Gazeta Rzgowska

Komentarze

Transkrypt

Gazeta Rzgowska
B
E
Z
P
ŁA
T
N
A
GAZETA RZGOWSKA
NR 2 (25) | Luty 2012
tel. (42) 235 26 28
ISSN 2081-8106
www.gazetarzgowska.pl
[email protected]
Polacy potrafią Nie ma ani wycen, ani pieniędzy za ziemię zabieraną pod S-8
się zmobilizować
Rozmowa z byłym selekcjonerem
drużyny narodowej, trenerem Lechii
Gdańsk – Pawłem Janasem
- Widzę, że ciągnie Pana w rodzinne strony…
- To naturalne, przecież
urodziłem się w Pabianicach,
pracowałem między innymi
w Bełchatowie i Łodzi. Co
prawda rodzice już nie żyją,
ale jest brat. Niestety rzadko
odwiedzam Pabianice, bo brakuje mi na to czasu, ale
sentyment do tych
stron pozostał.
- Euro 2012 za
pasem, ale czym
bliżej tej imprezy, tym więcej
afer i skandali –
czy już jesteśmy
skazani na taki
„czarny”
scenariusz
tego wielkiego wydarzenia
sportowego?
- Nie dajmy się zwariować! Najważniejsze, że są stadiony, sporo
nowych dróg, hoteli, lotnisk. To
wszystko przecież po tych mistrzostwach pozostanie, będzie
nam długo służyło. To ważne nie
tylko dla nas, sportowców, ale i kibiców. Polacy powinni się cieszyć,
że będą świadkami tak wielkiego piłkarskiego święta.
- Jakie mamy szanse zaistnieć w tych rozgrywkach piłkarskich?
- Minimum to wyjście
z grupy, co jest przecież
realne. Tworzy się fajny
zespół, wielu tych zawodników gra
poza granicami kraju
i całkiem
nieźle
sobie
radzi na
boisku.
str. 4
SMUTNA
PRAWDA
Czyżeminek, tu niedługo rozpocznie się budowa wiaduktu
W Prawdzie jest rozgoryczenie i rośnie napięcie. Większości mieszkańców zabrano już ziemię
pod S-8, ale o wycenie gruntów czy wypłacie pieniędzy nikt z łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego
oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie chce rozmawiać konkretnie. Pieniądze
mają być. Kiedy? To wielka niewiadoma. Zamiast konkretów są kolejne obietnice.
str. 3
Dopisujemy ciąg dalszy wrześniowej epopei
Myśliwiec ze Rzgowa
W ostatnim numerze „Gazety
Rzgowskiej” ukazało się zdjęcie
polskiego myśliwca PZL P.7a
z III/6 Dywizjonu Myśliwskiego, które jakiś żołnierz Wehrmachtu opisał: „Rzgow”. Nie
znaliśmy dotąd bliższych szczegółów dotyczących tej maszyny,
teraz dzięki naszym Czytelnikom i wspomnieniom z 1939
roku dopisujemy ciąg dalszy
wrześniowej epopei polskiego
lotnictwa w naszym regionie.
III/6 Dywizjon Myśliwski
w końcu sierpnia 1939 roku
przybył do podpabianickiego
majątku Ksawerów-Widzew,
gdzie dziś mieści się Zespół
Szkół Centrum Kształcenia Rol-
PZL P.7 w locie
niczego im. mjr pil. Władysława
Szczęśniewskiego. Dywizjonem
dowodził mjr pil. Stanisław
Morawski. W skład dywizjonu
wchodziła 161. Eskadra My-
śliwska dowodzona przez kpt.
pil. Władysława Szczęśniewskiego oraz 162. Eskadra dowodzona przez por. pil. Bernarda
Groszewskiego.
str. 5
Rzgowianin w
NUEVO MUNDO
EXPEDITION
Jak już zapowiadaliśmy, 20
lutego br. ruszyła z Sao Paulo
wyprawa podróżnicza NUEVO
MUNDO, podążająca śladów
Polaków w Ameryce Południowej. W wyprawie uczestniczy
znany już naszym Czytelnikom
rzgowianin Mirosław Olszycki,
a także podróżnik Jarosław Fischbach. Ekspedycja potrwa do
końca marca br.
- Naszym celem jest dotarcie
do wielu Polaków rozsianych
na kontynencie amerykańskim,
a także potomków dawnych
emigracji – mówi Mirosław
Olszycki. - Na szlaku mamy
m.in. Kurytybę, Cordobę,
Buenos Aires, Mendozę i Santiago de Chile.
str. 4
LOKALNIE
str. 2
Pisane nad Nerem
Sól w cenie
Panie redaktorze, niech pan wreszcie napisze na temat naszej żywności,
bo po ujawnieniu solnej afery boję
się kupować nie tylko wędliny czy
pieczywo, ale i wielu innych artykułów spożywczych, choćby serów
i dżemów. Może wreszcie politycy
zajmą się tym, co należy! – wykrzyczała mi jedna z mieszkanek Rzgowa,
jakby dziennikarze byli cudotwórcami i mogli natychmiast, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki,
zmienić koszmarną rzeczywistość.
Solna afera to według mnie czubek
góry lodowej, bo do naszej żywności
mamy coraz więcej zastrzeżeń. Odnieść można wrażenie, że wszelkiej
maści cwaniacy i kombinatorzy mają
tu doskonałe pole do popisu i robienia kokosów. A wszystko niemal bez
kontroli. Aż dziw, że nie było dotąd
większych wpadek zdrowotnych.
Kilkadziesiąt lat temu w okolicach
Jeżowa i Brzezin do wędlin dodawano mięso z kotów i innych zwierzaków domowych, które zwyczajowo
nie trafiają na nasze stoły. Plotki
jeszcze wyolbrzymiały to zjawisko
i ówczesna władza musiała sporo
się nagimnastykować, by uspokoić
nastroje społeczne. Teraz mówimy
tylko o soli, ale już pojawiają się
głosy, że niektórzy nieuczciwi producenci karmią nas chemią i innymi
truciznami, a nawet jeszcze bardziej
szkodliwymi specyfikami.
Już starożytni doceniali sól,
a w dziejach ludzkości bywały
okresy, gdy biała przyprawa była
tak samo cenna jak srebro czy stal.
W naszych czasach stała się ona
łatwo dostępna i stosunkowo tania,
dlatego niektórzy przestali ją cenić,
Jednak cwaniacy z nie byle jakimi
kiepełami pokazali, że i na niej
można nieźle zarobić.
Używanie do celów konsumpcyjnych soli przemysłowej, a więc
zanieczyszczonej różnymi szkodliwymi substancjami, okazało się
procederem niezwykle dochodowym. Z pewnością wielu cwaniaków zasłużyło teraz na surowe kary.
Dziwię się ich krótkowzroczności
i pazerności, ale jeszcze bardziej
zdumiewa mnie indolencja naszych
służb państwowych, które kontrolują
wytwarzanie żywności. Okazało się,
że opisany proceder kwitł przez lata
i żaden z kontrolerów nie zwrócił na
niego uwagi, choć rzekomo prokuratura o wszystkim wiedziała.
Sprawa soli obnażyła mizerię naszych służb sanitarnych i podważyła
jednocześnie zaufanie do niektórych
firm produkujących żywność. Być
może jest sporo prawdy w tym, że
wiele artykułów spożywczych powstaje z naruszeniem wszelkich
norm i przepisów, poza jakąkolwiek kontrolą. Państwo powinno to
zbadać w trybie pilnym, by wspomniana rzgowianka, a także wielu
innych Polaków przestało się bać
polskich kiełbas, serów, dżemów,
a nawet chleba.
Zastępca
Powiat bliżej… Rzgowa
W ostatnich latach Rzgów
z reguły omijały powiatowe imprezy kulturalne. W tym roku ta
zła passa zostanie przełamana.
I tak 18 kwietnia planowana
jest tradycyjna wystawa stołów
wielkanocnych przygotowywana przez KGW z każdej gminy.
Prawdopodobnie ta popularna
już impreza odbędzie się w Grodzisku, gdzie znajduje się odpowiednie zaplecze lokalowe.
Jest już dyrektor GOSTiR
Zakończył się konkurs na stanowisko dyrektora Gminnego
Ośrodka Sportu, Turystyki i Rekreacji w Rzgowie. W pierwszym etapie, z trzech kandydatów komisja pod przewodnictwem zastępczyni burmistrza
Jadwigi Pietrusińskiej wyłoniła jednego – Wojciecha Skibińskiego, który dopuszczony
został do II etapu konkursu. Po
prezentacji swojej wizji funkcjonowania placówki W. Skibiński rekomendowany został
przez komisję konkursową na
stanowisko szefa nowej hali
sportowej. Wspomniany obiekt
od początku marca służy już
mieszkańcom naszej gminy.
(er)
ZŁODZIEJE
TRANSFORMATORÓW
Kradzieże urządzeń energetycznych, szczególnie różnego
rodzaju kabli i transformatorów,
są szczególnie uciążliwe i kosztowne. Przekonali się o tym niejednokrotnie pasażerowie unieruchomionych pociągów, a także
użytkownicy telefonów. Złodzieje kradną urządzenia energetyczne, by najczęściej sprzedać je
później w składnicach złomu.
Złodzieje transformatorów
działali od połowy 2011 r. m.in.
w gminie Rzgów, ale także
w Brójcach i Tuszynie. Wpadli
na gorącym uczynku. Tuszyńscy
policjanci zatrzymali ich nocą
Krótko
CUDZOZIEMCY upodobali sobie gminę Rzgów, a ma
to ścisły związek z Centrum
Targowym „Ptak”, które dało
im szansę życia i zarobkowania. Pracuje tu wielu m.in.
Wietnamczyków, Hindusów,
Turków i Ukraińców. Wielu
przybyszów, którzy w Rzgowie znaleźli drugą ojczyznę,
z powodzeniem rozkręciło interesy, posiada własne
firmy i znakomicie czuje się
w naszym kraju. Dotyczy to
m.in. Kurdów, którzy znaleźli u nas schronienie przed
prześladowaniami na Bliskim
Wschodzie.
***
ZIMA powoli odpuszcza
i po silnych mrozach można
odetchnąć. Za kilka tygodni
wiosna!
w Dylewie, gdy zamierzali skraść
kolejne urządzenie. Złodziejami
okazali się dwaj mieszkańcy
powiatu łódzkiego wschodniego (22-latek i 30-latek), u których znaleziono m.in. narzędzia
niezbędne do kradzieży. Zatrzymano też 25-letniego pasera.
Zakład Energetyczny w Piotrkowie wycenił straty na 75 tys. zł.
Złodzieje na mocy decyzji Sądu
Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim trafili za kratki, zaś
wobec pasera zastosowano dozór
policyjny. Sprawa ma charakter
rozwojowy.
(ER)
STARA GADKA m.in.
z powodu dwóch dużych
nekropolii jest interesująca
nie tylko dla dziennikarzy,
ale i naukowców. Ci z Katedry Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UŁ
opublikowali w „Kulturze
i Biznes” interesujący artykuł o tej miejscowości, ale
nie uszczegli się wielu podstawowych błędów, m.in.
podając już dawno nieaktualną nazwę wsi czy urzędu
w Rzgowie. Zatem trudno
wierzyć w prawdziwość
innych danych...
***
ZAKAZ prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych miał mieszkaniec powiatu łódzkiego, ale
podczas policyjnej kontroli
drogowej w Gospodarzu
okazało się, że 35-letni kierowca Volkswagena o tym
„zapomniał”. Teraz kierow-
Kilka dni później (23 kwietnia 2012 roku) rozpoczną
się Dni Powiatu Łódzkiego
Wschodniego, których główne
imprezy odbywać się będą właśnie w naszym mieście. Będzie
więc okazja zaprezentować
walory Rzgowa i przy okazji
pochwalić się dorobkiem
między innymi w dziedzinie
kultury i sportu.
(PO)
Starocie w hali A-Bis
Miłośnicy staroci upodobali
sobie Centrum Targowe „Ptak”
i w każdy ostatni weekend miesiąca wystawiają tu (hala A Bis)
swoje bibeloty, stare książki,
obrazy, monety i broń. Amatorów
rzeczy z patyną, niekiedy z solidną metryką, nie brakuje, ostatnio
sporą popularnością cieszą się
pamiątki z nieodległych przecież
czasów PRL, m.in. gazety i pocztówki, tradycyjnie też w cenie są
pamiątki legionowe.
Zbieracze poszukują również
starych oryginalnych pocztówek,
których cena dochodzi nawet
do prawie 100 zł za sztukę. Jak
zawsze swoich koneserów mają
też stare książki, nawet te drukowane gotykiem. Oczywiście miłośnicy militariów interesują się
m.in. starymi szablami czy inną
biała bronią, ale tu ceny są już
znacznie wyższe niż starych gazet
czy choćby rzadkich pocztówek.
(ER)
Nieletni
„kolekcjonerzy”
Początkowo ochrona Centrum
Targowego „Ptak” myślała, że
dwaj zakapturzeni młodzieńcy
usiłują włamać się do któregoś
z samochodów stojących na
parkingu. Jednak dzięki kamerom śledzących złodziejaszków szybko zorientowano się,
iż odrywają oni znaczki firmowe pojazdów. Gdy pojawiła się
grupa interwencyjna, złodzieje
zaczęli uciekać, ale nie mieli
żadnych szans. Amatorami cudzego mienia, którymi okazali
się dwaj uczniowie rzgowskiecy przyjdzie się wytłumaczyć
przed Temidą…
PŁONĄ TRAWY - ruszyło szkodliwe wiosenne
wypalanie traw i mamy już
pierwsze groźne pożary.
Strażacy interweniowali
m.in. w Guzewie. Ostrzegamy – wypalanie suchych
traw jest karalne i niebezpieczne zarówno dla ludzi
jak i zwierząt. Zamiast wypalania proponujemy kompostowanie.
***
KAMERY termowizyjnej użyli niedawno strażacy podczas pożaru stolarni
w Rzgowie. Dzięki temu
urządzeniu, a także szybkiej akcji gaśniczej, ogień
opanowano i ograniczono
straty. W akcji uczestniczyło
kilka zastępów straży, m.in.
z Łodzi, Koluszek, Rzgowa
i Grodziska.
go gimnazjum, zajęła się policja.
Młodzieńcy odpowiadać będą za
czyn karalny przed sądem dla
nieletnich. Jednym z dowodów
będą nagrania z monitoringu.
Na razie policja ustala szczegóły
kradzieży i poszkodowanych.
Jak wynika ze wstępnego dochodzenia, gimnazjaliści kradli
znaczki samochodowe nie dla
celów kolekcjonerskich, lecz na
handel. Na bazarach cena oryginalnych firmowych logo dochodzi nawet do kilkuset złotych.
(PE)
Gdy
okazja
czyni...
Każdego dnia przez hale
Centrum Targowego „Ptak”
przewijają się tysiące klientów
i handlowców. W trakcie zakupów o ich bezpieczeństwo
dbają służby ochrony i policja.
Jednak okazja czyni złodzieja.
W trosce o własne bezpieczeństwo warto zatem pamiętać,
aby:
- sprawdzić prawidłowe zamykanie pojazdu
- pieniędzy nie trzymać w zewnętrznych kieszeniach
- nie pokazywać nikomu, co
mamy w portfelu.
Jeśli zauważymy coś podejrzanego, należy zadzwonić pod
nr tel. 42 214-18-28
REGION
SMUTNA PRAWDA
dokończenie ze str. 1
- Nikt nie sprzeciwia się budowie drogi ekspresowej, ale nie
godzimy się na takie traktowanie
ludzi – mówi sołtys Prawdy Jan
Spałek. – W styczniu Sąd Rejonowy w Pabianicach bez mojej
wiedzy zmienił mi księgę wieczystą, pozbawiając mnie prawie 1400
metrów kwadratowych, ale nie
wyceniono ich do dziś. Na nasze
ziemie wchodzą już robotnicy
i jakoś nikomu nie przychodzi do
głowy, by zapłacić za naszą własność. A przecież niektórym, jak
na przykład Pawłowi Leszkowi
zabierają pod drogę 2,5 hektara,
inny z mieszkańców pozbawiony
zostaje połowy swojej ziemi.
Ludzie psioczą na taką sprawiedliwość i władzę. Interweniowali
w rzgowskim samorządzie, szukali pomocy u parlamentarzystów.
- Jak można pozbawiać ludzi
ich dorobku życia nie troszcząc
się o zapłatę czy choćby słowo
„przepraszam” – mówi rozgoryczony jeden z mieszkańców
Prawdy. – Zabrano mi ziemię,
a o jej wycenie czy zapłacie nikt
nie chce nawet rozmawiać.
Sołtys Spałka w pełni popiera
mieszkańców Prawdy i postuluje, żeby państwo przynajmniej
płaciło odsetki za okres od momentu zajęcia ziemi.
- Jeśli ja nie zapłacę w terminie podatku, natychmiast jestem
W rejonie Romanowa i innych miejscowości gminy Rzgów trwają już roboty
ziemne związane z budową nowych arterii komunikacyjnych, ale sprawy związane z wykupem gruntów przez państwo do dziś nie zostały należycie załatwione.
