Termopile polskie

Komentarze

Transkrypt

Termopile polskie
Teatr Polski we Wrocławiu
dyrektor – Krzysztof Mieszkowski
kierownik literacki – Piotr Rudzki
dramaturg – Marzena Sadocha
Tadeusz Miciński
Termopile polskie
opracowanie tekstu, reżyseria i oprawa muzyczna – Jan Klata
scenografia, kostiumy i reżyseria światła – Justyna Łagowska
muzyka – Robert Piernikowski
choreografia – Maćko Prusak
dramaturgia – Piotr Rudzki
obsada:
Katarzyna – Halina Rasiakówna
Wita – Janka Woźnicka
Książę Józef – Wiesław Cichy
Król – Wojciech Ziemiański
Kniaź Patiomkin; Arżanow; Wańka Kain – Bartosz Porczyk
Mamonow; Piotr Sapieha; Krakremija; Małachowski; Marszałek Bieliński; Amerykanin; Lud 1;
Ignacy Potocki; Więzień – Michał Chorosiński
Trembecki; Biskup Naruszewicz; Ksawery Branicki; Repnin; Lirnik Szczerbina; Zołzik; Szczęsny
Potocki; Biskup Kossakowski; Ignacy Potocki; Spiskowy; Sievers; Suworow – Marian Czerski
Oficer; Chirurg; Lekarz; Kapelan; Jermołow; Passek; Kołłątaj; Suchorzewski; Stackelberg; Kilku
posłów; Spiskowy; Krzykała Filutkiewicz; Lud 2 – Jakub Giel
Chirurg; Wielki Kofta; Lucchesini; Minister Bezborodko; Ksiądz Teolog; Ksiądz Historyk; Ksiądz
Moralista; Skarbnik; Archiwariusz; Ritter; Dąbrowski; Felczer; Fersen – Andrzej Kłak
Kapelan; Staszic; Amerykanin; Kościuszko; Spiskowy; Ranny; Podhorski; Mnich – Marcin Pempuś
Hetman Rzewuski; Marszałek de Ligne; Arcybiskup Siestrzeńcewicz; Biskup Naruszewicz; Biskup
Kossakowski; Ignacy Potocki; Ksawery Branicki; Szczęsny Potocki; Prymas; Spiskowy; Generał
Kamienskij – Edwin Petrykat
Witołd – Józef Chorosiński (gościnnie)
Amerykanie – ***
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
asystent reżysera, inspicjent i sufler – Iwona Rólczyńska
koordynator projektu – Joanna Śliwa
konsultacje językowe – Marie Magneron (język francuski) i Milan Lesiak (język niemiecki)
charakteryzacja – Mateusz Stępniak, Marianna Bartnicka
garderobiane – Anna Dobosz, Lucyna Domańska, Beata Mazurkiewicz, Joanna Zborowska
montażyści – Adam Buraczek, Grzegorz Kloc, Paweł Stanaszek, Grzegorz Sznajder, Łukasz Szyszka
rekwizytor – Marek Iwanaszko
realizacja światła – Dariusz Bartołd, Kazimierz Blacharski, Wojciech Bratos, Paweł Olszewski
realizacja dźwięku – Tomasz Zaborski, Marcin Niebojewski
premiera na Scenie im. Jerzego Grzegorzewskiego 3 maja 2014
licencjodawcy – Stowarzyszenie Autorów ZAiKS, Warszawa, i Teatr Polski we Wrocławiu
578. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu
www.teatrpolski.wroc.pl
www.tpl.wroc.pl
Termopile polskie – to określenie nadawane bohaterskim bitwom na wzór postawy Spartan
podczas bitwy w wąwozie termopilskim.
Termopile polskie Tadeusza Micińskiego to opowieść o chwale i hańbie w dziejach Polski (1787–
1813) od Konstytucji 3 maja po Targowicę, kampanię polsko-rosyjską, insurekcję kościuszkowską,
rzeź Pragi i III rozbiór Polski.
Termopile polskie Jana Klaty to imponujące widowisko teatralne, wyjątkowa scenografia, sceny
batalistyczne, niezwykłe efekty dźwiękowe i świetlne. Ale przede wszystkim to najbardziej
polityczny z politycznych spektakli Klaty:
„My atakujemy, Europa drży i cofa się wstecz. Armia 150 tysięcy czeka w Krymie. Drugie tyle
zebranych wita Cię po drodze. Musimy rosnąć – bo prawem Natury: kto nie może rosnąć – musi
się umniejszać”.
„Gazeta Wyborcza” czy „Rzeczpospolita” 2014? Nie, Tadeusz Miciński, Termopile polskie.
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
TADEUSZ MICIŃSKI
9 XI 1873–wczesna wiosna 1918
Dramatopisarz, prozaik, poeta i publicysta
młodopolski. Jeden z czołowych pisarzy
polskiego
ekspresjonizmu,
prekursor
surrealizmu. Urodził się w Łodzi. Syn
Rudolfa i Wandy z Pruskich. Matka pochodzi
ze zbiedniałej i zdeklasowanej rodziny
szlacheckiej, ojciec zaś jest „skoczybruzdą”,
jak w żargonie ziemiaństwa nazywano
geometrę. Mieszkają w Łodzi w skrajnym
ubóstwie. Mają pięcioro dzieci, z których
dwoje umiera. Swoją sytuację finansową
poprawiają, spekulując łódzkimi gruntami
i domami. Jeszcze w Łodzi młody Tadeusz
pobiera elementarne nauki. Kiedy ma 10
lat, małżeństwo jego rodziców się rozpada
– matka z dziećmi przenosi się do Woli
Bychawskiej, gdzie wiąże się z Józefem
Chanieckim, z którym wkrótce ma dwóch nieślubnych synów. Związek z Chanieckim nie jest
jednak sielanką – „ten łotr”, jak o nim Wanda napisze we wspomnieniach Moja spowiedź, jest
wobec niej bardzo brutalny, prowadzi mnóstwo podejrzanych interesów, a później ślad po nim
ginie. W roku 1896 matka Micińskiego wyjeżdża do Warszawy.
Tadeusz w latach 1886–1890 uczy się w warszawskim V Gimnazjum, gdzie działa w nielegalnym
kole uczniowskim (wraz z nim Władysław i Stanisław Grabscy, Bolesław Miklaszewski, Konstanty
i Stanisław Zakrzewscy i inni) oraz słucha wykładów Uniwersytetu Latającego, między innymi
Adama Mahrburga, Tadeusza Korzona i Ludwika Krzywickiego. Pisze pierwsze wiersze, w których
znać fascynację Wschodem. W 1892 roku zdaje maturę w Białej Cerkwi na Ukrainie. Na przełomie
lat 1892 i 1893, aby zarobić na studia, pracuje na Polesiu jako korepetytor i guwerner. Tamże
uczniem Micińskiego jest Władysław Dobrowolski, spokrewniony z przyszłą żoną pisarza Marią
Dobrowolską, pochodzącą z bogatej rodziny ziemiańskiej (ślub w roku 1898, syn Jarosław
Tadeusz Miciński – aktor, uczeń Aleksandra Tairowa, członek zespołu Reduty, reżyser i kierownik
artystyczny teatrów, pisarz). W latach 1893–1895 Tadeusz studiuje w Krakowie na Uniwersytecie
Jagiellońskim historię, filozofię, literaturę i sztukę. Pojawia się wówczas u niego zainteresowanie
okultyzmem, satanizmem i księgami wiedzy tajemnej. Jest prezesem Czytelni Akademickiej
(ważnego wówczas ośrodka w ruchu akademickim) oraz bierze udział w kolportażu nielegalnej
bibuły z Warszawy do Krakowa i przerzucaniu jej na Polesie. Po operacji gardła w roku 1894
przebywa w Zakopanem, gdzie poznaje Stanisława Witkiewicza (a później, w 1908 roku
w Krakowie, jego syna – Stanisława Ignacego, Witkacego, zafascynowanego poezją Micińskiego
z debiutanckiego i jedynego tomiku W mroku gwiazd, 1902). Rok akademicki 1895/1896
Tadeusz spędza w Lipsku, na tamtejszym uniwersytecie studiując filozofię i psychologię
pod kierunkiem Wilhelma Wundta oraz najprawdopodobniej literaturę starogermańską.
Latem poznaje Wincentego Lutosławskiego – filozofa, mesjanistę, pioniera w propagowaniu
jogi w Polsce, tłumacza książek Yogi Ramachakriego (Williama Walkera Atkinsona). Kolejny
rok studiów – 1896/1897 – upływa mu w Berlinie, gdzie na uniwersytecie pogłębia wiedzę
filozoficzną u neokantysty Friedricha Paulsena. Chodzi również na wykłady z zakresu języka
i literatur słowiańskich, orientalistyki, problematyki utworów Johanna Wolfganga Goethego
oraz astrofizyki. W Berlinie poznaje Stanisława Przybyszewskiego, który uważał go za „mistrza
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
swych wtajemniczeń”; razem rozczytują się w książce austriackiego teologa Gustava Roskoffa
Historia diabła (1869). Miciński fascynuje się także pracami Emanuela Swendenborga. Podczas
zagranicznych studiów pisze dwie nieogłoszone za jego życia, młodzieńcze jednoaktówki:
w Lipsku utrzymaną w manierze Maurice’a Maeterlincka i poetyce marzenia sennego Noc,
manifest niezależności artysty zawierający aluzje do życia osobistego Micińskiego, a w Berlinie
Matkę (tekst zaginiony).
W 1896 roku Tadeusz debiutuje jako poeta (poemat Łazarze na łamach „Ateneum”), prozaik
(konkursowe opowiadanie Nauczycielka, ogłoszone w „Czasie”) i dramatopisarz: w Teatrze
Miejskim w Krakowie odbywa się prapremiera czteroaktowej sztuki naturalistycznej Marcin Łuba,
którą na podstawie własnej powieści Biedronie napisał Ignacy „Sewer” Maciejowski „z udziałem
p. Tadeusza Micińskiego”. To jedyna sztuka teatralna Micińskiego wystawiona za jego życia –
po Krakowie również w Lublinie, Warszawie i Łodzi (wszystkie trzy 1897). Drukiem tekst Marcina
Łuby ukazuje się w stolicy dopiero w roku 1905.
W 1897 roku publikuje anonimowo broszurę Współczesna młodzież polska, w której atakuje
Polaków za bezwład, niemoc i niedziałanie. W latach 1897 i 1898 gości w Playa de La Mera
w Hiszpanii u Lutosławskiego, wówczas wykładowcy filozofii na uniwersytecie w Salamance.
Szczególnie interesuje się malarstwem Francisca Goi, mistyką karmelitańską (Teresa z Ávili
i Jan od Krzyża) oraz dramatami Pedra Calderóna de la Barki. Podróżuje też do Francji i Włoch.
W 1898 roku odwiedza Petersburg i Moskwę, a także komunę Bractwo Pracy w Wozdwiżensku.
Po powrocie Miciński zamieszkuje w Krakowie. W roku 1899 rozbija się gwałtownie jego przyjaźń
z Przybyszewskim, zakończona sądem honorowym. Pisarz przenosi się do Zakopanego, Homla
i Warszawy. Tłumaczy wiersze mistyka sufickiego Rumiego, twórcy zakonu wirujących derwiszy.
