Lumen planowała dziś wrócić do
Europy, to tylko samolotem z jedynego, awaryjnie uruchomionego portu w całej Ameryce. Zasypane
śniegiem ulice wprawiały pojazd w kontrolowany poślizg na granicy bezpieczeństwa, którą Niham
przeprogramował wbrew przepisom ruchu drogowego. Dwadzieścia minut później był na miejscu.
Budynek lotniska witał się z przybyszami powybijanymi szybami i popękaną podłogą. Niham
wyskoczył z auta i wywrócił się trzy razy zanim trafił przed wielką, skruszoną tablicę informacyjną. Na
wywieszonej, zwykłej kartce ktoś wypisał koślawymi literami dzisiejsze loty z adnotacją, że na pokład
wpuszczane są tylko osoby z odpowiednią przepustką. Niham nic z tego nie zrozumiał, zagubiony w
odręcznie przygotowanym rozkładzie, który nie zawierał przystępnie podanego czasu najbliższego
odlotu do Kalisto. Ruszył spanikowany do bramek odprawy, próbując zatrzymać w głowie blednące
wspomnienia złotych jej włosów i czerwienią urokliwych ust. Jego pogoń za więdnącymi obrazami
przerwali dopiero uzbrojeni po zęby żołnierz. Nie rozumieli tłumaczeń, że goni zakochanie, ratując
sens swego istnienia. Cios w brzuch ukoił na chwilę w nim tęsknotę, a kolejne, uśmierzające ból
istnienia uderzenia zatrzymał znajomy mu głos.
– Co tu robisz? – zapytała dziewczyna.
– Lumen! – krzyknął Niham z niepohamowaną żądzą, by rzucić się jej na szyję. Stanął jednak wryty,
widząc u boku swej ukochanej małą dziewczynkę o równie jasnych co ona włosach i dwóch błękitnych
diamentach zamiast oczu.
– Napisałam ci, żebyś mnie nie szukał – Lumen tłumaczyła z chłodem obcej istoty.
– Porozmawiajmy, proszę.
– Muszę lecieć, nie zatrzymuj mnie.
– Nie dokończyłaś swojej historii. Nadal nie wiem, po co tu przyleciałaś – Niham próbował
zbudować podstawy rozmowy, wpatrzony w kryształowe źrenice dziecka, które utknęły w jego głowie,
jak nuty chwytliwej piosenki.
– To był piękny wieczór. Dziękuję ci, ale dziś jest nowy dzień – powiedziała Lumen, zauważając jego
zainteresowanie dziewczynką. – To moja córka, Silla. To dla niej tu przyleciałam – dodała, klękając przy
dziecku, by poprawić kołnierz jej płaszcza i pogłaskać ściskanego przez nią w ramionach pluszowego
misia.
– Dlaczego? – Niham zapytał i zgubił wątek myśli.
– Przywitasz się z panem Sante? – pytała córkę Lumen. – Co? Wstydzisz się, tak? Ten pan to
najbogatszy człowiek na Ziemi, to znaczy prawie najbogatszy – żartowała, całując jej czoło i z
powrotem wstając, nie wypuszczając dłoni dziewczynki z uścisku. – Chciałam, żeby Silla poznała ojca.
To długa historia i niezbyt szczęśliwa – wyjaśniała.
– Ojca? – powtórzył Niham, jak pierwszoklasista na lekcji języka angielskiego, a następnie spłonął
gniewem, który strawił całą jego energię, pozostawiając ulotne rozczarowanie, niczym popiół w
powietrzu rozwiane. – Czyli nasze spotkanie... – próbował z siebie wykrztusić jakieś słowa, ale smutek
stanął mu w gardle, sprowadzając do oczu niewidzialne dla niej łzy. Teraz wiedział wszystko i miał już
całość układanki, której sam był nieistotną tylko częścią.
Lumen zbliżyła się o krok, ostrożnie jak gazela do wodopoju, kładąc dłoń na jego piersi. – Dziękuję
ci za wszystko, to był wspaniały wieczór, nawet nie wiesz, jak bardzo tego potrzebowałam. Dziś jednak
musimy wracać. Zaraz mamy lot.
– Czyli to koniec? – zapytał Niham, przemycając w skruszonych słowach oczywistą odpowiedź.
– Zapytaj gór – wyszeptała dziewczyna, raz jeszcze karmiąc go wspomnieniem najwspanialszej
nocy. Chwyciła córkę, podnosząc ją w powietrzu i przytulając jak największy skarb, i ruszyła przez
bramę odprawy, odwracając się na chwilę, by rzec: – To była męska cześć toalety.
– Jak to męska?
– Byłeś w dobrym miejscu, to ja byłam w złym – zdradziła mu Lumen, a potem o nim zapomniała,
skupiona na odprawie i rozmowie z żołnierzami, którzy bez problemu puścili ją dalej.
I stała się obrazem w muzeum jego najszczęśliwszych dni.
Wybuch
(historia nr 01.15 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Na niewielkiej, otoczonej drzewami polanie siedziała dwunastka dziesięcioletnich słuchaczy
osiemdziesiątej siódmej grupy Laiki. Laika była psem, owczarkiem, i teraz biegała gdzieś w lesie, co
chwilę wystawiając głowę z krzaków, by sprawdzić czy jej opiekunowie wciąż są tam, gdzie ich
zostawiła. Zgodnie z wolą najmłodszych, szkolne grupy nazywano tak, jak zwierzęta, które je
reprezentowały. W zamian dzieci musiały samodzielnie opiekować się pupilami, w ten sposób
pozyskując pierwszą, najważniejszą w życiu umiejętność. Dopiero po tym egzaminie z
odpowiedzialności, przychodziła prawdziwa nauka, ale już nie w znanej z Ziemi formie, a w sposób
zupełnie nieograniczony, bez wymogów, nacisku i szablonów. Nikt nie zmuszał do pozyskiwania
wiedzy i nikt nie musiał tego robić, bo kolejne pokolenia uczniów same jej łaknęły. Częściowo za
sprawą idealnych warunków, częściowo dzięki niewytłumaczalnemu wpływowi Aimeiz, kolejne
narodzone na pokładzie dzieci błyskawicznie ujawniały przewyższającą poprzedników inteligencję,
ambicję, a nawet nowe zdolności.
Wśród wylegujących się na trawie dzieciaków była Silka Triciano — ich przewodniczka, opiekunka,
a przede wszystkim przyjaciółka i osoba, której mogły bezwzględnie zaufać. Dzień mijał wyjątkowo
spokojnie i śpiąco. Dziewczynki leżały, czerpiąc przyjemność z dotyku chłodnej trawy, chłopcy siedzieli
po turecku, wyrywając od niechcenia zielone źdźbła, a wszyscy byli ubrani w luźne, kremowe i
bawełniane szaty o różnych krojach, ale jednym celu – pełnej wygodzie. Otaczający ich las śpiewał
szelestem gałęzi, roztańczonych w rytm ćwierkających ptaków. Szum nieopodal płynącego strumienia,
jak wisienka na torcie, budował sielskość idealnej krainy, w której Silka próbowała prowadzić
edukacyjną dyskusję. Nie narzucała tematów, nie wymuszała odpowiedzi, ani nawet udziału. Starała
się jedynie zainteresować młodych obywateli Aimeiz wiedzą uznaną przez społeczność za ważną.
Właśnie trwał tydzień historii, więc miała cichą nadzieję poruszyć temat III wojny światowej. Na razie
nie było jednak do tego okazji, dlatego cierpliwie czekała. Wiedziała, że cisza i bezczynność doskonale
motywują i napędzają ciekawość, kumulując ją kropla do kropli, jak rośliny liśćmi wodę.
– Silka! – zawołał jeden z młodych słuchaczy, dzierżąc kiść trawy w dłoni.
– Tak?
– Czy będziemy mogli polecieć na U-77?
– Na razie na pewno nie, ale gdy zespół badawczy stwierdzi, że planeta jest bezpieczna, to
postaram się coś dla was zorganizować, ok? – odpowiedziała Silka i padła na trawę, wtapiając się w
miękki, zielony materac. – Poza tym najpierw trzeba ją jakoś ładnie nazwać, zanim będzie można ją
odwiedzać – zażartowała, wpatrzona w skłębione, prawdziwe chmury, których nie sposób było
odróżnić od tych wygenerowanych na powierzchni sufitu.
Ludzie coraz lepiej rozumieli technologię Aimeiz. Potrafili wyświetlać dowolne obrazy na ścianach,
traktując je niczym nieskończone, czyste płótna, na których twórczość kwitła, jak sama społeczność.
Korytarze okrętu zamieniały się w muzea sztuki dziecięcej, wielkie galerie zdjęć, żywe książki pisane
podążającym za człowiekiem tekstem, czy też długie górskie ścieżki, przełęcze, miejskie uliczki
odtwarzane filmem. Bez wątpienia statek był rajem w odległych od Ziemi pustkowiach kosmosu.
– Silka! – wzywał ją jeden z podopiecznych. – A ci pierwsi mieszkańcy, to jak przylecieli na Aimeiz?
– Statkami, jak wszyscy po nich.
– Ale Jonas mówił, że oni dwanaście lat lecieli – dziwił się chłopak, nie potrafiąc zrozumieć
wyprawy, która trwała dłużej niż jego życie.
– To prawda – przytaknęła Silka, wciąż wyłożona wygodnie na trawie. – Ale za to spali po pięć dni
naraz, wiesz?
– Pięć dni?
– Pięć dni spali, a przez dwa zajmowali się okrętem. W ten sposób jeden tydzień mijał im jak jeden
dzień. To było zaraz po III wojnie światowej i ludzie nie mieli jeszcze technologii poruszania się z
prędkością większą niż światło – wyjaśniła Silka. – A wiecie, że III wielka wojna na Ziemi zakończyła się
jednym wybuchem? – nagle zapytała w tonie chwalipięty. Nie oczekiwała odpowiedzi i właśnie
dlatego była pewna, że ją dostanie.
– Tak! – chórkiem odpowiedziały dzieci.
– Sama nam to mówiłaś! – przypominała dziesięcioletnia Camilia.
– Faktycznie, opowiadałam o tym, teraz pamiętam – Silka stwierdziła z przekłamanym
rozczarowaniem i usiadła po turecku, gotowa wykorzystać uchwycone zainteresowanie. – A mówiłam
kto wygrał tę wojnę? – zapytała. – Jak myślicie? – dodała, a cisza była dla niej najwspanialszą
odpowiedzią, bo mimo młodego wieku, dzieci potrafiły bez trudu wyczuć istnienie głębszego
znaczenia w przedstawionym im zagadnieniu. To Aimeiz wpływała na ich rozwój w jeszcze
niezrozumiały dla mieszkańców sposób, pozwalając już dziesięciolatkom wychwytywać nonsens i
wyczuwać demagogię, mimo że nie znały jeszcze tych pojęć.
– Nikt? – bez wiary w siebie mruknęła Camilia.
– Dlaczego tak myślisz?
– Bo dużo ludzi umarło? – odpowiedziała dziewczynka, wplątując niepewność w podniesiony ton
zapytania, a potem zapadła w słodkie zamyślenie, nieświadomie nawijając kosmyki włosów na palce.
Po niej, jak zwolniony nagle z wielkiej tajemnicy, z charyzmą młodego odkrywcy, głos zabrał Ben.
– No właśnie! Amerykanie nie wygrali, bo Armia Wyzwolenia to byli też Amerykanie. No to jeśli
pokonali tę armię, to tak jakby pokonali siebie, prawda? – pytał chłopiec i podrygiwał w miejscu z
ekscytacji.
– To bardzo ciekawe. Też tak uważam – odwzajemniła entuzjazm Silka, kątem oka dostrzegając
Laikę, która szarpała wystający z ziemi pień, jak stworzoną właśnie do tego zabawkę. – Kto chce
jeszcze posłuchać o tej wielkiej wojnie? – zapytała i przyklasnęła z radości na widok wystrzelonych w
górę dłoni w jednomyślnej zgodzie. Teraz mogła zbierać plony zainteresowania, zasiane cierpliwością.
Wyprostowała plecy, by dać innym przykład, odgarnęła długie, ciemne włosy, z których zawsze była
dumna i powiedziała: – To świetnie. – Jej szczery, biały uśmiech, dodatkowo podkreślany ciemną
karnacją, rozniósł się po twarzach dzieciaków efektem domina. – Super, tak więc po tym, jak
Amerykanie dostali co chcieli, a chcieli... – zaczęła zdanie, pozwalając podopiecznym je dokończyć.
– Tyranit!
– Tak jest! Jak Amerykanie dostali już Tyranit, to wtedy ogłosili rozejm. Znacie to słowo?
– Tak! – za całą grupę odpowiedział Ben. – To taka przerwa w bitwach.
– Dokładnie – pochwaliła go Silka. – Gdy wreszcie ludzie przestali walczyć, to zebrała się Rada
Narodów i ogłosiła Reorganizację Państw. Trudna nazwa, co?
– Tak!
– Trudna, ale w ogóle nie groźna! – przyznała Silka, odganiając dłonią jakiegoś brzęczącego jej przy
uchu owada. – Pomijając całą nudną politykę, która miała zjednoczyć świat, to rządzący ludzie wpadli
na pomysł, żeby nazwać wszystkie miasta w Europie od nowa. I wtedy dopiero zaczęła się zabawa, bo
nie każdy chciał od tak, nagle uczyć się długiej listy nowych nazw miejscowości, dlatego mieszkańcy
wymyślali cudaczne propozycje. Na przykład łamańce językowe, jak: „Fgpx” – próbowała wymówić
trudne słowo, dając dzieciakom powód do śmiechu. – Inni za to chcieli przechytrzyć Zgromadzenie
Narodów i na przykład Galin próbowali wcześniej nazwać Myzr. Jak myślicie, dlaczego? – zapytała, a
głowy jej podpieczonych równo kiwały się w lewo i prawo. – To może podpowiem. Wcześniej to
miasto nosiło nazwę Rzym. Już rozumiecie?
– Odwrócili literki! – zawołała dziewczynka z tyłu i zaraz znikła za plecami rówieśników ze strachu
przed nagłym nią zainteresowaniem.
– Dokładnie tak! Rzym próbowali nazwać Myzr, ale Zgromadzenie się nie zgodziło, niestety, bo cała
ta zabawa w zmiany nazw miała jeden ważny cel – tłumaczyła Silka, pracując głosem i żwawo
gestykulując, by opowieść była dla dzieci jak najbardziej atrakcyjna. – Władze chciały w ten sposób
usunąć starą kulturę i tożsamość regionalną.
– A co to znaczy? – zapytał jeden z ciekawskich chłopców.
– Właśnie miałam tłumaczyć! – stwierdziła Silka i przyklasnęła, doskonale zdając sobie sprawę z
faktu, że w próżni, na pokładzie okrętu, wiele ziemskich pojęć nie ma odniesienia, zwłaszcza dla
dzieci, które nigdy nie widziały rodzimej planety. – Pomyślcie o Amadystach. Oni mocno się odcinają
od nas, żyją na swoich pokładach i mają zupełnie inne podejście do wielu spraw. Gdybyśmy byli na
Ziemi, mogliby sobie pójść gdzieś daleko, zająć jakiś teren i nazwać go swoim. To byłby ich region, z
którym by się związali i na nim zbudowali swoją kulturę. Takie przywiązanie do konkretnego miejsca
większych grup ludzi nazywamy właśnie tożsamością regionalną. Rozumiecie?
– Tak!! – zawołały głośno dzieci.
– Super! No to teraz już wiecie co to tożsamość regionalna i właśnie ją Zgromadzenie Narodów
chciało usunąć. W jaki sposób?
– Reorganizacja Państw! – chórem odezwała się grupa, traktując pytania opiekunki jak zabawę.
Inteligencja i prędkość, z jaką dzieciaki pochłaniały wiedzę, budziły podziw mieszkańców, ale i
zainteresowanie badaczy, którzy debatowali o błyskawicznie ewoluującej nowej rasie, określanej
mianem mentalistów. Ich główną cechą była zdolność bezpośredniej komunikacji z okrętem,
objawiająca się na razie poprzez kolorowe i bajkowe malowidła ścienne, rozkwitające, jak drzewa, od
samych spojrzeń najmłodszych obywateli Aimeiz. Nabierające tempo asymilacji ludzi z obcą
technologią wzmagało obawy i dyskusję na temat przyszłości społeczności i jej powiązania z ziemską
cywilizacją. Będąc dla jednych przejawem zbliżającej się zagłady, dla innych szansą na przetrwanie,
rozwój mentalistów niezaprzeczalnie i nieprzerwanie postępował, prowadząc mieszkańców
niezbadanymi ścieżkami ewolucji.
Uwaga dzieci, jak malowidło na piasku, rozmyła się falami tryskającej z nich energii, więc Silka
odpuściła dalszą opowieść, zwłaszcza, że na horyzoncie lasu dostrzegła sylwetkę drugiej opiekunki
grupy, która niosła jej długo wyczekiwaną wiadomość.
– Dolecieli – oznajmiła Tricia, gdy tylko dotarła do granicy zasięgu głosu. – Idź, popilnuję ich –
dodała, głaszcząc podopiecznych po głowach na przywitanie.
– Dzięki! – odpowiedziała Silka i zerwała się z miejsca. – Dokończymy później – obiecała dzieciom i
pobiegła do wyjścia na spotkanie z długo niewidzianą przyjaciółką.
Kaliga Waniskis, lider okrętu Aimeiz, choć miała w zakresie obowiązków odbieranie podróżników z
Ziemi, to nigdy tego nie robiła, bo od czternastu ziemskich lat nikt nowy nie przybywał. Amerykanie
już dawno zdławili operację Tasajeva, zlikwidowali ostatni ukryty jego port i wychwytywali wszystkich
kosmicznych uciekinierów. Od ponad dekady niesłyszany dźwięk dokującego okrętu klasy
transportowej Luna wywołał w zebranych przed komorą przejściową osobach skrajne odczucia. W
oczach Hadriana Rinsena, byłego podopiecznego Sesany, który urodził się na pokładzie lśniła
fascynacja, zaś w głowie Kaligi Waniskis grzechotało przerażenie możliwymi konsekwencjami kontaktu
z ziemską cywilizacją.
Nikt nie mógł przewidzieć, co kryje się za drzwiami wrót przejściowych. Komunikaty z Ziemi
docierały na Aimeiz sporadycznie i zawierały tylko krótkie noty opisujące postępującą degenerację na
wszystkich polach. Z tak skąpych danych płynęły bujne wnioski, budowane wyobraźnią i napięciem
wyczekiwania na zakończenie procesu dokowania. Drzwi w końcu ustąpiły, odsłaniając nikłą postać
czterdziestodwuletniej kobiety o wyblakłych włosach, z bagażem doświadczeń koślawiącym plecy i
twarzą niewolnicy, która z przerażeniem patrzy na otrzymaną wolność. Lekki powiew odwagi
wypchnął ją na zewnątrz, kołysząc luźno zwisający z jej ramion materiał grubego swetra. Wychudzona,
przeźroczysta jak szkło i skurczona, przywitała mieszkańców drżącymi kącikami bladych ust. Za nią, jak
duchy wyłonili się inni, równie niewidzialni, bezgłośni, niemal wymazani historią Ziemi.
Dyskomfort chwili pierwsza przełamała Silka, podchodząc do Sesany i obejmując jej kruche,
zagubione w materiale ciało. Wspólne łzy natychmiast związały je mocniej, sklejając rozbitą
rozstaniem przyjaźń dwojga wtedy młodych dziewczyn, dziś dojrzałych kobiet.
– Witajcie na Aimeiz! – oświadczyła w duchu tradycji Kaliga, płosząc zbędną nachalnością
wszystkich gości. – Cieszymy się, że dotarliście – dodała, powoli gubiąc oficjalny ton, tak
niedopasowany do sytuacji. – To może od razu udamy się do lasu – zaproponowała i już nic nie
mówiła.
– Idziemy? – Silka zapytała Sesanę, uśmiechem zapraszając ją w głąb korytarza.
Jak korowód jeńców wojennych, podróżnicy ruszyli przed siebie, prowadzeni przez Kaligę. Powoli
podnosili głowy, wybudzeni z długiego koszmaru, zdradzając ciekawość nowym miejscem i
wypełniając pustkę zarzewiem rozmów. Im dalej brnęli, tym żywiej reagowali na ciepłe światło,
kolorowe ściany, panujący wokół codzienny ruch.
– Wyrosłeś na wspaniałego mężczyznę – cicho powiedziała Sesana, wpatrzona w postawną
sylwetkę Hadriana, który bez słowa, jak rycerz, wędrował u jej boku.
– Dziękuję – odpowiedział dwudziestolatek, delikatnie pochylając głowę w geście szacunku dla
swojej dawnej opiekunki. Był onieśmielony jej kobiecym, zupełnie innym niż pamiętał ze szkolnych lat,
spojrzeniem.
– Jeszcze zostaniesz liderem – przepowiedziała mu Sesana i mocniej ścisnęła ramię Silki, próbując
pokazać przyjaciółce, że wciąż jest tą samą, pełną życia, osobą.
– Wasza podróż musiała być dość stresująca. Lecieliście w dużej mierze w ciemno – zauważyła
Kaliga, prowadząc grupę, jak nieśmiałą wycieczkę po muzeum. – Do tego sporo ryzykowaliście samym
wylotem.
– To prawda, mieliśmy mnóstwo szczęścia – odpowiadała za wszystkich Sesana. – Tasajev znalazł
dla nas okręt w ostatniej chwili. Poza tym gdyby nie wysłany przez was zapas żywności nie mielibyśmy
szans – mówiła nieco ochrypłym, dawno nie używanym głosem. Za nią, przyszyty obojętnością,
podążał Stavros, w ogóle nie zwracając uwagi na rozświetlone malowidłami ściany. Wciąż obgryzał
paznokcie, jakby miał ich nieskończenie wiele.
– To jest piękne. Co to za obrazy? – zapytała Sesana.
– To nasi najmłodsi. Malują wszystko bezpośrednio z myśli – tłumaczyła Silka, pokazując palcem
mijany rysunek magicznej postaci przypominającej elfa w długich królewskich szatach.
– Naprawdę? Kiedy wyjeżdżałam potrafiliśmy tak kontrolować tylko światła w pokojach.
– Teraz dzieci tworzą w ten sposób całe filmy. Musisz je zobaczyć, wieczorem jest jeden pokaz.
Będziesz zachwycona.
– To naprawdę wspaniałe – stwierdziła Sesana, zanurzona w barwach malowideł, które odurzały ją
żywiołem wizualnych doznań i budziły poczucie estetyki głodem zdławione na Ziemi.
– Czy ten okręt posiada sztuczną inteligencję? – zapytał mężczyzna o siwych włosach i długiej
brodzie, do tej pory zszyty z grupą przybyszów zbiorową bojaźliwością. – Ma świadomość? Podejmuje
decyzje?
– Na takie pytania odpowie panu kolektyw badaczy – stwierdziła Kaliga – z tym, że oni sami
niewiele wiedzą, bo dysponując prymitywnymi narzędziami nie sposób zbadać tak zaawansowaną,
obcą technologię – opowiadała z pogardą do wiary, że człowiek jest w stanie rozszyfrować zagadkę
Aimeiz.
– Ale czy okręt podejmuje własne decyzje? Były takie przypadki? – dopytywał mężczyzna z rosnącą
ciekawością.
– Wiele – odpowiedział mu Hadrian. – Aimeiz często przejawia świadomość i jak na razie zawsze
była nam przychylna – mówił, zapraszając grupę do szeregu czterech otwartych wind.
– A z czego jest zbudowana?
– Ależ pan ciekawski – jęknęła Kaliga, oburzona nachalnością mężczyzny. – Proponuję najpierw
odprężyć się na łonie natury, a potem rozważać o tak błahych rzeczach. No śmiało, proszę do wind, są
już zaprogramowane i zabiorą nas wprost do lasu – poganiała niechcianą wycieczkę, pragnąc jak
najszybciej wrócić do codziennych obowiązków.
– A ta planeta, którą okrążamy, posiada jakieś formy życia? – przybysz pytał niestrudzenie.
– To Will – przedstawiła go Sesana. – Jest bardzo ciekawski. Musicie mu wybaczyć.
– To bardzo dobrze – wtrąciła Silka i jako ostatnia przekroczyła próg windy, która na ułamek
sekundy, jak przesłona aparatu, zatrzasnęła się i zaraz otworzyła, wypuszczając zaskoczonych
podróżnych w nowym miejscu. – Z tego co wiemy, to prawie cała planeta pokryta jest jakąś statyczną
formą życia, podobną do roślin, ale o zupełnie innej budowie – opowiadała, prowadząc grupę
korytarzem prosto do wrót lasu Aimeiz.
– Kosmiczna technologia – burknął za drzwiami windy Stavros, przez chwilę wykrzywiając usta w
grymasie szyderczego uśmiechu. Wciąż jednak, niczym wierny pies na smyczy, wędrował za siostrą ze
spuszczoną do ziemi głową. Podniósł ją dopiero, gdy poczuł soczysty, świeży zapach, którego nie
pamiętał, od lat nie doświadczył, ale nieświadomie rozpoznawał, jak dziecko woń matki. Gęste żywicą
powietrze, mocne perfumy natury, wzbudziło w nim łaknienie zieleni, huraganem pierwotnych
potrzeb wsysając go bez walki w szereg wysokich drzew. Niczym zerwany z holu statek, niesiony
falami zwierzęcego pragnienia, Stavros zgubił grupę i znikł w głębinach liści, a po nim bez słowa
podobnie uczynili inni, rozsypując wycieczkę, jak korale pękniętego naszyjnika.
Chropowata kora, wilgotna trawa, energiczna zabawa wytwarzanego przez okręt wiatru, wciągnęły
Sesanę w prawdziwą rozkosz empirycznych doznań, tak niewinnych, prawdziwych, sycących.
Prowadzona szaleństwem dziecka, które musi wszystkiego dotknąć, pognała krawędzią alejki, by
przywitać się z każdym drzewem z osobna. Deptała czarną glebę i kamyki jednocześnie, aż dotarła do
otwartej przestrzeni i wzniesień pokrytych życiem pachnącą trawą. Stanęła przy strumyku, wpatrzona
w nudno płynącą wodę. – Tego tutaj nie było – powiedziała, klękając na brzegu rzeki i pozwalając
swojej przyjaciółce wreszcie się dogonić.
– Wiele się zmieniło odkąd wyleciałaś – przyznała Silka – ale wszystko na lepsze, zobaczysz –
dodała, pochylona nad kościstymi plecami Sesany. Przykrywał je sztuczny i szorstki materiał, którego
używano w halach do czyszczenia maszyn i jako strój dla robotników. – Naprawdę – przekonywała,
skrępowana widokiem wychudzonej, drżącej postaci, łkającej do strumienia łzami goryczy. – Wiesz,
czasami docierają do nas informacje o tym, co dzieje się na Ziemi – mówiła dalej. – Wiem, że ludzie
głodują, są terroryzowani, mordowani i domyślam się przez co przeszłaś. Martwiłam się, zwłaszcza,
gdy kontakt się urwał. Myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę – próbowała okazać współczucie,
niepewna czy jej słowa gdziekolwiek trafiają.
Sesana klęczała przy brzegu, dłońmi głaszcząc wodę, jak długie włosy dziecka, i nuciła coś do nurtu,
zapatrzona w tańczące na powierzchni promyki światła. Dopiero dotyk przyjaciółki wybudził ją z
nostalgii, stawiając znów na nogi z wymuszonym, ale przyjaznym uśmiechem na wilgotnej od łez
twarzy. – Jestem w domu – powiedziała stłuczonym głosem, obdarowując Silkę ciepłym spojrzeniem
jak za dawnych lat, gdy we wszystkich wokół wzbudzała entuzjazm. Potem coś w niej pękło, skruszyło
się, puściło, znów kołysząc łzami w oczach. Przez chwilę kobiety wisiały w próżni, zawieszone
niepewnością utraconych lat, aż obie ustąpiły, legły pod wpływem emocji i wpadły sobie w ramiona,
szczęśliwie zapłakane.
– Jesteś w domu – wyłkała jej do ucha Silka.
– Tyle lat, tyle lat minęło, a Aimeiz nadal wydaje się być moim domem – Sesana dawała odczuciom
wyrazu, wtopiona pragnieniem bliskości w pierś przyjaciółki. – Postarzałyśmy się, co? – powiedziała,
płynnie łącząc płacz ze śmiechem. Wyglądała razem z Silką jak kamienna figura tryskająca łzami na
środku fontanny.
– Co wy robicie? – zapytała mała Camilia, z ciekawością wpatrzona w splątaną parę.
– A tak sobie płaczemy – odpowiedziała Sesana i wytarła rękawem swetra załzawione oczy,
wreszcie odklejając się od przyjaciółki. – Po prostu dawno się nie widziałyśmy.
– Co robi reszta twojej grupy? – dociekała Silka, głaszcząc dziewczynkę po głowie.
– Bawią się.
– A ty nie bawisz się?
– Szukam Laiki.
– Znowu wam uciekła? – Silka udawała zaskoczoną. – No to niedobrze. Musicie jej poszukać. W
końcu jesteście za nią odpowiedzialni, prawda? – przypominała.
– No tak. Poszukam jej – przyznała Camilia i pobiegła w stronę placu zabaw, gdzie piski, śmiechy i
krzyki towarzyszyły świetniej zabawie.
– Mają tu wspaniałe życie – stwierdziła Sesana, podążając wzrokiem za podskakującą dziewczynką.
– Niczego im nie brakuje. Są bezpieczne, mogą się uczyć, poznawać świat, odkrywać tajemnice, bawić
się.
– To prawda – przytaknęła Silka, wpatrzona we wciąż mokre od łez policzki swojej przyjaciółki. Ich
blady odcień, razem z popękaną cerą, wypłowiałymi włosami i stłamszonym spojrzeniem, opowiadał
ze szczegółami każdy koszmar, który Sesana przetrwała na Ziemi. Jak księga bólu, wyrzeczeń i
smutków, jej twarz zdradzała wierszami zmarszczek mrok i tragedię historii, których treść zapewne
nigdy nie zostanie ujawniona. – Opowiesz mi, co przeżyłaś na Ziemi? – mimo to zapytała Silka.
– Ty chcesz wiedzieć co się działo na Ziemi, a ja chcę jak najszybciej zapomnieć – wyznała Sesana i
ruszyła w stronę najstarszych w lesie drzew. Ich wierzchołki niemal ocierały się o sufit, przytłaczając
człowieka majestatem wiecznego spokoju i dławiąc jego przyziemne problemy zielonym
baldachimem. – Przez dziesięć lat próbowałam po prostu przetrwać. Każdego dnia musieliśmy walczyć
o jedzenie, a do tego ciągle się ukrywać przed żołnierzami. Drzew, takich dużych, nigdy nie widziałam.
Tylko w strzeżonych sadach za wysokimi płotami.
– Domyślam się – Silka mruknęła z poczuciem klującej gardło winy, bo przecież sama wyleciała na
Aimeiz w wieku dwudziestu lat i nie miała okazji zobaczyć świata zdeptanego Wielkim Planem.
– Wiewiórka – obojętnie zauważyła Sesana, pokazując palcem skaczące po gałęziach stworzenie. –
Kiedy ostatnio widziałam wiewiórkę, rzucałam w nią kamieniami. Wiesz dlaczego?
– Nie.
– Chciałam ją zabić, bo byłam tak parszywie głodna.
