Kliknij - polfaces2016

Komentarze

Transkrypt

Kliknij - polfaces2016
Sponsor Strategiczny
Sponsorzy:
1
III Kongres Polskiego Towarzystwa
Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej,
Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii
Honorowy Patronat
Patronat Honorowy nad Kongresem Polskiego Towarzystwa Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii objęli:
Prof. dr hab. med. Marek Krawczyk
JM Rektor Warszawskiego Uniwersytetu
Medycznego
inż. Stanisław Kruszewski
Burmistrz Miasta Józefów
Dr Andrzej Sawoni
Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej, OIL
w Warszawie
Prof. dr hab. med. Janusz Wyzgał
Dyrektor Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus
w Warszawie
Hotel Holiday Inn, Warszawa Józefów
19-20 maja 2016 roku
2
Wielce Szanowni Państwo,
Drogie Koleżanki i Koledzy,
w imieniu Komitetu Organizacyjnego i Naukowego serdecznie witam Uczestników,
Wykładowców i Gości III Kongresu Polskiego Towarzystwa Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii, który odbędzie się w dniach 18-20
maja 2016r. w Józefowie koło Warszawy.
Nasz Kongres stanowi niepowtarzalną okazję dla promocji osiągnięć współczesnej nauki
i nowych metod oraz leczenia i rozpoznawania schorzeń chirurgicznych.
Podczas Kongresu omówimy wiele zagadnień, z którymi spotykają się Państwo w codziennej
praktyce lekarskiej. Planujemy przedstawić aktualne osiągnięcia chirurgii czaszkowoszczękowo-twarzowej oraz wyzwania przed jakimi ona stoi. Praktyczna wiedza przekazywana
w czasie wykładów będzie dodatkowo ugruntowana podczas dwuminutowej dyskusji
przewidzianej po każdym referacie.
Mam nadzieję, że Kongres da nam okazję do twórczego dialogu dotyczącego naszej wspólnej
przyszłości, ponieważ znaczenie takich spotkań polega nie tylko na wymianie doświadczeń
i poglądów, lecz także na nawiązaniu bliższych relacji koleżeńskich , szczególnie w gronie
chirurgów szczękowo-twarzowych i stomatologicznych.
Życzę wszystkim Uczestnikom Kongresu satysfakcji z dobrze wykorzystanego czasu na
pogłębienie wiedzy.
Wykładowcom dziękuję za trud przygotowania i wygłoszenia prezentacji.
Życząc udanego pobytu w Józefowie pragnę, aby Kongres zapisał się w pamięci uczestników
jako udane spotkanie nie tylko pod względem merytorycznym, lecz także i towarzyskim.
Z koleżeńskimi pozdrowieniami
dr hab. med. Danuta Samolczyk-Wanyura
Prezes Polskiego Towarzystwa
Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej,
Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii
3
Specjalistyczny Kurs Przedkongresowy
Artroskopia Stawów Skroniowo-Żuchwowych
Zaproszeni wykładowcy
Prof. Gerhard Undt
Klinika
Chirurgii
Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej,
Chirurgii
Stomatologicznej,
Uniwersytet Medyczny w Wiedniu, Austria
Prof. Bogdan Ciszek
Zakład Anatomii Prawidłowej w Warszawie
Dr Włodzimierz Chmielewski
Zakład Radiologii Klinicznej w Warszawie
Dr hab. Artur Kamiński
Klinika
Chirurgii
Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii
w Warszawie
Dr Zygmunt Stopa
Klinika
Chirurgii
czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii
WUM
III Kongres Polskiego Towarzystwa
Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej,
Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii
Zaproszeni wykładowcy
Prof. Gerhard Undt
Klinika Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Stomatologicznej,
Uniwersytet Medyczny w Wiedniu, Austria
Prof. dr hab. med. Kazimierz Kobus
Klinika Chirurgii Plastycznej, Polanica Zdrój
Dr hab. med. Artur Kamiński
Dyrektor Krajowego Centrum Bankowania
Tkanek i Komórek,
Kierownik Zakładu Transplantologii i Centralnego
Banku Tkanek WUM,
Klinika Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii
WUM
Dr med. Konrad Walerzak
Klinika Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii
WUM
Dr med. Paweł Grabowski
Klinika Nowotworów Głowy i Szyi, Centrum
Onkologii w Warszawie
4
Komitet naukowy
Prof. dr hab. med. Hanna Gerber
Prof. dr hab. med. Zyta Grabowska
Dr hab. med. Artur Kamiński
Prof. dr hab. med. Marcin Kozakiewicz
Prof. dr hab. med. Bogumił Lewandowski
Prof. dr hab. med. Krzysztof Osmola
Prof. dr hab. med. Tomasz Tomaszewski
Dr hab. med. Danuta Samolczyk – Wanyura
Dr n. med. Zygmunt Stopa
Dr n. med. Mariusz Szuta
Prof. dr hab. med. Hubert Wanyura
Prof. dr hab. med. Jan Zapała
Komitet organizacyjny
Dr hab. n. med. Danuta Samolczyk-Wanyura
Prof. dr hab. med. Hubert Wanyura
Dr hab. med. Artur Kamiński
Dr n. med. Zygmunt Stopa
Lek. dent. Przemysław Skubich
Lek. dent. Anna Mydlak
Lek. dent. Karol Święch
Tematy Zjazdu
-
Patologia stawów skroniowo-żuchwowych
Złamania części twarzowej czaszki
Nowotwory
Chirurgia rekonstrukcyjna
Chirurgia ortognatyczna
Zapalenia w obrębie głowy i szyi
Implantologia
Patologia zatok obocznych nosa
Choroby ślinianek
Referaty – 10 minut i 2 minuty dyskusja
Plakaty – drukowane w formacie A1
5
Program Kursu Artroskopia Stawów Skroniowo-Żuchwowych
18.5.2016 r. (środa) CEMED, Warszawa
08.30 - 09.00 – rejestracja uczestników (registration)
09.00 – 09.30 - Anatomia chirurgiczna stawów skroniowo-żuchwowych (Functional anatomy of the
TMJ)– prof. Bogdan Ciszek
09.30 – 09.50 – Budowa histologiczna ssż (histology of the TMJ) – prof. Artur Kamiński
09.50 – 10.10 - Diagnostyka obrazowa stawów skroniowo-żuchwowych (Imaging of the TMJ) –
dr Włodzimierz Chmielewski.
10.10 – 10.30 - Diagnostyka różnicowa choroby ssż i wskazania do zabiegów (Differential diagnosis
of temporomandibular disorders and qualification for surgery) – prof. Gerhard Undt
10.30 - 10.45 - przerwa (break)
10.45 - 11.00 - Artrocenteza i płukanie ssż (Arthrocentesis and lavage of the TMJ) – dr Zygmunt Stopa
11.00 - 11:30 - Artroskopia górnego i dolnego piętra ssż (Arthroscopy of the upper and lower joint space)–
prof. Gerhard Undt
11.30 - 11-45 - Zastosowanie kwasu hialuronowego w chorobie ssż (Infiltrations with hyaluronic acid)–
dr Zygmunt Stopa
11.45 - 12-15 – Miejsca wkłucia i techniki wprowadzenia narzędzi do ssż (Portals of entry and
puncturing techniques in arthroscopic surgery) – prof. Gerhard Undt
12.15 - 12.30 – Narzędzia chirurgiczne i urządzenia do artroskopii ssż (Surgical instruments and
devices) – prof. Gerhard Undt
12.30 - 13.30 – Zajęcia praktyczne (Workshop) – zapoznanie się z instrumentarium (instruments),
artrocenteza (Arthrocentesis)
13.30 - 14.30 – obiad (Lunch)
14.30 – 15.00 – Powikłania artroskopii ssż (complications in arthroscopic TMJ surgery) –
prof. Gerhard Undt
15.00 - 16.30 - Zajęcia praktyczne (Workshop) – artroskopia ssż (Arthroscopy of the TMJ)
16.30 - 17.00 – Otwarta plastyka krążka stawowego (Open discopexy and discectomy) - prof. Gerhard
Undt
17.00 - 18.00 – Zajęcia praktyczne (Workshop) - Otwarte dojście do ssż (Open approach to the TMJ)
18.00 – 18.30 Dyskusja (Discussion)
18.30 –Zakończenie kursu (End of course), rozdanie certyfikatów (certificates)
6
Program Kongresu
19-20.5.2016 r.
19 maja 2016 r.
Czwartek (sala Constellation)
09.00 – 09.30
Uroczyste otwarcie Kongresu
- dr hab. n. med. Danuta Samolczyk-Wanyura
- dr hab. n. med. Artur Kamiński
- dr n. med. Mariusz Szuta
- dr n. med. Zygmunt Stopa
09.30 – 11.30
Sesja I – Patologia stawów skroniowo-żuchwowych
Przewodniczący sesji: Gerhard Undt, Hubert Wanyura, Artur Kamiński
09.30 – 10.30 Surgery of the Temporomandibular Joint
L01
- Gerhard Undt
10.30 – 10.42 Pacjenci z chorobą zwyrodnieniową stawów skroniowo-żuchwowych leczeni
laseroterapią wysokoenergetyczną HILT i MLS
O01
- Magdalena Czajkowska, Ewa Niemczyk, Błażej Gadziński, Zygmunt Stopa,
Przemysław Skubich, Dariusz Białoszewski, Hubert Wanyura
10.42 – 10.54 Zastosowanie kwasu hialuronowego w leczeniu choroby zwyrodnieniowej
stawów skroniowo-żuchwowych - wstępne doświadczenia
O02
- Magdalena Jodłowska
10.54 – 11.06 Porównanie artroskopii stawów skroniowo-żuchwowych w znieczuleniu
ogólnym i miejscowym
O03
- Marta Siewert-Gutowska, Zygmunt Stopa, Hubert Wanyura
11.06 – 11.30 kawa, herbata
11.30 – 12.30
Sesja II – Złamania części twarzowej czaszki
Przewodniczący sesji: Krzysztof Osmola, Artur Kamiński
11.30 – 11.42 Ciężkie urazy przenikające głowy i szyi
O04
- Krzysztof Osmola, Marian T. Nowaczyk
11.42 – 11.54 Wieloletnie własne doświadczenia w leczeniu złamania rozprężającego
oczodołu
O05
- Piotr Koryczan, Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Jan Zapała
7
11.54 – 12.06 Rekonstrukcje oczodołów pourazowych materiałem
z wykorzystaniem metody CAD/CAM
O06
- Karol Dominiak, Anna Bromirska – Małyszko
alloplastycznym
12.06 – 12.18 Ocena możliwości zespalania wysokich złamań wyrostków kłykciowych za
pomocą śrub bikortykalnych
O07
- Marcin Kozakiewicz, Jacek Świniarski
12.18 – 12.30 Endoskopowe, wewnątrzustne dojście
kłykciowego żuchwy - 11 lat doświadczeń
O08
- Zygmunt Stopa, Hubert Wanyura
12.30 – 13.18
w
leczeniu
złamań
wyrostka
Sesja III - Zapalenia w obrębie głowy i szyi
Przewodniczący sesji: Jan Borys, Paweł Zawadzki
12.30 – 12.42 Mikrobiologia zakażeń tkanek miękkich twarzy i szyi
O09
- Jan Borys, Dorota Olszańska, Piotr Botnik, Elżbieta A. Tryniszewska
12.42 – 12.54 Fascilitis necroticans czy pyodermia gangrenosa- rozwinięcie problemu
klinicznego
O10
- Tomasz Piętka, Krzysztof Zarzycki, Katarzyna Rzentała
12.54 – 13.06 Ocena czułości i swoistości markera stanu zapalnego (suPAR) w chirurgii
szczękowo-twarzowej
O11
- Magdalena Trzcińska, Marcin Kozakiewicz
13.06 – 13.18 Choroba IgG4-zależna w zakresie głowy i szyi - opis trzech przypadków
O12
- Michał Gontarz, Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Jan Zapała, Krystyna Gałązka,
Romana Tomaszewska, Agata Lazar
13.18 – 14.30 Lunch
14.30 – 17.00
Sesja IV – Nowotwory
Przewodniczący sesji: Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Stanisław Starościak
14.30 – 14.42 Specjalistyczne postępowanie z chorym ze złośliwym, nieuleczalnym
nowotworem głowy i szyi
L02
- Paweł Grabowski
14.42 – 14.54 Zaawansowane nowotwory głowy i szyi. Możliwości leczenia chirurgicznego
O13
- Stanisław Starościak, Maciej Rysz, Jacek Gałczyński, Romuald Krajewski,
Adam Gałązka, Jakub Zawoliński
8
14.54 – 15.06 Metody i wyniki leczenia chorych na raka jamy ustnej w materiale Kliniki
Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej
IS UJ CM w Krakowie
O14
- Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Jan Zapała, Mariusz Szuta, Marcin Czajka,
Michał Gontarz, Magdalena Maciejowska, Oskar Skruńdź, Krzysztof
Gąsiorowski
15.06 – 15.18 Wyniki leczenia mięsaków tkanek miękkich i kości rejonu głowy i szyi w
materiale Oddziału Chirurgii Nowotworów Głowy i Szyi Centrum Onkologii w
Warszawie
O15
- Jacek Lenartowicz
15.18 – 15.30 Ocena metod i wyników leczenia chorych na raka zatoki szczękowej
O16
- Agnieszka Biel-Wiendlocha, Jan Zapała, Grażyna Wyszyńska-Pawelec
15.30 – 15.42 Guzy gruczołów ślinowych w materiale Kliniki Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej w Krakowie
O17
- Michał Gontarz, Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Jan Zapała
15.42 – 15.54 Zaawansowane zmiany w jamie ustnej w przebiegu mięsaka Kaposiego
O18
- Marian Nowaczyk
15.54 – 16.06 Czy wiek stanowi ograniczenie możliwości leczenia chirurgicznego chorych na
raka jamy ustnej?
O19
- Marcin Czajka, Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Jan Zapała, Tomasz Marecik,
Michał Gontarz
16.06 – 16.18 Żywienie kliniczne chorych z nowotworami głowy i szyi
O20
- Aldona Chloupek
16.18 – 16.30 Ocena roli metaloproteinaz MMP-1, MMP-2 oraz ich inhibitorów TIMP-1,
TIMP-2 w torbielach i nowotworach zębopochodnych
O21
- Anna Starzyńska, Anna Walter, Aleksandra Sejda, Monika SakowiczBurkiewicz
16.30 – 17.00 kawa, herbata
17.00 – 19.00 Walne Zebranie Członków Polskiego Towarzystwa Chirurgii CzaszkowoSzczękowo-Twarzowej, Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii
19.30 – 23.30
Kolacja Koleżeńska
9
20 maja 2016 r. Piątek (sala Constellation)
08.30 – 09.30
Sesja V – Plakatowa
Przewodniczący sesji: Barbara Drogoszewska, Anna Boromirska-Małyszko
P01
Wpływ metody leczenia złamań wyrostków kłykciowych na funkcjonowanie układu
stomatognatycznego
- Iwona Niedzielska, Jakub Krzemień, Łukasz Bańczyk, Bartłomiej Borowski
P02
Trójścienne izolowane złamanie oczodołu - opis 2 przypadków
- Paweł Kulesza, Zygmunt Stopa
P03
Przezgłowowe prawostronne złamanie żuchwy u 29 letniego mężczyzny
przebiegające z niemal całkowitym zaburzeniem rozwierania szczęk: leczenie otwarte
z dojścia zausznego
- Maciej Sikora, Agata Stąpor, Marcin Sielski, Dariusz Chlubek
P04
Wybrane przypadki pacjentów z rozszczepami podniebienia pierwotnego i wtórnego
współistniejące z mnogimi wadami
- Jan Borys, Ewa Hubert, Józef S. Rybak, Alina T. Midro
P05
Rola wolnych płatów skórnych pobranych z pachwiny u pacjentów po resekcji szczęki
- Iwona Niedzielska, Daniel Ciapiński, Natalia Sitek-Ignac, Sebastian Pawelec
P06
Zębopochodna Torbiel Gruczołowa jako przykład torbieli o agresywnym wzroście
- Adam Polcyn, Barbara Drogoszewska, Szymon Wojtylak
P07
Zębopochodny ropniak nadtwardówkowy u 17-letniej dziewczyny
- Olga Olszewska-Sosińska, Beata Zielnik-Jurkiewicz, Zygmunt Stopa, Małgorzata
Pysz-Kuć, Ewa Porembska, Bogdan Ciszek
P08
Nawracające
zapalenie
chrząstek
rozpoznane
u
pacjenta
leczonego
immunosupresyjnie po przeszczepieniu wątroby - opis przypadku
- Anna Mydlak, Zygmunt Stopa, Dariusz Sołdacki, Krzysztof Mucha, Leszek Pączek
P09
Badanie właściwości fizycznych fibryny bogatopłytkowej (PRF)
- Piotr Oczkowski
P10
Rekonstrukcja wyrostka zębodołowego szczęki przeszczepem autogennym kości - opis
przypadku
- Anna Mydlak, Zygmunt Stopa
P11
5 letnie obserwacje leczenia implantoprotetycznego w przebiegu dysplazji
ektodermalnej
- Remigiusz Czerkies, Igor Kresa, Andrzej Wojtowicz, Ewa Czochrowska
10
P12
Komórki dendrytyczne - nowy kierunek w terapii raka płaskonabłonkowego krtani?