Swoje utwory publikuje głównie w „Chimerze” (1901–1907) oraz „Krytyce” (1901–1914).
Za samodzielny debiut dramaturgiczny Micińskiego uznaje się sześcioaktową, wyrosłą
z fascynacji mitologią litewską, folklorem białoruskim i polską kulturą północnokresową Noc
rabinową, publikowaną w latach 1903–1904 w miesięczniku „Ateneum” (autor wspomina
wprawdzie w liście do Zenona „Miriama” Przesmyckiego o napisanym akcie VII, ale nigdy
go nie ogłasza). Starania o jej wystawienie w krakowskim Teatrze Miejskim za dyrekcji Józefa
Kotarbińskiego kończą się niepowodzeniem. Nieco wcześniej, bo w 1905 roku, pracuje nad
nieopublikowanym i zaginionym dramatem o Sędziwoju, a także nad jednoaktówką „z życia
japońskiego” – Kijomori. Do czasów współczesnych ocaleje wyłącznie osiem kart maszynopisu
tej drugiej sztuki, zaskakującej poetyką żartu scenicznego (pierwodruk na łamach „Poezji”, 1974).
Rok później ukazuje się najpierw w odcinkach w krakowskiej „Krytyce”, a następnie w wydaniu
książkowym, ale po wprowadzeniu do tekstu licznych zmian i poprawek, pięcioaktowy dramat
Kniaź Patiomkin, oparty na wydarzeniach rewolucji 1905 roku we flocie sewastopolskiej – buncie
załogi pancernika „Kniaź Potiomkin Tawriczeskij” w Odessie, stanowiącym jeden z ważniejszych
epizodów ruchu wolnościowego, który wówczas ogarnął całą Rosję. Co ważne, sztuka ta powstaje
zaledwie kilka miesięcy po wypadkach na historycznym pancerniku. Ta młodopolska wersja
Nie-Boskiej komedii, operująca technikami dojrzałej dramaturgii ekspresjonizmu niemieckiego
i konstruktywistyczną wizją sceniczną, wzbudza do dziś zainteresowanie, choć nie przekłada się
to niestety na realizacje sceniczne.
Rok 1906 przynosi również zbiór tekstów publicystycznych Do źródeł duszy polskiej. W 1907
roku ukazuje się poemat polityczny Życie nowe, a także – w wydaniu zbiorowym Na nową szkołę
– neoromantyczna jednoaktówka Wrogowie duchów, napisana rok wcześniej i zadedykowana
„dzieciom poznańskim”. W roku 1908 Miciński publikuje kolejny poemat polityczny Widmo
Wallenroda. Następnie wydaje dziejącą się w X wieku w Bizancjum pięcioaktową tragedię
W mrokach Złotego Pałacu, czyli Bazilissa Teofanu (akt I na łamach „Krytyki”, 1908; całość w wydaniu
książkowym, 1909). Pierwsza redakcja dramatu jest trzyaktowa – autor wysyła ją w roku 1907 pod
godłem „Słowianin” do Lwowa na konkurs dramatyczny, ale pisze ją dwa lata wcześniej. Sztuka
zostaje „jednogłośnie wyróżniona przez komisję” (nagrody nie przyznano wówczas w ogóle),
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
lecz nie powoduje to włączenia jej do repertuaru teatrów polskich. Powodzeniem nie kończą
się też próby wystawienia Bazilissy Teofanu w Rosji, najpierw u Wiery Komissarżewskiej w jej
awangardowym studiu w Petersburgu, a później u Konstantina Stanisławskiego w moskiewskim
Mchacie. Na lwowski konkurs pod godłem „Tatry” Miciński wysyła również sztukę Król Wężów,
do dziś nieopublikowaną. W latach 1907–1910 pisarz pracuje nad odnalezionym na początku
lat 80. XX wieku sześcioaktowym dramatem Żar Ptak. Z mitów tatrzańskich i z życia Górnych Dusz,
podobnie do dziś niewydanym.
Na rok 1910 badacze twórczości Micińskiego ustalają datę powstania groteskowej
jednoaktówki Romans Siedmiu Braci Śpiących w Chinach, dziejącej się w szpitalu dla obłąkanych,
a wydanej z rękopisu w roku 1934 w dołączonym do „Dziennika Poznańskiego” dodatku
„Życie Literackie” (powtórna publikacja w miesięczniku „Dialog”, 1968). Z prozy zostają osobno
opublikowane za życia autora w roku 1910 powieść Nietota. Księga tajemna Tatr, rok później zaś
zbiór opowiadań Dęby czarnobylskie i wybór artykułów filozoficzno-publicystycznych Walka
o Chrystusa. Kolejna powieść, Xiądz Faust, ukazuje się w 1913 roku. W latach 1910–1913 Miciński
tworzy pozostający w rękopisie, niekompletny cykl dramatyczny Koniec Wenety na temat konfliktu
słowiańsko-germańskiego w czasach współczesnych pisarzowi oraz losów Słowiańszczyzny
zachodniopomorskiej we wczesnym średniowieczu. Na przełomie lat 1913 i 1914 powstają
Termopile polskie. Prawdopodobnie w roku 1916 Miciński pisze jednoaktówkę Mściciel Wenety,
którą opublikuje dziesięć lat po śmierci autora poznańska „Tęcza”.
W latach przedwojennych coraz bardziej w twórczości Micińskiego ujawniają się cechy
neomesjanizmu, postawa wieszcza, „ideologa” słowiańskiego braterstwa, uczestniczącego
w neoslawistycznym zjeździe w Pradze w 1909 roku. O czynnym zaangażowaniu w sprawy
narodowe świadczy udział pisarza w zjeździe działaczy niepodległościowych w Zakopanem,
zwołanym z inicjatywy Józefa Piłsudskiego w 1912 roku.
Po fascynacji Stanisławskim i jego teatrem – drobiazgowym i „kosztownym” odtwarzaniem
rzeczywistości oraz „prawdą” psychologiczną – Miciński odkrywa twórców związanych z Wielką
Reformą Teatru. Przez żonę spowinowacony był z Marią Baranowską-Dohrnową. Jej syn Wolf
był założycielem Miasta-Ogrodu Hellerau pod Dreznem – osiedla robotniczego i laboratorium
nowego człowieka – oraz działającego tam Instytutu Jaques-Dalcroze’a (Bildungsanstalt für
Musik und Rhythmus). Miciński propaguje ideę Hellerau w kilku artykułach w „Tygodniku
Ilustrowanym” w latach 1910–1913, a trzem z nich nadaje tytuł W poszukiwaniu życia nowego,
nawiązując wyraźnie do swojego poematu Życie nowe.
W czasie wojen bałkańskich Miciński wyjeżdża do Sofii jako korespondent tygodnika „Świat”
(1912–1913). Po powrocie do Warszawy zaczyna prowadzić ożywioną działalność polityczną.
W latach 1913–1915 jest członkiem Zarządu Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich.
Po wybuchu pierwszej wojny światowej przebywa na Polesiu, gdzie z racji posiadanego
obywatelstwa austriackiego (jako niepożądany na terenach Białorusi) otrzymuje wraz z rodziną
nakaz wyjazdu w głąb Rosji – na miejsce osiedlenia wybiera Kaługę. Dzięki różnym staraniom
internacja zostaje niebawem uchylona, a Miciński po krótkim pobycie w Warszawie przenosi się
wraz z cofającymi się wojskami rosyjskimi do Moskwy, gdzie bierze udział w życiu polskiej kolonii
artystycznej, skupionej wokół Stefana Jaracza; są tam także Mieczysław Limanowski i Juliusz
Osterwa. Działa w moskiewskim Kole Literacko-Artystycznym Domu Polskiego, współpracuje
z polską i rosyjską prasą w Moskwie i Petersburgu („Echo Polskie”, „Gazeta Polska”, „Russkoje
Słowo”, „Russkije Wiedomosti”, „Utro Rossiji”, „Polskie Siły Zbrojne”). Zostaje oficerem oświatowym
w Korpusie generała Józefa Dowbóra-Muśnickiego.
Na lata 1915–1918 badacze datują czas powstawania olbrzymiego poematu dramatycznego
W katedrze Ornaku, zaginionego, znanego jedynie ze szczegółowego streszczenia. Na podstawie
dwóch pierwszych Spraw W katedrze Ornaku (z ośmiu zaplanowanych) Miciński w podobnym
czasie, choć najpóźniej do początku roku 1917, pisze „dwusprawowe” misterium-jasełkę Królewna
Orlica. Autor z nadzieją na inscenizację wręcza maszynopis Arnoldowi Szyfmanowi, który
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
w latach 1916–1917 prowadzi w gmachu moskiewskiego Teatru Kameralnego tymczasową filię
warszawskiego Teatru Polskiego, lecz znów do wystawienia nie dochodzi. Zagrana za to zostaje
tamże w roku 1916 podczas wieczoru-akademii z okazji trzechsetnej rocznicy urodzin Williama
Shakespeare’a scena czwarta aktu IV Hamleta w tłumaczeniu Micińskiego.
Co prawda w latach 1905–1906 Miciński był zafascynowany rewolucją, ale już kilka lat później
stwierdza, że „rewolucja jest karczemną zwadą”. W 1917 roku przeciwstawia się przeobrażeniu
rewolucji demokratycznej w bolszewicką oraz krytykuje narzuconą odgórnie walkę klasową
i dyktaturę proletariatu. Ostro polemizuje z Feliksem Dzierżyńskim: „Walka o poprawę materialną,
czyż jest godna być na wielkich sztandarach narodu? Walka o duszę – jest to jedyne hasło godne
człowieka”. „Proletariusze wszystkich krajów łączcie się – łączcie się tylko przez interes”.
Zostaje zamordowany na Mohylewszczyźnie w niewyświetlonych do dziś okolicznościach.
Wiadomo, że opuścił Moskwę 2 lutego 1918. Wraca do Polski przez Smoleńsk, gdzie otrzymuje
depeszę o ciężkiej chorobie baronowej Baranowskiej-Dohrnowej. Odsyła rodzinę do Warszawy,
sam spiesząc krewnej na ratunek do Wydranki. Baronowa umiera po operacji, a Miciński
organizuje jej pogrzeb, nie wyjeżdża jednak od razu – przez jakiś czas przebywa jeszcze
w Wydrance na prośbę jej mieszkańców, uchodźców z Polski. Wczesną wiosną roku 1918, gdy
ruszyły już lody na rzekach, wyrusza powozem do ojczyzny. Ginie na łąkach między Czeczerskiem
a Budą Koszelewską, prawdopodobnie zabity podczas napadu rabunkowego przez tamtejszych
chłopów czy wręcz wiozącego go woźnicę, choć istnieją też hipotezy, według których miało
to być zabójstwo na tle politycznym – bolszewicki zamach lub dzieło płatnego mordercy
wysłanego za Micińskim przez Dzierżyńskiego. Grób pisarza znajduje się w osadzie Małe
Małynicze.
