Amunicja_strzelecka_stosowana_w_Policji

Komentarze

Transkrypt

Amunicja_strzelecka_stosowana_w_Policji
Szkoła Policji w Katowicach
Taktyka i Techniki Interwencji
Amunicja strzelecka stosowana w Policji
do pistoletów, pistoletów maszynowych,
rewolwerów i karabinków
Opracowanie:
kom. Tomasz Stechnij
podkom. Paweł Wąsiel
mł. asp. Ryszard Lorkowski
ŁA PO
O
CJ
LI
I
S ZK
Zakład Wyszkolenia Specjalnego
Wydawnictwo
Szkoły Policji w Katowicach
2007
2
Wszelkie prawa zastrzeżone – Szkoła Policji w Katowicach 2007
Książki nie wolno reprodukować (adaptować) ani w całości, ani w części, niezależnie od
zastosowanej techniki (druk, fotografia, komputer, kserograf, fonografia itd.), bez pisemnej zgody
Wydawcy.
Druk i oprawa: Szkoła Policji w Katowicach
3
SPIS TREŚCI
Wstęp
5
Rozdział I
Zagadnienia podstawowe
1. Nabój
2. Budowa naboju
3. Oznaczenie naboi
7
7
7
9
Rozdział II
Naboje pistoletowe
1. Nabój 9 mm x 18 Makarow
2. Nabój 9 mm x 19 Parabellum
10
10
14
Rozdział III
Naboje rewolwerowe
20
Rozdział IV
Naboje pośrednie
1. Naboje bojowe
2. Naboje pomocnicze
25
26
27
Słowniczek
29
Bibliografia
31
4
5
WSTĘP
Publikacja niniejsza stanowi swoistego rodzaju kompendium wiedzy na temat
amunicji pistoletowej, pośredniej oraz rewolwerowej.
W czytelny i przejrzysty sposób omawia poszczególne rodzaje amunicji, a także
określa do jakich jednostek broni będących na wyposażeniu Policji znajduje ona swoje
zastosowanie.
Skrypt przewidziany jest jako pomoc dydaktyczna na każdym poziomie
szkolenia. Zawarte w nim treści i poruszana tematyka winna zainteresować zarówno
słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego, jak i słuchaczy odbywający
szkolenia specjalistyczne oraz doskonalenia zawodowe. Nie ujęto w nim tematyki
dotyczącej amunicji specjalnej przeznaczonej do strzelania ze strzelb gładkolufowych,
ponieważ jej dokładny opis zawiera odrębna publikacja.
Na końcu opracowania umieszczono słowniczek, w którym czytelnik znajdzie
objaśnienia użytych w publikacji określeń.
Autorzy proponują, aby wiadomości tu podane potraktować jako wstęp
do szerszego poznania zagadnień dotyczących amunicji stosowanej nie tylko w Policji.
6
7
ROZDZIAŁ I
ZAGADNIENIA PODSTAWOWE
W rozumieniu ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji
(Dz. U. z dnia 19 czerwca 1999 r.) amunicją są naboje scalone i naboje ślepe
przeznaczone do strzelania z broni palnej.
1.Nabój
Nabój - to podstawowa jednostka amunicji, niezbędna do oddania jednego strzału
z broni palnej. W zależności od rodzaju naboju wyróżnia się naboje strzeleckie
(kaliber do 20 mm) i artyleryjskie (przekraczające kaliber 20 mm). Do strzelań
stosujemy naboje bojowe (ostre), a do celów szkoleniowych naboje pozoracyjne
tj. naboje ćwiczebne i szkolne.
2. Budowa naboju
Obecnie stosowane są naboje scalone inaczej nazywane nabojami zespolonymi czyli
takimi, w których pocisk, ładunek miotający i spłonka połączone są w całość za
pomocą łuski (Rys. 1).
