bezpośrednio przy ulicy prof. Henryka Mierzejewskiego. W

Transkrypt

bezpośrednio przy ulicy prof. Henryka Mierzejewskiego. W
Położenie
Wydziału
Materiałoznawstwa,
Technologii i Wzornictwa – bezpośrednio przy
ulicy prof. Henryka Mierzejewskiego. Warto
zatem poznać sylwetkę profesora.
Henryk Mierzejewski urodził się w dniu 6 listopada 1881 r. w
Radomiu. W 1901 r. przystąpił do eksternistycznego egzaminu
dojrzałości w Warszawie, gdzie później rozpoczął studia
wyższe na Wydziale Mechanicznym Instytutu Politechnicznego.
Nie był to dla H. Mierzejewskiego okres pomyślny. Wykłady
były prowadzone w języku rosyjskim. Przeciwko narzuconym
przez władze rosyjskie warunkom buntowała się młodzież.
Mierzejewski bierze udział w strajkach szkolnych. Uczestniczy
w demonstracjach ulicznych. Występuje na wiecach. Ze
względu na gorący patriotyzm włącza się w prace konspiracyjne, w wyniku których
jest zmuszony opuścić kraj. Emigruje do Belgii, gdzie wstępuje na Wydział
Techniczny Uniwersytetu Państwowego w Leodium. W 1909 r. kończy studia w
Belgii, uzyskując dyplom inżyniera mechanika i wraca do kraju by rozpocząć
intensywną pracę zawodową i społeczną. Inżynier Henryk Mierzejewski swój
pierwszy staż techniczny odbywa w fabrykach obrabiarek. Pracuje w firmie "Gerlach i
Pulsta" w Warszawie rozpoczynającej produkcję polskich obrabiarek. Dzięki swoim
osobistym walorom nawiązuje kontakty ze specjalistami wielu krajów. Pozostaje pod
wpływem W.F. Taylora, którego pracę, pt. "Zasady organizacji naukowej zakładów
przemysłowych" tłumaczy na język polski i udostępnia kadrze technicznej w kraju.
Dzięki zdobytemu doświadczeniu i niezwykłej aktywności przyczynia się do
uruchomienia Fabryki Sprawdzianów w Warszawie przy ul. Duchnickiej (dzisiaj
znajduje się tam Instytut Mechaniki Precyzyjnej). Współpracuje ze Stowarzyszeniem
Inżynierów Mechaników Polskich w Ameryce (Spółka Akcyjna), które uruchamia
produkcję obrabiarek i narzędzi w Pruszkowie.
Inżynier Henryk Mierzejewski postawił sobie za cel stworzenie w Polsce nauki
o skrawaniu metali. Czym się zajmował? W swym niezwykle burzliwym okresie pracy
zawodowej i naukowej zajmował się teorią skrawania, konstrukcją obrabiarek
i narzędzi, metrologią warsztatową, teorią plastyczności metali, organizacją
przemysłu, organizacją prac naukowo-badawczych. Wybór tych specjalności, które w
tamtych czasach uważano za czystą praktykę, przez człowieka o umyśle wybitnie
teoretycznym świadczy o jego szerokich horyzontach myślowych, o właściwej już
wówczas ocenie roli, jaką dla ogólnego rozwoju kraju ma do spełnienia postęp
technologiczny i jego powiązania z nauką.
Szczególne cechy wybitnego konstruktora utorowały mu drogę na Politechnikę
Warszawską. Henryk Mierzejewski bierze czynny udział w pracach tzw. Komisji
Politechnicznej. Powołanej przez Radę Naukową Wydziału Technicznego
Towarzystwa Kursów Naukowych. Niemieckie władze okupacyjne zezwalają na
otwarcie Politechniki Warszawskiej. W sierpniu 1915 r. rozpoczynają się zapisy na
pierwszy rok akademicki. Inżynier Henryk Mierzejewski jest wykładowcą i
kierownikiem zajęć z kreśleń technicznych. Rozpoczyna się w jego życiu nowy okres
intensywnej pracy nad odbudową szkolnictwa technicznego i nad wychowaniem
nowego pokolenia mechaników polskich. W 1916 r. jest delegatem Senatu
Politechniki Warszawskiej do Stowarzyszenia Techników. W latach 1818-1919 pełni
obowiązki sekretarza Senatu Politechniki Warszawskiej. Jest też członkiem Komisji
Bibliotecznej.