Osiem lat po śmierci Micińskiego wydano powieść z czasów Stanisława Augusta
Poniatowskiego Wita (1926; pisana 1912–1913). W roku 1931 wychodzi pierwszy i jedyny tom
jego Pism pośmiertnych, zatytułowany Lucyfer, a w nim między innymi powieść fantastyczna
Mené-Mené-Thekel Upharisim!... Quasi una phantasia (pisana 1913–1914) oraz poemat
prozą Niedokonany. Kuszenie Chrystusa Pana na pustyni (pisany 1907). W latach 1978–1996
w krakowskim Wydawnictwie Literackim ukazują się cztery tomy krytycznego opracowania
Utworów dramatycznych Micińskiego, przygotowane z imponująco szczegółowym komentarzem
przez Teresę Wróblewską – ze wszystkimi najważniejszymi ocalałymi tekstami, często
w licznych wariantach. Z pierwodruków w tej edycji należy wymienić przede wszystkim
Noc, Królewnę Orlicę oraz Termopile polskie. W przygotowaniu wciąż jest tom piąty tej edycji,
w nim zaś zapowiedziano między innymi dramaty: Król Wężów, U wrót Hadesu (nieudany tekst
paradramatyczny, planowany do wydania w siódmym tomie Pism pośmiertnych; polemika
z Wyzwoleniem Stanisława Wyspiańskiego) oraz Veni Creator, czyli Walka dusz (młodzieńcza sztuka
z 1897 roku, przypominająca Horsztyńskiego Juliusza Słowackiego). Pozostała twórczość pisarza
jest rozproszona i trudno dostępna albo przepadła na zawsze.
***
Dzieje Termopil polskich, „misterium na tle życia i śmierci ks. Józefa Poniatowskiego”, zaczynają
się między rokiem 1908 a 1909 – powstaje wówczas pięcioaktowa tragedia Micińskiego Książę
Józef Poniatowski. Inspiracją do jej napisania były Ostatnie lata panowania Stanisława Augusta
księdza Waleriana Kalinki (Kraków 1891). Sztuka zostaje posłana na ogłoszony przez „Kurier
Warszawski” konkurs dramatyczny dla uczczenia setnej rocznicy urodzin Słowackiego. Wyniki
ogłoszono w maju 1910 roku – pierwszą nagrodę decyzją jury pod przewodnictwem Juliana
Adolfa Święcickiego otrzymuje „komedia bohaterska” w sześciu obrazach Sokół autorstwa
Ignacego Okszy-Grabowskiego. Książę Józef Poniatowski nie zdobywa nawet wyróżnienia.
Wkrótce po rozstrzygnięciu konkursu Miciński zabiera się za ostateczne przygotowanie swej
tragedii do druku (jest wstępnie umówiony z redaktorem „Krytyki” Wilhelmem Feldmanem
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
na jesień 1910 roku), choć praca nad poprawianiem sztuki przynosi w rezultacie nową koncepcję
utworu, który obecnie ma się składać z dwóch części, stanowiących według określenia autora
„dwa ogromne dramaty: Upadek Polski i Napoleonidy”. Miciński przerywa tę pracę wczesną jesienią
1911 roku, zajmując się intensywnie innymi utworami – między innymi w roku 1912 zaczyna
przerabiać dramat o księciu Józefie na powieść, która w drugiej połowie 1913 roku ukazuje
się w odcinkach na łamach „Kuriera Porannego” pod tytułem Książę Józef Poniatowski. Powieść
historyczna. Druk zostaje jednak wstrzymany po stu parunastu odcinkach na skutek małego
zainteresowania ze strony czytelników. Powieść ukaże się dopiero w roku 1926 pod zmienionym
tytułem Wita. Miciński planował kilkutomowy cykl powieściowej epopei napoleońskiej o tytule
Nasze Thermopyle, a Wita była jej tomem pierwszym – niestety, pozostałe napisane rozdziały
zaginęły. Wznowienie i kumulacja prac nad przeredagowywaniem tekstu sztuki Książę Józef
Poniatowski następują na przełomie lat 1913 i 1914. Zmienia się tytuł utworu na Termopile polskie.
W marcu 1914 roku w „Krytyce” ukazuje się fragment aktu II dramatu zatytułowany Szturm Pragi,
poprzedzony redakcyjną adnotacją, w której zwracano „uwagę czytelników na oryginalne
pomysły inscenizacyjne autora, wprowadzające nowe czynniki do budowy teatru współczesnego”
– kondygnacje. Pomysł kondygnacyjnego, wertykalnego podziału sceny nie był Micińskiemu
obcy – był już obecny w scenicznej wizji Kniazia Patiomkina, a ściślej w sposobie pokazywania
pancernika jako miejsca akcji w konstruktywistycznym przekroju jego trzech poziomówpokładów: maszynowni, pokładu środkowego i górnego. W Termopilach polskich kondygnacje
są demonstrowane wprost, uzewnętrznione, uwidocznione, nazwane, wprowadzone z pełną
autorską świadomością ich potrójnej funkcji i znaczenia. Ideę trójkondygnacyjnego podziału
sceny mógł Miciński zaczerpnąć z Lekcji XVI Kursu III Wykładów o literaturach słowiańskich Adama
Mickiewicza, lecz inspiracją główną staje się zapewne obejrzenie w październiku 1913 roku
w Instytucie Jaques-Dalcroze’a w Hellerau inscenizacji Zwiastowania Paula Claudela, którą Miciński
przyjmuje z entuzjazmem i autentycznym przeżyciem, czemu daje wyraz w relacji ogłoszonej
w „Tygodniku Ilustrowanym”. Zmianie ulega koncepcja dramatu – obecnie jest to misterium,
w którym wszystko z wyjątkiem Prologu ze sceną śmierci Józefa Poniatowskiego jest „szalonym
pędem myśli w głowie T o n ą c e g o K s i ę c i a”: cały zespół obrazów z polskiej historii, całe 26
lat zamknięte datami 1787–1813. W momencie śmierci Poniatowskiego czas zostaje zatrzymany
i to, co oglądamy na scenie, jest przedśmiertną wizją księcia, Teatrem Mrącej Głowy. W roku 1916
w„Warowni” ukazuje się fragment pod tytułem W nurtach Elstery, a w 1927 w„Drodze” inny urywek.
Wiele przemawia za tym, że jeszcze w 1927 roku istniał egzemplarz zawierający pełną sztukę.
Do czasów współczesnych przetrwał tekst okaleczony, pozbawiony aktu III – i w takiej postaci
został opublikowany w trzecim tomie Utworów dramatycznych Micińskiego (Kraków 1980).
Całość była zaplanowana do wydania w trzecim tomie Pism pośmiertnych w latach 30.
Termopile polskie okazują się najczęściej wystawianym dramatem Micińskiego. Żadna inna
jego sztuka nie była inscenizowana więcej niż trzy razy, podczas gdy obecna premiera utworu
o księciu Poniatowskim jest już szósta, nie licząc realizacji radiowej. Prapremiera w reżyserii Marka
Okopińskiego (notabene byłego dyrektora artystycznego Teatru Polskiego we Wrocławiu) odbyła
się 5 grudnia 1970 w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (Teatr na Targu Węglowym). Inscenizacja
wywołała ogromne zainteresowanie widzów i krytyki. Pokazane w czasie VII Warszawskich
Spotkań Teatralnych w grudniu 1971 Termopile polskie zostały powszechnie ocenione jako
jedna z najciekawszych pozycji repertuarowych w dramaturgii młodopolskiej. Najczęściej,
bo aż trzykrotnie, po Termopile polskie sięgał Andrzej Maria Marczewski. Pierwszy raz w warszawskim
Teatrze Rozmaitości – ale przedstawienie, którego premierę zaplanowano 16 października 1982,
zatrzymała cenzura. Stołeczne władze zezwoliły po wielu zabiegach nowemu dyrektorowi teatru
na podjęcie realizacji utworu Micińskiego, uzależniając decyzję o dopuszczeniu do premiery
od wymowy politycznej spektaklu. Udało się zagrać jedynie trzy próby generalne z publicznością,
po których zadecydowano o niewprowadzaniu inscenizacji na afisz. Następnie z misterium
o księciu Poniatowskim zmierzył się na Dużej Scenie Starego Teatru w Krakowie Krzysztof Babicki.
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
Dyrekcja Starego Teatru ogłosiła na przedpremierowej konferencji prasowej, że wystawienie
Termopil polskich planowane było już od roku 1982 i że dramat ten stanowi ważne ogniwo w linii
repertuarowej teatru, w zastanowieniu się nad tragizmem i złożonością polskiego losu, znaczonym
takimi spektaklami, jak Nie-Boska komedia, Dziady czy Wyzwolenie. Premiera miała się odbyć 15
grudnia 1985, ale ostatecznie doszło do niej ponad miesiąc później – 21 stycznia 1986. Przez
ten czas toczyły się boje artystów z władzami o dopuszczenie przedstawienia do publicznych
prezentacji. Wspominał niedawno Jerzy Trela, czyli Józef Poniatowski z krakowskiej obsady,
w rozmowie z Donatą Subbotko z „Gazety Wyborczej”: „W 1986 roku wystawialiśmy Termopile
polskie Micińskiego. Słaby dramacik, ale polityczny, antyrosyjski. Cenzura, że to nie idzie. I presja:
no zrób coś. Zrobiłem. Doprowadziłem do tego, że pół rządu i Komitetu Centralnego przyleciało
z Warszawy specjalnym samolotem zobaczyć przedstawienie. Ostra ekipa, z sekretarzem
od kultury, z którym już wcześniej miałem kłopoty. Zrobiła się afera, puścić czy nie, dyskusje
przy koniaku i kawie. Nie chodziło tylko o przedstawienie, ale która opcja wygra, liberalna czy
ta «mojego ulubionego» sekretarza. Przedstawienie zostało puszczone. Szło krótko, średnie było.
Mieczysław Rakowski mówił potem: «Panie Jerzy, warto się było o takiego gniota tłuc?». Warto, coś
się przełamało”. Kolejna realizacja powstała w Teatrze Polskim w Bydgoszczy 24 listopada 1989.
Po raz drugi wystawił Termopile polskie Marczewski, tworząc monumentalne widowisko. Warto
nadmienić, że Józefem Poniatowskim z bydgoskiej obsady był Marian Czerski, który w obecnym
przedstawieniu Jana Klaty wciela się w ponad dziesięć postaci. Zanim Marczewski zrealizował
dramat Micińskiego po raz trzeci, 15 sierpnia 1998 wyemitowane zostało słuchowisko Teatru
Polskiego Radia w reżyserii Andrzeja Piszczatowskiego i Teresy Wróblewskiej. Wreszcie odnotować
trzeba ostatnie na razie podejście Marczewskiego do Termopil polskich, tym razem w Dużej Sali
Teatru Nowego w Łodzi. Premiera odbyła się 25 marca 2006 i okazała się spektakularną klęską
mimo przygotowanych wielu atrakcji: jeżdżących podestów, rikszy, kukieł, akrobatów, hip-hopu,
a nawet niewielkiego basenu w roli rzeki Elstery, w której tonął Poniatowski. Teatr Nowy zaprosił
więc widzów 11 listopada 2006 na ponowną premierę. „Wersja reżyserska” przedstawienia była
o około 40 minut krótsza, miała zmodyfikowaną obsadę i usunięto basen z wodą, ale recenzje
były równie złe jak po pierwszej odsłonie.