- Eliza Trzaskowska-Komoń, Magdalena Wasiak, Tomasz Tomaszewski
09.30 – 10.54
Sesja VI
– Chirurgia rekonstrukcyjna I
Przewodniczący sesji: Kazimierz Kobus, Jan Zapała
09.30 – 10.30 Estetyka w chirurgii czaszkowo-szczękowo-twarzowej
L03
– Kazimierz Kobus
10.30 – 10.42 Rekonstrukcje ubytków tkanek głowy i szyi przy użyciu
wolnych
unaczynionych przeszczepów w Oddziale Chirurgii Szczękowej MSZ w
Olsztynie
O22
- Kacper Pietruszka, Anna Bromirska-Małyszko, Sławomir Karwan, Krzysztof
Dowgierd, Tomasz Szubzda, Karol Dominiak, Rafał Tymiński
10.42 – 10.54 Mikrochirurgiczne płaty złożone i mięśniowe w rekonstrukcji dolnego i
środkowego piętra twarzy
O23
- Grażyna Wyszyńska-Pawelec, Andrzej Pawelec, Paweł Maleta, Marian
Kurek, Michał Gontarz, Marcin Czajka, Katarzyna Iwulska, Agnieszka BielWiendlocha, Jan Zapała
10.54 – 11.06 Płaty rekonstrukcyjne oparte na mięśniu skroniowym- doświadczenia własne
O24
- Tomasz Piętka, Karol Chodkowski, Jarosław Dąbrowski
11.06 – 11.30 kawa, herbata
11.30 – 13.12
Sesja VII – Chirurgia rekonstrukcyjna II
Przewodniczący sesji: Marcin Kozakiewicz, Mariusz Szuta
11.30 – 12.00 Wymogi prawne i dobra praktyka dotycząca stosowania ludzkich
przeszczepów tkankowych i komórkowych oraz produktów leczniczych terapii
zaawansowanej w chirurgii szczękowo-twarzowej i stomatologicznej
L04
- Artur Kamiński
12.00 – 12.12 Przenoszenie wolnych płatów
pomostowania żylnego
O25
- Marcin Kos, Eva Gudewer, Lei Li
mikrochirurgicznych
z
zastosowaniem
12.12 – 12.24 Zastosowanie skórno-mięśniowego płata z mięśnia prostego brzucha (DIEAF)
w chirurgii rekonstrukcyjnej regionu głowy i szyi - doniesienie wstępne
O26
- Marcin Czajka, Mariusz Szuta, Jarosław Kuzdrzał
11
12.24 – 12.36 Współczesne możliwości rekonstrukcji rozległych ubytków twarzy i jamy
ustnej - gdzie byliśmy, gdzie jesteśmy i dokąd zmierzamy?...
O27
- Mariusz Szuta, Marcin Czajka, Jan Zapała, Grażyna Wyszyńska-Pawelec,
Andrzej Pawelec
12.36 – 12.48 Doświadczenia w rekonstrukcji połowiczych ubytków żuchwy
O28
- Anna Bromirska-Małyszko
12.48 – 13.00 Zastosowanie trójwymiarowych wydruków celulozowych w codziennej
praktyce klinicznej
O29
- Marcin Kozakiewicz, Piotr Szymor, Raphael Olszewski
13.00 – 13.12 Zastosowanie materiałów kościozastępczych w leczeniu samotnej jamy w
kości jako alternatywa dla kiretażu – na podstawie czterech przypadków
O30
- Paweł Zawadzki, Marcin Socha, Barbara Obłoj, Karol Święch, Wit Obłoj,
Błażej Bętkowski
13.12 – 14.15 lunch
14.15 – 15.33
Sesja VIII – Chirurgia ortognatyczna
Przewodniczący sesji: Tomasz Tomaszewski, Konrad Walerzak
14.15 – 14.45 Współczesne kryteria kwalifikacji do zabiegów ortognatycznych
L05
- Konrad Walerzak
14.45 - 14.57 Chirurgia ortognatyczna jako procedura ostateczna w wieloetapowej korekcji
złożonych wad twarzoczaszki
O31
- Krzysztof Dowgierd
14.57 – 15.09 Wielospecjalistyczne leczenie zespołowych kraniosynostoz przy zastosowaniu
osteogenezy dystrakcyjnej środkowego piętra twarzy
O32
- Krzysztof Dowgierd, Dawid Larysz
15.09– 15.21 Zastosowanie osteogenezy dystrakcyjnej w leczeniu wad poprzecznych szczęki
przy pomocy urządzeń mocowanych do kości szczęk
O33
- Krzysztof Dowgierd, Marcin Kozakiewicz
15.21 – 15.33 Osteogeneza dystrakcyjna (DO) regionu twarzoczaszki u dzieci i młodzieży
O34
- Krzysztof Dowgierd
12
15.33 – 16.00 kawa, herbata
16.00 – 17.00
Sesja IX – Varia
Przewodniczący sesji: Tomasz Piętka, Zygmunt Stopa
16.00 – 16.12 PET CT i SPECT CT w Chirurgii Szczękowo – Twarzowej
O35 - Kacper Kalina, Paweł Zawadzki
16.12 – 16.24 Zmiany popromienne w tkankach szyi w obrazowaniu USG
O36 - Marian Tomasz Nowaczyk, Iweta Kaczmarek, Marian Nowaczyk
16.24 – 16.36 Wzrost roszczeń pacjentów w chirurgii szczękowo-twarzowej
O37 - Tomasz Piętka, Aldona Chloupek
16.36 – 17.00
Zakończenie Kongresu
13
Streszczenia
Sesje ustne
14
O01
PACJENCI Z CHOROBĄ ZWYRODNIENIOWĄ STAWÓW SKRONIOWO-ŻUCHWOWYCH LECZENI
LASEROTERAPIĄ WYSOKOENERGETYCZNĄ HILT I MLS
Czajkowska M.1, Niemczyk E.1, Gadziński B.1, Stopa Z.2, Skubich P.2, Białoszewski D.1,
Wanyura H.2
1
Oddział Fizjoterapii II WL, WUM, Polska
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej I Implantologii, WUM,
Polska
2
Wstęp: wysokoenergetyczna biostymulacja laserowa MLS oraz HILT, to nowe metody
wykorzystujące półprzewodnikowe i gazowe lasery, które są stosowane w leczeniu bólu. Celem
pracy było porównanie wyników biostymulacji laserami MLS i HILT u pacjentów z chorobą
zwyrodnieniową stawów skroniowo-żuchwowych (ssż).
Materiał i metody: materiał stanowiło 152 pacjentów Ośrodka Artroskopii SSŻ przy Klinice
Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej WUM leczonych z powodu choroby zwyrodnieniowej
ssż. Pacjentów podzielono na dwie grupy. Grupę I stanowiło 87 chorych, u których zastosowano
biostymulację MLS (Multiwave Locked System Therapy) z laserem półprzewodnikowym o średnicy
wiązki 2cm, mocy 1,1W i długość fali 808 oraz 905 nm. Grupa II obejmowała 65 chorych, u których
zastosowano biostymulację HILT (High Intensity Laser Therapy) laserem gazowym o średnicy
wiązki 5mm, mocy 3kW w szczycie impulsu i długości fali 1064nm. Wyniki leczenia oceniano na
podstawie wizualno-analogowej skali (VAS) oraz zmodyfikowanego kwestionariusza Laitinena. Do
analizy statystycznej wykorzystano test Wilcoxona oraz test U Manna-Whitney’a. Za istotną
statystycznie przyjęto wartość p<0,001
Wyniki: w obu grupach po leczeniu uzyskano znamienne statystycznie zmniejszenie dolegliwości
bólowych oceniane za pomocą VAS, bez istotnej różnicy pomiędzy grupami. W obu grupach
uzyskano zmniejszenie natężenia oraz częstotliwości bólu a także zmniejszenie dawki
przyjmowanych leków przeciwbólowych.
Wnioski: biostymulacja MLS i HILT u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów skroniowożuchwowych w porównywalnym stopniu powoduje istotne zmniejszenie dolegliwości bólowych i
poprawia komfort życia a także pozwala na zmniejszenie dawki przyjmowanych środków
analgetycznych.
15
O02
ZASTOSOWANIE KWASU HIALURONOWEGO W LECZENIU CHOROBY ZWYRODNIENIOWEJ
STAWÓW SKRONIOWO-ŻUCHWOWYCH - WSTĘPNE DOŚWIADCZENIA
Jodłowska M.
Kliniczny Oddział Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Wojskowy Instytut Medyczny, Polska
Dysfunkcje stawu skroniowo-żuchwowego (TMD) są relatywnie częste i dotykają 5-12% populacji,
a wg. danych amerykańskich są drugim po przewlekłym bólu pleców, schorzeniem układu
mięśniowo-szkieletowego powodującym przewlekły ból i inwalidztwo.
Klasyfikacja schorzeń stawów skroniowo-żuchwowych, obejmuje dwie kategorie zaburzeń: tych,
których źródło leży w samym stawie skroniowo-żuchwowym i tych, których źródło leży poza
stawem skroniowo-żuchwowym i jest związane z mięśniami żucia. Wszystkie schorzenia stawów
skroniowo-żuchwowych objawiają się dolegliwościami bólowymi oraz upośledzeniem zakresu
ruchomości żuchwy.
Dostawowe iniekcje z substancji przeciwzapalnych (kortykosterydy), lubrykujących (kwas
hialuronowy) czy o właściwościach regeneracyjnych (bogatopłytkowe osocze PRP) są aktualnie
ostatnią mało inwazyjną opcją terapeutyczną, kiedy metody zachowawczego leczenia są nie
efektywne.
Prezentuję wstępne wyniki leczenia pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów skroniowożuchwowych, serią dostawowych iniekcji kwasu hialuronowego, poprzedzonych artrozentezą, na
Klinicznym Oddziale Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo Twarzowej CSK MON WIM.
16
O03
PORÓWNANIE ARTROSKOPII
OGÓLNYM I MIEJSCOWYM
STAWÓW
SKRONIOWO-ŻUCHWOWYCH
W
ZNIECZULENIU
Siewert-Gutowska M., Stopa Z., Wanyura H.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii WUM,
Polska
Wstęp: artroskopia jest jedną z metod stosowanych w diagnostyce i leczeniu choroby stawów
skroniowo-żuchwowych (ssż). Podczas zabiegu można ocenić morfologię stawu oraz wykonać
procedury lecznicze. Zabieg można wykonać w znieczuleniu ogólnym jak i miejscowym.
Cel: omówienie taktyki i porównanie zabiegu artroskopii ssż w znieczuleniu ogólnym
i miejscowym.
Materiał i metody: w latach 2012-2015 w Oddziale Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej
wykonano 54 artroskopie ssż w znieczuleniu ogólnym i 192 w miejscowym. Wśród pacjentów
zakwalifikowanych do znieczulenia ogólnego było 48 kobiet i 6 mężczyzn, natomiast do
miejscowego 171 kobiet i 21 mężczyzn. Średni wiek pacjentów poddanych zabiegowi
w znieczuleniu ogólnym wyniósł 54 lata, natomiast w miejscowym 48 lat. W obu przypadkach
zastosowano 2 kaniule, które wprowadzono do górnego piętra ssż. W znieczuleniu ogólnym
kaniula służąca do wprowadzenia optyki miała średnicę 2,3mm natomiast w miejscowym 1mm.
W obu przypadkach na zakończenie zabiegu deponowano kwas hialuronowy do wnętrza ssż.
Wyniki: artroskopię ssż w znieczuleniu miejscowym jak i ogólnym wykonano u wszystkich
zakwalifikowanych pacjentów. Czas trwania zabiegu w znieczuleniu ogólnym wyniósł średnio 50
minut, w miejscowy 21 minut. Obraz wnętrza stawu uwidoczniony na monitorze przy optyce
2,3mm pozwalał na pełniejszą ocenę patologii. Dodatkowo w trakcie znieczulenia ogólnego można
wykonać procedury lecznicze niemożliwe do wykonania w znieczuleniu miejscowym np. pobranie
wycinka czy koagulacja pasma tylnego.
Wnioski: artroskopia ssż jest możliwa do wykonania zarówno w znieczuleniu ogólnym jak
i miejscowym. Za wykonanie zabiegu w narkozie przemawia lepsza jakość obrazu oraz większy
wachlarz procedur leczniczych. Artroskopia w znieczuleniu miejscowym jest natomiast możliwa do
wykonywania w warunkach procedury jednodniowej.
17
O04
CIĘŻKIE URAZY PRZENIKAJĄCE GŁOWY I SZYI
Osmola K., Nowaczyk M.
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego
w Poznaniu, Polska
Wstęp: w traumatologii szczękowo-twarzowej dominują złamania spowodowane pobiciami
i wypadkami komunikacyjnymi. W wielu przypadkach charakterystyczny przebieg linii złamań
ułatwia ich klasyfikację i wybór metody leczenia. Rzadziej występują urazy spowodowane przez
ciała obce głęboko wnikające w tkanki części twarzowej i szyi. Wśród nich można wyróżnić
obrażenia spowodowane przez fragmenty narzędzi wirujących, które zwykle są stosunkowo
niewielkie ale wnikają głęboko w tkanki oraz przypadki dużych elementów drewnianych lub
metalowych powodujących przebicie powłok, uszkodzenie tkanek wewnętrznych i ponowne
przebicie skóry. Właśnie te urazy powodują obrażenia znacznie trudniejsze w diagnostyce
i leczeniu. Ponadto ciała obce pozostające w tkankach początkowo zacierają szereg objawów
pomimo znacznego uszkodzenia narządów.
Materiał i metody: w Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej w Poznaniu leczono kilkanaście osób
z nietypowymi urazami powodującymi trudne do oceny obrażenia wewnętrzne, a co za tym idzie
problemy z wyborem najefektywniejszego sposobu postępowania.
Wyniki: analiza poszczególnych przypadków i doświadczenie zdobyte w tych trudnych sytuacjach
klinicznych pozwoliły na opracowanie zasad postępowania z urazami przenikającymi.
18
O05
WIELOLETNIE WŁASNE DOŚWIADCZENIA W LECZENIU ZŁAMANIA ROZPRĘŻAJĄCEGO OCZODOŁU
Koryczan P., Wyszyńska-Pawelec G., Zapała J.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM
w Krakowie, Polska
Cel: Celem pracy jest prezentacja ponad 40-letnich doświadczeń w zespołowym leczeniu chorych
ze złamaniem rozprężającym oczodołu.
Materiał i metody: w latach 1971-2013 w Klinice Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej,
Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej I.S. UJ CM w Krakowie leczono 744 chorych, w tym 221 dzieci ze
złamaniem rozprężającym oczodołu (ZRO). Postępowanie diagnostyczne obejmowało badanie
okulistyczne, łącznie z badaniami przyrządowymi, przeprowadzone w oparciu o specjalną kartę
badania chorych po urazach układu wzrokowego oraz badania obrazowe. Postępowanie
terapeutyczne obejmowało pierwotną rekonstrukcję oczodołu oraz rehabilitację ortoptyczną.
Bezwzględnym wskazaniem do leczenia operacyjnego były: utrzymujące się podwójne widzenie
przy zaburzonej biernej ruchomości gałki ocznej. Celem pierwotnej rekonstrukcji oczodołu było
przywrócenie pełnej biernej ruchomości gałki ocznej poprzez uwolnienie zakleszczonych tkanek
oraz odtworzenie ciągłości kości oczodołu. Optymalny czas od zabiegu do leczenie operacyjnego
wynosił 14 dni ( po ustąpieniu obrażeń wewnątrzgałkowych).
