ŚW. JANA Z MATY

Transkrypt

ŚW. JANA Z MATY
8 lutego 2017 r.
ŚW. JANA Z MATY
(Wyznawcy)
S. Joannis de Matha Confessoris - III classis
Tempora: Feria IV infra Hebdomadam V post Epiphaniam
8 lutego 2017 r. – kolor szat biały - św. Jana z Maty – Wyznawcy,
(3. kl.) Msza Os iusti, Gloria, modlitwa wł., bez Credo, prefacja zwykła.
Jan urodził się w Faucon, w miasteczku leżącym na pograniczu
Włoch i Francji (dzisiaj departament francuski Basses-Alpes). Data jego
narodzin wydaje się pewna - to rok 1154. Pewny jest również rok jego
śmierci - 1213. Matka zaraz po urodzeniu ofiarowała syna Matce Bożej.
Zapewniła także dziecku religijne wychowanie. Po ukończeniu pierwszych
lat nauki, zapewne w Aix-en-Provence, Jan udał się do Paryża, gdzie
kształcił się w latach 1175-1191. Studia uwieńczył doktoratem. W 1194
roku przeniósł się do Moguncji, ale w 1206 roku powrócił do Paryża.
Przyjął święcenia kapłańskie. W czasie pierwszej sprawowanej Mszy, 29
stycznia 1194 roku, ukazał mu się Pan Jezus, trzymający ręce na dwóch
niewolnikach, spiętych ze sobą razem żelazną obręczą - jeden z nich był
rasy białej, a drugi czarnej. Jan zrozumiał, że Pan Bóg powołuje go do
opieki nad więźniami chrześcijańskimi, których Arabowie w korsarskich
wypadach na wybrzeżach Europy porywali i wywozili jako niewolników do
Afryki. Poruszony do głębi tym widzeniem, Jan udał się do św. Feliksa de
Valois, który w Cerfroid, oddalonym o ok. 70 km od Paryża, założył pustelnię. Tam to opracowano konkretny zarys nowej rodziny zakonnej i jej konstytucji. Dla upewnienia się, czy taka jest wola Boża, Jan powrócił do Paryża i zasięgnął rady tamtejszego biskupa i opata klasztoru od św. Wiktora. Kiedy ci zachęcili go do realizacji tak szlachetnego planu, Jan zabrał
się do dzieła. Rychło powstały dwa klasztory: w Planels oraz w Bourg-laReine. Najwięcej kandydatów-ochotników znalazł wśród młodzieży akademickiej.
Zakonowi nadał nazwę Zakonu Trójcy Przenajświętszej (zwanego powszechnie trynitarzami). Dla podkreślenia swojego szczególnego nabożeństwa do Boga w Trzech Osobach wprowadził zwyczaj, że wszystkie klasztory i kościoły zakonu były pod wezwaniem Trójcy Świętej. Strojem zakonnym był biały habit z krzyżem na piersiach barwy niebieskiej i czerwonej.
Kiedy przybył do Rzymu, by prosić o zatwierdzenie swojego zakonu, papieżem został wybrany Innocenty III (1198-1216), jego kolega ze studiów paryskich. Papież zatwierdził zakon, a trzy już istniejące klasztory wziął pod
swoją opiekę. W następnym roku Jan znalazł się ponownie w Rzymie, aby
uprosić u papieża list polecający jego misję do króla Maroka, Miramolina.
Równocześnie zbierał jałmużnę, by zdobyć konieczne pieniądze na wykup
chrześcijańskich niewolników. Misja powiodła się nader pomyślnie. Jan
powrócił do Marsylii ze 186 osobami wykupionymi z niewoli. Fakt ten zyskał zakonowi rozgłos i pomnożył liczbę zgłaszających się do niego kandydatów. Powstały cztery nowe klasztory. Równocześnie założone zostało
zgromadzenie sióstr trynitarek.