Pod bardzo silnym wpływem Termopil polskich powstał dramat Jerzego S. Sity Polonez
(1979; prapremiera 1981). Zamordowanie Mitasa, czyli Tadeusza Micińskiego, będące obsesją
Witkacego, odtworzył Jerzy Jarocki w swoim przedstawieniu Grzebanie, granym w Krakowie
w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej (1995) i w Starym Teatrze (1996), a później przeniesionym
też do Teatru Telewizji (1999). Jednym z asystentów Jarockiego przy Grzebaniu w Starym Teatrze
był reżyser najnowszych Termopil polskich Jan Klata.
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
JAN KLATA
Reżyser, dramatopisarz. Będąc uczniem szkoły
podstawowej, wysłał dramat Słoń zielony
na konkurs im. Witkacego na otwartą formę
dramatyczną dla dzieci i młodzieży (1986).
Zdobył jedną z głównych – równorzędnych
– nagród. Studiował reżyserię w Państwowej
Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie,
po czym przeniósł się do krakowskiej
PWST. W roku 2002 dostarczył pod godłem
„Grzegorz Jarzyna” swój dramat Uśmiech
grejpruta na konkurs towarzyszący pierwszej
edycji Wrocławskiego Forum Dramaturgii
Współczesnej EuroDrama. Został wyróżniony
szansą na wyreżyserowanie debiutanckiego
spektaklu warsztatowego według własnego
tekstu. Przedstawienie weszło później
do repertuaru Teatru Polskiego we
Wrocławiu. Kolejne spektakle reżyserował
w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego
w Wałbrzychu (Rewizor Nikołaja Gogola,
2003; ...córka Fizdejki wg Janulki, córki Fizdejki Stanisława Ignacego Witkiewicza, 2004),
we Wrocławskim Teatrze Współczesnym (Lochy Watykanu wg André Gide’a, 2004; Nakręcana
pomarańcza wg Anthony’ego Burgessa, 2005 [koprodukcja z Wrocławskim Teatrem Pantomimy];
Transfer! Jana Klaty, Dunji Funke i Sebastiana Majewskiego, 2006 [koprodukcja z teatrem Hebbel
am Ufer w Berlinie]), w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (H. wg Hamleta Williama Shakespeare’a,
2004; Fanta$y wg Fantazego Juliusza Słowackiego, 2005), Narodowym Starym Teatrze w Krakowie
(Trzy stygmaty Palmera Eldritcha wg Philipa K. Dicka, 2006; Oresteja Ajschylosa, 2007; Trylogia wg
Henryka Sienkiewicza, 2009; Wesele hrabiego Orgaza wg Romana Jaworskiego, 2010; Koprofagi
czyli znienawidzeni ale niezbędni wg W oczach zachodu i Tajnego agenta Josepha Conrada, 2011;
Do Damaszku Augusta Strindberga, 2013; Król Edyp inspirowany utworami Sofoklesa i Igora
Strawińskiego, 2013), TR Warszawa (własna sztuka Weź, przestań, 2006; Szewcy u bram wg Szewców
S. I. Witkiewicza, 2007), Schauspielhaus w Grazu (Ryszard III W. Shakespeare’a, 2006), Muzeum
Powstania Warszawskiego (Triumf Woli wg zapisków żołnierzy niemieckich i biografii generała
Heinricha Reinefartha, 2007), Teatrze Polskim w Bydgoszczy (Witaj/Żegnaj Suzan-Lori Parks, 2008;
Szwoleżerowie Artura Pałygi, 2011), Düsseldorfer Schauspielhaus (niemiecka prapremiera Shoot/
Get Treasure/Repeat Marka Ravenhilla, 2010), Schauspielhaus Bochum (Ameryka wg Franza Kafki,
2011; Zbójcy Friedricha Schillera, 2012; Hamlet W. Shakespeare’a, 2013) i Teatrze Muzycznym
Capitol we Wrocławiu (Jerry Springer – The Opera Richarda Thomasa i Stewarta Lee, 2012).
W Teatrze Radia TOK FM przygotował słuchowisko wg Śmierci Człowieka-Wiewiórki Małgorzaty
Sikorskiej-Miszczuk (2008), a w Radiu Kraków Dumanowskiego. Dokumenty z odnalezionej
biografii wg Wita Szostaka (2012) oraz Nietoty pilgrma/majewskiego (2013). W czerwcu 2012
roku w Berlinie odbyła się premiera 24-godzinnego, rozgrywanego w różnych częściach Berlina,
wyprodukowanego przez teatr Hebbel am Ufer przedstawienia Infinite Jest wg powieści Davida
Fostera Wallace’a – Klata był jednym z 12 reżyserów lub grup artystycznych zaangażowanych
do tego przedsięwzięcia [pozostali to Bianchi/Macras, Gob Squad, Peter Kastenmüller, Chris
Kondek, Anna-Sophie Mahler, Richard Maxwell, Mariano Pensotti, Philippe Quesne, She She Pop,
Jeremy Wade i Anna Viebrock]. Do Teatru Polskiego we Wrocławiu powrócił po sześciu latach
od debiutu i zrealizował tu wielokrotnie nagradzaną Sprawę Dantona Stanisławy Przybyszewskiej
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
(2008), Szajbę M. Sikorskiej-Miszczuk (2009), adaptację Ziemi obiecanej Władysława Reymonta
(2009) [koprodukcja z Festiwalem Dialogu Czterech Kultur w Łodzi i teatrem Hebbel am Ufer
w Berlinie], Kazimierza i Karolinę Ödöna von Horvátha (2010), Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff
(2011), Titusa Andronicusa na podstawie W. Shakespeare’a i Heinera Müllera (2012) [koprodukcja
z Staatsschauspiel w Dreźnie] oraz Termopile polskie Tadeusza Micińskiego (2014). W styczniu
2013 roku Jan Klata został dyrektorem Narodowego Starego Teatru w Krakowie.
JAN KLATA – NAGRODY
1986 – Wrocław – Konkurs dramaturgiczny Teatru Współczesnego we Wrocławiu i miesięcznika
„Dialog – nagroda za sztukę Słoń zielony
2001 – Wrocław – Konkurs dramaturgiczny Teatru Polskiego we Wrocławiu i miesięcznika „Dialog”
– wyróżnienie za dramat Uśmiech grejpruta
2004 – Cieszyn – XV Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Bez Granic” – nagroda główna „Złamany
szlaban” za Rewizora (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu)
2004 – Bydgoszcz – III Festiwal Prapremier – nagroda w dziedzinie reżyserii„za próbę wypracowania
osobnego języka teatralnego” w Lochach Watykanu (Wrocławski Teatr Współczesny)
2005 – Katowice – VII Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej Interpretacje – nagroda jednego
jurora (Mikołaja Grabowskiego) za reżyserię Rewizora
2005 – Opole – XXX Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – nagroda za reżyserię
i opracowanie muzyczne ...córki Fizdejki (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu)
2005 – Cieszyn – XVI Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Bez Granic” – nagroda główna „Złamany
szlaban”, nagroda publiczności oraz nagroda pieniężna Ministerstwa Kultury za ...córkę Fizdejki
2005 – Toruń – XV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Kontakt – nagroda dla najlepszego
młodego twórcy za reżyserię ...córki Fizdejki
2005 – Gdańsk – wyróżnienie dla H. (Teatr Wybrzeże w Gdańsku) w Konkursie Fundacji Theatrum
Gedanense na najlepszą inscenizację dzieł dramatycznych Shakespeare’a w Polsce w sezonie
2004/05
2005 – Gdańsk – Festiwal Teatru Wybrzeże – główna nagroda jury za H.
2005 – Wrocław – Wrocławska Nagroda Teatralna za Nakręcaną pomarańczę (Wrocławski Teatr
Współczesny i Wrocławski Teatr Pantomimy)
2006 – Warszawa – Paszport „Polityki” w dziedzinie teatru
2007 – Łódź – XIII Ogólnopolski Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych – tytuł najlepszego
spektaklu w plebiscycie publiczności za Transfer! (Wrocławski Teatr Współczesny)
2007 – Wrocław – Międzynarodowy Dzień Teatru – nagroda marszałka województwa
dolnośląskiego za najlepszy spektakl w teatrach Dolnego Śląska w roku 2006 – Transfer!
2007 – Wrocław – I Międzynarodowy Festiwal Twórczości Telewizyjnej Prix Visionica – nagroda
w kategorii Teatr Telewizji za H.
2007 – Bydgoszcz – VI Międzynarodowy Festiwal Prapremier – Grand Prix oraz nagroda plebiscytu
młodych w kategorii „kurtyna (historii)” za Transfer!
2007 – Wrocław – Wrocławska Nagroda Teatralna za Transfer!