Wyniki: przyjęto następujące kryteria wyleczenia: pojedyncze obuoczne widzenie, pełną bierną i
czynną ruchomość gałek ocznych, właściwe położenie gałek ocznych w oczodołach. Wyniki
leczenia oceniano w zależności od: wieku chorych, typu diplopii, rodzaju i umiejscowienia
złamania, położenia gałki ocznej, czasu od urazu do leczenia operacyjnego. Wyleczenie uzyskano u
51.8% chorych, znaczną poprawę u 31%, poprawę u 13% chorych, brak poprawy u 4.2%.
Wnioski: 1. W diagnostyce i leczeniu chorych z ZRO konieczna jest ścisła współpraca chirurga
szczękowo-twarzowego, okulisty i radiologa. 2. Leczenie chirurgiczne ZRO jest wskazane u chorych
z utrzymującą się diplopią współistniejącą z ograniczeniem biernej ruchomości gałki ocznej. 3.
Rokowanie w ZRO zależy od typu złamania i diplopii, wieku chorych, czasu od urazu do leczenia
chirurgicznego, stopnia zapadnięcia gałki ocznej.
19
O06
REKONSTRUKCJE
OCZODOŁÓW
POURAZOWYCH
Z WYKORZYSTANIEM METODY CAD/CAM
MATERIAŁEM
ALLOPLASTYCZNYM
Dominiak K., Bromirska - Małyszko A.
Chirurgia Szczękowa, Miejski Szpital Zespolony im. Mikołaja Kopernika w Olsztynie, Polska
Wstęp: szybki rozwój technik przyrostowych umożliwił szerokie zastosowanie druku 3d w
medycynie. Szczególną przydatność tej techniki wykazano w przygotowywaniu operacji z zakresu
chirurgii szczękowo – twarzowej.
Cel: w przedstawionej pracy oceniono możliwości poprawy wyników leczenia pacjentów z
rozległym złamaniem oczodołu przy użyciu siatki tytanowej dogiętej indywidualnie na modelu
stereolitograficznym. Analizę przeprowadzono na podstawie pięciu przypadków.
Materiał i metody: u pacjentów z wieloodłamowym złamaniem dna oczodołu wykonano
tomografię komputerową według standardowego protokołu. Na podstawie otrzymanych obrazów
DICOM wykonano komputerowe modele trójwymiarowe twarzoczaszki pacjentów. Nieuszkodzony
oczodół wydzielono z modelu i wykonano jego lustrzane odbicie. Tak powstały model
komputerowy przygotowano do wydruku i wyprodukowano model fizyczny metodą FDM.
Następnie model ten posłużył do dogięcia siatki tytanowej którą w czasie operacji
zrekonstruowano oczodół. W badaniach kontrolnych stwierdzono zmniejszenie enoftalmii oraz
zwiększenie pola prawidłowego widzenia obuocznego. Wykonano kontrolną tomografię
komputerową. Na podstawie otrzymanych obrazów DICOM wykonano komputerowe modele
trójwymiarowe zrekonstruowanych oczodołów i porównano je z modelami przedoperacyjnymi
oraz z lustrzanymi odbiciami modeli oczodołów nieuszkodzonych. Oceniono prawidłowość
położenia siatek tytanowych oraz zmierzono różnice objętości oczodołów.
Wyniki: na podstawie przeprowadzonych analiz stwierdzono niewielkie przemieszczenia i
odkształcenia tytanowych siatek rekonstrukcyjnych wynikające z problemów technicznych w
trakcie operacji. Ponad to stwierdzono zbliżoną do prawidłowej objętość zrekonstruowanych
oczodołów. W badaniach kontrolnych stwierdzono zmniejszenie enoftalmii oraz zwiększenie pola
prawidłowego, obuocznego widzenia.
Wnioski: rekonstrukcja oczodołu materiałem alloplastycznym – siatką tytanową jest jedną z
najtańszych technik leczenia złamań oczodołu. Zastosowanie planowania cyfrowego i modeli
stereolitograficznych ułatwia, w wybranych przypadkach, anatomiczną rekonstrukcję. Dzięki
anatomicznej rekonstrukcji oczodołu możliwe jest przywrócenie prawidłowej pozycji gałki ocznej w
oczodole oraz jej prawidłowa ruchomość.
20
O07
OCENA MOŻLIWOŚCI ZESPALANIA WYSOKICH ZŁAMAŃ WYROSTKÓW KŁYKCIOWYCH ZA
POMOCĄ ŚRUB BIKORTYKALNYCH
Kozakiewicz M.1, Świniarski J.2
1
2
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, UM w Łodzi, Polska
Katedra Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji, PŁ, Polska
Cel pracy: ocena jak stabilne mogą być zespolenia wysokich złamań wyrostków kłykciowych
żuchwy
Materiały i metody: analizę elementów skończonych została zastosowana do badania modelu
żuchwy z wysokim złamaniem prawego wyrostka. Trzy metody zespolenia za pomocą długich śrub
[średnica 2mm i długość 18mm] zostały zbadane: zastosowanie 1, 2 lub 3 śrub. Oceniano
maksymalne naprężenia zredukowane (S) oraz przemieszczenia w szczelinie złamania (D).
Wyniki: w zespoleniu jednośrubowym S=434MPa, w dwuśrubowym S=319MPa zaś w
trzyśrubowym S=222MPa. Ruchomość w szczelinie złamania była odpowiednio 558±245µm,
218±81µm i 217±144µm, dal połączeń jedno- dwu– i trzyśrubowych.
Wnioski: otwarte nastawienie i zespolenie za pomocą jednej długiej śruby jest wystarczające, ale
znacznie stabilniejsze jest zastosowanie dwóch śrub. Pomimo najskuteczniejszej osteosyntezy
wysokiego złamania wyrostka z zastosowaniem trzech śrub, rekomenduje się dwie śruby ponieważ
jest to dużo łatwiejsze klinicznie a zapewnia wystarczająca sztywność połączenia i chroni przed
rotacją odłamu proksymalnego.
21
O08
ENDOSKOPOWE, WEWNĄTRZUSTNE DOJŚCIE W LECZENIU ZŁAMAŃ WYROSTKA KŁYKCIOWEGO
ŻUCHWY – 11 LAT DOŚWIADCZEŃ
Stopa Z., Wanyura H.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii, WUM,
Polska
Cel pracy: opisanie własnych 11-letnich doświadczeń w leczeniu złamań wyrostka kłykciowego
żuchwy za pomocą endoskopowego, wewnątrzustnego dojścia.
Materiał i metody: w latach 2005-2015 w Klinice Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo−Twarzowej,
Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii WUM u 436 pacjentów wykonano 461 endoskopowych,
wewnątrzustnych dojść do złamań wyrostka kłykciowego żuchwy. Wśród chorych było 373
mężczyzn oraz 63 kobiet w wieku od 8 do 76 lat. Średnia wieku leczonych osób wyniosła 32,1 lat.
Złamań podkłykciowych było 328, złamań szyjki 116, zaś głowy żuchwy 17. Zwichnięcie głowy
żuchwy stwierdzono w 48 przypadkach. Towarzyszące złamania żuchwy w innych lokalizacjach niż
wyrostek kłykciowy stwierdzono u 331 chorych.
Wyniki: w 5 przypadkach konieczne było wykonanie dodatkowego zewnątrzustnego dojścia. U 2
chorych wykonano reoperację z powodu nieprawidłowej repozycji. Początkowo czas zabiegu
wynosił około 90 minut. Kiedy dojście zostało standardową procedurą w leczeniu złamań wyrostka
kłykciowego żuchwy, średni czas zabiegu zmalał do 30 minut. U wszystkich chorych uzyskano
dobry ostateczny wynik morfologiczno-czynnościowy oraz estetyczny. U żadnego spośród 461
leczonych osób nie stwierdzono niedowładu bądź porażenia nerwu twarzowego.
Wnioski: endoskopowe, wewnątrzustne dojście do złamań wyrostka kłykciowego żuchwy okazało
się przydatne i zmniejszyło do minimum ryzyko uszkodzenia nerwu twarzowego.
22
O09
MIKROBIOLOGIA ZAKAŻEŃ TKANEK MIĘKKICH TWARZY I SZYI
Borys J.1, Olszańska D.2, Botnik P.1, Tryniszewska E.2
1
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej i Plastycznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku,
Polska
2 Zakład Diagnostyki Mikrobiologicznej i Immunologii Infekcyjnej Uniwersytetu Medycznego
w Białymstoku, Polska
Wstęp: stany zapalne tkanek miękkich twarzy i szyi nadal stanowią poważny problem kliniczny,
szczególnie w dobie narastającej antybiotykoodporności.
Cel: celem pracy była ocena flory bakteryjnej oraz jej wrażliwości na stosowane antybiotyki.
Materiał i metody: materiał stanowiła dokumentacja medyczna 201 pacjentów w wieku od 3 do
79 lat leczonych w Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej i Plastycznej UM w Białymstoku w
okresie 2013-2015r z powodu stanów zapalnych tkanek miękkich twarzy i szyi.
Wyniki: w badanym materiale wśród bakterii tlenowych G(+) najczęściej izolowano paciorkowce i
gronkowce, z G(-) ziarniniaki z rodziny Neisseria i pałeczki Enterobacteriacae. Z flory beztlenowej
najczęściej hodowano bakterie G(-) z rodzaju Prevotella i Fusobacterium. Izolowane drobnoustroje
stanowiły najczęściej szczepy fizjologicznej flory jamy ustnej, stosunkowo wrażliwe na tradycyjnie
stosowane antybiotyki. Stwierdzono nadal wysoką skuteczność terapii z zastosowaniem Biseptolu.
Wnioski: stany zapalne tkanek miękkich twarzy i szyi wymagające leczenia szpitalnego są nadal
istotnym problemem klinicznym. Pomimo wzrastającej świadomości zdrowotnej społeczeństwa i
dostępności leczenia stomatologicznego zaniedbania higieny jamy ustnej stanowią główną
przyczynę hospitalizacji, co potwierdza również rodzaj izolowanych drobnoustrojów z ognisk
zapalnych, gdzie dominowały szczepy bakterii charakterystyczne dla flory fizjologicznej jamy
ustnej.
23
O10
FASCILITIS NECROTICANS CZY PYODERMIA GANGRENOSA - ROZWINIĘCIE PROBLEMU
KLINICZNEGO
Piętka T., Zarzycki K., Rzentała K.
Kliniczny Oddział Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Wojskowy instytut Medyczny,
Polska
Najbardziej dramatycznie przebiegające stany zapalne tkanek miękkich głowy i szyi to
martwicze zapalenie powięzi oraz pyodermia zgorzelinowa skóry. Obydwie jednostki
chorobowe mają podobny obraz kliniczny przy skrajnie odmiennym sposobie leczenia. W pracy
autorzy na podstawie przypadku klinicznego przedstawią trudności związane z diagnostyką i
leczeniem wskazanych, agresywnych stanów zapalnych tkanek miękkich. Przeanalizują
interdyscyplinarne wielomiesięczne leczenie pacjentki, w trakcie którego doszło do częściowej
martwicy tchawicy, przełyku, jelita grubego, całkowitej martwicy nagłośni i krtani.
24
O11
OCENA CZUŁOŚCI I SWOISTOŚCI MARKERA STANU ZAPALNEGO (SUPAR) W CHIRURGII
SZCZĘKOWO-TWARZOWEJ
Trzcińska M., Kozakiewicz M.
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. WAM, Polska
Wstęp: suPAR czyli rozpuszczalna forma urokinazowego aktywatora plazminogenu jest jednym
z biomarkerów stanu zapalnego, posiada ona receptory dla komórek układu
immunologicznego w tym neutrofili, makrofagów i limfocytów T. Wykazano, że jego wartość
jest dyktowana obecnością stanu zapalnego w organizmie i wprost proporcjonalnie wzrasta w
przypadku zaawansowania choroby, a może być obniżona poprzez wdrożenie prawidłowego i
efektywnego leczenia. Celem pracy była ocena przydatności oznaczeń nowego białka suPAR
informującego o ogólnym stanie zapalnym i kondycji immunologicznej organizmu w chirurgii
szczękowo-twarzowej. Oznaczenie stężenia tego białka może nieść informacje lepiej
prognozujące przebieg całego procesu leczenia.
Materiał i metody: uzyskano zgodę uczelnianej komisji bioetycznej na wykonanie badania.
Przebadano 40. pacjentów hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej.
Materiał do badania stanowiła surowica pobrana na potrzeby rutynowych badań
laboratoryjnych związanych z procesem leczenia pacjenta (morfologia, CRP). Probówki zostały
zamrożone do chwili analizy (czyli do zebrania w sumie 80. probówek – 40. przed zabiegiem,
40. po zabiegu). Na podstawie wyników badań laboratoryjnych oraz badania klinicznego
pacjenta po zabiegu postanowiono ocenić korelację między wzrostem wartości suPAR a
klinicznie stwierdzonym stanem zapalnym u pacjenta.
W interpretacji wyników uwzględnione zostało również znaczenie innych czynników mogących
mieć wpływ na rozwój procesów zapalnych m.in. choroby współistniejące, nałogi i stan higieny
jamy ustnej. Dane te zostały zebrane poprzez wypełnienie autorskiej ankiety i badanie
stomatologiczne.
Wyniki i wnioski: suPAR (rozpuszczalna forma urokinazowego aktywatora plazminogenu, ang.
soluble urokinase Plasminogen Activator Receptor) wydaje się być istotnym biomarkerem w
chirurgii szczękowo-twarzowej. Oznaczenie białka suPAR umożliwia monitorowanie stanu
zapalnego u pacjenta, a także pozwala na odpowiednio wczesne wdrożenie właściwego
leczenia.
25
O12
CHOROBA IGG4-ZALEŻNA W ZAKRESIE GŁOWY I SZYI - OPIS TRZECH PRZYPADKÓW
Gontarz M.1, Wyszyńska-Pawelec G.1, Zapała J.1, Gałązka K.2, Tomaszewska R.2, Lazar A.2
1
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS
UJ CM w Krakowie, Polska
2 Katedra Patomorfologii, UJ CM w Krakowie, Polska
Choroba IgG4 zależna stanowi rzadką jednostkę chorobową o podłożu immunologicznym,
charakteryzującą się zwłóknieniem oraz naciekami plazmocytów IgG4 dodatnich w obrębie
jednego narządu lub w postaci uogólnionej. Klinicznie choroba IgG4 zależna może imitować
nowotwór złośliwy lub stan zapalny. Zmiany w zakresie głowy i szyi stanowią drugi obszar pod
względem częstości występowania tego schorzenia po trzustce i mogą dotyczyć gruczołów
ślinowych, oczodołu, węzłów chłonnych, tarczycy, przysadki, górnych dróg oddechowych oraz
skóry. W pracy przedstawiono przypadek 30-letniego pacjenta z zajęciem procesem
chorobowym węzłów chłonnych szyi, zatoki szczękowej, sitowia po stronie lewej oraz dziąsła
górnego po stronie lewej. Drugi przypadek stanowi 46 letni chory z guzem Kuttnera prawej
ślinianki podżuchwowej. Trzeci przypadek dotyczył 53 letniego chorego z zajęciem oczodołu
lewego.
26
O13
ZAAWANSOWANE NOWOTWORY GŁOWY I SZYI. MOŻLIWOŚCI LECZENIA CHIRURGICZNEGO
Starościak S., Rysz M., Gałczyński J., Krajewski R., Gałązka A., Zawoliński J.
Klinika Nowotworów Głowy i Szyi, Centrum Onkologii - Instytut im Marii Skłodowskiej - Curie
w Warszawie, Polska
Przedstawiono pacjentów z zaawansowanymi nowotworami głowy i szyi leczonych w Klinice
Nowotworów Głowy i Szyi Centrum Onkologii w Warszawie. Wymagali oni indywidualnie
zaplanowanego leczenia operacyjnego z zastosowaniem złożonych rekonstrukcji tkanek płatami
uszypułowanymi lub płatami z zespoleniami naczyniowymi, również płatami typu chimera.
Wykorzystano do rekonstrukcji płaty ze skalpu, mięśnia skroniowego, płaty wyspowe z mięśnia
piersiowego większego, najszerszego grzbietu, z powłok brzucha, strzałki, przedramienia oraz ich
połączenia.