Ostatnie lata Jan spędził właśnie we wspomnianym klasztorze rzymskim,
gdyż w Wiecznym Mieście łatwiej mu było kierować nowe ekspedycje do
Maroka i Tunisu. Tam też zmarł 17 grudnia 1213 roku. Dnia 19 marca
1665 roku dwaj trynitarze hiszpańscy wykradli relikwie Jana i przewieźli
je do Hiszpanii. Kiedy w XIX w. zlikwidowano tam zakon, relikwie św. Jana przeniesiono do kościoła sióstr trynitarek w Madrycie, gdzie znajdują
się do dziś.
Szaty białe
Ps 36,30-31
Os
iusti
meditábitur
sapiéntiam, et lingua eius
loquétur iudícium: lex Dei
eius in corde ipsíus.
Ps 36,1
Nie unoś się z powodu złoczyń- Noli æmulári in malignánticów, ani nie zazdrość czyniącym bus:
neque
zeláveris
nieprawość. V. Chwała Ojcu.
faciéntes
iniquitátem.
V. Glória Patri.
ORATIO:
Boże, Tyś raczył za pośrednic- Deus, qui per sanctum Ioántwem świętego Jana cudownie nem órdinem sanctíssimæ
ustanowić zakon Trójcy Prze- Trinitátis ad rediméndum de
najśw. dla wykupu jeńców z nie- potestáte Saracenórum capwoli saraceńskiej; daj, prosimy tívos
cǽlitus
institúere
Cię, abyśmy dzięki jego zasłu- dignátus es: præsta quǽsugom zostali wyswobodzeni z nie- mus; ut, eius suffragántibus
woli ciała i duszy. Przez Pana.
méritis, a captivitáte córporis et ánimæ, te adiuvánte,
liberémur. Per Dominum.
LECTIO:
Syr 31,8-11
Błogosławiony mąż, który okazał Beátus vir, qui invéntus est
się bez zmazy i który nie ubiegał sine mácula, et qui post ausię za złotem, i nadziei nie po- rum non ábiit, nec sperávit
kładał w pieniądzach i skarbach. in pecúnia et thesáuris. Quis
Któż to jest? – a chwalić go bę- est hic, et laudábimus eum?
dziemy. Bo w życiu swym dzi- fecit enim mirabília in vita
wów dokonał. Kto w tej sprawie sua. Qui probátus est in illo,
jest doświadczony i doskonały, et perféctus est, erit illi glóbędzie miał wieczną chwałę: któ- ria ætérna: qui potuit tránsry mógł przestąpić, a nie prze- gredi, et non est transgrésstąpił, źle czynić, a nie uczynił; sus: fácere mala, et non fecit:
przeto pewne są skarby jego u ídeo stabilíta sunt bona illíus
Pana, a jałmużny jego wysławiać in Dómino, et eleemósynis
będzie zgromadzenie świętych.
illíus enarrábit omnis ecclésia sanctórum.
GRADUALE:
Ps 91,13-14.3
Sprawiedliwy zakwitnie jak Iustus ut palma florébit: sipalma, rozrośnie się jak cedr na cut cedrus Líbani multiLibanie w domu Pańskim.
plicábitur in domo Dómini.
V. By głosić z rana Twoje miło- V. Annuntiándum mane misierdzie, a wierność Twoją no- sericórdiam tuam, et vecami.
ritátem tuam per noctem.
Allelúia, allelúia
3 klasy
INTROITUS:
Usta sprawiedliwego głoszą mądrość i język jego mówi to, co
słuszne; prawo jego Boga mieszka w jego sercu.
Jk 1,12
Allelúia, allelúia. V. Beátus
vir, qui suffert tentatiónem:
quóniam, cum probátus fúerit, accípiet corónam vitæ.
Allelúia.
Łk 12,35-40
In illo témpore: Dixit Iesus
discípulis suis: Sint lumbi
vestri præcíncti, et lucernæ
ardéntes in mánibus vestris,
et vos símiles homínibus
exspectántibus
dóminum
suum, quando revertátur a
núptiis: ut, cum vénerit et
pulsáverit,
conféstim
apériant ei. Beáti servi illi,
quos, cum vénerit dóminus,
invénerit vigilántes: amen,
dico vobis, quod præcínget
se, et fáciet illos discúmbere,
et tránsiens ministrábit illis.