2008 – Opole – XXXIII Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – Grand Prix dla Sprawy
Dantona (Teatr Polski we Wrocławiu)
2008 – Kalisz – XLVIII Kaliskie Spotkania Teatralne – Statuetka Wojciecha dla całego zespołu
aktorskiego Sprawy Dantona za kreację zbiorową
2008 – Warszawa – Nagroda im. K. Swinarskiego za reżyserię Sprawy Dantona
2008 – Wrocław – Wrocławska Nagroda Teatralna za Sprawę Dantona
2008 – Bydgoszcz – VII Międzynarodowy Festiwal Prapremier – nagroda za reżyserię i dla całego
zespołu aktorskiego spektaklu Witaj/Żegnaj (Teatr Polski we Bydgoszczy)
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
2008 – Kraków – I Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia – nagroda za najlepszą
reżyserię (Sprawa Dantona)
2009 – Katowice – XI Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej Interpretacje – Laur Konrada,
nagroda dziennikarzy oraz nagroda publiczności za Sprawę Dantona
2009 – Łódź – XV Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych – nagroda
Kapituły Loży Teatru Powszechnego za Sprawę Dantona
2009 – Warszawa – IV Ogólnopolski Konkurs na inscenizację dawnych dzieł literatury europejskiej
– nagroda dla Sprawy Dantona – „najlepszego przedstawienia popularyzującego dawne dzieło
literatury polskiej”
2009 – Jelenia Góra – Międzynarodowy Dzień Teatru – nagroda marszałka województwa
dolnośląskiego za najlepszy spektakl w teatrach Dolnego Śląska w roku 2008 dla Sprawy Dantona
2009 – Opole – XXXIV Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – Grand Prix, nagroda
za reżyserię oraz nagroda za opracowanie tekstu za Trylogię (Stary Teatr w Krakowie)
2009 – Gdynia – IV Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych [email protected] – druga nagroda dla twórców
Szajby oraz nagroda dziennikarzy (Teatr Polski we Wrocławiu)
2009 – Toruń – XIX Międzynarodowy Festiwal Teatralny Kontakt – Grand Prix oraz nagroda
za najlepszą reżyserię za Sprawę Dantona
2009 – Warszawa – doroczna nagroda ministra kultury i dziedzictwa narodowego
2009 – Bydgoszcz – VIII Międzynarodowy Festiwal Prapremier – Grand Prix oraz nagroda
plebiscytu młodych w kategorii „najciekawszy spektakl” za Trylogię
2010 – Opole – XXXV Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – nagroda główna
„za poruszającą emocjonalnie i artystycznie wyprawę do «źródeł Ziemi obiecanej» polskiego
kapitalizmu” w spektaklu Ziemia obiecana i nagroda redakcji gazetki festiwalowej „conFronta”
(Teatr Polski we Wrocławiu)
2011 – Katowice – IV Katowicki Karnawał Komedii – nagroda publiczności za Trylogię
2011 – Wrocław – Plebiscyt Hity Dekady – kategoria Teatralny i Literacki Hit Dekady w Polsce –
V miejsce
2011 – Łódź – XVII Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych – tytuł
Najlepszego Spektaklu w werdykcie publiczności za Utwór o Matce i Ojczyźnie (Teatr Polski
we Wrocławiu)
2011 – Kalisz – LI Kaliskie Spotkania Teatralne – Grand Prix i Statuetka Wojciecha dla całego
zespołu aktorskiego Utworu o Matce i Ojczyźnie za kreację zbiorową
2011 – Warszawa – XVII Ogólnopolski Konkurs na wystawienie polskiej sztuki współczesnej –
nagroda za najlepszą reżyserię (Utwór o Matce i Ojczyźnie)
2011 – Lublana – XVIII Mednarodni festival uprizoritvenih umetnosti Ex Ponto – trzecie miejsce
w plebiscycie publiczności za Utwór o Matce i Ojczyźnie
2011 – Zabrze – XI Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” – Grand
Prix oraz Nagroda Główna za reżyserię (Utwór o Matce i Ojczyźnie)
2011 – Kraków – IV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia w Krakowie – nagroda
za najlepszą reżyserię (Utwór o Matce i Ojczyźnie)
2012 – Wrocław – Międzynarodowy Dzień Teatru – nagroda marszałka województwa
dolnośląskiego za najlepszy spektakl w teatrach Dolnego Śląska w roku 2011 dla Utworu o Matce
i Ojczyźnie
2012 – Toruń – XXI Międzynarodowy Festiwal Teatralny Kontakt – nagroda za opracowanie
muzyczne (Utwór o Matce i Ojczyźnie)
2013 – Gdańsk – Konkurs na Najlepszą Inscenizację Dzieł Dramatycznych Williama Shakespeare’a
w sezonie artystycznym 2012/2013 – wyróżnienie (Titus Andronicus)
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
TERMOPILE POLSKIE NAGRODZONE W KONKURSIE PROJEKTÓW KLASYKI ŻYWEJ
W czwartek 27 marca 2014 o godzinie 12:00 w Teatrze Stanisławowskim w Warszawie
odbyło się spotkanie z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru, podczas którego ogłoszono wyniki
Konkursu projektów – pierwszej części Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury
Polskiej „Klasyka Żywa”. Komisja Artystyczna Konkursu zarekomendowała do realizacji
i zdecydowała o przyznaniu wsparcia finansowego 24 projektom (spośród 91 zgłoszonych), w tym
przygotowywanym w Teatrze Polskim we Wrocławiu Termopilom polskim Tadeusza Micińskiego
w reżyserii Jana Klaty.
Komisja Artystyczna Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka
Żywa” pracowała w składzie: Dariusz Kosiński (przewodniczący), Zenon Butkiewicz, Ewa GuderianCzaplińska, Jacek Kopciński, Zbigniew Majchrowski, Maciej Nowak, Piotr Olkusz, Maria Prussak i
Halina Waszkiel.
W uroczystości wzięli udział: podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa
Narodowego Małgorzata Omilanowska, członkowie Komisji Artystycznej i Jury Konkursu
na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”, dyrektorzy teatrów,
przedstawiciele środowiska teatralnego oraz dziennikarze. Spotkanie poprowadzili Dorota
Buchwald, dyrektorka Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego, wraz z Dariuszem
Kosińskim.
***
Konkurs na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”,
organizowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im.
Zbigniewa Raszewskiego, jest jednym z najważniejszych wydarzeń realizowanych dla uczczenia
przypadającego w 2015 roku jubileuszu 250-lecia teatru publicznego w Polsce.
Celami Konkursu są wzmocnienie obecności polskich tekstów klasycznych w repertuarach
współczesnych teatrów, nagradzanie najciekawszych interpretacji dawnej literatury, a także
wspieranie poszukiwań zapomnianych dzieł przeszłości, zasługujących na istotne miejsce
w zbiorowej pamięci.
W Konkursie biorą udział zarówno projekty przedstawień, jak i gotowe realizacje polskich tekstów
powstałych przed końcem roku 1969, tj. rokiem śmierci Witolda Gombrowicza. Najciekawsze
projekty wybrane w pierwszym etapie Konkursu otrzymały dofinansowanie na realizację
ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wyboru dokonała Komisja
Artystyczna składająca się z wybitnych znawców teatru i dramatu. W etapie drugim Jury ocenia
gotowe przedstawienia, zarówno te powstałe na podstawie projektów rekomendowanych przez
Komisję Artystyczną, jak i inne, mające premierę między 26 września 2013 a 31 sierpnia 2015
roku.
Więcej informacji na stronie: www.klasykazywa.pl
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
WYSTAWA JOANNY KAUCZ TOWARZYSZĄCA TERMOPILOM POLSKIM
Premierze Termopil polskich Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty towarzyszy wystawa
prac Joanny Kaucz, przygotowana przez Galerię Sztuki Socato. Można ją będzie oglądać w foyer
Sceny im. Jerzego Grzegorzewskiego. Wernisaż odbędzie się w sobotę 3 maja 2014.
Joanna Kaucz
Autorka symbolicznych autoportretów tworzy obrazy i rysunki na granicy realizmu magicznego,
weryzmu, prozy życia. Zazwyczaj odważne akty bez poprawek i liftingów. Niestrudzona bohaterka
własnych prac, szczera i bezkompromisowa, zabiera widzów w intymną podróż [...]. Prace Kaucz
to często spektakularne kompozycje, wielowymiarowo dotykające granic wytrzymałości. Pozy
łapane przypadkowo na banalnym uczynku lub precyzyjnie inscenizowane. Obrazy jak kadry
z filmu Lyncha – wielopoziomowe, nasycone, pulsujące. Ukazują dramatyczne zmaganie
z własnym ciałem, iluzyjność walki z czasem, emanują siłą i wiarą w codzienne życie. Nawet
te zmyślone.
Karolina Jaklewicz
kuratorka wystawy
JOANNA KAUCZ – urodzona w 1981 roku we Wrocławiu. Absolwentka Akademii Sztuk
Pięknych we Wrocławiu. W roku 2007 obroniła dyplom na Wydziale Grafiki w Pracowni Rysunku
Zawodowego prof. E. Geta-Stankiewicza, a w roku 2009 na Wydziale Malarstwa i Rzeźby w IX
Pracowni Malarstwa prof. A. Dymitrowicza i Pracowni Projektowania Malarstwa w Architekturze
i Urbanistyce prof. W. Kaniowskiego.
Asystentka w Katedrze Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.
Autorka wystaw indywidualnych oraz uczestniczka wystaw zbiorowych w kraju i za granicą.
Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz grafiką komputerową. Mieszka i tworzy we Wrocławiu.
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]teatrpolski.wroc.pl
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
SZAPOCZNIKOW. STAN NIEWAŻKOŚCI / NO GRAVITY
scenariusz, reżyseria i opracowanie muzyczne – Barbara
Wysocka
koncepcja przestrzeni – Anna Maria Karczmarska
i Barbara Wysocka
konsultacje plastyczne i kostiumy – Anna Maria
Karczmarska
światła i wideo – Artur Sienicki
współpraca dramaturgiczna – Anna Czerniawska i Piotr
Rudzki
obsada:
Barbara Wysocka
Adam Szczyszczaj
inspicjentka, asystentka reżysera i producentka – Anna
Czerniawska
koordynatorka projektu – Marta Kuźmiak
premiera warszawska: 11 kwietnia 2014, godz. 20:30, Muzeum Sztuki Nowoczesnej
kolejne pokazy w Warszawie: 12–13 kwietnia 2014, godz. 20:30 (spektakl 13 kwietnia w ramach
XXXIV Warszawskich Spotkań Teatralnych)
premiera wrocławska: 6 maja 2014, godz. 19:00, Teatr Polski we Wrocławiu, Scena
Kameralna
kolejny pokaz we Wrocławiu: 7 maja 2014, godz. 19:00
577. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu
ceny biletów: 40 zł (norm.), 25 zł (ulg.)
UWAGA, bilety można kupić tylko bezpośrednio przed spektaklami
rezerwacje: [email protected], tel. (+48) 731 843 693
spektakl jest koprodukcją Centrali, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Teatru
Polskiego we Wrocławiu
spektakl dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
patroni medialni: TVP Kultura, Polskie Radio Dwójka
Spektakl będący emocjonalnym komentarzem do życia i dzieła najważniejszej polskiej
rzeźbiarki dwudziestego wieku. Biografia Aliny Szapocznikow to z jednej strony doświadczenie
getta, obozów, choroby nowotworowej, a z drugiej – międzynarodowa kariera w dwóch
systemach politycznych oraz znajomość z najwybitniejszymi przedstawicielami kultury jej czasu.
Życie jej wydaje się nieustanną walką z przeznaczeniem, ciągle ponawianą próbą wykraczania
poza wyznaczone granice, ciągłym poszukiwaniem nowych obszarów doświadczenia w życiu i
sztuce.
Wysocka śledzi motywy obecne w sztuce Szapocznikow, by je przetworzyć przez medium
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
teatru. Ten spektakl to coś więcej niż dokument teatralny, to odniesienie do jednej z najbardziej
niezwykłych biografii w kulturze, obserwowanie związków między życiem a sztuką, badanie
interpretacji, jakim przez lata poddawana była Alina Szapocznikow i jej dzieło, badanie tego,
jak była postrzegana przez świat, w którym historię sztuki najczęściej opisywano z męskiej
perspektywy.
Wypowiedź ta staje się równocześnie komentarzem do współczesnej rzeczywistości. Tym
samym stara się określić, jakie są możliwości funkcjonowania dla kobiety-artystki, która z jednej
strony nie chce być definiowana przez swój wygląd i swoją płeć, a z drugiej – ma świadomość tego,
że jej własna cielesność jest punktem, od którego zaczyna się każda jej wypowiedź.
PO PREMIERZE WARSZAWSKIEJ
„W spektaklu usłyszymy o życiu między Warszawą a Paryżem, gdzie artystka wcale nie czuła
się najlepiej. O wierze w nowy lepszy świat płynący z socjalistycznego projektu i o... nagradzanej
na Zachodzie pracy Goldfinger inspirowanej filmem o przygodach Jamesa Bonda. Patynowany
na złoto cementowy odlew połączony z częścią samochodu nawiązuje do kształtów kobiecego
ciała (w długim poczcie zabitych dziewczyn Bonda, tę z Goldfingera wyróżnia sposób śmierci –
grana przez Shirley Eaton postać została utopiona w złotej farbie).
Słyszymy wreszcie o uporczywym milczeniu na temat traumatycznych przeżyć czasu wojny,
pobytu w gettach w Łodzi i Pabianicach, obozach Auschwitz i Theresienstadt. „Ja się wstydzę,
że należę do tej samej ludzkiej rasy co Niemcy, dlatego nie będę o tym opowiadać” – mówiła
zirytowana rzeźbiarka francuskiemu dokumentaliście.