Ze względu na pojedyncze przypadki tak zaawansowanych nowotworów nie ma standardów
postępowania.
Obecnie techniki rekonstrukcji pozwalają na znaczne rozszerzenie wskazań do resekcji.
27
O14
METODY I WYNIKI LECZENIA CHORYCH NA RAKA JAMY USTNEJ W MATERIALE KLINIKI CHIRURGII
CZASZKOWO-SZCZEKOWO-TWARZOWEJ, ONKOLOGICZNEJ I REKONSTRUKCYJNEJ IS UJ CM
W KRAKOWIE
Wyszyńska-Pawelec G., Zapała J., Szuta M., Czajka M., Gontarz M., Maciejowska M., Skruńdź O.,
Gąsiorowski K.
Oddział Kliniczny Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Klinika Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM, Polska
Cel: przedstawiono metody i wyniki leczenia chorych na raka jamy ustnej w aspekcie
współczesnych możliwości chirurgii onkologicznej i rekonstrukcyjnej oraz leczenia skojarzonego.
Materiał i metody: w latach 2000-2014 w Klinice leczono 4746 chorych na nowotwory złośliwe
głowy i szyi. Grupa badana obejmowała 404 (8,5%) chorych na raka jamy ustnej w wieku od 23 do
96 lat. Raka płaskonabłonkowego rozpoznano u 390 (96,5%) chorych, w obrębie języka u 117
(29%), w dnie jamy ustnej u 113 (28%) chorych. 320 osób zgłosiło się w III lub IV stopniu
zaawansowania klinicznego. Leczenie chirurgiczne polegało na przeprowadzeniu operacji
blokowych. Usunięcie układu chłonnego po stronie ogniska pierwotnego wykonano u 368 chorych,
w tym RND/MRN u 220 (60%) pacjentów, obustronnie u 199. Resekcję żuchwy przeprowadzono u
263 (65%) chorych. Do rekonstrukcji tkanek miękkich stosowano: płat szyjny Bakamijana, płat
wyspowy na mięśniu piersiowym większym, płat przedramienny na tętnicy promieniowej, żuchwę
odtwarzano makropłytą rekonstrukcyjną, przeszczepem kości strzałkowej lub kości biodrowej na
zespoleniach mikronaczyniowych z wykorzystaniem wyspy skórnej lub mięśnia do rekonstrukcji
dna jamy ustnej. Histologiczną radykalność wycięcia potwierdzono u 227(56%) chorych, przerzuty
do węzłów chłonnych szyjnych u 122 (33%) chorych. Radioterapię adjuwantową zastosowano u
32% chorych, chemioterapię neoadjuwantową u 14% chorych.
Wyniki: wznowę miejscową stwierdzono u 68 (17%) chorych, wznowę węzłową w 60 (15%)
przypadków. Przerzuty odległe wystąpiły u 4,5% chorych, drugie ognisko raka głowy i szyi u 14(6%)
osób. Całkowite przeżycie 5-letnie (OS) wyniosło 53,3%, całkowite przeżycie 15-letnie 41,2%.
Wnioski: nowoczesne techniki chirurgiczne i radioterapeutyczne wpływają na poprawę jakości
życia, ale nie wpływają znacząco na przeżycia w tej grupie chorych.
28
O15
WYNIKI LECZENIA MIĘSAKÓW TKANEK MIĘKKICH I KOŚCI REJONU GŁOWY I SZYI W MATERIALE
ODDZIAŁU CHIRURGII NOWOTWORÓW GŁOWY I SZYI CENTRUM ONKOLOGII W WARSZAWIE
Lenartowicz J.
Klinika Nowotworów Głowy i Szyi, Centrum Onkologii Warszawa, Polska
Mięsaki rejonu głowy i szyi stanowią poważny problem kliniczny. Ze względu na rzadkie
występowanie i niewielką liczbę pacjentów brak jest w piśmiennictwie wiążących zaleceń co do
taktyki leczenia. Mięsaki umiejscowione w rejonie głowy i szyi nie mogą być traktowane na równi z
guzami umiejscowionymi kończynowo lub na tułowiu. Specyfika anatomiczna tego rejonu nie
pozwala na uzyskanie szerokich marginesów w czasie leczenia chirurgicznego. Wydaje się także, że
biologia nowotworu w tym rejonie jest odmienna a niepomyślne rokowanie związane jest głównie
z wznową miejscową a nie jak przy innych umiejscowieniach - przerzutami odległymi. Prezentacja
przedstawia ponad 10 letnie doświadczenia KNGiS COI w leczeniu tych nowotworów.
29
O16
OCENA METOD I WYNIKÓW LECZENIA CHORYCH NA RAKA ZATOKI SZCZĘKOWEJ
Biel-Wiendlocha A., Zapała J., Wyszyńska-Pawelec G.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej I Rekonstrukcyjnej IS UJ CM
w Krakowie, Polska
Wstęp: raki zatoki szczękowej stanowią 3% nowotworów złośliwych okolicy głowy i szyi. Objawy
kliniczne często są niecharakterystyczne, a nowotwory te najczęściej są diagnozowane w III i IV
stopniu zaawansowania klinicznego.
Cel: ocena metod i wyników leczenia chorych na raka zatoki szczękowej w Klinice, w aspekcie
onkologicznym, w odniesieniu do: stopnia zaawansowania raka, typu budowy histologicznej,
radykalności zabiegu operacyjnego, obecności przerzutów lokoregionalnych, wystąpienia wznowy
miejscowej, regionalnej lub przerzutów odległych, zastosowania terapii uzupełniającej.
Materiał i metoda: analiza retrospektywna metod i wyników leczenia 54 chorych
hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej
i Rekonstrukcyjnej w Krakowie w latach 1997-2006 z powodu raka zatoki szczękowej.
Wyniki: W analizowanej grupie chorzy najczęściej zgłaszali się do leczenia w IV stopniu
zaawansowania klinicznego raka (68,5%). Radykalność histologiczną usunięcia nowotworu
uzyskano u 46,3% chorych. U 52% stwierdzono wznowę miejscową, a u 20,4% wystąpiły przerzuty
odległe. Wskaźnik 3-letniego przeżycia całkowitego wynosił 53,7%, 5-cio letniego 42,6%,
a mediana 34 miesiące. U 50% chorych nawrót choroby nastąpił przed upływem 15 miesięcy od
zakończenia leczenia.
Wnioski: analiza statystyczna danych wykazała, iż do czynników niekorzystnych prognostycznie w
raku zatoki szczękowej należą: lokalizacja w zakresie suprastruktury zatoki, wysoki stopień
zaawansowania klinicznego, nieradykalność histologiczna zabiegu operacyjnego, wystąpienie
wznowy miejscowej, obecność przerzutów węzłowych w chwili rozpoczęcia leczenia. Typ utkania
histologicznego raka ma wpływ na przeżycie wolne od choroby, nie wykazując jednocześnie
zależności z pozostałymi wynikami leczenia i rokowaniem.
30
O17
GUZY GRUCZOŁÓW ŚLINOWYCH W MATERIALE KLINIKI CHIRURGII CZASZKOWO-SZCZĘKOWOTWARZOWEJ, ONKOLOGICZNEJ I REKONSTRUKCYJNEJ W KRAKOWIE
Gontarz M., Wyszyńska-Pawelec G., Zapała J.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM
w Krakowie, Polska
Wstęp: nowotwory gruczołów ślinowych są rzadkie i stanowią 3- 6% nowotworów głowy i szyi.
Cel: celem badania była analiza epidemiologiczna guzów gruczołów ślinowych na dużej
reprezentatywnej grupie.
Materiał i metody: w badaniu retrospektywnym przeanalizowano dokumentację medyczną 761
pacjentów z guzami gruczołów ślinowych operowanych od 1994 do sierpnia 2015 roku w Klinice.
Wyniki: Odnotowano 511 przypadków łagodnych i 250 złośliwych guzów. Średni wiek pacjentów z
guzami łagodnymi wynosił 50 lat a złośliwych 57 lat. Wśród kobiet częściej występowały guzy
zarówno łagodne (60%), jak i złośliwe (56%). Większość guzów umiejscowiona była w śliniance
przyusznej (554), a następnie w małych gruczołach ślinowych (179). Najczęstszym nowotworem
łagodnym był gruczolak wielopostaciowy (298), który w dużych gruczołach ślinowych występował
przede wszystkim w śliniance przyusznej, natomiast w drobnych gruczołach ślinowych w zakresie
podniebienia. Z kolei najczęstszym nowotworem złośliwym był rak gruczołowato-torbielowaty
lokalizujący się głównie na podniebieniu.
Wnioski: analiza epidemiologiczna może wpłynąć na lepsze zrozumienie cech klinicznych i
biologicznych oraz istotnych różnic w dystrybucji guzów gruczołów ślinowych.
31
O18
ZAAWANSOWANE ZMIANY W JAMIE USTNEJ W PRZEBIEGU MIĘSAKA KAPOSIEGO
Nowaczyk M., Okła M., Bilska-Stokłosa J., Marcinkowski A., Osmola K.
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Poznań, Polska
Choroba, wbrew nazwie, nie jest prawdziwym mięsakiem gdyż nowotwór powstaje jako rak
śródbłonka limfatycznego.
Klasyczna postać mięsaka Kaposiego została opisana w 1872 roku przez węgierskiego
dermatologa, Moritza Kaposiego. Spotykana jest głównie u starszych mężczyzn w Europie
Wschodniej i basenie Morza Śródziemnego. Klinicznie charakteryzuje się występowaniem licznych
drobnych guzków, czerwonawej lub fioletowej barwy, na skórze obwodowych części kończyn.
Postać mięsaka Kaposiego związana z AIDS jest bardziej agresywna co wiązano z nadkażeniami
innymi wirusami. W latach 90 występowała u 10-15% homoseksualnych mężczyzn. Mięsak
wcześnie rozwija się w narządach wewnętrznych: nerki , płuca, błona śluzowa przewodu
pokarmowego oraz w węzłach chłonnych. Za patognomoniczne uważa się zmiany skórne na
koniuszku nosa. Nowotwór ten może pojawić się na każdym etapie zakażenia HIV. Mięsak zwykle
ustępuje po rozpoczęciu terapii antyretrowirusowej.
W pracy przedstawiono nietypowy przypadek zaawansowanych zmian rozrostowych jamy ustnej,
rzadko spotykanych w tej okolicy, które rozwinęły się już po rozpoczęciu terapii
antyretrowirusowej.
32
O19
CZY WIEK STANOWI OGRANICZENIE MOŻLIWOŚCI LECZENIA CHIRURGICZNEGO CHORYCH NA
RAKA JAMY USTNEJ?
Czajka M., Wyszyńska-Pawelec G., Zapała J., Marecik T., Gontarz M.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM
w Krakowie, Polska
Wstęp: w Polsce, podobnie jak i w innych krajach Europy, rośnie liczba osób
w wieku senioralnym. Jednocześnie w tej grupie obserwuje się wyższą zapadalność na złośliwe
nowotwory głowy i szyi, w tym na raka jamy ustnej.
Cel: celem pracy jest przedstawienie problemów związanych ze skutecznym leczeniem raka jamy
ustnej u chorych starszych.
Materiał i metody: W oparciu o materiał kliniczny chorych leczonych w ciągu ostatnich 18 lat w
Klinice Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM w
Krakowie przeanalizowano typ histologiczny, umiejscowienie, zaawansowanie nowotworów jamy
ustnej oraz zastosowane metody terapii, schorzenia współistniejące i ich wpływ na wynik leczenia
u 474 pacjentów w wieku powyżej 60 lat.
Wyniki: najczęściej występującym nowotworem złośliwym jamy ustnej był rak płaskonabłonkowy
występujący głównie w dnie jamy ustnej, języku oraz na błonie śluzowej policzka. Chorzy zgłaszali
się do leczenia w III i IV stopniu zaawansowania klinicznego nowotworu. Podstawową metodą
terapii było leczenie chirurgiczne polegające na usunięciu okolicznych węzłów chłonnych i wycięciu
pierwotnego ogniska nowotworu wraz z podłożem kostnym, z następową rekonstrukcją. Do
najczęściej występujących chorób współistniejących w tej grupie wiekowej należały choroba
niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze i cukrzyca. Powikłania ogólne i miejscowe wystąpiły u
26.4% pacjentów.
Wnioski: wiek nie jest przeciwwskazaniem do radykalnego chirurgicznego leczenia nowotworów
jamy ustnej. Chorzy w wieku senioralnym wymagają przed leczeniem wnikliwej oceny stanu
ogólnego oraz terapii schorzeń współistniejących, które mogą zwiększyć ryzyko operacji. Skrócenie
hospitalizacji, wsparcie ze strony rodziny, osiągnięcie wysokiej jakości życia po zabiegu
chirurgicznym mają istotne znaczenie w leczeniu onkologicznym starszych chorych na raka jamy
ustnej.
33
O20
ŻYWIENIE KLINICZNE CHORYCH Z NOWOTWORAMI GŁOWY I SZYI
Chloupek A.
Kliniczny Oddział Chirurgii Twarzowo-Szczękowej, Wojskowy Instytut Medyczny, Polska
Wstęp: leczenie żywieniowe jest to postępowanie medyczne mające na celu poprawę i utrzymanie
stanu odżywienia pacjentów, które z przyczyn onkologicznych nie mogą pokryć zapotrzebowania
dietą naturalną. Pacjenci z chorobami nowotworowymi w obrębie głowy i szyi już przed zabiegiem
operacyjnym narażeni są na znacznego stopnia niedożywienie z powodu trudności w
przyjmowaniu pokarmów ze względu na masę guza, jak również z powodu silnych dolegliwości
bólowych. Problem ten nasila się po zabiegu operacyjnym i po uzupełniającej radioterapii.
Materiał i metody: w materiale naszej kliniki od 2012 do 2016 roku żywienie kliniczne
zastosowano u 61 chorych z powodu rozległych nowotworów głowy i szyi. Leczenie żywieniowe
wprowadzane było u każdego pacjenta po zabiegu operacyjnym i u 10% przed zabiegiem
operacyjnym.
Wyniki: Zaobserwowaliśmy znaczącą poprawę gojenia ran, krótszy okres pobytu w szpitalu i mniej
powikłań.
34
O21
OCENA ROLI METALOPROTEINAZ MMP-1, MMP-2 ORAZ ICH INHIBITORÓW TIMP-1, TIMP-2
W TORBIELACH I NOWOTWORACH ZEBOPOCHODNYCH
Starzyńska A.1, Walter A.1, Sejda A.2, Sakowicz-Burkiewicz M.3
1
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Gdański Uniwersytet Medyczny, Polska
Zakład Patomorfologii, Gdański Uniwersytet Medyczny, Polska
3 Zakład Biologii Molekularnej, Gdański Uniwersytet Medyczny, Polska
2
Wstęp: nowotwory zębopochodne żuchwy i szczęki są rzadką i jednocześnie bardzo zróżnicowaną
pod względem klinicznym i histologicznym grupą guzów. Torbiele zębopochodne są najczęstszą
zmianą patologiczną rozwijającą w kości szczęki i żuchwy. Nowotwory i torbiele zębopochodne
charakteryzują się resorpcją otaczającej kości. Metaloproteinazy (MMP) to proteazy posiadające
zdolność do degradacji komponentów macierzy zewnątrzkomórkowej i błony podstawnej W
patologicznych warunkach uczestniczą w destrukcji macierzy związanej z inwazją i przerzutami
guza. Obecność tkankowych inhibitorów metaloproteinaz (TIMP) prowadzi do zmniejszenia
agresywności i wzrostu guza, poprzez utrzymanie równowagi pomiędzy degradacją macierzy
zewnątrzkomórkowej a jej produkcją. Zaburzenie układu MMP/TIMP powoduje patologiczną
resorpcję kości.
Cel: celem pracy była ocena ekspresji metaloproteinaz (MMP-1, MMP-2) i ich inhibitorów (TIMP-1,
TIMP-2) w nowotworach i torbielach zębopochodnych szczęki i żuchwy oraz wyjaśnienie ich roli w
procesie niszczenia kości. Wykazanie związku pomiędzy ich ekspresją w nowotworach i torbielach
zębopochodnych szczęki i żuchwy oraz progresją tych guzów.