8
Rys. 1. Budowa naboju scalonego
Współczesne naboje pistoletowe, rewolwerowe, pośrednie i karabinowe są
zbudowane z następujących elementów:
Łuska
-
część
zespalająca
wszystkie
elementy
naboju
w
jedną
całość.
Dodatkowym zadaniem łuski jest uszczelnianie komory nabojowej podczas
strzału. Klasyczny nabój pistoletowy ma metalową (najczęściej mosiężną)
łuskę. W dolnej części łuski naboju znajduje się wystająca krawędź zwana
kryzą, która umożliwi uchwycenie łuski przez pazur wyciągu broni i wydobycie
jej z komory nabojowej po oddanym strzale. Łuski nabojów rewolwerowych
posiadają wystającą kryzę.
Pocisk - część naboju służąca do rażenia celów na odległość za pomocą posiadanej
energii kinetycznej. Pocisk może posiadać różnorodną budowę w zależności od
przeznaczenia naboju.
Ładunek prochowy - wybuchowy materiał miotający o ściśle określonej masie,
mieszczący się w łusce. Jest nim zwykle proch nitrocelulozowy o różnej
wielkości i kształcie ziaren.
Spłonka - zadaniem spłonki jest zapłon ładunku prochowego umieszczonego
w łusce. Po zbiciu spłonki przez iglicę następuje jej inicjacja, w wyniku której
powstały ogień przedostaje się kanalikiem ogniowym powodując palenie się
prochu.
9
Obecnie najczęściej stosuje się spłonki typu Boxer (z kowadełkiem wewnątrz
spłonki), w dnie których znajduje się jeden centralny otwór (Rys.2). Jest to
najpospolitszy system spłonki na rynku amunicji ze względu na prostotę konstrukcji.
W starszych nabojach pistoletowych (zwłaszcza wojskowych) stosowano
spłonki typu Berdan (Rys.3), w których płomień ze spłonki przedostawał się do
ładunku prochowego naboju kilkoma (zwykle dwoma) kanalikami ogniowymi.
Dwa rodzaje spłonek
Rys. 2. Spłonka typu Boxer
Rys. 3. Spłonka typu Berdan
3. Oznaczenia naboi
Obecnie stosowane naboje do strzelania z broni palnej to naboje zespolone,
które w zapisie poza nazwą amunicji posiadają dwa podstawowe parametry. Pierwszy
parametr to kaliber (arab. – wzór, kształt) drugi to długość łuski. Za przykład może
tutaj posłużyć amunicja Parabellum, gdzie zapis będzie wyglądał następująco:
Parabellum 9 mm x 19. Cyfra 9 określa kaliber broni do jakiej przeznaczony jest
nabój, a liczba 19 określa długość łuski naboju w milimetrach.
Naboje rewolwerowe charakteryzują się wystającą kryzą łuski i posiadają zapis
kalibru w setnych bądź w tysięcznych częściach cala (1 cal = 25,4 mm). Za zapisem
kalibru znajduje się litera R (ang. Rimmed – wystająca kryza).
Przykładowy zapis popularnego naboju rewolwerowego:
-
Smith and Wesson 0,38 cala R.
10
ROZDZIAL II
NABOJE PISTOLETOWE
Naboje pistoletowe przeznaczone są do strzelenia z broni krótkiej i pistoletów
maszynowych (PM) o energii wylotowej pocisku nie przekraczającej 1300 dżuli (J) .
1. 9 mm x 18 Makarow
Nabój produkcji radzieckiej, który został oficjalnie wprowadzony do uzbrojenia
armii i milicji ZSRR w 1951 roku wraz z pistoletem konstrukcji Nikołaja
Fiodorowicza Makarowa – pistolet Makarow (9 mm PM). N.F. Makarow nie był
konstruktorem tego naboju. Jego nazwisko przylgnęło do tej amunicji z racji
zastosowania jej po raz pierwszy do pistoletu jego konstrukcji.