Charakter szkicu ma też inscenizacja. Wysocka z partnerującym jej Adamem Szczyszczajem
sami włączają światła, przestawiają elementy scenografii, wreszcie obsługują jej największy
element – spadochron rozpięty nad sceną. To nawiązanie do tytułowej pracy Szapocznikow Stan
nieważkości. Na śmierć Komarowa, odnoszącej się z kolei do wypadku radzieckiego pilota statku
kosmicznego Sojuz, kolegi Gagarina. Władimir Komarow zginął w 1967 r. na skutek długiej serii
usterek swojego pojazdu, ale zdążył przed śmiercią przez radio przekląć partyjnych decydentów.
Mniej więcej w tym samym czasie Szapocznikow przeżywała chwile zwątpienia w swój kraj,
za którym w Paryżu tęskniła – przez PRL przetoczy się fala antysemickich nastrojów. W Stanie
nieważkości cytowani przez Wysocką komentatorzy dopatrywali się zwęglonych zwłok bądź
to kosmonauty, bądź ofiar Zagłady.
Nawet jeśli Wysocka stylizuje się na Szapocznikow przez uczesanie (albo powtarza jej znany
gest artystyczny: sporządza odlew własnego ciała), to nie tyle wciela się w postać, co raczej
relacjonuje i odtwarza. Wszystko pozostaje w umownej ramie, jak stworzona przez scenografkę
Annę-Marię Karczmarską makieta pracowni artystki; w miniaturowym wnętrzu okiem kamery
widzimy figurkę Szapocznikow i jej projekty. Kolaż dokumentów – reportaży, listów, wywiadów –
zachowuje celowo fragmentaryczny charakter”.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
„To poszukiwanie inspiracji i powodów powstania niektórych jej dzieł. Wyłuskano
je z korespondencji, wywiadów, artykułów Szapocznikow. [...] To także kolaż epizodów, których
chronologia została zakłócona. [...]
Wysocka wciela się w rzeźbiarkę: ma fryzurę na podobieństwo tej, jaką nosiła Alina; nosi
poplamione farbą/gipsem ciuchy „z epoki”. Podczas monologów czy dialogów – miesza gips
z wodą; czeka, aż uzyska właściwą konsystencję do zrobienia odcisku; nakłada na nogę;
odczekuje chwilę, aż gips stężeje; zdejmuje formę (karkołomne, bo w lewej ręce cały czas trzyma
duży, niewygodny mikrofon, do którego mówi). Partneruje jej Adam Szczyszczaj, wcielający się
we wszystkie męskie postaci”.
Monika Małkowska, „Rzeczpospolita”
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
„Scenografia spektaklu była ascetyczna i składała się głównie z czaszy spadochronu, który został
przygotowany w taki sposób, żeby dwójka aktorów: Barbara Wysocka i Adam Szczyszczaj mogli
na bieżąco, w czasie spektaklu swobodnie zmieniać jego ustawienia przy pomocy systemu linek
i bloczków. Akcji na scenie towarzyszyły prezentacje filmowe wyświetlana na ekranie. Dzieła
artystki były prezentowane jedynie w formie miniatur. [...]
Aktorzy przybliżali nam postać Szapocznikow inscenizując dialogi, cytując listy lub wywiady
artystki. W tym samym czasie Barbara Wysocka odtwarzała fizyczną pracę rzeźbiarki i na oczach
widzów powstawały gipsowe odlewy różnych części ciała, co było charakterystyczne dla
twórczości Szapocznikow.
Z tej gmatwaniny słów, obrazów i gipsu wyłaniał się powoli obraz artystki, rzeźbiarki, kochanki,
matki, kobiety, która miała wilczy apetyt na życie. Wprost je pochłaniała. Szapocznikow chciała
żyć intensywnie, odczuwała silną potrzebę „nadrabiania” utraconych przez wojnę i chorobę lat.
Paradoksalnie, niska temperatura i zapach świeżej farby odczuwane w dolnej sali Muzeum Sztuki
Nowoczesnej potęgowały odczucie autentycznego obcowania z rzeźbiarką w jej pracowni.
Spektakl obejrzałem z dużym zainteresowaniem i jestem przekonany, że inscenizacja skłoni
wielu odbiorców do zapoznania się z twórczością Aliny Szapocznikow”.
Dionizy Kurz, kurzawka.blogspot.com
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
BARBARA WYSOCKA
Absolwentka Wydziału Aktorskiego i Wydziału Reżyserii
Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej
w Krakowie, a także klasy skrzypiec w Hochschule
für Musik we Freiburgu. Jako aktorka debiutowała
w HamletMaszynie Heinera Müllera w reżyserii Michała
Zadary (produkcja kolektywu nowak/wysocka/zadara,
PWST w Krakowie, 2003; nagroda dla najlepszego
spektaklu offowego, XXXIX Ogólnopolski Przegląd
Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie,
2004), w którego spektaklach często gra – wystąpiła
także między innymi w Obrażaniu widzów Petera
Handkego (Fundacja Starego Teatru w Krakowie,
2005), Księdzu Marku Juliusza Słowackiego (Narodowy
Stary Teatr w Krakowie, 2005; nagroda aktorska, XXXI
Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”, 2006;
nagroda ministra kultury i dziedzictwa narodowego,
I Ogólnopolski Konkurs na teatralną inscenizację
dawnych dzieł literatury europejskiej, 2006), Weselu Stanisława Wyspiańskiego (Teatr STU
w Krakowie, 2006), Fedrze Jeana Racine’a (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2006), Odprawie
posłów greckich Jana Kochanowskiego (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2007; nagroda
aktorska, XXXII Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”, 2007), Ozonkinder Niny Büttner,
Niny Ender, Magdaleny Grazewicz, Anne Habermehl, Anne Jentsch, Juliane Kann, Dirka Lauckego
i Tiny Müller (koprodukcja Maxim Gorki Theater w Berlinie, Hochschule für Schauspielkunst
Ernst Busch w Berlinie i Universität der Künste w Berlinie, 2007), Kartotece Tadeusza Różewicza
(Wrocławski Teatr Współczesny, 2006 [zastępstwo kilka miesięcy po premierze]), Księdze Rodzaju 2
Antoniny Wielikanowej i Iwana Wyrypajewa (Wrocławski Teatr Współczesny, 2007), Ifigenii. Nowej
tragedii (według wersji Racine’a) Pawła Demirskiego i M. Zadary (Narodowy Stary Teatr w Krakowie,
2008), Utopia będzie zaraz – kolażu scenicznym z wykorzystaniem tekstów P. Demirskiego,
piosenek z lat 80. oraz Ksiąg narodu polskiego Adama Mickiewicza (Narodowy Stary Teatr
w Krakowie, 2010), Orestei Iannisa Xenakisa (Teatr Wielki-Opera Narodowa w Warszawie, 2010),
Wielkim Gatsbym wg Francisa Scotta Fitzgeralda (Teatr Polski w Bydgoszczy, 2011), Awanturze
Warszawskiej. Waszyngton – Moskwa – Londyn na podstawie dokumentów i korespondencji
(Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie, 2011), Prologu Czesława Miłosza (Instytut
Teatralny im. Z. Raszewskiego w Warszawie, 2011), Jezusie Chrystusie Zbawicielu Klausa Kinskiego
(Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. G. Holoubka i Międzynarodowy Festiwal Teatralny
Boska Komedia w Krakowie, 2012), Chopinie bez fortepianu – bezprecedensowej realizacji
koncertów fortepianowych Fryderyka Chopina f-moll op. 21 i e-moll op. 11 (Teatr Centrala
w Warszawie w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie, 2013; Grand Prix, Nagroda Promocyjna
im. K. Krzanowskiego i nagroda dziennikarzy, XL Przegląd Małych Form Teatralnych Kontrapunkt
w Szczecinie, 2014), dla głosów i rąk Jagody Szmytki (Teatr Wielki-Opera Narodowa w Warszawie,
2013), Wszyscy byli odwróceni wg Marka Hłaski (Teatr Centrala w Warszawie w koprodukcji
z krakowską Agencją Artystyczną GAP, Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie i Teatrem
Nowym w Łodzi, 2013) czy 10 politycznych piosenkach Anny Czerniawskiej i M. Zadary – dokument
teatralny o pracownikach warszawskich kebabów (Teatr Centrala w Warszawie w Muzeum
Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, 2013). Ważne role zagrała również w przedstawieniach
Kamień i popioły Daniela Danisa (reż. Iwona Kempa, Teatr Polski w Bydgoszczy, 2004), Ósmy
dzień tygodnia wg M. Hłaski (reż. Armin Petras, Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2005; nagroda
aktorska, XXXI Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”, 2006) oraz Trylogia wg Henryka
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
Sienkiewicza (reż. Jan Klata, Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2009; nagroda aktorska, XXXIV
Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”, 2009; nagroda w plebiscycie młodych za rolę
kobiecą, VIII Festiwal Prapremier w Bydgoszczy, 2009). W Teatrze Polskiego Radia wystąpiła
w dwuczęściowych Dziadach A. Mickiewicza (reż. Paweł Łysak, 2008). Zagrała ponadto główną
rolę kobiecą w filmie Roberta Thalheima Am Ende kommen Touristen (A na koniec przyszli
turyści, 2007), mniejsze zaś w Nachmieter Marca Christophera Metzgera (Nowi mieszkańcy,
2011; film krótkometrażowy), w Polnische Ostern Jakoba Ziemnickiego (2011) oraz we Fremde
Farben Kamilli Kuczynski (2012/2013, film krótkometrażowy), wcześniej natomiast pojawiła się
w krótkometrażowym filmie offowym M. Zadary Marecki (2005). Stypendystka ministra kultury
w roku akademickim 2007/2008. Była asystentką A. Petrasa, Jana Peszka i Luka Percevala. Od roku
2008 jest etatową aktorką Narodowego Starego Teatru w Krakowie, gdzie debiutowała również
jako reżyserka, wystawiając Klątwę Stanisława Wyspiańskiego (2007; nagroda za reżyserię,
XXXIII Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”, 2008; Nagroda Promocyjna im. K.