Materiał i metody: materiał do badań stanowiły fragmenty guza pobrane od 109 chorych z
nowotworami i torbielami zębopochodnymi, leczonych w Klinice Otolaryngologii z Oddziałem
Chirurgii Szczękowo-Twarzowej UCK w latach 2000-2015. Materiał tkankowy poddano badaniu
histopatologicznemu i immunohistochemicznemu. W badanich immunohistochemicznych
oznaczono ekspresję czynników w nabłonku i podścielisku guzów zębopochodnych u 109 chorych:
25 szkliwiaków, 56 rogowaciejąco-torbielowatych guzów zębopochodnych, 28 torbieli
korzeniowych. Otrzymane wyniki skorelowano z danymi kliniczno-patologicznymi oraz poddano
analizie statystycznej.
35
O22
REKONSTRUKCJE UBYTKÓW TKANEK GŁOWY I SZYI PRZY UŻYCIU WOLNYCH UNACZYNIONYCH
PRZESZCZEPÓW W ODDZIALE CHIRURGII SZCZĘKOWEJ MSZ W OLSZTYNIE
Pietruszka K., Bromirska-Małyszko A., Karwan S., Dowgierd K., Szubzda T., Dominiak K.,
Tymiński R.
Oddział Chirurgii Szczękowej, Miejski Szpital Zespolony im. Mikołaja Kopernika, Polska
Wstęp: wolne unaczynione przeszczepy w ciągu ostatnich 30 lat zyskały ważne miejsce w
rekonstrukcji ubytków tkanek w obrębie głowy i szyi. Choć ta metoda leczenia wydłuża czas
zabiegu i wymaga odpowiedniego przeszkolenia i biegłości chirurgicznej personelu wykonującego
to w wielu przypadkach zapewnia choremu optymalny efekt czynnościowy i estetyczny.
Cel: celem pracy jest przedstawienie doświadczeń i wyników leczenia chorych ze złożonymi
ubytkami tkanek z zakresu głowy i szyi przy pomocy płatów wolnych będących pacjentami
Oddziału Chirurgii Szczękowej Miejskiego Szpitala Zespolonego w Olsztynie.
Materiał i metody: materiał kliniczny stanowi grupa pacjentów Oddziału Chirurgii Szczękowej MSZ
w Olsztynie, u których między 12.2013 a 02.2016 r. przeprowadzono rekonstrukcje ubytków
tkanek głowy i szyi przy użyciu wolnych przeszczepów opartych na mikrozespoleniach
naczyniowych. Grupę przeanalizowano pod kątem wieku, głównej przyczyny hospitalizacji,
schorzeń towarzyszących , umiejscowienia ubytku, rodzaju użytego płata, czasu rekonstrukcji,
wystąpienia powikłań i ich charakteru .
Wyniki: wykonano 24 operacje tego typu. Średni wiek pacjenta wynosił 52 lata. Z różnych przyczyn
konieczne było usunięcie 4 płatów. Odsetek niepowodzeń wynosił 16,6 %. Częściowa martwica
płata wystąpiła w 5 przypadkach. Główną przyczyną leczenia był rak płaskonabłonkowy
wywodzący się z dna jamy ustnej. Najczęściej stosowanym płatem był płat strzałkowy (10). U 52 %
pacjentów występowały schorzenia dodatkowe lub inne czynniki ujemnie wpływające na efekt
leczenia.
Wnioski: wolne płaty oparte na mikrozespoleniach naczyniowych stają się niejednokrotnie
leczeniem z wyboru dużych złożonych ubytków tkanek głowy i szyi. Jest to metoda przewidywalna,
o względnie niskim stopniu ryzyka niepowodzenia.
36
O23
MIKROCHIRURGICZNE PŁATY ZŁOŻONE
I ŚRODKOWEGO PIĘTRA TWARZY
I
MIĘŚNIOWE
W
REKONSTRUKCJI
DOLNEGO
Wyszyńska-Pawelec G., Pawelec A., Maleta P., Kurek M., Gontarz M., Czajka M., Iwulska K.,
Biel-Wiendlocha A., Zapała J.
Oddział Kliniczne Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Klinika Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM w Krakowie, Polska
Wstęp: dążenie do zapewnienia chorym optymalnej jakości życia po rozległych operacjach
onkologicznych, w tym ratujących, skłania do wprowadzania rozwiązań rekonstrukcyjnych z
wykorzystaniem płatów perforatorowych, płatów złożonych (kostno-mięśniowych, kostnoskórnych, mięśniowo-skórnych) lub jednoczesnego stosowania kilku płatów mikrochirurgicznych u
jednego pacjenta.
Materiał i metody: w oparciu o własny materiał kliniczny przedstawiono rozwiązania zastosowane
w rekonstrukcji dolnego piętra twarzy, w tym zalety płata z talerza kości biodrowej na tętnicy
okalającej biodro głębokiej z mięśniem skośnym wewnętrznym brzucha jako alternatywy dla wyspy
skórnej oraz jednoczesne wykorzystanie płata strzałkowego z wyspą skórną oraz płata
promieniowego do odtworzenia żuchwy, dna jamy ustnej i 2/3 języka resekowanych w operacji
typu "salvage". Po usunięciu szczeki, kości jarzmowej i egzenteracji oczodołu do wypełnienia jamy
poresekcyjnej stosowano płat ALT z mięśnia obszernego bocznego na gałęzi zstępującej od tętnicy
okalającej udo bocznej z wyspą skórną na perforatorze lub samą komponentą mięśniową w
przypadku zachowanych powłok skórnych.
Wnioski: postępy w zastosowaniu mikrochirurgicznych płatów złożonych i mięśniowych w chirurgii
onkologicznej głowy i szyi pozwalają osiągnąć równowagę pomiędzy koniecznością szerokiej
resekcji determinującej przeżycie chorego a uzyskaniem dobrego wyniku czynnościowego,
estetycznego i jakości życia.
37
O24
PŁATY REKONSTRUKCYJNE OPARTE NA MIĘŚNIU SKRONIOWYM- DOŚWIADCZENIA
WŁASNE
Piętka T., Chodkowski K., Dąbrowski J.
Kliniczny Oddział Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Wojskowy instytut Medyczny,
Polska
W okresie od 2007-2016 roku w Klinice Chirurgii Twarzowo-Szczękowej oraz w Klinicznym
Oddziale Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej Wojskowego Instytutu Medycznego
mięsień skroniowy wykorzystano w zabiegach rekonstrukcyjnych u 28 osób. We wszystkich
przypadkach płaty oparte na mięśniu skroniowym były zastosowane do rekonstrukcji
ubytków po usunięciu nowotworów. U 16 osób mięsień wykorzystano do odtworzenia
podniebienia twardego i miękkiego, w 9 przypadkach do wypełnienia loży po egzenteracji
oczodołu. W pojedynczych przypadkach zastosowano mięsień do rekonstrukcji ubytków w
obszarze dolnego piętra twarzy lub jednocześnie wykorzystano dwa mięsnie skroniowe. Płat
oparty na mięśniu skroniowym posłużył ponadto do statycznej rekonstrukcji mięśni twarzy
po porażeniu nerwu twarzowego.
Płaty oparte na mięśniu skroniowym dzięki znacznym rozmiarom i dobremu ukrwieniu
rzadko ulegają martwicy. W naszych obserwacjach spotkaliśmy się wyłącznie z częściowa
martwicą skrajnych fragmentów płata.
38
O25
PRZENOSZENIE WOLNYCH
POMOSTOWANIA ZYLNEGO
PLATOW
MIKROCHIRURGICZNYCH
Z
ZASTOSOWANIEM
Kos M., Gudewer E., Li L.
Klinik fur Mund-, Kiefer-, Gesichtschirurgie und Plastische Operationen, Klinikum Oldenburg
Medizinischer Campus Universitat Oldenburg, Germany
Wstęp: podczas przenoszenia wolnych płatów tkankowych wykonanie zespolenia
mikronaczyniowego może być problematyczne jeśli w pobliżu brak jest odpowiednich naczyń
dawczych. Poprzez zastosowanie pomostowania żylnego można wydłużyć szypule przenoszonego
płata, aż do uzyskania pożądanego dostępu naczyniowego.
Materiał i metody: w okresie od maja 2008 do grudnia 2015 w Klinice Chirurgii SzczękowoTwarzowej i Operacji Plastycznych Uniwersytetu w Oldenburgu wykonano 716 operacji z użyciem
wolnych płatów tkankowych. W tym czasie w 16 przypadkach, z powodu trudnych warunków
anatomicznych będących wynikiem poprzednich operacji rekonstrukcyjnych (6 pts.), braku naczyń
dawczych w pobliżu ubytku (6 pts.) lub spowodowanych złym ogólnym stanem naczyń (4pts.),
konieczne było zastosowanie interponatów żylnych w obrębie: głowy i szyi (6 pts.), tułowia (5 pts.),
kończyn (5 pts.). Jako naczyń dawczych używano v. saphena magna lub v. saphena parva (64%) lub
v. cephalica. (36%).
Wyniki: u ponad 87% pacjentów wynik leczenia był pomyślny.
Wnioski: Na podstawie wybranych przypadków klinicznych zaprezentowane będą korzyści, ale
również trudności i komplikacje, związane ze stosowaniem przęsłowania podczas rekonstrukcji
mikrochirurgicznych.
39
O26
ZASTOSOWANIE SKÓRNO-MIĘŚNIOWEGO PŁATA Z MIĘŚNIA PROSTEGO BRZUCHA (DIEAF)
W CHIRURGII REKONSTRUKCYJNEJ REGIONU GŁOWY I SZYI – DONIESIENIE WSTĘPNE
Czajka M.1, Szuta M.1, Kuzdrzał J.2
1
Oddział Kliniczny Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Szpitala im. L. Rydygiera w Krakowie, Klinika
Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM
w Krakowie, Polska
2 Klinika Chirurgii Klatki Piersiowej i Onkologicznej UJ CM w Krakowie, Polska
Wstęp: radykalna chirurgia onkologiczna w zakresie głowy i szyi niejednokrotnie prowadzi do
powstania rozległych ubytków oraz wielokierunkowych zaburzeń czynnościowych (mowa,
połykanie, oddychanie). Wykorzystanie wolnych płatów opartych na zespoleniach
mikronaczyniowych tj. płat promieniowy (RFFF), z przednio-bocznej powierzchni uda (ALTF) jest
obecnie standardem w chirurgii odtwórczej regionu głowy i szyi. Niekiedy jednak konieczne jest
zastosowanie płatów niosących dużą ilość masy tkankowej. Przykładem jest płat na mięśniu
prostym brzucha oparty na tętnicy nabrzusznej dolnej (DIEAF). Zaletą tego płata jest łatwość jego
wypreparowania oraz możliwość uzyskania długiej szypuły naczyniowej. Szerokość pobieranej
wyspy skórnej może osiągać ponad 10cm a jej długość nawet 20-25cm, wielkość pobieranego
mięśnia prostego brzucha może wynosić 30x10cm.
Cel: celem pracy jest przedstawienie wskazań do zastosowania płata z mięśnia prostego brzucha
(DIEAF) w chirurgii rekonstrukcyjnej regionu głowy i szyi, jego wad i zalet oraz techniki
preparowania. Przedstawiono również przypadek chorego z rozległym ubytkiem tkanek szyi po
wykonanej wcześniej laryngektomii z powodu zaawansowanego raka płaskonabłonkowego krtani
powikłanej martwicą skóry. U chorego wykonano zabieg odtworzenia przełyku mikronaczyniowym
płatem z jelita cienkiego (free jejunum flap) a tkanek miękkich płatem DIEA.
Wnioski: płat DIEA może znaleźć zastosowanie w odtwarzaniu rozległych ubytków regionu głowy
i szyi zwłaszcza u chorych poddawanych zabiegom chirurgii ratującej.
40
O27
WSPÓŁCZESNE MOŻLIWOŚCI REKONSTRUKCJI ROZLEGŁYCH UBYTKÓW TWARZY I JAMY USTNEJ GDZIE BYLIŚMY, GDZIE JESTEŚMY I DOKĄD ZMIERZAMY?...
Szuta M., Czajka M., Zapała J., Wyszyńska-Pawelec G., Pawelec A.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM
w Krakowie, Polska
Wstęp: radykalna chirurgia onkologiczna w zakresie głowy i szyi nieuchronnie prowadzi do
powstawania rozległych ubytków i wielokierunkowych zaburzeń czynnościowych (mowa, żucie,
połykanie, oddychanie). W przypadkach naciekania kości szczękowych przez nowotwór złośliwy
lub rozwój guzów zębopochodnych w ich obrębie często konieczna jest całkowita lub odcinkowa
resekcja zajętej procesem patologicznym kości. Odtworzenie utraconych tkanek ma zasadnicze
znaczenia dla powrotu prawidłowych funkcji układu stomatognatycznego i poprawy jakości życia
leczonych chorych.
Cel: celem pracy jest ocena przydatności wolnych płatów w rekonstrukcji rozległych ubytków
twarzy, jamy ustnej i szyi.
Materiał i metody: w latach 2000- 2015 w Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Onkologicznej
i Rekonstrukcyjnej IS UJ CM w Krakowie u 61 chorych posłużono się wolnymi celem rekonstrukcji
ubytków obszaru twarzy i jamy ustnej. U 59 chorych zrekonstruowano ubytki pooperacyjne po
wycięciu nowotworów a u 2 ubytki w następstwie urazów czołowo-podstawnych.
Wykorzystywano w sumie 63 płaty: płat strzałkowy u 20 pacjentów, wolny płat z talerza kości
biodrowej u 19, płat promieniowy u 14, płat na mięśniu prostym brzucha u 4, płat na mięśniu
najszerszym grzbietu u 2, płat przednio-boczny z uda u 2 i wolny płat z jelita czczego u 1.
Wnioski: Rekonstrukcje mikronaczyniowe z wykorzystaniem wolnych płatów pozwalają na
optymalny powrót funkcji układu stomatognatycznego oraz akceptowalnego wyglądu chorego po
leczeniu chirurgicznym, co ma zasadniczy wpływ na wysokie wskaźniki jakości życia chorych po
rozległych zabiegach ablacyjnych w zakresie dolnego piętra twarzy.
41
O28
DOŚWIADCZENIA W REKONSTRUKCJI POŁOWICZYCH UBYTKÓW ŻUCHWY
Bromirska-Małyszko A.
Oddział Chirurgii Szczękowej, Miejski Szpital Zespolony im. Mikołaja Kopernika, Polska
Wstęp: połowicze ubytki żuchwy, powstałe wskutek wady wrodzonej lub po resekcji
nowotworowej, stanowią duży problem medyczny dla zespołu leczącego. Stosowane są różne
techniki rekonstrukcyjne, od uzupełnienia płytką tytanową do odtworzenia anatomicznego
kształtu żuchwy.
Materiał i metody: na podstawie własnych doświadczeń zaprezentowano następujące rozwiązania
chirurgiczne: (1) rekonstrukcję za pomocą protezy indywidualnej, (2) przeszczep kości biodrowej
na mikrozespoleniach z zachowaniem własnego stawu skroniowo-żuchwowego, (3) przeszczep
kości biodrowej na mikrozespoleniach z indywidualną protezą stawu. Przy projektowaniu
anatomicznego kształtu żuchwy zastosowano cyfrową technikę obrazowania przestrzennego.
Wnioski: wykorzystanie kilku nowoczesnych narzędzi daje bardzo dobre efekty estetyczne i
funkcjonalne, ale wymaga współpracy interdyscyplinarnej i dużego zaangażowania zespołu
leczącego.
42
O29
ZASTOSOWANIE TRÓJWYMIAROWYCH WYDRUKÓW CELULOZOWYCH W CODZIENNEJ PRAKTYCE
KLINICZNEJ
Kozakiewicz M.1, Szymor P.1, Olszewski R.2
1 Wydział Wojskowo-Lekarski, Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Uniwersytetu Medycznego
w Łodzi, Polska
2 Oral and Maxillofacial Surgery Research Lab, Université Catholique de Louvain, Belgium
Cel: celem pracy była weryfikacja możliwości wykorzystania modeli trójwymiarowych wykonanych
z papieru przy użyciu drukarki 3D Matrix 300 (MCor Technologies, Dunleer, Irlandia) w codziennej
pracy klinicznej.