Właściciele ziemi nie wiedzą też, ile otrzymają pieniędzy, jak wyceniono ich własność...
obciążany odsetkami, tymczasem państwo nie poczuwa się do
jakiejkolwiek odpowiedzialności
i uczciwego działania.
Ryszard Rydygier z sąsiedniego Czyżeminka, przez którego
działkę i domostwo przebiegać
będzie S-8, jeszcze dosadniej
określa to wszystko, co dzieje
się z budową trasy.
- Gdy kilka lat temu wprowadziliśmy się do nowego domu,
nie było problemu z S-8, bo trasa
miała przebiegać nieco dalej. Trzy
lata temu przesunięto drogę i okazało się, że trzeba będzie wyburzyć nasz dom i stolarnię. Nakazano nam opuścić gospodarstwo,
a my nie mamy gdzie się wynieść.
Tymczasem wycena rzeczoznaw-
cy z jesieni ubiegłego roku została zakwestionowana, bo Generalna Dyrekcja Dróg i Autostrad
uważa, że jest za wysoka. Zatem
cała procedura związana z wyceną
naszego domu i działki wydłuży
się, a nam już dziś grożą eksmisją.
Gdybyśmy otrzymali pieniądze,
jakie zaproponowano pierwotnie
w wycenie, może udałoby się, przy
dużym wkładzie własnym, odbudować gdzieś nasz dom, a jeśli
będą to jeszcze mniejsze pieniądze, wszystko stoi pod znakiem
zapytania. To skandal, dlatego
będę szukał pomocy u prawników,
a może trzeba będzie nagłośnić
sprawę poprzez telewizję.
W Prawdzie nikt nie zna wysokości wyceny gruntów. Mowa
jest o 24 zł za 1 metr kwadratowy, ale krążą plotki i o 8 zł.
– To zaniżanie wycen jest jawnym
oszustwem! – mówi jedna z mieszkanek. – Ten złodziejski proceder
dzieje się w majestacie prawa!
Gdy rozmawialiśmy z mieszkańcami wsi, padają jeszcze dosadniejsze, niecenzuralne słowa.
Ludzie nie akceptują takiego
traktowania ze strony władzy.
I – jak podkreślają – nie sprzeciwiają się budowie dróg, ale nie
godzą się na arogancję i niesumienność państwa.
Radny Rady Miejskiej Rzgowa
i jednocześnie mieszkaniec Kalinka Jan Owczarek potwierdza, że
i w jego sołectwie jest podobnie jak
w Prawdzie. – Zabrano mi 49 arów
ziemi i do dziś nie wiem kiedy i ile
dostanę pieniędzy. W październiku, gdy w Romanowie rozmawialiśmy z ówczesnym ministrem infrastruktury Cezarym Grabarczykiem, usłyszeliśmy, że najpóźniej
do końca roku wszystkie sprawy
związane z wycenami zostaną wyprostowane. Grabarczyk nie jest
już ministrem, choć mamy marzec,
nadal nic nie wiadomo.
Także w Romanowie i Kalinku
ludzi irytują wyceny gruntów. Państwo ustala je na takim poziomie,
jaki uznaje za wygodny dla siebie.
Oczywiście ludzie mogą się odwoływać, ale to wymaga czasu, pieniędzy i sądowej mitręgi. Nie wszystkich na to stać - podkreślają.
str. 3
- U nas mówi się o 24 złotych za
metr kwadratowy i mniej - mówi
Jan Owczarek. – W tej sytuacji
dziwię się tym właścicielom działek z podrzgowskich wsi, którzy
wybrzydzają na kwoty nawet
dwukrotnie większe, które płaci
Centrum Targowe „Ptak”. Z wypowiedzi prezesa Zarządu Centrum Targowego „Ptak” – Bogdana Migdała wynika, że kwoty
proponowane przez CT aktualne
są do maja 2012 roku, bo tak
wynika z ustaleń poczynionych
przez Zarząd. Jak będzie po tym
terminie? – na razie nie wiadomo.
Porównując ceny, o których mowa
wyżej, z pewnością będą niższe,
dostosowane do tych, jakie są płacone przy realizacji drogi S-8.
Rzeczywiście w strefie aktywności gospodarczej, w której być
może uda się stworzyć Europejskie Centrum Wystawiennictwa
i Handlu PTAK EXPO, wykup
gruntów napotyka na przeszkody ze strony kilku właścicieli
działek. Władze gminy, którym
zależy na tej prestiżowej inwestycji, zapowiadają wywłaszczenia,
co może skutkować takim samym
jak w przypadku dróg zabraniem
ziemi i ceną znacznie niższą od
tej obecnie proponowanej.
Co prawda trwa już budowa
outletu, ale zagrożenie dla całej
inwestycji wciąż istnieje. Jak niektórzy ostrzegają, w najgorszym
przypadku wspomniana inwestycja, którą rozpoczął outlet, na nim
się zakończy. Takie rozwiązanie
byłoby szkodliwe dla wszystkich.
(P)
TRUDNE WYBORY PREMIERA
Po zakończeniu polskiej prezydencji oraz wygranych wyborach parlamentarnych Donald
Tusk mógł poczuć komfort człowieka sukcesu. Faktem stała się
wygrana jego partii Platformy
Obywatelskiej, a Tusk został
pierwszym politykiem, pierwszym premierem, któremu
Polacy powierzyli drugą z rzędu
kadencję na rozwiązywanie polskich problemów. Partnerem koalicyjnym zostało sprawdzone
przez ostatnie cztery lata Polskie Stronnictwo Ludowe, co
miało gwarantować Platformie
Obywatelskiej spokojną realizację politycznych planów.
Pierwsze personalne decyzje
„nowego” premiera dotyczące
składu nowego rządu pokazały
oznaki „zmęczenia materiału”
niektórych polityków, a także
osłabienie ośrodka decyzyjnego
w Platformie. Patrząc z perspektywy kilku miesięcy, odsunięcie
tej klasy polityków jak Grzegorz
Schetyna i Cezary Grabarczyk
na pewno nie było wzmocnieniem siły politycznego uderze-
nia tej partii. Nowe nominacje
pokazały, że więcej w nich było
medialnych opinii, niż politycznej intuicji premiera Tuska.
Przekazanie Danii prezydencji
to ostatnie z uroczystych wydarzeń politycznych premiera Donalda Tuska. Przełom roku oraz
pierwsze miesiące ukazały skalę
problemów, z jakimi przyszło się
zderzyć premierowi i jego ministrom. Ustawa refundacyjna,
umowa ACTA, płace w służbach
mundurowych, a przede wszystkim propozycje dotyczące zmian
w ustawie emerytalnej spowodowały spadek stabilnych do tej
pory notowań premiera i rządu.
O ile ustawa refundacyjna oraz
umowa ACTA pod naciskiem
opinii publicznej i licznych protestach (największych w okresie rządów koalicji PO – PSL)
znajdą prawdopodobnie pozytywne rozwiązanie, to obecnie
w centrum uwagi społeczeństwa,
polityków, związków zawodowych znajduje się projekt tzw.
ustawy emerytalnej.
Rządowy projekt ustawy emerytalnej stworzył pole do dyskusji
nad jej celowością, społecznymi
skutkami oraz efektami dla budżetu państwa. Przypomnijmy, że
Donald Tusk z pełną determinacją skłania się do wprowadzenia
w życie propozycji Platformy
Obywatelskiej o wydłużeniu
wieku emerytalnego dla kobiet
i mężczyzn do 67 lat. Zapisy
ustawy dotyczyć mają kobiet
urodzonych po 31 grudnia 1952
roku oraz mężczyzn urodzonych
po 31 grudnia 1947 roku, a proces
dochodzenia do wspomnianego
wieku emerytalnego trwałby dla
kobiet do 2040 roku, dla mężczyzn
do 2020 roku. Argumentacja rządu
o konieczności i sposobie przeprowadzenia takiej operacji nie
znalazła uznania nie tylko w społeczeństwie, ale również w koalicyjnym Polskim Stronnictwie
Ludowym. Oczywiście własne
stanowiska zgłosiły wszystkie
ugrupowania opozycyjne w parlamencie, a także związki zawodowe. Oto jak wyglądają propozycje
partii politycznych oraz związków
zawodowych dotyczące zapisów
nowej ustawy:
PO – wydłużenie i zrównanie
wieku emerytalnego dla kobiet
i mężczyzn do 67 roku życia.
PSL - akceptując projekt PO
– skrócenie wieku emerytalnego
kobietom o trzy lata na kolejne
dziecko.
SLD - czas przejścia na emeryturę powinien być uzależniony od stażu pracy, dający
możliwość skorzystania z praw
emerytalnych kobietom po 35,
a mężczyznom po 40 latach zatrudnienia.
PiS - decyzję czy pracować
dłużej pozostawić samym zainteresowanym z możliwością późniejszego skorzystania
z przywileju emerytalnego.
Ruch Palikota - akceptując
propozycje rządowe stawia warunek konieczności zapewnienia
zatrudnienia osobom w wieku
przedemerytalnym.
SLD oraz związki zawodowe
- OPZZ i Solidarność – proponują również przeprowadzenie
referendum w sprawie ustawy
emerytalnej.
Propozycja rządowa rozbudziła
emocje i dyskusje nad jej skutkami na rynku pracy. Istnieje uzasadniona obawa, że osoby o długim
stażu pracy mogą być skazane
na zasiłki lub pomoc społeczną
z braku zainteresowania nimi ze
strony pracodawców, a pojawienie się tej grupy na rynku pracy
może spowodować bezrobocie
wśród ludzi młodych. Wydaje się,
że największą wadą przedstawionej przez premiera Donalda Tuska
ustawy jest brak „obudowania”
jej innymi rozwiązaniami łagodzącymi skutki społeczne. Potrzebna jest kompleksowa analiza
i społeczna dyskusja nie tylko nad
zmianami w systemie emerytalnym, ale również nad skutkami,
jakie one rodzą, np. w polityce
prorodzinnej.
Bogdan Bujak
PS Premier Donald Tusk
wykazując dużą determinację
i stanowczość, z początkiem
nowego roku musi pamiętać,
że wiosna niesie społeczeństwom nowe nadzieje, ale też
kojarzy się bardziej z radykalnymi nastrojami.
Bogdan Bujak - były poseł
na Sejm RP w trzech
kadencjach.
MIASTO I GMINA
str. 4
Joanna Zdanowicz
kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Rzgowie
- Rzgów posiada opinie
gminy zasobnej, czy zatem nie
ma tu biedy i potrzeby materialnego wspierania ludzi potrzebujących?
- Taka potrzeba oczywiście
istnieje, bo
i w naszej
gminie,
c h o ć
rzeczywiście
uchodzi
ona za
jedną
z lepiej
sytuowa-
nych w województwie, nie brakuje
ludzi biednych i w trudnej sytuacji
losowej. W ubiegłym roku, który
z punktu widzenia budżetu oceniam za dobry, wystarczyło nam
pieniędzy na najpilniejsze potrzeby. Łącznie Ośrodek dysponował
kwotą ponad 3 milionów złotych,
z tego 778 tysięcy złotych pochodziło od naszego samorządu, zaś
reszta – z budżetu państwa. Z tej
ostatniej kwoty, czyli 2,2 miliona złotych, aż 1,8 miliona przeznaczyliśmy na świadczenia rodzinne, a około 400 tysięcy – na
pomoc społeczną, Zasiłki stałe
kierowaliśmy głównie do
osób niepełnosprawnych
i niezdolnych do pracy.
Tych ostatnich w gminie
było tylko 26. Generalnie gmina Rzgów nie
jest w najgorszej sytuacji, bo bezrobocie
jest tu stosunkowo
niskie, mam też
wrażenie, że sporo mieszkańców
potrafiło zadbać o swoją przyszłość i dlatego ich zasobność
nie jest niska, podobnie zresztą
jak i gminy. Nie jest tu również
wielkim problemem starzenie się
społeczeństwa, o którym tak dużo
mówi się w kraju, moim zdaniem
bardziej dotkliwa jest samotność
na starość.
- Do kogo głównie kierowana
jest pomoc społeczna?
- Do niepełnosprawnych, których
w ubiegłym roku mieliśmy 109,
i bezrobotnych – 129. Jest też sporo
rodzin z problemem alkoholowym,
które wspieramy głównie ze względu na dzieci. Ludzie dotknięci niepełnosprawnością, długotrwałą
choroba i bezrobociem otrzymują
zwykle zasiłki okresowe, zaś zasiłki celowe trafiają przede wszystkim na określony cel, na przykład
na zakup leków, opału i żywności,
ale coraz częściej także na opłaty
mieszkaniowe. Niestety musimy
pomagać tym, którzy znaczną część
swoich dochodów przeznaczają na
wykupienie lekarstw czy zakupienie okularów. Mieliśmy w gminie
rodzinę, która co miesiąc musiała
wydać 900-1000 złotych na leki,
a łączny dochód wynosił tam 1800
złotych.
- Kryzys gospodarczy coraz
bardziej dotyka także nasze
społeczeństwo, rząd ogranicza
środki na walkę ze skutkami
bezrobocia, jaki zatem będzie
bieżący rok dla Pani Ośrodka?
- Mam nadzieję, że pod względem finansowym nie będzie
gorszy niż miniony, ale jednocześnie zdaję sobie sprawę
z tego, że rosną koszty utrzymania, a własne dochody mieszkańców nie powiększają się w takim
samym tempie. To napawa mnie
troską i obawą, że do Ośrodka
zgłaszać się będzie coraz więcej
potrzebujących, nawet takich,
którzy wcześniej nie musie-
li korzystać z naszej pomocy.
Niektóre rodziny, szczególnie
wielodzietne, po prostu mogą
nie wytrzymać finansowo…
(PE)
Joanna Zdanowicz –
absolwentka socjologii
Uniwersytetu Łódzkiego,
pabianiczanka, od 15 lat
pracuje w opiece społecznej,
od 2004 roku kieruje MOPS
(wcześniej GOPS) w Rzgowie.
Praca z ludźmi jest jej pasją,
lubi pomagać innym, z drugiej
strony biurka odczuwa pokorę
i olbrzymią odpowiedzialność
za losy drugiego człowieka.
Przed laty pasjonowała się
skokami spadochronowymi
(ma tytuł skoczka), teraz
lubi dobry film, wycieczki
rowerowe, pracę w ogródku.
Matka dwóch synów: Olgierda
i Witolda.
Rzgowianin w NUEVO MUNDO EXPEDITION
dokończenie ze str. 1
Postaramy się przybliżyć
losy Polaków, zwłaszcza tych,
dla których Polska jest wciąż
dobrem bezcennym, o które
należy dbać i obejmować
troską. Czekającym na nas rodakom mieszkającym w Brazylii, Argentynie, Paragwaju
i Chile, w celu przybliżenia
ojczyzny, w której nigdy nie
byli, pokazywać będziemy wy-
stawy fotograficzne pt. „Uroki
Polski”, w wielu miastach zaprezentujemy też pokazy multimedialne pt. „Polskim szlakiem
przez Amerykę Południową”
opowiadające o Polakach i polskich misjonarzach na tym odległym kontynencie.
Wspomniana wyprawa stanowi pierwszy etap wielkiego podróżniczego projektu
pod nazwą NUEVO MUNDO
(Nowy Świat). Wbrew pozorom
dorobek Polaków na kontynencie amerykańskim nie jest dostatecznie znany, dlatego uczestnicy wyprawy chcą go bliżej
poznać i zdokumentować.
Nasza redakcja, która jest
jednym z patronów tego wielkiego przedsięwzięcia, utrzymuje kontakt z uczestnikami
wyprawy. Na bieżąco będziemy informować o przebiegu
wyprawy.
(P)
Rozmowa z byłym selekcjonerem drużyny narodowej, trenerem Lechii Gdańsk – Pawłem Janasem
Polacy potrafią się zmobilizować
dokończenie ze str. 1
Zatem wyjście z grupy jest
możliwe. Czy jest szansa na
więcej? Nie bądźmy zachłanni.
Jeśli nam się uda więcej – będzie
dodatkowy powód do zadowolenia i radości dla kibiców.
- Czy Polsce jako organizatorowi mistrzostw uda się sprostać organizacyjnie?
- Tak, są już obiekty sportowe,
z pewnością uda się wszystko doszlifować do tego najważniejszego
momentu. Wierzę też, że do rangi
tego zdarzenia dostosują się kibice,
wszak będzie patrzył na nas cały
świat. W takich chwilach Polacy
potrafią się zmobilizować i pokazać od jak najlepszej strony.
- Oj, ma Pan bardzo dobre
zdanie o polskich kibicach,
tymczasem w ostatnich latach
niejednokrotnie dali przecież
pokaz chamstwa i nieliczenia się
z pięknymi zasadami sportu…
- Te obawy są moim zdaniem
na wyrost. Nasi kibice, których
obserwuję na całym świecie, spisują się znakomicie. Potwierdziły to między innymi moje obserwacje w Niemczech.