Krzanowskiego, XLIII Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie, 2008). Wcześniej
wspólnie z J. Peszkiem wyreżyserowała dyplom Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie NibyAlaska wg jednoaktówek Harolda Pintera Dworzec Victoria, Nowy ład świata, Noc, Rocznica
i Niby-Alaska (2007). Kolejne jej prace reżyserskie to Kaspar P. Handkego we Wrocławskim Teatrze
Współczesnym (2009; Wrocławska Nagroda Teatralna, 2009; nagroda marszałka województwa
dolnośląskiego za najlepszy spektakl w teatrach Dolnego Śląska w 2009 roku, Międzynarodowy
Dzień Teatru, 2010), Pijacy Franciszka Bohomolca w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (2009;
nagroda dziennikarzy, XII Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach,
2010; nagroda redakcji gazetki festiwalowej „conFronta”, XXXV Opolskie Konfrontacje Teatralne
„Klasyka Polska”, 2010; wyróżnienie za reżyserię, V Ogólnopolski Konkurs na teatralną inscenizację
dawnych dzieł literatury europejskiej, 2010), Opera dokumentalna o Okrągłym Stole Tadeusza
Wieleckiego w Instytucie Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie (2009, w ramach XXIX
Warszawskich Spotkań Teatralnych), Zagłada domu Usherów Philipa Glassa w Teatrze WielkimOperze Narodowej w Warszawie (2009; Paszport „Polityki” „za błyskotliwy debiut reżyserski,
wykazujący zdolność widzenia muzyki i słyszenia teatru”, 2010), Szosa Wołokołamska H. Müllera
w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2010; nagroda marszałka województwa dolnośląskiego za
najlepszy spektakl w teatrach Dolnego Śląska w 2010 roku, Międzynarodowy Dzień Teatru, 2011;
nominacja do Wrocławskiej Nagrody Teatralnej, 2011), Łagodna wg Fiodora Dostojewskiego
w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2010), Anty-Edyp (projekt B. Wysockiej i M. Zadary wg Sofoklesa,
Sigmunda Freuda, Gilles’a Deleuze’a i Féliksa Guattariego) w Teatrze Polskim w Warszawie
(2010), Lenz wg Georga Büchnera w Teatrze Narodowym w Warszawie (2011), Medeamaterial
Pascala Dusapina w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie (2012), Woyzeck/
Wozzeck wg G. Büchnera i Albana Berga w Münchner Kammerspiele (2012), Filoktet Sofoklesa
w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2012) oraz SZAPOCZNIKOW. STAN NIEWAŻKOŚCI / NO GRAVITY
B. Wysockiej w koprodukcji Teatru Centrala w Warszawie, Teatru Polskiego we Wrocławiu i Muzeum
Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2014). W przygotowaniu: Moby Dick Eugeniusza Knapika
w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie (2014). Jest autorką muzyki bądź przestrzeni
dźwiękowej do takich przedstawień M. Zadary, jak Kartoteka T. Różewicza (Wrocławski Teatr
Współczesny, 2006), Bruno Schulz: Mesjasz Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk (Schauspielhaus Wien,
2010) czy Princip (Dieses Grab ist mir zu klein) Biljany Srbljanović (Schauspielhaus Wien, 2013).
W styczniu 2010 przygotowała w warszawskim Instytucie Teatralnym spektakl-wykład na
podstawie Anhellego J. Słowackiego w ramach całosezonowego projektu „Słowacki. Dramaty
wszystkie”. Jest jedną z założycielek Forum Obywatelskiego Teatru Współczesnego (listopad
2009).
www.barbarawysocka.pl
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
DZIEJE SIĘ W TEATRZE POLSKIM WE WROCŁAWIU
WIECZÓR POŚWIĘCONY TADEUSZOWI RÓŻEWICZOWI
W poniedziałek 28 kwietnia 2014 o godzinie 19:00 zapraszamy na Scenę Kameralną na wieczór
poświęcony Tadeuszowi Różewiczowi. Wyświetlony zostanie film Elżbiety Sitek Kartoteka
rozrzucona. Próby. To wyjątkowy zapis spotkań Tadeusza Różewicza z grupą aktorów, jakie
odbywały się na Scenie Kameralnej między 17 listopada a 2 grudnia 1992 przy jednoczesnym
udziale publiczności. W wyniku tego powstała Kartoteka będąca dekonstrukcją siebie samej,
wynikła z wydarzeń na próbach, z przynoszonych przez Różewicza i aktorów fragmentów
codzienności i tekstów. Druga Kartoteka. Kartoteka rozrzucona.
Po filmie odbędzie się spotkanie z aktorami biorącymi udział w próbach Kartoteki rozrzuconej,
m.in. z Elżbietą Czaplińską, Teresą Sawicką, Jadwigą Skupnik, Tomaszem Lulkiem, Andrzejem
Wilkiem, oraz z Elżbietą Sitek, która 22 lata temu podjęła się realizacji telewizyjnej wydarzeń
na Scenie Kameralnej. Rozmowę poprowadzi dyrektor teatru Krzysztof Mieszkowski.
Będzie to niepowtarzalna okazja, aby zobaczyć wybitnego pisarza w roli reżysera i spotkać się
z aktorami, którzy z nim wówczas pracowali.
Projekcja filmu odbędzie się dzięki uprzejmości Elżbiety Sitek i Telewizji Wrocław.
Serdecznie zapraszamy! Wstęp wolny!
Kartoteka rozrzucona. Próby
Reżyseria, scenografia i opracowanie muzyczne: Tadeusz Różewicz
Realizacja telewizyjna: Elżbieta Sitek
Obsada: Tadeusz Różewicz, Elżbieta Czaplińska, Mirosława Lombardo, Ewa Skibińska, Jadwiga
Skupnik, Wojciech Dąbrowski, Marek Feliksiak, Cezary Kussyk, Tomasz Lulek, Henryk Niebudek,
Igor Przegrodzki, Andrzej Wilk, Wojciech Ziemiański
Czas: 76 minut
„CZYNNE PONIEDZIAŁKI” – CZYTANIA W MAJU I CZERWCU 2014
► 12 maja 2014, godz. 19:00, Scena Kameralna
Maksim Kuroczkin – Kuchnia
reżyseria – Anna Ilczuk
► 26 maja 2014, godz. 19:00, Scena Kameralna
Lukas Bärfuss – Seksualne neurozy naszych rodziców
przekład – Izabela Elwira Rozhin
reżyseria – Małgorzata Siuda
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
► 16 czerwca 2014, godz. 19:00, Scena Kameralna
Ziemowit Szczerek – Przyjdzie Mordor i nas zje
reżyseria – Sebastian Krysiak
Na wszystkie Czytania wstęp wolny! Zapraszamy!
WYDAWNICTWO TEATRU POLSKIEGO WE WROCŁAWIU
Szanowni Państwo,
są takie książki, które fascynują krytyków,
filozofów i zwykłych czytelników nie dlatego,
że proponują ciekawą wizję świata albo uwodzą piękną
formą, lecz dlatego, że w ich kontekście inicjowane
są dyskusje zmuszające do postawienia istotnych
pytań egzystencjalnych, filozoficznych i politycznych.
Takim dziełem jest Gombrowiczowski Kronos –
lapidarny rejestr życiowych doświadczeń, buchalteria
codziennych zdarzeń, podręczny notatnik, w którym
pisarz zapisywał suche fakty. A jednak ta inskrypcja
życia występującego przed nami w skąpej szacie
językowych skrótów i powtórzeń wywołała dyskusję,
której stawką jest kondycja współczesnego człowieka:
jego stosunek do własnego życia, do mechanizmów
zarządczych, próbujących poddać życie kontroli,
a także do formy, w jaką próbujemy to życie ubrać.
To nie książka Gombrowicza trafiła na swój czas, lecz
nasze czasy trafiły na nią. Doszło do niespodziewanego spotkania między nami a tekstem, do
krótkiego spięcia, w wyniku którego na chwilę najważniejsze problemy związane z dzisiejszym
pojmowaniem życia zostały zebrane w jednym czasie i w jednym dyskursie, przez co możliwe
stało się ich uchwycenie.
Gombrowicz. Loading Grzegorza Jankowicza opowiada o Gombrowiczowskim Kronosie,
o jego recepcji i o pytaniach, które w jego kontekście warto zadać. „Kronos – jak mówi autor –
powinniśmy czytać, o Kronosie powinniśmy rozmyślać, ponieważ uświadamia nam on nasz
stosunek do nagiego życia, czyli do życia rozumianego jako biologiczna zasada wspólna dla
wszystkich bytów ożywionych. Gombrowicz pokazał nam nie tylko inskrypcję własnej egzystencji,
ale także sposób, w jaki (nie) radzimy sobie z ogołoconym z kształtów istnieniem. Co z tym
istnieniem robimy? W jaki sposób się do niego odnosimy? Jak je ujmujemy? Jak je opłakujemy?
Dlaczego raz tak bardzo nas fascynuje, a innym razem zupełnie nie obchodzi?”. Oto ścieżka, jaką
podąża w swych rozważaniach Grzegorz Jankowicz, prowadząc czytelnika do miejsca, z którego
wyraźniej widać, w jakim miejscu – literackim, egzystencjalnym i politycznym – się znaleźliśmy.
Książka jest drugą, po Dzienniku żałobnym Rolanda Barthes’a, propozycją w serii wydawniczej
„teraz teatr” Teatru Polskiego we Wrocławiu i wydawnictwa Książkowe Klimaty. Inspiracją
do niej za każdym razem będą spektakle, jako punkt wyjścia do poruszenia najciekawszych
zjawisk teatralnych, ale także problemów współczesnego świata, polityki, ekonomii, kultury.
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
Głównym założeniem serii jest towarzyszenie teatrowi, zwiększenie pola jego oddziaływania,
ułatwianie jego odbioru, przybliżanie jego wieloaspektowości i intelektualne obudowywanie
przedstawień, co pozwoli na pozostawienie po nich trwałego śladu.
Grzegorz Jankowicz, Gombrowicz. Loading
wydawnictwo: Teatr Polski we Wrocławiu/Książkowe Klimaty
planowana premiera: maj 2014
GRZEGORZ JANKOWICZ – filozof literatury, krytyk, tłumacz, redaktor działu kultury „Tygodnika
Powszechnego”, wiceprezes Fundacji Korporacja Ha!art, dyrektor wykonawczy Festiwalu Conrada.
Wydawnictwo Teatru Polskiego we Wrocławiu
Anna Wojciechowska, tel. 600 21 89 01, e-mail: [email protected]
KONKURS NA RECENZJĘ DLA UCZNIÓW SZKÓŁ GIMNAZJALNYCH I PONADGIMNAZJALNYCH
Zachęcamy uczniów do napisania recenzji z Dziadów w reżyserii Michała Zadary. Jeżeli już
widziałeś Mickiewiczowski dramat na deskach Teatru Polskiego, opisz nam swoje wrażenia;
jeżeli jeszcze nie – nic straconego – gramy również w maju! Na prace czekamy do 31 maja 2014.
Prosimy o nadsyłanie ich na adres: [email protected]
Na autora wyróżnionego tekstu czekają nagrody, a recenzja zostanie opublikowana w gazetce
Teatru Polskiego „1212 Generacja Tpl”.
DZIADY Z HONOROWYM PATRONATEM PREZYDENTA RP W ROKU 2016
Przygotowywane w Teatrze Polskim we Wrocławiu Dziady Adama Mickiewicza w reżyserii Michała
Zadary, po raz pierwszy w historii teatru wystawiane w całości i bez skrótów, zostaną w roku
2016 objęte honorowym patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława
Komorowskiego.