Materiał i metody: uzyskano zgodę uczelnianej komisji bioetycznej na wykonanie badania. W celu
weryfikacji dokładności wydruku wykonano modele żuchwy oraz czaszki ludzkiej na podstawie
danych z CBCT. Następnie porównano wykonane modele z oryginalnymi preparatami
anatomicznymi przy użyciu ramienia pomiarowego lub skanowania trójwymiarowego i analizy
nałożonych wirtualnych modeli w oprogramowaniu GOM Inspect. Ponadto zbadano wpływ
sterylizacji na stabilność kształtu modeli oraz wykonano badania cytotoksyczności. Uzyskane
wyniki zostały poddane analizie statystycznej z p < 0,05.
Wyniki: średnia różnica pomiędzy preparatem żuchwy a jej modelem wynosiła 0.36±0.29mm, zaś
średnia różnica pomiędzy czaszką a jej modelem 0.20±0.14mm.Nie stwierdzono istotnych
statystycznie różnic pomiędzy wymiarami bloczków przed i po sterylizacji niezależnie od
zastosowanej metody sterylizacji.
W badaniu XTT wszystkie próbki wykazały wysoką
cytotoksyczność względem linii komórkowej pierwotnych ludzkich fibroblastów w porównaniu do
próbki kontrolnej (+). Analiza wariancji ANOVA potwierdziła, że pokrycie próbek cyjanoakrylanem
2-oktylu pozwoliło w sposób istotny statystycznie poprawić efekty biologiczne.
Wnioski: uzyskane rezultaty pozwalają na stwierdzenie, że model papierowy MCor Technologies
nadaje się do użytku klinicznego w chirurgii szczękowo-twarzowej.
43
O30
ZASTOSOWANIE MATERIAŁÓW KOŚCIOZASTĘPCZYCH W LECZENIU SAMOTNEJ JAMY W KOŚCI
JAKO ALTERNATYWA DLA KIRETAŻU – NA PODSTAWIE CZTERECH PRZYPADKÓW
Zawadzki P.1, Socha M.1, Obłoj B.2, Święch K.1, Obłoj W.3, Bętkowski B.1
1
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii, WUM,
Polska
2 Poradnia Ortodontyczna, Instytut Matki i Dziecka w Warszawie, Polska
3 Centrum Ortodoncji i Implantologii ODENT w Warszawie, Polska
Samotna torbiel (jama) kostna (solitary bone cavity/cyst) jest rzadko spotykaną patologią
w obrębie kości szczękowych. Zazwyczaj lokalizuje się w żuchwie w odcinku bródkowym lub
bocznym trzonu żuchwy, w obrazie radiologicznym ma postać owalnej lub stożkowatej zmiany.
Wypełniona jest skąpą ilością tkanki łącznej lub płynem i nie posiada typowej dla torbieli wyściółki
nabłonkowej. Niekiedy obraz kliniczny i radiologiczny odbiega znacząco od typowego przebiegu,
sprawiając trudności diagnostyczne.
Autorzy prezentują cztery przypadki zmian zdiagnozowanych jako SBC – u 18-letniej pacjentki, u
której po zakończeniu leczenia ortodontycznego wykryto rozległa wielojamistą zmianę
osteolityczną trzonu żuchwy, u 19-letniego pacjenta leczonego ortodontycznie ze stwierdzoną
owalną osteolityczną zmianą trzonu żuchwy w odcinku bocznym, u 35 letniej kobiety, u której
zmianę stwierdzono w trakcie diagnostyki radiologicznej podczas rutynowego badania
stomatologicznego, u 12-letniej pacjentki, u której z powodu powtarzających się stanów zapalnych
okolicy zatrzonowcowej w okolicy wyrzynającego się zęba 37 wykonano CBCT uwidaczniające
owalną zmianę okolicy kresy skośnej żuchwy.
Przedstawiono zastosowane metody leczenia z wykorzystaniem materiałów kościozastępczych i
technik sterowanej regeneracji kości GBR i dokumentację radiologiczną (w tym kontrole
radiologiczne) oraz histopatologiczną. Dokonano przeglądu piśmiennictwa oraz zaprezentowano
obecne poglądy na etiopatogenezę i leczenie SBC.
44
O31
CHIRURGIA ORTOGNATYCZNA JAKO PROCEDURA OSTATECZNA W WIELOETAPOWEJ KOREKCJI
ZŁOŻONYCH WAD TWARZOCZASZKI
Dowgierd K.
Oddział Chirurgii Szczękowo Twarzowej Rekonstrukcyjnej
Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie, Polska
i
Estetycznej,
Wojewódzki
Wstęp: większość wad czaszkowo twarzowych takich jak zespołowe kraniosynostozy, zespoły I i II
łuku skrzelowego, rozszczepy twarzy, ankylozy i inne wady na tle genetycznym są leczone
wieloetapowo i wielospecjalistycznie od urodzenia, aż do wieku dojrzałego . W większości
przypadków wymagają one w końcowym etapie procesu leczniczego ostatecznej korekty
ortognatycznej. Procedury ortognatyczna polegające na osteotomii dwu lub jednoszczękowej
i inne osteotomie szkieletu twarzoczaszki są ostatecznym i niezbędnym elementem
normalizującym deformację twarzoczaszki nadając proporcjonalny kształt i przywracający
prawidłową funkcję żucia i oddychania.
Cel: celem jest zobrazowanie skutecznego zastosowania procedur ortognatycznych w przypadkach
złożonych deformacji czaszkowo twarzowych leczonych wieloetapowo.
Materiał i metody: Wszyscy pacjenci kwalifikowani do leczenia zgłaszali zaburzenia przyjmowania
pokarmów, zaburzenia oddychania, zaburzenia połykania, zaburzenia wymowy, przeszli
wieloetapowe leczenie wady podstawowej. Kwalifikowani pacjenci leczeni byli z powodu wad
wrodzonych i nabytych twarzoczaszki. Leczenie polegało na osteotomiach szczęki i środkowego
piętra twarzy, osteotomii żuchwy, osteotomii bródki, osteodystrakcji, dodatkowych przeszczepach
kostnych oraz dodatkowych procedurach jak miokroprzeszczepy tłuszczu, wszczepienie implantów
korygujących kontur twarzy lub implantów zębowych. Ocena kliniczna efektów leczenia polegała
na analizie proporcji twarzy, ocenie ruchomości żuchwy, funkcji połykania, drożności jamy
nosowej, ocenie zaburzeń snu, ocenie pooperacyjnych zdjęć radiologicznych i tomografii
komputerowej, ocenie funkcjonalnych warunków zgryzowych oraz na ocenie logopedycznej.
Wyniki: u wszystkich pacjentów osiągnięto satysfakcjonujące efekty estetyczne, wyrównanie
płaszczyzny zwarciowej, wyrównanie szpary ustnej, poprawę proporcji i symetrii twarzy. Uzyskano
funkcjonalne zwarcie zębowe, poprawę drożności dróg oddechowych.
Wnioski: na podstawie prezentowanych przypadków można stwierdzić, że zabiegi dwuszczękowe
i osteodystrakcje w połączeniu z dodatkowymi procedurami są skutecznym sposobem korekty
deformacji twarzy u pacjentów z wrodzonymi i nabytymi wadami wymagających wieloetapowego
i wielospecjalistycznego leczenia.
45
O32
WIELOSPECJALISTYCZNE LECZENIE ZESPOŁOWYCH KRANIOSYNOSTOZ PRZY ZASTOSOWANIU
OSTEOGENEZY DYSTRAKCYJNEJ ŚRODKOWEGO PIĘTRA TWARZY
Dowgierd K., Larysz D.
Oddział Chirurgii Szczękowo Twarzowej Rekonstrukcyjnej
Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie, Polska
i
Estetycznej,
Wojewódzki
Wstęp: osteogeneza dystrakcyjna typu LeFort III jest integralnym etapem w protokole leczenia
dzieci z zespołowymi kraniosynostozami. Jest procedurą wykonywaną w przypadkach silnie
nasilonej hipoplazji środkowego piętra twarzy z zajęciem dolnych części oczodołów. Wskazania do
wykonywania wysunięcia środkowego piętra twarzy typu Le Fort III są hipoplazja powodująca
zaburzenia oddychania w postaci bezdechów obturacyjnych oraz wytrzeszcz gałek ocznych
spowodowany hipoplazją oczodołów.
Cel: celem pracy jest ocena skuteczności zastosowanego leczenia w odniesieniu do powiększenia
górnych dróg oddechowych.
Materiał i metody: materiał obejmuje 14 leczonych pacjentów w wieku od 6 do 21 lat z powodu: 4
z. Crouzona, 3 z. Apperta, 2 hipoplazja twarzy, 1 z. Rubinstain Taybi syndrom, 1 z. Bindera, 1
achondroplasia, 1 z. Pfeifera. Analizowano boczne cefalogramy przed leczeniem i 8 tygodni po
zakończeniu osteogenezy dystrakcyjnej. Na zdjęciach mierzono odległości i kąty struktur kostnych
twarzoczaszki. Wykonano trójwymiarową analizę górnych dróg oddechowych porównując objętość
i powierzchnię przed i po leczeniu.
Wyniki: w prezentowanej grupie osiągnięto wysunięcie średnio 11,6 mm oraz poprawę
oddychania u każdego z pacjentów. Objętość górnych dróg oddechowym powiększyła się o 69%, a
powierzchnia o 42%.Zanotowano średnią zmianę kąta S-N-SNA z 72±140 na 88±60 , p<0.05 , S-NPNS z 32±70 na 42±40 , p<0.05 , odległości B-PNS przed leczeniem 28±0.5mm , po leczeniu
39,6±0.6mm.
Wnioski: zastosowanie osteogenezy dystrakcyjnej typu Le Fort III skutkuje: zmianą wymiarów
przednio - tylnych struktur środkowego piętra twarzy , powiększeniem górnych dróg oddechowych
na poziomie nosogardła i na poziomie podniebienia miękkiego powodujące ustąpienie zaburzeń
snu i oddychania. Koryguje wytrzeszcz gałek ocznych. Poprawia wygląd twarzy pacjenta i koryguje
wadę zgryzu.
46
O33
ZASTOSOWANIE OSTEOGENEZY DYSTRAKCYJNEJ W LECZENIU WAD POPRZECZNYCH SZCZĘKI
PRZY POMOCY URZĄDZEŃ MOCOWANYCH DO KOŚCI SZCZĘK
Dowgierd K.1, Kozakiewicz M.2
1
Oddział Chirurgii Szczękowo Twarzowej Rekonstrukcyjnej i Estetycznej, Wojewódzki
Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie, Polska
2 Klinika Chirurgii Szczękowo Twarzowej, Łódzki Uniwersytet Medyczny, Polska
Wstęp: poprzeczny niedorozwój szczęki jest często obserwowana deformacja twarzowo-zgryzowa.
Ortodontyczne techniki leczenia obejmują: powolne rozszerzanie, wskazane w przypadkach
niewielkich deformacji; rozszerzenie odbywa się głównie w wyniku wychylania zębów; szybkie
rozszerzanie stosowane u pacjentów poniżej 12 lat, u których występuje zwężenie
nieprzekraczające 4-5 mm. Aparaty są montowane na zębach. Aby uniknąć powikłań podczas
leczenia ortopedycznego wprowadzono wspomagające techniki chirurgiczne, polegające na
przecięciu i poszerzeniu kości szczęki się za pomocą aparatów osadzanych na zębach lub na kości.
Cel: Ocena wyników leczenia pacjentów przy zastosowaniu chirurgicznego wspomagania
rozszerzania szczęki za pomocą urządzenia montowanego na kości.
Materiał i metoda: 79 pacjentów z wadami twarzowo zgryzowymi w wieku od 12 do 23 lat.
Analizowano modele gipsowe, zdjęcia cefalometryczne boczne, zdjęcia PA. Na tomografii
komputerowej oceniano zmiany w górnych drogach oddechowych. Pomiarów dokonano przed
zabiegiem operacyjnym i 3 miesiące po leczeniu.
Wnioski: Stosowanie dystrakcji poprzecznej jest obarczone niewielkim odsetkiem powikłań.
Leczenie powoduje zmianę pojemności jamy nosowej, a przez to i powiększenie całych górnych
dróg oddechowych. Najlepsza poprawę pojemności jamy nosowej uzyskuje się u pacjentów
młodych. Powiększenie objętości jamy nosowej jest korzystne dla pacjentów z hipoplazją szczęki
i wadą klasy III. Pacjenci z hipoplazją szczęki i wadą klasy II wymagają większego powiększenie
jamy nosowej. Podczas leczenia szczęka wykonuje ruch w płaszczyźnie pionowej w odcinku
przednim i płaszczyźnie strzałkowej. Ma na to największy wpływ powiększenie w okolicy kłów, co
wpływa najistotniej na powiększenie dna jamy nosowej. Stosowanie aparatu z osteotomia szczęki
typu LF I zapobiega występowaniu powikłań związanych z leczeniem aparatami ortodontycznymi
bez wspomagania chirurgicznego.
47
O34
OSTEOGENEZA DYSTRAKCYJNA (DO) REGIONU TWARZOCZASZKI U DZIECI I MŁODZIEŻY
Dowgierd K.
Oddział Chirurgii Szczękowo Twarzowej Rekonstrukcyjnej i Est, Wojewódzki Specjalistyczny Szpital
Dziecięcy w Olsztynie, Polska
Wstęp: osteogeneza dystrakcyjna jest metodą powodującą powstanie nowej kość pomiędzy
rozciąganymi fragmentami. Podstawowym założeniem DO jest uzyskanie wydłużenia odpowiedniej
kości aby uzyskać zbliżony do anatomicznego kształt kość i pozycję kości w stosunku do
otaczających ją tkanek. Osteogeneza dystrakcyjna staje się coraz popularniejsza i znajduje
zastosowanie w obszarach gdzie tradycyjna chirurgia staje się nie w pełni możliwa do
zastosowania. Jakkolwiek metoda początkowo stosowana do wydłużania kończyn obecnie znajduje
poczesne miejsce w chirurgii twarzoczaszki. W prezentacji przedstawiono przegląd możliwości
zastosowania DO w regionie środkowego piętra twarzy i żuchwy.
Cel: celem jest zapoznanie z możliwościami DO w połączeniu z analizą wskazań i specyficznych
jednostek chorobowych, w których jest możliwa DO.
Materiał i metody: materiał obejmuje główne jednostki chorobowe i przykłady pacjentów
leczonych za pomocą DO. Są to deformacja środkowego piętra twarzy związane z
kraniosynostozami zespołowymi jak zespół Aperta, Crouzona, Bindera z deformacjami
porozszczepowymi szczęki i środkowego piętra twarzy, deformacje żuchwy w połowiczym
niedorozwoju twarzy, zespół Treacher Collinsa, zespół Negera, PRS dystrakcje noworodkowe,
ankylozy – rekonstrukcje stawów skroniowo żuchwowych,
Wyniki: analiza serii przypadków pod względem wskazań do zastosowania osteogenezy
dystrakcyjnej oraz efektów leczenia.
Wnioski: osiągane u pacjentów efekty od poprawy funkcji, oddychanie, żucie, mowa po poprawę
estetyki twarzy potwierdzają skuteczność stosowania DO. Możliwość stosowania u pacjentów
rosnących gdzie nie było możliwość interwencji chirurgicznej w przeszłości stanowi wielką zaletę i
jest jednym z podstawowych wskazań do stosowania DO. Dzięki tej metodzie stało się możliwe
leczenie wielu skomplikowanych patologii kostnych u dzieci i młodzieży .
48
O35
PET CT I SPECT CT W CHIRURGII SZCZĘKOWO – TWARZOWEJ
Kalina K., Zawadzki P.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii WUM,
Polska
W prezentacji zostaną omówione dwa rodzaje badań z dziedziny medycyny nuklearnej oraz
możliwości ich zastosowania w diagnostyce pacjentów leczonych w Oddziale Chirurgii Szczękowo –
Twarzowej.
Badania PET są obecnie stosowane w diagnostyce wstępnej i ocenie stopnia zaawansowania
choroby nowotworowej, ale również do kontroli wyników leczenia. Najczęściej stosowanym
radiofarmaceutykiem jest 18FDG. Jego gromadzenie w obrębie ognisk nowotworowych
odzwierciedla procesy metabolizmu glukozy. Procesy te ulegają znacznemu nasileniu w komórkach
nowotworowych. Zastosowanie PET CT zostanie zaprezentowane na przykładzie dwóch pacjentów,
leczonych z powodu nowotworów jamy ustnej. Badanie PET CT wykorzystano do oceny
regionalnego zaawansowania zmiany oraz do wykrycia ewentualnych przerzutów do węzłów
chłonnych szyi.