Radzieccy
konstruktorzy
naboju
wzorowali
się
prawdopodobnie
na
przedwojennej czechosłowackiej amunicji Strakonice vz. 24 i niemieckiej 9 mm Ultra.
Nabój 9 x 18 mm Makarow nie rozpowszechnił się poza państwami Układu
Warszawskiego i po jego rozpadzie kolejne państwa rezygnowały z jego używania
jako podstawowej amunicji pistoletowej.
W Polsce produkcję naboi typu Makarow rozpoczęto w 1965 roku wraz
z wprowadzeniem do uzbrojenia Ludowego Wojska Polskiego i Milicji Obywatelskiej
pistoletu samopowtarzalnego P – 64 oraz PM – 63 i PM - 84.
Oprócz typowego bojowego naboju pełnopłaszczowego 9 mm, Makarow
(Rys.4) występuje w wersjach:
-
ślepy - zwany jest nabojem ćwiczebnym (bez pocisku), który przeznaczony jest do
pozorowania prowadzenia ognia podczas ćwiczeń taktycznych;
-
szkolny (z pociskiem i spłonką z tworzywa sztucznego), służący do nauki
bezpiecznego ładowania i rozładowania broni oraz ładowania magazynka,
a także jest on pomocny przy nabywaniu wprawy w usuwaniu podstawowych
zacięć. Naboje szkolne pozbawione są ładunku prochowego i spłonki;
-
wersji specjalnej np. polski śrutowy nabój niepenetracyjny short stop,
w którym pocisk stanowi woreczek wykonany z tkaniny, wypełniony drobnym
śrutem. Po oddaniu strzału i opuszczeniu lufy pojemnik ze śrutem, pod wpływem
11
oporu powietrza, przyjmuje postać krążka o średnicy ok. 3 cm. Uderzenie takim
woreczkiem wypełnionym śrutem porównywalne jest z silnym ciosem tępym
narzędziem lub pięścią.
Stosowany jest w działaniach antyterrorystycznych w sytuacjach, w których użycie
ostrej amunicji może spowodować groźne skutki uboczne np. podczas walki
w samolocie, gdzie klasyczny pocisk może spowodować przebicie ściany statku
powietrznego i jego rozhermetyzowanie.
Rys. 4. Rodzaje naboi 9 mm x 18 Makarow od lewej strony:
nabój bojowy, nabój szkolny, nabój ślepy pozbawiony pocisku
Dane techniczno - taktyczne
Nabój 9 mm x 18 Makarow ( bojowy)
Długość naboju
24,8 mm
Długość łuski
18 mm
Masa naboju
10 g
Masa pocisku
6,1 g
Prędkość początkowa pocisku ( V ) m/s
305 – 340 m/s (w zależności od dł. Lufy)
Energia początkowa pocisku (J)
274 – 348 J
Zasięg skutecznego rażenia
do 350 m
Donośność całkowita pocisku
1350 m
12
Jednostki broni strzelające nabojem 9 mm x 18 Makarow
Nabój 9 mm x 18 Makarow jest używany w polskiej Policji do pistoletów
samopowtarzalnych P – 64 (CZAK) (Rys.5) i P – 83 (WANAD) (Rys.6). Nabojem
tym strzela również pistolet maszynowy polskiej konstrukcji Glauberyt PM – 84
(Rys.7). Nabój ten ma również zastosowanie do pistoletu maszynowego PM - 63
RAK
(Rys.8),
który
był
pierwszym
polskim
pistoletem
maszynowym
wyprodukowanym w Polsce po II wojnie światowej. Jednostka ta nie znajduje się już
na wyposażeniu Policji.