– To okropne.
– Wiele razy byłam blisko śmierci – opowiadała Sesana, wpatrzona w gęsty sufit liści. – Gdyby nie
pomoc paru osób, byłoby po mnie. Na szczęście, na Ziemi wciąż są jeszcze ludzie, którzy walczą z
władzami.
– Odwróceni?
– Tak, to nie są terroryści, to normalni ludzie, którzy próbują jeszcze coś zmienić, choć i tak skazani
są na zagładę. Poznałam ich. To oni pomogli mi uwolnić brata – powiedziała Sesana i na chwilę
zamarła, przerażona ruchem w krzakach. Jakiś pies szukał rzuconego mu patyka i wystrzelił z zarośli
tuż przed nią. – Wiesz, że na Ziemi nie ma już prawie żadnych zwierząt? – zapytała wlekącą się z tyłu
przyjaciółkę. – Nie ma ich, bo albo wyginęły, albo ludzie je zjedli. Na Ziemi nie zostało już nic, co
byłoby warte ocalenia.
– Ocaliłaś brata.
– I to jedyne co mogłam zrobić.
– Jestem z ciebie dumna – powiedziała Silka z płynącą wprost z serca szczerością.
– A jak wam idzie komunikacja z Aimeiz? – Sesana zapytała, by zrzucić ciężar niewygodnego
komplementu.
– Nam ciężko, ale za to dzieci doskonale sobie radzą. Najmłodsi co chwilę ujawniają jakieś nowe
zdolności i Niham twierdzi, że to Aimeiz przyspiesza ich ewolucję, choć nic nam z tej wiedzy. W
każdym razie, każdy rocznik przynosi coś wyjątkowego, a niektóre dzieci nawet twierdzą, że
rozmawiają już z okrętem – relacjonowała Silka, próbując zwrócić uwagę rozglądającej się po lesie
przyjaciółki. – Poza tym, jak widzisz, las kwitnie, zwierzęta uzupełniają społeczność, a nauka, nauka! –
zawołała, jakby wpadła na genialny pomysł. – Musisz wrócić do nauczania. Młodzież jest fascynująca i
naprawdę żądna wiedzy, a my uczymy się razem z nimi.
– Nie – Sesana dała ostateczną odpowiedź, jednym słowem gasząc starania przyjaciółki, by
rozchmurzyć atmosferę.
– Nie musimy o tym teraz mówić – oświadczyła Silka po chwili drażliwej ciszy, która pozostawiła w
jej ustach tylko kwaśny niesmak zdrady. – Ja tylko chcę, żebyś poczuła się jak w domu i wróciła do nas.
Wiesz, zostawiła cały ten koszmar za sobą.
– Co u Nihama? – zapytała Sesana, znów uciekając od uciążliwego dla niej tematu.
– Posiwiał trochę, ucichł, niewiele się zmienił. Pracuje wciąż, ale nie bierze już udziału w żadnych
dyskusjach.
– To czym się zajmuje?
– Do końca to nikt nie wie. Pije dużo, nawet bardzo, no i podobno próbuje rozszyfrować język
Aimeiz, tak słyszałam. Dawno z nim nie rozmawiałam, bo po tym, co się stało, to on zupełnie się
odciął i od wtedy niewiele się zmieniło. Mówią też, że sporo lunatykuje, w sensie chodzi po nocy,
może nawet pijany. Podobno zamyka się w sali głównego komputera i mówi do siebie – Silka
wyjawiała wszystko co wie, ostrożnie stąpając słowami po polu minowym najokrutniejszych
wspomnień.
– Rozumiem, że wciąż nie udało się złamać kodu.
– Jakiego kodu?
– Zapomnieliście? – zdziwiła się Sesana. – Nieważne. Później porozmawiam z Nihamem. Idziemy
nad jezioro? Chcę zobaczyć jak teraz wygląda – zaproponowała i ruszyła po gęstej ściółce przez las, z
każdym krokiem przeżywając euforię kontaktu z soczystą naturą. Otwarta na zieleń, uśmiechnięta do
kwiatów, lecz zamknięta na ludzi, zrywała łączące ją więzi z cywilizacją człowieka. Była jak szaleniec
zatopiony w pięknie przyrody, ale wyzuty z wszelkich innych uczuć do świata.
W stronę plaży prowadziły ją dźwięki zabaw, rosnące natężenie światła i chłodny posmak
powietrza. W końcu przerzedzona kurtyna drzew ustąpiła, odsłaniając obraz niczym z sennego
marzenia. Sesana ściągnęła szmaciane buty i zakopując posiniaczone stopy w ciepłym piasku, sunęła
do brzegu, zahipnotyzowana falami. Mijała grające w piłkę dzieci i prażące się w sztucznym słońcu
ciała. Szła prosto na brata, który siedział przy samej linii brzegowej, obgryzając z przyzwyczajenia
paznokcie. Zajęła miejsce obok i razem z nim, bez słowa, spijała z tafli jeziora nieskończony błękit.
Niezbrukany strachem śmiech, beztrosko zużywana energia i bezkarne lenistwo plażowiczów mroziło
groteską percepcję rodzeństwa, zamrażając oboje w niezręcznej obcości.
– Obok hali też mieliśmy jezioro – wymamrotał Stavros, wyciągając na chwilę palce z ust. –
Spędziłem tam siedem lat i ani razu nie byłem nad wodą. Chociaż tam i tak były tylko toksyczne ścieki
– powiedział do siebie, a potem wyginając ślamazarnie kończyny, wstał i wszedł do wody. Nie ściągnął
ubrania, ku zdziwieniu pluskających się wkoło dzieci.
– Na pewno jesteś od niego starsza? – zapytała Silka, siadając obok przyjaciółki, lecz zachowując
bezpieczny dystans.
– Teoretycznie o pięć lat – stwierdziła Sesana – ale praktycznie jesteśmy w prawie tym samym
wieku. Sama wiesz, że tu czas płynie inaczej.
– Wyglądasz dużo młodziej.
– On siedem lat tkwił zamknięty w hali i kto wie jakie koszmary przeżywał. Z tego, co wiem, to pod
koniec odbywały się tam regularne egzekucje – opowiadała Sesana, śledząc opiekuńczym wzrokiem
brata. Trochę przypadkiem, nieświadomie, odrobinę przez nieuwagę, zaczęła sączyć kolejne
wspomnienia, z każdym oddechem zdradzając więcej, jakby oczyszczała organizm z toksyn. – Żołnierze
byli wszędzie. Prawie każdego dnia musiałam przed nimi uciekać, a kto nie zdążył, ten ginął – mówiła
cicho i spokojnie, jakby w hipnozie. Szyła słowa w spowolnionym tempie na tle przemykających
dzieciaków. – Wrogiem jest każdy, kto nie pracuje, a wrogów się eliminuje. Ścigali wszystkich, za
wszystko, w zasadzie dla zabawy, z nudów, a my byliśmy tak bardzo zmęczeni. Głód doskwierał nam
od samego początku. Jedzenie było tylko dla tych, którzy mogli udowodnić, że swoje przepracowali, a
wszystkie pola, sady, fabryki były pod kontrolą DARPA. Nie było innych źródeł jedzenia, nawet jak ktoś
miał ziarno, żeby zasadzić, to nie miał technologii, żeby ochronić roślinność przed działaniem Słońca.
– A Odwróceni? – zapytała Silka, próbując zaznaczyć swoją obecność.
– Odwróceni – Sesana z uśmiechem powtórzyła bliską jej nazwę. – Oni też głodowali, ale dzięki
nim żyję, a Stavros jest wolny. Ich brutalność dorównywała żołnierzom, ale byli wśród nich dobrzy
ludzie. To Helin przekonał wszystkich do ataku na halę, gdzie trzymali mojego brata. On chciał się
zemścić za śmierć ukochanej i dla niej zaryzykował wszystko. Tak po prostu, z miłości.
– Co się z nim stało?
– Nie wiem. Po ataku DARPA rzuciła w rejon wszystkie siły i rozbili naszą grupę. Rozstaliśmy się. Ja
ze Stavrosem trafiliśmy na okręt do Europy, a on znikł. Nie mam pojęcia co się z nim stało. Może dalej
walczy, może go złapali, nie wiem.
– A potem? – dopytywała Silka.
– Potem był głód i tułaczka – szorstko odpowiedziała Sesana. – Przez lata żyliśmy w ruinach,
kradliśmy jedzenie, uciekaliśmy... – próbowała mówić, ale słowa grzęzły w jej gardle. – Gdyby nie
Tasajev, gdyby nas jakimś cudem nie znalazł...
– Jesteś najodważniejszą osobą jaką znam – przyznała Silka. – To, co zrobiłaś dla brata, było
wspaniałe. Ocaliłaś go, ryzykując wszystko. Ja nie wiem, czy potrafiłabym tak zrobić, wiesz? –
próbowała ją pocieszać, ale Sesana zamknęła się, jak kwiat na noc, skurczona, zatopiona w piasku,
rozmyta w powietrzu, odosobniona. Tak zatrzaśnięta we własnych ramionach, znów łkała, myśląc o
bracie, który zanurzając dłonie w wodzie, próbował ukoić pieczenie obgryzionych do mięsa palców.
Świat jednak nie przystawał, plaża wciąż rozgrzewała leniwe ciała, dzieci piszczały rozbiegane, a ich
śmiechy były dla bezradnej Silki solą w otwartej ranie.
Pokój Sesany stał nietknięty przez prawie osiem lat kosmicznej podróży. Był hermetycznie
zamknięty, gotowy w każdej chwili powrócić do służby i czysty jak w dniu, w którym został porzucony.
Aimeiz zadbała, by żaden kurz, brud, czy zaduch nie zepsuły pierwszego wrażenia. Nawet ten sam
konwaliowy zapach rozbitego przed odlotem flakoniku perfum unosił się w powietrzu, budząc od razu
silne wspomnienia. Na ziemi, w samym środku pomieszczenia, leżał żółty kocyk w czarno-białe kotki,
w który Sesana przed wylotem wylała mnóstwo łez. Teraz, odtwarzając przeszłość, padła na kolana i
znów zapłakała, wtulona w zmechacony materiał, jak od lat niewidzianą, ukochaną jej osobę. Ryczała
głośno i bez wstydu, zalewając swe policzki kolejnymi potokami słonej wody, aż opadła bez sił na
podłogę. Wciąż kurczowo przyciskając do piersi stary kocyk, zasnęła.
Parę godzin później obudziła się w swoim łóżku, przykryta delikatną pościelą, za którą na Ziemi
dałaby wszystko. Gdy światło pokoju rozświetliło jej świadomość, zrozumiała, że jest na Aimeiz z dala
od koszmarów, brutalności i głodu. Wstała, jakby zrodzona z nowym dniem i zaczęła niecierpliwie
przeglądać stare swe ubrania. Wybrała ciemno-szarą spódnicę i luźną, kremową, wełnianą bluzkę, tak
przyjemną w dotyku i skromną. Nie otwierała innych szaf, omijając je jak miny-pułapki, które mogły w
każdej chwili wybuchnąć jej w twarz wspomnieniem tragedii sprzed lat. Potem wskoczyła pod
prysznic, założyła rzuconą na łóżko odzież i wyszła z pokoju z myślą, by odwiedzić salę centralnego
komputera Aimeiz — jej dawne miejsce pracy.
Po drodze oglądała wyświetlane na ścianach dzieła najmłodszych mieszkańców. Ich wizje, żywe,
nasycone kolorami, abstrakcyjne i proste, otwierały okno do lat figlarnej beztroski, czasu tajemnic i
wiecznych poszukiwań prawdy, odczuwalnej tylko pionierskim sercem dziecka. Wrota wspomnień
przypomniały Sesanie Brainerd. Na końcu miasta, w pobliżu małej piekarni, zawsze pod wieczór nęciły
ją zapachy wspaniałych wypieków, zapowiadające długie, nocne zabawy z przyjaciółmi. Opuszkami
palców, trochę niepewna reakcji okrętu, dotknęła ściany, na której kwitło koślawe, kolorowe drzewo,
pełne wad i wybrakowane, ale piękne i szczęśliwe. Kołysało się na wietrze jak w tańcu. Chciała poczuć
ten obraz, wchłonąć go, nasiąknąć nim i odbudować dawno zapomniane dzieciństwo.
– Musisz ją poprosić.
– Co? – zapytała Sesana, rozglądając się w poszukiwaniu źródła głosu.
– Jeśli chcesz coś namalować, musisz ją o to poprosić – powiedziała młoda, uśmiechnięta
dziewczyna o zadartym nosie. Miała charakterystyczne dołeczki w policzkach i promienistą twarz. –
Elia Rinsen – powiedziała, wyciągając przed siebie przyjaźnie dłoń.
– Ja nie chciałam malować – tłumaczyła Sesana, zatopiona w błękitnych oczach bajkowo pięknej
postaci, której wieku nie potrafiła określić.
– Mam osiemnaście lat – z uśmiechem zdradziła Elia i zaraz przeprosiła za brak dyskrecji,
zakłopotana bladą z przerażenia twarzą Sesany.
– Skąd wiesz, że o tym myślałam?
– Aimeiz mi powiedziała – wyszeptała w tajemnicy dziewczyna. – Ona chętnie pomaga, ale musisz
ją o to poprosić. To proste, zrozumiesz wkrótce sama – wyjaśniła i jak nauczycielka na lekcji, dotknęła
ściany. Na powierzchni zakwitł rysunek wyrastającego z ziemi wieżowca w świetle księżycowej nocy. –
Widzisz, banalne – dodała z uśmiechem i pobiegła dalej, zostawiając za sobą tylko zdezorientowanie,
które Sesana szybko z siebie strząsnęła. W jej pełnej hibernujących koszmarów głowie nie było jeszcze
miejsca na ciekawość, więc z przyjemną próżnią w myślach, ruszyła przed siebie wyuczoną lata temu
trasą.
Sala głównego komputera Aimeiz stała otwarta i pusta, porzucona przez ludzi razem z nadzieją na
złamanie zabezpieczeń okrętu. W środku tajemniczy sześcian wciąż wirował, otoczony barierką, jak
dzieło nowoczesnej sztuki w jakimś dawno nieodwiedzanym muzeum. Sesana kucnęła przy maszynie
deszyfrującej i nawykiem sprawdziła logi, przez chwilę pozwalając nostalgii wzburzyć fale na gładkiej
tafli uśpionej w niej wrażliwości. Uśmiechała się, bo lata pracy jako główny programista Aimeiz teraz
brzmiały idylliczną monotonią na pięciolinii jej życia, której spokojnie płynący strumień przerwał nagle
Niham emocjonalnie ambiwalentnym stwierdzeniem: – Wróciłaś.
Iskra radości zetknęła splotem światła ich spojrzenia, natychmiast gasnąc i pozostawiając oboje w
zagubieniu zawiłych relacji. Lata rozłąki zasklepiły rany, ale nie usunęły blizn, więc teraz tkwili
bezradnie w komunikacyjnej próżni, wpatrzeni w siebie badawczym wzrokiem.
– Jak lot? – w końcu zapytał Niham, odważnie rozpoczynając rozmowę.
– W porządku – odparła Sesana, jakby mówiła o pieszej podróży z drugiego końca okrętu. Powoli
wstała i przez chwilę tkwiła w niesprecyzowaniu intencji, spoglądając na starego przyjaciela niczym na
kolejny, abstrakcyjny eksponat w muzeum sztuki niezrozumiałej. Postarzał się, skurczył i posiwiał. Jego
oczy nie raziły już kontrastem, były wypłowiałe i trochę zgaszone, lecz wciąż różnobarwne. Z szybkich
jej wyliczeń wychodziło, że powinien mieć około pięćdziesięciu pięciu lat, chociaż doskonale wiedziała
jakie Aimeiz potrafiła wiązać wstążki czasem. – Nic się nie zmieniłeś – skłamała i podeszła do niego,
kładąc mu dłoń na piersi, lecz utrzymując ciałem dystans.
– Ty też – mijał się z prawdą Niham. Nie reagował na dotyk, jakby był skałą.
– Wciąż tu zaglądasz?
– Nikt inny już tego nie robi.
– Wszyscy zwątpili – rzekła Sesana, powoli osuwając więdnącą dłoń z piersi Nihama, aż całkowicie
zerwała z nim kontakt. Patrzyła tylko w jego białą, pomarszczoną koszulę i wierciła bezradnością w niej
dziurę. W końcu, w przypływie odwagi, zrobiła krok bliżej i przyłożyła mu wilgotny policzek do
ramienia. – Cieszę się, że cię widzę – z trudem przyznała.
– Cieszę się, że do nas wróciłaś – odpowiedział Niham i położył dłoń na włosach Sesany, muskając
je jeszcze delikatnie nosem. – Chodź, zaparzę ci najlepszą herbatę na Aimeiz – zaproponował, ale ona
nawet nie drgnęła. – Już jest dobrze – mówił coraz ciszej. – Teraz będzie już wszystko dobrze – szeptał,
wsłuchując się w stłumione jej łkania, jak w dźwięki tykania bezkresnego zegara.
Sześćset spędzonych bez słowa sekund później, Sesana spojrzała na rotujący bezszelestnie
sześcian, a potem zabrała Nihama na długą wycieczkę korytarzami okrętu, trzymając go pod rękę, w
geście wybaczenia zadawnionych gniewów. Rozmawiali o rzeczach małych i błahych, by stworzyć
grunt dla tych cięższych i smutniejszych. Choć szli obok siebie, to wciąż trzymali dystans, jak dwa
magnesy odpychane magnetycznymi biegunami wspólnie przeżytej tragedii.
– Zamieniliście okręt w dzieło sztuki – mówiła Sesana, sunąc palcami po ścianie, na której roiło się
od obrazów płynnie złączonych w kanwas nieskończonej wyobraźni. – Korytarze nareszcie pulsują
życiem, a nie zwykłą bielą, która zawsze mnie irytowała. Jak wam idą zmagania z Aimeiz? – nagle
zapytała, szukając na twarzy Nihama odpowiedzi, zanim słowa ją zakłamią.
– Dobrze.
– Czyli źle.
– To zależy – stwierdził Niham, kiwając głową w niezdecydowaniu. – Nauczyliśmy się sterować
ścianami i modelować pomieszczenia, jak plastelinę. Mamy też trochę sukcesów z napędem i
sterowaniem, ale nadal jesteśmy tu tylko pasażerami, co wielu osobom odpowiada, niestety –
powiedział i westchnął, walcząc z pochmurnością wywodu. – Ludzie traktują Aimeiz jak dom, a nie
okręt, na który pierwotnie przybyliśmy, by zbadać jego naturę. Może to dobrze, może tak miało być.
– Nie według ciebie.
– Ja już się nie liczę. Nie mam władzy i wcale jej już nie chcę. Teraz kolej na młodych.
– Mówisz jak stary malkontent – zauważyła Sesana i delikatnie popchnęła go, by wybić z kolei
depresyjnych wywodów. – Nie chcę teraz tego słuchać. Powiedz mi coś pozytywnego – poprosiła i
przystanęła, zaciekawiona postacią w czarnej, galowej sukni z uchem przystawionym do ściany. – Czy
to jest Kathrina? – pytała Nihama. – Co ona robi?
– Niektórzy mówią, że szuka swej duszy.
– Nie rozumiem?
– Jakiś czas temu prowadziła eksperymenty z okrętem i któregoś dnia po prostu straciła rozum.
– Kathrina? – Sesana próbowała zwrócić jej uwagę.
– Tak? – odpowiedziała wtulona w ścianę kobieta.
– To ja, Sesana. Dobrze się czujesz?
– Nie, nie.
– Nie pamiętasz mnie?
– Zagrożenie, zagrożenie – mamrotała drżącymi, wysuszonymi ustami Kathrina, a cienki,
wypłowiały warkocz włosów, jak sęk w drewnie, łamał przerażoną jej twarz na pół. – To moje
narzędzie, moje, dlaczego moje narzędzie mi zagraża?
– O czym ona mówi? – Sesana pytała Nihama, który utrzymywał dystans i obojętność,
zniecierpliwiony niepotrzebną dystrakcją.
– Nie wiadomo. Dużo bredzi, ale jest niegroźna.
– To ty! – krzyknęła Kathrina i odsunęła się od Sesany. – To ty, to go sprowadziłaś! – zawyła znów w
szoku, a potem kucnęła na ziemi, majacząc: – Ona nas ocali, ocali, na pewno ocali.
– Chodźmy – zażądał Niham. – Wezwałem już jej opiekuna. Zaraz tu będzie – dodał i pociągnął
Sesanę za kościste ramię.
Szalona kobieta została sama, skulona pod ścianą z dłońmi na uszach i zaciśniętymi oczyma, jakby
chroniła zmysły przed wielkim wybuchem. Nikt z przechodniów nie zwracał już na nią uwagi, traktując
Kathrinę jak element wystroju, ekscentryczną ozdobę, której niegroźne szaleństwo społeczność
uprzejmie tolerowała.
– Może trzeba jej jakoś pomóc? – zapytała Sesana, próbując jeszcze spojrzeć za siebie.
– Jej już nic nie pomoże – stwierdził Niham i przyspieszył kroku, stanowczym milczeniem i silną
ręką zamykając temat. Podróżowali dalej, celowo omijając windy. Odwiedzali pełne ludzi przestrzenie
na przemian z długimi, pustymi korytarzami, a każdy kontakt z cywilizacją był jak wycieczka do innego
miasta. Odmienny wystrój ścian, zależny od grup, które zamieszkiwały dany sektor, rozmaite układy
pomieszczeń i spiralne, łączące poziomy schody zachwycały Sesanę, pozwalając jej zapomnieć o
monotonii makabrycznych obrazów z Ziemi. – Podobno w końcu uruchomiliście zoo – powiedziała,
przełamując ciszę wspólnego spaceru.
– To nie zoo, to dom zwierząt – opowiadał Niham. – Nie traktujemy ich jak zabawki. Zwierzęta
mają tam zapewnione wszystkie potrzeby, sporo przestrzeni, własny fragment lasu i poczucie
prywatności, bo tarasy widokowe są ukryte.
– Lumen byłaby dumna – stwierdziła Sesana, jednym zdaniem rozsypując równy krok Nihama. –
Wiesz, że jej córka została Nadzorcą do spraw Dystrybucji Zasobów Ludzkich? – zapytała, trzymając w
dłoni skostniały bark przyjaciela. Jak terapeuta, celowo poruszała drażliwy temat, by rozpoznać stan
pacjenta. – Ma teraz ogromną władzę – dodała.
– Słyszałem. Podobno jest też komandorem floty – mówił z udawaną obojętnością Niham – i
demonem sprawiedliwości – dorzucił półżartem, powściągliwie śmiejąc się do siebie.
– No tak – mruknęła Sesana, oddając zmysły kolorowej przestrzeni mijanego właśnie parku zabaw
dla dzieci, gdzie zabawki wyrastały z ziemi, jak kwiaty na wiosnę. Dookoła ganiały zwierzęta, małe i
duże, każdego rodzaju, ścigane przez roześmiane maluchy. Miękkie i zaokrąglone ściany pozwalały na
bezpieczną ich zabawę. – Widziałam swoich uczniów – powiedziała, natchniona atmosferą. – Hadrian
zapowiada się na świetnego lidera.
– Zgadzam się – przyznał Niham, obwąchiwany przez jakiegoś psa. – Wiesz co? Może chodźmy
dalej – zaproponował, dzielnie znosząc nieprzyjemne mrowienie na nodze.
– Nadal boisz się psów?
– Tylko niektórych.
– Tych żywych? – dogryzała mu Sesana, próbując odcedzić przyjemne wspomnienia słodkozłośliwych rozmów od ciężaru kłótni i koszmarów. – Tak sobie myślę, że Hadrian i jego pokolenie nie
mają już nic wspólnego z Ziemią – powiedziała, by zwrócić myśli w przyszłość, gdzie smutek był do
uniknięcia, a nadzieja nadal lśniła. – Tutaj się urodzili i nigdy nie widzieli naszej planety, więc nie
rozumieją naszej historii.
– Dlatego wciąż karmimy ich opowieściami – zaznaczył Niham. – Właśnie trwa tydzień historii i
staramy się mówić otwarcie wszystkim, nawet dzieciom, o bogactwie wydarzeń, tych haniebnych, jak i
szlachetnych. Nie ukrywamy żadnych aspektów, nie przemycamy im własnych opinii i opowiadamy tak
obiektywnie, jak to tylko możliwe, żeby to pokolenie, o którym mówisz, samo podjęło decyzję i mogło
osądzić nas i naszą spuściznę.
– Cieszę się, że mówicie im o wszystkim. Powinni znać historię Ziemi, nawet jeśli jest mroczna.
– Zwłaszcza jeśli jest mroczna – Niham podkreślił i zmienił temat. – Podobno to Tasajev znalazł
wam okręt.
– Tak. Gdyby nie on, nigdy byśmy nie opuścili planety. Jakimś cudem dotarł do nas na
przedmieściach Kalisto i przygotował nam okręt. Nie wiem jak, bo wtedy flota miała już pod kontrolą
całą orbitę, ale udało się. Jakoś uciekliśmy razem z innymi, ściganymi przez DARPA ludźmi. Tasajev
uratował nam życie.
– Co u niego?
– Walczy – krótko stwierdziła Sesana i milczeniem podbudowała istotę tego słowa. – Jest w jakimś
odłamie Odwróconych i zmienił się, bardzo.
– Czyli nadal prowadzi swoją rewolucję.
– I przez to jest pełen nienawiści, ale myślę, że on tego chce. Mówił też, że jego misja jest nadal
aktywna, cokolwiek to miałoby znaczyć.
– Rozumiem, dziękuję.
– Wiem, że macie swoje tajemnice, nie wnikam w nie. Znam cię na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie
dzielisz się nimi z byle kim – powiedziała Sesana i przytuliła mocniej jego ramię, jakby powoli, z każdą
sekundą, słabły siły ich dzielące. – Chciałabym tylko, żeby wrócił, cały i zdrowy.
– Nigdy nie trać nadziei – mruknął Niham, samemu nie mając jej już wiele.
Wspólna podróż korytarzami Aimeiz trwała w najlepsze. Jak na wycieczce przez życie, brnęli w
zakamarki wspomnień i wyciągali na światło słowa i wydarzenia — te komiczne i te bardziej
wstydliwe. Drobne uwagi, urywki z codzienności, żarty i trudne tematy splecione w karykaturę
wspólnej historii, zaprowadziły ich prosto do pokoju Nihama. – To tu – powiedział, zatrzymując się w
pustym korytarzu, z dala od wszelkich objawów życia.
Sesana westchnęła, w ogóle niezaskoczona. – Nic się nie zmieniłeś – przypomniała mu i weszła do
środka, szerokim uśmiechem witając porysowane, obite biurko, które mimo lat maltretowania wciąż
funkcjonowało. Wywróciła jeszcze oczami na widok starej sofy, poplamionej winem w zamierzchłych,
ziemskich czasach. To był inny pokój, większy, inaczej podzielony, ale wciąż z nieładem mebli, który
zwracał uwagę, jak szrama na szyi, niezależnie od przywdzianego stroju. – Nie mów, że nadal go
słuchasz – powiedziała, wsłuchując się w cichy szmer pędzla po płótnie i karmelowy, kojący głos
wypełniający zakamarki pomieszczenia.
– Co poradzę, że lubię tego słuchać – przyznał Niham i od razu ruszył do barku z alkoholem.
– Nic się nie zmieniłeś – jeszcze raz powtórzyła Sesana. Stanęła przed sofą, na której grube sterty
papierów zajmowały większość miejsca. – Dalej pracujesz nad artefaktem? – pytała, wpatrzona w
rysunki dobrze znanego jej obiektu.
– Tak, próbuję rozszyfrować zagadkę jego napisów i jak na razie doszedłem do wniosku, że to nie
jest technologia spójna z okrętem.
– Czyli to obcy Aimeiz obiekt?
– Może, nie wiem. Ciężko mi powiedzieć, bo nie mam już za bardzo do niego dostępu. Teraz
artefakt służy jako centrum medyczne – opowiadał Niham, przygotowując sobie drinka. – Chcesz
whisky? – zaproponował przy dźwiękach brzęczącego szkła.
– Mówiłeś coś o herbacie.
– Mogę zrobić.
– Nie trzeba. Chętnie napiję się alkoholu, mocnego – poprosiła Sesana. Od lat nie piła żadnego
dobrego trunku i marzyła, by intensywnym smakiem whisky zabić posmak odpadów, którymi żywiła
się na Ziemi. – Artefakt dalej w magiczny sposób uzdrawia rany?
– Nawet te najcięższe. W zasadzie musieliśmy zredukować dział medyczny do samej komórki
badawczej, bo nie było potrzeby trzymać medyków – wyjaśnił Niham, podał Sesanie szklankę, a
potem odgarnął z sofy dokumenty i zaproponował jej miejsce. – Ostatnimi czasy niewiele mamy do
roboty, gdyż Aimeiz wszystko nam zorganizowała, prawie jak na wakacjach. Nie licząc tych paru
sytuacji, gdy o mało nie starło mieszkańców w proch, to mamy tu istną sielankę – mówił, a w głosie
mieszał sarkazm, żart, lament i głębokie rozczarowanie. Potem wzniósł groteskowy toast: – Za
ludzkość! – i oboje łyknęli pędzony na pokładzie alkohol z destylarni, którą Niham sam zorganizował.
Twarz Sesany z blado-białej przeszła w krwisto-czerwoną, a spływający po gardle płomień wycisnął
z jej oczu kilka łez. – Dobra – wykrztusiła z poparzonych ust, klepiąc się po piersi.
– Prawda, alkohol mamy tu dobry – potwierdził Niham, wpatrzony w jej wychudzoną, skurczoną
postać, zbyt lekką, by odcisnąć na sofie jakikolwiek ślad. Zgarbiona i niewiele większa od trzymanej w
dłoni masywnej szklanki, Sesana przypominała mu ofiarę obozów zagłady. – Chcesz coś zjeść? –
zapytał.
– Dziękuję, dziś już więcej nie dam rady w siebie wcisnąć.
– Rozumiem. Jakbyś czegoś potrzebowała, daj znać – Niham zaoferował swoją pomoc i skupił się
na drinku, wsłuchany w łagodny, spokojny głos, który zamiast muzyki rozbrzmiewał w pokoju, jak
opium tonując atmosferę. – A jak twój brat?
– On wciąż przeżywa koszmar pracy w hali.
– Z tego co pamiętam, Stavros pracował przy budowie Santlite 75, prawda?
– Tak i na początku dużo o tym mówił – przyznała Sesana, coraz chętniej mocząc usta w whisky. –
Jak uciekaliśmy do Europy, to opowiadał o okrucieństwach żołnierzy. Podobno pod koniec regularnie
torturowali pracowników, a zarządców to nawet publicznie na oczach wszystkich rozstrzeliwali.
– Mówił coś o głównym zarządcy Andersie? – dopytywał Niham. – To był kiedyś mój przyjaciel –
szybko wyjaśnił, widząc w jej oczach niezrozumienie.
– Przykro mi – niepewnie wymamrotała Sesana, uciekając spojrzeniem w dno szklanki.
– Rozumiem. Przynajmniej uratowałaś Stavrosa.
– Szkoda tylko, że parę lat za późno. On wciąż zmaga się z koszmarami i ma te straszne bóle głowy.
– Myślisz, że to fizyczna manifestacja traumy?