SPECT CT jest techniką tomografii wykorzystującą promieniowanie gamma do tworzenia
trójwymiarowego obrazu aktywności metabolicznej wybranego obszaru ciała lub narządu
pacjenta. W diagnostyce schorzeń w obrębie twarzoczaszki może być wykorzystana do oceny
aktywności metabolicznej tkanki kostnej. Najczęściej stosowanym radioizotopem jest w tym
przypadku Technet-99m. Zastosowanie tej techniki również zostanie przedstawione na przykładzie
dwóch pacjentów. Pierwszy przypadek wymagał dokładnej oceny zasięgu zapalenia kości, drugi zaś
oceny aktywności ośrodków wzrostu przed planowanym leczeniem ortognatycznym.
49
O36
ZMIANY POPROMIENNE W TKANKACH SZYI W OBRAZOWANIU USG
Nowaczyk M., Kaczmarek I., Nowaczyk M.
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Poznań, Polska
Wstęp: Radioterapia (RTH) to uzupełniająca metoda leczenia w rakach jamy ustnej, która poza
spodziewanymi korzyściami, pozostawia przejściowe lub trwałe następstwa u pacjentów
poddanych tej formie terapii raka. Zaliczamy do nich zapalenie tkanki łącznej, włóknienie tkanek
miękkich, zaburzenia unaczynienia, miażdżycę naczyń szyjnych, zmiany zwyrodnieniowe miąższu
ślinianek, popromienne zmiany w węzłach chłonnych, osteoradionekrozę. Badanie USG umożliwia
bezinwazyjne obrazowanie i ocenę tych zmian.
Cel: ocena ultrasonograficzna zmian popromiennych wczesnych i późnych.
Materiał i metody: w pracy przedstawiono wyniki analizy obrazów USG u 28 chorych poddanych
radioterapii.
Wyniki: wśród zmian wczesnych najczęściej obserwowane było zapalenie tkanek miękkich z
współwystępującym obrzękiem chłonnym, wśród późnych zwyrodnienie ślinianek.
Wnioski: zmiany popromienne tkanek miękkich szyi występują z różnym nasileniem w zależności
od dawki, czasu napromieniania czy wrażliwości osobniczej. Mają charakter ustępujący lub trwały.
Zaawansowane zmiany popromienne mogą powodować trudności diagnostyczne. Występowanie
zmian asymetrycznych, ogniskowych, o niejednoznacznym charakterze powinno budzić niepokój
onkologiczny.
50
O37
WZROST ROSZCZEŃ PACJENTÓW W CHIRURGII SZCZĘKOWO-TWARZOWEJ
Piętka T., Chloupek A.
Kliniczny Oddział Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Wojskowy instytut Medyczny, Polska
Chirurgia szczękowo-twarzowa została przez firmy ubezpieczeniowe uznana za specjalizacje
podwyższonego ryzyka. Poziom składek płaconych przez lekarzy tej specjalizacji należy do
najwyższych w Polsce. Jest to spowodowane zauważalnym wzrostem roszczeniowości pacjentów z
schorzeniami z zakresu chirurgii szczękowo-twarzowej. Skargi pacjentów kierowane są do licznych
instytucji państwowych, organizacji pozarządowych a często także do organów unijnych.
Zasadność skarg jest w większości przypadków wysoce kontrowersyjna, jednak przy determinacji
pacjentów powoduje konieczność znacznego zaangażowania zespołu lekarskiego. W prezentacji
autorzy przedstawią wybrane przypadki roszczeń pacjentów z zakresu chirurgii szczękowotwarzowej.
51
Sesja plakatowa
52
P01
WPŁYW METODY LECZENIA ZŁAMAŃ WYROSTKÓW KŁYKCIOWYCH NA FUNKCJONOWANIE
UKŁADU STOMATOGNATYCZNEGO
Niedzielska I., Krzemień J., Bańczyk Ł., Borowski B.
Klinika Chirurgii Czaszkowo – Szczękowo – Twarzowej, Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii,
Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. A. Mielęckiego w Katowicach, Polska
Wstęp: wśród złamań żuchwy można wyróżnić specyficzną grupę złamań wyrostków kłykciowych,
stanowiącą statystycznie ok 25-35 % całej grupy. Wybór odpowiedniej metody leczenia złamań
wyrostków kłykciowych nie jest jednoznaczny. Stosowane są metody zachowawczo-ortopedyczne
lub chirurgiczne. Zespolenie chirurgiczne można przeprowadzić wewnątrz- lub zewnątrzustrojowo,
kiedy dostęp do odłamanej głowy żuchwy jest utrudniony. Nadal szeroko dyskutowane są
konsekwencje chirurgicznego leczenia złamań dla funkcjonowania układu stomatognatycznego, a
zwłaszcza stawów skroniowo-żuchwowych. W celu oceny stanu funkcjonalnego ssż, a także
dokładniejszego scharakteryzowania wzorca dynamicznego ruchów żuchwy można obecnie
przeprowadzić analizę instrumentalną przy użyciu nowoczesnych urządzeń takich jak aksjograf.
Cel: celem pracy była analiza zakresu drogi stawowej u chorych ze złamaniami wyrostków
kłykciowych leczonych zachowawczo-ortopedycznie lub jedną z czterech metod chirurgicznych, a
także próba określenia zależności pomiędzy funkcjonowaniem układu stomatognatycznego, a
wybraną metodą leczenia.
Materiał i metody: w badaniu udział wzięło 60 pacjentów w wieku 34,1±12,9 lat w tym 18 kobiet
(30%) ze złamaniami wyrostków kłykciowych leczonych zachowawczo-ortopedycznie lub
chirurgicznie poprzez wyłuszczenie głów żuchwy, wyłuszczenie głów żuchwy po przecięciu gałęzi
żuchwy, zespolenie wewnątrzustrojowe, zespolenie zewnątrzustrojowe. U wszystkich pacjentów
wykonywano badanie czynnościowe urnż oraz diagnostyką rtg, a następnie kwalifikowano do
odpowiedniej metody leczenia. Po zabiegu operacyjnym stosowano fizykoterapię oraz zlecano
mechanoterapię. Po 6 miesiącach u pacjentów wykonywano badanie aksjograficzne w celu
rejestracji drogi stawowej w trójwymiarze. Porównywano zakresy ruchów w ssż w zależności od
metody leczenia.
Wyniki: wyniki oraz wnioski zostaną przedstawione na konferencji.
53
P02
TRÓJŚCIENNE IZOLOWANE ZŁAMANIE OCZODOŁU – OPIS 2 PRZYPADKÓW
Kulesza P., Stopa Z.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii, WUM,
Polska
Wstęp: złamanie izolowane dna oczodołu powstaje w wyniku niskiego urazu twarzowego.
Wyróżniamy następujące typy: blow-out, en clapet oraz trap-door. Uszkodzenia kostne,
obejmujące dno, rzadziej dno oraz ścianę przyśrodkową oczodołu niosą za sobą powikłania takie
jak enoftalmia, zaburzenia ruchomości gałki ocznej z diplopią, zniesienie czucia w zakresie
unerwienia nerwu podoczodołowego.
Cel: omówienie nietypowego izolowanego złamania trzech ścian oczodołu, które rozpoznano u
dwóch pacjentów leczonych w Klinice Chirurgii Czaszkowo Szczękowo Twarzowej, Chirurgii Jamy
Ustnej i Implantologii WUM.
Materiał i metody: obserwacja 1 – 47 letni pacjent uderzony w okolicę lewego oczodołu twardym
przedmiotem. W badaniu klinicznym stwierdzono obrzmienie i podbiegnięcia krwawe powiek oka
lewego, enoftalmię oraz ptozę po stronie lewej. Jednocześnie występowała niedoczulica wargi
górnej i skrzydła nosa po tej samej stronie. Obserwacja 2 –40 letnia pacjentka doznała urazu w
wyniku upadku ze schodów. Badaniem klinicznym stwierdzono enoftalmię, diplopię we wszystkich
kierunkach i niedoczulicę obszaru zaopatrywanego przez nerw podoczodołowy. Obraz TK w obu
opisywanych przypadkach oprócz złamania dna oczodołu uwidocznił złamanie przyśrodkowej
ściany i stropu oczodołu z wpuklaniem się tkanek do zatok obocznych nosa. Brzegi uszkodzonego
oczodołu u opisywanych pacjentów były nienaruszone.
Omówienie: opisano dwa mechanizmy prowadzące do ZIDO. Pierwszy, gdy siła urazu jest
przyłożona na dolnym brzeg oczodołu, powoduje jego chwilowe odkształcenie z przekazaniem
energii na dno oczodołu, które ulega złamaniu. Druga teoria, wzrostu ciśnienia w oczodole, opisuje
mechanizm polegający na przyłożeniu siły do tkanek miękkich oczodołu.
Podsumowanie: Oceniając złamania u opisywanych w niniejszej pracy pacjentów prawdopodobne
wydaje się jednoczasowe zadziałanie obu wyżej wymienionych mechanizmów mogących
powodować izolowane złamanie ścian oczodołu.
54
P03
PRZEZGŁOWOWE PRAWOSTRONNE ZŁAMANIE ŻUCHWY U 29 LETNIEGO MĘŻCZYZNY
PRZEBIEGAJĄCE Z NIEMAL CAŁKOWITYM ZABURZENIEM ROZWIERANIA SZCZĘK – LECZENIE
OTWARTE Z DOJŚCIA ZAUSZNEGO
Sikora M.1,2, Stąpor A.1, Sielski M.1, Chlubek D.2
1
2
Oddział Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, SP ZOZ MSW w Kielcach, Polska
Katedra Biochemii i Chemii Medycznej, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, Polska
Wybór optymalnego sposobu leczenia złamań głowy stawowej żuchwy pozostaje wciąż
przedmiotem kontrowersji. Wielu autorów jest zdania, że złamania tego typu powinny być leczone
metodami zamkniętymi. Nie zalecają oni leczenia otwartego z uwagi na związane z ryzykiem
uszkodzenia nerwu twarzowego trudności w dostępie do stawu skroniowo-żuchwowego. Wskazują
także na problemy w odszukiwaniu, nastawianiu i zespalaniu odłamów kostnych głowy stawowej.
Z drugiej strony należy pamiętać, że leczenie zamknięte tego rodzaju złamań bywa dość często
obarczone powikłaniami. Należą do nich: deformacja głowy stawowej, zrost ze zwichnięciem głowy
stawowej, utrata pionowej wysokości gałęzi żuchwy, przemieszczenie krążka stawowego,
zaburzenia ruchomości żuchwy, a w szczególności zakresu i toru odwodzenia, zaburzenia zgryzowe
zębów oraz ankyloza stawu skroniowo-żuchwowego. Leczenie otwarte złamań przezgłowowych
pozwala na odtworzenie anatomicznego ustawienia odłamów kostnych oraz pozycji krążka
stawowego i mięśnia skrzydłowego bocznego, a co za tym idzie umożliwia szybki powrót do
prawidłowych warunków zgryzowych i umożliwia prawidłową ruchomość żuchwy. Czynniki te mają
zasadnicze znaczenie we wczesnej fazie terapii funkcjonalnej i pozwalają uniknąć
najpoważniejszego powikłania jakim jest ankyloza stawu skroniowo-żuchwowego.
W naszej pracy przedstawiliśmy przypadek 29 letniego mężczyzny, który w następstwie pobicia
doznał prawostronnego złamania głowy stawowej żuchwy. Pacjent zgłosił się do leczenia w 10
dobie po urazie, z powodu niemal całkowitego zaburzenia rozwierania szczęk. U chorego
stwierdzono złamanie przezgłowowe żuchwy typu VIA wg klasyfikacji Spiessl i Schroll, rozszerzonej
przez Neff’a i wsp. Wykonano zabieg operacyjny otwartego nastawienia i osteosyntezy stabilnej
złamania z dojścia zausznego.
55
P04
WYBRANE PRZYPADKI PACJENTÓW Z ROZSZCZEPAMI
I WTÓRNEGO WSPÓŁISTNIEJĄCE Z MNOGIMI WADAMI
PODNIEBIENIA
PIERWOTNEGO
Borys J.1, Hubert E.1, Rybak J.1, Midro A.2
1
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej i Plastycznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku,
Polska
2 Zakład Genetyki Klinicznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, Polska
Wstęp: deformacje czaszkowo-twarzowe występują u około 2-3% noworodków z wadami
wrodzonymi. Rozszczepy podniebienia pierwotnego i wtórnego stanowią około 50% wszystkich
zaburzeń czaszkowo-twarzowych i są najczęstszą wadą wrodzoną twarzy. Wśród pacjentów z
rozszczepem około 10-15% jest obarczonych innymi wadami morfologicznymi.
Cel: Celem pracy jest przedstawienie wybranych pacjentów z rozszczepami podniebienia
pierwotnego i wtórnego, u których współistniały inne wady wrodzone.
Materiał i metody: materiał stanowiła dokumentacja medyczna pacjentów diagnozowanych i
hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej i Plastycznej w Białymstoku w latach
1972-2015. Wśród 683 pacjentów z różnymi rodzajami rozszczepów klasyfikowanych według
podziału Kernahana i Starka dominowały rozszczepy niesyndromowe.
Wyniki: współistnienie rozszczepów z różnymi zespołami o podłożu genetycznym stwierdzono u 16
chorych, a z sekwencjami u 8 pacjentów.
Wnioski: występowanie mnogich wad wydłuża czasokres leczenia pacjentów, co może wpływać
negatywnie na stan emocjonalno - psychiczny leczonych chorych. Dlatego też bardzo ważne jest
ustalenie rozpoznania w jak najwcześniejszym wieku pacjenta w celu podjęcia właściwego i
wczesnego leczenia.
56
P05
ROLA WOLNYCH PŁATÓW SKÓRNYCH POBRANYCH Z PACHWINY U PACJENTÓW PO RESEKCJI
SZCZĘKI
Niedzielska I., Ciapiński D., Sitek-Ignac N., Pawelec S.
Klinika Chirurgii Czaszkowo – Szczękowo – Twarzowej, Chirurgii Stomatologicznej i Implantologii,
Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. A. Mielęckiego w Katowicach, Polska
Wstęp: głównym problemem pacjentów po zabiegach resekcji szczęki, jest stałe drażnienie
obnażonych struktur tkankowych przez obturator. Zastosowanie Wolnych płatów pachwinowych
zapewnia ochronę tkanek w obszarze operowanym oraz poprawia komfort pacjenta. Istnienie w
piśmiennictwie tylko pojedynczych wzmianek o zastosowaniu wolnych płatów skórnych, stały się
inspiracją do podjęcia badań nad ich zastosowaniem.
Cel: celem pracy była ocena przydatności wolnego przeszczepu skórnego pobranego z okolicy
pachwiny u pacjentów po resekcji szczęki zaopatrzonych obturatorem.
Materiał i metody: badanie obejmowało 20 pacjentów w wieku 52-86 lat operowanych z powodu
rozpoznania nowotworów szczęki T2N2M0, G2 operowanych w Klinice Chirurgii CzaszkowoSzczękowo-Twarzowej od stycznia 2011. Po resekcji szczęki wraz z strukturami tkanek w okolicy
podniebienia miękkiego i twardego, pobierano wolny przeszczep skórny z okolicy pachwiny, który
wszywano w obszar zoperowany, wpuklając go w światło zatoki szczękowej. Płat pokrywano
setonem nasączonym Povidonem, całość mocowano płytą podniebienną przykręconą śrubami do
wyrostka zębodołowego. Pacjenci odżywiani byli przez sondę alimentacyjną.
Wyniki: wśród badanych pacjentów u 3 doszło do całkowitej utraty przeszczepu, natomiast u 3 do
częściowej w okresie miesiąca po zabiegu, w 3 przypadkach do częściowej jego utraty w okresie do
miesiąca po zabiegu. W 14 przypadkach doszło do utraty przeszczepu w okresie do 12 miesięcy od
operacji. W 2 przypadkach doszło do całkowitej przebudowy płata. Natomiast w każdym
przypadku osiągnięto sukces terapeutyczny, ponieważ nawet pod utraconym przeszczepem
zaobserwowano prawidłowe gojenie tkanek miękkich.
Wnioski: wolne przeszczepy skórne są dobrą alternatywą zwiększającą komfort pozabiegowy po
resekcji szczęki u pacjentów zaopatrzonych obturatorami.