Et si vénerit in secúnda
vigília, et si in tértia vigília
vénerit, et ita invénerit,
beáti sunt servi illi. Hoc autem scitóte, quóniam, si sciret paterfamílias, qua hora
fur veníret, vigiláret útique,
et non síneret pérfodi domum suam. Et vos estóte
paráti, quia, qua hora non
putátis,
Fílius
hóminis
véniet.
OFFERTORIUM:
Ps 88,25
Z nim moja wierność i moja ła- Véritas mea et misericórdia
ska; w moim imieniu moc jego mea cum ipso: et in nómine
wzrośnie.
meo exaltábitur cornu eius.
SECRETA:
Wspominając Twoich Świętych Laudis tibi, Dómine, hóstias
składamy Ci, Panie, ofiarę chwa- immolámus in tuórum comły i ufamy, że ona wybawi nas od memoratióne
Sanctórum:
złego teraz i w przyszłości. Przez quibus nos et præséntibus
Pana.
éxui malis confídimus et
futúris. Per Dominum.
ALLELÚIA:
Alleluja, alleluja. V. Błogosławiony człowiek, który zniesie
pokusę, bo utwierdziwszy się
otrzyma wieniec żywota. Alleluja.
EVANGELIUM:
Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim: «Niechaj biodra
wasze będą przepasane i pochodnie gorejące w rekach waszych. A sami bądźcie podobni
do ludzi oczekujących powrotu
pana swego z godów weselnych;
aby, gdy nadejdzie i zakołacze,
natychmiast mu otworzyć. Błogosławieni słudzy owi, których
pan, gdy nadejdzie, zastanie
czuwającymi. Zaprawdę powiadam wam, że przepasze się
i każe im zasiąść, a przechodząc
usługiwać im będzie. I czy przyjdzie o drugiej straży, czy też
o trzeciej straży nadejdzie, a tak
zastanie: błogosławieni są słudzy owi. A to wiedzcie, że gdyby
wiedział pan domu, o której godzinie nadejdzie złodziej, czuwałby zaiste i nie dopuścili by
podkopać domu swego. I wy
bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy nadejdzie w godzinie, w której się nie spodziewacie».
PRAEFATIO COMMUNIS:
Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie
składali dziękczynienie, Panie,
Ojcze Święty, wszechmogący,
wieczny Boże, przez Chrystusa,
Pana naszego. Przez Niego Twój
majestat
chwalą
Aniołowie,
uwielbiają Państwa, z lękiem
czczą Potęgi, Niebiosa i Moce
niebios oraz błogosławieni Serafini we wspólnej wysławiają radości. Z nimi to, prosimy, dozwól
i naszym głosom wołać w pokornym uwielbieniu:
COMMUNIO:
Błogosławiony sługa, którego
Pan przyszedłszy znajdzie czuwającego. Zaprawdę, powiadam
wam, że postawi go nad wszystkimi dobrami swymi.
POSTCOMMUNIO:
Pokrzepieni niebieskim pokarmem i napojem, błagamy Cię
pokornie, Boże nasz, niech nas
bronią modlitwy tego, w którego
święto przyjęliśmy te dary.
Przez Pana.
Vere dignum et iustum est,
æquum et salutáre, nos tibi
semper et ubíque grátias
agere: Dómine sancte, Pater
omnípotens, ætérne Deus:
per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem
tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt
Potestátes.
Coeli
coelorúmque Virtútes ac beáta
Séraphim sócia exsultatióne
concélebrant. Cum quibus et
nostras voces ut admitti iubeas, deprecámur, súpplici
confessione dicéntes:
Mt 24,46-47
Beátus servus, quem, cum
vénerit dóminus, invénerit
vigilántem: amen, dico vobis,
super ómnia bona sua constítuet eum.
Refécti cibo potúque coelésti, Deus noster, te súpplices exorámus: ut, in cuius
hæc
commemoratióne
percépimus, eius muniámur
et précibus. Per Dominum.