- A jeśli podczas mistrzostw
nie będzie dobrego wyniku gry
naszej reprezentacji i wywoła
to niezadowolenie kibiców?
- Jestem przekonany, że podczas
tej wielkiej imprezy zdamy obywatelski egzamin, wszak jesteśmy
Polakami, a nie tylko kibicami.
- Zapewne obserwuje Pan
uważnie przygotowania
naszej reprezentacji do Euro
2012 i może Pan powiedzieć,
w jakim miejscu znajduje się
nasza drużyna narodowa?
- Dochodzi do najważniejszego momentu – musi się zgrać.
Zapewne jeszcze przed samymi
mistrzostwami będzie grała
różne mecze, by „złapać” najlepszą formę.
- Nasz etatowy recenzent futbolu, znakomity niegdyś bramkarz, a teraz parlamentarzysta Jan Tomaszewski bardzo
krytycznie patrzy nie tylko na
same organizacyjne przygotowania do Euro 2012, ale stan
polskiej reprezentacji…
-…bo Jasiu już taki jest. Powinien się trochę zmienić, iść nieco
w inną stronę, zbliżyć się do kibiców, uwierzyć w ludzi… Tymczasem Jasiu ma to do siebie, że
najpierw mówi, a potem dopiero
zastanawia się. Nie można bezustannie być nastawionym na nie,
krytykować wszystkich i wszystko, bo przecież świat nie składa
się tylko z samej czerni.
- W jakim miejscu jest dziś
Paweł Janas?
- W świecie piłki nożnej jestem
od dziecka, czyli całe życie. Żeby
nadążyć za innymi i iść do przodu,
bezustannie podglądam najlepszych. To konieczne, bo wszystko
wokół nas się zmienia. Co dalej?
Dziś jestem w Lechii Gdańsk
i moim celem jest zdobyć z drużyną jak najwięcej punktów. Sam
jestem ciekaw, czy uda się stworzyć dobry zespół, na jaki przecież zasługuje Wybrzeże. Wiele
zależy od zawodników i rynku, na
którym pojawiają się wciąż młodzi
sportowcy i selekcjonerzy. Czuję
jednak w sobie olbrzymi potencjał
i wierzę, że jeszcze uda mi się dokonać czegoś wielkiego.
- Rozmawiamy w Centrum
Sportowo-Rekreacyjnym w Gutowie Małym, gdzie Pana drużyna kończy zgrupowanie przez
meczem z ŁKS. Jak Pan ocenia
ten kompleks sportowy i jego
przydatność dla piłkarzy?
- To znakomity ośrodek, dlatego przyjeżdżałem tu z każdą drużyną, z którą współpracowałem
w ostatnich latach, m.in. GKS
Bełchatów czy Polonią, a teraz
zawitałem z Lechią Gdańsk.
Może zaplecze nie jest już tak
nowoczesne jak to powstające
na Euro 2012, ale nadal spełnia
oczekiwania zawodników i trenerów, a ponadto Centrum jest po
drodze, jest dobrze skomunikowane, istnieją tu świetne warunki do trenowania, bardzo dobre
wyżywienie. Krótko mówiąc –
nic lepszego nam nie potrzeba!
(P)
NA TROPACH HISTORII
str. 5
Dopisujemy ciąg dalszy wrześniowej epopei
Myśliwiec ze Rzgowa
dokończenie ze str. 1
Dywizjon posiadał 12 samolotów PZL P.11 (w składzie
dowództwa dywizjonu oraz
161. Eskadry) oraz 10 PZL P.7
(w 162. Eskadrze).
Od 1 do 6 września 1939 roku
trzydziestu kilku pilotów latając z lotniska w Pabianicach
oraz tzw. zasadzek, starało się
zwalczać nad Ziemią Łódzka
przeważającą liczebnie hitlerowską Luftwaffe. Wspomniana zasadzka - to lotnisko na
wybranym polu czy łące, skąd
działały 3-4 samoloty i kilku pilotów. Kiedy piloci usłyszeli lub
zobaczyli niemieckie samoloty,
błyskawicznie startowali, żeby
je zestrzelić. Niemieckie bombowce osiągały prędkość 400
km/h i były szybsze od myśliwców PZL P.7 i P.11, więc pilotom
dość rzadko udawało się zestrzelić wrogie maszyny. Główne siły
dywizjonu latały z lotniska Widzew-Ksawerów koło Pabianic
i stamtąd pochodził samolot,
który wylądował w Rzgowie.
Dwie spisane przez nas relacje
mieszkańców Rzgowa potwierdzają, że jest to samolot, który
wylądował w rejonie dzisiejszej ul. Literackiej i Kamiennej. Jednym ze świadków tego
zdarzenia był Ignacy Bednarski, który tak opisał wydarzenia
sprzed 72 lat:
- Było to prawdopodobnie
1 września 1939 r. Polski samolot myśliwski został zestrzelony w rejonie Rzgowa, silnik
oderwał się od maszyny i spadł
w pobliżu dzisiejszej stodoły
pana Grabowskiego. W stodole
akurat młócono zboże. Samolot
zatoczył jeszcze koło i wylądował na łące należącej wówczas do Romana Flakiewicza
na południe od Rzgowa (dziś
w granicach miasta), na polu
przy skrzyżowaniu dzisiejszej
ulicy Kamiennej i Literackiej.
Pilot był ranny, prosił o wodę.
W pobliżu był mój ojciec, zdjął
czapkę i przyniósł w niej trochę
wody z pobliskiego rowu.
Wkrótce przyjechało wojsko
i zabrało pilota. Maszyna prawdopodobnie lądowała „twardo”
na polu i miała uszkodzone podwozie, a także skrzydła, Zaraz
po katastrofie wartę przy maszynie wystawił rzgowski „Sokół”,
po kilku dniach, gdy weszli do
Rzgowa Niemcy, miejscowy niemiecki wójt jeszcze jakiś czas
kazał Polakom pilnować samolotu. W listopadzie przyjechało niemieckie wojsko i zabrało
resztki tej maszyny. Mieli sporo
kłopotów, bo grunt był mokry
i trudno im było wyciągnąć ma-
szynę. Do pomocy angażowali
miejscową ludność.
Gdy samolot wylądował, powstało olbrzymie zbiegowisko
miejscowej ludności. Obawiano się jednak, że mogą nadlecieć niemieckie samoloty aby
dokonać ostrzelania samolotu
i gapiów, dlatego kazano ludziom
rozejść się i wystawiono posterunek składający się z członków
miejscowego „Sokoła”.
Wojciech Gałkiewicz, prezes
Ochotniczej Straży Pożarnej
w Rzgowie tak przekazał, to,
co usłyszał od swojego dziadka
i ojca:
maszynę, w tle widać drzewa
ulicy Tuszyńskiej, na horyzoncie – Wolę Zaradzyńską.
Wszystko wskazuje, że udało
się ustalić, kiedy to wydarzenie
miało miejsce i kto pilotował
ten samolot. Dowódca III/6 Dywizjonu Myśliwskiego mjr pil.
Stanisław Morawski w Anglii
opisując działania swojej jednostki tak opisał pod 2 września
1939 roku lot ppor. pil. Piotra
Ruszela, który najpewniej wylądował w Rzgowie:
O godz. 9 walka własnych
7 samolotów z wyprawą bom.
w rej. Łódź. Ginie ppor. pil. Piotr
Z przekazów wiadomo, że pilot
miał być ranny, zabrała go sanitarka do szpitala w Łasku. Lotnik
miał umrzeć w Orchowie lub
w trakcie transportu do szpitala. Ta informacja i połączenie jej
w 1983 ze śmiercią Piotra Ruszela była zapewne podstawą uznania lądowiska w Orchowie, jako
miejsca, gdzie poległ ppor. pil.
Piotr Ruszel. Pilotem myśliwca PZL P.11, który skapotował
w Orchowie był prawdopodobnie
ppor. pil. Andrzej Malarowski
ze 161. Eskadry Myśliwskiej.
Pilotowi Malarowskiemu
na całe życie pozostał ślad po
wrześniu 1939 roku. W szyi
koło kręgów szyjnych utkwił
mu bowiem pocisk lub odłamek,
którego lekarze nie wyjęli do
końca życia. Andrzej Malarowski nie chciał wracać wspomnieniami do tragicznych wydarzeń
PZL P 11.c z III/6 Dywizjonu Myśliwskiego – przed samolotem ppor. pil Jan Dzwonek
- Dziadek Józef Bednarski
opowiadał mi, że polski samolot spadł w Rzgowie 1 września
1939 r., w godzinach południowych lub wczesno popołudniowych. Prawdopodobnie doszło
do potyczki z maszyną niemiecką i polski samolot zgubił silnik,
który spadł w rejonie ulicy Ogrodowej. Samolot lotem ślizgowym
dotarł jeszcze w rejon ulicy Kamiennej i Literackiej (dziś znajduje się tu działka Bobasa), tu
wylądował, ale miał uszkodzone
podwozie, skrzydła…
Dziadek podał pilotowi wody
w czapce. Pilot prawdopodobnie jeszcze żył, ale był ciężko
ranny i wkrótce zmarł. Ciało
jego zabrano. Koło „Strzelca”
wystawiło przy maszynie wartę.
Gdy Niemcy weszli do Rzgowa,
zainteresowali się polską maszyną, a potem ją zabrali. Było to
w listopadzie 1939 roku.
Mój ojciec (rocznik 1925) wraz
z kolegami odwiedzał często
samolot, któregoś dnia znalazł
w nim pilotkę ze słuchawkami i zabrał ją do domu. Czarna
czapka, z krótkim barankiem,
była długo w naszym domu.
Opublikowane ostatnio
w „Gazecie Rzgowskiej” zdjęcie
przedstawia wspomnianą polską
Ruszel w niewyjaśnionych okolicznościach. Na miejscu upadku
stwierdzono, że płatowiec leżał
około 800 m. od silnika. Istnieje
prawdopodobieństwo zestrzelenia przez własną artylerię przeciwlotniczą.
Okoliczności zestrzelenia
ppor. pil. Piotra Ruszela podane
przez dowódcę dywizjonu pasują
do straty samolotu i pilota ze
Rzgowa. Dotychczas podawano, że ppor. pil. Ruszel zginął
2 września 1939 roku w Orchowie (3-4 km na północny-zachód
od Łasku). Według świadków
z tej wioski, w czasie lądowania myśliwców z tamtej zasadzki
polski transport wojskowy otworzył huraganowy ogień z karabinów maszynowych do polskich
pilotów sądząc, że to maszyny
hitlerowskiej Luftwaffe. Jeden
myśliwiec próbując uciec spod
ognia karabinów zawisł na drzewie, jego pilot był lekko poturbowany, ale poza tym nic mu
nie było. Był to prawdopdobnie
ppor. pil. Wiesław Choms. Drugi
samolot został trafiony tuż nad
ziemią, samolot kapotował, czyli
przewrócił się na plecy w czasie
lądowania. Kiedy ludzie i żołnierze podbiegli do samolotu, spostrzegli, że to polska maszyna.
wojennych i przekazał synowi
tylko tyle. Można przypuszczać,
że to on był tym rannym pilotem
z Orchowa, którego zabrała sanitarka. Ranny pilot stracił przytomność, świadkowie sądzili, że
zmarł i po latach skojarzono to
zdarzenie z poległym ppor. pil.
Piotrem Ruszelem. Wszystko
zatem wskazuje, że ppor. pil.
Piotr Ruszel był lotnikiem,
który poległ w Rzgowie 2 września 1939 roku.
Jak wyglądał jego ostatni lot?
Przed godziną 10 z lotniska
głównego w Pabianicach wystartowała grupa myśliwców
PZL P.7 i związała się walką
z grupą dziesięciu myśliwców
Messerschmitt Bf 110 z pierwszego dywizjonu 76. Dywizjonu
Myśliwskiego, które przyleciały
z lotniska w dzisiejszej Oławie.
Messerschmitty Bf 110 były
ciężkimi dwusilnikowymi myśliwcami, które osiągały prędkość 525 km/h, były uzbrojone
w dwa działka 20 mm i cztery
karabiny maszynowe. Jednosilnikowy PZL P.7, na którym
zapewne leciał ppor. Ruszel,
osiągał prędkości 320 km/h
i był uzbrojony w dwa karabiny
maszynowe. W trakcie walki,
która rozegrała się kilka minut
po godzinie 10 w rejonie Pabianic, niemieccy lotnicy zameldowali zestrzelenie trzech polskich
samolotów. W rzeczywistości
został najpewniej trafiony myśliwiec ppor. pil. Ruszela, a inny
myśliwiec wrócił na lotnisko
Ksawerów-Widzew uszkodzony
niemieckimi pociskami. Celna
seria jednego z hitlerowskich
Messerschmittów odstrzeliła polskiej maszynie silnik, co
zdarzało się dość rzadko. Piotr
Ruszel, prawdopodobnie ranny,
zdołał wylądować bez silnika na
łące, dziś w rejonie ul. Literackiej i ul. Kamiennej w Rzgowie.
Zmarły pilot został gdzieś zabrany, a ostatecznie trafił do szpitala
w Pabianicach. Tam wieczorem
4 września inni piloci dywizjonu
pożegnali ppor. Piotra Ruszela
oraz dwóch innych poległych
kolegów – por. pil. Tadeusza Jeziorowskiego i ppor. pil. Edwarda Kramarskiego – na mszy
w kaplicy szpitalnej. Tak opisał
to zdarzenie ppor. pil. Tadeusz
Główczyński:
Wieczorem mieliśmy w kaplicy
szpitalnej pożegnanie z Jeziorowskim, Ruszelem i Kramarskim.
Leżeli cicho, nie czuli już poparzonych nóg, nie widzieli poszarpanych od kul mundurów…
Piotr Ruszel urodził się
12 sierpnia 1918 roku, w czerwcu 1939 roku ukończył słynną
Szkołę Podchorążych Lotnictwa
w Dęblinie i w stopniu podchorążego został wysłany do 161.
Eskadry Myśliwskiej na odbycie
praktyki pilota, a po niej miał być
mianowany podporucznikiem
(ppor.) Wojska Polskiego. Tajnym
rozkazem wszyscy podchorążowie, którzy ukończyli szkołę
w Dęblinie, w momencie wybuchu wojny zostali awansowani
na stopień podporucznika. Piotr
Ruszel nie dowiedział się o tym,
ponieważ rozkaz do jednostek
dotarł 7 września, zanim poległ
w obronie ojczyzny najpewniej
w Rzgowie, a nie jak dotychczas
podawano w Orchowie. Autorzy
artykułu podają, jak praktykuje
się to często w literaturze lotniczej, że owi podchorążowie,
w tym Piotr Ruszel, z dniem 1
września stali się podporucznikami, ale nie wiedzieli o tym.
Po latach jedna z wielu historii
naszych wrześniowych obrońców została najpewniej wyjaśniona, chociaż chyba nigdy nie
będziemy mieli pewności, że
pilotem ze Rzgowa był ppor.
pil. Piotr Ruszel. W kolejnym
wydaniu „Gazety Rzgowskiej”
przedstawimy i wyjaśnimy historię innego pilota III/6 Dywizjonu
i jego samolotu, którą przekazali
nam mieszkańcy podrzgowskiej
wsi Kalinko. Jednocześnie autorzy pragną podziękować panu
Ignacemu Bednarskiemu i panu
Wojciechowi Gałkiewiczowi za
przekazane cenne relacje.
Łukasz Łydżba
Ryszard Poradowski
NASI NA TARGACH
str. 6
Prestiż dla targowego regionu
Nowe Centrum Konferencyjno-Wystawiennicze
Międzynarodowych Targów Łódzkich, zbudowane
w rekordowym czasie kosztem 40 milionów złotych,
okrzyknięto już najnowocześniejszym w Polsce obiektem
tego typu, do tego inteligentnym i ekologicznym.
Rzeczywiście nowinki technologiczne np. z zakresu ekologii (np. solary, zbiorniki na
deszczówkę do spłukiwania
w WC) są imponujące. Podczas
otwarcia hali, z udziałem m.in.
wicemarszałka Sejmu Cezarego
Grabarczyka, prezydent Łodzi
Hanny Zdanowskiej, wojewody Jolanty Chełmińskiej i marszałka województwa łódzkiego
Witolda Stępnia, podkreślano
walory tego obiektu. Podoba się
szczególnie centrum konferencyjne ze znakomicie urządzonymi i wyposażonymi salami,
ale i sama hala wystawiennicza
(ponad 13 tys. m kw. powierzchni użytkowej) robi olbrzymie
wrażenie. Szkoda, że na tak potrzebny targowej Łodzi obiekt
trzeba było czekać tyle lat. Teraz
Łódź będzie mogła konkurować
z innymi ośrodkami targowymi.
Dodajmy jeszcze, że ruszyła
budowa Europejskiego Centrum Wystawiennictwa i Handlu
PTAK EXPO, które będzie
równie prestiżową inwestycją.
Wraz z inauguracją CKW
rozpoczęły się XVIII Targi Turystyczne „Na styku kultur”.
180 wystawców zmieściło się
bez problemów i jeszcze sporo
wolnego miejsca pozostało.