Rys. 5. Pistolet P – 64 (CZAK)
Rys. 6. Pistolet P – 83 (WANAD)
13
Rys.7. Pistolet maszynowy PM – 84 Glauberyt
Rys.8. Pistolet maszynowy PM – 63 RAK konstrukcji Piotra Wilniewczyca
14
2 . 9 mm x 19 Parabellum ( LUGER, NATO)
Nabój pistoletowy opracowany przez niemieckiego konstruktora broni
i amunicji Georga Lugera w 1902 roku wraz z pistoletem Parabellum mod.1900. Jest
to najbardziej popularny nabój pistoletowy na świecie, który w Europie oznaczany jest
jako 9mm x 19 Parabellum (słowo parabellum jest połączeniem łacińskich słów para - bellem, stanowiących drugi człon sentencji Si vis pacem para bellum, czyli
Chcesz pokoju – gotuj wojnę).
W Stanach Zjednoczonych znany jest jako 9 mm Luger lub.38 Luger
(od nazwiska konstruktora). Inną nazwa tego popularnego naboju, z jaką możemy się
spotkać to – 9 mm NATO, ze względu na to, że nabój ten jest standardowym nabojem
pistoletowym stosowanym do pistoletów i pistoletów maszynowych w państwach
będącymi członkami NATO (także Polska).
Aktualnie nabój 9 mm x 19 Parabellum jest produkowany z różnymi rodzajami
pocisków w zależności od ich przeznaczenia i zastosowania.
Najpopularniejszym i najpowszechniej używanym nabojem, także w Policji jest
nabój z pociskiem pełnopłaszczawym (FMJ – Full Metal Jacket) (Rys.9).
Rys.9. 9 mm x 19 Parabellum z pociskiem FMJ
15
Możemy również wyróżnić naboje 9 mm x 19 Parabellum z pociskami:
półpłaszczowymi (SP – Soft Point) z miękkim wierzchołkiem, który po trafieniu
w cel zwiększa swój poprzeczny przekrój (grzybkuje), co powoduje , że jego moc
obalająca jest zdecydowanie większa niż przy zastosowaniu amunicji z pociskiem
pełnopłaszczowym,
o zwiększonej prędkości początkowej oznaczonymi symbolem + P,
antyrykoszetowymi, które nie odbijają się (nie rykoszetują) od powierzchni płaskich,
o specjalnym kształcie Hi- Shok i Hydra Shok (Rys.10), które bardzo mocno
grzybkują (zwiększają średnicę pocisku) po trafieniu w cel.
Rys. 10. Mocno grzybkujący nabój 9 mm x 19 Parabellum Hydra – Shock amer. firmy Federal
Do nauki ładowania i rozładowania magazynka oraz broni, a także w celu
ćwiczenia usuwania zacięć stosuje się amunicję szkolną 9 mm x 19 Parabellum (Rys.11).
Rys.11. Amunicja szkolna stosowana do nauki bezpiecznego posługiwania się bronią palną.
Z lewej strony w kolorze czerwonym nabój szkolny z wewnętrzną sprężyną amortyzującą
uderzenie iglicy. Z prawej nabój szkolny parametrami zbliżony do oryginału – wywiercone otwory
charakterystyczne dla amunicji szkolnej
16
Rys.12. Amunicja szkolna. Widać wyraźnie brak spłonki w obu rodzajach amunicji szkolnej
Dane techniczno - taktyczne
Nabój 9 mm x 19 Parabellum ( bojowy z pociskiem FMJ)
Długość naboju
29,7 mm
Długość łuski
19,15 mm
Masa naboju
12,5 g
Masa pocisku
7,45 g
Prędkość początkowa pocisku (V ) m/s
352 – 396 m/s ( w zależności od dł. lufy broni)
Energia początkowa pocisku (J)
462 – 584 J
Zasięg skutecznego rażenia
do 600 m
Donośność całkowita pocisku
1600 m
17
Rys.13. Budowa naboju 9 mm x 19 Parabellum (Luger, NATO)
Jednostki broni strzelające nabojem 9 mm x 19 Parabellum
Nabój 9 mm x 19 Parabellum ma zastosowanie do pistoletów i pistoletów
maszynowych użytkowanych przez polską Policję, takich jak:
-
pistolet Walther P – 99 (Rys.14),
-
pistolety CZ – 75 (Rys.15) i CZ – 85,
-
pistolety Glock 17, 19 i 26 (Rys.16),
-
pistolet maszynowy HK MP – 5 (Rys.17),
-
pistolety maszynowe PM – 84 P i PM – 98 (Rys.18).