– Nie mam pojęcia, ale na pewno chciałabym, żeby psycholog z nim porozmawiał. Poza tym może
jakby odwiedził salę artefaktu, to by trochę mu ulżyło – głośno rozmyślała Sesana. – Muszę go tylko
jakoś zmusić, żeby się tam udał – mówiła, westchnieniami zdradzając kłopotliwe stosunki z bratem.
– Jeśli chcesz, mogę z nim porozmawiać.
– Nie trzeba. Kiedy byliśmy na Ziemi, wyjaśniliśmy sobie dużo zaszłości z dzieciństwa i myślę, że
jesteśmy bliżej siebie niż kiedykolwiek.
– Pamiętam. Podobno oskarżał cię o to, że go porzuciłaś po tym, jak wasz dom się rozpadł. W
sumie, nigdy nie zdradzałaś żadnych szczegółów.
– To nic wielkiego, po prostu nasze drogi się rozeszły – przyznała Sesana, sącząc powoli alkohol. –
Rok po awarii dostałam się do Akademii i musiałam wybierać między pobytem w zastępczym domu i
ciężką pracą, a nauką. To nie był prosty wybór, ale nie miałam innego wyjścia. W domu życie było
ciężkie, a z każdym rokiem byłoby gorzej. W każdym razie, Stavros myślał, że go porzuciłam, ale sam
też parę lat później trafił do Akademii. Tylko, że ja już byłam zupełnie gdzie indziej. Nie mogłam do
niego wrócić, a następnym razem zobaczyłam go tuż przed wylotem na Aimeiz i nasze spotkanie
zakończyło się kłótnią.
– Teraz znów jesteście razem i to tylko dzięki twojej odwadze.
– Nie – zaprzeczyła Sesana, pochylona nad prawie pustą, ściśniętą w dłoniach szklanką. – Nie
dzięki mnie. Sama nie dałabym rady. Bez pomocy Helina, Tasajeva i Alana... – mówiła, z każdym
kolejnym wymienianym imieniem załamując głos – ...nie przetrwałabym. Moja zachcianka, by lecieć
na Ziemię była dla nich katastrofą. To przeze mnie ich grupa się rozpadła. To przeze mnie on... –
próbowała dokończyć, ale słowa w połowie zdania straciły dla niej sens. Zamilkła skulona na sofie,
wpatrzona w alkohol, swe źródło zbawienia. – Zostawiłam go, zostawiłam na Ziemi, na tej parszywej
Ziemi – szeptała w pokucie, zadręczona sumieniem.
– Chcesz jeszcze whisky? – zapytał Niham i ruszył ociężale do barku, jego własnego ołtarza, gdzie w
akcie sporządzania drinka odnajdował rytuał absolutnej prawdy. – Ja też się obwiniam – przyznał,
wpatrzony w ręcznie opisaną etykietę butelki. – Każdy szuka w sobie źródła tragedii i jeśli bardzo chce,
to zawsze je znajdzie, ale w świecie, gdzie losy ludzkości są w rękach sił wyższych, musimy przyznać, że
niewiele od nas zależy – opowiadał, kontrastując upadły głos z radosnymi dźwiękami sunącego po
płótnie pędzla. – Nie jesteś odpowiedzialna za zagładę świata, ani nic, co jest tego echem. Poza tym w
akcie nieuniknionego zniszczenia można znaleźć radość kreacji.
– Prawie codziennie widziałam trupa – skomentowała Sesana, zagubiona wzrokiem w pustym dnie
szklanki.
– Nie stworzysz nic nowego, nie niszcząc starego – powiedział Niham i ruszył w stronę sofy z
nowymi drinkami. – Wiem, że to brzmi banalnie i jak chcesz mogę zdanie ubrać w inne, bardziej
wykwintne słowa, ale prawda najlepiej wygląda nago.
– Czyli to dobrze, że ludzie masowo giną?
– Chcę powiedzieć, że nie mamy wyboru. Słońce skończy świat, czy nam się to podoba, czy nie, a
jeśli zdołamy przetrwać zagładę, to na zgliszczach starej cywilizacji, zbudujemy nową, lepszą,
silniejszą.
– Trupy naszych przyjaciół staną się podwaliną naszej przyszłości – rzekła Sesana, naśladując głos
Nihama w brutalnej karykaturze. – Za Andersa! Twórcę fundamentów nowego świata! – wzniosła
toast, wyraźnie odurzona już alkoholem. – Wiedziałeś, że on sobie nawet zrzuca bomby wodorowe na
miasta? – podzieliła się ciekawostką.
– Słyszałem o Galinie – Niham mruknął nieco obrażony i postawił jej drinka na stoliku obok sofy.
– Nazywają go Hegemonem – Sesana opowiadała do otchłani pustej już szklanki – a ja nawet nie
wiem jak wygląda. Tak teraz sobie myślę, że chyba nigdy publicznie się nie pokazał – stwierdziła i
sięgnęła po nową porcję alkoholu, zahaczając o jakiś kubek, który runął na ziemię i pękł w pół. –
Przepraszam! – zawołała i wstała, by pozbierać szkło.
– Nic nie szkodzi, zostaw. Potem posprzątam.
– To ten sam kubek? – zapytała Sesana, przerażona uczynioną szkodą. – Przepraszam! –
powtórzyła, próbując złożyć fragmenty porcelany z napisem „FRAK”. – Miałeś go od tylu lat, a ja tak
po prostu go zbiłam, przepraszam – dalej błagała o przebaczenie.
– Nic już nie jest wart – odparł Niham i machnął ręką. – Nie przejmuj się – dodał i westchnął,
siedząc na starej jak on sam sofie.
Ich rozmowa jeszcze długo trwała, sączona razem z alkoholem. Wspominali przeszłość, nadganiali
stracony czas, wspólnie przeżywali koszmary Sesany z Ziemi i przygody Nihama z Aimeiz, pielęgnując
te drobne akty dobroci i piękna, na jakie po drodze trafiali. Nie znaleźli jednak odwagi, by przekroczyć
rubikon łączącej ich tragedii i parę godzin później rozstali się, on wzruszony, ona pijana, oboje wciąż
na skrajnych biegunach obcości.
Sesana znalazła brata na Tarasach, gdzie życie towarzyskie wciąż kwitło, a ludzie brali udział w
nieświadomym konkursie na to, kto głośniej potrafi się zaśmiać. Starym już zwyczajem, to tu
mieszkańcy przybywali, by zaplanować wieczór, wypić pierwsze piwo i ruszyć na dyskotekę, do
ogrodów koncertowych, lub sal rozrywek. Stavros sączył jakiś ciemny browar w kącie sali, obserwując
zachowania ludzi, jak naukowiec obce istoty. Niedbale topił myśli w alkoholu.
– Hej – przywitała się Sesana i stanęła obok przy wysokim stoliku.
– Chcesz piwo? – zaproponował Stavros, podsuwając jej szklankę.
– Nie dzięki, już sporo wypiłam.
– Ja też.
– Co robisz?
– Nic.
– Chcesz się przejść?
– Nie wiem – odparł jak w półśnie Stavros, śledząc wzrokiem małe grupki przyjaciół tworzące
mniejsze i większe kręgi, nawzajem się pożerające. – Z czego oni się tak cieszą? – zapytał.
– Nie wiem – odparła Sesana, próbując nie fiksować wzroku na niczym ruchliwym, by nie wzmagać
uczucia upojenia. – Pewnie bawią się, bo mogą.
– Myślisz, że my kiedyś też tak będziemy się śmiać?
– Nie wiem, może. Strasznie tu głośno, idziemy?
– Mam dość tego miejsca – Stavros rozbrzmiał obrzydzeniem, popchnął szklankę, która o mało nie
spadła, a potem ruszył, jak czołg, do wyjścia. Rozpychał ludzi, zostawiając siostrze zadanie
przepraszania ich wstydliwymi uśmiechami.
– Poczekaj – prosiła Sesana, goniąc za nim pijackim zygzakiem i łapiąc go dopiero w korytarzu,
gdzie ludzi było znacznie mniej. Oboje mocno odurzeni, zmęczeni natłokiem doświadczeń i zagubieni,
wędrowali bez słowa przed siebie, unikając wszelkiego kontaktu, jak ludzie bezdomni. Widzieli
zwierzęta wolno biegające po pokładach. Widzieli parę kochanków rozmawiających dotykiem.
Widzieli małego chłopca, którego dłoń ożywiała ścianę tęczą kolorów, a tworzone przez niego pejzaże
pozbawione były ziemskiego spojrzenia. Bez linii horyzontu, nieba, dołu i góry, całkowicie wolne od
wyuczonej perspektywy obrazy zachwycały i przerażały obojga.
– Słyszysz? – zapytała Sesana i podniosła głowę, by wsłuchać się w odległe ryki dzikich zwierząt.
– Co to, zoo jakieś?
– Dom zwierząt.
– A skąd mają zwierzęta?
– Z Ziemi – mówiła Sesana – a częściowo sami je wyhodowali z arki Sereday. W jakiś tajemniczy
sposób na Aimeiz panują idealne warunki do życia.
– Dla ludzi też?
– Też – z uśmiechem potwierdziła Sesana, przyjemnie rozchwiana wypitym alkoholem i wtulona w
stabilne, choć kościste ramię brata. – Chcesz je zobaczyć? – zapytała i z kompletnego braku reakcji
wyciągnęła właściwą odpowiedź. Wiedziała już, że jeśli czegoś nie chciał, wyraźnie o tym mówił, a gdy
miał na coś ochotę, nigdy się do tego nie przyznawał. Popchnęła więc brata w boczną uliczkę,
podążając za znakami kierującymi w stronę tarasów widokowych. – Chcesz może porozmawiać o tym,
co się działo w hali w Chicago? – zapytała aksamitnym głosem, po raz kolejny próbując przełamać
dzielącą ich barierę przeżyć.
– Nie –odparł Stavros.
– Nie musisz rozmawiać ze mną. Na pokładzie jest wielu dobrych psychologów.
– Jeszcze czego.
– Proszę cię – próbowała go przekonywać Sesana.
– Nie mów mi co mam robić – Stavros powiedział w tonie rozkazu i wyrwał się z jej objęć, w ten
sposób karząc wścibskość siostry.
– Dobrze, rozumiem. Nie naciskam. Zrobisz co zechcesz, ale zajrzyj chociaż do sali artefaktu.
– Jakiego artefaktu?
– Na pokładzie znajduje się pewne tajemnicze urządzenie, które potrafi uleczać. Może pomóc ci z
tymi okropnymi bólami głowy.
– Może? – zakpił Stavros i przyspieszył kroku, by wymusić koniec rozmowy. Nawet nie zdawał sobie
sprawy jak bardzo ranił tym siostrę. Widok zwierząt z ukrytego tarasu nie poprawił mu nastroju.
Znudzony, zatopiony gdzieś myślami, trzymając ręce w kieszeniach szarych, grubych spodni, patrzył na
szybę, a nie przez nią. W milczeniu ignorował uwagi jedynej osoby, która jeszcze chciała mu pomóc.
– Patrz! Czarna puma – zauważyła Sesana, pokazując palcem wylegujące się na pniu drzewa
zwierzę.
– Raczej Jaguar.
– Skąd wiesz? – zapytała go siostra, ale nie odpowiedział, więc milcząc, podziwiała efekt prac
biologów, próbując z całych sił zwalczać pochłaniającą ją niemoc. – Może chcesz pójść ze mną na
pokaz filmowy? – zaproponowała. – Za chwilę ma się zacząć.
– Nie.
– Na pewno? To nie będzie zwykły film, tylko generowany przez dzieci pokaz. Zobaczymy w jaki
sposób...
– Nie chcę.
– Dobrze – Sesana ustąpiła i jeszcze chwilę stała u boku brata, samą obecnością walcząc o jego
duszę. W końcu zrezygnowała i nie mówiąc już słowa, odeszła przegrana. Ruszyła prosto do windy,
gdzie zanim zdążyła pomyśleć o miejscu podróży, już do niego dotarła, za drzwiami wpadając od razu
na swoją przyjaciółkę.
– Nareszcie jesteś – powiedziała Silka i chwyciła ją za dłoń, ciągnąc w stronę sali kinowej. – Zaraz
zaczynają – dodała, przeciskając się między długimi rzędami foteli, na których siedzieli już
zniecierpliwieni widzowie.
W pomieszczeniu nie było wielowymiarowych boksów, jakie Sesana pamiętała z dzieciństwa, ani
innych atrybutów pozwalających odczuwać film wszystkimi zmysłami. Usiadła na wskazanym jej
miejscu i dziwnie podekscytowana zapytała: – A o czym to będzie?
– Nie wiem. Nikt nie wie. Każdy film jest inny i niepowtarzalny, bo tworzy go na żywo artysta –
wyjaśniała Silka, nachylona nad jej uchem. – Będzie malował na ścianie przed nami, a obraz
emanował nam prosto do głów.
– Co?
– No tak, zapomniałam, nie znasz przecież jeszcze ich możliwości. Niektórzy mentaliści potrafią
wysyłać obrazy bezpośrednio do myśli.
– Jak to bezpośrednio? – Sesana spanikowała.
– Bez obaw, to nie telepatia. Nikt ci do głowy nie będzie zaglądał – z uśmiechem tłumaczyła Silka. –
Jakby ci to wyjaśnić... – zastanawiała się, stukając palcami o poręcz fotela – obrazy będą jak
powietrze. Będziesz mogła nimi wypełniać myśli i dowolnie je układać, odczuwać, tak jakbyś
wspomniała jakieś wydarzenie, tylko dużo bardziej wyraziście. Zaraz sama zobaczysz, to nie boli –
stwierdziła i zachichotała, jak za starych dobrych czasów.
– Ok – potwierdziła Sesana, a serce dudniło jej w piersi. By złagodzić stres, skupiła zmysły na
wygodzie fotela — jego aksamitnym materiale, idealnym profilu, cieple, za które na Ziemi wiele by
dała. Wsłuchana w rozmowy, wrzawę i pochrząkiwania, chłonęła normalność, próbując zjednać się ze
społecznością, znów do niej przynależąc, tworząc jej całość. To wspaniałe uczucie wzbudziło w niej
nadzieję i głód nowych doświadczeń, więc gdy gwar ustał, a światła zgasły, w tajemnicy uroniła łzę,
tym razem ze szczęścia.
Ściany rozbłysły całym spektrum tęczy, a kontrast kolorów ujawnił w kącie sali sylwetkę dziecka —
chłopca, który jak Sesana domyślała się, miał być reżyserem całego przedstawienia. Cisza napęczniała,
zaostrzając zmysły, a z barwnych fal powstały pierwsze kształty, proste formy, niczym zrodzone z
chaosu pierwotne aranżacje istnienia. Z nich ewoluował zarys budynków i wieżowca sterczącego w
mroku nocy. Potem Sesana dostrzegła rzędy betonowych barier drogowych i porwane chmurami
dachy, po których cienie skakały, jak czarne koty. Tuż obok Silka mrużyła oczy, więc ona też zatrzasnęła
powieki i zadrżała. Otaczały ją ruiny miasta i chłód roztrzęsionych na wietrze metalowych blach i
skutej lodem ziemi. Gra bladych świateł odsłaniała kolejne fragmenty snu, wyostrzając detale,
rozmazując kanwas, pokrywając wszystko śniegiem jaskrawych odczuć, które niczym zapachy z
dzieciństwa, były solą i pieprzem całej inscenizacji. Szpice budynków skrobały zmrożoną księżycowym
blaskiem taflę chmur, a pod nią rozciągała się droga — długa, prosta, popękana, smagana bosymi
stopami jakiejś postaci. Płaski, mokry dźwięk uderzeń zdradzał pośpiech, bieg, ucieczkę, a błyszczący
błękit królewskiego materiału okalał białe ciało goniącej wiatr kobiety. W czerwonych rękawiczkach
coś kurczowo trzymała, a jej zdobiona morską pianą suknia falowała, jak sztormem rwana flaga, stając
w gardle Sesany odruchem wymiotnym.
To była ona, jej suknia, jej krew na rękach, jej tajemnica w plastikowej torbie. – Przestań!! –
krzyknęła, wyrywając salę z narkotycznego letargu. – Zostaw mnie! – ryczała do chłopca, władcy
ziemskich koszmarów. – Wyjdź z mojej głowy! – błagała, zaciskając pięści na zroszonych potem
skroniach.
– Co się dzieje, Sesana?! – krzyknął Niham z otchłani dalszych rzędów foteli.
– Ja nie chciałam, musiałam! Ja musiałam!
– Sesana? – wołała przyjaciółkę Silka, próbując dotykiem przełamać dzielący je mrok. Zastygła
jednak z przerażenia na widok spływającej po ścianach czerwieni w długich, krwistych smugach,
przypominających wijące się na tle nocy węże.
– Co to jest do cholery? – zapytała Kaliga, przyciskając córkę do piersi. – Włączcie światło! Kto tym
steruje? – żądała odpowiedzi, skupiając wokół siebie przerażonych ludzi.
Trzy syczące bestie splotły swe cielska w kształt czerwonego trójkąta, tworząc ogromny symbol na
głównej ścianie sali, którą oświetlił snop światła biegnący od wejścia.
– Czy jest na sali Kaliga Waniskis? – zapytał mężczyzna z latarką w ręku.
– Jestem! – odpowiedziała kobieta, wyrastając ponad bryłę zlepionych strachem ciał.
– Mamy problem – wymijająco stwierdził mężczyzna i opuścił źródło światła.
– To widzimy. Co się dzieje?
– Nie możemy się dostać do ładowni nr trzynaście.
– Jak to?! – ryknął Niham z oddali tylnych rzędów. – Po co chcecie się tam dostać?!
– No bo... – zawiesił głos mężczyzna, słysząc ciche, dziecięce łkania.
– Mów! – rozkazała Kaliga, gotowa przyjąć na pierś salwę złych wieści.
– Bo głowice się uzbroiły.
– Co?!? – zawył Niham i jak taran przedzierał się między grobową ciszą zastygłych sylwetek. –
Które?! – pytał, dopadając rosłego posłańca.
– Wszystkie dwadzieścia cztery – ze spokojem zdradził mężczyzna i chwycił byłego lidera za bark,
zatrzymując go w miejscu. – Nie zdążysz, to nie ma sensu – mówił, jakby znudzony.
– Dlaczego?!?
– Bo za jakieś piętnaście sekund wybuchną.
W jednej chwili z walecznego starca miotanego spazmami odwagi, Niham przeistoczył się w
anemiczny wór zawiedzionych nadziei. Bał się odwrócić, by nie dostać w twarz zatrutymi spojrzeniami
mieszkańców. Jednak w rzeczywistości mrok nieuniknionej zagłady uśpił strach i złość, spajając serca
zebranych w sali ludzi ceremonią ostatniego pojednania.
– To już – ktoś oznajmił, słowem przywracając ścianom biel.
Blask na powrót rozświetlił pomieszczenie, a ziemia znikła wszystkim spod nóg. Przeraźliwie niski, a
potem skrzekliwy ryk wypełnił uszy mieszkańców setką decybeli, a podłoga i sufit zamieniły się
miejscami, w oceanie wibrujących fal ciskając ludźmi, jak dziecko w furii zabawkami. Ogłuszający płacz
eksplozji wgniótł ich plastyczne ciała w rozchwiane powierzchnie sali, składając i rozciągając
pomieszczenie, jak akordeon. Pół-płynne ściany kładły się, niczym pnie drzew w czasie tornada, i
naciągały materię do granic skruszenia, grożąc rozsypaniem całości w drobny, szklany mak. Okręt
zawodził, jak ranna bestia na pustkowiu kosmosu, przeszywając echem termojądrowej zagłady kolejne
pokłady.
Niewinność
(historia nr 01.16 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Podróż z Brainerd do Minneapolis zajęła dwanaście minut i kosztowała Sesanę i jej brata
dwadzieścia jeden Amero. To były ich jedyne pieniądze, ale braki finansowe nic nie znaczyły wobec
perspektywy przejażdżki windą magnetyczną. Ona miała trzynaście lat, a Stavros osiem i oboje
fascynowali się technologią, którą do tej pory znali jedynie z filmów i opowieści innych osób. Z
głowami pełnymi marzeń i gotowi na wielką przygodę, stali w samym środku głównej stacji metra.
Przez budynek ciągnęli rzeką kolorowo ubrani ludzie, a ich stroje wyświetlały najprzeróżniejsze grafiki,
filmy, reklamy, teledyski, hasła i milion innych rzeczy. Każdy przechodzień, jak jaskrawy telebim,
atakował przesytem informacji, próbując się wyróżnić. Spodnie migały światłami, buty rzucały na
ziemię obrazy, a na kurtkach rytmicznie tańczyły wizualizacje. W tej niemej walce o uwagę,
przegrywała tylko tożsamość, zmielona w zupie bełkotu i zagubienia.
Był grudzień 2112 roku. Niebo przysłaniała gruba i widoczna nad szklanym dachem dworca
warstwa chmur, a jej szarość kontrastowała z rozpędzoną ludzką masą na ziemi, pośród której
rodzeństwo próbował odnaleźć drogę do wyjścia. Nikt nie wiedział o ich samodzielnej podróży do
Minneapolis, nawet ciotka, opiekująca się nimi po tragicznej śmierci obojga rodziców trzy tygodnie
temu. Nie lubili jej, ani ona ich i dlatego wkrótce mieli trafić do rodziny zastępczej. To nie wpływało
pozytywnie na Stavrosa. Chłopak reagował agresją na samą myśl o tragicznej katastrofie śmigłowca i
utracie najważniejszych dla siebie osób. Sesana była inna. Już następnego dnia po śmierci rodziców
przyjęła rolę opiekuna i pocieszała brata, rozumiejąc jak ogromna odpowiedzialność na nią spadła.
Nie zdradzała smutku, nie miała tego w naturze, choć żal zżerał ją doszczętnie od środka.
– Zapnij się, bo zmarzniesz – prosiła Stavrosa i prowadziła go przez zatłoczony dworzec do wielkich,
szklanych drzwi wskazywanych przez świetlne sygnały na transparentnej, błyszczącej posadzce hali.
– Nie – odpowiedział chłopak i wymijał ludzi slalomem, jak drzewa w lesie.
– Zmarzniesz.
– Nie jesteś moją mamą.
– Wiem, przepraszam, ale naprawdę będzie ci zaraz zimno – przekonywała dziewczyna. Była
ubrana w jasnoczerwony płaszcz nad kolana, przypominający grubą sukienkę z ogromnymi białymi
guzikami. Jej głowę zdobiła kremowa opaska z delikatnym kwietnym wzorem, powoli, jak chmura na
niebie, zmieniającym swój kształt. Poza tą ozdobą i funkcją ogrzewania, jej ubranie nie było
interaktywne.
– To się wtedy zapnę – burknął z zadartym nosem Stavros. By zrobić siostrze na złość jeszcze
bardziej rozchylił zieloną kurtkę i odsłonił pod nią swoją ulubioną bluzę z wielkim rysunkiem bajkowej
postaci, którą od małego uwielbiał. To był pies z dużą głową, nieproporcjonalnie wielkimi oczami i
zieloną obrożą zakrywającą cały jego kark. Nazywał się Godek i nikt go nie kojarzył, bo bajka miała
niski budżet, amatorskie wykonanie i stanowiła jedną z milionów takich produkcji dostępnych w sieci.
Wydruk na ubraniu Stavros wykonał sobie sam, o czym z dumą zawsze wszystkim opowiadał nawet,
jeśli nikt nie chciał już tego słuchać. Chłopak był uparty i niepokorny, a gdy się złościł, zdradzał to na
twarzy. Robił wtedy wielkie czarne oczy, pełne złych intencji, i zaciskał usta, wykrzywiając je w łuk.
Miał krótko ścięte włosy z firanką kręcących się loków na karku. Fryzurę też wybrał sobie sam.
Sesana natomiast wolała standardowe uczesania, więc delikatnie falujące włosy po ramiona
przykrywały jej policzki i zawsze pełne ciepła, brązowe oczy. Nie przypominała brata i nieraz o tym
słyszała od różnych kuzynów i znajomych rodziny, którzy nie wiadomo dlaczego znikli bez śladu dzień
po pogrzebie rodziców rodzeństwa. Specjalnie się tym jednak nie przejmowała, bo samodzielność
krążyła w jej krwi, tak jak uprzejmość, dobroczynność i życzliwość.
Na zewnątrz szklanego dworca rodzeństwo zatrzymał do nieba wysoki, szczupły i czarny słup. Jak
monolit wybijał się ponad miasto, wskazując wszystkim do siebie drogę. Ludzie przemykali pod nim,
każdy w inną stronę, a wszyscy kolorowi, niczym rój świetlików, i tylko dzieciaki stały zafascynowane
ciszą ruchliwego miejsca. Dookoła placu mknęły bezszelestnie auta, zaś turyści i mieszkańcy mijali się
w milczeniu, zamknięci w swoich wirtualnych, pełnych doznań światach. Przenikając w tłumie, nie
zauważali innych, jak statki w nocy, goniąc do auta, na pociąg lub do domu.
Pierwsza spod wrażenia natłoku informacji wyrwała się Sesana, startując nagle do biegu. – Chodź!
Pokażę ci coś! – zawołała i pogalopowała, jak sarna przez las, wielkim susem i bez ostrzeżenia lądując
na środku jezdni. Zatrzymała długi ciąg aut i efektem domina wpłynęła na ruch pojazdów wokół
całego dworca.
– Co ty robisz?! – pytał Stavros, zaskoczony zachowaniem siostry i zdyszany niespodziewanym
biegiem.
Sesana zeszła z jezdni, ponaglana obrażonymi i zaskoczonymi spojrzeniami pasażerów aut. – Teraz
system kontroli musi przeprogramować drogę tysięcy pojazdów w całym mieście – mówiła,
wyjątkowo podekscytowana, pokazując palcem wracający do normy ruch.
– Przecież wiem.
– Wyobraź sobie jakie ogromne obliczenia musi wykonać system! Tysiące samochodów zwolni,
przyspieszy lub w ogóle zmieni trasę tylko dlatego, że wyskoczyłam na jezdnię! – mówiła, dumna z
posiadanej przez chwilę władzy nad komunikacją miasta. Dla Sesany ruch drogowy był jednym z
większych osiągnięć ludzkości, właśnie ze względu na skomplikowanie algorytmów kontrolujących
wszystkie auta w czasie rzeczywistym. Dziewczyna nie ukrywała, że fascynuje ją programowanie i już
od kilku lat uczyła się podstawowych języków kodowania w nadziei, że kiedyś sama będzie tworzyć
podobne symfonie założeń, warunków i relacji.
– Czekaj, ja też chcę – powiedział Stavros i już miał wskoczyć na drogę, gdy siostra złapała go za
kołnierz rozpiętej kurtki i odciągnęła na bok.
– Nie, nie możesz. To niebezpieczne.
– Ale ty wskoczyłaś! Ja też chcę – skarżył się chłopak, robiąc dobrze jej znane, złowieszcze miny.
– Później, chodź. Musimy znaleźć windy, bo nam je zamkną zaraz – prosiła go Sesana, ignorując
szarpaninę chłopaka.
Stavros walczył jeszcze chwilę i ustąpił dopiero wtedy, gdy był pewny, że dostrzegł na twarzy siostry
skruchę za niesprawiedliwą srogość z jej strony. Koniecznie musiał mieć potwierdzenie, że dziewczyna
żałuje. Sam do końca nie wiedział po co. Coś w nim nie pozwalało dać za wygraną, choć zawsze starał
się odpuścić, zanim wyrządzi zbyt dużo krzywdy. Niestety, brakowało mu spostrzegawczości i często
było na to za późno, a przecież na świecie miał już tylko ją. Ta świadomość z każdym dniem drążyła
wyrwę w jego ochronnej powłoce dziecięcej ignorancji, dlatego pilnie uczył się odpuszczać,
przynajmniej siostrze. Ruszył za nią z odstępem paru kroków i stanął obok, tuż przed nieskończenie
wysokim słupem na środku placu dworca. Czarna, matowa powierzchnia samoczynnie zabłysła,
wyświetlając możliwe komendy, wśród których Sesana wyszukała system nawigacji i wskazała na
mapie centrum miasta, gdzie trwała budowa wind. Wtedy u podstawy słupa rozbłysła zielona linia i
popędziła pod stopami przechodniów w stronę jednej z głównych ulic. Od tej pory wskazywała
rodzeństwu drogę, niczym ich prywatny przewodnik.
– Zauważyłeś? – zapytała dziewczyna, spoglądając z tajemniczym uśmiechem na brata. Ruszyła
żwawo wzdłuż wyświetlanych im na ziemi drogowskazów.
– Co? Nie! Powiedz mi! – domagał się podpowiedzi Stavros, nieświadomie zaciskając dłoń na
siostrzanym płaszczu.
– Domyśl się – dręczyła go Sesana.
– Przestań, powiedz mi!
– Ale ty nerwowy jesteś. Chodzi o to, że śniegu nie ma, a przecież wczoraj padał.
– No tak! – zawołał Stavros, uradowany odkryciem siostry. – To przez podgrzewane chodniki i
ulice? – zapytał, szarpiąc za materiał jej płaszcza, jakby domagał się szybszej odpowiedzi.
– Pewnie tak. Szkoda, że u nas takich nie ma – żałowała Sesana, próbując uchwycić wszystko
wokół, by wchłonąć każdy szczegół metropolii. – Patrz! Sadzą drzewa w taki mróz! – wołała z
rozbawieniem, pokazując palcem drugą stronę jezdni, gdzie kilka ciężkich maszyn drążyło ziemię pod
czekające obok na swoje miejsce rośliny. Jednak Stavrosa interesowały bardziej pojazdy niż zieleń.
Szczególnie ogromny dźwig z masywną, metalową ręką, która wyginała się na wszystkie strony i
jednocześnie delikatnie obejmowała pnie młodych akacji. Chłopak uwielbiał takie roboty i marzył, by
w przyszłości budować własne, niezniszczalne mechanizmy zdolne wykonywać za niego każdą pracę. Z
wyrytym na twarzy uśmiechem, maszerował u boku siostry, próbując co chwilę ją wyprzedzić,
podżegając do rywalizacji. Na każdy szybszy jej krok, zwiększał tempo, a gdy już nie mógł iść tak
szybko, zaczął biec i po chwili oboje pędzili, roześmiani, z całych sił podążając za linią wyświetlającą im
pozostałe do celu metry. W końcu, zdyszani i zmęczeni, zwolnili, równocześnie poddając się, ale tak,
by żadne nie mogło przywłaszczyć sobie zwycięstwa.
– Patrz! – krzyknął Stavros i oniemiał z zadartym spojrzeniem, wpatrzony w jeden z wieżowców,
który powoli i ociężale znikał pod ziemią. Stalowa konstrukcja, z pomrukiem zasypiającej bestii,
zanurzała się piętro po piętrze pod powierzchnią miasta, uwalniając skrawek pochmurnego nieba.
– Myślałam, że wieżowce chowają dopiero na wieczór – powiedziała Sesana, śledząc wzrokiem
fascynujące zjawisko.
– Może ten akurat naprawiają, albo coś?
– Może.
W Minneapolis większość budynków w centrum była chowana po godzinach pracy. W ten sposób
miasto zyskiwało przestronne przestrzenie z parkami i placami, które w ciągu dnia znajdowały się na
dachach wieżowców. W Ameryce tylko kilka metropolii posiadało takie rozwiązanie i choć dzieciaki
widziały już tę atrakcję, gdy byli tu z rodzicami rok temu na wycieczce, to obraz potężnych,
kilkusetmetrowych wież powoli znikających pod powierzchnią zawsze przyprawiał ich o dreszcze.