Wystawcy mają teraz dobre
warunki nie tylko do prezentacji swoich ofert, ale i socjalne.
Krótko mówiąc – jest gdzie posilić się, wypić kawę, odpocząć,
załatwić interesy z potencjalnym
klientem i skorzystać z toalety.
Kończy się więc w Łodzi era
targów namiotowych i na lodowisku, zapewne też powrócą
ci, którzy odeszli ze względu na
niedostateczne warunki wystawiennicze. Dobrą wiadomość
na ten temat zaprezentował
C. Grabarczyk, mówiąc o powrocie jeszcze w tym roku bardzo
łódzkich Targów BoatShow.
Targi turystyczne wskazują od
lat podobne trendy: w coraz większym stopniu preferujemy wypoczynek weekendowy i w kraju,
bliżej miejsca zamieszkania.
Wielka popularnością cieszy się
turystyka rowerowa i konna, co
dostrzegli wreszcie także gospodarze naszego regionu. Bogatą
ofertę tego rodzaju turystyki prezentowało m.in. PTTK.
Choć na targach nie zabrakło
ofert zagranicznych (Białoruś,
Czechy, Francja, Rosja, Węgry,
Włochy, Ukraina) i krajowych
kontrahentów, dominowali wystawcy Ziemi Łódzkiej. Oferta
naszego regionu jest bogata, ale
generalnie sama Łódź wypadła
słabiej niż region, co też znajduje odbicie w preferencjach
turystów odwiedzających województwo. Prawdziwą ofensywę turystyczną organizują za to
miasta i gminy, które dostrzegają
wielką szansę w przyciągnięciu
przybyszów zarówno z kraju
jak i zagranicy, m.in. Łowicz,
Opoczno, Piotrków, Skierniewice, Sulejów, Wieluń, Wieruszów
i Zduńska Wola.
Od kilku lat typowo turystycznej ofercie towarzyszą też propozycje dotyczące... naszych żołądków. Na targach coraz więcej
firm prezentuje przysmaki regionalne. Swoją ofertę reklamowała
niegdyś firma „Grot” ze Starowej
Góry, teraz nie zabrakło znakomitych wyrobów m.in. z Okręgowej
Spółdzielni Mleczarskiej w Łasku
(smaczne sery), kwasu chlebo-
Nasi na „Interbud”
XIX Targi Budownictwa „Interbud” w Łodzi przeszły już do historii. 320 wystawców
i wiele imprez towarzyszących potwierdziły, że kryzys w naszym budownictwie jest
zjawiskiem bardziej wirtualnym niż rzeczywistym. Firmy budowlane na razie mają się
nieźle, o dobrej ich kondycji świadczy również to, że bezustannie poszukują nowości.
Dotyczą one nie tylko nowych materiałów budowlanych i rozwiązań technicznych, ale
i innowacji zmieniających całkowicie podejście do budownictwa. Taki trend obserwuje
się zresztą nie tylko na targach w Łodzi, ale i innych, choćby poznańskiej „Budmie”
Targi wyznaczają nowe kierunki rozwoju budownictwa, są
okazją do promocji produktów.
Dla wielu zwiedzających stanowią znakomitą podpowiedź,
jakie stosować rozwiązania, jak
obniżać koszty budowy i eksploatacji obiektów. Od lat preferują
budownictwo ekologiczne, energooszczędne i funkcjonalne.
- Tegoroczne targi „Interbud”
były okazją nie tylko do prezentacji wielu nowości, ale i udziału
w konferencjach poświęconych
na przykład budownictwu wiejskiemu, w tym m.in. wznosze-
niu wiatraków i biogazowni,
zmianom w udzielaniu kredytów dla TBS, bezpieczeństwu
na budowie – mówi organizator
łódzkich targów, prezes „Interserwisu” Paweł Babij. - Od lat
kładziemy nacisk na budownictwo ekologiczne, energooszczędne i funkcjonalne, technologie
LED i pompy cieplne. Stąd na
targach między innymi opłacalne już przydomowe elektrownie
wiatrowe, kompletny system solarny dopasowany do każdego
dachu czy budynek z gotowych
modułów drewniano-słomianych. Wszystko co nowe w tych
dziedzinach można było zobaczyć na targach.
Na targach w Łodzi nie brakowało firm z naszego regionu. „Hi-Bet” (zał. 1982 r.) ze
Rzgowa promował m.in. system
kominowy z 30-letnią gwarancją,
budowany m.in. z ceramicznych
wkładów i pustaków keram-
wego i soku z selera (jest w nim
więcej witaminy C niż w owocach cytrusowych) z „EKO-NATURY” z Kopyści czy gotowych
dań z buczkowskiej firmy „Raz
na wozie”. Na razie nieśmiało, ale na targi coraz odważniej
wkraczają napoje alkoholowe, np.
ekologiczne wina z aronii rodem
z dobrońskiej spółki „Jantoń” czy
dobre piwa z łaskiego browaru
„Koreb”. To chyba dobrze, że tego
typu ofert przybywa i w przypadku niektórych miejscowości zdominowały one propozycje typowo
turystyczne.
(P)
zytowych, a także różnorodne
materiały budowlane z betonu.
Z kolei spółka „Maxbud” ze
Starowej Góry oferowała drewnianą stolarkę okienną i drzwiową, prezentującą się znakomicie
i wzbudzającą zainteresowanie
podobały nam się meble z litego
drewna wytwarzane w firmie
Adama Glinki, zaś ze Srocka –
coraz piękniejsze drzwi z bardzo
ekspansywnej i dynamicznie
rozwijającej się firmy „Budrex”
Włodzimierza Pęczakowskiego.
XX jubileuszowe Targi Budownictwa „Interbud” w przyszłym roku odbywać się już będą
w nowej hali, której budowa
znajduje się na ukończeniu.
wielu klientów. Odnotujmy jeszcze obecność firmy „Drewbet”,
która w Rzgowie w sąsiedztwie
Centrum Targowego „Ptak”
posiada ekspozycję swoich wyrobów. Z pobliskiego Tuszyna
Oznaczać to będzie z pewnością
skok jakościowy, ale i… sentyment do pionierskich czasów
z namiotami wystawowymi
i uciążliwą zimą.
(P)
LUDZIE I REGION
Trafiła „pod strzechy”…
Renata Furga, szefowa Zespołu Pieśni i Tańca „Rzgowianie”,
jest autorką pracy magisterskiej pt. „Aktywność kulturalna
mieszkańców Rzgowa na przykładzie działalności
Gminnego Ośrodka Kultury”, która powstała w Zakładzie
Pedagogiki Filozoficznej Uniwersytetu Łódzkiego pod
kierunkiem profesora Sławomira Sztobryna. Z autorką tego
opracowania rozmawiamy na temat kultury w Rzgowie.
- W jaki sposób kultura może
wpływać na rozwój takiego
małego miasta jak Rzgów?
- Wyrazem aspiracji małomiasteczkowych środowisk i ambicji poszczególnych mieszkańców
jest właśnie kultura. Już w okresie międzywojennym, gdy nie
było tu żadnej placówki kulturalnej, wielu mieszkańców kształciło swoje dzieci w dziedzinie
muzyki i śpiewu, a ich popisy
czy prezentacje w miejscowej
świątyni stanowiły wielkie wydarzenie w życiu osady. Podobnie było z plastyką – choć nie
organizowano wówczas wystaw
malarstwa czy rysunku, dzieła
utalentowanych rzgowian trafiały „pod strzechy”. Znajdowało
to potem odzwierciedlenie m.in.
w trosce o estetykę domostw
i osady. Zachowały się do dziś
w wielu domach mieszkańców
zarówno oryginalne grafiki i rysunki jak i obrazy wykonywane różnorodnymi technikami.
Świadczą one nie tylko o tym,
że ludzie odczuwali potrzebę
obcowania ze sztuką, ale potwierdzają też, że Rzgów nie
był nigdy pustynią kulturalną.
Niestety nie ma badań naukowych na ten temat, więc o wielu
twórcach i wydarzeniach wiemy
bardzo mało.
- Stawia Pani tezę, że Gminny
Ośrodek Kultury odgrywa
znaczącą rolę w życiu Rzgowa,
a ja twierdzę, że ta rola jest
dziś przeceniana…
- GOK pełni dziś przede
wszystkim funkcję socjalizacyjną. Istnieje pogląd, że jeśli w jakiejś miejscowości nie ma domu
kultury to praktycznie nie ma
kultury. W Rzgowie domu kultury z prawdziwego zdarzenia,
czyli w sensie bazy lokalowej
- nie ma, ale jest coś ważniejszego: klimat, otoczka. GOK jako
organizacyjna placówka istnieje
25 lat, ale orkiestra dęta ma już
historię kilkakrotnie dłuższą.
Zespół Pieśni i Tańca „Rzgowianie” funkcjonujący w GOK nawiązuje do tych tradycji. Podobnie jest z Chórem „Camerata”,
który istnieje zaledwie kilka lat,
Renata Furga
ale sięga do tradycji tutejszych
chórów kościelnych istniejących
kilkadziesiąt lat temu.
W codziennym życiu Polaków
nie obserwuje się nawiązywania
do folkloru, tymczasem u nas,
zapewne dzięki „Rzgowianom”,
widać wyraźnie, że młodzież nie
wstydzi się folkloru i chętnie
sięga do korzeni. A przecież nie
ma u nas autentycznego folkloru,
to, co prezentujemy na scenie jest
stylizacją nawiązującą do folkloru sieradzkiego czy łowickiego.
Co jako zespół wnieśliśmy
w rozwój Rzgowa i przemiany
mentalnościowe mieszkańców?
Zagospodarowujemy mądrze
wolny czas dzieci i młodzieży, przy okazji pokazujemy
kulturę innych regionów kraju
i innych państw, uczymy tolerancji i wrażliwości. Doceniają
to szczególnie rodzice, którzy
dostrzegają korzystne zmiany
edukacyjne i świadomościowe.
Choć „Rzgowianie” istnieją zaledwie ponad ćwierć wieku, jesteśmy już świadkami wymiany
pokoleniowej w zespole.
- Mówi Pani o „Rzgowianach” i folklorze, a mnie brakuje oddziaływania tej placówki na inne sfery kultury
w mieście…
- Nie od razu Kraków zbudowano, nie od razu Rzgów stanie
się bastionem kultury. Leżymy
zbyt blisko wielkiej Łodzi, co
sprawia, że wielu młodych rzgowian uczy się i działa w placówkach tego miasta, nie mamy
str. 7
dotąd bazy lokalowej z prawdziwego zdarzenia, a ponadto tradycja i dorobek tworzy się latami,
gdy tymczasem Rzgów odzyskał
prawa miejskie dopiero w 2006
roku. Najważniejsze, że sporo
dzieje się w kulturze, że zanosi
się na budowę nowej siedziby
dla GOK, że mimo skromnego
lokalu garną się do nas dzieci
i młodzież.
- To wszystko jest obiecujące, jak i to, że przyciągacie
młodzież nawet z pobliskiego
Tuszyna, gdzie przecież jest
prawdziwy „pałac kultury”,
a nie skromna baza lokalowa
jak w Rzgowie przy ul. Rawskiej. Podoba mi się też stosunek władz Rzgowa do kultury
w mieście…
- Widocznie przyciągamy
przybyszów również niepowtarzalną atmosferą, którą tworzą
w GOK i mieście także gospodarze Rzgowa. Na szczęście od lat
wśród radnych są ludzie rozsądni
i władza mądrze dzieli pieniądze
także na kulturę, stawiając na
pierwszym miejscu wychowanie
dzieci i młodzieży. Owocuje to
po latach. Znaczna część młodego pokolenia w naszym mieście
miała kontakt z GOK, jak wielu
potwierdza – wpłynął on na ich
życie, wykształcenie, awans.
To efekt odpowiedniego zrozumienia roli kultury w naszym
życiu.
(P)
Sempre
Nowe połączenia
Cantare
z łódzkiego lotniska
Wieści z łódzkiego lotniska
są optymistyczne. Po raz pierwszy w historii tego portu wraz
z wejściem w życie sezonu letniego zostanie uruchomione aż
5 nowych połączeń: do Oslo,
Bristolu, Bremy, Wrocławia
i Gdańska. Loty międzynarodowe będą obsługiwać tanie linie
lotnicze Ryanair, a krajowe nowe Polskie Linie Lotnicze
OLT Express.
Rejsy do Oslo zapoczątkowane zostaną już 25 marca i odbywać się będą dwa razy w tygodniu (w niedziele i środy),
z kolei do Bristolu ruszą
dzień później (w poniedziałki
i piątki), a loty do Bremy - od
28 marca (w środy i soboty).
Loty do Wrocławia i Gdańska rozpoczną się 26 marca
i odbywać się będą dwa razy
dziennie (rano i wieczorem) od
poniedziałku do piątku z wyłączeniem wieczornych lotów do
Gdańska we wtorki i czwartki.
Jak nas informuje rzecznik prasowy Portu Lotniczego w Łodzi
Ewa Bieńkowska, w ruchu regularnym w sezonie letnim z Lublinka będziemy mogli dostać
się do 13 miast (Brema, Bristol,
Dortmund, Dublin, East Midlands, Edynburg, Gdańsk, Liverpool, Londyn Luton, Londyn
Stansted, Mediolan, Oslo, Wrocław). Ruch czarterowy obejmie
9 kierunków (Tel Aviv, Heraklion, Chania, Rodos, Antalia,
Sharm El Sheik, Hurgada, Enfidia, Warna). To sporo jak na
łódzkie lotnisko, które mimo
szybkiego rozwoju wciąż raczkuje w porównaniu z portami
z dłuższym stażem i znacznie
większą liczbą przewożonych
pasażerów.
- We wrześniu Lufthansa
Cargo uruchomiła połączenie
z Łodzi do Frankfurtu, Dusseldorfu i Wiednia – mówi
E. Bieńkowska. - Poza tymi
kierunkami istnieje możliwość podstawienia ciężarówki
według potrzeb. W ciągu 24
godzin przesyłki znajdują się
w miejscu docelowym, np.
w Dubaju. Od sierpnia 2011
do stycznia 2012 roku odpra-
wiliśmy 370 779 kg ładunku
cargo. Do tej pory odprawiliśmy między innymi śmigłowce
SW4 do USA, światłowody do
Emiratów Arabskich oraz komponenty do leków. Te ostatnie
musiały przez całą podróż być
przechowywane w temp od
+15 do +25 stopni. Odprawiliśmy także przekładnie do śmigłowców Mi8, blok silnika do
uszkodzonego statku.
Łódzkie lotnisko jest bezustannie rozbudowywane.
W tym roku zyska dwa niezwykle ważne obiekty: trzeci już
terminal i nową wieżę kontroli
lotów. To wszystko sprawia, że
port coraz bardziej liczy się na
lotniczej mapie Polski. Chciałoby się jeszcze, by Łódź włączona została do międzynarodowej
siatki lotów i miała połączenia
z najważniejszymi portami
świata, ale na to trzeba zapewne jeszcze poczekać. Podobnie
zresztą jak na połączenia ze
Wschodem, np. Ukrainą, Rosją
i Białorusią, które mogłyby uaktywnić kupców ze rzgowskiego
Centrum Targowego „Ptak”.
(P)
Coraz większą popularność
zyskuje grupa wokalna „Sempre
Cantare”, działająca od początku ubiegłego roku w Gminnym
Ośrodku Kultury. Aktualnie liczy
już kilkunastu solistów pochodzących nie tylko ze Rzgowa,
ale i okolicznych miejscowości.
Grupa powstała z inicjatywy dyrektora GOK Wojciecha Skibińskiego, absolwenta łódzkiej Akademii Muzycznej, doświadczonego
muzyka i śpiewaka. Zgrupowani
wokół niego młodzi ludzie są nie
tylko uzdolnieni muzycznie, ale
i kochają śpiew. Zapewne dlatego
w ciągu roku odnotowali olbrzymie postępy, czego efekty widać
było m.in. podczas premierowego
koncertu piosenek niezapomnianej
Anna Jantar. Wykonane przez młodych solistów utwory były gorąco
oklaskiwane i teraz prezentowana są także w innych miejscowościach. Dodajmy, iż wspomniany
koncert prowadzi Marta Zapieraczyńska, studentka IV roku teatrologii Uniwersytetu Łódzkiego.
W „Sempre Cantare” śpiewają m.in.: Ewa Górska, Barbara
Jagiełło, Agata Juśkiewicz, Katarzyna Koprowska, Katarzyna
Sowińska, Mateusz Tomaszewski i Julia Waprzko.
(ER)
REGION I LUDZIE
str. 8
Róża o nazwie „Rzgów”
Ponieważ zima dała nam się we znaki i tęsknimy już za
słońcem oraz bujną zielenią – oferujemy Państwu temat
niezwykle frapujący, do tego piękny i… pachnący. Tym
razem będzie więc o różach, kwiatach podobających się
zarówno paniom jak i panom. Także o polskich różach, bo
przecież w ich hodowli mamy znaczące osiągnięcia.