Dzięki swej inwencji i przy dużym nakładzie pracy własnej odbudował Laboratorium
Obróbki Metali Politechniki Warszawskiej. Wokół laboratorium skupia najbardziej
aktywnych inżynierów. Organizuje tam pierwszą wystawę polskich obrabiarek, by
pokazać braki polskiego przemysłu w tym zakresie. W ramach Laboratorium Obróbki
Metali Politechniki Warszawskiej powstaje Komisja Normalizacyjna stanowiąca
zalążek przyszłego Polskiego Komitetu Normalizacyjnego.
W 1919 r. na wniosek Komisji Stabilizacyjnej, dekretem Naczelnika Państwa zostaje
mianowany profesorem zwyczajnym i powołany na kierownika Katedry Konstrukcji
i Technologii Obrabiarek. W latach 1923/24 pełni funkcję dziekana Wydziału
Mechanicznego Politechniki Warszawskiej.
Profesor Henryk Mierzejewski położył wielkie zasługi dla polskiej samodzielnej myśli
naukowej. Plonem jego pracy naukowej jest około 70 pozycji z dziedziny skrawania
metali i metrologii warsztatowej. Na jego pierwszej pracy "Zasady obróbki metali",
podręczniku wydanym nakładem Towarzystwa Kursów Naukowych, wychowało się
pierwsze w niepodległej Polsce pokolenie mechaników polskich. Pisze dużo na
łamach "Przeglądu Technicznego" organu Stowarzyszenia Techników w Polsce. Od
1920 r. pracuje w redakcji miesięcznika "Mechanik" i jest jego pierwszym redaktorem
naczelnym.
Na Pierwszym Zjeździe Mechaników, w roku 1923, stwierdzono konieczność
wykroczenia poza ciasne ramy dotychczasowych form działalności społecznej
mechaników polskich i podjęcie działalności na szeroką skalę. Okres początkowej
działalności mechaników polskich (do roku 1925) zwany okresem działalności
przedstowarzyszeniowej, zamyka zorganizowany w kwietniu 1925 r. przez Koło
Mechaników w Warszawie i Koło Mechaników we Lwowie II Zjazd Mechaników
Polskich. Profesor Henryk Mierzejewski inspiruje młodzież techniczną należącą do
Stowarzyszenia Techników do powołania samodzielnego Stowarzyszenia Inżynierów
Mechaników Polskich.
W 1926 r. po trzech latach przygotowań, w dniu 28 czerwca, odbyło się
założycielskie zebranie Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników polskich (SIMP).
Profesor wchodzi w skład Zarządu Głównego Stowarzyszenia i zostaje wybrany jego
pierwszym przewodniczącym.
Pierwszy okres działalności Stowarzyszenia, przypadający na lata 1926-29, cechuje
duża aktywność organizacyjna, do której obok pomyślnej koniunktury gospodarczej w
poważnym stopniu przyczyniła się energia i pełna inicjatywy działalność Zarządu
SIMP, a zwłaszcza profesora Mierzejewskiego. Praca stowarzyszeniowa
prowadzona jest przez Zarząd i kilka zaledwie sekcji: warsztatowej, konferencji
specjalnych oraz komisji odczytowej. Sekcja warsztatowa, której pracami zajmuje się
początkowo sam prezes Mierzejewski, organizuje już w pierwszym roku (1926)
konferencję warsztatową w Radomiu. W lutym 1927 r. odbywa się konferencja w
sprawie rozpoczęcia w kraju budowy turbin parowych, a nieco później konferencja
metaloznawcza w Katowicach.
W dniach 23-26 marca 1929 r. w Warszawie odbył się III Zjazd Mechaników Polskich,
gdzie profesor Mierzejeski w swym programowym wystąpieniu mówił o roli
stowarzyszeń technicznych w wychowywaniu kadr technicznych.
Niestety wkrótce po III Zjeździe, profesor Henryk Mierzejewski umiera przedwcześnie
dnia 28 czerwca 1929 r w wieku 48 lat.
Źródło: Henryk Ślusarczyk, "Profesor Henryk Mierzejewski, wybitny naukowiec
i praktyk, założyciel SIMP", Biuletyn SIMP nr 4, maj 2001 r., str. 1-3.
http://simp_elb.republika.pl/simp/zyciorys_prof_henryka_mierzejewskiego.htm(24.12.2015)