Rys.14. Pistolet Walther P – 99
18
Rys.15. Czeski pistolet samopowtarzalny CZ – 75 B
Rys.16. Rodzina pistoletów Glock w pełnej okazałości.
Od góry G 17, w środku G 19, a u dołu najmniejsza wersja G 26 przeznaczona do noszenia w ukryciu
19
Rys.17. Popularny pistolet maszynowy niemieckiej firmy Heckler & Koch MP – 5
Rys.18. Pistolet maszynowy PM 98, który powstał na potrzeby Policji
20
ROZDZIAL III
NABOJE REWOLWEROWE
Naboje rewolwerowe są przeznaczone do strzelania z rewolwerów, a także
z niektórych pistoletów samopowtarzalnych (np. Izraelski pistolet Desert Eagle –
zdj.24). Naboje rewolwerowe charakteryzują się wystającą kryzą naboju.
Współcześnie
w
polskiej
Policji
najczęściej
używanym
nabojem
rewolwerowym jest nabój .38 Specjal, który stanowi rozwinięcie naboju .38 Colt
Long będącego na początku XX wieku przepisowym nabojem rewolwerowym armii
Stanów Zjednoczonych.
Naboje .38 Specjal w Polsce są produkowane w Zakładach Metalowych
„Mesko” w Skarżysku – Kamiennej.
Występują one z pociskami typu:
-
WC (wad cutter – pocisk ołowiany) (Rys.19),
-
SP (soft point – pocisk połpłaszczowy) (Rys.19),
-
LRN (lead round nose – pocisk ołowiany zaokrąglony) (Rys.19).
Obecnie nabój .38 Special jest coraz rzadziej używany ponieważ okazało się, że
posiada stosunkowo niską moc obalającą. Jego następcą stał się nabój .357 Magnum
(Rys.20), a ponieważ nabój ten powstał przez wydłużenie łuski .38 Special każdy
rewolwer kalibru .357 Magnum może używać nabojów .38 Special.
Rys.19. Naboje rewolwerowe .38 Specjal. Od lewej nabój WC, SP i LRN
21
Dane techniczno - taktyczne
Nabój
z pociskiem WC
Nabój
z pociskiem SP
Nabój
z pociskiem LRN
9,6 g
10,2 g
10,3 g
Masa ładunku prochowego
0,14 g
0,27 g
0,26 g
Energia początkowa pocisku
139 J
358 J
238 J
Prędkość początkowa pocisku
170 m/s
265 m/s
215 m/s
Masa pocisku
Naboje rewolwerowe specjalne
Poza amunicją .38 Specjal omówioną wcześniej występują także naboje
specjalne, do których możemy zaliczyć amunicję niepenetrującą typu short – stop.
Naboje te powstały jako amunicja przystosowana do obezwładniania osób na
niewielkich odległościach. Działanie ich opiera się na wykorzystaniu udarowego
oddziaływania pocisku na płaszczyznę celu (podobnie jak w przypadku 9 mm x 18
Makarow short – stop jest to płaski woreczek o średnicy ok. 24 mm, wypełniony
drobnym śrutem średnicy ok. 1 mm). Zwinięty w łusce plastikowej woreczek po
wystrzeleniu rozwija się i lecąc szybko wytraca prędkość. Najskuteczniejsze działanie
tych naboi występuje na odległościach od 3 do 7 metrów. Na odległościach powyżej
40 metrów działanie pocisków staje się niegroźne.