Mało kto wie, że centrum
Polski jest znaczącym różanych
zagłębiem. Duże plantacje tych
krzewów znajdują się m.in. w rejonie Sieradza, Łasku, Kutna,
Ksawerowa i Rzgowa. U nas
znaczącymi hodowcami są Ja-
rosław i Władysław Wojtaszkowie z Guzewa. Pan Władysław,
senior rodziny, przybył w te
strony w 1974 r. ze Smardzewic.
Zajmował się różnymi kwiatami,
aż w końcu pozostał przy różach.
Dlaczego? Bo je lubi – jak twierdzi. Lubi piękne kwiaty i zapach
niektórych odmian. Ale kwiat to
produkcja niejako uboczna, bo
do handlu trafiają przede wszystkim krzewy. Zresztą na tym polu
Polska ma od lat znaczące osiągnięcia.
***
Gdy jesienią odwiedziłem
pana Władysława, na plantacji
miał 30 tysięcy róż, które szykował na eksport głównie do Francji i Danii. Różnorodne odmiany prezentowały się wspaniale.
Mnie akurat chyba najbardziej
podobała się odmiana „Chopin”.
Niektóre z odmian choć niezwykle frapującej urody nie pachniały, inne z kolei wydzielały
zniewalające zapachy.
Pan Władysław o różach może
mówić godzinami, bo te królewskie kwiaty znane są człowiekowi od tysięcy lat. Plantator
z Guzewa wie o nich chyba
wszystko - o ich pięknie, zapachu, ale i chorobach, a także
o tym co nas frapuje od dawna,
czyli o hodowli nowych odmian.
Niektóre są bardzo wrażliwe
i trudne w hodowli, inne za to
znakomicie znoszą trudniejsze
warunki klimatyczne. Do najbardziej odpornych należą odmiany
duńskie i angielskie.
***
Jak wynika z zapisów historycznych, róże hodowano już
5 tysięcy lat temu w Sumerze,
skąd rozpowszechniła się w całej
Mezopotamii. W tym czasie
znana była również w Chinach.
O różach mówi też Herodot (490
lat p.n.e.), wspominają je również liczni rzymscy kronikarze.
Pliniusz Starszy wymienia 12
Nie może być inaczej…
Druhowie z OSP i członkinie KGW z Kalina tworzą swoisty wiejski duet. Kobiety
pomagają strażakom w utrzymaniu strażnicy, organizują też wiele wspólnych imprez
kulturalnych. – Nie może być inaczej, jeśli strażacy są naszymi mężami i ojcami, a strażnica
jest naszym wspólnym dorobkiem – wyjaśnia przewodnicząca Koła Gospodyń Wiejskich
Anna Pachulska.
KGW zrzesza dziś 25 członkiń. W Kalinie panie nie czekają
z założonymi rękoma i organizują dla mieszkańców wiele imprez
– od wyjazdów do kina i teatrów
w Łodzi poczynając, a na sylwe-
przy muzyce z okazji końca karnawału. Tradycyjnie niedługo będzie
też spotkanie z okazji Dnia Kobiet,
a potem wycieczka w Góry Świętokrzyskie. Do symbolu owocnej współpracy kobiet z druhami
Wspólny koncert Izabeli Kijanki z małżonkiem
strze czy mikołajkach dla dzieci
kończąc. Niedawno w remizie
odbył się koncert skrzypcowy Izabeli Kijanki (mieszkanki Kalina),
po którym kalinianie bawili się
OSP urasta wspólna kronika, którą
opiekuje się od lat Agnieszka Modranka. Ona też zajmuje się stroną
internetową KGW, która jest znakomitą wizytówką pań.
Jak to wszystko zaczęło się
w Kalinie? Jak wynika z „Kroniki”, już w połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia
zaznaczyło swoją obecność
Kółko Rolnicze, którego jedną
z założycielek była Kazimierza
Szol. W tej atmosferze społecznego działania na przełomie
1957 i 1958 roku powstało KGW.
Pierwszą przewodniczącą została wspomniana Kazimierza Szol,
a wspierały ją m.in.: Marianna
Sumera – jako wiceprzewodnicząca i Józefa Hilt – sekretarz.
Już wówczas koło liczyło ponad
20 członkiń. W latach sześćdziesiątych przewodniczącą KGW
została Marianna Sumera i działała we wsi aż do wyprowadzki do
innej miejscowości w 1972 roku.
Potem KGW kierowała Helena
Chlipała, a od lutego 2006 roku
– Anna Pachulska.
znanych mu odmian, m.in. różę
damasceńską. Persowie różę nazywali królową ogrodu i znali się
znakomicie na jej hodowli.
Moda na różane ogrody przywędrowała również do Polski. Te
piękne kwiaty zdobiły m.in. stare
dwory i pałace. Motywy kwiatowe obecne są na wielu obrazach,
a także w zdobnictwie. Pierwsza na ziemiach polskich wystawa róż odbyła się w 1882 roku
w Warszawie, ale jak odnotowali
znawcy tych kwiatów – nie było
na niej ani jednej odmiany rodzimej. Bracia Hoserowie i bracia
Kaczyńscy w Starej Pomarańczarni w Łazienkach zaprezentowali ponad 200 odmian.
Prawdziwą różaną eksplozję
odnotowano na początku XX
wieku. To właśnie wówczas zaczęły wyrastać jak grzyby po
deszczu nowoczesne szkółki
hodowlane, m.in. w Poznaniu,
Łodzi (Franciszka Wiznera)
i Kutnie (braci Ejzyków). Choć
zainteresowanie tymi pięknymi
kwiatami było niespotykane
dotąd, wciąż królowały odmiany zagraniczne. Dopiero w 1932
roku w nałęczowskiej szkółce Z.
Śliwińskiego pojawiła się pierwsza polska odmiana – „Porucznik
Żwirko”. Pomarańczowo-żółte
kwiaty do dziś budzą powszechny zachwyt.
A potem poszło jak z górki:
pojawiały się kolejne plantacje,
następne odmiany. Chyba największy sukces rynkowy odniosła róża „Chopin” wyhodowana
przez Stanisława Żyłę. Podbiła
ona świat i do dziś zdobi ogród
papieski w Castel Gandolfo.
Wiele pięknych odmian pojawiło się w Kutnie, na plantacjach
Wituszyńskich. Jeden z przedstawicieli tej znanej rodziny
– Zygmunt uznawany jest za
twórcę róż o nazwie „Bolesław
Wituszyński” czy „Irena Gołębiowska” (długoletnia szefowa
Polskiego Towarzystwa Różanego). W 1965 r. Bolesław Wituszyński zaprezentował także
różę „Kutno”, dwa lata później
„Marylkę”, a jeszcze później
„Leszka” – dla upamiętnienia
tragicznie zmarłego syna. Niestety ta ostatnia róża nie została zarejestrowana i dlatego jest
raczej mało znana.
Gdy w innych rejonach Polski
KGW zamierają z powodu braku
chętnych do społecznego działania,
w Kalinie jest odwrotnie. Tu kobiety widzą dla siebie szansę i z niej
korzystają. Powód jest prosty:
jeśli same sobie nie pomogą, nikt
za nie tego nie zrobi. Dzięki KGW
uczestniczą we wspólnych imprezach kulturalnych, zwiedzają kraj,
organizują różnorodne imprezy dla
swoich dzieci. A przy okazji tworzą
wspólnotę znakomicie reprezentującą wieś choćby podczas dorocznych dożynek czy takich prestiżowych imprez jak Powiatowa
Wystawa Stołów Wielkanocnych.
Które z pań najofiarniej działają
w KGW? Przewodnicząca Anna
Pachulska nie chce nikogo imien-
nie wyróżniać, bo – jak twierdzi
- wszystkie panie w miarę swoich
możliwości angażują się w sprawy
środowiska. My zaś sądzimy, że
efekty KGW są zasługą przede
wszystkim Zarządu – oprócz pani
prezes także: Longiny Jakóbiec
(wiceprzewodniczącej), skarbniczki Alicji Skrobiszewskiej-Łuczak
i kronikarki Agnieszki Modranki.
Gdy w 2009 roku obchodzono
uroczyście półwiecze działalności
KGW, Zofia Sabela uhonorowana
została Orderem Serca Matkom
Wsi. Jej mąż Zenon przez blisko 40
lat był komendantem OSP w Kalinie. To kolejny przykład zazębiania
się społecznikowskiego działania
kobiet z KGW i druhów z OSP.
(PE)
***
Polacy kochają róże, o czym
świadczą nie tylko wystawy tych
pięknych kwiatów (przez lata
Kutno organizowało Jarmarki
Różane), ale i sukcesy hodowlane. Polska zaliczana jest do
liczących się eksporterów róż.
Te piękne kwiaty w nadmorskim
Rewalu mają nawet swoją oryginalną aleję, zdobią też wiele
ogrodów, a ponadto mają zastosowanie m.in. w kosmetyce.
Symbolika róży znajduje odzwierciedlenie m.in. w literaturze, sztuce, zdobnictwie, heraldyce, architekturze, a nawet
obrzędowości. Choć róża znakomicie promuje niektóre znane
postacie czy miejscowości, nie
znalazło to dotąd zastosowania w przypadku Rzgowa. Ma
swój piękny kwiat Kutno, może
zatem warto wreszcie pomyśleć,
by i nasz gród rozsławiała róża
o nazwie „Rzgów”.
(ER)
To w Kalinie wcale nie rzadka okazja,
by do wspólnej fotografii pozowały członkinie KGW i druhowie OSP
REGION I LUDZIE
str. 9
spotkanie z pisarzem
Po raz pierwszy Ryszard Binkowski, znany pisarz rodem z Gospodarza, spotkał się z „Odgłosami”. A te wspomnienia
w Rzgowie ze swoimi Czytelnikami. Na spotkanie do Gminnej Biblioteki Publicznej stały się kanwą powieści „Pójprzybyli także jego rówieśnicy i przyjaciele ze szkolnej ławy. Akcja większości powieści dziesz ponad sadem”.
R. Binkowskiego toczy się w Rzgowie i okolicy.
- Skąd w Pana powieściach
- Czy ciągnie Pana do pisania?
- pytano podczas spotkania.
- Ja już swoje zrobiłem. Nie
mam motywacji do pisania.
Czuję się szczęśliwy, że na emeryturze nie muszę robić tego,
czego nie lubię. Cztery lata temu
swój warsztat pisarski wyniosłem na strych. Teraz rozwiązuję
trudne krzyżówki, by mój mózg
się nie rozlasował, oglądam dużo
ziemi, czytam też „Angorę”,
łódzki „Express Ilustrowany”.
W domu jestem podkuchcikiem, niedawno przygotowałem
oryginalną zupę meksykańską.
Widocznie na starość pozostały
najczulsze kubki smakowe.
- Jak zaczęła się Pana przygoda z literaturą?
- Moje prapisarstwo zaczęło się
w szkole podstawowej. Tu pani
ciwieństwie do wielu czytelników
zachwycałem się opisami przyrody, pasjonowałem się Żeromskim. Zanim trafiłem do dziennikarstwa, zajmowałem się różnymi
sprawami, byłem między innymi
nauczycielem, włókniarzem. Gdy
pracowałem jako wózkarz w zakładach wełnianych przy Placu
Niepodległości w Łodzi, „Głos
Robotniczy” ogłosił konkurs na
„Rodzinna fotografia” z rówieśnikami ze rzgowskiej szkoły
telewizyjnych programów sportowych i na czytanie książek
nie mam czasu, ale przeglądam
„Gazetę Rzgowską, by wiedzieć
co się dzieje na mojej rodzinnej
Salska wypożyczała książki, które
czytałem z wielkim zainteresowaniem i mocno je przeżywałem.
Właśnie dzięki pani Salskiej polubiłem język polski. Potem w prze-
wspomnienia włókniarzy. Postanowiłem więc wziąć w nim
udział. Potem redaktor Wacław
Biliński zaprosił mnie do siebie
i tak zaczęła się moja współpraca
Trudna pamięć
Gdyby zaraz po zakończeniu II wojny światowej ktoś wpadł na pomysł, by na ziemiach
polskich urządzać cmentarze poległych żołnierzy niemieckich, prawdopodobnie spotkałby
się z olbrzymią wrogością i niezrozumieniem. Zbyt wiele bowiem wycierpieliśmy jako
naród i zbyt duże ponieśliśmy ofiary z powodu hitleryzmu. Trzeba było czasu, by zaleczone
zostały bolesne rany. Choć od zakończenia wojny minęło już prawie siedemdziesiąt lat,
rany te wciąż jeszcze krwawią, ale możliwe stało się rozmawianie na te trudne tematy.
Według danych niemieckich,
na terytorium naszego kraju
podczas ostatniej wojny poległo ok. pół miliona żołnierzy.
Najwięcej ich zginęło w 1944
i 1945 roku, czyli podczas wyzwalania naszego kraju spod
okupacji hitlerowskiej. Nie
wszystkie ofiary wojny zostały
zidentyfikowane.
Problem opieki nad grobami żołnierzy niemieckich poległych na ziemiach polskich
podjęli w listopadzie 1989
roku premier naszego rządu
Tadeusz Mazowiecki i kanclerz Niemiec Helmut Kohl.
Zarysowana wówczas nowa
jakość stosunków polsko-niemieckich zbliżyła oba narody,
co znalazło odzwierciedlenie
w traktacie zawartym przez
oba państwa w czerwcu 1991 r.
Na jego kanwie uaktywniła się
wspólna grupa robocza zajmująca się ofiarami wojen. Strona
niemiecka (Związek Opieki nad
Grobami Wojennymi w Kassel)
postanowiła sfinansować ekshumacje swoich żołnierzy i złożenie ich szczątków na kilku nowo
urządzonych cmentarzach. Dla
usprawnienia tych prac w maju
1994 r. powstała polsko-niemiecka Fundacja „Pamięć”.
Wspomniana Fundacja zajęła
się nie tylko grobami, ale i rozwijaniem kontaktów z krajowymi i zagranicznymi organi-
oryginalne słownictwo i tyle
opisów dotyczących Rzgowa
oraz okolic?
- To normalne, wielu pisarzy
trzyma się jednego miejsca,
okolic, które znają najlepiej. Pochodzę z tych stron, więc Rzgów
stał się bohaterem większości
moich powieści, choć w niektórych występuje pod inna nazwą.
. Jeśli zaś idzie o słownictwo,
obracałem się w tym środowisku, poznawałem je z autopsji.
Szczególnie przydatna okazała
się moja praca dziennikarska.
- W powieści „Wiatrak” są
już prawdziwe nazwiska…
- To prawda. A wszystko zaczęło się jeszcze w szkole podstawowej. Gdy była duża przerwa,
biegliśmy do wiatraka Linkego,
by trochę psocić. Potem o właścicielu wiatraka napisałem reportaż
do „Odgłosów”, ale temat wciąż
mnie fascynował, więc zbierałem
materiały o innych wiatrakach.
Na przykład w Warcie znalazłem
wiatrak należący do… Binkowskiego. Powstała więc powieść
– takie czytadło obyczajowe
z wątkiem kryminalnym.
- Jak powstawały Pana
książki?
- Gdy zaczynałem pisać książkę, często przez wiele miesięcy
nie wychodziłem z domu. Oczywiście korzystałem ze swoich
wspomnień, przeżyć i obserwacji dziennikarskich.
- Wspomniał Pan o swoich
licznych zawodach…
- Niewiele brakowało i zostałbym bibliotekarzem. W Guzowskiej szkole uczyłem języka
polskiego i historii, ale potem
przypadły mi także lekcje w-f
zacjami o podobnych celach
działania, skupianiem wokół
humanitarnych idei różnych
środowisk, szczególnie młodzieżowych w kraju i za granicą, a także dostarczaniem informacji rodzinom ofiar wojen
w zakresie ustalania miejsc
pochówku bliskich.
Humanitarny charakter prac
ekshumacyjnych sprawił, że po
kilkudziesięciu latach można
było ruszyć z pracami poszukiwawczymi. Do spokojnego prowadzenia tych robót
przyczyniło się z pewnością
zaangażowanie się Polskiego
i Niemieckiego Czerwonego
Krzyża, zgodnie z duchem
Konwencji Genewskich, w odnalezieniu szczątków poległych
pomogła też postawa polskiego
społeczeństwa. W końcu 2004
r. można było zatem ratyfikować umowę o grobach wojen-
i śpiewu, na którym się nie
znałem. Postanowiłem więc
odejść. Już miałem skierowanie
do pracy w rzgowskiej bibliotece, ale kierownik szkoły nie
pozwolił mi odejść z Guzewa.
- Nie ma Pan ochoty powrócić
do rodzinnego Gospodarza?
- Nie, to już nie mój Gospodarz, gubię się w nim. Zginęły
drzewa z mojego dzieciństwa,
nie ma stodół, koni i krów, nawet
pięknych majowych bzów.
(P)
Ryszard Binkowski – rocznik 1940, prozaik, scenarzysta filmowy i dziennikarz.
W latach 1964-1970 pracował jako nauczyciel w Szkole
Podstawowej w Guzewie, następnie był dziennikarzem.
