Kino Drugiej Nowej Fali w programie 14. MFF T

Komentarze

Transkrypt

Kino Drugiej Nowej Fali w programie 14. MFF T
Informacje prasowe
13 maja 2014
Kino Drugiej Nowej Fali w programie 14. MFF TMobile Nowe Horyzonty
W programie 14. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego T-Mobile Nowe Horyzonty
znalazła się sekcja Druga Nowa Fala: w hołdzie "Cahiers du Cinéma", której kuratorem jest
dziennikarz kultowego periodyku Ariel Schweitzer.
W sekcji zostanie zaprezentowanych osiem rzadko pokazywanych w Polsce dzieł mistrzów
francuskiego kina lat 70. i 80. i początku lat 90., przedłużających dokonania reżyserów
nowofalowych, często jeszcze bardziej eksperymentując z narracją i formą. Schweitzer pisze
o zjawisku Drugiej Nowej Fali: Nowa fala była z natury burżuazyjna oraz wroga wobec
polityki i społeczeństwa, natomiast pokolenie lat 70. przesunęło akcent na nowe zagadnienia.
Maj 1968 roku odcisnął szczególnie mocne piętno na kinie francuskim - wspólny bunt
robotników i studentów przybrał olbrzymie rozmiary, a jego owocami były głębokie zmiany
dotyczące sfery pracy, systemu edukacyjnego, cenzury i pozycji kobiet. Nadeszła era tryumfu
lewicy, która trwała aż do 1981 roku. (…) Pod wieloma względami "druga nowa fala" była
artystycznym odbiciem bieżących procesów politycznych i społecznych. Filmy z tego okresu
są analizą - nieraz krytyczną - zjawisk takich jak rewolta społeczna, rewolucja seksualna,
życie w komunie, utopijne podejście do wolności i miłości, nurt psychodeliczny czy
konsumpcja substancji halucynogennych. (…) Nowy nurt w kinie uzyskał gorące poparcie ze
strony czasopisma "Cahiers du Cinéma", które w latach 70. zaangażowało się niezwykle
mocno w debatę polityczną. Redakcja magazynu postrzegała młodych reżyserów jako
obrońców honoru francuskiej kinematografii - odważnych, kreatywnych i wrażliwych na
moment dziejowy.
W programie sekcji znalazły się: Nie słyszę już gitary (J'entends plus la guitare, 1991,
Srebrny Lew w Wenecji) Philippe'a Garrela; dwa filmy Maurice'a Pialata: Loulou (1980) ze
znakomitymi, odważnymi kreacjami Gérarda Depardieu i Isabelle Huppert oraz
kontrowersyjny Za nasze miłości (? nos amours, 1983); India Song (1974) wybitnej pisarki i
scenarzystki Marguerite Duras; a także dwa tytuły autorstwa Jacquesa Doillona - Palce w
głowie (Les doigts dans la t?te, 1974) i Relacje rodzinne (La vie de famille, 1985) z
młodziutką Juliette Binoche. Prawdziwą perełką będzie legendarny, nagrodzony w Cannes,
niemal czterogodzinny film Jeana Eustache'a Mama i dziwka (La maman et la putain, 1973) z
ikoną nowej fali Jeanem-Pierrem Léaudem. To właśnie Eustachowi, którego twórczością
niejednokrotnie się inspirował, Jim Jarmusch dedykował swój film Broken Flowers.
Cały tekst Ariela Schweitzera

Podobne dokumenty