Rewolwerowe naboje specjalne .38 Specjal są produkowane w trzech typach pocisków:
Nabój .38 Specjal Komar
(kolor płaszcza pocisku biały)
(Rys..20)
Nabój .38 Specjal Szerszeń
(kolor płaszcza pocisku niebieski)
(Rys.20)
Nabój .38 Specjal Osa
(kolor płaszcza pocisku żółty)
(Rys.20)
22
Naboje te różnią się ilością prochu, a co za tym idzie innymi parametrami
prędkości i energii wylotowej pocisku. Dla lepszego ich rozróżnienia producent
wprowadził rożną kolorystykę pocisków, a także umieścił karby wyczuwalne palcami
na powierzchni łusek tych naboi (oprócz naboju Komar, który nie posiada karbów).
Rys.10. Naboje rewolwerowe specjalne .38 Specjal.
Od lewej strony nabój Komar – biały, nabój Osa – żółty, nabój Szerszeń – niebieski
Nabój Komar
Nabój Osa
Nabój Szerszeń
biały
żółty
niebieski
Masa pocisku
3g
3g
3g
Masa ładunku prochowego
0,21 g
0,25 g
0,28 g
Łuska
gładka
z jednym karbem
na obwodzie
z dwoma karbami
na obwodzie
250 m/s
300 m/s
350 m/s
94 J
135 J
184 J
Kolor płaszcza pocisku
Prędkość początkowa
pocisku
Energia początkowa
pocisku
23
Rys.21. Budowa wewnętrzna naboju specjalnego .38 Specjal. Zwraca uwagę wystająca kryza łuski
naboju. Pocisk stanowi parciany woreczek wypełniony drobnym śrutem o średnicy 1mm
Jednostki broni strzelające nabojem .38 Specjal
Polska Policja do strzelania amunicją .38 Specjal użytkuje rewolwery takich
typów, jak Gward (Rys.22) i Astra MC – 6 (Rys.23).
Rys.22. Rewolwer polskiej produkcji Gward
24
Rys.23. Rewolwer hiszpańskiej konstrukcji .38 Astra MC – 6
Rys.24. Pistolet strzelający mocna amunicją rewolwerową .357 Magnum Desert Eagel
(ang. Pustynny Orzeł)
25
ROZDZIAL IV
NABOJE POŚREDNIE
Nabój pośredni - nabój do broni strzeleckiej o wymiarach pośrednich pomiędzy
nabojami pistoletowymi, a nabojami karabinowymi /stąd też pochodzi nazwa/.
Naboje pośrednie przeznaczone są do strzelania z karabinków automatycznych,
karabinów automatycznych oraz ręcznych karabinów maszynowych. Pierwsze naboje
pośrednie powstały w czasie II wojny światowej wraz ze skonstruowaniem broni
lżejszej od karabinu maszynowego, a o większej celności i donośności pocisku niż
pistolet maszynowy. Pierwszym nabojem tego typu był nabój Carbine 7,63 mm x 33
z 1941 roku stosowany w karabinku amerykańskim M1, kolejnym był nabój
Kurzpatrone 7,92 mm x 33 z 1943 roku stosowany w niemieckim karabinku MP 43.
Najpowszechniej stosowanym nabojem pośrednim
wprowadzonym po II wojnie
światowej stał się radziecki nabój 7,62 mm x 39 wz.1943 stosowany w karabinkach
kałasznikowa. Nabój ten stał się standardowym nabojem pośrednim w państwach
Układu Warszawskiego ( także Polska).
W policji amunicja tego rodzaju znajduje zastosowanie dla karabinka AKMS
(Rys.25).
26
Rys.25. Karabinek szturmowy AKMS kal.7,62 mm
Istnieje kilka rodzajów amunicji tego typu, posiadających różną budowę
w zależności od ich przeznaczenia.
Można je podzielić na naboje bojowe oraz pomocnicze.