– Ciekawe jak wyglądają pod ziemią? – zapytał Stavros, głuchy na odpowiedź siostry. Widok
zapierał mu dech w piersi, pozwalając na chwilę zapomnieć o wypadku rodziców, złośliwej ciotce i
kolejnej zmianie domu.
Gdy budynek w całości zniknął pod ziemią, zostawiając po sobie otwartą przestrzeń z ławkami i
fontanną, rodzeństwo ruszyło dalej, uważnie rozglądając się za kolejnymi ciekawostkami. Miasto
serwowało im je jak na magicznym pokazie, pełnym cudów, dziwów i wspaniałych czarów.
– Zimno mi – nagle wyjęczał Stavros, przystając w miejscu z opuszczonym wzrokiem.
– Mówiłam ci, żebyś się zapiął – przypominała Sesana, podirytowana rozkapryszeniem brata. Nie
czekając na kolejne narzekania, chwyciła rogi jego kurtki i sama zasunęła mu zamek. – Prosiłam cię
też, żebyś ją podładował przed wyjściem. Miałbyś teraz ogrzewanie, ale nie słuchałeś – pouczała go,
próbując złapać wbite w ziemię spojrzenie brata. – Może w centrum będą terminale, to sobie
doładujemy kurtki – dodała na pocieszenie. Po raz pierwszy od chwili, gdy wyszli z domu ciotki,
poczuła, że konsekwencje tej wyprawy mogą ją przerosnąć. Nie zdradzała jednak swoich wątpliwości.
Wręcz przeciwnie, chwyciła ramiona Stavrosa, potarła je, by go rozgrzać, i zapytała z najszczerszym,
pełnym miłości uśmiechem: – To co? Idziemy zobaczyć te windy?
– No jasne!
– Jesteś pewny? Masz zaskoczoną minę – droczyła się z bratem Sesana, nakłuwając go dla zabawy
wskazującym palcem.
– Przestań! – prosił podirytowany Stavros, dokładnie tak, jak dziewczyna chciała.
Wędrowali przez miasto, przystając co chwilę, rozbawiani, zaskakiwani atrakcjami, ignorowani
przez mieszkańców. Byli w magicznej dla siebie krainie, niewidzialni, wolni i bez cienia smutku, który
został w Brainerd razem z ciotką i dołującymi wspomnieniami śmierci rodziców. Wzajemnie nasycali
się energią i niczym Tyranit pochłaniali witalne siły miasta, brnąc w gąszcz wieżowców, jak przez
dżunglę, wprost do centrum skrywającego złote skarby. Wszystko dokładnie omawiali, walcząc o
najmniejszej drobiazgi: o kolory szklanych wieżowców, długość ulic, wysokość nieba, wreszcie o windy,
które były ich świętym Graalem i tematem nieskończonych debat, prowadzonych dla samej frajdy ich
prowadzenia.
– Wiesz dlaczego winda może zmienić kierunek i w ogóle tego nie czuć? – zapytał Stavros,
sugerując, że sam zna odpowiedź.
– Nie wiem i ty też nie wiesz – bez ogródek uświadomiła mu Sesana.
– Wiem! Oglądałem film i tam mówili, że to efekt zmiany grawitacji!
– Ja słyszałam, że nie chcą ujawnić sposobu działania wind, bo boją się, że ktoś zrobi z tego broń,
czy jakoś tak.
– Nieprawda! To ekstrapolacja funkcji grawitacyjnej – Stavros próbował powoli i poprawnie
wypowiedzieć zapamiętaną nazwę zjawiska, które podobno sprawiało, że osoba w windzie nie czuła
przeciążeń przy nagłych zmianach kierunku ruchu.
– Co? Chyba coś pomieszałeś – znów drażniła brata Sesana. Lubiła to robić i wiedziała, że gdzieś
pod warstwą zirytowania Stavros też miał w tym ubaw.
– Nie! Tak mówili, eksra- eks- eskatoplacja! – wykrzyczał chłopak, tupiąc nogą i wpadając w sidła
słodkiej złośliwości siostry, myląc ku jej uciesze w zdenerwowaniu wymowę.
– Patrz! Windy! – zawołała dziewczyna, wskazując ręką wystające z ziemi przeźroczyste tuby, które
rozgałęziały się na różnych wysokościach. Rodzeństwo było już blisko centrum, gdzie trwały testy
najnowocześniejszej w kraju komunikacji publicznej, jaka miała wkrótce zastąpić tradycyjne metody
transportu. Windy nie rzucały się w oczy, były przeźroczyste i z zewnątrz wyglądały jak zwykłe rury o
średnicy około trzech metrów, zestawione po dwie, czasami trzy razem. Oplatały ściany budynków,
pędziły obok chodników, znikały pod ziemią i w innych miejscach wyrastały spod niej, jak wielkie
dzieła sztuki nowoczesnej.
Wewnątrz miały poruszać się podróżne kapsuły z prędkością ponad tysiąca pięciuset kilometrów
na godzinę, osiągając ją natychmiast i mogąca tak samo szybko stanąć w miejscu. W nieujawniony
publicznie sposób, ta technologia negowała przeciążenia i umożliwiała windom start, hamowanie i
zmianę kierunku ruchu bez jakichkolwiek oddziaływań sił odśrodkowych. Pasażerowie, choć świadomi
błyskawicznie przesuwających się obrazów na zewnątrz tub, nie musieli nawet trzymać się poręczy. To
pozwalało pędzić tysiącom kapsuł jednocześnie i, podobnie jak w systemie sterowania ruchem
samochodów, mijać się o milimetry i milisekundy bez żadnych opóźnień. Transport ludzi przypominał
więc transfer informacji o niemalże nieograniczonej przepustowości. Portale dla wsiadających i
wysiadających mogły być w dowolnym miejscu, nawet w środku biurowca, a miliony małych wind,
szczelnie wypełniających tuby, gwarantowały, że nikt już nie musiał czekać na podróż. Całość działała
jak krwiobieg miasta, traktując ludzi niczym tlen niesiony czerwonymi krwinkami kapsuł. To
rozwiązanie sprawdzało się doskonale w Nowym Waszyngtonie i Nowym Jorku, a teraz miało ruszyć w
Minneapolis, budowane przez spółkę firm Floyd Industries i Santlite, które jako jedyne posiadały tę
technologię.
Rodzeństwo znów przyspieszyło kroku, zamieniając w konkurs wypatrywanie kolejnych wind,
wystających z ziemi jak wielkie przeźroczyste, pozbawione liści drzewa. Stavros nieustannie chwalił się
posiadaną wiedzą, potokiem słów próbując uwolnić buzującą w nim energię. Mówił o wrażeniach,
jakie towarzyszą podróży z tak ogromną prędkością i o eksperymentach, które zamierza
przeprowadzić w tubie. Byli już bardzo blisko, wiedzieli o tym, bo prowadząca ich strzałka wyświetlała
ostatnie trzysta metrów, a poza tym otaczało ich coraz więcej kolorowo ubranych postaci.
Tak jak na dworcu, tu też mijały ich rozświetlone ludzkie choinki. Widzieli nastolatków w szerokich,
sztucznie napompowanych, wielowarstwowych kurtkach, pełnych nienaturalnie wytworzonych
kantów, których jedynym celem było rzucać się w oczy. Exo-materiały świeciły jak morskie latarnie i
wyświetlały ulubione zespoły, ukochanych aktorów, uwielbiane symbole i grafiki. Ci, którym było
mało, kupowali sobie buty z projekcją, by każdemu ich krokowi towarzyszyły przeróżne,
manifestowane na chodnikach obrazy. Możliwość synchronizowania wyświetlaczy między ubraniami
różnych osób sprawiała, że zwykła podróż piechotą zamieniała się w prawdziwy spektakl
pomysłowości przechodniów. Sesana długo oglądała się za grupką dziewczyn, które wyświetliły na
sobie jakiś fragment koncertu zespołu Shiza, a Stavros przez chwilę podążał za dwoma nastolatkami
wykorzystującymi aplikację do kamuflażu. Ta nie była idealna, ale pokazując na plecach to, co było
przed nimi i na odwrót, realnie dezorientowała oczy. Pomiędzy skupiającą na sobie wzrok młodzieżą,
niezauważenie przenikali biznesmeni w uniwersalnych ubraniach, które na dworze rozwijały się, by
ocieplać ciało, a w budynkach samoistnie zwijały w klasyczny krój garnituru. To negowało potrzebę
noszenia oddzielnie kurtek. Na ulicach Minneapolis style i trendy z całego świata przyciągały uwagę,
zdradzając prawdziwą mieszankę kulturową, która fascynowała rodzeństwo posiadające jeszcze
tradycyjne ubrania.
– Tam jest wejście! – zawołał Stavros, podskakując na widok budynku będącego głównym
dworcem wind. Znał go doskonale, bo przyjrzał mu się z każdej strony na mapie w sieci. Pędził jak
szalony, ciągnąc za rękaw siostrę, która nie stawiała oporu, czując podobną ekscytację. Ich galopująca
radość roztrzaskała się jednak na wielkiej tablicy wywieszonej na kratach blokujących wejście do
środka.
– Zamknięte – powiedziała Sesana, zastygając w miejscu.
– Zamknięte?! – wydał z siebie jęk rozpaczy Stavros, szarpiąc siostrę za rękaw, jakby chciał, by
przestała się z nim droczyć.
– Zamknięte – potwierdziła.
– Ale mówiłaś, że budowa jest otwarta!
– Miała być. Nie wiem dlaczego zamknęli – gniewnie tłumaczyła Sesana. – Czekaj. Piszą tu coś, że
w tym tygodniu jazdy testowe są tylko do środy – czytała, nie zwracając uwagi na szarpiącego ją brata.
– A co jest dzisiaj?
– Czwartek.
Mimo zimnej i pochmurnej pogody, plac był pełen ludzi, którzy z ciekawości podchodzili, czytali tę
samą informację, rzucali okiem na załamane, stojące w miejscu rodzeństwo i odchodzili w
poszukiwaniu innych atrakcji. Kilka minut czekania niczego nie zmieniło, windy były nadal zamknięte.
– Chodźmy – w końcu zarządziła Sesana i tym razem to ona chwyciła brata mocno za rękę,
odciągając go siłą od wejścia do budynku.
Stavros nie protestował, w ogóle nie reagował, tylko z wygiętymi w łuk niechęci ustami podążał za
siostrą, tępo wpatrzony w ziemię. – Jestem głodny – cicho powiedział.
– Ja też.
– Zjemy coś?
– Przecież wiesz, że nie mamy pieniędzy.
– Ale ja jestem głodny! – wyjęczał Stavros, pełen pretensji i złości.
– Wiem! Daj mi pomyśleć – równie gniewnie odpowiedziała Sesana i wyrwała do przodu, ciągnąć
brata za sobą i zastanawiając się co powinna zrobić. Była zła na siebie, a kolejne narzekania Stavrosa
tylko wzmagały w niej frustrację.
– Wracamy do domu? – chłopak pytał już ze łzami w oczach.
– Nie wiem, na powrót też nie mam pieniędzy. Nie wiedziałam, że pociągi są takie drogie.
– To jak wrócimy?
– Masz jeszcze coś na koncie? – zapytała Sesana, nagle zatrzymują się w miejscu.
– Nie, wydałem na lasery.
– Dobra, zadzwonię do ciotki.
– Nie! – wydarł się na cały głos Stavros, przyciągając wzrok przechodniów.
– Co nie? Nie mamy wyjścia, chcesz zamarznąć czy umrzeć z głodu? – pytała Sesana, szarpiąc
chłopaka za rękaw.
– Nienawidzę jej, nie chcę wracać!
– Ja też jej nie lubię, ale nic nie poradzę, musimy wracać.
– Ja chcę do mamy – prosił cieniutkim głosem Stavros, zalewając oczy łzami, które jak lustro odbiły
zaszklony wzrok siostry.
Sesana kucnęła przed bratem, czule chwytając zmarznięte jego dłonie. – Ja też chcę, ale wiesz, że
mama nie wróci – powiedziała szeptem tylko jemu dedykowanym.
– Chcę przejechać się windą – żądał Stavros, bezsilnie chlipiąc i zaciągając nosem.
– Spróbujemy kiedy indziej, nie płacz – prosiła dziewczyna. – Wiesz co, zadzwonię do mojej
koleżanki ze szkoły. Silka mieszka w Minneapolis i może nas przenocuje. Ok? Przestań już płakać,
będzie dobrze – próbowała go pocieszać, kiedy poczuła za sobą czyjąś obecność. Wstała i odwróciła
się, chowając Stavrosa za swoimi plecami. Przed nią wyrastał do nieba, jak dąb na równinie,
mężczyzna ubrany w długi, czarny płaszcz i staroświecki kapelusz, jakiego nigdy wcześniej nie widziała.
Spod dziwacznego nakrycia wystawały mu sterczące na wszystkie strony ciemne włosy, a kontrastował
z nimi biały uśmiech przybysza z przeszłości.
– Dlaczego on płacze? – zapytał mężczyzna, chwytając róg kapelusza i przechylając lekko głowę w
stronę dziewczyny.
– Bo chce do mamy – odparła Sesana, częstując obcego groźnym spojrzeniem.
– A gdzie ona jest?
– Nie żyje.
Mężczyzna aż wygiął się do tyłu, jak drzewo wiatrem smagane, słysząc tak drastyczną odpowiedź.
Klęknął przy rodzeństwie, ściągnął kapelusz, odsłaniając nigdy nieczesane włosy, i zapytał: –
Potrzebujecie pomocy?
– Zabrakło nam pieniędzy – powiedziała Sesana, wycierając czerwonym rękawem płaszcza zebrane
w oczach łzy. – Ma pan jakieś?
– Potrzebujecie pieniędzy?
– Tak! – odezwał się zza pleców siostry Stavros.
– Na powrót do domu?
– Nie chcę wracać! – krzyknął chłopak wtulony w płaszcz siostry, który tłumił jego chlipanie.
– Ok, a co chcesz?
– Chcę pojeździć windą magnetyczną!
– Rozumiem. Przyjechaliście zobaczyć windy. Cóż, nie mogę ich wam otworzyć, ale przynajmniej
mogę wam je pokazać. Popatrzcie! – mężczyzna powiedział i wstał. Zrobił krok w tył i wykonał jakieś
komendy na swoim długim, czarnym płaszczu, który w odpowiedzi zesztywniał i zaświecił. W jednej
chwili cały materiał stał się ekranem pokazującym obraz z wnętrza windy. Stavros wyjrzał zza pleców
siostry, najpierw niechętnie, potem z uwagą i powoli przysłaniając łzy uśmiechem.
– Poczekaj, mam jedno dobre nagranie jak jechałem windą. Zaraz, chwilę – mówił mężczyzna,
dotykając płaszcza chaotycznymi gestami. – Mam to exo-ubranie od niedawna, więc jeszcze ciężko mi
się nim operuje – tłumaczył ze wstydliwym uśmiechem i szczerym zakłopotaniem, które rozbawiło i
rozchmurzyło rodzeństwo. – O! Już działa – w końcu dodał i wyciągnął ręce na bok, by zwiększyć
powierzchnię ekranu, na którym widać było wnętrze kapsuły pędzącej przez miasto. – Ten model ma
możliwość nagrywania 3D, to znaczy wszystkiego dookoła, a potem odtwarzania obrazu na sobie w
odbiciu. Jak mnie obejdziesz, to zobaczysz całą panoramę kapsuły i miasta za nią. Spróbuj! – zachęcił i
zaczął obracać się wokół własnej osi, niczym baletnica na deskach teatru.
Stavros wpadł w ekstatyczne rozbawienie, zapominając o wszelkich przykrościach tak, jak to tylko
dzieci nagle potrafią. Biegając w kółko wokół niego, pytał: – Jechał pan windą?!
– Tak, to niesamowite przeżycie! – opowiadał mężczyzna, uradowany nie mniej niż chłopak. –
Winda pędzi ponad tysiąc kilometrów na godzinę, a ty nic nie czujesz, nic a nic, nawet gdy skręca o sto
osiemdziesiąt stopni. Wszystko możesz oglądać, bo ściany są przeźroczyste. Najfajniejsze są momenty,
gdy winda wybija do góry i leci nad miastem – opowiadał, próbując nadążać wzrokiem za małym
sprinterem.
– W głowie się panu nie kręciło?!
– Nie, nic. Aż trudno uwierzyć, że ludzie stworzyli coś takiego. Nie wiem czy słyszeliście, ale
podobno to technologia z kosmosu!
– Jak z kosmosu? – zapytała Sesana, wciąż nieufna, ale zaciekawiona.
– Czytałem w sieci, że to nie Niham Sante wymyślił windy. On tylko podobno skopiował je z jakiejś
obcej technologii odnalezionej niedawno w przestrzeni kosmicznej. Oczywiście nikt tego nie
potwierdza, ale taka kontrola grawitacji, bo to na niej chyba jest oparta cała sztuka, to według mnie
wiedza, której ludzie nie powinni mieć jeszcze przez setki lat! – opowiadał mężczyzna, ciesząc się z
faktu, że jego nowy płaszcz sprawiał rodzeństwu taką przyjemność.
– A nie mówiłem! – zawołał Stavros. – To eksratoplacja!
– Kim pan jest? – pytała Sesana, groźnym spojrzeniem dając obcemu znać, że jej tak łatwo nie
przekupi tanimi sztuczkami.
– Nazywam się Henry Holtz i jestem turystą z Europy – przedstawił się mężczyzna. Jego niski ukłon
sprawił, że Stavros wybuchnął śmiechem, a Sesana szeroko otworzyła oczy. – Nigdy nie widzieliście
kłaniającego się mężczyzny? – pytał zawstydzony.
– Nie w taki sposób! – odpowiedział chłopak, swoim rozbawieniem brutalnie depcząc tradycyjne
powitanie Henry'ego.
– Pochodzę z Europy, więc może kłaniam się inaczej.
– Ile ma pan lat? – dociekał Stavros.
– Trzydzieści jeden. Czemu pytasz?
– Bo śmiesznie się pan zachowuje.
Henry parsknął śmiechem. Rozumiał już słowa swoje jedynej przyjaciółki, która mówiła mu, że
tylko ostrze szczerości dziecka potrafi bezboleśnie rozkrajać człowieka na pół. Założył więc na powrót
swój archaiczny kapelusz, dumny z bycia jedynym jego posiadaczem w mieście, i zapytał o imiona
dzieciaków.
– Nazywam się Sesana, a to Stavros, mój brat – dziewczyna przedstawiła rodzeństwo.
– Mów mi Stav! – wtrącił chłopak i wreszcie stanął w miejscu, wycieńczony bieganiem.
– Ok, Stav. Mogę wiedzieć dlaczego nie chcesz wracać do domu? – zapytał Henry i wyłączył dobry
humor dzieciaka, jak przełącznikiem na ścianie.
– Bo to nie mój dom – wydukał Stavros, znów wyginając usta w łuk niezadowolenia.
– Nasi rodzice zginęli trzy tygodnie temu i teraz mieszkamy u ciotki, ale to okropna kobieta i
pewnie niedługo trafimy do rodziny zastępczej, albo gorzej – tłumaczyła Sesana, chwytając brata za
ramię i przyciągając go do siebie. Znów zapadła nieprzyjemna cisza.
– Rozumiem. To może zanim pożyczę wam pieniądze na powrót, macie ochotę coś zjeść? –
zaproponował Henry i zaraz dodał: – Podobno ktoś tu jest głodny!
– Ja! – zgłosił Stavros, podnosząc rękę do góry.
– A pan jest sam? – pytała Sesana, trzymając nadpobudliwego brata za kurtkę.
– Tak, dopiero przyjechałem do miasta i nie bardzo wiem jak się tu odnaleźć.
– Jeśli zaprosi nas pan na obiad, to poopowiadamy panu o Minneapolis – zaproponowała
dziewczyna, a Stavros jej wtórował, wciąż z ręką w powietrzu walcząc o uwagę.
– Ok, to dobry układ – przyznał Henry i rozejrzał się po placu. – Tam – powiedział i pokazał palcem
jedną z bocznych uliczek, gdzie skumulowana była ludzka gwara. – Wygląda jakby mieli tam jakieś
knajpy, idziemy? – zapytał, a Stavros dał pierwszym krokiem odpowiedź. Chłopak slalomem skakał po
niewidzialnych kamieniach wystających z wyimaginowanej lawy, rozpędzając przy tym przechodniów i
przyciągając ciekawskie spojrzenia.
Nowo uformowana przez nich drużyna trafiła na cały rząd restauracyjnych ogródków ciągnących
się wzdłuż ruchliwego deptaka. Zwinnie wymijali grupki rozgadanych turystów i po kolei odrzucali
lokale, często bez zaglądania nawet do menu. Dzieciaki, którym Henry powierzył zadanie znalezienia
odpowiedniej knajpy, musiały mieć specjalny sposób selekcji miejsc, opierający się na jakimś obcym
dorosłemu człowiekowi systemie. Często wystarczyło im jedno spojrzenie, by z uzewnętrznionym
obrzydzeniem ominąć restaurację. W końcu jednak wybrali.
Padło na tradycyjną knajpę „Rzym”, przed której szyldem Henry nie potrafił ukryć uśmiechu. –
Rzym to dawna nazwa Galina, aż dziwne, że pozwolili im się tak nazwać – skomentował, wywołując u
dzieci serię zdumionych spojrzeń. – Kiedyś miasta w Europie nazywał się inaczej, nie wiem czy wiecie
– próbował tłumaczyć, jednak widząc narastające niezrozumienie, dał za wygraną, nie chcąc znów
dostać jakimś szczerym komentarzem w twarz.
Stavros szybko wybrał miejsce dla całej trójki w najdalej wysuniętym rogu tarasu otoczonego
kurtynami grzewczymi. Lokal był wystrojony w starym stylu, posiadał zwykłe drewniane stoły z
obrusami i kamienną podłogę bez wbudowanych czujników ruchu. Zamówienie przyjmowała miła
pani, a na dania trzeba było poczekać. Sesana usiadała obok Henry'ego, a Stavros naprzeciwko i bez
wytchnienia ostrzeliwali pytaniami biednego mężczyznę, zamykając go w krzyżowym ogniu
dociekliwości. Na początku zagubiony i trochę przytłoczony, Henry gubił się w zeznaniach, ale gdy
tylko na stole pojawiły się ciepłe soki, atmosfera odzyskała status pokojowych negocjacji.
– To skąd pomysł, żeby przyjechać do Minneapolis? – Henry zadał wreszcie swoje pierwsze
pytanie.
– To moja wina. Chciałam wyrwać się z domu – przyznała Sesana.
– Czy ciotka aż tak źle was traktuje?
– Ignoruje nas dopóki czegoś od nas nie chce – dziewczyna opowiadała ze szklanką
pomarańczowego soku w dłoniach. – Jesteśmy dla niej tylko ciężarem.
– To przykre, ale może to tak tylko na początku? Pewnie ją też dotknęła śmierć waszych rodziców –
próbował przekonywać Henry, przytłoczony zarówno tematem, jak i bliskością dziewczyny, która
zdawała się celowo, ale nieświadomie przyklejać do jego boku, mimo że miała z drugiej strony
mnóstwo miejsca.
– Raczej nie – z rozbrajającą szczerością stwierdziła Sesana, natychmiast biorąc do rąk sztućce,
które niepostrzeżenie pojawiły się na stole. Podobnie jak Stavros, musiała je pooglądać z bliska.
Chuchnęła na widelec i wytarła go o swoją ciemnozieloną, grubą sukienkę z jakiegoś zmechaconego
materiału, spod którego wystawała długa koszula w kratę.
Henry zauważył, że kwiaty, wyświetlane na kremowej opasce dziewczyny, nabrały nagle kolorów,
tak jakby reagowały na zmienną temperaturę. Podobał mu się ten minimalistyczny, subtelny element
ożywienia ubioru. – Wątpisz w to, że zależy jej na was? Dlaczego tak myślisz? – zapytał.
– Bo ona już nie jest człowiekiem.
– Co?
– No ona ma świra na punkcie bio-mechanizmów. Zastąpiła połowę organów i serce chyba też ma
mechaniczne, więc raczej nic nie czuje.
– Rozumiem. A wujek?
– On też ma świra na tym samym punkcie – tłumaczyła Sesana, odkładając sztućce na miejsce.
– Znam paru takich ludzi, ale chyba nie jest aż tak źle? Dajcie im jeszcze trochę czasu, a na pewno
wszystko będzie dobrze – ratował sytuację Henry, czując się jak ranny żołnierz w bombardowanym ze
wszystkich stron mieście.
– A co z twoją rodziną? – zapytała dziewczyna, spoglądając w górę, na wyższego o bark i głowę
mężczyznę. Jej pytanie zaciekawiło Stavrosa, który do tej pory oglądał przechodzących obok ludzi i
wypinał w ich stronę pierś w nadziei, że ktoś zwróci uwagę na Godka.
– Moją? – odrobinę zaskoczony powiedział Henry. – Niewiele zostało mi bliskich osób.
– Masz żonę? – już bez żadnych skrupułów pytała Sesana.
– Nie.
– A dziewczynę? – męczyła go dalej.
– Widzę, że jesteś bardzo bezpośrednia – próbował żartować Henry, schowany za płochliwym
uśmiechem. – Miałem, jakiś czas temu, ale zerwała ze mną – przyznał się, czekając na kolejne pytanie
jak na kulę z pistoletu.
– Dlaczego? – zapytał Stavros, dorównując bezpośredniością siostrze.
– Strasznie jesteście ciekawscy.
– Nie musisz mówić, jak nie chcesz – stwierdziła Sesana i wzruszyła ramionami.
– Jeśli już musicie wiedzieć, to dlatego, że złamałem nogę, zadowoleni? – zdradził Henry,
pogodzony już z faktem, że niczego nie zdoła przed dzieciakami ukryć.
– Jak to? Zostawiła cię, bo złamałeś nogę? – zapytała dziewczyna.
– Nie do końca. Zaczęło się od tego, że kupiłem sobie bio-mechanizm, który pozwalał mi się
wspinać po ścianach. Niestety, byłem młody, nierozsądny i do tego żywiołowy. Wpadłem na głupi
pomysł, by wejść do mieszkania mojej dziewczyny przez okno. No i spadłem z trzeciego piętra, bo nie
do końca umiałem operować tym cholerstwem.
– Bez sensu – wtrąciła Sesana.
– Poczekaj, aż poznasz całą historię – mówił coraz swobodniej Henry. – Uszkodziłem dość poważnie
nogę, przez co prawie dwa miesiące leżałem w szpitalu, a ona przez ten czas poznała innego. No więc
zostałem sam z połamaną nogą, która zresztą do dziś nie funkcjonuje jak trzeba.
– Jak zostawiła cię, bo leżałeś w szpitalu, to znaczy, że cię nigdy nie kochała – błyskawicznie orzekła
Sesana, jakby znała się na rzeczy lepiej niż ktokolwiek w restauracji.
Henry zaśmiał się głośno, zaskoczony i trochę podbudowany zatrważającą pewnością dziewczyny,
po czym dodał: – Ważne, że ja ją kochałem.
– Dziewczyny są głupie – podsumował rozmowę Stavros, tak samo bezkrytyczny jak siostra. Musiał
odsunąć się, by nie dostać od niej pięścią w bark. – Co?! – wołał z pretensjami.
– Nico – odpowiedziała mu Sesana i spojrzała na Henry'ego. – Są przecież inne. Musisz tylko
poszukać – doradzała, niczym prawdziwy znawca tematu, lekarz złamanych serc i mentor wszystkich
zakochanych.
– Kiedyś szukałem – westchnął Henry, rozbawiony błahością, z jaką dziewczyna dawała mu rady.
Machając obojętnie w powietrzu ręką, zacytował: – I mogę czekać, jeśli tak ma być najlepiej. Ostrożne
serce jest lepsze niż żadne.
Dziesięć minut później na stół trafiły pizze przyniesione przez kelnerkę ubraną w zieloną,
fałdowaną spódnicę i białą koszulę z koronkami. Rodzeństwo rzuciło się na jedzenie, bijąc wzajemnie
po łapach, gdy któreś próbowało skubnąć drugiemu coś z talerza, a Henry z przyjemnością podziwiał
te ich przekomarzania, samemu w ciszy smakując dobrego piwa. Czas płynął im szybko, a po smutnym
epizodzie przed windami nie zostało już śladu.
– Henry! – zawołał z kawałkiem pizzy w ustach Stavros. – Znasz Godka? – zapytał i wypiął pierś, by
pokazać nadruk animowanego psa.
– Cóż to za potwór! – dziwił się Henry. – Ma strasznie dużą głowę.
– Bo jest bardzo mądry – tłumaczył chłopak. – Nie widziałeś tej bajki?
– Raczej nie, a dobra?
– Bardzo fajna. Sesana mówi, że głupia, ale ja ją lubię.
– Bo jest głupia – wtrąciła dziewczyna, narażając się na cios brata.
– Nie jest!
– Jest debilna!
– Mama pozwala mi ją oglądać! – Stavros wykrzyczał i zamilkł, trafiony przebłyskiem smutnej
rzeczywistości. Wpędził się w łzy, ucinając zabawny spór z siostrą i zastępując miłą atmosferę
niezręczną ciszą.
– Lubicie Shiza? – zapytał Henry, by jak najszybciej wymazać nieprzyjemną chwilę. – Podobno mają
grać w Minneapolis?
– Lubimy – bąknęła Sesana, widelcem przesuwając kawałek żółtego sera na talerzu.
– Ja nie znam ich piosenek, ale podobno są znani. Myślałem, żeby pójść zobaczyć co grają. Warto,
Stav?
– Ja ich nie lubię – chłodno zaprzeczył chłopak, także wykazując większe zainteresowanie resztkami
jedzenia na talerzu, niż rozmową.
– Rozumiem. Nie polecasz ich, ale chyba i tak pójdę na ich koncert – Henry powiedział i zamilkł,
wtórując rodzeństwu. Sam już nie miał dzieci i nigdy nie ukrywał, że nie potrafi się z nimi obchodzić.
Rozumiał jednak, że tak drastycznych ran lepiej nie rozdrapywać i tylko czas wespół z uśmiechem są w
stanie zasklepić ból. Skupił więc wzrok w kuflu piwa z nadzieją, że dzieci same rozwieją smutną
atmosferę, kurując przykre wspomnienia niewinnymi niesnaskami i młodzieńczą wolą zabawy. Nie był
w błędzie. Z talerzy znikały ostatnie kawałki pizzy, którymi cała trójka chętnie handlowała, polewając
wszystko oliwami i sosami, zamieniając resztki jedzenia w zupę. Dobry humor szybko powrócił wraz z
dolewką soków i kilkoma żartami Sesany, jakimi dziewczyna lubiła zwracać na siebie uwagę. Gwara,
zabawa i dobre jedzenie zrobiły swoje.
– Dziwne – nagle powiedział Henry, wyglądając za płot ogródka. – Widzieliście go? – zapytał
rodzeństwo, które zajęte rzucaniem w siebie chusteczkami, próbowało dostrzec to, co było dla niego
tak interesujące. – Co za mężczyzna. W pełnym uzbrojeniu i w wojskowym mundurze chodzi po
mieście – mówił z oburzeniem.
– Gdzie? – zapytał Stavros, żywo zainteresowany tematem broni.
– No tam, widzisz go?