Jako prozaik debiutował
w 1967 r. na łamach „Odgłosów”. Jest autorem wielu
powieści, m.in. „Sypała brzezina złotem, czerwienią”,
„Pójdziesz ponad sadem”,
„Latoś wesel nie będzie
(opowiadania), „Tak szybko
zapada zmrok”, „Białe
światło”, „Parszywiec”,
„Mansardy”, „Korkociąg”,
„Eksmisja” i „Wiatrak”. Od
kilkudziesięciu lat mieszka
w Pabianicach.
nych zawartą miedzy Polską
i Niemcami i zadbać należycie
o mogiły polskie w Niemczech
i niemieckie w Polsce.
Jak wynika z danych Fundacji
„Pamięć”, ekshumowano dotąd
ok. 140 tys. poległych żołnierzy
niemieckich, których szczątki
pochowano na 4 istniejących
już cmentarzach (Joachimów
Mogiły, Kraków, Warszawa –
Cm. Północny, Poznań) oraz
9 nowych (Bartosze, Gdańsk,
Glinna k. Szczecina, Mlawce,
Modlin, Nadolice Wielkie,
Przemyśl, Puławy, Siemianowice Śląskie). W bieżącym
roku prawdopodobnie ekshumowanych zostanie 4100-4700
żołnierzy. Jedna z ekshumacji
obejmie żołnierzy spoczywających w Kalinie. Zgodę na
wykonanie tych prac wydał już
wojewoda łódzki.
(P)
LUDZIE REGIONU
str. 10
Na pożółkłej fotografii
Most na Nerze
Przeprawa była tu „od
zawsze”, ale mosty zmieniały
się co jakiś czas. Ten widoczny na zdjęciu sprzed kilkudziesięciu laty nie istnieje już
w takiej postaci, ale zachowały
się dawne metalowe przęsła.
To ślad mostu na Nerze, po
którym jeździła niegdyś cała
Polska, bo przecież nie było
dwujezdniówki omijającej
centrum naszego miasta.
Nie mamy w mieście zbyt
wielu zabytków. Fragmenty
dawnego mostu czy pozostawiona w centrum miasta część
toru tramwajowego to przecież
ślady przeszłości, o które też
powinniśmy dbać.
Zdjęcie z rodzinnego albumu
udostępniła na rzgowianka Ilona
Pawelczyk, której przy okazji
dziękujemy za pomoc i życzliwość.
(Saw.)
Zaczarowany świat teatru
Teatru Wielkiego „Królewna
Śnieżka”, a następnie swoje
wizje plastyczne przelały na
papier. Zastosowanie różnorodnych technik w połączeniu
z emocjami i wyobraźnią zaowocowały pięknymi i oryginalnymi
pracami plastycznymi.
Młodzi artyści w wieku od
4 do 16 lat zaprezentowali
swe prace w holu rzgowskiego Urzędu Miejskiego. Jak na
wernisażu z prawdziwego zdarzenia, było otwarcie wystawy,
przemówienia dyrektora GOK
Wojciecha Skibińskiego, zastępcy burmistrza miasta Jadwigi
Pietrusińskiej i opiekunki dzieci
Irminy Kuzik, a także wywiady
z twórcami. Zuzia Zawiejska (lat
11) nie kryła tremy, ale i zadowolenia z tak udanego debiutu.
Podobały się prace m.in. Jakuba
Gajewskiego (lat 8), Mai Madej
(5), Anieli Nowackiej (10), Julii
Kuzik (11), Joasi Makiewicz
(13), Kingi Madej (6) i Zuzi Niepsuj (8). J. Pietrusińska życzyła
młodym plastykom dalszych
sukcesów i wyraziła przekonanie, że o tak utalentowanych
twórcach jeszcze nie raz usłyszymy.
Wystawę prac plastycznych
dzieci można oglądać w holu
UM w Rzgowie.
(P)
Informujemy, że w czwartki
w godzinach 11-15 w siedzibie
Urzędu Miejskiego w Rzgowie, pok.4, pełnić będzie
dyżur specjalistka zatrudniona
przez Lokalną Grupę Działania
„BUD-UJ RAZEM” - Anna
Kaźmierska. Udzielać będzie
wszelkich informacji o możliwościach wsparcia z funduszy
unijnych dostępnych za po-
średnictwem Lokalnej Grupy
Działania BUD – UJ RAZEM
oraz Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa - dla
przedsiębiorców działających
na terenie gminy Rzgów.
Uprzejmie zapraszamy
wszystkich zainteresowanych.
Kontakt telefoniczny:
794-669-665
Pod takim tytułem podczas
ferii zimowych rzgowski GOK
realizował program profilaktyczny. Dwie grupy dzieci (ok.
30) ze wspomnianej placówki
i Świetlicy Środowiskowej z ul.
Letniskowej obejrzały spektakl
Słownik nieprzeciętnych rzgowian (17)
Wojciech Bergier
Od Wojciecha J. ze Rzgowa
(nazwisko i imię znane redakcji) otrzymaliśmy list w sprawie
uczczenia pamięci jednego ze znamienitych mieszkańców grodu nad
Nerem. Oto fragment tego listu:
„W ubiegłym roku minęło 90
lat od śmierci jednego ze współtwórców naszej rzgowskiej
straży Wojciecha Bergiera, dlatego czekałem cierpliwie na to,
że druhowie uczczą jakoś jego
pamięć. Niestety, nie doczekałem
się, dlatego piszę do Was, byście
zawstydzili naszych strażaków,
że nie chcą pamiętać o swoich
poprzednikach. Redakcjo, zmobilizuj strażaków, by wmurowali
pamiątkową tablicę w miejscu,
gdzie mieszkał W. Bergier.”
Zgadzamy się z Czytelnikiem,
że warto pamiętać o ludziach zasłużonych dla naszego miasta.
Przychylamy się też do propozycji uczczenia pamięci W.
Bergiera. Ponieważ nie znamy
stanowiska w tej sprawie, przypominamy postać zasłużonego
społecznika, komendanta OSP.
Gdy na początku XX wieku
Rzgów leczył rany po licznych
pożarach, sprawą pilną stało się
założenie straży pożarnej. W tym
czasie wiele miast w zaborze rosyjskim starało się o pozwolenie na założenie straży, podobnie myśleli światli rzgowianie,
wśród których był wspomniany
Wojciech Bergier, ale i ks. Paweł
Załuska, Ryszard Lukas i pisarz
gminny Antoni Goszczyński. Te
starania uwieńczone zostały sukcesem, bo w końcu 1905 r. gubernator piotrkowski zatwierdził
zgodę na założenie straży pożarnej. 21 stycznia 1906 r. 82 strażaków wybrało pierwszy zarząd
OSP, na którego czele stanął
wspomniany ks. P. Załuska,
wspomagany przez komendanta Antoniego Goszczyńskiego
i jego zastępcę Wojciecha Bergiera. Na początku tegoż roku
ruszyła budowa remizy, która
przez blisko wiek była nie tylko
siedzibą strażaków, ale i miejscem ważnych wydarzeń historycznych. Gdy u progu 1907 r.
pisarz gminny Goszczyński wycofał się z działalności w straży,
jego miejsce zajął W. Bergier.
W. Bergier nie pochodził ze
Rzgowa, bo urodził się 25 września 1857 r. w pobliskiej Modlicy w rodzinie pochodzącej
z Niemiec, ale od lat traktującej Polskę jako swóją ojczyznę.
Jeszcze przed wybuchem
I wojny światowej rzgowianie
uhonorowali Bergiera srebrnym medalem zasługi. On sam
nie spoczął na laurach i jeszcze
długo działał na rzecz swojego
Ojciec Wojciecha – Franciszek
kupił swoim dwóm synom gospodarstwa w Rzgowie: Andrzej
(ur. 1863) otrzymał ziemię i zabudowania przy ul. Tuszyńskiej,
nad Strugą, zaś Wojciech, który
był młynarzem przejął gospodarstwo z wiatrakiem u zbiegu ulicy
Tuszyńskiej i Długiej. Wspomagała go tu małżonka Marianna
Dróżdżecka.
Choć Wojciechowi nie
brakowało pracy w gospodarstwie, znajdował jednak
czas na działalność społeczną
w straży. Szybko doszedł on do
wniosku, że Rzgów potrzebuje nie tylko straży do gaszenia
pożarów, ale i ożywienia życia
kulturalnego. W 1907 r. rzucił
więc pomysł, by zorganizowano strażacką orkiestrę dętą,
a już latem tego roku muzycy
z OSP grali na kilku zabawach
tanecznych. Orkiestra istnieje
do dziś, choć w ciągu ponad stu
lat przeżywała chwile wzlotów
i upadku.
ukochanego Rzgowa. Jak wspomina Anna Gałkiewicz w swojej
książce „Fenomen Rzgowa”,
podczas wojny, gdy ustały walki
na Ziemi Łódzkiej, „bez wahania
włożył mundur milicjanta i pobierał należne osadzie rogatkowe, za które dźwigał ze zniszczeń
wojennych obiekty strażackie,
park im. Adama Mickiewicza
oraz szkołę powszechną przy
ulicy Rawskiej 8, której budowę
rozpoczął już w 1913 roku”.
Musiał mieć Bergier silny charakter, bo mimo klęsk i przeciwności losu nie załamywał się – wprost
przeciwnie, zachęcał innych do
odbudowywania Rzgowa po wielkim pożarze 1917 r.
Zmarł 31 maja 1921 r. Pochowany został prawdopodobnie na
rzgowskim cmentarzu, choć nie
jest to pewne. Ojciec Wojciecha
spoczywa na cmentarzu w Tuszynie (zm. 1908 r.), a może i tu pochowano rzgowskiego społecznika, który zmarł bezpotomnie…
(PO)
Chyba najlepszą internetową stronę
wśród straży ziemi rzgowskiej posiada
guzowska OSP. Nie dość że ma atrakcyjną szatę graficzną i dostarcza w pigułce niezbędnej wiedzy o straży, to
jeszcze w sposób niekonwencjonalny
prezentuje różne problemy druhów.
Nas zainteresowały np. dystynkcje
w OSP. Okazuje się, że najwięcej
gwiazdek na pagonach, bo aż cztery,
ma prezes, wiceprezes naczelnik –
trzy, zastępca naczelnika – dwie, zaś
członek zarządu – jedną.
Jak wynika z wykazu druhów
czynnych (jest ich około pół setki),
najdłuższy 54-letni staż posiada Czesław Zaborowski, krócej należą do
straży m.in.: Wiesław Gąsiorek (47
lat), Andrzej Sykuła (43) i Henryk
Zaborowski (35). Aktualny prezes
Wojciech Pacholski działa w OSP
38 lat. Guzewska OSP ma też siedmiu członków honorowych – jeden
z uhonorowanych tym tytułem, Józef
Siara, wstąpił do OSP w 1949 roku.
Dodajmy jeszcze, że w Guzewie jest
też 13 druhen, które dbają szczególnie o wizerunek straży, może właśnie
dlatego również siedziba strażaków
prezentuje się znakomicie.
(P)
Reprodukcja portretu pędzla Jana Depczyńskiego,
obraz znajduje się w siedzibie OSP w Rzgowie
Dyżur LGD Gwiazdki na strażackich pagonach
SPORT
str. 11
Tajemnice rajdów (20)
Rajd Polski w
Kotlinie Kłodzkiej
Zbliżamy się do końca prezentacji wspomnień i relacji
znanego kierowcy rajdowego Janusza Wojtyny. W tym
numerze drukujemy ostatni odcinek cyklu, jednakże nie
rozstajemy się z autorem interesujących publikacji.
Kolejna eliminacja Mistrzostw
Polski była jednocześnie eliminacją Mistrzostw Europy, o największym współczynniku trudności.
Spodziewano się więc zgłoszeń
wielu czołowych zagranicznych
zawodników. Tymczasem, oprócz
Polaków, na starcie stanęło zaledwie kilka załóg z Irlandii, Czech,
Belgii, Francji oraz Niemiec. Na
dobre miejsce liczył bardzo dobry
kierowca irlandzki McHale, jadący
Toyotą Corollą WRC. Jednak nasza
czołówka okazała się za mocna dla
cudzoziemców. Polacy między
sobą toczyli walkę o zwycięstwo.
Z dotychczasowymi faworytami
Kuligiem, Kuzajem i Hołowczycem na niektórych odcinkach, z powodzeniem konkurował Tomasz
Kuchar na Toyocie Corolli WRC
i Łukasz Sztuka na Seacie Cordoba WRC. Po trzynastym odcinku
specjalnym załoga Peugeota WRC:
K. Hołowczyc - M. Wisławski,
z powodu wielu problemów z samochodem znajdowała się dopiero
na czwartym miejscu w klasyfikacji
generalnej. Na czternastym odcin-
ku, po małej stłuczce i kilkukilometrowej jeździe bez prawej przedniej
opony, zdecydowali wycofać się
z rajdu. Trzy odcinki przed metą,
prowadzący Janusz Kulig „złapał
gumę” i spadł na drugie miejsce
tracąc 11 sekund do Leszka Kuzaja.
Po zmianie opony rozpoczął szaleńczą pogoń i na jednym odcinku
udało mu się odrobić 4 sekundy,
niestety na następnym odcinku
wypadł z trasy.
Zwyciężyła załoga Leszek Kuzaj
- Andrzej Górski na Toyocie Corolli WRC przed Tomaszem Kucharem - Maciejem Szczepaniakiem
(Toyota Corolla WRC) i Łukaszem
Sztuką ze szwedzkim pilotem
Perem Carlsonem na Seacie Cordoba WRC. W grupie N ponownie
triumfowali Michał i Grzegorz Bębenek (Mitshubishi Lancer), pokonując kilkanaście załóg na podobnych samochodach.
Rajd ukończyło 51 załóg z 74,
które stanęły na starcie tej trudnej, trzydniowej eliminacji.
Ze sportem przez życie
Trzeba mieć silny charakter, by mimo licznych problemów i przeciwieństw, jakich nie
skąpi nam życie, przeć wciąż do przodu i zachować optymizm. Jak Ryszard Siotor, który
w przeszłości dwukrotnie prezesował „Zawiszy” i teraz, choć choroba dała o sobie znać,
nie poddaje się. Sport wciąż jest dla niego sensem życia.
Urodził się w Rzgowie przed
sześćdziesięcioma laty. Dorastał w samym centrum osady,
gdzie jego ojciec był naczelnikiem miejscowej poczty znajdującej się w nieistniejącym już
budynku (teraz w tym miejscu,
u zbiegu Pabianickiej i Łódzkiej, znajduje się od niedawna
piękny skwer). Stąd miał blisko
do parku lub na Stary Rynek,
gdzie grał w piłkę nożną. Prymitywne boisko, pełne kurzu, było
dla niego i takich jak on wyrostków swoistym rzgowskim uniwersytetem. Tu poznawał tajniki
sportu, tu dojrzewały pierwsze
„męskie” przyjaźnie, poznawał
też smak sukcesu i porażki.
- Czasami trzeba było uciekać
przed milicjantem, bo w parku
nie zawsze pozwalano grać
w piłkę – wspomina pan Ryszard. – A grał z nami między
innymi Kaziu Siutowicz, ale
zdarzało się też, że przychodził
któryś z wikarych z pobliskiego kościoła. Wszystko zmieniło
się na lepsze wraz z wybudowaniem stadionu i powstaniem
boiska piłkarskiego, co nastąpiło
w połowie 1956 roku. Dla takich
jak ja pasjonatów sportu było to
wielkie święto. Chodziliśmy na
ten stadion, bo matka naszych
kolegów – pięciu braci Juśkiewiczów – przechowywała klucze
od tego obiektu.
Siotor zaczął grać już w podstawówce. Gdy miał 14 -15 lat,
wystawiono go w pierwszej
drużynie. Miał po prostu talent
w nogach. Takich jak on było tu
karskich. Skąd się to wzięło? Nie
bardzo wiadomo, ale w tamtych
czasach wielu młodych rzgowian
kopało piłkę nożną i marzyło
o wielkiej karierze. Rozgrywali
zresztą wielu, na przykład Kazimierz Siutowicz, bracia Czesław
i Stanisław Juśkiewiczowie,
Kaziu Frącala, Mirek Świerczyński czy Marian Salski. To był
prawdziwy wysyp talentów pił-
mecze w Pabianicach (tu była II
liga), Ksawerowie.
Gdy Siotor trafił do wojska
w Sieradzu, miał grać w piłkę
nożną, ale skończyło się na…
siatkówce w „Żeglinie”. Szło
mu nieźle. Grali w III lidze,
rozgrywali mecze z Bełchatowem. Lubił też grać w tenisa
stołowego, rzucać oszczepem, a nawet kulą, jak zresztą wielu jego rówieśników,
którzy w tamtych czasach nie
słyszeli jeszcze o tak wąskich
sportowych specjalizacjach
jak dziś.
Czas mijał bardzo szybko, nadeszła wreszcie pora, gdy trzeba
było pomyśleć o trenowaniu.
Namówił go do tego jeden z kolegów. – Poszedłem na kurs trenerski i zostałem instruktorem
piłki nożnej. Był rok 1980.