1.Naboje bojowe
 naboje z pociskami zwykłymi (zdj.26) – przeznaczone do rażenia celów żywych,
 naboje z pociskami specjalnego przeznaczenia – w zależności od budowy
przeznaczone są do:
wskazywania celów
i korygowania ognia oraz do sygnalizacji - naboje
smugowe wz. 1943, ciężar pocisku 7,5 g; oznaczenie – przednia część pocisku
pomalowana na kolor zielony,
zapalania materiałów łatwopalnych
- naboje z pociskami zapalającymi
wz.1943 ciężar pocisku 6,6 g; oznaczenie – przednia część pocisku
pomalowana na kolor czerwony,
zwalczania lekko opancerzonych celów – naboje z pociskami przeciwpancernozapalającymi wz.1943 ciężar pocisku 7,7 g; oznaczenie – przednia część
pocisku pomalowana na kolor czarny i czerwony.
27
Rys.26. Nabój bojowy 7,62 mm x 39 wz.43
2.Naboje pomocnicze
 naboje szkolne – naboje przeznaczone do nauki ładowania broni,
 naboje ćwiczebne (ślepe) (Rys.27) – naboje przeznaczone do pozorowania
prowadzenia ognia oraz stosowane do ręcznego wyrzutnika granatów łzawiących
jako środek miotający. Istnieje również nabój ślepy wzmocniony stosowany jako
środek miotający w automatycznych wyrzutniach granatów łzawiących oraz
siatkowych zestawach obezwładniających SZO „Matnia”. Cechą charakterystyczną
nabojów ćwiczebnych jest brak pocisku, jednakże należy pamiętać, że strefa
niebezpieczna przy strzelaniu z amunicji ćwiczebnej (ślepej) tego rodzaju wynosi
ok. 15 metrów. Spowodowane jest to falą uderzeniową zawierającą drobinki
niespalonego prochu i metalu pochodzącego z łuski.
28
Rys.27.Nabój ćwiczebny (ślepy) 7,62 mm x 39 wz.
Dane techniczno - taktyczne
Nabój bojowy z pociskiem zwykłym 7,62 mm x 39 wz.43
Długość naboju
56 mm
Długość łuski
39 mm
Masa naboju
16,2 - 16,5 g
Masa pocisku
7,9 g
Masa ładunku miotającego
1,6 – 1,8 g
Prędkość początkowa pocisku ( V ) m/s
715 m/s
Energia początkowa pocisku (J)
1991 J
Zasięg skutecznego rażenia
do 1500 m
Donośność całkowita pocisku
3000 m
29
SŁOWNICZEK
Kaliber – (arab. „kalib” – wzór, kształt) - to wielkość określająca wymiar poprzeczny
części prowadzącej przewód lufy broni palnej, wyrażana w jednostkach długości
lub za pomocą
wagomiaru. W przypadku luf bruzdowanych kalibrem jest
najmniejsza średnica części prowadzącej przewodu, czyli odległość mierzona
między dwoma przeciwległymi polami w lufie. W lufach poligonalnych
(np. Glock) kaliber stanowi średnica okręgu wpisanego w wielobok foremny,
wyznaczający zarys powierzchni wewnętrznej przewodu lufy. W lufach
gładkolufowych kaliber mierzy się tradycyjną angielska metodą, gdzie Kalibrem
nazywano liczbę kul o średnicy równej średnicy wew. lufy, odlanych z bryły
ołowiu o masie jednego funta angielskiego(453,6 g).
Karabin - to indywidualna broń palna o energii początkowej pocisku od 2000
do 4000 Dżuli
przystosowana do amunicji karabinowej. Karabiny służą
do strzelania na odległości do 800 metrów. Ze względu na cechy konstrukcyjne
i przeznaczenie taktyczne wyróżnia się:
-
karabiny standardowe – lufa długości ponad 450 mm,
-
subkarabiny – długość lufy nie przekracza 450 mm, masa i gabaryty mniejsze
od karabinu standartowego,
-
karabiny maszynowe – posiadają lufę szybko wymienną o zwiększonej
pojemności cieplnej.