– Nie.
– Ja też nie widzę – zgłaszała Sesana, wspinając się po Henrym, jak po drzewie, by dostrzec ruch na
ulicy.
– Wskoczył na dach! Jest tam! – wołał Henry, pokazując palcem mężczyznę i zwracając na siebie
uwagę wszystkich zebranych w knajpie ludzi.
– Nic nie widzę – jęczał Stavros. – Żartujesz nas? – pytał, zezłoszczoną miną pokazując, że nie lubi,
jak ktoś go oszukuje.
– Nie no, był tam i skoczył jakieś pięć metrów do góry. Musiał mieć pełny bio-mechanizm. Nie
widzieliście go? Szedł między ludźmi – zarzekał się Henry, pokazując dłonią trasę tajemniczej postaci.
– Nikt na niego nie zwrócił w ogóle uwagi. Czy to normalne, żeby żołnierze tak chodzili z bronią po
ulicach? – pytał rodzeństwo, które jak bliźniaki z tą samą miną, patrzyło na niego niczym na wariata.
– Może wydawało ci się, że miał broń – podpowiadała Sesana.
– Miał karabin, widziałem na pewno. Kurde, jak to możliwe – zastanawiał się Henry. – Na pewno
go nie widzieliście? – ściszając głos zapytał, nachylony nad stołem, by nie drażnić już sąsiadującej z
nimi grupki gości. – Na plecach miał taki dziwny znak złożony jakby z trzech czerwonych węży w
kształcie trójkąta.
– Czerwonych węży? – szeptem powtórzył Stavros.
– Dobra, nieważne. Może mi się wydawało – Henry w końcu odpuścił, biorąc łyk zimnego piwa na
uspokojenie. Zerknął jeszcze w stronę ulicy, a potem postanowił zapomnieć. Pomogła mu w tym
Sesana, która siedziała już praktycznie na jego kolanach, przygniatając go do barierki kurtyny. Była jak
magnes nieświadomie lgnący do drugiego człowieka. – To co możecie powiedzieć mi o Minneapolis? –
zapytał Henry, by przełamać ciszę i odciągnąć myśli od krępującego dotyku. Efekt osiągnął jednak
odwrotny. Dzieci zamarły, zmierzyły się wzrokiem i siedziały jak na przesłuchaniu. – Nic? – dodał
niepewnie.
– W sumie, to nie znamy tego miasta. Byliśmy tu tylko kilka razy – przyznała Sesana i już chciała
przepraszać, gdy wtrącił się jej brat.
– Wiemy, że budynki tutaj chowają się pod ziemię! – krzyknął.
– Poważnie?
– Tak, po południu chowają się pod ziemię i rano je podnoszą.
– To super, tego nie wiedziałem. Dziękuję – powiedział Henry, dopił piwo, odstawiając z
niepotrzebnym hukiem kufel i dodał: – No to jesteśmy kwita.
– Kwita? – powtórzyła obce jej słowo Sesana.
– No, że na równi, to znaczy, że nic już nie jesteście winni.
– Ale ja nic nie zrobiłem! – zapiszczał Stavros.
– Nie, nie. Winni w sensie, że dłużni, rozumiecie? – wyjaśniał Henry, zastanawiając się, jakim
cudem kiedyś zarabiał na życie jako nauczyciel. – Nieważne. To co, chyba pora wracać do domu? –
zaproponował. – Ciotka na pewno was szuka i kto wie, może dzięki temu w końcu was doceni.
– Dziękujemy – Sesana powiedziała za siebie i brata, który przytaknął głową, gdy poczuł pod
stołem kopniaka siostry. Rodzeństwo jeszcze podładowało kurtki, korzystając z terminala w
restauracji, i cała trójka wyszła na mróz, kierując się w stronę dworca. Rozmawiali o wszystkim, od
programowania, którego Sesana uczyła się już trzy lata, po sporty, które z bratem uprawiali.
– Gracie w Drippley'a? – zapytał Henry, słysząc znajomą mu rozrywkę.
– Tak – odpowiedziała dumna z siebie dziewczyna.
– I jak ci idzie?
– Miesiąc temu wygrała lokalny turniej – Stavros chwalił się sukcesem siostry, wyprzedzając ich i
idąc kilka metrów z przodu, jak przewodnik prowadzący stado.
– Gratuluję! Nie boisz się? Przecież to bardzo brutalna gra? – zapytał ją Henry.
– Nie, ja gram w wersję dla młodych. Nie walczę z przeciwnikiem, tylko z pułapkami – wyjaśniała
Sesana.
– To jaki jest cel takiej gry?
– Nie wiesz?
– Wiem jak wygląda wersja standardowa, dla dorosłych. Nigdy jednak nie widziałem tej, o której ty
mówisz – przyznawał się Henry, czując że jego brak wiedzy na ten temat jest niedopuszczalny.
– To proste. Tak jak w wersji dla dorosłych, masz planszę, na której poruszasz się w specjalnym
stroju, a dookoła otacza cię rzeczywistość wirtualna – opowiadała Sesana, maszerując tuż obok
Henry'ego z ręką owiniętą wokół jego przedramienia. – Różnica jest taka, że zamiast obezwładnić
przeciwnika, musisz dotrzeć do jego bazy, zanim on dotrze do twojej. W naszej wersji możemy
stosować kilkanaście rodzajów pułapek i pól zmieniających właściwości planszy. Do tego mamy
narzędzia wsparcia. Poza tym tak, jak w dorosłej wersji, nasze stroje mogą nas hamować, ale nie
całkowicie zatrzymywać, więc zwycięstwo zależy zarówno od znajomości strategii, pomysłowości i
sprytu, jak i od wytrzymałości i chęci zwycięstwa – wymieniała założenia, zliczając je wolną ręką.
– Musisz być doskonałym graczem, skoro tak dobrze znasz tę grę – Henry zachwalał dziewczynę,
będąc pod faktycznym wrażeniem jej znajomości tematu.
– Moja siostra tak dobrze zna zasady Drippley'a, bo co chwilę musi je opowiadać dorosłym – z
rozbrajającą szczerością stwierdził Stavros, narażając się na groźne spojrzenie Sesany, które
zignorował, żeby dodać: – W zespole mówią na nią Włosana.
– A dlaczego akurat tak?
– Bo kiedyś włosami usunęła jedną pułapkę – wyjaśniał Stavros. – Patrzcie jakie auta! – nagle
zawołał, widząc przed sobą kolumnę czterech całkowicie czarnych limuzyn, płynących po szklanej
jezdni, jakby ta była wodą, a one wystającymi z niej grzbietami orek. Nie miały okien, nie
potrzebowały ich, bo karoserię tworzył specjalny materiał pozwalający światłu wpadać do środka, ale
już nie go opuszczać. W ten sposób dla pasażerów pojazd był w pełni przeźroczysty, a z zewnątrz
wyglądał jak odlana z metalu lita, czarna bryła.
– Jadą pod operę – stwierdził Henry. – Chcecie zobaczyć kto z nich wysiądzie? – zapytał i w radości
dzieciaków wyczytał sobie odpowiedź. – To chodźcie! – dodał i skręcił w boczną uliczkę, która zabrała
ich wprost do odnawianego właśnie parku, gdzie znane już rodzeństwu maszyny sadziły kolejne
specjalnie zmodyfikowane drzewa — tym razem dęby. Na nierównych, ziemistych ścieżkach nie było
wbudowanego ogrzewania, więc teren pokrywał cienki, śnieżny dywan, tworząc niesamowity
kolorystyczny kontrast z główną, suchą ulicą, z której przed chwilą zeszli. Zmieniło się też powietrze.
Teraz jakby zimniejsze, pachniało wilgocią i czymś innym, co z natury człowiek odczytuje od razu jako
pożądane i zdrowe. Kilkadziesiąt metrów dalej, wśród krzewów i przysypanych śnieżnym puchem
pagórków stał budynek opery — biały, kilkupiętrowy, z dwoma wieżyczkami i wysokimi, wąskimi
oknami naśladującymi jakiś odległy, architektoniczny styl. Fasady, pełne ręcznie wykuwanych w
kamieniu zdobień, zauroczyły rodzeństwo.
– To dość nowy budynek zaprojektowany w starym stylu, a właściwie mieszance kilku – opowiadał
Henry, poganiany przez dzieciaki, które chciały jak najszybciej znaleźć się w pobliżu opery. – Tego typu
konstrukcje są dość popularne w Europie – mówił.
– Chodźmy bliżej! – zawołał Stavros i pobiegł przed siebie, wbiegając wprost na drogę, gdzie
kawalkada czarnych limuzyn musiała nagle wyhamować, by go nie potrącić. Chłopak zamarł na środku
jezdni, wpatrzony w otchłań pojazdów, wyglądających jak czarne plamy otoczone białym oceanem
śniegu.
– Stavros! – krzyknęła Sesana, doganiając go i łapiąc za rękę. – Uważaj trochę – mówiła, odciągając
chłopaka i z przerażeniem obserwując kosmiczne machiny, które swoją obcością przyprawiały oboje o
dreszcze.
– Wszyscy są cali? – zapytał Henry, dobiegając do dzieciaków.
– Tak, nic się nie stało – zapewniła dziewczyna, trzymając mocno brata.
Auta ruszyły powoli dalej, płynąc krętą drogą wprost pod wejście opery, gdzie na ich idealnie
gładkich poszyciach zabłysły równe pęknięcia, krojąc każdy pojazd, jak tort, na cztery części. Dachy i
boki samochodów, niczym kwiaty, rozłożyły się na zewnątrz i schowały pod podwoziem, całkowicie
odsłaniając ich ekskluzywne, białe wnętrza. W pierwszym i ostatnim pojeździe byli ochroniarze, a w
dwóch środkowych, ubrani w galowe suknie i garnitury, członkowie jakiejś rodziny.
– Tak jak myślałem, to ród Wistros – powiedział Henry, obserwując ich oficjalne powitanie na
schodach budynku.
– Kto? – zapytał Stavros, wyrywając się z uchwytu siostry.
– To najbogatsza rodzina na Ziemi. Mają udziały w prawie wszystkich rynkach i niektórzy mówią, że
to oni tak naprawdę rządzą światem.
– Nie znam ich – parsknął chłopak. Bogactwo jakiegoś rodu nie robiło na nim żadnego wrażenia,
ale z uwagą obserwował ruch przed operą. Ze szczególnym zainteresowaniem wpatrywał się w
dziewczynkę, ubraną w krótką, niebieską sukienkę z ramiączkami odsłaniającymi całe ręce i barki.
– Nie jest im zimno? – zapytała Sesana, aż drżąc na widok roznegliżowanych ciał.
– To najnowsze modele exo-ubrań – wyjaśniał Henry. – Miałem sobie nawet kupić taki, ale są
strasznie drogie. Na ciało nakładasz mikroskopijną siatkę ogrzewającą, której nie widać i nie czuć, i
możesz nawet w najgorsze zimno chodzić w krótkich spodenkach.
– Fajna technologia – stwierdził Stavros.
– Ta dziewczynka w twoim wieku, Stav, to Evelyn Wistros – powiedział Henry. – Jej ojciec zarządza
Xenomem. Na pewno znacie tę firmę.
– No jasne! – pisnęła Sesana, jakby nagle znalazła się na koncercie ulubionego zespołu. – Mam ich
kilka koszulek. Są drogie, ale super. Skąd o nich tyle wiesz?
– Nie pytaliście o to, czym się zajmuję.
– Co robisz? – momentalnie zapytał Stavros, jak gdyby chciał jeszcze nadrobić to przeoczenie.
– Jestem nauczycielem, a poza tym interesuję się polityką i w ogóle społeczeństwem. Stąd tyle
wiem.
– Nie lubię nauczycieli – do bólu szczerze stwierdził chłopak, wywołując na twarzy siostry
zawstydzenie.
– Nie mów tak – prosiła, stając w obronie Henry'ego, dosłownie, bo kilka centymetrów obok.
– Nic nie szkodzi. Ja też nie lubię nauczycieli. Wracamy? – zaproponował Henry, domyślając się, że
nic ciekawego już tu nie zobaczą. Gdy Sesana przylgnęła do niego, jak samoprzylepna taśma,
poprowadził rodzeństwo z powrotem przez park do głównej ulicy, gdzie drogę prawie natychmiast
zaszedł im policjant.
Dobrze zbudowany, rosły mężczyzna, ubrany w czarny mundur z żółtymi pasami na ramionach i
ponurą twarzą człowieka znużonego własną pracą, uśmiechnął się złowieszczo, zdradzając
nieprzyjemną naturę swojej interwencji. Stavros dostrzegł w jego oku zainstalowany bio-mechanizm i
palcem wytykał odkrycie do momentu, aż Sesana nie wytłumaczyła mu groźnym spojrzeniem, że tak
nie wypada.
– Pan Holtz? – zapytał policjant, choć doskonale znał odpowiedź.
– Tak. Co się stało? – próbował zachować spokój Henry, czując na przedramieniu narastający ucisk
ręki Sesany. Przywykł już do tej bliskości, w pewien sposób synchronizując się z dziewczyną do tego
stopnia, że potrafił odczytać jej emocje poprzez sam tylko kontakt.
– Dlaczego ostatnie dwie godziny spędził pan z tym dziećmi? – zapytał mężczyzna, racząc
rodzeństwo krzywym uśmiechem.
Henry otworzył szeroko usta, pobladł i zgubił przygotowaną zawczasu linię obrony. Był wyraźnie
zaskoczony pytaniem, nawet bardziej niż tym, że jego ubranie nagle straciło zasilenie. – Skąd macie
takie informacje i czy to wy wyłączyliście mój płaszcz? – domagał się odpowiedzi, poirytowany
dodatkowo faktem, że w głosie policjanta brzmiało oczywiste oskarżenie o złe intencje.
– Jeśli przeczyta pan uważnie regulamin miasta, o którym przy wejściu wszystkich informujemy, to
wiedziałby pan, że tu system śledzi, oczywiście anonimowo, ruchy każdej osoby – tłumaczył policjant,
w każdym słowie zdradzając pogardę dla Henry'ego i własnej, pewnie znienawidzonej, pracy. –
Program wykrywa podejrzane zachowania i wtedy możemy interweniować. W tym przypadku było
nim dwugodzinne towarzystwo tych dwóch młodych osób, które dopiero co pan poznał. I tak, zgadza
się. To my wyłączyliśmy pana płaszcz. Standardowo wyłączamy wszelkie urządzenia na
przesłuchiwanej osobie – wyjaśniał sytuację, mówiąc to tak, jakby wykuł się gotowej odpowiedzi na
pamięć, musząc wygłaszać ją co najmniej kilka razy dziennie.
Henry stał jak wryty. Nie wiedział, że w mieście zastosowano takie rozwiązanie. W Europie nigdy
nie miał do czynienia z podobną formą inwigilacji mieszkańców. – A skąd system to wiedział? – zapytał
z ciekawości.
Policjant pokazał palcem chodnik. – Pana sygnatura chodu zawierająca ciężar, sposób stawiania
stopy, odstępy i kilkaset innych czynników, za drobnych, by o nich tu teraz mówić, pozwala nam
śledzić każdy pana ruch – cierpliwie wyjaśniał – oczywiście anonimowo do momentu uruchomienia
alarmu – dodał z uśmiechem, który w oczywisty sposób był drwiną z Henry'ego.
– To tak można? – wtrącił się Stavros.
Policjant opuścił wzrok, mierząc chłopaka i jego siostrę od stóp do głów. Znów uśmiechnął się
szyderczo i wymuszonym, przyjaznym głosem odpowiedział. – Oczywiście. Dzięki takiemu systemowi
możemy zapobiec, na przykład, porwaniom dzieci – pouczał, a kończąc zdanie spojrzał na ich
przypadkowego opiekuna swoim bio-mechanicznym okiem. Zarzut był ewidentny.
– Ja tylko chciałem im pomóc – bronił się ze złością w głosie Henry. – Zobaczyłem ich samych i
zapłakanych na placu przy wejściu do wind, a że byli głodni... – nagle przerwał, widząc za plecami
policjanta dziwny napis, który po chwili powielił się na każdej interaktywnej powierzchni w mieście.
Czerwone, zalewające chodniki i fasady budynków ostrzeżenie głosiło:
„Uwaga! Zagrożenie IEM! Wyłącz wszystkie bio-mechanizmy!”.
– Co? Nie rozumiem – mówił policjant, rozmawiając z kimś przez komunikator. – Jak wyłączyć,
dlaczego? – pytał zdezorientowany. – Słońce? Kiedy? Nie słyszę, powtórz! – wołał, najwyraźniej tracąc
sygnał.
– Co się dzieje? – zapytał Henry i poczuł na skórze dreszcze, które jak wirus przeskoczyły na niego z
Sesany.
– Nie wiem, ale każą natychmiast wyłączyć wszelkie urządzenia – z bezradną miną oznajmił
policjant i zaraz dodał: – Przecież nie mogę tak po prostu wyłączyć wewnętrznych bio-mechanizmów.
– Patrz! – Stavros zawołał, pokazując palcem niebo, na którym jak fajerwerki kwitły zorze,
wypełniając przestrzeń barwnymi wstęgami.
Cały nieboskłon mienił się jasnymi kolorami zieleni, czerwieni i fioletu, ułożonymi w nieskończone
fale światła. Przez chwilę trwał piękny dla oka spektakl. Gdy jednak zaczęły się potężne wyładowania,
a kurtyna sinego powietrza opadła na ziemię, otaczając ludzi zabójczą mgłą, w mieście wybuchła
panika. Wszystkie urządzenia, od interaktywnych chodników, przez ścienne panele, po wielkie
reklamowe ekrany zawieszone nad głowami przechodniów, przestały działać, a część z nich
wybuchała, iskrami rozganiając ludzi w popłochu. Policjant nagle zakrył dłonią oko, wyjąc z bólu jak
szaleniec, po czym upadł na ziemię, powalony niewidzialnym ciosem. Henry klęknął przy nim, ale jego
uwagę odwrócił pisk Sesany, której ubranie dymiło się i iskrzyło. Chwycił jej rozpalony elektrycznością
płaszcz, zrywając wszystkie białe guziki, i pomógł dziewczynie go ściągnąć. Potem złapał ją za rękę, a
Stavrosa za bark i pociągnął dzieciaki w stronę najbliższego budynku, gdzie uciekali rozhisteryzowani
ludzie. Razem z innymi przylgnęli do wewnętrznej ściany, jak najdalej od wielkiej szklanej witryny
wejścia. Wtuleni w siebie, obserwowali unoszące się w powietrzu kolorowe wstęgi, które jak duchy
przenikały wszystko, rozsadzając każdą elektronikę i przynosząc krzyki, wybuchy i płacz.
– Czy jesteśmy tu bezpieczni?! – piszczała Sesana, przerażona jak jej brat i wszyscy wokół.
– Tak, raczej tak – odpowiadał Henry. – Tu jesteśmy bezpieczni – zapewniał pustymi jak próżnia
słowami. Spoglądał raz na dziewczynę z wymuszonym, panicznym uśmiechem, raz na jej brata, a raz
na szklane drzwi, za którymi trwała spektakularna rewia kolorów, wyładowań i błysków. Na chwilę
wielki cień przykrył ulicę. Gdy ten pognał dalej, na niebie pojawił się ogromny, biały samolot, cicho
szybujący tuż nad dachami budynków. Rozłożystymi skrzydłami, które z tej odległości wyglądały na
nieskończone, zakrył niebo i pognał dalej na spotkanie z wieżowcem, zahaczając o niego i nurkując
kulą ognia w centrum miasta. Gigantyczny huk i zaraz za nim wstrząs rozsadził szklaną witrynę salonu,
raniąc odłamkami ludzi przy wyjściu.
Kilkanaście minut później jęki rannych i rozpłakanych osób zdominowały wnętrze prowizorycznego
schronienia. Wybuchy i pioruny ustały.
– Nic nam nie będzie. Już po wszystkim – zapewniał Henry, próbując odkleić rodzeństwo od siebie.
– Nie! Nie zostawiaj nas! – prosiła Sesana.
– Spokojnie, nie bójcie się. Zobaczę tylko jaka jest sytuacja, zaraz wracam.
– Zostań! – Stavros wołał z twarzą schowaną w zielonej sukience siostry.
– Zaraz wracam, nie odchodzę daleko – mówił Henry, stawiając kolejne niepewne kroki. Ostrożnie
manewrując między odłamkami szkła, wyszedł na zewnątrz spoglądając, tak jak inni, najpierw w
niebo, błękitne i bezchmurne. Na twarzy poczuł ciepło promieni słonecznych, które grzały jak w
środku lata, choć przecież była późna jesień. Przeszedł jeszcze parę metrów i zaczął się rozglądać. Dym
dominował horyzont miasta, jakby tuż pod nim wybuch wulkan, a ulice zapełnione były ciałami ludzi.
Mieszkańcy leżeli tam, gdzie stali, martwi lub ciężko ranni, a białe światło spływało z nieba i odbijało
się od popękanych, szklanych powierzchni, drażniąc oczy jaskrawym obrazem zagłady, która dotknęła
miasto, niczym złe zaklęcie. Przysłaniając twarz dłonią, by ochronić wzrok przed blaskiem słonecznych
promieni, a duszę przed nadmiarem tragedii, Henry pojął wreszcie, że rozbiło się każde auto, spadły
wszystkie samoloty, stanęły wszelkie pociągi, a statki bezradnie dryfowały i to nie tylko w
Minneapolis. Słoneczna burza musiała spowić całą Ziemię, tym jednym, nic nieznaczącym w skali
wszechświata aktem cofając ludzkość o setki lat. Tak o, pstryknięciem wszechpotężnej
czasoprzestrzeni, nastała nowa era, bez ostrzeżenia, zapowiedzi, czasu na przygotowanie i już
nieodwołalnie.
Henry nie musiał się odwracać, by wiedzieć, że rodzeństwo z utęsknieniem wypatrywało jego
powrotu. Czuł ich spojrzenia na plecach, jak naszpikowane ostrzami, nasączone solą baty, które z
przyjemnością przyjmowałby przez wieczność. Byle tylko nie musiał mówić dzieciakom, że ich
dzieciństwo jest skończone, a przyszłość została bezpowrotnie wymazana przez jedną przypadkową
anihilację pola magnetycznego na Słońcu. Nagłe tąpnięcie wyrwało go z zamyślenia. Budynek po
drugiej stronie ulicy, o który zahaczył wcześniej samolot, poddawał się pod naporem własnego
ciężaru, zapowiadając głośnymi trzaskami nieuchronny swój koniec. Chwilę później konstrukcja
runęła, jak wysadzona, rozsypując swe bebechy na wszystkie strony, a destrukcją obwieszczając
wszem wobec i każdemu z osobna, lepiej niż słowami, upadek świata i dziecięcej niewinności.
Lines i Eliza
(historia nr 01.17 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
Długa aleja przeplatanych sobą szyn rozdzielała obóz transferowy pod Welmond na dwie części. Po
obu stronach tej metalicznej rzeki, jak brudno-piaskowe plaże, tkwiły platformy wyładunkowe, a dalej
po bokach rozpostarte ciągnęły się rzędy jednolitych budynków. Codziennie kilkadziesiąt pociągów
przejeżdżało pod łączącym oba brzegi wiaduktem, na którego przęsłach wyryty i pomalowany widniał
napis: „Maksymalizacja efektywności poprzez ciągłą rewitalizację zasobów siłowych”. Slogan był
okrutnym żartem strażników obozu, skierowanym do młodych pracowników, transferowanych w
ramach projektu wymiany robotniczej. Ci z reguły nie potrafili w ogóle czytać i nieświadomie mijali
bramy ośrodka, upchani w wagonach z podziałem na chłopców i dziewczyny. Oficjalnie tę separację
płci tłumaczono wymogami higieny. Jednak według Lines, prawdziwym powodem była próba
stłamszenia wśród młodzieży zapędów rozrodczych, zgodnie z dyrektywą, by likwidować ideę rodziny i
ograniczać reprodukcję.
Lines w obozie pracowała dopiero sześć tygodni na stanowisku starszego porządkowego w stopniu
chorążego sił DARPA. Miała dwadzieścia dwa lata i nazwisko, które jak klątwa podążało za nią od dnia
zabójstwa jej ojca. Jego śmierć wyznaczyła początek potężnej, ogólnoświatowej operacji
antyterrorystycznej wymierzonej we wrogów ZN. W pośredni sposób, Lines była więc przyczyną
ogromnej ludzkiej niesprawiedliwości. Tak myślała, tak sobie zarzucała i przez to podświadomie od
dziecka wypalała w sercu śmiałość zachowań, odwagę do działania i wolę, by bronić się przed
piętnowaniem. W obozie pod Welmond nadzorowała ruch pociągów i dbała o logistykę pracowników.
Zapewniała im zakwaterowanie na czas przesiadek i zaopatrzenie na drogę. Taka praca wydawał jej się
prostym, przydatnym i niezhańbionym brutalnością DARPA zajęciem, które mogła wykonywać bez
poczucia winy. Dlatego emocjonalnie sterylna, skupiona na zadaniach, odliczała bezmyślnie dni,
zatrzaśnięta w idealnym dla niej stanie pomiędzy nieosiągalnym dobrem i powszechnym złem.
Natomiast Eliza ostatni rok spędziła w jednym z pomniejszych punktów kontrolnych DARPA w
Kalisto. Była nadzorcą ruchu kolejowego, a lista jej obowiązków zawierała tylko jedno zadanie —
obserwować, czy komputer nie wyświetla jakichś alertów i natychmiast je zgłaszać przełożonym. W
tym zakresie posiadała ogromne doświadczenie i dlatego została przeniesiona do obozu
transferowego pod Welmond, wynagrodzona dodatkowo skromnym awansem na starszego kaprala.
Jednak wyższa ranga była dla Elizy tylko kłopotem. Nie rozumiała hierarchii wojskowej, nigdy nie
przykładała do niej większej wagi i pierwsza salutowała wszystkim, nawet podwładnym, nie
przejmując się wywoływaną wśród towarzyszy konsternacją. W życiu nie wydała żadnego rozkazu, a
służbę traktowała jak zabawę. Wolna duchem, zawsze podążała własną ścieżką, licząc tylko na siebie i
niewiele od świata wymagając. Była wiecznie uśmiechnięta, jakby odurzona pozytywną energią, miła
do złośliwej przesady i otoczona ochronną bańką wybiórczego postrzegania tylko dobrych rzeczy.
Historia Elizy, podobnie jak w przypadku Lines, podążała za nią w papierach i plotkach, ciągnąc się z
Ameryki, gdzie obwiniano ją o zabójstwo szanowanego człowieka, który dał jej schronienie, opiekę i
możliwość wstąpienia do sił DARPA. Nikt nie znał jednak prawdy. Za to zawiść, głównie męskiego
otoczenia, rosła podsycana rozczarowaniem odrzucanych zalotów, konsekwentnie naznaczając Elizę
stygmatami niepożądanej osoby w jednostce wojskowej, gdzie praktycznie się wychowała.
Z Kalisto do obozu pod Welmond trafiła jednym z pociągów transportujących pracowników. Przez
przypadek wsiadła do wagonu pełnego nastoletnich chłopców, którzy całą drogę, tak jak wszyscy
mężczyźni jakich Eliza spotkała w swoim życiu, próbowali zachęcać ją do kontaktu seksualnego. Ich
starania, konstruowane za pomocą wielkomowy — języka używanego w halach i o niewielkim stopniu
skomplikowania, były zautomatyzowane jak wydruki ze statystyk przepływu towarów przez punkt
kontrolny. To bawiło Elizę i w zasadzie pozwoliło jej miło spędzić podróż przez Europę i kilkanaście hal,
w tym tę słynącą z budowy największych okrętów transportowych w Tynan.
Gdy tylko pociąg stanął, pierwsza wyskoczyła z wagonu, dźwigając na plecach pokaźny wór z
dobytkiem życia. Zamarła na widok w pełni uzbrojonych, zamaskowanych żołnierzy DARPA w liczbie
pozwalającej zdławić niemałe zamieszki. Ustawieni w szczelny kordon, kierowali młodych robotników
prosto do bram bloków przejściowych, jak ściana odbijając każdego, kto chciał zboczyć z kursu. Eliza
uśmiechnęła się ładnie do zreplikowanych, czarnych posągów, prosząc o przepuszczenie, ale nie
dostała odpowiedzi, natrafiając tylko na bezruch przyklejonych do piersi kompozytowych karabinów.
Dopiero kapitan jednostki szczeknięciem rozkazał żołnierzom ustąpić, jak sam zauważył, „tej blond
ślicznotce”. Gardząc zwierzęcym pomiotem w myślach, na twarzy wdzięcząc się jednak słonecznie,
Eliza podziękowała i pognała w stronę wskazanego jej obleśnym palcem służbowego przejścia i
właściwej części obozu. W drodze do biur oficerskich zrobiła kilka rund wokół najbliższych baraków,
gdzie młodzi robotnicy spędzali z reguły jedną noc, czekając na właściwy dla nich transport. Z
ciekawości zbadała zamki w drzwiach, zamykane jedynie z zewnątrz, a potem próbowała zmierzyć
wzrokiem horyzont obozu, przytłoczona ilością rozrzuconych wokół budynków, ich różnorodnością i
stopniem ogołocenia ze wszelkich zbędności. Zgodnie z Wielkim Planem marnotrawstwo stanowiło
zbrodnię cięższą niż terroryzm, więc architekci łamali prawa fizyki i przy okazji zasady bezpieczeństwa,
by stawiać konstrukcje najlepiej z powietrza. Choć i to był ostatnio cenny ludziom materiał. Bryły
gołych, jednolitych wszędzie ścian nie miały nawet numeracji, dezorientując Elizę i sprawiając, że
długo krążyła, taszcząc na plecach ciężki wór rzeczy, zanim trafiła we właściwe miejsce. Rozpoznała je
po większej ilości okien i pięter w budynku. Dzięki wskazówkom znudzonego życiem strażnika, dotarła
do odpowiedniego pokoju, odprowadzana przyklejanymi do jej pośladków spojrzeniami mijanych
oficerów.
– Dzień dobry – powiedziała Eliza, wchodząc do małej salki, przypominającej bardziej schowek na
sprzęt ogrodniczy, niż biuro oficera. – To znaczy, melduję się na służbę – poprawiła wprowadzenie,
próbując przypomnieć sobie odpowiednią wojskową procedurę. – Jestem kapral Eliza Giliatto – na
końcu z uśmiechem dodała.
Przy biurku, pod przeciwległą od wejścia ścianą, siedziała Lines, pochylona nad interaktywnym
blatem, pełnym barwnych statystyk i list zadaniowych. Jej dłonie przerzucały okna z danymi nawet
wtedy, gdy podniosła głowę, by spojrzeć na nową podwładną. Eliza była niska, drobna i od razu
przyciągała wzrok długimi, falującymi i bardzo jasnymi włosami, niezwykle bladą cerą i ogromnymi,
niebieskimi oczyma, które wyglądały jak dwa witraże na błękitne, bezchmurne niebo. Pogodna,
uśmiechnięta, dziewczęca, delikatna, ubrana w czarny, zbyt duży, wojskowy mundur, wzbudzała
komiczne wrażenie słodkiej parodii żołnierza.
Zahipnotyzowana niecodziennym widokiem, Lines zapomniała o pracy rąk, które jak maszyny raz
puszczone w ruch, samoistnie przewijały strony jakiegoś potężnego raportu. Dziewczyna ocknęła się
dopiero na dźwięk chichotu nowej podwładnej. Z wyuczoną miną dowódcy, wstała, gotowa odzyskać
inicjatywę. – Wiesz jak się nazywam? – zapytała i cierpliwie czekała na odpowiedź.