57
P06
ZĘBOPOCHODNA TORBIEL GRUCZOŁOWA JAKO PRZYKŁAD TORBIELI O AGRESYWNYM WZROŚCIE
Polcyn A.1, Drogoszewska B.1, Wojtylak S.2
1
2
Katedra i Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej GUMed, Polska
Katedra i Klinika Patomorfologii GUMed, Polska
Gruczołowa torbiel zębopochodna jest niezwykle rzadko występującą zmianą. Stanowi ok 0,012%
- 1,3% wszystkich torbieli zębopochodnych. Może ona występować w każdym wieku, natomiast
szczyt zachorowania przypada na czwartą/piątą dekadę życia. Częściej rozpoznawana jest u
mężczyzn. Najczęściej lokalizuje się w przednim odcinku żuchwy (w 85 %), oraz w przednim
odcinku szczęki. Pozostałe lokalizacje stanowią pojedyncze przypadki.
Autorzy prezentują przypadek mnogiego występowania gruczołowych torbieli zębopochodnych u
73 letniej kobiety. Jedna z nich zlokalizowana była w trzonie żuchwy natomiast druga w szczęce.
U pacjentki wykonano zabieg jednoczasowego wyłuszczenia obu torbieli. Ze względu na wynik
badania histopatologicznego i dużego ryzyka wznowy wynikającego w morfologii guza, pacjentka
znajduję się pod stałą kontrolą Poradni Chirurgii Szczękowo-Twarzowej.
Jak do tej pory jest to jedyny udokumentowany przypadek obuszczękowego występowania tego
rzadkiego schorzenia. Dodatkowo obie zmiany zlokalizowane były w bocznym odcinku szczęki
i żuchwy. Zarówno obraz kliniczny jak i radiologiczny GOC jest niecharakterystyczny.
Wielokomorowe zmiany torbielowate należy w pierwszej kolejności różnicować z rogowaciejącotorbielowatymi guzami zębopochodnymi, centralnymi rakami śluzowo-naskórkowymi, centralnymi
guzami olbrzymiokomórkowymi czy szkliwiakami.
58
P07
ZĘBOPOCHODNY ROPNIAK NADTWARDÓWKOWY U 17-LETNIEJ DZIEWCZYNY
Olszewska-Sosińska O.1, Zielnik-Jurkiewicz B.1, Stopa Z.2, Pysz-Kuć M.1, Porembska E.1, Ciszek B.3
1
Oddział Laryngologiczny, Szpital Dziecięcy SPZOZ, ul. Niekłańska 4/24 03-924 Warszawa, Polska
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii, WUM,
Polska
3 Oddział Neurochirurgiczny, Szpital Dziecięcy SPZOZ, ul. Niekłańska 4/24 03-924 Warszawa, Polska
2
Wstęp: zapalenie zatok przynosowych może prowadzić do powikłań wewnątrzczaszkowych.
Ropniak nadtwardówkowy jest bardzo rzadkim powikłaniem ostrego zapalenia zatok u dzieci i
młodzieży. Silne bóle głowy, gorączka i złe samopoczucie to niespecyficzne objawy
nadtwardówkowego procesu ropnego. Wykonanie TK głowy i zatok przynosowych oraz MRI głowy
umożliwia szybkie rozpoznanie tego powikłania.
Materiał i metody: w pracy przedstawiamy przypadek 17- letniej dziewczyny z ropniakiem
nadtwardówkowym w przebiegu zębopochodnego zapalenia zatok przynosowych, która trafiła do
Oddziału Laryngologicznego Szpitala Dziecięcego w Warszawie w czerwcu 2014 roku. Dziewczyna
była w trakcie leczenia endodontycznego zęba 17. Przy przyjęciu stwierdzono przymusowe
ustawienie głowy, sztywność karku, mierny szczękościsk, przekrwienie spojówek oraz
przyśrodkowe przemieszczenie bocznej ściany nosa po stronie prawej. W wykonanej TK zatok
przynosowych i głowy stwierdzono całkowicie bezpowietrzną zatokę czołową, sitowie i zatokę
szczękową po stronie prawej oraz płyn w przestrzeni nadtwardówkowej okolicy czołowej.
Zastosowano antybiotykoterapię, leczenie przeciwzapalne i przeciwobrzękowe oraz wykonano
punkcję i drenaż zatok szczękowych. Wykonano frontoethmoidectomię i drenaż ropniaka okolicy
czołowej. Usunięto ząb 17 oraz korzenie zębów 26 i 46.
Wyniki: w TK głowy i zatok wykonanej w 2 dobie po operacji, ropniak nadtwardówkowy uległ
całkowitemu zdrenowaniu. Leczenie antybiotykiem zakończono po 28 dniach. W TK zatok i głowy
wykonanych 2 i 6 miesięcy po leczeniu, zatoki przynosowe powietrzne i ich kompleksy ujściowoprzewodowe drożne.
Wnioski: zębopochodne i zatokopochodne powikłania wewnątrzczaszkowe u dzieci wymagają
leczenia interdyscyplinarnego. Szybka diagnoza, odbarczenie ropniaka, usunięcie ognisk zapalnych
z jamy ustnej oraz antybiotykoterapia o szerokim spektrum umożliwiają wyleczenie ciężkich,
zagrażających życiu powikłań jakimi są ropniaki nadtwardówkowe.
59
P08
NAWRACAJĄCE
ZAPALENIE CHRZĄSTEK ROZPOZNANE U PACJENTA
IMMUNOSUPRESYJNIE PO PRZESZCZEPIENIU WĄTROBY – OPIS PRZYPADKU
LECZONEGO
Mydlak A.1, Stopa Z.1, Sołdacki D.2, Mucha K.2, Pączek L.2
1
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii, WUM,
Polska
2 Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych, WUM, Polska
Wstęp: nawracające zapalenie chrząstek (NZC) jest rzadką, przewlekłą chorobą o podłożu
autoimmunologicznym, której ostre objawy trwają do kilku tygodni. Zespół występuje z częstością
3,5 przypadków na milion mieszkańców. Procesem chorobowym mogą być objęte wszystkie typy
chrząstek, jak i struktury bogate w proteoglikany (gałka oczna, serce, naczynia krwionośne, ucho
wewnętrzne, kłębuszki nerkowe).
Opis przypadku: chory lat 59 został przyjęty do Oddziału Chirurgii Czaszkowo-SzczękowoTwarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii WUM w październiku 2015 r. z powodu zapalenia
małżowiny usznej lewej. W 2005 r. u pacjenta wykonano przeszczep wątroby z powodu
pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych. W badaniu histopatologicznym wycinka
całość badania przemawiała za niespecyficznym przewlekłym stanem zapalnym - nie PTLD. W
trakcie diagnostyki dołączyły się objawy zapalne małżowiny usznej po stronie przeciwnej. Regresję
objawów zapalenia uzyskano dopiero po podaniu dożylnym dexamethasonu w dawce 3 x 8mg. Po
ustąpieniu objawów ostrego procesu zapalnego stwierdzono zanik chrząstki małżowin usznych
(wiotkość) oraz nos siodełkowaty.
Omówienie: różnorodność objawów nawracającego zapalenia chrząstek sprawia, że pacjenci z tym
zespołem zgłaszają się do lekarzy różnych specjalności. Rozpoznanie stawia się na podstawie
objawów klinicznych, obrazu histopatologicznego oraz dobrej odpowiedzi na glikokortykosteroidy.
W obrazie histopatologicznym nie ma patognomonicznych cech dla nawracającego zapalenia
chrząstek. Pomocne w postawieniu rozpoznania nawracającego zapalenia chrząstek są kliniczne
kryteria Mc’Adama.
Podsumowanie: nawracające zapalenie chrząstek jest rzadką, systemową chorobą o podłożu
autoimmunologicznym. Złożony, polimorficzny obraz choroby sprawia wiele trudności
diagnostycznych. Wnikliwa obserwacja i szybkie włączenie odpowiedniego leczenia pozwalają na
zmniejszenie następstw oraz ograniczenie nawrotów NZC.
60
P09
BADANIE WŁAŚCIWOŚCI FIZYCZNYCH FIBRYNY BOGATOPŁYTKOWEJ (PRF)
Oczkowski P.
Koło Naukowe Przy Klinice Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i
Implantologii WUM, Polska
Wstęp: Fibryna bogatopłytkowa to materiał wytwarzany z krwi pacjenta w procesie wirowania w
określonych warunkach. Jej matrycę stanowi siatka włókien fibryny. Poza tym zawiera ona płytki
krwi oraz cytokiny takie jak PDGF, RGFb, IGF. Z tego względu wykazuje korzystne właściwości
biologiczne w procesie różnicowanie komórek i gojenia ran. Właściwości Biologiczne PRF zostały
sprawdzone w wielu badaniach klinicznych oraz przeprowadzonych in vitro. W chirurgii
stomatologicznej oprócz doskonałych właściwości biologicznych szczególne znaczenie mają cechy
fizyczne materiału ze względu na specyfikę zabiegów, w których jest stosowany takich jak:
zaopatrzenia zębodołu po ekstrakcji, regeneracja tkanek wokół implant czy podnoszenia dna zatoki
szczękowej.
Cel: celem przeprowadzonych badań było sprawdzenie podstawowych cech fizycznych fibryny
bogatopłytkowej wytrzymałości i rozciągliwości. Posiadanie takich informacji umożliwi porównanie
błon PRF do błon zaporowych dostępnych na rynku.
Materiał i metody: do badań za zgodą Komisji Bioetycznej WUM pozyskano po 60 ml krwi od
trzech zdrowych ochotników. Następnie według określonego schematu wytworzony błony PRF,
których właściwości bezpośrednio po wytworzeniu zostały sprawdzone za pomocą urządzenia MTS
Tryton 250 należącego do Politechniki Warszawskiej. W identycznych warunkach zbadana została
wytrzymałość jednej z komercyjnych błon zaporowych.
Wyniki: w porównaniu błony autogenne okazały się 3-krotnie bardziej elastyczne od błony
komercyjnej jednak siła potrzebna do ich rozerwania była 19-krotnie niższa.
Wnioski: wyniki pracy wskazują na możliwość zastosowania błon PRF zamiast komercyjnej błony
zaporowej jedynie w miejscach nienarażonych na działanie znacznych sił. Nawet w takich
sytuacjach wydaje się to być kontrowersyjne ze względu na nie do końca poznaną zmianę
wytrzymałości błon wszczepionych do żywej tkanki w funkcji czasu. Właściwości fizyczne badanego
materiału powinny wystarczyć do przytwierdzenie go do tkanek za pomocą szwów chirurgicznych.
61
P10
REKONSTRUKCJA WYROSTKA ZĘBODOŁOWEGO SZCZĘKI PRZESZCZEPEM AUTOGENNYM KOŚCI OPIS PRZYPADKU
Mydlak A., Stopa Z.
Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii, WUM,
Polska
Wstęp: urazy części twarzowej czaszki niejednokrotnie prowadzą do utraty zębów wraz z kością
wyrostka zębodołowego. Odbudowa protetyczna często wiąże się z koniecznością rekonstrukcji
brakujących tkanek zarówno twardych jak i miękkich.
Cel pracy: opis przypadku rekonstrukcji wyrostka zębodołowego szczęki za pomocą autogennego
przeszczepu kości pobranego ze sklepienia czaszki.
Opis przypadku: 25 letni pacjent zgłosił się miesiąc po urazie części twarzowej czaszki.
Bezpośrednio po zdarzeniu w ramach SOR stwierdzono rany przedsionka jamy ustnej po stronie
lewej, brak zębów 22, 23, 24 oraz zwichnięcie zęba 21. Wykonano diagnostykę radiologiczną i
zaopatrzono chirurgicznie ranę przedsionka jamy ustnej usuwając wolne fragmenty kostne
wyrostka zębodołowego i zwichnięty ząb 21. Przy przyjęciu do Kliniki Chirurgii CzaszkowoSzczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii miesiąc po urazie stwierdzono brak
zębów 21-24 oraz ubytek blaszki przedsionkowej wyrostka zębodołowej szczęki w odcinku
przednio-bocznym. Zabieg odbudowy brakującej kości wyrostka zębodołowego przeszczepem
autogennym pobranym ze sklepienia czaszki wykonano w znieczuleniu ogólnym. Przeszczep
unieruchomiono jedną śrubą tytanową. Po upływie 4 miesięcy na podstawie badania CBCT
potwierdzono prawidłowy obraz i wymiary kości wyrostka zębodołowego. W znieczuleniu
przewodowym usunięto śrubę unieruchamiającą przeszczep i w miejsce brakujących zębów 21, 23,
24 wprowadzono 3 śródkostne wszczepy tytanowe. Odsłonięcie i obciążenie wszczepów
zaplanowano 12 tygodni po implantacji.
Podsumowanie: po zastosowaniu przeszczepu autogennego kości pobranej ze sklepienia czaszki u
opisanego pacjenta uzyskano dobry morfologiczny wynik leczenia.
62
P11
5 LETNIE OBSERWACJE LECZENIA IMPLANTOPROTETYCZNEGO W PRZEBIEGU DYSPLAZJI
EKTODERMALNEJ
Czerkies R.1, Kresa I.2, Wojtowicz A.2, Czochrowska E.3
1
Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Lubelski Uniwersytet Medyczny, Polska
Zakład Chirurgii Stomatologicznej, WUM, Polska
3 Zakład Ortodoncji, WUM, Polska
2
Pojęciem dysplazji ektodermalnej nazywamy grupę chorób związanych z zaburzeniami
rozwojowymi tkanek pochodzenia ektodermalnego. Są one dziedziczone jako cecha autosomalna
dominująca lub recesywna jak również mogą występować spontanicznie. Spośród opisywanych
około 200 postaci w ponad 120 występują objawy dotyczące tkanek jamy ustnej. Zaburzenia
kształtu i wymiarów zębów, braki zawiązków zębów, zaburzenia czasu i kolejności wyrzynania,
następowe nieprawidłowości w budowie kośćca szczęki i żuchwy oraz wady zgryzu upośledzają
funkcję układu stomatognatycznego.
Proces leczenia takich pacjentów jest zazwyczaj wieloletni i wymaga współpracy lekarzy różnych
specjalności.
63
P12
KOMÓRKI DENDRYTYCZNE - NOWY KIERUNEK W TERAPII RAKA PŁASKONABŁONKOWEGO
KRTANI?
Trzaskowska-Komoń E.1, Wasiak M.2, Tomaszewski T.1
1
Klinika Chirurgii Szczękowo- Twarzowej UM Lublin, Polska
Państwowy Instytut Weterynaryjny. Państwowy Instytut Badawczy w Puławach. Zakład
Anatomii Patologicznej , Polska
2
Wstęp: komórki dendrytyczne są komórkami najskuteczniej prezentującymi antygen (APC).
Są zdolnymi aktywować wrodzone komórki T a tym samym mogą stać się dodatkową siłą do
walki z komórkami rakowymi. Badania nad mechanizmami zachodzącymi pomiędzy
komórkami guza a komórkami układu odpornościowego, ich wpływem na angiogenezę,
apoptozę, cykl komórkowy, wydzielanie cytokin itd. mogą pozwolić na skuteczne
uzupełnienie istniejących metod terapeutycznych i sposobów na walkę z rakiem.
Skuteczność stosowanej immunoterapii może mieć wpływ na typ nowotworu, jego rozwój a
także immunogenność mikrośrodowiska nowotworu.
Cel: celem prowadzonych badań była ocena komórek dendrytycznych generowanych z
monocytów krwi obwodowej(Mo-DC) chorych na raka krtani.
Materiał i metody: oceniana była zdolność Mo-DC do minimalizowania zjawiska
immunosupresji wywołanej przez nowotwór. Badaną grupę stanowiło 23 chorych na raka
krtani (płaskonabłonkowy) w wieku 46-81 lat. W badanej grupie u 7 chorych guz znajdował
się w stadium T4, u 12 w stadium T3, a u 4 osób w stadium T2.U 3 osób guz był w stopniu
zróżnicowania histopatologicznego G1, u 15 osób w stopniu G2 i 5 osób w stopniu G3. Grupę
kontrolną stanowiło 10 zdrowych dawców krwi w wieku 34-54 lat.
Wnioski: na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że leczenie komórkami MoDC wymaga dodatkowego wsparcia farmakologicznego. Generowane Mo-DC są
niewystarczające do przełamania silnej immunosupresji towarzyszącej chorobom
nowotworowym.
64

Podobne dokumenty