NAGRODY TEATRU POLSKIEGO WE WROCŁAWIU
Sezon 2013/2014
COURTNEY LOVE:
– Monika Strzępka – nominacja do Nagrody im. Konrada Swinarskiego (2013)
– nominacja do Wrocławskiej Nagrody Teatralnej (2013)
VI Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia w Krakowie (2013):
– Monika Strzępka – nagroda za najlepszą reżyserię
– Michał Korchowiec – nagroda za najlepszą scenografię
– zespół Teatru Polskiego we Wrocławiu – nagroda dla najlepszego zespołu aktorskiego
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
TERMOPILE POLSKIE:
Konkurs na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa” – Część I:
Konkurs projektów (2014):
– nagroda za projekt inscenizacji
Inne:
– Ewa Skibińska – nominacja w konkursie Człowiek Roku 2013 w kategorii Kultura (2014)
– Krzysztof Mieszkowski – nominacja w plebiscycie„Polski – Gazety Wrocławskiej” na Dolnoślązaka
Roku 2013 (2014)
– Krzysztof Mieszkowski – nominacja w Plebiscycie 25-lecia „Gazety Wyborczej – Wrocław” (2014)
Sezon 2012/2013
POCZEKALNIA.0:
V Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia w Krakowie (2012):
– Krystian Lupa – nagroda za najlepszą reżyserię
– Halina Rasiakówna – nagroda za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą
TĘCZOWA TRYBUNA 2012:
– Michał Korchowiec – Nagroda im. Leona Schillera (2013)
COURTNEY LOVE:
– Michał Korchowiec – Nagroda im. Leona Schillera (2013)
XIX Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2013):
– nagroda za najlepsze przedstawienie
– Michał Korchowiec – Nagroda im. Jana Świderskiego
FILOKTET:
XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne (2013):
– Barbara Wysocka – najlepsza adaptacja według serwisu Teatr dla Was
– Barbara Wysocka – najlepsza reżyseria według serwisu Teatr dla Was
– Marcin Czarnik – najlepszy aktor w roli głównej według serwisu Teatr dla Was
TITUS ANDRONICUS:
XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne (2013):
– Ewa Skibińska – specjalne wyróżnienie serwisu Teatr dla Was
Konkurs na Najlepszą Inscenizację Dzieł Dramatycznych Williama Shakespeare’a w sezonie
artystycznym 2012/2013 (2013):
– wyróżnienie i zaproszenie na XVII Festiwal Szekspirowski w Trójmieście (2013)
Inne:
– Sylwia Boroń – 48 Hour Film Project Warsaw 2012: nagroda dla najlepszej aktorki (film Linienie)
– Kinga Preis – nagroda marszałka województwa dolnośląskiego za zasługi dla regionu (2012)
– Adam Szczyszczaj – XI Festiwal Prapremier w Bydgoszczy (2012): honorowe wyróżnienie
(Awantura Warszawska. Waszyngton – Moskwa – Londyn w Muzeum Powstania Warszawskiego)
– Andrzej Kłak – V Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia w Krakowie (2012): nagroda
za najlepszą drugoplanową rolę męską (O dobru w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego
w Wałbrzychu)
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
– Anna Ilczuk – Nagroda Kulturalna „Gazety Wyborczej – Wrocław” wARTo w kategorii Teatr (2013;
Molly b. w Grupie Artystycznej Ad Spectatores Pod Wezwaniem Calderóna we Wrocławiu)
– Stanisław Melski – Międzynarodowy Dzień Teatru (2013): dyplom marszałka województwa
dolnośląskiego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury
– Monika Bolly – XV Międzynarodowy Festiwal Sztuki Antycznej „Bosforskie agony” w Kerczu
(2013): nagroda Srebrnej Maski (monodram Kalina w Teatrze Małym we Wrocławiu)
– Stanisław Melski – XV Międzynarodowy Festiwal Sztuki Antycznej „Bosforskie agony” w Kerczu
(2013): nagroda za najlepszą reżyserię (Król Edyp w Teatrze Małym we Wrocławiu)
– Tomasz Lulek – Odznaka Honorowa „Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego” (2013)
– Kinga Preis – nominacja do Złotej Kaczki za role w filmach Pawła Wendorffa Nie ten człowiek,
Agnieszki Holland W ciemności i Wojciecha Smarzowskiego Róża (2012)
– Marcin Czarnik – nominacja do Złotej Kaczki za rolę w filmie Anki i Wilhelma Sasnalów Z daleka
widok jest piękny (2012)
– Andrzej Kłak; Marcin Pempuś – nominacje do piątej edycji Nagrody Kulturalnej „Gazety
Wyborczej – Wrocław” wARTo w kategorii Teatr (2013)
WYJAZDY TEATRU POLSKIEGO WE WROCŁAWIU,
UDZIAŁ W FESTIWALACH
Sezon 2013/2014
12.09.2013 – SMYCZ, XVI Winobraniowe Spotkania Teatralne w Zielonej Górze
13.09.2013 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, XXI Mezinárodní festival Divadlo w Pilznie (Czechy)
25–26.09.2013 – ZIEMIA OBIECANA, I edycja Polski w IMCE. Niecodziennego Festiwalu
Teatralnego – Teatr IMKA w Warszawie
9–10.10.2013 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, III Międzynarodowe forum sztuki teatralnej
„Teart” [Международный форум театрального искусства «Теарт»] w Mińsku (Białoruś)
13.10.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Kłodzkie Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w Kłodzku
[w ramach programu „Teatr Polska” 2013]
14.10.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Dolnobrzeski Ośrodek Kultury w Brzegu Dolnym [w ramach
programu „Teatr Polska” 2013]
18.10.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Nowosolski Dom Kultury w Nowej Soli [w ramach programu
„Teatr Polska” 2013]
20.10.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Ośrodek Kultury w Oławie [w ramach programu „Teatr Polska”
2013]
22.10.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie [w ramach
programu „Teatr Polska” 2013]
24.10.2013 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, XVII Jüdische Musik- und Theaterwoche w Dreźnie
(Niemcy)
29.10.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Centrum Kultury Muza w Lubinie [w ramach programu „Teatr
Polska” 2013]
13.11.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Krotoszyński Ośrodek Kultury w Krotoszynie [w ramach
programu „Teatr Polska” 2013]
14.11.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Gostyński Ośrodek Kultury Hutnik w Gostyniu [w ramach
programu „Teatr Polska” 2013]
15.11.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Stowarzyszenie Jarocin XXI w Jarocinie [w ramach programu
„Teatr Polska” 2013]
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
16.11.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Miejski Dom Kultury w Wągrowcu [w ramach programu
„Teatr Polska” 2013]
17.11.2013 – DZIECI Z BULLERBYN, Centrum Kultury i Sztuki w Koninie [w ramach programu
„Teatr Polska” 2013]
13.12.2013 – COURTNEY LOVE, VI Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia
w Krakowie
24.03.2014 – POCZEKALNIA.0, XX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych
w Łodzi
8.04.2014 – KRONOS, XXXIV Warszawskie Spotkania Teatralne
13.04.2014 – SZAPOCZNIKOW. STAN NIEWAŻKOŚCI / NO GRAVITY, XXXIV Warszawskie
Spotkania Teatralne
27.04.2014 – DZIECI Z BULLERBYN, XX Dziecięce Spotkania Teatralne w Gliwicach
Sezon 2012/2013
1.09.2012 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, Theaterfestival Basel w Bazylei (Szwajcaria) [wyjazd
współfinansowany przez Instytut Adama Mickiewicza]
13–14.12.2012 – POCZEKALNIA.0, V Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia
w Krakowie
16.12.2012 – SMYCZ, IV Lubińska Jesień Teatralna
11–12.03.2013 – COURTNEY LOVE, XIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych
i Nieprzyjemnych w Łodzi
18.03.2013 – COURTNEY LOVE, XXXIV Przegląd Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu [spektakl
towarzyszący]
20.04.2013 – SMYCZ, Teatr Stary w Lublinie
23.04.2013 – FILOKTET, XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
1.05.2013 – TITUS ANDRONICUS, XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
25.05.2013 – BLANCHE I MARIE, II Festiwal Debiutantów „Pierwszy kontakt” w Toruniu
8.06.2013 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, XX Festivalul International de Teatru w Sybinie
(Rumunia) [wyjazd współfinansowany przez Instytut Adama Mickiewicza]
15.06.2013 – BLANCHE I MARIE, Teatr Mały w Tychach [cykl „III Teatr Konesera”]
22–23.06.2013 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, Fuji no Kuni Sekai Engekisai [World Theatre
Festival Shizuoka under Mt.Fuji] 2013 w Shizuoce (Japonia) [wyjazd współfinansowany przez
Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego]
3–6.07.2013 – COURTNEY LOVE, XII Heineken Open’er Festival w Gdyni
8–9.07.2013 – COURTNEY LOVE, I edycja Polski w IMCE. Niecodziennego Festiwalu Teatralnego
– Teatr IMKA w Warszawie
13.07.2013 – SZOSA WOŁOKOŁAMSKA, TRANSPORT>festival 2013 w Monachium (Niemcy)
25–26.07.2013 – KLINIKEN / MIŁOŚĆ JEST ZIMNIEJSZA..., XIII Międzynarodowy Festiwal
Filmowy T-Mobile Nowe Horyzonty we Wrocławiu
3.08.2013 – TITUS ANDRONICUS, XVII Festiwal Szekspirowski w Trójmieście (Teatr Wybrzeże
w Gdańsku)
Wkrótce m.in.
16–17.05.2014 – UTWÓR O MATCE I OJCZYŹNIE, CoMPAS14 w LG Arts Center w Seulu (Korea
Południowa) [wyjazd współfinansowany przez Instytut Adama Mickiewicza]
21.05.2014 – COURTNEY LOVE, XV Международный театральный фестиваль «Радуга»
[International Theatre Festival «Rainbow»] w Petersburgu (Rosja)
24.05.2014 – DZIADY, XXXIX Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”
T E AT R P OL SKI W E W ROCŁ AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl
29.05.2014 – COURTNEY LOVE, XXII Międzynarodowy Festiwal Teatralny Kontakt w Toruniu
30.05.2014 – DZIECI Z BULLERBYN, XVIII Międzynarodowy Festiwal Teatrów dla Dzieci i Młodzieży
Korczak 2014 w Warszawie [wyjazd współfinansowany przez Urząd Marszałkowski Województwa
Dolnośląskiego]
1.06.2014 – DZIECI Z BULLERBYN, IV Festiwal Teatralna Karuzela w Łodzi
1.06.2014 – DWADZIEŚCIA NAJŚMIESZNIEJSZYCH PIOSENEK NA ŚWIECIE, VII Festiwal
Reżyserii Filmowej w Świdnicy
28–29.06.2014 – DZIECI Z BULLERBYN, Teatr Stary w Lublinie
NAJBLIŻSZE PREMIERY
1.
Elfriede Jelinek
Podróż zimowa
przekład – Karolina Bikont
opracowanie tekstu i reżyseria – Paweł Miśkiewicz
scenografia i kostiumy – Barbara Hanicka
reżyseria światła – Marek Kozakiewicz
muzyka – Maja Kleszcz
aranżacje – Jacek Kita
obsada:
Krzesisława Dubielówna
Małgorzata Gorol
Maja Kleszcz (gościnnie)
Agnieszka Kwietniewska
Halina Rasiakówna
Ewa Skibińska
inspicjent – Ewa Wilk
sufler – Magdalena Kabata
premiera – 13 września 2014, Scena na Świebodzkim
2.
Thomas Bernhard
Wycinka
reżyseria – Krystian Lupa
prapremiera polska – 18 października 2014, Scena im. Jerzego Grzegorzewskiego
T E AT R P O L SKI W E W ROC Ł AWIU
ul. G. Zapolskiej 350-032 Wrocław
telcentrala: +48 71 316 07 00sekretariat: +48 71 316 07 01–02
[email protected][email protected]
REGON: 000278913NIP: 896-000-50-29numer konta: 4112 4019 9411 1100 0024 2924 61
www.teatrpolski.wroc.pl
www.t pl.wroc.pl

Podobne dokumenty