Lines miała całkowicie odmienną urodę. Gęste, bardzo ciemne włosy do szyi i schowane pod
grzywką niewielkie, brązowe oczy, podkreślone jeszcze czarnym makijażem, by zniwelować delikatną
urodę niewiasty z przedmieść Kalisto. W przeciwieństwie do Elizy, na niej mundur leżał idealnie.
– Chorąży Lines Lybnitz? – powiedziała kapral, przeciwstawiając szczery uśmiech chłodnemu
spojrzeniu przełożonej.
– Kojarzysz moje nazwisko?
– Nie, pani chorąży.
– Czy pracowałaś z bazami transferowymi lub raportami technicznymi?
– Nie, pani chorąży – odpowiadała Eliza, robiąc z wojskowej dystynkcji dziecinną zabawę.
Lines próbowała przygniatać ją srogim spojrzeniem, straszyć groźną miną, onieśmielać bliskością,
ale im bardziej się starała, tym mocniej usta jej podwładnej drżały pod naporem z trudem
tamowanego rozśmieszenia.
– Mogę w czymś pomóc, pani chorąży? – żartem zapytała Eliza.
– Co? – wymamrotała przez sen Lines, nagle spostrzegając, że poległa w walce powagi z
dziecinnością, utopiona wzrokiem w bieli jasno-miodowych włosów dziewczyny. – Dobrze! –
niepotrzebnie krzyknęła jej w twarz. – Masz już konto w systemie, a o 14.00 zrobię ci szkolenie i
przedstawię obowiązki. Możesz odejść – rozkazała i natychmiast zwątpiła, bo Eliza nawet nie drgnęła i
tylko tkwiła w pokoju, jak cierń pod paznokciem, konsternując sytuację. – Na co czekasz?
– Nie wiem dokąd mam odejść, pani chorąży.
Było oczywiste, że żadna z nich nie czuła się dobrze w wojskowych relacjach. Choć nosiły mundury,
z prawdziwą armią nie miały wiele wspólnego, bo obie należały do administracyjnego pionu DARPA i
więcej łączyło je z cywilami, niż z żołnierzami.
– Przepraszam, mam teraz sporo na głowie – powiedziała Lines, przełamując wreszcie sztywną,
militarystyczną postawę, która z reguły działała jak tarcza chroniąca przed męskim natręctwem. Teraz
dziurawa i bezużyteczna, tylko utrudniała komunikację. – Nasz pokój dzienny jest prosto w drugą
stronę, na samym końcu korytarza – wyjaśniała, łagodząc nieco ton. – Jak będziesz szła z powrotem,
to bez trudu znajdziesz. Klucze do twojej szafki da ci Stella. Jest sierżantem i powinna być właśnie w
naszej sali. Rozpakuj się i zapoznaj z ośrodkiem, a o 14.00 przedstawię ci twoje obowiązki – mówiła
balansując między przyjacielską postawą, a poczuciem obowiązku płynącym z wyższości posiadanej
rangi.
– Tak jest, pani chorąży! – zgłosiła Eliza, nie tracąc przyjaznego uśmiechu. Zasalutowała z
przesadnym zamachem, jakby wojsko było cyrkiem pełnym przerysowanej gestykulacji, i odwróciła się
na pięcie. Wychodząc znów zachichotała w odpowiedzi na dostrzeżone kątem oka niepohamowane
zafascynowanie Lines jej włosami.
Pokój dzienny był zbiorem łóżek polowych, szafek i stołów z krzesłami, które wyraźnie sugerowały,
że służą tylko do odpoczynku w przerwach od pracy. Gołe, szare ściany wychwalały sterylność
Wielkiego Planu, a naga betonem podłoga wielbiła jego surowość, razem obrazując odpychający stan
degradacji cywilizacji człowieka. W rogu sali dwoje oficerów prowadziło monotonną rozmowę,
połykając czarną kawę i wypluwając równie mroczne słowa.
– Podobno ten znak na piersi to oni wycinają im na żywca – mówiła kobieta. – Dopiero potem
podcinają im gardła.
– I nikt nie słyszał krzyków? – pytał mężczyzna po drugiej stronie stolika.
– Pewnie go zakneblowali.
– A pułkownik nie miał przypadkiem ochrony?
– Może miał, może to oni go tak załatwili – przypuszczała kobieta. – Ostatnio sporo wyższych rangą
oficerów ginie. Strach awansować – dodała z ponurym parsknięciem i wychyliła głowę w stronę Elizy,
która od dłuższej chwili stała nad nimi. – To ciebie nam przydzielili? – zapytała i siorbiąc, łyknęła haust
kawy.
– Chyba tak.
– Dwadzieścia jeden – mruknęła oficer. – Klucz masz na łóżku – dodała, oszczędzając słowa, jakby
je też Wielki Plan kazał racjonować.
Eliza podziękowała, odnalazła swoją szafkę, wepchnęła do niej torbę, a potem uciekła na zewnątrz,
głodna świeżego, czerwcowego powietrza. Szukała dachu, na który mogłaby się wspiąć, by w spokoju
pomyśleć. Lubiła patrzeć na świat z wyższej perspektywy, odosobniona, niezauważona. Nie szukała
przyjaciół, kontaktu z kimkolwiek, bo od dzieciństwa była uczona odrazy do wszelkich form
międzyludzkich więzi. Nieufność miała we krwi, a przetrwanie uzależniała tylko od swoich
umiejętności i sprytu. Weszła po niezabezpieczonej drabinie na jeden z budynków i w świetle
rytmicznie pulsującego Słońca, wylegiwała się, przeplatając wspomnienia i przemyślenia w wartkiej
rzece myśli. Przywoływała obraz jedynego, prawdziwego jej przyjaciela, który nigdy nie próbował
zerwać z niej ubrań, i z uśmiechem żuła w ustach warkocz włosów, pamiętając jak mantrę powtarzaną
przez niego radę, by nie ssać piór, bo to bardzo niezdrowo.
Równo o 14.00 Eliza wróciła do ośrodka administracyjnego, gotowa poznać tajniki swojej nowej
pracy. Poszwendała się trochę korytarzami, niepewna co ze sobą zrobić, aż trafiła do centrum kontroli,
gdzie w drzwiach przywitało ją kilka par zaciekawionych oczu. Rozstawieni przy panelach mężczyźni
zdradzali na twarzach okropne znudzenie, a cisza wspólnej gehenny wypchnęłaby ją na zewnątrz,
gdyby nie opór ciała Lines.
– Ostrożnie – powiedziała chorąży, dłońmi wciskając dziewczyną z powrotem do środka. –
Zapraszam dalej – dodała i poprowadziła ją na środek wielkiej sali, całkowicie odciętej od światła dnia.
– To jest centrum kontroli? – zapytała Eliza, nieco rozczarowana, zerknięciami mierząc nijakie
ściany.
– Tak, to centrum kontroli. Spodziewałaś się czegoś innego?
– Sama nie wiem.
– Na początku wszyscy są zaskoczeni – opowiadała Lines. – Myślą, że tak duży obóz wymaga
ogromnego nakładu pracy, ale to nie do końca prawda. Wiele rzeczy dzieje się tu automatycznie. Za
przyjazdy, odjazdy, płynność ruchu kolejowego odpowiada komputer, a transfer pracowników też jest
odgórnie, poza nami, ustalony. Najwięcej pracy jest z zakwaterowaniem robotników, którzy muszą
czekać na swój pociąg – tłumaczyła na oczach podwładnych, trzymając dłonie za plecami i próbując
zachowywać się jak na prawdziwego dowódcę przystało. – Stąd wszystkim nadzorujemy – stwierdziła i
pokazała ścianę, na której wyświetlił się obraz z kamer umieszczonych na całym terenie obozu.
– I ty kontrolujesz to wszystko? – zapytała Eliza i spłonęła ze wstydu, bo znów umknął jej wymóg
rozróżniania wojskowych dystynkcji.
– Jestem twoim dowódcą – pouczała ją Lines, równie mocno zaczerwieniona na twarzy. – Proszę
zwracać się do mnie pani chorąży – groźnie dodała, czując na sobie spojrzenia żądnych dramaturgii
podwładnych.
– Przepraszam – powiedziała Eliza i stanęła na baczność z kamienną twarzą, którą kruszyły znów
drżące kąciki ust, bo ile by się nie starała, wciąż prześladowało ją wrażenie, że wszystko to jest tylko na
pokaz.
– Ja jedynie nadzoruję grupę oficerów porządkowych – tłumaczyła Lines, niebezpiecznie
zauroczona jakże słodką niezdarnością podwładnej. – Mam podgląd w to, co się dzieje w obozie, ale
to nie daje mi żadnej władzy – dodała i zamarła, zmrożona tremą, jak aktor na scenie, który zapomniał
tekstu podczas premiery.
W obozie faktycznie były dwie struktury zarządcze. Administracyjna, odpowiedzialna za logistykę
pracowników nocujących na terenie ośrodka, i wojskowa, kierowana przez pułkownika Holstaina. W
jego gestii pozostawał wyładunek i faktyczny transfer robotników. To on zarządzał ośrodkiem i miał tu
nieograniczoną władzę, podbudowaną całym batalionem żołnierzy.
Po krótkiej, lecz krępującej ciszy, Lines zaprosiła Elizę do swojego biura na dalsze szkolenie, z ulgą
opuszczając centrum kontroli pełne żarłocznych, męskich spojrzeń. Już w drodze zaczęła opowiadać o
strukturze obozu, obowiązkach i zakazach. – Nie wolno nam kontaktować się z robotnikami, ani też
przebywać w pobliżu platform podczas wyładunku. To dla twojego bezpieczeństwa, bo chłopcy
potrafią być bardzo napastliwi, nawet agresywni, zwłaszcza dla kobiet – tłumaczyła, zdziwiona nagłym
rozbawieniem podwładnej. – W każdym razie, tu lepiej nie łamać zasad, bo pułkownik Holstain nie
wybacza – dodała, otwierając drzwi do malutkiego biura, gdzie przez kolejne trzydzieści minut
zanudzała dziewczynę dokładną rozpiską struktury obozu. Pokazywała punkty na mapie, zakreślała
strefy zakazane i ważne budynki, hipnotyzując ją do granic uśpienia przed interaktywnym blatem
własnego biurka.
Eliza słuchała uważnie, ale słowa w jakiś natrętny sposób umykały jej koncentracji, zostawiając po
sobie tylko monotonny szum fal na oceanie niepohamowanej obojętności. Drastyczne rozkojarzenie
dziewczyny pogłębiał jeszcze cytrusowy, mocny zapach perfum, jak opium nęcąc ją wytrawnością i
obezwładniając słodką nutą lasu, zapraszając w głąb tajemnicy i ciągnąc do źródła. Przez nieuwagę
dotknęła nosem ramię Lines.
– Co ty robisz? – zapytała chorąży, zdziwiona wbitym w jej skórę obcym narządem.
Eliza natychmiast odpowiedziała: – Przepraszam! – i wróciła do pionu, jak puszczona sprężyna,
mrożąc obie w harmonizującym dusze onieśmieleniu. Związane milczeniem, zahipnotyzowane
spojrzeniem, tkwiłyby tak wieczność, gdyby nie warkot męskich, kruszących nastrój słów.
– Lines, gdzie moje raporty – powiedział główny zarządca ruchu, wbijając się klinem napastliwości
w nietrwały ich moment nieporozumieniem splątany. Jak burza przygnał do biurka, przynosząc
nawałnicę niesmacznych spojrzeń w stronę nowej pracownicy. – A ty kto? – zapytał zalotnie.
– Starszy kapral Giliatto! – meldowała Eliza, nauczona ignorować rozpinający jej mundur wzrok
przełożonego.
– Fajna z ciebie sztuka – zażartował z prostackim uśmiechem mężczyzna, przysunął się bliżej, a jego
dłoń z impetem wylądowała na pośladku dziewczyny, głuchym dźwiękiem wypełniając małe
pomieszczenie. – Później się poznamy, co? – zaproponował, głupio podskakując brwiami.
– Jeśli pan chce – zaszczebiotała Eliza, odtwarzając oczekiwaną od niej rolę w tej podłej grze.
– A ty – oficer rzucił chłodno w stronę Lines. – Prześlij mi wreszcie te raporty, bo Holstain nas nie
wypuści z roboty.
– Tak jest, za chwilę je prześlę – ponuro potwierdziła chorąży.
– No to lecę dalej. Widzimy się później – przypomniał Elizie główny zarządca i z uśmiechem
zwycięzcy, mierząc ją jeszcze raz wzrokiem, jak produkt na półce, zawrócił i znikł za drzwiami,
zostawiając po sobie tylko nieprzyjemny posmak w ustach dziewczyn.
– Świnia – pomrukiem stwierdziła Lines.
– Świnia – głośno powtórzyła Eliza z szerokim, radosnym uśmiechem, który odbił się duplikatem na
twarzy jej przełożonej, wiążąc obie ignorującą wszelkie stopnie wojskowe kobiecą solidarnością.
Dalsze szkolenie przebiegło już bez zakłóceń w gęstej atmosferze teatralnej sztuki, po której Eliza
mogła pójść na przerwę obiadową, gdzie czuła się jak główne danie wśród zerkających znad talerzy
mężczyzn. Na wilcze spojrzenia odpowiadała złośliwym wywracaniem oczu, a na odważniejsze zaloty,
żartami i udawaną bezradnością, tocząc wieczny pojedynek na intymne sygnały i celowe
nieporozumienia. W ten sposób siała nadzieję, tworzyła emocjonalny wentyl, gwarantowała każdemu
minimum uwagi, a sobie dawała szansę uniknięcia najgorszego scenariusza. Wiedziała już doskonale
co desperacja i wyimaginowane poczucie poniżenia, płynące z niedowartościowania, potrafią uczynić
z mężczyzną. Prowadząc tę ryzykowną grę, Eliza przetrwała obiad, by następnie zmierzyć się z
trzygodzinnym zadaniem zleconym jej przez sierżant Stellę. Musiała porównywać elektroniczne
raporty stanów magazynowych z notami kontrolnymi pracowników. Absurd tej pracy polegał na tym,
że jedynymi osobami zdolnymi cokolwiek ukraść w obozie pełnym żołnierzy byli sami kontrolerzy, więc
szukanie rozbieżności w ich raportach mijało się z celem. Ostatni raz tak bezsensownej straty czasu
Eliza doświadczyła będąc w Kalisto, kiedy jeden z oficerów za karę zlecił jej liczenie pojazdów
przejeżdżających przez zerwany most. Wtedy przynajmniej mogła postać na świeżym powietrzu. Teraz
musiała sterczeć przed ekranem i jak dziecko porównywać cyfry, otoczona zgarbionymi sylwetkami
przyssanych do swoich komputerów pracowników administracyjnych. Na sygnał końca dnia pracy,
mężczyźni ruszyli niezmiennie nieszczęśliwi w stronę peronu, by tam skumulować się w jedno wielkie
ciało niezadowolenia, czekające na transport do Welmond, gdzie była wspólna dla wszystkich
noclegownia. W obozie na noc zostawała tylko jednostka pułkownika Holstaina i starsi oficerowie
porządkowi. Ci wieczory spędzali w prowizorycznym pubie, pijąc pędzony przez siebie, ohydny alkohol
wymieszany z równie niesmacznymi rozmowami, a potem szli do swoich pokoi i próbowali zasnąć przy
warkocie jeżdżących ciężarówek wywożących śmieci po całym dniu transferów.
Równo o 19.00 Lines wstała od komputera i ruszyła w stronę baru, spragniona hałaśliwego bełkotu
i rozluźnienia, jakie dawał obrzydliwy, śmierdzący syntetycznym roztworem samogon. Niczym
lekarstwo, każdego dnia przełykała go w kącie sali, przy swoim ulubionym stoliku, gdzie cień skrywał
zmęczenie i przez jakąś godzinę pozwalał uniknąć spojrzeń upojonych mężczyzn. Potem z reguły ich
napastliwe uśmiechy, głupkowate zaloty, pijane gesty dopadały ją, wyganiając z baru w poszukiwaniu
spokoju gdzie indziej. Jak każdego dnia, dziś też Lines obrała okrężną drogę, tuż przy granicy strefy
zakazanej, by wydłużyć spacer w Słońcu i nasycić się promieniami. Lubiła kluczyć między budynkami,
każdym zmysłem wychwytując oznaki nadchodzącego, ciepłego wieczoru. Z przyjemnego
roztargnienia wybił ją widok Elizy żującej kosmyk włosów przed jednym z budynków w
niedozwolonym po godzinach obszarze obozu. Z ogromną torbą między nogami, wpatrywała się w
stalową bramę, jak w kartki wyjątkowo ciekawej książki.
Prowadzona obowiązkiem, Lines ruszyła w jej stronę, gotowa skarcić podwładną za przebywanie w
strefie zakazanej. – Dlaczego tu stoisz? – zapytała tonem oficera i zaraz zmiękła, skąpana w
lazurowych oczach zaskoczonej dziewczyny.
– Nie mam jeszcze przydzielonego noclegu, pani chorąży – zgłosiła z pokorą Eliza, rozrysowując
zakłopotanie na twarzy.
– Jak to? Nie przydzielili ci noclegu?
– Nie, pani chorąży.
– Rozumiem, czasami im to umknie – już łagodnie stwierdziła Lines, obezwładniona dziecinną
szczerością dziewczyny i jej słodką ekspresją bezradności. – Spocznij – poleciła, likwidując barierę
oficerskiego protokołu, który po pracy nie był im niezbędny. – Wiesz, że nie powinnaś tu przebywać?
– Tak, wiem, przepraszam – tłumaczyła Eliza – ale chciałam obejrzeć te budynki, bo zauważyłam, że
są dźwiękoszczelne. Po co? – zapytała.
– Dźwiękoszczelne? – powtórzyła niedowierzająco Lines i okiem śledczego zaczęła przyglądać się
bramie.
– Widzi pani te zawiasy? Dokładnie takie montowali w drzwiach dźwiękoszczelnych do samotnej
sali w jednostce wojskowej, do której trafiłam, jak byłam mała. Oficerowie nazywali tak
pomieszczenie, gdzie mogli rozmawiać bez obaw o podsłuchy – tłumaczyła Eliza, pokazując płaskie,
przypominające klamry paska od spodni, metalowe bloki na bramie budynku. – Wszystko jest idealnie
uszczelnione, a ściany wydają się bardzo grube. Po co to wszystko? Przecież tędy robotnicy tylko
przechodzą?
– Nigdy się nad tym nie zastanawiałam – szczerze odpowiedziała Lines. – Może chodzi o to, że w
środku dezynfekują robotników po długiej podróży? – próbowała zaspokoić ciekawość podwładnej. –
Zresztą to nie ma znaczenia – dodała, kierowana silnym poczuciem, że wkracza na zakazany temat. –
W nocy nie jeżdżą już żadne pociągi, więc utknęłaś tutaj. Później pomyślimy gdzie cię przenocować, a
teraz możesz iść ze mną do pubu – zaproponowała i pokazała drogę.
Eliza uśmiechnęła się, jak dziecko w dniu swoich urodzin, i wyciągnęła w stronę Lines otwartą dłoń,
dodając: – Jestem Eliza i jeśli chcesz, nie musimy trzymać się wojskowych wytycznych.
Lines zdębiała na widok bladych, delikatnych palców, wycelowanych w jej brzuch. Niczym lufa
karabinu groziły całej hierarchii administracyjnej obozu.
– Oczywiście w pracy nadal jestem kapralem słuchającym rozkazów – sprostowała Eliza i
uśmiechnęła się jeszcze szerzej, uwalniając tajemnicze pokłady dziewczęcej wrażliwości, która w
mgnieniu oka rozwiała wszelkie wątpliwości jej przełożonej.
Jak w lustrze, Lines odbiła uśmiech i chwyciła rękę dziewczyny, po raz pierwszy od sześciu tygodni
czując ciepło prawdziwej ludzkiej interakcji nieskażonej wojskową surowością. Ich samoistnie
pęczniejący pod bramą śmiech przypieczętował ten skromny bunt wobec restrykcji DARPA i napełnił
je czerpaną z wzajemnej bliskości radością. Choć żadna nie miałaby odwagi tego jeszcze przyznać, to
zawarły właśnie przyjaźń na całe życie.
– Wiesz co? – jak odczarowana mówiła Lines. – Ten pub to nora dla facetów. Jeśli nie chcesz się z
nimi użerać, to proponuję pójść do mnie. Mam jeszcze prawdziwe wino na specjalną okazję.
– Tak jest, pani chorąży! – zadrwiła z wojskowego sznytu Eliza, pomagając obu wyrzucić z siebie
ostatnie ochłapy żołnierskich manier, które od teraz były jak paliwo dla spajających ich przyjaźń
żartów.
Nigdy wcześniej Lines nie czuła się tak swobodnie w towarzystwie drugiej osoby. Splamione krwią
nazwisko i drastyczna historia były piętnem, które odgradzało murem każdego. Potępiające
spojrzenia, pełne strachu lub pogardy, otaczały ją od dziecka gęstym lasem, w którym Eliza pojawiła
się niczym Słońce po długiej, zimnej nocy. Jako jedyna nie zwracała uwagi na jej przeszłość, jakby
dzień poprzedni nie istniał, nie miał znaczenia, wymazywał swoją historię z końcem doby, zamiast
odkładać smutki na później. Dzięki temu obie natychmiast nawiązały emocjonalną więź i stworzyły
własny język uśmiechów, wycinając myśli z tego samego szablonu. Były jak kontrast bieli i czerni
zamknięte w harmonijnym zdjęciu i jak dwie identyczne krople wody uformowane na odległych
krańcach świata i czasu. Schowane przed pustką obozu w małym pokoiku, który w dzień dla Lines był
biurem, a w nocy sypialnią, oddawały się potokowi słów i magii zapadającego zmroku. Betonową
podłogę usłały kocami, jak małe dziewczynki budując sobie fort plotkarski, gotowe skosztować
prawdziwego wina, które teoretycznie nie powinno istnieć.
– Skąd je masz? – zapytała Eliza.
– Znalazłam pod drzwiami – zdradziła z szyderczym uśmiechem Lines. – Ktoś je tam zostawił, bo
pewnie pomylił pokoje, a że nikt się po to nie zgłosił, to schowałam.
– Poważnie? Przecież to niebezpieczne.
– Dlatego trzeba je szybko wypić.
– Myślisz, że będzie dobre? – dociekała Eliza, zafascynowana szklaną, ciemną butelką w rękach jej
nowej przyjaciółki.
– Nie mam pojęcia. Spróbujemy, to się dowiemy – zażartowała Lines. – Tylko jak to otworzyć? –
pytała, obracając tajemniczy przedmiot i oglądając długą, wąską i szklaną szyjkę.
Eliza przyłączyła się do oględzin, najpierw przystawiając oko do gładkiej, rubinowej powierzchni, a
potem zaglądając od dołu do środka. – Tu jest jakieś drewno – relacjonowała, skubiąc paznokciem
zamknięcie.
Z fascynacją i ogromnym zapałem, dziewczyny mierzyły się na przemian z winem, wyrywając sobie
butelkę, komentując próby, żartując z niepowodzeń. W końcu Eliza chwyciła nieustępliwy przedmiot i
z chichotem nastolatki trzasnęła nim o ścianę, rozbijając szyjkę i rozlewając po całym pokoju sporą
część granatowej cieczy. – Masz jakieś szklanki? – zapytała z miną zwycięzcy.
Lines tylko pisnęła na widok tego marnotrawstwa i zaczęła biegać w kółko, opętana, w
poszukiwaniu odpowiednich pojemników.
– A ten słoik? – proponowała Eliza, pokazując wolną ręką kulisty, przeźroczysty przedmiot na ziemi.
– To nie słoik tylko osłona na lampy.
– Może być.
– Ale to jest na lampy dezynfekujące! – krzyknęła Lines.
– To dobrze, znaczy że jest czysta – stwierdziła Eliza i zaczęła przelewać ciecz, szczerząc przy tym
zęby. – No to teraz możemy się napić – z dumą powiedziała, gdy skończyła proceder. Dziecinną
beztroską upajała Lines lepiej niż jakiekolwiek wino byłoby w stanie.
Każda z dziewczyn ostrożnie wzięła po łyku trunku i razem skrzywione mocnym, ostrym, trochę
owocowym smakiem, stwierdziły jednoznacznie, że jest pyszne. Nie mogło być przecież inaczej.
Usiadły na poduszkach i podawały sobie pojemnik, próbując opisać jakby ziemny aromat, krwisty
kolor i gęsty pozostający na ściankach tłuszcz alkoholu. Za oknem mrok spowił już obóz, ale one tego
nie zauważyły, zatopione w winie i sobie nawzajem, rozmawiając o wszystkim, bo nic nie miało dla
nich znaczenia. Liczyła się tylko spędzona razem chwila, intymna nić porozumienia i rosnąca w siłę
przyjaźń.
– Mam pytanie – mówiła Eliza, podnosząc rękę jak dziecko w klasie. – Bo ja nie rozumiem do końca
tych stopni wojskowych. Plutonowy jest nade mną, czy pode mną? Mogłabyś mi wyjaśnić?
– Poważnie? – zdziwiła się Lines. – Nie wytłumaczyli ci tego?
– Wszyscy się wkurzają jak pomylę, ale nikt nigdy nie ma czasu mi tego wytłumaczyć. Poza tym
wiesz może czy mój stopień jest z sił lądowych, czy z marynarki? Słyszałam, że te stopnie są
pomieszane i kapral floty, to nie kapral DARPA. Strasznie to poplątane – narzekała Eliza, poważnie
zakłopotana.
– Kapral to kapral, a podziału już dawno nie ma. Jedyne zamieszanie jest w wyższych stopniach, ale
to cię nie dotyczy.
– A plutonowy?
– Jest nad tobą – przyjaźnie wyjaśniła Lines, zaciskając usta, by śmiechem nie poniżyć nowej
koleżanki.
– Kurczę – stęknęła Eliza i napiła się wina. – A ty kiedy awansujesz?
– Ja już nie mogę awansować.
– Jak to?
– Naprawdę nie kojarzysz mojego nazwiska? – dopytywała Lines. – Mój ojciec to Fiodor Lybnitz –
mówiła, ale dziewczyna wciąż kiwała przecząco głową. – On był wysoko postawionym dowódcą i
zginął w zamachu, po którym DARPA zaczęła masową operację antyterrorystyczną. Nie mogę
awansować, bo z takim nazwiskiem zwracałabym zbyt dużo uwagi.
– Przykro mi.
– Nie, mi to nie przeszkadza. Nie muszę awansować, to nie jest...
– Przykro mi, że straciłaś ojca – wtrąciła Eliza, a mrok nocy nagle spowił wszystko dookoła,
konsumując całe ciepło rozmowy, zastępując uśmiech na twarzy Lines bladym licem i porywając ją
wirem wspomnień w najmroczniejsze zakamarki zranionej osobowości. Jej obdarta z grubych szat
pozorów tajemnica sterczała nagością między dziewczynami, przysłaniając wszystko, co do tej pory
zbudowały.
Eliza była zmuszona, by poprowadzić naruszoną lawinę wyznań do samej doliny ukojenia. – Co się z
nim stało? – zapytała.
– On zginął w zamachu – Lines przyznała bez wiary i woli, by mówić dalej, ale prowadzona
spojrzeniem jedynej przyjaciółki, nie mogła zatrzymać już słów. – Zginął na moich oczach –
powiedziała i uciekła wzrokiem na dno ściśniętego między nogami pojemnika z krwistą cieczą. –
Wszyscy wiedzą, że zginął, ale nikt nie wie, że zginął trzymając mnie na rękach – ujawniała kolejne
fragmenty okrutnej układanki, które jak pokruszone szkło raniły jej duszę.
– Widziałaś jak umiera?
– Tak. Widziałam wszystko.
– Masz ten obraz przed oczami? – zapytała Eliza, słowami trafiając niczym ostrzem w jej serce.
Lines zadrżała, skruszona jak wieża, której fundamenty pękły, powalając wszystko. Podniosła ręce,
próbując obronić się przed niewidzialnym atakiem, i zamknęła oczy chowając głowę we własnych
ramionach, cichym skomleniem odganiając koszmar.
– Nie bój się – mówiła Eliza, chwytając roztrzęsione jej dłonie w powietrzu. – To już minęło, to było
dawno, ale najgorsze, co teraz możesz zrobić, to zamknąć się na ten obraz – przekonywała, klęcząc
nad przerażoną dziewczyną. Szukała prześwitu w spowijających ją oparach przerażenia. – Musisz
spojrzeć mu w twarz raz jeszcze, w pełni świadomie. Jak to zrobisz, to ten koszmar minie i będzie tylko
smutną historią. Powiedz mi co widziałaś – prosiła, delikatnym głosem próbując odblokować
psychiczną jej barierę. – Opisz to dokładnie! – zażądała, napierając agresywnie ciałem, atakując
bliskością i nie pozwalając, by wyrósł między nimi mur izolacji.
– Nie – krótko odparła Lines, szarpiąc się jak zwierzę, skulona, skurczona i zamknięta.
– Rozumiem, myślisz że to zbyt okropne – Eliza stwierdziła chłodno, lecz nachalnie, by ją obrazić,
zdenerwować, wzbudzić w niej gniew. Podniosła pojemnik z winem, który tkwił między nogami Lines,
i wzięła łyk odwagi, jak wojownik przed bitwą. Skrzywiła usta, obezwładniona nadmiarem
wytrawnego smaku i powiedziała dumnie, z wypiętą piersią: – Chcesz wiedzieć co ja zrobiłam? Ja
zabiłam człowieka z premedytacją. Zabiłam go – powtórzyła, zderzając śmiałość wyznania z
zaskoczonym spojrzeniem niedawno poznanej dziewczyny. – Zabiłam człowieka, który wyrwał mnie z
domu wariatów, gdy miałam dziesięć lat. Uratował mnie, a ja go zabiłam.
– Jak to? – wymamrotała Lines.
– Popchnęłam go i spadł. Roztrzaskał się na ziemi, a głowa mu pękła na pół – Eliza przyznała z
fioletowymi od wina ustami, które drgały w rozkoszy. – Nigdy mi tego nie udowodnili, ale ja też, jak ty,
mam przyszyte znamię osoby niepożądanej, dlatego musiałam wyjechać z Ameryki.
– Ale dlaczego? – pytała Lines. – Dlaczego go zabiłaś?
– Bo skurwiel mnie gwałcił – mruknęła Eliza, niewzruszona. – Zabrał mnie z ulicy tylko po to, żeby
mieć towarzystwo w łóżku – mówiła z obrzydzeniem. – Pięć lat spędziłam w mękach, oglądając jego
wygięty ryj, gdy na mnie siedział, aż zebrałam odwagę, wyczekałam okazji i w końcu stało się.
Popchnęłam go i spadł. Zmarł na miejscu, a ja byłam szczęśliwa jak nigdy i wolna od tej parszywej
mendy – zaklęła, jakby chciała słowami zbezcześcić jego grób. Zacisnęła obie dłonie na pojemniku z
winem, czarze z krwią jej wszystkich wrogów, którą przystawiła do ust, by upajać się ich cierpieniem.
Potem, jak człowiek pierwotny, wytarła usta ramieniem i podała kielich zwycięstwa przyjaciółce. –
Twoja kolei – oznajmiła.