Czasy były raczej trudne, brakowało pieniędzy na sport. Cóż
mógł wtedy robić? Po prostu
organizował różnorodne imprezy, by zarobić parę groszy.
Nie wszystkim się to podobało.
Na szczęście byli też sponsorzy
i przyjaciele. Taki Adam Kusio
udostępniał gratis autokar, pomagała też Telekomunikacja
Polska, w której pan Ryszard
pracował przez długi okres.
W latach dziewięćdziesiątych
rzgowskich sportowców zaczął
sponsorować Antoni Ptak. Wielu
działaczy za własne pieniądze
remontowało stadion.
- W latach mojej młodości na
sport patrzyło się zupełnie inaczej. To była pasja, autentyczne
zaangażowanie i chęć pomocy
prawdziwym sportowcom.
W takim Rzgowie wszystkim
imprezom patronowały LZS.
Może i bywało siermiężnie, nie
mieliśmy tak pięknej hali spor-
Tekst:
Janusz Wojtyna, 2001 r.
Zdjęcia:
Andrzej Wojtyna
towej jaką ma teraz Rzgów, ale
chciało nam się wylewać litry
potu, walczyć o punkty i sukcesy.
Dziś, gdy za wszystkim kryją się
pieniądze, trudno mówić o prawdziwej rywalizacji, o „czystym”
sporcie – mówi z nutą żalu.
Jednak pan Ryszard sportu nie
porzucił. W 1994 roku został prezesem „Zawiszy”. To była jego
pierwsza kadencja. W 1998 roku
wybrano go po raz drugi. Jego następcą został później B. Papuga,
jeden z najlepszych prezesów
w dziejach klubu. O swoich
osiągnięciach R. Siotor nie
chce raczej opowiadać. – Było,
minęło… Robiliśmy wszystko,
by klub przetrwał niełatwe czasy,
by stadion prezentował się coraz
lepiej. To przecież wciąż wizytówka rzgowskiego sportu.
Bakcylem piłki nożnej zaraził
jednak syna Sebastiana, który grał
w Rzgowie i Tuszynie. Córka co
prawda w piłkę nie grała, ale za to
tańczyła w zespole „Rzgowian”.
Zarówno ona jak i Sebastian nie
mieszkają w grodzie nad Nerem.
A żona pana Ryszarda? – Tolerowała moje wyjazdy i pobyty
poza domem, bo… nie miała
innego wyjścia – mówi z uśmiechem R. Siotor. Widocznie te
sportowe wojaże nie były najgorsze, bo małżonka nie narzeka.
Kilka lat temu nadszedł jednak
trudny moment w życiu pana Ryszarda. Choroba pokrzyżowała
wiele jego planów. Jednak nie
załamał się. Nadal pomaga dzieciakom stawiać pierwsze kroki
na boisku, przychodzi na mecze,
nie stroni od ludzi. To wszystko
pozwala mu nadal pasjonować
się sportem.
(RP)
SPORT
str. 12
Od Paryża do Los Angeles
Z olimpijskich annałów (2)
Za niespełna pięć miesięcy w Londynie zapłonie znicz
XXX Olimpiady. Z tej okazji nasza „Gazeta” publikuje
olimpijskie wspomnienia. W poprzednim odcinku
przypomniałem pionierski okres nowożytnych olimpiad
od Aten 1896 do Antwerpii 1920.
Kolejne letnie igrzyska olimpijskie odbyły się w Paryżu
w 1924 roku. Stolica Francji
drugi raz organizowała igrzyska,
było to jednocześnie pożegnanie
z działalnością w MKOL twórcy
nowożytnych igrzysk barona
Pierre’a Coubertina. Na terenach
Rancing Club obok stadionu na
60 tysięcy widzów po raz pierwszy powstała wydzielona wioska
olimpijska. W gronie dziewięciu
debiutantów znalazła się Polska.
Co prawda kilka miesięcy wcześniej Polacy wystartowali we
francuskim Chamonix, ale był
to Tydzień Sportów Zimowych.
Dopiero rok później MKOL oficjalnie nazwał tę imprezę I Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi.
Polscy działacze podjęli starania o udział samodzielnej
polskiej reprezentacji już przed
igrzyskami w Sztokholmie 1912.
Zabiegi spełzły na niczym na
skutek sprzeciwu delegatów, reprezentujących w MKOL państwa zaborcze, zwłaszcza carską
Rosję i Prusy.
A tymczasem Polacy już uczestniczyli w olimpijskich bojach,
chociaz w barwach innych
krajów. W 1908 roku w Londynie brązowy medal w skokach
z trampoliny zdobył Jerzy Gajdzik (George Gaidzik),startujący
w barwach USA, a tenisistka Felicja Pietrzykowska reprezentowała Austrię. Cztery lata później
wystąpili sprinter Władysław Ponurski (Austria) i dwaj jeźdzcy
Karol Rómmel i Sergiusz Zahorski. Dopiero odzyskanie niepodległości utorowało drogę naszym
sportowcom do startu w barwach
własnego kraju.
Największą trudnością przed
olimpijskim debiutem było zdobycie pieniędzy na sfinansowanie
wyjazdu ekipy. Dzięki społecznej
ofiarności zebrano ponad 20 tys.
zł (w tym 5 tysięcy od artystów
teatru). Drugie 20 tys. dały Ministerstwa: Spraw Zagranicznych
i Spraw Wojskowych. Sprzedaż
specjalnego żetonu przyniosła
6 tys. zł. Koszty wyprawy swoich
zawodników pokryły też związki piłkarzy, kolarzy i wioślarzy.
Ekipa liczyła 90 sportowców,
2 trenerów i 21 działaczy.
Zadebiutowaliśmy dwoma
medalami i 22 lokatą w końcowej klasyfikacji. Pierwszy
medal srebrny wywalczyli kolarze torowi w drużynowym
wyścigu na 4 km jadąc w składzie Józef Lange, Jan Łazowski,
Tomasz Stankiewicz i Franciszek Szymczyk. Tego samego
dnia w niedzielę 27 lipca, tylko
45 minut później, brązowy
medal zdobył w skokach przez
przeszkody porucznik Adam
Królikiewicz.
Bohaterem paryskich igrzysk
był pięciokrotny złoty medalista
fiński długodystansowiec Paavo
Nurmi. Amerykanin Johnny
Weissmueller zdobył trzy złote
krążki w pływaniu i brązowy
w piłce wodnej. W latach 30.
został gwiazdą Hollywood,
grając postać Tarzana. Zwycięzcy
biegów na 100 m Anglik Harold
Abrahams i na 400 m szkocki
pastor Eric Liddell stali się później bohaterami filmu „Rydwany
razem z Paulem Costello zdobył
John B. Kelly, ojciec aktorki
i późniejszej księżnej Monaco
Grace.
Kolejne igrzyska w Amsterdamie przeszły do historii
polskiego sportu, ponieważ
zdobyliśmy na nich pierwszy
złoty medal. Zanim jednak
do tego doszło, organizatorzy
przeżywali nie lada kłopoty.
Holenderskie władze kościelne
zaprotestowały przeciwko…
pogańskiemu charakterowi
igrzysk. Zablokowały też kredyty w parlamencie. Królowa
Wilhelmina, mimo że poparła
wcześniej organizatorów, nie
wzięła udziału w uroczystości
otwarcia. Od tych igrzysk zmieniono szyk defilady - na czele
maszerujących sportowców
szła ekipa Grecji, a kolumnę
zamykali gospodarze. Skrócono
okres trwania zawodów do 16
dni, ale kilka dyscyplin rozegra-
Dyskobol – kopia greckiej rzeźby Myrona sprzed 2,5 tys. lat temu
ognia” z genialną muzyką Vangelisa. W żeglarskiej klasie 6 m
triumfował książe Olaf, późniejszy król Norwegii. W wioślarstwie po raz drugi złoty medal,
no dwa miesiące przed otwarciem igrzysk. Po raz pierwszy
wystartowały kobiety w lekkoatletyce, co wzbudziło ostry
sprzeciw Watykanu.
Igrzyska 1928 roku nie obfitowały w wiele indywidualności. Do ciekawej sytuacji doszło
w turnieju piłkarskim. Finałowy
mecz Urugwaj-Brazylia mimo
dogrywki zakończył się remisem
1:1.Powtórzone trzy dni później
spotkanie wygrał Urugwaj 2:1.
Bohaterem zwycięzców był
Hector Castro, który nie miał
prawej ręki. Niecodzienną przygodę przeżył zwycięzca wioślarskich jedynek Henry Pearce.
W wyścigu eliminacyjnym na
jego tor wpłynęło stadko kaczek.
Australijczyk poczekał aż spokojnie odpłyną, a mimo to i tak
był pierwszy na mecie.
Pierwszy dzień zmagań królowej sportu przyniósł nam
historyczny sukces. 28-letnia
Halina Konopacka zdobyła złoty
medal w rzucie dyskiem wynikiem 39.62 m, który był nowym
rekordem świata. Przecudnej
urody Konopacka, żona członka
MKOL, ministra skarbu pułkownika Ignacego Matuszewskiego,
była poetką i malarką. We wrześniu 1939 roku towarzyszyła
mężowi w ewakuacji do Francji
75 ton złota Banku Polskiego.
W Amsterdamie dobrze spisali się nasi jeźdźcy wywalczając
dwa medale. Nasz dorobek powiększyli wioślarze i szabliści.
Pięknie spisali się Polacy w konkursach sztuki - Kazimierz Wierzyński otrzymał złoty medal
w dziedzinie literatury za poemat
„Laur olimpijski”, w malarstwie
brązowy medal przyznano Władysławowi Skoczylasowi za
cztery akwarele „Łucznik”.
X igrzyska olimpijskie odbyły
się w 1932 roku Los Angeles.
Główna arena igrzysk, stadion
Memorial Coliseum, mieszczący 105 tys. widzów, był największym z dotychczasowych
obiektów olimpijskich. Zawodnicy kwaterowali w usytuowanej
20 km od miasta komfortowej
wiosce olimpijskiej. Mieli w niej
do dyspozycji 700 domków
uroczo położonych na terenach
golfowych strzeżonych przez
kowbojów na koniach. Światowy kryzys gospodarczy i wysokie koszty wyprawy spowodowały, że startowało o połowę
mniej sportowców niż cztery lata
wcześniej. Igrzyska okazały się
pechowe dla 69 zawodników
Brazylii, których ze względu
na brak funduszy wysłano towarowcem przewożącym kawę.
Jej sprzedaż miała zapewnić im
sfinansowanie udziału w igrzyskach. Niestety świat cierpiał na
nadmiar kawy i zyski ze sprzedaży pozwoliły wystartować tylko
24 sportowcom.
Igrzyska 1932 roku stały na
niespotykanym poziomie, usta-
nowiono 19 rekordów świata
i 40 olimpijskich. Wszechstronnością zdumiewała późniejsza
mistrzyni świata w golfie,18letnia Mildred Didrikson (USA),
mistrzyni w biegu na 80 m ppł
i oszczepie a wicemistrzyni
w skoku wzwyż. Fin Iso-Hollo,
zwycięzca biegu przeszkodowego, na skutek pomyłki sędziów
przebiegł o jedno okrążenie za
dużo. W ujeżdżaniu szwedzki
jeździec Bertil Sandstrom, który
zajął drugie miejsce, został
zdyskwalifikowany za niedozwolone pobudzanie konia…
cmokaniem. Szwed tłumaczył
się, że takie dźwięki wydaje
jego siodło.
W Los Angeles przyznano
medale w alpinizmie. Wyróżnienie to spotkało braci Franza
i Toniego Schmid z Niemiec za
zdobycie rok wcześniej północnej ściany Matterhornu.
W tych znakomitych igrzyskach świetnie spisała się nasza
skromna ekipa przywożąc do
kraju 7 medali. Z 20 sportowców
aż 16 zostało medalistami. Złoto
wywalczył w biegu na 10 km
Janusz Kusociński. Niestety, nie
wystartował na 5 km, oficjalnie
z powodu kontuzji stóp. Prawda
była bardziej prozaiczna. Jego
najwięksi rywale biegacze fińscy
zagrozili, że w przypadku występu Kusego na 5 km ujawnią,
iż pobierał niedozwolone wynagrodzenia za starty w mityngach.
Pabianiczanka Jadwiga Wajsówna olimpijski debiut w dysku
uczciła brązowym krążkiem. Aż
trzy medale wywalczyli wioślarze, wśród których podwójnym
medalistą został chorąży naszej
ekipy Janusz Ślązak. Szabliści
powtórzyli swój amsterdamski
sukces. Dodatkowy splendor
spotkał jednego z nich - Adama
Papee, który jako główny arbiter sędziował indywidualny finał
w szabli.
Niestety po latach złoty medal
w biegu na 100 m Stanisławy
Walasiewiczówny okazał się
łyżką dziegciu w beczce miodu,
bowiem panna, albo, jak kto
woli, pan Walasiewicz, okazał/a/ się hermafrodytą, czyli
obojnakiem.
W Los Angeles nasi artyści
kontynuowali piękne tradycje
w konkursach sztuki. Józefa Klukowskiego nagrodzono złotym
medalem za rzeźbę „Wieńczenie zawodnika”. Janinę Konarską uhonorowano srebrem za
barwny drzeworyt „Stadion”.
O berlińskich igrzyskach
1936 roku napisałem w naszej
„Gazecie” kilka miesięcy temu,
publikując przy okazji serię
rzadkich dziś fotografii z tej
wielkiej i kontrowersyjnej imprezy sportowej.
W następnym odcinku: Londyn
po raz drugi, olimpijski debiut
ZSRR w Helsinkach i dalekie
Melbourne.
Marek Łopiński
SPORT
str. 13
Kadra Zawiszy Rzgów
III liga Wiosna 2012
Terminarz III ligi grupa łódzko-mazowiecka wiosna 2012
Tabela III ligi łódzko-mazowieckiej po 17 kolejkach
Wspomnienie 2011 roku: przed zwycięskim meczem
Zawiszy z Ostrołęką w pażdzierniku
Łapanka laureatów
Jednym z przywilejów złotej wolności szlacheckiej była
wolna elekcja króla polskiego. Każdy liczący się magnat
mógł za beczkę okowity i parę srebrników kupić głosy
jaśnie panów szlachciców i mieć maszynkę do głosowania.
Że często działo się to wbrew interesom Rzeczypospolitej,
czort z tym, najważniejsza była demokracja.
Niedawno skończył się szał
plebiscytów. Na szczęście jest
to tylko zabawa, bo inaczej
człowiek zgłupiałby do reszty
próbując ogarnąć rozumem niektóre klasyfikacje. Profesjonalne
zarządzanie w ostatnich dwóch
dekadach odbija się czkawką
na kondycji łódzkiego sportu,
a co za tym idzie na wszelkiego rodzaju podsumowaniach.
Całe szczęście, że plebiscyt
„Dziennika Łódzkiego” na najlepszych sportowców obejmuje swoim zasięgiem cały region
łódzki. Gdyby wybierać do holu
sławy, chyba przedpokoju, tylko
z miasta Łodzi, nie uzbierałaby
się z tej łapanki nawet dziesiątka
godnych tego zaszczytu. Kiedyś
z powodu nadmiaru sukcesów
trzeba było protekcji, żeby
dostać się do złotej dziesiątki.
Tak, tak, moi drodzy, wtedy towarzysze w komitecie skutecznie analizowali kolejność wyróżnionych. A dzisiaj, nic tylko
płakać! Na szczęście zdarzają
się wyjątki. Nie ma godniejszego od Adama Kszczota. Syn
Ziemi Opoczyńskiej wzbudza
podziw swoim profesjonalizmem będąc jednym z najlepszych biegaczy świata na 800
metrów. Nie dość że biega morderczy dystans trenując od czterech do sześciu godzin dziennie,
to na dodatek broni w tym roku
dyplomu na Politechnice Łódzkiej. Nasi kopacze po podstawówce codziennie mordujący
piłkę przez 1,5 godziny (razem
z prysznicem), nie są w stanie
nawet nosić butów za Adamem.
Z Kszczotem może konkurować
tylko siatkarz Bartosz Kurek.
Zawodnik Skry Bełchatów to
światowa ekstraklasa, drugi
obok biegacza RKS Ruda kandydat na olimpijskie podium.
O reszcie laureatów miłosiernie
zamilczę.
Patrząc na plebiscytowych
czempionów przypomina mi
się zdarzenie sprzed lat. Pewien
zacny redaktor nie mógł odczytać nabazgranego przez siebie
składu drużyny. Podając do
druku tylko kilka nazwisk, napisał: „reszta swoją grą nie zasłużyła na miejsce w gazecie”.
Na koniec, ku pokrzepieniu
serc, jeszcze jedna anegdota
związana z wyborami, elekcjami, plebiscytami itp. Zgadnijcie, kochani, czy aktualna
dzisiaj. Działo się to w latach
70. i 80. ubiegłego wieku.
Jedna z gazet przeprowadziła
ankietę wśród sekretarzy wojewódzkich nieboszczki PZPR
na temat sportu. Nasz łódzki
towarzysz nie miał o tym zielonego pojęcia, toteż pytania i od-
powiedzi napisał dziennikarz.