Karabinek – to indywidualna broń palna dostosowana do amunicji pośredniej
o energii początkowej pocisku od 800 do 2000 Dżuli. Karabinki służą do walki
na odległościach do 500 metrów. Wyróżnia się:
-
karabinki standardowe – lufa długości ponad 350 mm,
-
subkarabinki – lufa długości do 350 m, o masie i gabarytach zbliżonych do
pistoletów maszynowych,
-
karabinki maszynowe – lufa o zwiększonej pojemności cieplnej, czasami
wymiennej, długości ponad 350 mm.
30
Pistolet -
to indywidualna broń palna o małych gabarytach, posiadająca krótką lufę i chwyt
- strzelająca nabojami pistoletowymi, umożliwiająca trzymanie broni jedną ręką podczas
strzelania. Przeznaczona jest ona do walki, samoobrony oraz do wymuszenia
posłuszeństwa na
bliskich odległościach (do 50 metrów). Współczesne pistolety
są bronią wielostrzałową, samopowtarzalną.
Pistolet maszynowy – to broń palna z lufą średniej długości, strzelająca nabojami
pistoletowymi i wyposażona w kolbę stałą lub składaną . Pistolety maszynowe są
bronią samoczynną - samopowtarzalną, z której można prowadzić ogień seriami
lub pojedynczy. Służy do walki na odległościach do 100 metrów ogniem
ciągłym i do 200 metrów ogniem pojedynczym.
Rewolwer - (łac. revolvo – obracam ponownie) – jest to wielostrzałowa, powtarzalna
krótka broń palna, w której rolę magazynka pełni bębenek mieszczący pięć lub
więcej nabojów (najczęściej sześć). Komora nabojowa w rewolwerze jest
oddzielona od lufy, jej rolę pełnią gniazda nabojowe w bębenku, który obraca się
wokół własnej osi, równolegle do osi przewodu lufy, wraz z napinaniem kurka.
Z reguły rewolwery nie posiadają bezpiecznika co przyspiesza użycie
załadowanej i zawsze gotowej do akcji broni.
Moc obalająca – (ang. Stopping power) – to określenie odnosi się do amunicji, której
pocisk po trafieniu w cel żywy eliminuje go natychmiast z walki jak
po nokautującym ciosie boksera. Określenie mocy obalającej pocisku jest ściśle
związane ze skutecznością obezwładniającą.
Donośność całkowita pocisku – jest to maksymalna odległość na jaką doleci pocisk
wystrzelony z danej jednostki broni.
Zasięg skutecznego rażenia – jest to odległość na jakiej pocisk wystrzelony z danej
jednostki broni posiada energię wystarczającą do skutecznego obezwładnienia
trafionego celu.
Prędkość początkowa pocisku –prędkość pocisku w momencie jego wylotu z lufy.
Energia początkowa pocisku - energia pocisku w momencie jego wylotu z lufy.
31
BIBLIOGRAFIA
1.
Amunicja pistoletowa i rewolwerowa z Zakładów Metalowych „MESKO”
w Skarżysku- Kamiennej, (w:) Magazyn Strzelecki. Colt 1994, nr 4.
2.
Ciepliński A., Woźniak R, Ilustrowana encyklopedia współczesnej broni palnej,
Warszawa 1997.
3.
Figury odwrotne - .38 Special w .357 Magnum?, (w:) Magazyn o broni – Strzał
czerwiec 2006, nr 6.
4.
Hartink A. E., Encyklopedia pistoletów i rewolwerów, Bielsko Biała 2002.
5.
Kochański S., Automatyczna broń strzelecka, Warszawa 1991.
6.
Kochański S., Brygady antyterrorystyczne, Warszawa 1992.
7.
Walther J., Broń systemu Kałasznikowa, Warszawa 2002.
8.
www.giwera.pl
9.
www.mesko.com.pl

Podobne dokumenty