Lines długo szukała słów zdolnych oddać nienawiść i obrzydzenie palące jej pierś. Wpatrzona w
niewzruszoną twarz Elizy, zrozumiała jednak, że żaden wyraz złości, czy empatii nie jest dziewczynie
potrzebny. Stwierdziła tylko: – Dobrze zrobiłaś. – Podniosła osłonę lampy w geście gratulacji, a potem
wypiła z niej resztkę wina, nieopacznie pozwalając cieczy spłynąć po brodzie i skapnąć na czarny
mundur. Lekko upojona, rozpalona okrucieństwem świata, Lines chciała tak samo móc stanąć z
demonami przeszłości twarzą w twarz. – Miałam wtedy trzy lata – powiedziała i zamilkła, obserwując
z rosnącą ciekawością jak Eliza rozpina wojskowy kombinezon, by zrzucić górną jego warstwę.
Wpatrzona w biały podkoszulek dziewczyny i jej blade, otulone złotymi włosami ramiona, zbierała
odwagę, by mówić dalej. – To było w naszej rezydencji w Alpach – powoli zaczęła, przełykając
niepewnie ślinę. – Oni go trafili impulsem, gdy trzymał mnie na rękach. Tańczyliśmy dla zabawy, on się
śmiał i mówił do mnie. Wokół wszystko lśniło, pamiętam zieleń, prawdziwą, soczystą jak z bajki, a
potem poczułam jego ciepło bijące we mnie jak ukrop lata. Był jak grzejnik gorący – opowiadała,
każdym zdaniem rozpalając ognisko potwornych wspomnień, pchających ją po równi pochyłej w
otchłań panicznego ataku. – Czas stanął, zatrzymał się w jednym kadrze, jak zepsuty film, a on, on
nagle zesztywniał – jęknęła, a jej głos niczym nóż na tablicy zazgrzytał. – Zamarł w połowie słowa, po
prostu stanął, ucichł, jego uśmiech skamieniał, a oczy, oczy! – krzyknęła i wbiła szpony palców w
skronie, by zablokować obrzydliwe obrazy wyciekające z głowy.
Eliza była przy niej, tuż obok, wtulona całym ciałem, skóra przy skórze, oddech na policzku,
dotykiem kojąc drżenie jej rozpalonych mięśni, pieszczotami łagodząc ból, nic nie mówiąc, nie
osądzając, nie próbując zatrzymać wylewu gęstych mrokiem przeżyć.
– Jego wzrok – szeptała Lines, wycieńczona strachem – to spojrzenie, które w jednej chwili żyło,
było, przekazywało mi miłość, nagle znikło, prysło, zamieniło się w szarą, martwą ścianę –
opowiadała, zaciskając dłoń na delikatnym ramieniu Elizy, jak poduszka uległej i oddanej. – W jednej
chwili jego wzrok przeszył mnie, jak taflę szkła, i powędrował dalej, tak jakbym przestała istnieć. To
nie jego wygląd zamrożonego posągu mnie przeraził, rozumiesz? To fakt, że poczułam się, jakbym
nagle znikła. Rozumiesz? – Lines pytała ze łzami w oczach. – Rozumiesz?! Był na mnie skupiony,
przekazywał mi swoją czułość, radość, życie, a potem to wszystko się urwało, a do tego ten zapach,
ten ohydny zapach spalonego mięsa! – krzyczała w próżnię, zaciśniętymi pięściami obejmując drobne
ciało najbliższej przyjaciółki. – Ten obrzydliwy zapach, ta spalenizna, to wrażenie martwoty, śmierci,
ugotowanych... – płakała, łamiąc głos i słowa, dopóki fioletowe usta Elizy nie przylgnęły do jej ust,
zrywając potok okrucieństwa soczystym pocałunkiem. Gdy ich wargi w końcu się rozstały, Lines
wyszeptała: – Masz piękne włosy. – Patrzyła w najsłodszą twarz anioła, który swoim ciepłem i
blaskiem chronił ją przed złem.
– To dlatego tak mnie obserwowałaś wcześniej? – zapytała Eliza, zarumieniona na policzkach i
wstydliwie uśmiechnięta, zdradzając, że jest znacznie delikatniejsza niż to pokazywała.
– Masz mnie.
– Mnie podobają się twoje oczy. Są głębokie i wyjątkowo szczere.
– Szczere?
– Tak, mówią tylko prawdę i to mi się podoba – przyznała Eliza i zatopiła nos w szyi Lines. Nie
wstydziła się, nie hamowała rąk i szukała pod rozpinanym jej mundurem pieszczot, od których obie
były już uzależnione.
Upojone alkoholem i wzajemnym oczarowaniem, przeplatały kolejne słowa z dotykiem, a czułość z
pochwałami urody, robiąc z tego grę, zabawę o coraz śmielszych zasadach. Nie zwracały uwagi na
hałas przejeżdżających ciężarówek za oknem, ani na ich światła zalewające sufit małego, wspólnego
im gniazda. Słodkie uśmiechy, sensualne muśnięcia prowadziły je dokładnie tam, gdzie chciały, a
pulsujący we krwi alkohol niwelował wstyd i wszelkie zahamowania. Obie siedziały teraz oparte o
ścianę, przytulone do siebie, mając na sobie luźne, czarne, zawinięte w pasie wojskowe kombinezony i
białe, proste podkoszulki, jakie stanowiły standardową bieliznę żołnierzy. Eliza opierała głowę na
ramieniu Lines, a Lines z nieskrywaną przyjemnością chowała usta w grubych i gęstych włosach Elizy.
Ich rozmowy przybrały minimalistyczną formę krótkich uwag, niezobowiązujących spostrzeżeń,
wyrwanych z kadru historii wspomnień, prostych żalów i skromnych marzeń, które tylko dopełniały
najważniejszej dla nich fizycznej bliskości. Obie były oddane przyjemnościom delikatnego dotyku,
który niewinnie pobudzał ich rozmarzone umysły i rozkosznie balansował na granicy intymnej
fascynacji cielesnością. Lines opuszkami palców wędrowała w górę i w dół po ramieniu Elizy, a Eliza
całą dłonią podążała za linią jej piersi, czerpiąc przyjemność zarówno z wrażenia delikatnej cery
dziewczyny, jak i wyjątkowego zapachu otaczających ją perfum.
– Uwielbiam twój zapach – mruknęła Eliza, dla zabawy próbując wsadzić nos w piersi najdroższej
przyjaciółki, która wybuchnęła śmiechem, niezwykle podatna na łaskotki.
– Podobają ci się te perfumy? – zapytała Lines.
– Są cudowne. Skąd je masz?
– Znalazłam je w Dorsan. Były w ruinie budynku, który chyba kiedyś był wielkim sklepem. Są
bardzo stare, ale wciąż pachną.
– Mam ochotę cię zjeść – warknęła Eliza i ukąsiła soczystą jej pierś.
– Przestań – prosiła Lines, mrucząc jednak rozkoszą. – Nie sądziłam, że ktoś to kiedyś zauważy.
Faceci chyba już nie zwracają uwagi na zapachy.
– Nosisz je dla facetów?
– Nie. Nie wiem, w sumie. Noszę je dla siebie, a z mężczyznami nie chcę mieć nic wspólnego.
– Ciekawe – stwierdziła Eliza, czując, że zbliża się kolejne wyznanie. Z błyskiem w oku wyczekiwała
następnych słów. Gdyby miała psi ogon, na pewno by nim teraz merdała.
– Nigdy nie miałam kochanka – zdradziła Lines, wzruszając lekko gołymi ramionami. – Nie dlatego,
że wstydziłam się. Po prostu żaden mężczyzna nigdy na mnie na patrzył jak na kobietę – tłumaczyła,
szukając słów i próbując wybrnąć z krepującej dla siebie sytuacji. – Zawsze byłam...
– ...swoim odbiciem? – dokończyła Eliza.
– Odbiciem, tak. Widzieli we mnie moje nazwisko, mojego ojca...
– ...moją przeszłość... – znów dodała Eliza, wciąż wisząc na jej ramieniu, jak wierny towarzysz.
– Moje stygmaty – wymieniała Lines.
– Moje pochodzenie.
– Nie wiem czy to dlatego właśnie, że żaden mężczyzna nigdy nie przebił się przez te pozory, czy
może po prostu nigdy nie czułam pożądania – głośno rozmyślała Lines, wpatrzona w ścianę po drugiej
stronie pokoju. – Przyznam, że boję się ich dotyku. Przeraża mnie wrażenie męskich rąk na mojej
skórze. Nie chcę ich, jakoś mnie odpychają i nie potrafię inaczej – opowiadała, wpadając w spiralę
samokrytyki.
– Myślisz, że to przez to, że twój ojciec zginął trzymając cię na rękach? – zasugerowała Eliza,
uważnie obserwując reakcję swej ulubienicy.
Lines zaniemówiła, bo nigdy w ten sposób nie myślała. Nie podejrzewała, że doświadczenie z
wczesnego dzieciństwa mogło tak zadziałać. – Nie wiem, może – w końcu powiedziała, nie chcąc
wchodzić głębiej w temat swojej traumy.
– Mnie mężczyźni zawsze odrzucali – bez trudu przyznała Eliza. – Te ich słodkie teksty, podrywy,
żałosne próby podkreślenia mojej urody, jakby nic innego się nie liczyło. Wszystko to tylko wzbudzało
niechęć we mnie. Albo patrzyli na mnie jak na dziwadło, psychicznie chorą dziewczynkę zniszczoną w
dzieciństwie, albo zwykłe mięso na jeden obiad. Teraz mnie to w ogóle nie rusza. Odpowiadam im,
żeby zatkali się nadzieją i dali mi spokój, a potem wszystko zapominam i jak trzeba zaczynam od nowa
– opowiadała z szyderczym uśmiechem na ustach. – Faceci to małpy. Ich żądze można trzymać w
nieskończonym kółku podniet i gry wstępnej.
– Jak ty to robisz?
– Udaję głupka z krótką pamięcią i faceci się na to nabierają.
– Nie chodzi mi o grę z facetami – wyjaśniała Lines – tylko o to, co robisz z przeszłością. W jaki
sposób sprawiasz, że nie ma na ciebie wpływu? Jak ją usuwasz z pamięci?
– Nie usuwam – szybko sprostowała Eliza. – Ja ją po prostu akceptuję, a potem odkładam na bok,
jak książkę, ale nigdy nie wyrzucam, bo wracając do niej, mogę wrócić do wydarzeń, które mnie
ukształtowały. To ważne – mówiła, próbując przebić magię upojnej chwili istotą swego przesłania,
nieświadomie znów do ust wkładając kosmyk włosów. – Nigdy nie zapominaj koszmaru, wręcz
przeciwnie, powtarzaj go w głowie, aż straci siłę, a potem zaksięguj w archiwach pamięci. W ten
sposób stanie się twoim trofeum, aktem zwycięstwa, a jeśli jeszcze zamkniesz go w jakimś fizycznym
przedmiocie, to będziesz miała talizman, namacalny dowód odwagi, wiesz, taki amulet dodający ci sił
– przekonywała, rozpalając się przemową.
– A ty masz taki?
– Tak. Zachowałam sobie rękawiczkę.
– Jaką rękawiczkę? – zapytała Lines, nagle wyjątkowo pobudzona.
– Znalazłam ją w willi na przedmieściach Nowego Jorku. Tam przetrwałam rok w jakiejś sekcie,
zanim ten skurwysyn mnie zabrał. Powiedział, żebym wzięła sobie tę rękawiczkę na pamiątkę, bo już
nigdy tam nie wrócę. Skojarzyłam ją więc najpierw z czymś szczęśliwym, ale potem...
– To śmieszne – wtrąciła Lines, kiwając z niedowierzania głową. – Ja też mam rękawiczkę na
pamiątkę.
– Tak?
– Tak. Matka dała mi ją po tym, jak zginął mój ojciec. Mówiła, że to bardzo ważna rękawiczka i że
muszę odnaleźć drugą do pary, by ocalić świat. Myślę, że zwariowała po jego śmierci, ale trzymam tę
rękawiczkę do dziś, w sumie nie wiem dlaczego.
– Czerwona?
– Krwisto czerwona, a co?
– Masz ją tu? – zapytała Eliza, z niecierpliwości przystawiając nos do twarzy Lines. Gdy dostała
pozytywną odpowiedź, pognała, jak wiatr zwiewnie, do swojej torby rzuconej w kąt pokoju. Niemal
zanurzyła w niej głowę, wypinając zgrabne pośladki w stronę umiłowanej dziewczyny.
– Gdybym miała odejść od ciebie, ma ukochana – Lines próbowała ujarzmić w słowach szum
alkoholowego upojenia – czy potrafiłabym się jeszcze śmiać?
– Co? – mruknęła Eliza, zakopana w torbie. Wyrzucała na ziemię kolejne przedmioty, grzebień,
jakieś brzęczące pudełko i naszyjnik z ogromnym metalowym medalionem, w którym wycięta była
liczba osiemnaście.
– Nic – cicho odparła Lines. – Co to za straszny wisior? – zapytała.
– A dostałam od chłopaków z jednej hali na dziewiętnaste urodziny.
– Dziewiętnaste?
– Nie nauczyli ich za bardzo liczyć – powiedziała Eliza i dalej grzebała w torbie. – Mam! – w końcu
krzyknęła i wyciągnęła czerwoną, trochę wypłowiałą już rękawiczkę, prezentując ją w powietrzu z
szerokim uśmiechem na twarzy.
Lines wyskoczyła z koców, stanęła na baczność, przez chwilę czując się jak na pokładzie
rozkołysanego okrętu, a potem dopadła biurka i z najniższej jego szuflady wyjęła własny, zachowany
egzemplarz rękawiczki. – Co wyświetla twoja? – zapytała z przerażoną miną, trzymając tajemniczy
przedmiot w palcach, jak obrzydliwego robala.
Najpierw Eliza, po niej Lines, pierwsza z fascynacją, druga z przerażeniem, zaczęły naciągać
materiał na dłonie, walcząc z miniaturową garderobą, rozszerzając ją do granic wytrzymałości i
próbując znów uruchomić te exo-ubrania z przeszłości. Pierwsza napis na głos wyrecytowała Eliza.
– Znajdź drugą rękawiczkę, Evelyn!
Po niej, rozdygotanym głosem, wyświetlany tekst przeczytała Lines.
– Gdzie jest druga rękawiczka, Evelyn?
Dziewczyny zdębiały, wpatrzone w siebie, jak w istoty z innego świata. Jedna zaintrygowana, druga
skąpana strachem, obie gotowe poznać łączącą je tajemnicę z dzieciństwa.
– I co teraz? – zapytała piskliwym głosem Lines.
– Zbliżymy je – odważnie zaproponowała Eliza, robiąc pierwszy krok w stronę centrum pokoju,
gdzie ich wyciągnięte przed siebie ręce złączyły dwie, przez lata zagubione rękawiczki. Zetknięte
barkami, policzkami i małymi palcami, dziewczyny stworzyły ekran na wewnętrznej stronie swych
dłoni. Lodowaty dreszcz spłynął obu po plecach na widok zawieszonego w przestrzeni tekstu, który
wspólnie próbowały przeczytać, Lines łamiącym się głosem, a Eliza pełnym dzikiej euforii.
– Evelyn,
kiedy nas już nie będzie, losy wszystkich ludzi spoczną w twoich rękach. Knossos, o których tyle
wiesz z moich opowieści, istnieją i jeśli świat ma przetrwać, muszą dostać to, czego chcą. W twojej
małej skrytce na słodycze (pamiętasz królestwo Ignacego?) znajdziesz dalsze wskazówki. Złoty skarb
musi trafić w ręce kosmicznych piratów w odpowiednim czasie, w odpowiednim miejscu. Jeśli
dokończysz powierzoną nam sześćset lat temu misję, Słońce i Ziemia będą całe i zdrowe, tak jak ci
obiecałem. A teraz szukaj królewskiego błazna. Tylko pamiętaj, że oni patrzą, więc nikomu nic nie
mów, dobrze?
Bądź dzielna, Evelyn!
Daim Wistros
Ciała wtulonych w siebie dziewczyn zsynchronizowały drżenie, strachem i fascynacją mieszając się
w jednej symfonii skrajnych uczuć. Kiedy kolejna ciężarówka pomknęła za oknem, zalewając
pomieszczeni światłem, Lines odskoczyła w bok, zrywając połączenie rękawiczek. – Jak to patrzą?
Kto?! – pytała na skraju histerii.
– Knossos? – po chwili odpowiedziała Eliza, dalej wpatrzona w swoją dłoń.
– Kto to? Nigdy o nich nie słyszałam!
– Nie wiem.
– Dlaczego chcą zniszczyć świat?! – pytała Lines, ściągając rękawiczkę i miotając nią w kąt pokoju,
by tym symbolicznym aktem odrzucić dopiero co poznaną tajemnicę.
– Nie wiem – powtórzyła bez przekonania Eliza. – Może to jakaś gra, zabawa ojca z córką?
– Gra? Gra?!
– Tak myślę. Trochę słyszałam o rodzie Wistros. Możliwe, że to jeden z ich dziwacznych pomysłów.
– Ale moja matka mówiła, że ta rękawiczka ocali świat! Skąd wiedziała?! – pytała Lines, napędzając
swój histeryczny stan i błagając wzrokiem o jakieś wyjaśnienie.
– Nie mam pojęcia – szczerze przyznała Eliza i wzruszyła ramionami.
Obie były tak samo zdezorientowane i wystraszone, ale reagowały zgoła odmienne.
Niekontrolowanej ekspresji lęku jednej, druga przeciwstawiała apatyczną i pasywną postawę
obojętności. W ciszy nieobecnych słów i rozpędzonych w głowach racjonalizujących odkrycie myśli,
dziewczyny nieświadomie zbliżyły się do siebie, jakby pragnieniem dotyku chciały oswoić okrutną
prawdę. Napędzane samotnością, mrokiem nocy i burzącą spokój wiadomością, znów splotły objęcia,
bliskością ciał walcząc z całych sił o przetrwanie. Wróciły do uwitego wcześniej gniazda i nic już nie
mówiły. W intymnej synergii dusz i z zsynchronizowanymi oddechami, by zbudować jedność istnienia,
które dawało im nieporównywalną z niczym rozkosz, zmrużyły oczy i zasnęły.
Następnego dnia dziewczyny starały się nie zwracać na siebie uwagi. Lines znów była starszym
oficerem porządkowym, skrytym w sobie i niedostępnym, a Eliza zwykłą pracownicą obozu,
niedoświadczoną i prostolinijną. W stołówce usiadły przy oddzielnych stołach, nie wymieniając nawet
jednego spojrzenia, a potem równo ze wszystkimi ruszyły do pracy, Lines na poranny brief, a Eliza
prosto do centrum kontroli, gdzie pół dnia spędziła przed panelem, podziwiając cichą pracę
komputera. Jak skała stercząc nad ekranem, zastanawiała się czy dostanie dziś jakiekolwiek zadanie,
ale nikt nie przyszedł, nikt o nic nie pytał. Poszła więc na dodatkowe szkolenia z zakresu
bezpieczeństwa i higieny wykonywanego zawodu. To nic, że nikt inny, nigdy takich kursów nie miał.
Słodki chichot i obietnica szybkiego powrotu pozwoliły Elizie całkowicie przyćmić i tak nadwyrężoną
już bezmyślną pracą inteligencję jej nowych towarzyszy. Poza tym już dawno zrozumiała, że im
bardziej mężczyźni oblepiają ją spojrzeniami, tym mniejszą zwracają na nią uwagę. Szczebiotliwość i
otwarta banalność doskonale kryły wszelkie niestosowne intencje. Wolna od mordęgi okropnego
znudzenia, znalazła sobie ciche miejsce na dachu jednego z opuszczonych budynków i obserwowała z
góry życie w obozie. Szczególną uwagę zwracała na platformy i korytarze transferowe, których strzegły
ciężko uzbrojone oddziały DARPA. Ssąc pukiel włosów, myślała o wczorajszej nocy, odtwarzając ciepło
zetkniętych ciał, wilgoć scalonych ust, głębię zjednanych oczu. Jednocześnie wylegiwała się w
pulsujących promieniach Słońca, które wisiało nad jej głową groźbą zagłady zainscenizowanej przez
obce, lecz świadome, siły płynące z otchłani wszechświata.
Lines, jak co dzień, musiała poświęcić ranek na logistykę zakwaterowania kilku tysięcy robotników,
a potem nadzorować remont dwóch ostatnio doszczętnie zdewastowanych pożarem noclegowni. Nie
narzekała jednak na natłok obowiązków, traktując je jak doskonałe remedium na oślepiający umysł,
niezmazywalny w głowie obraz puszystych i pachnących włosów Elizy. Pragnęła zanurzyć w nich każdy
swój zmysł, utonąć bezmyślnością, zgubić rozsądek, spłonąć żądzą i znaleźć ukojenie w błogostanie
prawdziwej miłości. Ubóstwiała ich aksamit i blask, a także bladą cerę dziewczyny, gładkie jej ramiona,
chłodny błękit oczu i przepyszny uśmiech. Opętana płomiennymi myślami, zaplątana w nich, jak ryba
w stalowej sieci, próbowała pracować, ignorując budzący rozkoszne wspomnienia smak wczorajszego
w ustach wina.
Ostatni odjeżdżający ze stacji pociąg zabrał ze sobą wszystkich pracowników obozu, za wyjątkiem
starszych oficerów i Elizy. Ta wróciła na swoje stanowisko tuż przed końcem pracy, rozkładając
bezradnie ręce i narzekając na nudnych wykładowców wyimaginowanego kursu. Poklikała jeszcze
losowo coś na panelu, po czym zgłosiła kolegom, że musi tylko zdać raport i zaraz dołączy do nich w
pociągu. Ci bezkrytycznie w to uwierzyli i, niczym głodne psy, skakali sobie do gardeł, walcząc o
pozycję w kolejce do jej cnotliwych pieszczot. Tymczasem Eliza zakradła się do biura Lines, gdzie
czekając na ukochaną, badała z nudów czerwone rękawiczki, z którymi dziewczyny jeszcze nie
zdecydowały co zrobić.
– Nareszcie! – zawołała Lines, wchodząc do biura i natychmiast uwalniając się z uścisku zapiętego
pod szyję munduru. W oswobodzoną jej pierś, jak powiew wiatru, wpadła Eliza, obejmując ją
pieszczotami i witając lekkimi pocałunkami. Wtulone i wpatrzone w siebie, wreszcie mogły spełnić
marzenia — jedna schować dłoń w promieniach włosów ukochanej, a druga nasycić zmysły zapachem
cytrusowej miłości. Tak spięte w nierozerwalną całość, tkwiły przy drzwiach pokoju kilka minut,
spojrzeniami opowiadając sobie wzajemne historie tęsknoty.
– Co się stało? – zapytała Lines, widząc w oczach ukochanej tłamszące radość zmartwienie.
– Nie jestem pewna – mówiła Eliza, odwracając twarz, ale wciąż łaknąc pieszczot. – Myślę, że coś
jest nie tak.
– Co masz na myśli?
– Nie podoba mi się to miejsce.
– Nie rozumiem – rzekła Lines, coraz mocniej wtulając dziewczynę w siebie, nagle opętana
strachem, że za chwilę ukochana wyrwie się jej i jak ptak wyleci przez okno.
– Obserwowałam dziś platformę.
– Kiedy?
– W centrum nic się nie działo, a komputer pracował w zasadzie sam, więc poszłam się przejść.
– Co?! – krzyknęła Lines, odzyskując rangę chorążego. – Opuściłaś stanowisko? Tak po prostu? –
pytała, czując nieodpartą pokusę, by skarcić Elizę za niesubordynację. Odnajdywała w tym pomyśle
skrajnie dziwnie zmysłowe pożądanie.
– Zauważyłaś, że nasza praca jest zbędna?
– Co? – podnosiła głos Lines. – Jak zbędna?
– Wykonujecie tu mnóstwo pracy, sama widziałam. Naprawiacie budynki, kierujecie ruchem
towarów i ludzi, cały czas trwają jakieś szkolenia wojskowe, ciężarówki wożą sprzęty – kolejno
wymieniała zadania Eliza – a my siedzimy i klepiemy w te ekrany różne drobne czynności, od menu
posiłków, po harmonogram sprzątania łazienek. Wiem to, bo pytałam ludzi co robią. Nie sądzisz, że
trochę to niepotrzebne?
– Jak niepotrzebne? Tak wygląda praca obozu.
– To dlaczego nikt nie ma dla mnie żadnych rozsądnych zadań? – zapytała Eliza. – Nikt, kogo
pytałam, nie miał nic wspólnego z transferem robotników. Mam wrażenie, że przysłali mnie tu tylko
po to, żeby zrobić tłok, żeby było więcej ludzi, żeby po prostu działo się więcej – opowiadała,
wkładając końcówki blond włosów do ust. – Przecież do transferu robotników nie trzeba aż tylu ludzi.
Komputery same mogłyby wszystko ustalać, zresztą nawet to robią. Gdybyśmy znikli, to nic by się nie
stało.
– A kto by remontował infrastrukturę?
– A kto ją tak często niszczy? – odbiła pytanie Eliza i zerwała ostatni między nimi kontakt, robiąc
krok w głąb pokoju.
– O czym ty w ogóle mówisz – chłodno wyraziła swoje oburzenie pani chorąży, traktując skruszoną
ich wieź jak zdradę. – Nie masz pojęcia jak działa obóz. Obsługujemy wszystkie transfery we
wschodniej Europie, a poza tym mamy tu całą jednostkę wojskową, którą też trzeba wyżywić i
obsłużyć. Robotnicy to stada rozwydrzonych dzieciaków, które niszczą wszystko na swojej drodze.
Jestem pewna, że te podpalenia, to ich sprawka, a poza tym może nie zauważyłaś, ale po drugiej
stronie platformy jest dalsza cześć obozu dla dziewczyn, gdzie też jest mnóstwo pracy do wykonania.
Spędziłaś tu dopiero drugi dzień...
– Jesteśmy tylko zasłoną – Eliza przerwała bezlitosny wywód swojej przełożonej, odpływając na
drugą stronę pokoju, gdzie stała skąpana w Słońcu. – To tak, jakby chcieli odciągnąć naszą uwagę od
czegoś innego. Jakbyśmy były tylko zasłoną dla czegoś dużo bardziej okropnego – mówiła, a jej włosy
błyszczały w strumieniach wpadających do środka promieni, gnębiąc rozdrapaną porzuceniem duszę
Lines. – Całe popołudnie obserwowałam platformę i ludzi wchodzących i wychodzących z bloków
transferowych – dziewczyna kontynuowała swą opowieść, monotonnym głosem zdradzając odcień
budowanego przesłania. – Tłumy chłopaków kłębiły się przy wagonach, było ich mnóstwo, setki.
Przechodzili przez bramy do obozu i wychodzili po drugiej stronie, ale coś było nie tak.
– Co? – wtrąciła Lines, przerażeniem przyssana do drzwi.
– Nie miałam dobrego widoku, ale mimo to, coś się nie zgadzało.
– Co!?
– Było ich za mało – rzekła Eliza, a groza wypełniła pokój. – Nie wszyscy wychodzili po drugiej
stronie. Jestem tego pewna. Sprawdziłam to, obejrzałam wyjście i nie ma tam innej drogi. Część z nich
została w środku.
– Oni tam biorą prysznice, więc pewnie część wyszła później.
– Nie wyszła! – krzyknęła Eliza, rozsypując się emocjonalnie tak, jak wczorajsza butelka wina
rozbita o ścianę. – Oni nie wyszyli, w ogóle!!! Patrzyłam na bramę kilka godzin i nikt więcej nie
wyszedł! Za to do środka weszli kolejni chłopcy!! – ryczała, rozdrażniona. – Co oni z nimi tam robią?!
– Spokojnie – prosiła Lines, próbując dotrzeć do rozhisteryzowanej dziewczyny. Z rękami
wyciągniętym przed siebie, zrobiła kilka kroków, ale Eliza, niczym lew, chodziła od ściany do ściany,
wyraźnie dając do zrozumienia, że zaatakuje każdego, kto będzie zbyt blisko. Stanęła więc w
bezpiecznej odległości i próbowała uniknąć jej spojrzeń, rzucanych jak ostrza na oślep. W gardle czuła
duszącą bezradność, w brzuchu mrowienie strachu, a w głowie miała pustkę. – Może zatrzymali ich
tam? Przytrzymali w środku, może wypuścili innym, bocznym wyjściem, nie wiem! – mówiła,
podnosząc wyżej ręce w błagalnym geście, by Eliza odpuściła i pozwoliła im wspólnie cieszyć się
nadchodzącym wieczorem.
– Chcę tam pójść i zobaczyć to na własne oczy – zdecydowała Eliza, wykuwając żądanie w swej
twarzy z kamienia.
– Ale to teren zakazany! Ja nie mam tam dostępu!
– Włamiemy się.
– Jak?!
– Od góry – wyjaśniła Eliza. – Widziałam na dachach budynków otwory wentylacyjne na tyle duże,
by nas zmieścić. To nie jest daleko. Przejdziemy się, wejdziemy na dach, zobaczymy co jest w środku i
wrócimy. Nikt nic nie zauważy – przekonywała z pewnością, której jej przełożona nawet w ułamku nie
miała.
– A strażnicy? – coraz ciszej protestowała Lines, czując w oczach wilgoć napływających łez.
– Nie ma ich aż tak dużo. W nocy jest ciemno. Jak nas zatrzymają, to powiemy, że się zgubiłyśmy –
Eliza zdradzała szczegóły planu. – Zostaw to mi, umiem przekonać każdego mężczyznę – stwierdziła z
szyderczym uśmiechem na masce szaleńca. – Weźmiemy z magazynu te zwijane linki i przebierzemy
się w zwykłe ciuchu, jak na imprezę, bo mundury mogą być śledzone. Pójdziemy koło północy, kiedy
oficerowie wracają z pubu i jest głośniej.
– Skąd to wiesz?
– Mam świetny zmysł obserwacji – Eliza stwierdziła żartem, który spłynął po plecach Lines zimnym
dreszczem. – Wczoraj, kiedy moje włosy pochłonęły całą twoją uwagę, ja nasłuchiwałam dźwięków
zza okna – wyjaśniła.
– Wiesz co się stanie jak nas złapią?
– Wiem, że oni robią coś okropnego i jeśli nie chcesz iść ze mną, pójdę sama.
Lines zadrżała, nagle rozumiejąc, że wolałaby zginać, niż znów tkwić w odosobnieniu. – Idę z tobą –
obiecała, przełamując wątpliwości, których wcale tak wiele nie miała. Od samego początku wiedziała,
że w obozie dzieje się więcej, niż im pokazują, lecz do tej pory brakowało jej odwagi i inicjatywy, by
wyjrzeć poza zakres własnych obowiązków. – Sprawdzimy co jest w środku i jak nic nie znajdziemy,
natychmiast wrócimy, dobrze? – próbowała ustalać reguły, wkraczając na teren ukochanej lwicy. –
Dobrze? – powtórzyła, stając tuż obok niej.
– Tak jest, pani chorąży – potwierdziła Eliza i uśmiechem stopiła serce Lines, a potem pocałunkiem
dodała jej otuchy.