Gdy szukano nowego ministra
sportu, towarzysze z Komitetu
Centralnego nominowali naszego bohatera urzeczeni jego
niebywałą sportową wiedzą zaprezentowaną w ankiecie. Po
kilku (bez)owocnych latach,
nasz ulubieniec dostał kopa
w górę w partyjnej hierarchii.
Minęło kilka lat, zbliżała się
wizyta w Polsce sekretarza generalnego i późniejszego prezydenta Związku Radzieckiego
Michaiła Gorbaczowa. Jego
żona, Raisa, wszędzie rozpytywała, co porabia jej kolega
z partyjnych studiów w Moskwie. W Warszawie popłoch,
co robić? Gdzie go zatrudnić?
Na szczęście znowu opustoszał
fotel ministra sportu. Zgadnijcie, kogo miała na myśli żona
genseka? Trafiliście, nasze gramotne biedaczysko powróciło
na znajome legowisko.
Marek Łopiński
REGION I LUDZIE
str. 14
Strażacy z Kalina
Musiało dojść do wielkiego pożaru Kalina, podczas którego
spłonęło sporo zabudowań, aby mieszkańcy zrozumieli,
że potrzebna jest własna straż pożarna. Z inicjatywą jej
utworzenia wyszedł miejscowy nauczyciel Ochędalski,
który słyszał o niejednej OSP na Ziemi Łódzkiej, w tym
także o rzgowskiej straży. Pomysł zyskał aprobatę i w 1919
roku OSP w Kalinie stała się faktem.
Do straży zapisało się wielu
gospodarzy zarówno Polaków
jak i Niemców, których sporo
mieszkało we wsi. Do założycieli należeli m.in.: Franciszek
Czech, Stanisław Furmanek,
Stefan Jarosiński, Ludwik
Klocek, Jan Sabela, Józef Skrobiszewski, Franciszek Sumera,
Roch Sumera i Józef Wyrzuc.
Wspólnym staraniem zbudowali drewnianą remizę, gromadzili
sprzęt niezbędny do gaszenia
ognia. Ta pierwsza strażnica służyła do 1937 roku, gdy zastąpiła
ją remiza murowana.
- Czasy wojny i okupacji hitlerowskiej nie były łatwe dla
mieszkańców Kalina. Nieźle
układające się do wybuchu
wojny w 1939 roku współżycie
ludności polskiej i niemieckiej
zakłócone zostało przez hitlerowców. Początkowo do straży
należeli sami Niemcy, gdy
OGŁOSZENIA
NOWOCZESNE OBRAZY
DRUKOWANE NA PŁÓTNIE
tel. 504 44 15 17
•
Kobieta dyspozycyjna podejmie pracę w gastronomii, również jako pomoc domowa lub
opiekunka, tel. 505-159-820
Nowo otwarty zakład AUTO_
SERRWIS – mechanika pojazdowa, Rzgów, ul. Tuszyńska 38,
tel. 883-456-016
Budynek wolnostojący 150 m
kw.. wszystkie media, monitoring, hala 110 m kw., 2 lokale
biurowe, w Starowej Górze – do
wynajęcia, tel. 513-089-505
Dodatkową pracę 4-5 razy
w tygodniu podejmie 52-letnia,
z prawem jazdy, prac. ochrony,
tel. 697-528-615
•
•
•
jednak większość z nich wyjechała na front, w szeregach
OSP znów znaleźli się Polacy
– wspomina Zenon Sabela, od
65 lat w straży, przez niemal 40
lat jej były prezes.
Po wojnie straż nadal korzystała ze starej strażnicy, jednakże
z czasem zaczęto myśleć o budowie siedziby z prawdziwego
zdarzenia. Oddano ją do użytku
7 czerwca 1992 roku i z powodzeniem służy mieszkańcom
do dziś, jednakże teraz znów
wymaga rozbudowy. O tej inwestycji jak i innych zadaniach
na bieżący rok mówiono podczas
niedawnego zebrania sprawozdawczego OSP. Wspominano, że
przydałby się jeszcze jeden garaż
na pojazdy (są łącznie 3), przy
okazji powiększono by salę i za-
Posiadam do wynajęcia miesz- • Działkę budowlaną 1133 m
•kanie
2-pokojowe, Łódź, Bałuty, kw., wszystkie media, granica
tel.501-076-322, 501-126-504
Kompleksowe remonty, wykańczanie wnętrz, tel. 502-088343, www.kielmus.pl
Wynajmę budynek mieszkalny
na wsi, działka 1400 m kw., na
okres letni lub dłużej,
tel. 506-342-712
Profesjonalnie tanio imprezy
muzyczne, np. komunie, chrzciny, wesela, tel. 784-319-208
Biuro Rachunkowe s.c. oferuje
usługi księgowe i kadrowo-płacowe w pełnym zakresie,
tel. 512-330-191
Korepetycje z matematyki, angielskiego (szkoła podstawowa,
gimnazjum), tel. 694-396-802
•
•
•
•
•
miasta Łodzi i Starowej Góry –
sprzedam, wynajmę, zamienię,
tel. 513-089-505
Korepetycje z chemii (gimnazjum/liceum), absolwentka PŁ,
tel. 511-812-604
Korepetycje z chemii matematyki (gimnazjum, szkoła podstawowa), 694-396-802
Oprawa muzyczna imprez, dj,
wodzirej – wesela, bale sylwestrowe i inne imprezy,
tel. 505-112-964
Korepetycje z chemii, gimnazjum, szkoła średnia,
tel. 601-948-730
Sprzedam ciągnik MF-255,
rok 1989, ciągnik Ursus-3512,
•
•
•
•
•
plecze na różnorodne imprezy
organizowane w remizie. Wygląda jednak na to, że rozbudowa
strażnicy będzie musiała jeszcze
poczekać.
- Jaki był miniony rok dla OSP
w Kalinie? W sumie nienajgorszy,
wyjeżdżaliśmy do różnorodnych
akcji 26 razy, w tym do 19 pożarów, uczestniczyliśmy w szkoleniach i działalności prewencyjnej,
odnieśliśmy też sporo sukcesów,
m.in. nasza drużyna młodzieżowa
zajęła pierwsze miejsce w powiatowych zawodach pożarniczych
– mówi wiceprzewodniczący Dariusz Krzewiński.
Warto jeszcze dodać, iż druhowie z Kalina od lat ściśle współpracują z miejscowym KGW,
dzięki czemu w remizie odbywa
się sporo interesujących spotkań
i imprez kulturalnych. Panie czują
się pełnoprawnymi gospodyniami
w obiekcie, który należy do najładniejszych w gminie.
OSP w Kalinie liczy łącznie
60 druhów, w tym 45 członków
zwyczajnych, 2 honorowych i 13
wspierających, są też 2 drużyny
młodzieżowe, co dobrze rokuje na
przyszłość. Straży prezesuje Jan
Jakubiec, zaś jego zastępcami są
Krzysztof Kauc i Dariusz Krzewiński.
(P)
ładowacz Cyklop UNHZ-500,
stan dobry, tel. 506-342-712
Sprzedam kombajn „BizonRekord”, rok prod. 1989, okolice
Tuszyna, tel. 792-958-656
Firma „Vacuella” zaprasza
na odchudzanie w maszynach,
spacer termalny i w podciśnieniu, tel. 603-228-457
Studio tańca Acapullco – dla
narzeczonych, dzieci i dorosłych, Wiwulskiego 15,
tel. 888-023-973
Sprzedam ciągnik rolniczy
T25, rok prod. 1986; samochód
ŻUK, 1990, stan idealny; agregat
uprawowy, tel. 600-004-071
Usługi alpinistyczne, uszczelnianie, malowanie dachów, kominów i elewacji, tel. 606-898-646
•
•
•
•
•
MIASTO I GMINA
INFORMATOR RZGOWSKI
str. 15
lekką przyczepkę
OGŁOSZENIA •doSprzedam
samochodu – 500 zł,
•
tel. 42 214-25-82
Sprzedam działki budowlane
w Kalinku 1500 m kw., media,
tel.792-441-613, 42 214-28-77
Pranie dywanów i tapicerki
solidnie, tel.42 633-22-08; 600794-989
Wynajmę pokoje 2-,3osobowe, wysoki standard – parking, nowy budynek w Rzgowie
– tanio, tel. 503-337-244
Wynajmę w Łodzi –Bałuty
M-2, wszystkie wygody, tanio,
tel. 793-454-522
Opiekunkę do rocznego dziecka
na 5 dni w tygodniu poszukuję,
tel. 696-432-595
Rzgów – 2 budynki na usługi
do wynajęcia (warsztat samochodowy, hurtownie, sklep, usługi),
tel. 604-073-997
Kupię używane w dobrym stanie
tapczany lub łóżka 1-osobowe –
pilnie, tel. 503-337-244
Sprzedam 1,1 ha ziemi ornej
w Rzgowie – dojazd od ul.
Wschodniej, tel. 501-512-188
Sprzedam działkę budowlaną
w lesie, 1000 m kw., Adamów,
gm. Wolbórz, media (woda, energia elektryczna), tel.503-858-445
Kawalerka do wynajęcia na
Widzewie-Wschodzie, tanio,
tel. 506-382-628
Sprzedam działkę budowlaną
1570 m kw., w Bronisinie Dworskim, media (woda, energia
elektryczna), tel. 784-165-455
Mikrofalową kuchenkę z grilem
– nową sprzedam, 200 zł,
tel. 889-252-045
Zamienię M-3 na Górnej
i działkę 1300 m kw. w Guzewie
na dom w okolicach Rzgowa,
tel.500-413-239
•
Komisariat Policji Tuszyn
Tuszyn, ul. Żeromskiego 31
tel. (42) 614-25-60
Ochotnicza Straż Pożarna
Rzgów, ul. Nadrzeczna 11
tel. (42) 214-10-08
Biblioteka Publiczna Rzgów, ul. Szkolna 3
tel. (42) 214-10-12, 214-11-12
Gminny Ośrodek Kultury
Rzgów, ul. Rawska 8
tel. (42) 214-13-12
Gminny Ośrodek Pomocy
Społecznej
Rzgów, ul. Rawska 8
tel. (42) 214-21-12
Gminny Ośrodek Zdrowia
Rzgów, ul. Ogrodowa 11
tel. (42) 214-11-72, 214-11-73
Do wynajęcia lokal biurowomagazynowy o pow. 40 m kw.
w Rzgowie, ul. Ogrodowa 41,
tel. 42 214-10-20
Poszukuję pokoju do wynajęcia
w Rzgowie, tel. 888-494-482
Korepetycji udzielam: matematyka, geografia, z dojazdem,
student, tel. 664-304-266
Kobieta 40 lat podejmie pracę
pilnie – sprzątanie, opieka nad
osobą starszą lub inne,
tel. 793-454-522
Opiekunka do osoby chorej
starszej – referencje, doświadczenie, tel. 728-518-015
Niania, 53 lata, prawo jazdy,
doświadczenie referencje,
tel.697-528-615
Zaopiekuję się dzieckiem,
u siebie w domu, Czyżeminek,
tel.507-673-816
Kobieta podejmie pracę pilnie
– sprzątanie, opieka nad dzieckiem, starszą osobą i inne,
tel. 531-391-943
Biuro Rachunkowe – KPiR,
kadry, ZUS, odbiór dokumentów, tel. 602-370-450
Dekarze przyjmą zlecenia na
wykonanie dachów lub ich naprawę, tel. 782-073-690
Anteny sat., Tv, DVB-T – naprawa, montaż, telenaprawa,
tel. 660-904-697
Noclegi – tanio, parking ogrodzony, tel. 728-518-015
Ochrona – kobieta 53 lata,
licencja, doświadczenie, prawo
jazdy, dyspozycyjna,
tel. 728-518-015
Kobieta, lat 31, poszukuje
pracy biurowej lub innej,
tel. 531-391-943
Ośrodek Dziennego Pobytu
Rzgów, ul. Ogrodowa 11
tel. (42) 214-12-93
Kupon na ogłoszenie drobne bezpłatne
Parafia rzymskokatolicka
Rzgów, pl. 500-lecia 7
tel. (42) 214-10-04
Przedszkole Publiczne
Rzgów, ul. Szkolna 1
tel. (42) 214-14-39, 214-14-49
Szkoła Podstawowa, Guzew
tel. (42) 214-10-86
Szkoła Podstawowa, Kalino
tel. (42) 214-10-77
Szkoła Podstawowa
Rzgów, ul. Szkolna 3
tel. (42) 214-10-39
Gimnazjum
Rzgów, ul. Szkolna 3
tel. (42) 214-13-39
fax (42) 214-10-39
USC, Rzgów, Pl. 500-lecia 22
tel. (42) 214-11-30
Zakład Wodociągów
i Kanalizacji
ul. Stawowa 11
tel. (42) 214-11-91
Zakład Energetyczny SA
Pabianice
ul. Piłsudskiego 19
tel. (42) 215-37-10
Zakład Gazowniczy Pabianice, ul. Partyzancka 110
tel. (42) 213-06-81, 213-06-82
Urząd Miejski w Rzgowie
ul. Plac 500-lecia 22
tel. (42) 214-12-10
fax (42) 214-12-07
Pogotowie Ratunkowe
999
Straż Pożarna
998
Policja
997
Pogotowie energetyczne
991
Pogotowie gazowe
992
Pogotowie wod.-kan.
994
Posterunek Policji
tel. (42) 214-10-07
Rzgów, pl. 500-lecia 6
- dzielnicowy (Rzgów)
tel. (42) 214-10-07
- dzielnicowy
tel. (42) 214-10-07
(Starowa Góra od nr. 40, Tadzin, Konstantyna, Kalino, Kalinko,
Huta Wiskicka, Grodzisko, Bronisin Dw.)
Romanów,
- dzielnicowy tel. (42) 214-10-07
(Babichy, Prawda, Gospodarz, Stara
Gadka, Guzew,
Czyżeminek I, II, III, Starowa Góra do nr. 40)
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
bar przy trasie A-1,
•zaSprzedam
odstępne, pilne! Okazja,
tel. 519-057-271
Bar Zagłoba, Grodzisko –
•organizuje
imprezy okoliczno-
ściowe, m.in. komunie, wolne
terminy, tel. 214-19-24
Biuro rachunkowe w Starowej
Górze, tel. 501-489-133
Pośrednictwo finansowe,
kredyty hipoteczne, bezpłatna
pomoc, tel. 509-718-892
Sprzedam dom letniskowy ok.
110 m kw. (działka 2300 m kw.),
Rydzynki, gm. Tuszyn,
tel. 783-940-400
Podciśnieniowe pranie dywanów i tapicerki, tanio, dojazd
gratis, tel. 665-121-391
Korepetycje z niemieckiego,
angielskiego – student,
tel. 664-986-116
Wynajmę mieszkanie
2-pokojowe, Łódź Chojny,
tel. 784-089-303
Korepetycje z angielskiego –
studentka anglistyki,
tel. 663-430-850
•
•
•
•
•
•
•
* Imię i nazwisko:
* Numer telefonu, e-mail:
Treść z numerem kontaktowym: (max 80 znaków)
* Dane osobowe, powierzone przez Panią/Pana Biuru Ogłoszeń przyjmującemu zamówienie będą przetwarzane przez nie wyłącznie dla potrzeb realizacji zamówienia. Podanie danych jest aktem dobrowolnym.
Oświadczam, że znane mi są Ogólne zasady zamieszczania reklam i ogłoszeń w „Gazecie Rzgowskiej” i wyrażam zgodę na ich stosowanie dla potrzeb realizacji niniejszego zamówienia.
Kupon należy wysłać pocztą na adres:
Gazeta Rzgowska, ul. Rzemieślnicza 35, 95-030 Rzgów lub skan na e-mail [email protected]
podpis
Wydawca:
PTAK-MEDIA S.A.
ul. Rzemieślnicza 35
95-030 Rzgów
tel.: (42) 235-26-28
fax: (42) 214-18-41
www.gazetarzgowska.pl
[email protected]
Magazyn Przedsiębiorców Gminy Rzgów
Redaguje zespół:
Ryszard Poradowski - redaktor naczelny,
Marek Łopiński (sekretarz)
Edyta Pacholska (redaktor)
Łukasz Milczak (redaktor techniczny)
Reklama: [email protected]
ISSN 2081-8106
Redakcja i wydawnictwo nie ponoszą odpowiedzialności za treść zamieszczonych
reklam, ogłoszeń i informacji pochodzących od osób i instytucji zewnętrznych.
Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów, korekty, edycji nadesłanych
materiałów, a także do publikowania materiałów w dogodnym dla redakcji czasie
i kolejności oraz niepublikowania materiału bez podania przyczyny.
Druk: Polskapresse Sp. z o.o., Oddział Poligrafia, drukarnia w Łodzi, ul. Skorupki 17/19

Podobne dokumenty

Gazeta Rzgowska

Gazeta Rzgowska aura pozwoli, do końca roku gotowe będą wszystkie obiekty inżynierskie. W pierwszym rzędzie ruch puszczony zostanie po moście

Bardziej szczegółowo