Do zmierzchu dziewczyny spijały sobie z ust śmiałość, muśnięciami wzmagając wiarę, intymnym
dotykiem przelewając odwagę, pieszczotami budząc żarliwość, oddechami rozpalając waleczność,
słodkimi słówkami przeganiając strach i westchnięciami kojąc wątpliwości. Godzinę przed północą na
nagie ciała założyły cywilne ubrania, Lines przykrótkie szmaciane spodnie, bo innych nie miała, a Eliza
obdarte jeansy przywiezione ze sobą z Kalisto. W kieszeni każda schowała swój egzemplarz czerwonej
rękawiczki, osobno symbole okrutnej przeszłości, razem tworzące talizman wzajemnej miłości.
– Gotowa? – zapytała Lines.
– Gotowa – potwierdziła Eliza i jeszcze raz przylgnęła ustami do warg swej kochanki. Nie odrywała
ich do momentu, gdy obie nie zaczęły się na głos śmiać, napędzane dreszczem, nerwową euforią i
seksualnym spełnieniem. Gdy w końcu opanowały napady chichotu, wyszły na palcach z pokoju,
skupione i gotowe zrealizować swą misję.
Najpierw odwiedziły magazyn, a potem wyszyły przed budynek, niby zaczerpnąć powietrza i
sprawdzić czy nikt ich nie obserwuje. Obóz był pusty i ciemny, ciężarówki jeszcze nie jeździły, a z
oddali dobiegały, tak jak przewidziała Eliza, odgłosy zabaw podpitych oficerów. Spacerowym krokiem
ruszyły wzdłuż strefy zakazanej, obserwując równie leniwie wędrujących strażników. Na cel wybrały
drugi w rzędzie blok transferowy, bo był osłonięty cieniem równolegle ustawionych ścian. Gdy miały
pewność, że teren jest czysty, niby przypadkiem skręciły, chwiejnym krokiem idąc przez otwarty plac,
same sobie będąc przynętą. Jeśli ktoś je teraz zatrzyma, zabełkoczą coś pijackim roztargnieniem i
zawrócą, miały nadzieję, bezpiecznie. Niezauważone dotarły jednak do wybranego muru budynku,
gdzie czekała ich ponad pięciometrowa wspinaczka.
– Umiesz tego używać? – zapytała z grymasem wstydu na twarzy Eliza, wyciągając spod koszuli
zabrany z magazynu sprzęt.
– A ty nie?! – zapiszczała Lines, trafiona wyznaniem dziewczyny jak piorunem. – Stań przy ścianie –
rozkazała, rozglądając się wkoło – a teraz patrz i powtarzaj – dodała, niczym instruktor na
ćwiczeniach, zakładając na rękę coś, co przypominało pokrywającą całe przedramię, czarną rękawicę.
– Przykładasz dłoń do powierzchni, aż usłyszysz kliknięcie – mówiła, przerażonym spojrzeniem
zachęcając kursantkę do szybkiej nauki. – I czekasz – dodała, podążając wzrokiem za małym cieniem
sunącym po ścianie i ciągnącym za sobą błyszczącą linkę. – Czujesz drgania? – Lines zapytała Elizę,
która jak w krzywym zwierciadle, koślawo, ale poprawnie, odtwarzała wszystko, co robi jej przełożona.
– Tak! – zakwiliła dziewczyna, rozbawiona nagłymi łaskotkami.
– To teraz zaciskając pięść uruchamiasz wciąganie, im mocniej, tym szybciej. Gotowa? – zapytała
Lines i nie czekała na odpowiedź, zasysana do góry przez ciemność nocy.
– Poczekaj! – szeptem wołała Eliza, odbijając się od ściany nogami i wolną ręką.
Bryza chłodnego powietrza pomogła dziewczynom wepchnąć ciała na dach, jednocześnie
przywiewając jakieś rozmowy z oddali. Skulone, świadome przekroczonej granicy powrotu, czekały, aż
cisza znów uwiedzie je złudnym bezpieczeństwem. Nie podnosząc głów, przesunęły się bliżej
wywietrzników, w których przerwy między łopatkami wirników były wystarczająco duże, by pomieścić
ich ciała, wręcz za duże, jak na wymagania zwykłego korytarza transferowego. Dziewczyny bez trudu
rozsunęły plastikowe kopuły, zaglądając ze zgrozą w otchłań wnętrza budynku.
– Ja zjadę, ty zostań – zdecydowała Lines.
– Ale dlaczego tak?
– Nikt cię niczego nie uczył w jednostce szkoleniowej?
– Nie, po co? Wystarczył im mój wygląd – zażartowała Eliza i zgodziła się zostać na górze.
Lines pokiwała z niedowierzania głową, niezrozumiale komentując coś pod nosem, a potem
przykleiła dłoń do powierzchni dachu i gdy poczuła drgania, wcisnęła nogi między łopaty wirnika i
powoli zjechała na dół. Strumień światła jej latarki przepędził bezdenną czerń, ujawniając kompletną
pustkę pomieszczenia, bez żadnych rzeczy, przedmiotów, ubrań, śmieci, które ciężarówki mogłyby co
noc wywozić. Dwie długie, gołe i bliskie sobie ściany pobudzały w Lines klaustrofobiczne lęki. – To
dziwne – powiedziała, spoglądając w górę, gdzie włosy Elizy, jak liny wystawały z wywietrznika. –
Mury są bardzo blisko siebie, znacznie bliżej niż to widać z zewnątrz.
– Budynek musi być podzielony na dwie części – podpowiadało echo czatującej na górze
dziewczyny. – To pewnie dlatego te wiatraki są tylko po jednej stronie dachu. Widzisz coś jeszcze?
– Tu jest kompletnie pusto – zgłaszała Lines, kierując strumień światła w ziemię. – Poczekaj, widzę
jakąś przerwę – dodała, rozwijając więcej linki w rękawicy, by móc swobodnie kucnąć. Trzymając
latarkę w ustach, gołym palcem przesunęła po cienkiej linii w podłodze biegnącej równolegle do
ścian. Zrozumiała, że jest to szczelina między dwoma niepołączonymi fragmentami rozsuwanej
platformy. W gardle poczuła wymiociny, a w nozdrzach rychłą śmierć i z piskiem przerażonej, małej
dziewczynki upadła na kolana, zwijając się w kłębek, jak dogorywający zwierz.
– Lines?! – wołała Eliza. – Co się stało, Lines? – prosiła, ale do jej uszu docierało tylko ciche,
nieludzkie skomlenie. – Proszę cię, odezwij się – błagała, niebezpiecznie nachylona nad otchłanią. –
Wciągnij się do góry, proszę, bo sama cię wciągnę gołymi rękoma! – niemal krzyczała, topiąc głos w
desperacji, a gdy wyjrzała znad wywietrznika, spanikowała, bo światła ciężarówek kroiły już obóz na
segmenty, niwelując zasłonę nocy. Warkot silników, jak ujadanie psów, zapowiadał pędzącą w ich
stronę nagonkę. – Lines, do cholery! Zaciśnij tę cholerną pięść! – Eliza ryknęła w otchłań rozświetloną
tylko statycznym strumieniem latarki. – Zaraz nas znajdą, zaraz tu będą – wlewała prośby w próżnię.
Traciła nadzieję, zamieniając słowa w krople rozpaczy zrzucane w czeluść, która pożarła jej ukochaną.
– Złapią nas, rozdzielą, zabiją, zakopią, zobaczysz – zawodziła łamiącym się głosem, aż usłyszała
cudowny dźwięk zwijanej linki. – Lines! – krzyknęła na widok pobladłej twarzy dziewczyny i zaparta
stopami o ściankę wywietrznika, wciągnęła ją jak kłodę, czując jej wilgotny od wymiocin mundur. – Co
się stało? Słyszysz mnie? – pytała szeptem.
– Oni ich wszystkich zabijają – wymamrotała Lines ze wzrokiem wbitym w czarne niebo. – Zabierz
mnie stąd – dodała, wciąż tkwiąc, jak skała, bezwolnie.
– Ocknij się! – prosiła Eliza, szarpiąc jej zimne i twarde ciało. – Musimy uciekać. Oni zaraz znajdą
twoją latarkę. Błagam cię, zabijesz nas! – mówiła pół-krzykiem, ciągnąc ją za rękę w stronę krawędzi
dachu.
Dopiero podwójny trzask zamykanych w ciężarówce drzwi, dobiegający sprzed bramy budynku,
wyrwał Lines z bierności. Dziewczyny zsunęły się po ścianie i zaciskając pięści, by zwiększyć swój
potencjał na niezauważenie, ruszyły przez plac z powrotem. Szły nierównym krokiem, jak
mechaniczne zabawki nakręcone przerażeniem. Opuściły strefę zakazaną i skręciły zaraz za rogiem
pierwszych baraków, gdzie krew w kostki lodu zamienił im męski zza pleców głos.
– Stójcie – rozkazał żołnierz. – Co tutaj robicie o tej porze? – pytał, podchodząc bliżej z ręką na
małym, kompaktowym karabinku, kompletnie niegotowy na reakcję Elizy, która z zalotnością podpitej
panny uwiesiła mu się na szyi, zamykając usta pocałunkiem.
– Nareszcie jakiś facet – zadziornie stwierdziła dziewczyna, oblizując namiętnie wargi. – Masz może
na mnie ochotę? – zamruczała, błyszcząc spragnionymi oczyma. Była gotowa spełnić każdą jego
zachciankę.
Jak pogoda w górach, podejrzliwość mężczyzny przerodziła się w samczą grę o zaspokojenie
podstawowych potrzeb. – No jasne – odpowiedział ochoczo i wyszczerzył pożółkłe zęby. Podniecała go
wędrującą mu w dół po brzuchu, w stronę wielkiej przyjemności, delikatna dłoń.
– No to świetnie. Odprowadzę tylko koleżankę i czekam na ciebie w pokoju rekreacyjnym. Wiesz
gdzie to jest? – pytała Eliza, łaskocząc go coraz niżej, bliżej męskiego spełnienia.
– Ale ja jestem na służbie – z niemałym zakłopotaniem powiedział żołnierz, spoglądając przez
ramię dziewczyny na sterczącą w bezruchu postać ubraną w cywilne, brudne ubrania. Przebłysk jego
podejrzeń utonął jednak w przyjemności podniecającego dotyku.
– Czyli nie masz na mnie ochoty?
– Nie no, mam – ratował okazję mężczyzna – ale może zrobimy to tu gdzieś bliżej. Tam dalej jest
taki budynek – mówił, pokazując palcem mrok nocy.
– Niech ci będzie. To ty jesteś facetem – stwierdziła Eliza, pozwalając mu przez chwilę oblepiać swe
piersi brudnymi łapami. – Tylko najpierw muszę odprowadzić koleżankę – narzekała. – Wiesz, ona jest
starsza stopniem i jak ją zostawię, to będzie rano problem – mówiła, ściągając jego owłosioną dłoń z
pośladków. – Pozbędę się jej i zaraz wracam, ok?
– Ok – odpowiedział żołnierz, próbując wstrzymać żądze, które jak oddech wracały, przyspieszając
tylko bicie spragnionego serca. Szczerząc kły, mierzył zgrabne nogi dziewczyn i podrygiwał z głodu
obiecanej mu ekstazy. – Hej! – nagle zawołał, jakby zmienił zdanie. – A musisz ją odprowadzać? Ona
też jest fajna, chętnie ją przelecę – zaproponował, pewny swoich możliwości.
Eliza zwolniła, puściła ramię Lines i zawróciła w stronę mężczyzny, który gotowy na kolejne igraszki,
nie przewidział potężnego ciosu w krocze. Zamroczony z jękiem padł i zwinął się w kłębek.
– Nie mów tak o niej – dziewczyna warknęła nad jego w spiralę skręconym ciałem i kopnęła go w
głowę, jakby ta była piłką. Potem, lekko kulejąc, podbiegła do Lines i pociągnęła ją siłą przez plac w
stronę ogrodzenia obozu, gdzie wcześniej widziała niestrzeżoną dziurę.
Silla
(historia nr 01.18 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)
I
Od jedenastu lat Welmond przygotowywano do największej ewakuacji w dziejach ludzkości. To tu,
w jednym z dwunastu miast portowych, miał rozpocząć się exodus wschodniej Europy. Plan zakładał
budowę tarasu startowego o powierzchni dwunastu kilometrów kwadratowych, otoczonego wysokimi
na dziesięć metrów murami, nad którymi górowały już wieże strażnicze. Dookoła kompleksu, jak
macki ośmiornicy, wyrastały długie, zbrojone, pełne stalowych wrót korytarze, tak zaprojektowane, by
maksymalnie kontrolować proces załadunku wybranych ludzi na promy orbitalne. Nie było tajemnicą,
że tylko nieliczni opuszczą Ziemię w dniu jej zagłady, bo każdy, kto umiał liczyć, mógł bez trudu
stwierdzić, że miejsc na pokładach okrętów jest mniej niż chętnych do lotu.
O tym, kto ocaleje, a kto pozostanie na umierającej planecie, decydowała jedna osoba: Nadzorca
ds Dystrybucji Zasobów Ludzkich w Instytucie Nadzoru Ludności pod Zgromadzeniem Narodowym,
której auto w czarnym korowodzie mknęło właśnie pustymi ulicami Welmond. Cztery opancerzone,
luksusowe pojazdy omijały z idealną precyzją małe gruzowiska i duże betonowe bloki tarasujące drogi,
z jakich nikt, poza najwyższymi władzami, już nie korzystał. Widok cicho sunących samochodów
przyciągał wzrok mieszkańców, również tych najmłodszych, bezdomnych i zrzeszonych w złodziejskich
szajkach. Mała ich grupka blokowała właśnie przejazd na jednym ze skrzyżowań, zabijając czas zabawą
w ganianego między dwoma zapadliskami w jezdni. Kawalkada stanęła w miejscu, a z pierwszego
pojazdu wyskoczyło czterech, ciężko uzbrojonych i naszpikowanych pancernymi bio-mechanizmami
żołnierzy. Ich obecność nie zainteresowała jednak chłopców. Wciąż biegali w kółko, ignorując pogróżki
groźnie wyglądających, zamaskowanych cyborgów do momentu, aż z drugiego auta nie wysiadła
czterdziestoczteroletnia kobieta o bardzo jasnych włosach związanych z tyłu głowy w sztywny i
agresywnie naciągnięty kok. Ubrana w szarą spódnicę do kolan i marynarkę w podobnym odcieniu,
jak znienawidzona nauczycielka w przysposobieniówce, stukaniem obcasów drażniła uszy dzieciaków.
Jej niebieskie, lodem skute spojrzenie meduzy zmroziło w końcu gromadkę w miejscu.
– Kim jesteście? – zapytała, nakazując żołnierzom opuścić broń.
– My jesteśmy druhami Synogi! – wspólnie odkrzyknęli chłopcy.
– Pytałam o to, jakie macie stanowiska pracy?
– My nie wahamy! – radośnie odpowiedziały dzieci, piskliwym śmiechem wzajemnie się
nakręcając.
– Rozumiem, jesteście bezrobotni. Wasza przydatność wynosi zero. Na miejsce we flocie nie macie
szans, więc nie widzę przeszkód, by unicestwić was już teraz – monotonnym i znudzonym głosem
oświadczyła Nadzorczyni. Jednym zerknięciem sprawiła, że żołnierze znów podnieśli broń.
Chłopcy rozpierzchli się zygzakami, jakby próbowali unikać rzucanych w ich stronę kamieni, i
szybko znikli w gruzach okolicznych budynków. Droga była wolna, więc Silla zawróciła w stroną
pojazdu, z którego wysiadła, a kąciki jej ust drgnęły cichym wspomnieniem uśmiechu, który znikł nim
ktokolwiek miał szansę go zauważyć.
Kawalkada aut bez przeszkód dotarła już do celu, zajeżdżając pod willę pośrodku rozkopanego
placu, na którym powstawało jedno z ogniw łączących korytarze tarasu startowego. Rezydencja
dyrektora projektu lśniła nieskażoną bielą na tle brudnych ścian otaczających ją robotniczych baraków,
uwydatniając rozdźwięk między społecznymi warstwami. Silla dostrzegła krągłą sylwetkę kierownika
zanim jeszcze jej auto zajechało pod werandę budynku. Przeraźliwie gruby mężczyzna stoczył się ze
schodów i pokryty cały potem, próbował kokietować kobietę gestami krótkich rączek. Wyglądał przy
tym jak wyrzucona na brzeg i miotana spazmami oślizgła ryba. Nadzorczyni jednak nie zwracała na to
uwagi, oziębła na wszelkie bodźce, wyuczona obojętności, otoczona szybą muzealnego eksponatu.
Zatrzaśnięta myślami w innym wymiarze percepcji, bez litości zignorowała wyuczony uśmiech
mężczyzny i bez jednego spojrzenia w jego stronę, weszła do środka. Nie okazywała uczuć, jakby
dawno już zapomniała o tej możliwości, i nie wykonywała zbędnych gestów, niczym maszyna, która
minimalizuje zużycie energii i maksymalizuje efektywność. Nawet oferowane przez dyrektora
egzotyczne owoce i talerz wykwintnych mięs nie robiły na niej wrażenia. Tego typu dobrobyt miała na
co dzień. Idąc prosto do biura, od razu wypytywała go o braki specjalistów, zakres potrzebnych prac,
problemy i powody opóźnień, a mężczyzna jak pies podążał za nią, łapczywie chwytając powietrze
między kolejnymi odpowiedziami. Nie odważył się usiąść za swoim biurkiem w gabinecie, stał więc
razem z Nadzorczynią dokładnie tam, gdzie kobieta wybrała, obok drewnianej sofy obitej białą skórą.
Rozmawiali o liczbach, statystykach, terminach, które nerwowo odczytywał z rękawa noszonej koszuli
w kratę.
Wnętrze pokoju wyglądało jak muzealny magazyn, wypełniony po brzegi obrazami, kamiennymi
posągami, meblami o wszystkich kształtach i stylach, zgromadzonych za pewne nielegalnie i siłą. Ich
wartość, wyliczana przydatnością dla Wielkiego Planu dzieloną przez zajmowaną przestrzeń, była
raczej niewielka, choć i tak przekraczała ilość uwagi, jaką Silla poświęcała tym dziełom sztuki. Tak, jak
zebrany w budynku dobrobyt, Nadzorczyni ignorowała próby mężczyzny, by znaleźć dla siebie choć
odrobinę miejsca w błękicie jej oczu. Wpatrzona w okno za jego plecami, uważnie słuchała
wypluwanych ze śliną raportów, zapisując je na wbudowanym w wewnętrzne ucho urządzeniu
notującym. To był bardzo zaawansowany bio-mechanizm, który obsługiwała myślami. Miała jedyny
jego egzemplarz, robiony na specjalne zamówienie, pomimo ogólnego zakazu stosowania narzędzi w
ten sposób kontrolowanych. Używała go przede wszystkim do zapisywania informacji, lecz nie każdy o
tym wiedział, dlatego dyrektor co chwilę proponował jej dostęp do panelu swojego komputera. Gdy
zdawkowo odmawiała, nie zdradzając posiadanej przewagi, zakłopotany kontynuował, wyliczając
potrzebnych specjalistów. W tym czasie Silla rewidowała procentową wartość dla floty osób z jego
zawodem, zmienianymi ułamkami odbierając tysiącom ludzi miejsca na pokładach okrętów, tylko
dlatego, że jeden z nich był otyły i okropnie śmierdział. Nie miała z tego powodu wyrzutów.
Przepocony i wyraźnie zmęczony, kierownik budowy skończył wreszcie swój wywód i
nieświadomie, z wycieńczenia staniem, usiadł na sofie, plamiąc ją swoim mokrym cielskiem. Szybko
jednak odbił się i wrócił do pionu, z przerażeniem w oczach błagając, by kobieta nie traktowała tego
jak obrazy. Silla wyszła bez słowa, kompletnie ignorując mężczyznę. Wystrój budynku przyprawiał ją o
mdłości i gdyby spędziła tam choć sekundę dłużej, wybuchnęłaby gniewem, za który biedny dyrektor
zapłaciłby resztą psychicznego zdrowia i prawdopodobnie zapocił się na śmierć.
Do obowiązków Nadzorczyni należała, między innymi, dystrybucja zasobów pracowniczych w
rejonie Europy Wschodniej i nadzór nad przydziałem kwalifikacyjnym robotników. Jednak głównym jej
zadaniem było określanie przydatności wszystkich zawodów we flocie za pomocą procentowych
wartości, na których opierał się cały system ustalania priorytetu ewakuacji osób. Algorytm miał dość
skomplikowane założenia i uwzględniał liczne modyfikatory, zarówno osobowościowe, zręcznościowe,
jak i biologiczne, w tym odporność psychiczną, wyniki testów czy wiek. Jednak nawet wysokie
zagmatwanie kalkulacji nie zmieniało faktu, że codziennie jedną decyzją Silla potrafiła skazać na
śmierć tysiące pracowników hal. Wszystko po to, by zmaksymalizować szanse na przetrwanie
ludzkości w najlepszej, możliwe formie.
Koszt takiej władzy był jednak wysoki. Nadzorczyni nie miała męża, ani dzieci, praca pochłaniała jej
cały czas i uwagę, a w trakcie wieloletniej kariery w wojsku przylgnął do niej pseudonim „Tyranka”,
którego nikt głośno w towarzystwie Silli ze strachu nie wypowiadał. Nie przejmowała się tym, w ogóle
nie zwracała uwagi na komentarze, plotki, szemranie za plecami i nigdy publicznie nie zdradzała
jakichkolwiek emocji, przez co niektórzy nawet sądzili, że w ogóle ich nie ma. Ona sama wiedziała, że
te obumarły w niej ponad dwadzieścia lat temu wraz z brutalną śmiercią jej ukochanego. Obiecała
sobie wtedy już do tego nie wracać, nigdy już nie ufać miłości i w tym zakresie osiągnęła sukces.
Zimna i twarda, przez resztę życia nie pozwoliła nikomu się do siebie zbliżyć. Oddana karierze,
budząca strach, każdej nocy walczyła z atakami lęku i czarnymi myślami, że umrze sama w ciemności,
w obcym łóżku, które fundowała jej praca wymagająca ciągłych podróży. Silla Sereday, kontradmirał
floty, Nadzorca ds Dystrybucji Zasobów Ludzkich w Instytucie Nadzoru Ludności pod Zgromadzeniem
Narodowym, porzucona przez ojca, opuszczona przez matkę, zdradzona przez brata, wykorzystana
przez władze, znienawidzona przez świat. Tak o sobie myślała, a tragizm własnej postaci sprawiał jej
odrażającą przyjemność.
Brat Silli, Alias Onstrom, przebywał właśnie w Welmond, o czym Nadzorczyni dowiedziała się
przypadkiem, czytając raport z testów orbitalnych okrętu SS Santlite 75. Jednostka flagowa floty,
duma Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości, przechodziła właśnie serię prób
rozruchowych, będąc na ustach wszystkich zainteresowanych podróżą do gwiazd. Koniec prac i
aktywną służbę statku przewidywano dopiero na 2155 rok, ale już kompletowano załogę, a jednym z
oficerów służby przejściowej został, na nieoficjalną prośbę Nadzorczyni, właśnie Alias.
Rodzeństwo od lat nie utrzymywało kontaktów, ale dziś, czytając swój ostatni raport, Silla
zapragnęła zobaczyć brata raz jeszcze. Wysłała mu więc zaproszenie w formie rozkazu stawienia się w
trybie bezzwłocznym w określonym przez nią miejscu. Wybrała plac handlowy śródmieścia, który
niegdyś, według opowieści najstarszych tubylców, był pięknym ogrodem. Dziś tę przestrzeń zajmowali
mieszkańcy handlujący wszelkimi dostępnymi im dobrami, poza jedzeniem, bo na obrót nim
przyzwolenie miały tylko siły DARPA.
Gdy tylko Silla dotarła w umówione miejsce, oddelegowała ochroniarzy i niezauważenie
spacerowała wśród wyłożonych na ziemi koców, gdzie w rzędach zaprezentowane lśniły różne
metaliczne i plastikowe przedmioty. Szczotki, kołowrotek wędki, rozchodzone buty, pewnie pusta
zapalniczka, świeczki, rolka lepszego materiału, zestaw do szycia i inne podstawowe produkty
przyciągały uwagę przechodniów, którzy zatrzymywali się, negocjowali wymianę i przekazywali sobie
rzeczy z rąk do rąk. Władze nie dbały już o żadne potrzeby, oprócz tych absolutnie niezbędnych, jak
pożywienie, woda i jakaś kurtka na zimę. Resztę ludzie musieli zdobywać sami na takich właśnie
pchlich targach.
Silla przemierzała plac ze zwiniętą marynarką na ramieniu, mając na sobie przepisową, białą
koszulkę. Ozdób nigdy nie nosiła, bo ubiór dla niej był wymogiem, a nie przyjemnością i gdyby musiała
chodzić nago, nie przeszkadzałoby jej to ani trochę. Odpięła w butach obcasy, uwalniając się od
tępego stukania w chodnik i wyłączyła wszyty w mundur nadajnik, który wysyłał informacje o jej
położeniu i informował innych żołnierzy o posiadanej przez nią randze. Wizualnie nie można było tego
stwierdzić, zgodnie z polityką sił DARPA, by nie ułatwiać terrorystom atakowania oficerów. To jedna z
decyzji armii, którą Silla pochwalała. Poza tym niewiele ją interesowało. Nie angażowała się w inne
oficjalne projekty, nie uczęszczała na narady dowódcze, wykonywała tylko swoje obowiązki, ignorując
wszystko, co mogło ją niepotrzebnie rozpraszać. Mówiła oszczędnie, nie zużywała energii na
bezzasadne gesty czy mimikę twarzy i unikała zbędnych interakcji. Teraz, jak niewidzialny demon
sprawiedliwości, przenikała niezauważenie między handlującymi mieszkańcami Welmond, nie mogąc
pozbyć się z głowy myśli, że swoją pracą skazała większość z nich na śmierć.
– Silla? – zwrócił jej uwagę Alias, odnajdując wreszcie siostrę na placu.
Powoli i jakby z niechęcią, Nadzorczyni podniosła wzrok, mierząc mężczyznę od stóp do głowy i
oceniając jego mundur, zaprojektowany specjalnie dla oficerów Santlite 75. Nie robił na niej wrażenia,
ani ubiór, ani on sam. Delikatnie rude, jasne i bezładnie zaczesane do tyłu włosy brata nie lśniły już
młodzieńczym blaskiem, a niezadbane wąsy i cienka bródka sprawiały, że wyglądał jak wszyscy inni na
targu: bez wiary, bezdomni, walczący tylko o skrawki jedzenia i spokój. Bystre oczy Aliasa, niegdyś ją
bez reszty absorbujące, straciły dziś urok i pokazywały jedynie słabość w kompozycji z uległością. Stał
na baczność, przerażony karcącą ciszą siostry i zdezorientowany nieuregulowanymi rodzinnymi
konotacjami.
– Spocznij i przestań – poleciła Silla. – Nie musisz traktować mnie tak oficjalnie – ozięble dodała,
rozczarowana pierwszym jego po latach wrażeniem.
– Rozumiem – wydukał Alias i jak obcy człowiek stał zakłopotany, zastanawiając się od czego zacząć
rozmowę. Nie widział jej siedemnaście lat, a ostatnim razem, gdy miał tę przyjemność, prawie zginął.
Nie mógł znaleźć odpowiednich słów i gdyby nie siostra, tkwił by tak zmieszany bez końca.
– Wiem, że mnie nienawidzisz. Przepraszam.
– Nie musisz nic mówić, to było dawno, a ja byłem głupi.
– Oboje byliśmy głupi – przyznała Silla, pokazując na twarzy odrobinę zrozumienia. – Jest tak ładna
pogoda, chodźmy na spacer – zaproponowała, walcząc z wojskowym tonem oplatającym każde jej
słowo.
Pierwsze wspólne z siostrą kroki wydawały się Aliasowi tak nienaturalne, że miał problemy z ich
właściwą egzekucją. Wpatrzony we własne stopy, próbował utrzymać równe tempo, jednocześnie
walcząc z mimiką twarzy, która samoistnie zdradzała towarzyszące mu zdenerwowanie.
– Nie zrobiłeś sobie tego zęba – zauważyła Silla.
– Nie miałem czasu i przyzwyczaiłem się już.
– Rozumiem.
– A ty przyzwyczaiłaś się już do pulsowania Słońca? – zapytał Alias, próbując przeskoczyć dzielącą
ich wyrwę chłodnej obcości. Nieświadomie językiem dotykał górnej, prawej, ułamanej dwójki, która
była pamiątką z ostatniego ich spotkania.
– Nie zwracam na nie uwagi.
– Nie wkurza cię? Jest coraz silniejsze?
– Nie.
– Ja coś nie mogę się przyzwyczaić, wiesz? – wyznał Alias. – Chciałbym już opuścić tę zniszczoną
planetę i ruszyć w kosmos – próbował zainteresować sobą siostrę, która parła przed siebie, ignorując
wszystko wokół, jakby przemierzała inny wymiar, tylko ciałem pozostając w znanej mu rzeczywistości.
Miał tyle samo lat co ona, ale wyglądał dużo młodziej, częściowo za sprawą jej rygorystycznego
podejścia do prezencji, w tym surowego ubioru i spiętych na siłę w sztywny kok włosów. Zapewne
celowo zmiażdżonych, by ukryć ich piękno. Tę różnicę nadrabiał za to wojskowym mundurem floty.
Luźna, ale podkreślająca sylwetkę, brunatna warstwa wierzchnia ukrywała zaawansowaną
technologię. Zbędny w ten upał kombinezon, na pokładzie okrętu będzie chronić go przed efektami
działania próżni, promieniowaniem i wszelkiego rodzaju bronią. Natomiast, wewnętrzna warstwa
munduru, jak druga skóra przylegająca do ciała Aliasa, nadzorowała jego czynności życiowe, a w
przestrzeni miała za zadanie dbać o hermetyczność, ogrzewanie lub chłodzenie i pierwsze opatrunki
ran. Stworzony w Chicago, w tej samej hali, gdzie budowano Santlite 75, strój floty był najwyższej
klasy zewnętrznym, ale mocno zintegrowanym z układem nerwowym, bio-mechanizmem. To
napawało go dumą i dawało mu pewności siebie. Pilnie jej teraz potrzebował.
– Widziałeś już okręt? – zapytała Silla, prowadząc pospieszną wycieczkę w stronę bocznej,
spokojniejszej uliczki.
– A ty nie? Przecież widać go gołym okiem – zażartował Alias i wskazał ręką błękitne, czyste niebo,
gdzie wśród wielu małych ciemnych punktów, jeden wybijał się ponad inne i zdradzał sylwetkę
ogromnego statku.
Nadzorczyni podniosła głowę, naśladując brata, ale był to tylko pusty gest, bo jej spojrzenie nie
stawało ostrością na flocie, a biegło dalej w próżnię, zagubione bezpowrotnie.
– Po co przyjechałaś do Welmond? – zapytał Alias, przerywając gonitwę za siostrą.
– Prowadzę śledztwo.
– Jakie śledztwo?
Silla stanęła kilka kroków dalej i zwróciła się twarzą do brata, po raz pierwszy od chwili przybycia
do Welmond przełamując chłód skostniałego oblicza. Lekki uśmiech zawitał na jej ustach, ale zdradzał
raczej bezsilność niż radość. – Wiesz, czym się zajmuję? – zapytała, patrząc przez chwilę na niego tak,
jak kiedyś, z błyskiem zauroczenia w oku.
– Myślę, że wszyscy wiedzą.